SERIAL NETFLIX
Czekaj.
Co?
Co robisz?
Chodźmy, Shin Ha-ri.
Jak mnie nazwałeś?
Jak…
Skąd ty to…
Wiem.
Jesteś Shin Ha-ri.
Chodźmy już
na posterunek.
Shin Ha-ri, tak?
Tak.
Kiedy przyjedzie?
Powiedziała, że zaraz będzie.
Ha-ri.
To znaczy Geum-hui.
Chodź tu.
Co się stało?
Nie wiem.
Potwierdzają panie, że na tym nagraniu
widać was?
Piękna, prawda?
Chyba tak.
To my.
Niewiarygodne.
Co?
Na szczęście po tej scenie nagranie się kończy.
Co za ulga.
Co stanie się z draniem, który nagrał te filmy?
Aresztujecie go?
Za coś takiego grozi mandat.
Co?
Jak to możliwe?
Zbliżył się do mnie, żeby mnie nagrywać.
Grozi mu tylko grzywna?
Nas też to smuci.
- Ale takie jest prawo. - Mimo wszystko…
Czemu tylko grzywna?
Poszły.
Prawda? To bez sensu.
Zamontował ukrytą kamerę.
Zdobądź mi jego dane.
Po co?
Zrozumiałem, że niewiele o tobie wiem.
Dziadek może zapytać.
Myślę, że już wtedy…
…i zbilansować składniki odżywcze, żeby dobrze się sprzedawały.
Jeszcze raz.
Jeszcze raz!
Więc wiedział już, że jestem Shin Geum-hui…
i z premedytacją zaprosił mnie na imprezę firmową?
Niemożliwe.
Wiesz co?
Zwalniam cię.
Nie pracuję dla ciebie.
Jak niby możesz mnie zwolnić?
Jestem dyrektorem.
Dowiedziałem się, że pracujesz w UKay.
Wykupuję tę firmę.
Pod jednym warunkiem.
Muszą zwolnić Shina Jeong-u, który podglądał dwie kobiety.
Co?
Odkryłem, że to…
nie był twój pierwszy raz.
Co mam powiedzieć?
Też jestem ofiarą Shina Jeong-u.
Zainstalował ukrytą kamerę i potajemnie mnie nagrał.
Chcę, żeby zapłacił za swoje czyny.
Jest wiele ofiar twojego nielegalnego nagrywania.
Znajdę wszystkie i złożę pozew.
Jeśli dodamy do tego próbę zniszczenia dowodów,
spędzisz w więzieniu sporo czasu.
Chwila.
Skąd macie…
Zaszedłeś tak daleko i nikt cię nie przyłapał.
Niestety,
trafiłeś na mnie.
Jak widzisz, jestem bogaty, uparty
i sprytny.
Przepraszam.
Wybacz mi ten jeden raz. Litości.
Mam przed sobą całe życie.
Nie mogę iść do więzienia.
Nie masz wstydu.
Myślałeś kiedyś o ofiarach, które żyją ze świadomością,
że były nielegalnie filmowane?
Po odsiadce będzie ci ciężko znaleźć pracę.
Błagam, litości. Proszę.
Hej!
Dlaczego to robisz? To ciebie nie dotyczy!
Wiesz…
zadarłeś z kimś, z kim nie powinieneś.
Śmieciu.
Cześć, Young-seo. Dojechałaś do pracy?
Nie martwię się.
Wiem, jaka jesteś silna.
Zadzwoń, jeśli nie chcesz być sama w nocy.
- Sukinsyn. - Drań.
Trochę mi ulżyło.
Tak. Widać, że cię to zdenerwowało.
Co?
Ciebie chyba jeszcze bardziej.
Co?
Kto by nie był zły w takiej sytuacji?
- No tak. - Właśnie.
Ha-ri!
Cześć.
- Dopiero przyszłaś? - Tak.
Dyrektor Kang.
Jego twarz to zaleta tej firmy.
Ciekawe, kto wyjdzie za tego faceta.
Pani Shin?
Pani Shin…
Dzień dobry.
Dzień dobry. To znaczy do widzenia.
- Jedź na górę. - Co?
Dzień dobry.
Ha-ri jeszcze nie ma?
Nie.
- Jak to? - A co?
Widziałam ją na parterze.
Dlaczego jeszcze jej nie ma?
Myślałam, że już tu będzie.
Poprosiłem ją wczoraj o pewne dane.
Cholera.
Nie mogę tak żyć. To strasznie stresujące.
Nie mamy nic do omówienia? Spotkajmy się po pracy.
O co chodzi z panią Shin?
Nie słyszałeś, co mówiłem? Zakochałem się w niej.
Nic dziwnego.
Jak to się stało?
Jeszcze niedawno byłeś wściekły…
i chciałeś się zemścić. Co się zmieniło?
Od samego początku mi się podobała.
W końcu chciałem się z nią ożenić.
Chciałeś poślubić Shin Geum-hui.
Czym one się różnią?
Słucham?
Oprócz sztucznej historii i słabego przebrania,
to była Shin Ha-ri.
Podoba mi się też to, że jest oddaną badaczką.
Co teraz zrobisz?
Jak to co?
Powiem jej.
Co?
Co ty na to? Myślisz, że jej się spodoba?
Czy to nie za szybko?
Wyznać uczucia bez odpowiedniego przygotowania…
Kto by mnie odtrącił, gdybym wyznał uczucia?
Podoba mi się twoja pewność siebie, ale…
- Wezmę to. - Dobrze.
Chcesz zacząć naprawdę się ze mną spotykać?
Z myślą o ślubie?
Mówiłem, że wiele rzeczy potrafię.
Tak będzie dobrze?
Tak.
Dam znak, przykładając palce do czoła w ten sposób. Dziękuję.
Tak jest.
Dyrektorze Kang.
Proszę usiąść.
Najpierw zjedzmy.
Nie chcę jeść.
Przepraszam, że przez cały czas kłamałam.
Od początku celowo do pana nie podchodziłam.
Gdybym wiedziała, że ta randka w ciemno będzie z panem,
nie przyszłabym.
Potem wplątałam się w tę umowę…
W porządku.
Nie po to panią tu zaprosiłem.
Chciałem powiedzieć…
Nie. Proszę mnie wysłuchać.
WYPOWIEDZENIE
Wypowiedzenie?
Chce pani odejść z pracy?
Odkąd pan wie, że jestem Shin Geum-hui,
próbował mnie pan zwolnić, tak?
Jasne. Rozumiem, że jest pan zły.
I choć skrzywdziłam pana,
jako pracownik nie zrobiłam nic złego.
Więc…
proszę dać mi ostatnią szansę.
- Szansę? - Niech pan wysłucha mojej prezentacji.
Potem sam pan zdecyduje, czy chce przyjąć moją rezygnację.
Prezentację?
Spisałam tu wszystko, co zrobiłam dla firmy.
Ma pan dwie opcje.
Możesz pan mnie zwolnić z powodów osobistych
i długo tego żałować.
Lub druga opcja.
Może pan wykorzystać moje zdolności i kazać mi ciężko pracować.
Aż do emerytury.
Nie po to panią tu wezwałem.
Co?
To bindaetteok, który wymyśliłam, jak tylko zaczęłam pracę.
Chwalono go za tradycyjny smak.
To kanapka z Bucket List, którą też ja zaproponowałam.
Kanapka K-Pop.
A to Bucket Fish List, najwyżej oceniana na rynku.
Też ją wymyśliłam.
Jestem znakomitą pracownicą, która wymyśliła masę produktów,
i najmłodszym pracownikiem, który otrzymał Nagrodę Mega Hit.
Czy naprawdę mnie pan odrzuci,
żeby się na mnie odegrać?
Co? Prezentacja?
Przestań.
Co jej powiedziałeś?
A jak myślisz?
Powiedziałem, że to przemyślę.
Dlaczego nie widzi mnie
w romantycznym świetle?
Jestem przystojny, wysoki i bogaty. Czego mi brakuje?
Zapominasz o jednym.
O uroku serca.
W tej chwili jej serce bije dla innego mężczyzny.
Powiedziała, że ta jednostronna miłość jest skończona.
Ale otworzenie się przed kimś wymaga czasu.
Poza tym podstawy waszej relacji
są fatalne.
Co? Jak to?
Dla niej jesteś po prostu przerażającym szefem.
Aż tak źle nie było.
Zdarzały się romantyczne chwile.
Byliście na udawanych randkach w udawanym związku.
Od teraz musisz tworzyć prawdziwe sytuacje.
Prawdziwe sytuacje?
PRZEPISY – NOTATKI Z BADAŃ
Czemu on się do mnie nie odzywa?
Cholera.
Miałam go błagać, żeby mnie nie zwalniał?
Dyrektor Kang?
DZWONI YOO-RA
Dlaczego ona do mnie dzwoni?
Gratulacje.
- Gratulacje. - Gratulacje.
Gratulacje.
LIMITOWANA OFERTA KUP NOWY TELEFON
Będziesz w telewizji, a twój produkt w sklepach.
Jedna impreza nie wystarczy.
Yeong-jun, nie rób z tego afery.
Wszystko i tak dzięki Ha-ri, która go poleciła.
To on powinien ją podejmować.
Nie, to Min-woo dobrze się spisał.
Mam u ciebie dług. Ty załatwiłaś ten spot,
żebym był bardziej rozpoznawalny, bo ludzie mnie nie znają.
Ha-ri ma rację. Nie dałbyś rady, gdybyś nie był dobry.
Ale dziękuję ci, Ha-ri.
Pójdę po przekąski.
A ja skoczę po wino.
Ci dwoje robią wrażenie.
Ile to już razy zrywali?
Nie rozumiem, dlaczego Yoo-ra chciała, żeby do siebie wrócili,
ani dlaczego Min-woo się zgodził.
Przestań.
Szczerze mówiąc, myślałem, że Min-woo zacznie spotykać się z Ha-ri.
Ja też. Nie byliście parą?
Co?
Nie!
„Parą”? Nie gadaj głupot.
Uważaj na słowa.
O czym rozmawiacie?
O niczym ważnym.
Macie jakieś plany na weekend?
- Może pojedziemy na wycieczkę? - Na wycieczkę?
Min-woo kręci swój program w Busanie.
Da-hye, Ji-min i ja pojedziemy z nim.
Przepraszam, ale w ten weekend nie mam czasu.
Ty też masz coś w planach, prawda?
- Co? Ja? - Tak.
No tak.
Ha-ri, co tak się gapisz w ten telefon?
- Masz chłopaka? - Co?
Jasne, że nie ma.
Ha-ri, masz za wysokie wymagania. Może je obniż?
- Tak. - Słuchajcie!
Ha-ri ma chłopaka.
- Naprawdę? - Co?
Co robisz? Usiądź.
Jest przystojny, miły dla Ha-ri, bardzo wysoki.
Pochodzi z bardzo bogatej rodziny.
W ten weekend też idziesz na randkę, prawda?
- Tak? - Tak.
Min-woo.
Mówią, że Ha-ri ma chłopaka. Wiedziałeś?
Spotykasz się z facetem, z którym byłaś na koncercie?
Co?
Tak.
- Byliście razem na koncercie? - Co? Z kim?
Naprawdę? Pokaż zdjęcie!
Pokaż zdjęcie.
Później.
Później. Na żywo wygląda lepiej.
Nie wierzycie mi?
Nie wierzę. Dlaczego tak skłamałaś?
Yoo-ra mnie zdenerwowała.
Gdzie ten mój facet, który jest bardzo wysoki, przystojny i bogaty?
Też chcę go zobaczyć.
Wiesz, o kim mówię.
- O Kangu Tae-moo. Choć to ściema. - Co?
Chciałabym, żebyś umawiała się z Kangiem
i utarła nosa Yoo-rze.
O czym ty mówisz?
Kang Tae-moo lada chwila mnie zwolni.
Nie martw się. Jeśli cię zwolnią, mój ojciec załatwi ci jakąś pracę.
Wypiłam za dużo wina? Brzuch mnie boli.
Idę do toalety.
Ale boli.
Boże.
Tak, lepiej skorzystam w domu.
Cholera.
Zapraszam do gabinetu.
Źle pani spała?
Słucham?
Chyba tak.
Wcześniej była pani taka pewna siebie,
ale pewnie boi się pani, że panią zwolnię.
Cokolwiek pan zdecyduje, zaakceptuję to.
Dobra postawa.
WYPOWIEDZENIE
Jak pani powiedziała, zwolnienie tak przydatnej osoby z powodów osobistych
byłoby stratą.
Bardzo dziękuję!
Będę się starała jeszcze bardziej. Dziękuję!
Do zobaczenia po pracy.
Chodzi o tajny projekt mojego nowego produktu.
Po pracy?
To problem?
Gdzie ta pracownica, która mówiła, że będzie się starać
jeszcze bardziej?
Obecna.
Do zobaczenia. Dziękuję.
Dlaczego chce się ze mną widzieć po pracy?
To bez znaczenia.
Nie wylał mnie!
To jest lepsze, prawda?
Sprawa załatwiona.
Po przerwie zaczniemy od kolejnego produktu.
- Dobrze. - Skoczę do toalety.
Jasne.
Swoją drogą, nie cierpię tej łazienki.
Prawda? Koedukacyjna łazienka. Źle się z tam czuję.
Nie powinnam tego pić, jeśli nie chcę iść do łazienki.
Cześć, maluszki!
Niech wszyscy napiją się kawy.
Jest z bardzo drogiego i znanego sklepu.
O Boże!
Jak się masz?
O Boże!
Brzmi świetnie.
O Boże!
Po prostu nie wierzę.
Dlaczego nosisz te same ubrania co ja?
Właściwie to pani to robi.
Coś ty! To bez sensu.
Jestem pewna, że w sklepie mówili, że to ostatnia sztuka.
- Naprawdę tak powiedzieli? - Tak.
O rety.
Kiedy poszłam tam, pracownik powiedział, że zostały tylko dwie sztuki.
Więc ja kupiłam to pierwsza.
Co to za nowy produkt chce mi pan pokazać w kinie?
Nie mam jeszcze szczegółowego planu.
Poprosiłem o spotkanie, by oczyścić umysł.
To może najpierw omówmy produkt?
Myśli pani, że zaprosiłem panią do kina tylko po to, by ochłonąć?
Główny bohater to badacz w firmie gastronomicznej.
Przygotowuję lokalizację produktów w USA,
więc dobrze jest sprawdzić, co robią naukowcy
w USA.
Rozumiem. Czyli mówi pan,
że skoro sama nie mogę polecieć za granicę,
pomogłoby mi pośrednio doświadczenie tego w filmie, prawda?
Zgadza się.
Myślę, że to by pomogło.
Takie miejsca widziałam tylko w telewizji.
Co chce pani zjeść?
Wszystko wygląda dobrze.
To zamówmy je wszystkie.
Nikogo tu nie ma.
Oczywiście. Wynająłem całą salę.
Co? Całą? Dlaczego?
Nie lubię zatłoczonych miejsc.
Niewiarygodne.
Lampkę wina?
Mój fotel nie działa.
Proszę pokazać.
Chwila.
Skoczę do toalety.
Boże, serce zaraz mi wyskoczy.
Za długo byłaś sama, Shin Ha-ri.
O wiele za długo.
Jasne.
Shin Ha-ri?
Co wy tu robicie?
Jak to co? Przyszliśmy na film.
Gye mówił, że ma jakiś bilet dla VIP-ów.
- Rozumiem. - Okazało się, że bilet jest na dzisiaj.
Szkoda, żeby się zmarnował,
a najłatwiej mi było zadzwonić do pani Yeo.
Więc zabrałem ją ze sobą.
Tak było.
Rozumiem.
„Najłatwiej”?
Przyszłam, bo mnie błagałeś. Mam sobie iść?
Nie ma potrzeby. Skoro już tu pani jest.
Jesteś tu sama?
Tak.
Przecież nie mam chłopaka.
Filmy najlepiej oglądać samemu.
No to pójdę obejrzeć film.
Do zobaczenia jutro w pracy. Pa.
Wchodzimy do środka?
Panie dyrektorze.
Poszła tam?
To droga sala. Dlaczego poszła tam sama?
Poszła tam?
Panie dyrektorze. Mamy problem.
- Co? - Musimy być ostrożni.
- Właśnie widziałam panią Yeo i… - Shin Ha-ri?
Tak, pani Yeo?
Co tu robisz?
Rety.
Popatrz, popatrz.
Ale tu elegancko.
Prawda?
Czekasz na kogoś?
Nie.
Zarezerwowałam dwa miejsca, żeby w spokoju obejrzeć film.
- Wygodnie! - Tak, bardzo.
Taka wygoda pomaga się odstresować.
Rety, zaraz zaczyna się film.
Idźcie już.
Tyle jedzenia dla jednej osoby!
Może się przyłączymy?
Nie! To nie jest…
- Już. - Zaczyna się.
Ale…
Gdzie twoje sumienie?
Idź oglądaj sam.
Cholera.
- Zaczyna się. - Tak.
- Fotele się rozkładają. - Naprawdę?
Pyszny popcorn.
Dziękuję za ciężką pracę.
Cały dzień byłam zajęta i nie skorzystałam z łazienki.
Co ja robię?
Naprawdę muszę iść.
Kiedy przyjedzie ten autobus?
Boże, ratuj mnie.
Co?
Dzięki za pomoc w złapaniu faceta, który mnie nagrywał.
Nie zdążyłam ci podziękować.
W porządku.
Każdy by to zrobił na moim miejscu.
Nic ci nie jest?
Co?
Oczywiście. To nic takiego.
Powinien się już skończyć.
Mówili, że to obudzi chęć bycia w związku.
Kłamstwo. Nie sądzicie?
- Płaczesz? - Główna bohaterka zmarła.
Miała tak samo na imię, jak moja młodsza siostra, która zmarła.
Sujeong!
Musiał mieć młodszą siostrę, która zmarła.
Młodsza siostra, akurat. Miał psa o imieniu Sujeong.
Biedna Sujeong.
Nie było mnie przy niej, gdy umierała.
Przepraszam!
Dożył dwudziestu lat i doczekał się prawnuka.
Miał bardziej udane życie niż ty.
I kto tu się nad kim lituje?
Czemu się jeszcze nie rozeszli?
Niewiarygodne.
Słucham?
Film się skończył?
Tak. Ale pan Gye chciał się czegoś napić, więc gdzieś z nim pójdę.
Wrócił pan do domu?
Oczywiście.
Myślała pani, że będę czekał?
W kinie? Bezczynnie?
Co robisz, Shin Ha-ri? Chodźmy.
Już idę.
Wyślę raport, gdy już go skończę. Do widzenia.
Jaki raport?
Straszne korki.
- Gorąco ci? - Co?
Trochę.
Mogę otworzyć okno?
Jasne.
Musisz wytrzymać, Young-seo.
Pomyśl o czymś innym niż o łazience.
Dziś jest poniedziałek, prawda? Jutro wTorek, T jak toaleta.
Co? Nie.
Pomyśl o czymś innym.
Przepraszam.
Możesz włączyć muzykę?
Muzykę?
To moja rozkosz
Czekać i patrzeć na poboczu
Gdzie cień goni światło
A w ślad za latem przychodzi deszcz
Muszę wysiąść!
Co? Tutaj?
Tak.
Chyba muszę wysiąść!
Po co wysiadać na środku drogi?
Chodzi o to, że…
Nic ci nie jest?
Jeśli zostanę tu dłużej…
Pęcherz mi eksploduje.
Co?
Do widzenia.
Czekaj. Jin Young-seo!
Ubikacja.
Wytrzymaj, Jin Young-seo. Wytrzymaj. Dasz radę.
Umrę ze wstydu.
Ubikacja!
Numer dwa też się zbliża.
Oszaleję!
Co?
Dobry Boże, drogi Buddo.
Co ja takiego zrobiłam?
Czemu tu za mną wszedłeś?
Martwiłem się. Czemu jeszcze nie weszłaś?
Drzwi są zamknięte.
Szybko, uciekaj. Chyba nie wytrzymam.
Chwila.
Co?
Wejdź. Szybko.
Może idź pierwszy!
Czemu tak trudno umówić się na randkę?
Jakiej użyć wymówki, by znów do niej zadzwonić?
SHIN HA-RI
Skąd tyle osób o tym samym nazwisku?
Plan na drugą połowę roku jest taki.
Rozszerzymy zakres platformy online do 300 procent tego, co obecnie mamy.
Spodziewany zysk to 80 miliardów wonów.
Po omówieniu tego z firmą konsultingową…
Wtedy też była urocza.
Platforma nie jest intuicyjna
w porównaniu z resztą rynku i z systemami innych firm.
Nasi klienci stwierdzili,
że brak tam szczegółowych opisów naszych produktów
i wielu innych dogodnych funkcji.
Ten obszar należy dopracować.
Pani Shin. Jedziemy w podróż służbową.
Już niebawem.
GANGWONDO
Raz, dwa, trzy.
Gratulacje.
Na koniec wielka sala balowa.
Wygląda niesamowicie.
Dziękuję, prezesie Kang, za to, że był pan ze mną do końca.
Nie ma sprawy.
Pewnie masz wielu gości. Wracaj do pracy.
- Życzę miłej zabawy. - Dziękuję.
Chodźmy.
- Sung-hoon! - Tak?
- Czy mam coś jeszcze na dziś? - Nie.
Dawno nie byliśmy na Sokcho.
Wybierzmy się na ryby.
Idź na ryby z Sung-hoonem. Mam jeszcze jedno spotkanie.
Co?
Czemu zawsze…
Naprawdę?
Dobrze, zajmij się swoimi sprawami.
Zobaczymy się w Seulu, dobrze?
Zostań tu na noc, dobrze?
Wróć jutro.
- Jutro? - Tak.
W porządku.
Świetnie.
Do zobaczenia w Seulu.
Sung-hoon. Chodź tu.
Powiedz.
Tae-moo zabiera Geum-hui na randkę, prawda?
- Co? - Niech chodzi na dużo randek.
A najlepiej niech wróci z prawnukiem.
Chodź. Idziemy na ryby.
Dawaj.
Gdy odkryje, że Shin Geum-hui to Shin Ha-ri…
Nie wierzę, że wyjeżdżam w podróż służbową.
Cudowny weekend.
Sama jestem sobie winna.
Ha-ri, ty idiotko.
Już jedziemy.
Ha-ri, Young-seo, szkoda, że nie pojechałyście z nami.
Ha-ri ma randkę ze swoim chłopakiem.
Udanej randki.
Dzięki. Udanej wycieczki.
Tak? Właśnie dotarłam. Gdzie pan jest?
Widzę panią.
Tak?
Boże. Wygląda super.
Przyjechałaś tu pracować. Opamiętaj się, Ha-ri.
Dlaczego kazał mi pan przyjechać do Sokcho?
Ma pan pomysł na nowy produkt?
Kuchnia Sokcho jest bardzo dobra,
więc może podczas pobytu tu przyjdzie mi coś do głowy.
Dużo czytałam o słynnych restauracjach w Sokcho.
Najpierw chodźmy do tej, którą ja znalazłem.
Jasne.
Wezmę torbę. Proszę wsiadać.
Nie, w porządku.
Nasi klienci stwierdzili,
że brak tam szczegółowych opisów naszych produktów
i wielu innych dogodnych funkcji.
Ten obszar należy dopracować.
CHCĘ ZJEŚĆ W SOKCHO
Co pani robi?
Mogę prowadzić.
- Ale to ja powinienem… - Nie mogę na to pozwolić.
Jestem świetnym kierowcą. Naprawdę.
Proszę!
Dokąd pana zabrać, panie Kang?
SOKCHO MAKGUKSU
Szukam trasy.
Chciałam tam pójść.
- Naprawdę? - Tak.
A może przejedźmy się nad morze?
Nad morze?
Nie mamy na to czasu.
- Pasy. - Co?
Proszę zapiąć pasy.
Dobrze. W drogę.
Chwileczkę.
Dziękuję!
LUNCHU NIE WYDAJEMY Z POWODU BRAKU SKŁADNIKÓW
Proszę pana!
Dwie osoby.
Nie można?
60 LAT TRADYCJI SOKCHO MAKGUKSU
Powinniśmy byli przyjechać szybciej.
Wrócimy na kolację.
To nic nie da.
Nasz plan posiłków się pomiesza.
Jesteśmy tu tylko dla jedzenia?
Tak. Przyjechaliśmy tu, by coś zjeść i wymyślić produkt.
To prawda.
Na szczęście restauracja z grillem przyjmuje rezerwacje.
Ale to trochę daleko stąd.
Poszukam na mapie.
Halo?
Jestem na plaży.
Tak szybko?
To dobrze. Już wyjeżdżamy.
- A więc… - Restauracja z rybami.
Jakieś 40 minut stąd.
Może być?
Nie. Zjedzmy coś prostego w okolicy.
W okolicy?
Tu nie ma dobrych restauracji.
Może coś jest przy plaży.
Przy plaży?
Chyba wszystkie restauracje są tam.
Chciałem przyjechać zobaczyć ocean.
Napięty harmonogram by nam nie pozwolił.
Rozumiem.
Co?
HAMBURGERY
Znam tę ciężarówkę.
Ten wóz jeździ do Sokcho i Yangyangu na polecenie właściciela.
Ciężko się tu dopchać.
Czyżby?
Zatem mamy szczęście.
Prawda?
Dzień dobry!
Dzień dobry. Tu jesteście.
Dlaczego przyjechał pan tu sprzedawać hamburgery? Tu nie ma ludzi.
Miałem przeczucie,
że taka piękna para jak wy będzie tu na mnie czekać.
I oto jestem.
Nie jesteśmy parą.
Który jest najlepszy?
Wszystkie są pyszne. Wybierzcie stąd.
Zerknijcie, co jest.
Wygląda pysznie.
Poproszę jajko… Chwileczkę.
Grillowane…
Wszystko jest pyszne. Co mam wybrać?
To nasz specjalny burger i jagodowe ade.
Dziękuję.
Na początku myślałem, że to jakiś żart.
Miałem wam sprzedać dwa hamburgery
i dostać za to całodzienny zysk.
Chciałem czegoś wyjątkowego.
Wzruszyłaby się, gdyby wiedziała, że jestem tu dla niej.
Okazałbym brak gustu,
gdybym się chwalił.
Hamburger gotowy?
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Życzę wam miłego dnia wartego zapamiętania.
Dziękujemy.
Zjemy tam?
Jasne.
Dobry?
Tak. Spełniłam swoje marzenie.
Nie wiedziałem, że tak pani lubi hamburgery.
Nie jadałam ich często w dzieciństwie.
Czemu nie?
Rodzice prowadzili piekarnię, gdy byłam w podstawówce.
Nie chcieli mi kupować hamburgerów,
żebym nie zniechęcała klientów do kupowania ich chleba.
Więc jadłam je w tajemnicy, co nie było łatwe.
Przepraszam.
Za dużo mówię. Pewnie pana zanudzam.
Nie.
Jest pani interesująca, pani Shin.
Co?
Jako dyrektor muszę się interesować moimi pracownikami.
Rozumiem.
Studiowała pani sztukę kulinarną.
Kiedy zapragnęła pani zostać naukowcem?
Gdy byłam mała,
o niczym nie marzyłam.
Ale ponieważ bardzo lubiłam jeść,
postanowiłam studiować sztukę kulinarną i zostać kucharką.
Na studiach znalazłam pracę jako naukowiec badający żywność.
I tak oto jestem nim do dziś.
Czy teraz ma pani jakieś marzenia?
Tak.
Jakie?
Trochę się wstydzę. Naprawdę muszę o tym mówić?
Pytam jako szef. Niech odpowie moja pracownica.
Co to? Rozmowa o pracę?
Dobrze.
Gdy byłam mała, zawsze kupowałam sobie jedzenie sama, bo rodzice byli zajęci.
Mrożonki różnych dużych firm były moim ulubionym daniem z dzieciństwa.
Chcę, by inni czuli to samo szczęście,
co ja, gdy jadłam te mrożonki.
Nie każdego stać na restauracje Michelin.
Mówił pan, że tworzy kimchi na zagraniczny rynek
i że wykonał pan kilka wersji.
Utożsamiam się z panem jako badaczka.
Czyżby?
Pewnie myśli pani, że nic nie robię.
Nie o to mi chodziło.
Cholera. Wykopałam sobie właśnie grób.
Sporo się wtedy wydarzyło,
ale pamięta pani tylko to?
Nie.
Po raz pierwszy w życiu
poszłam do luksusowego sklepu i drogiej restauracji.
Nigdy tego nie zapomnę. Jak mogłabym?
Tak samo było tamtego dnia.
Geum-hui czy Ha-ri,
nie ma chyba różnicy.
Trudno jest go ciągle unikać.
Nie mogę się stąd wynieść.
Witamy.
Może być tu? Stolik jest zarezerwowany.
Idę do domu. Już skończyłam jeść.
Proszę, jjamppong z owocami morza. Smacznego.
Jedz. Jeśli czujesz dyskomfort, wyjdę.
Nie ma potrzeby. Usiądź.
Przecież nie jestem jakąś kryminalistką.
No to w drogę!
Nie trzeba!
Ja poprowadzę. Proszę usiąść na miejscu pasażera.
Lepiej się czuję za kierownicą.
Nie mogę na to pozwolić. Proszę usiąść na miejscu pasażera.
Mam pozwolić szefowi prowadzić?
Jako Shin Geum-hui chętnie siadała pani na miejscu pasażera.
Wtedy też byłem pani szefem, prawda?
Fakt.
Więc proszę wsiadać.
Dobrze.
Witamy.
Dobrze wchodzi.
Czemu nie wypływa?
Poproszę soju i piwo.
Jasne. Chwileczkę.
Mam pytanie. Czemu mnie unikasz?
Też mam pytanie.
Naprawdę nie znasz odpowiedzi, czy specjalnie się tak zachowujesz?
Skąd mam ją znać?
Unikam cię,
bo mi wstyd.
Odstawiłam szopkę
przed człowiekiem, którego…
Która by go nie unikała?
Czekaj.
Czemu cię to krępuje? To normalne.
O rany!
Więc więcej mnie nie unikaj, dobrze?
Tak, panie Kim? Czemu dzwoni pan w weekend?
Gdzie ona się podziała?
Właśnie wyszła.
Jin Young-seo, nie możesz przekraczać granicy!
Nie przekraczaj granicy! Otrząśnij się!
Opamiętaj się.
Czemu on jeździ na hulajnodze po chodniku?
Nic ci nie jest?
Co?
Co tu robisz?
Poszedłem za tobą, bo się martwiłem.
To nie ty przez cały czas mnie odtrącasz?
Czemu nagle jesteś dla mnie taki miły?
Szczerze mówiąc,
zakochałam się w tobie jeszcze w tym sklepie.
Ale jesteś sekretarzem dyrektora Kanga.
Wyznaczyłeś granicę i kazałeś mi jej nie przekraczać.
Nie mogę nawet wyjść do łazienki, bo się boję.
Przez tego typa.
I robię z siebie przed tobą głupka.
Dobra!
Tak będzie lepiej.
Chciałam przestać cię lubić…
Miałeś nie być już dla mnie miły.
Puść mnie.
Wtedy upadniesz.
Co cię obchodzi, czy upadnę?
Liczę do trzech, lepiej mnie puść.
Jeśli nie, mogę…
przekroczyć granicę.
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Chyba zjadłam za dużo hamburgerów i pierogów.
Nadal jestem pełna.
Na szczęście dzisiaj ubrania wytrzymały.
Wtedy wcale nie były za małe.
Przepraszam. To były drogie ubrania.
Nie chcę więcej przeprosin od pani.
Słucham?
Jest wiele innych rzeczy, które może pani powiedzieć.
Że jestem spoko i fajnie się ze mną spędza czas.
Jest pan zabawny.
Nie jest pani zmęczona? Proszę się zdrzemnąć.
Nie trzeba. Pan musi być jeszcze bardziej zmęczony.
Co?
Pada.
Cholera, nie spodziewałam się.
Nie przewidziałam deszczu.
Nie wzięłam parasola.
Mamo, tato!
Tato!
Proszę wysiąść.
Słucham?
Zapomniałem, że mam tu dziś ważne spotkanie.
Proszę wrócić do Seulu.
Ale jak mam się dostać stąd do…
Nie słyszała mnie pani?
Dobrze.
Moja torba!
Panie dyrektorze, moja torba!
Moja torba!
Cholera.
Co się dzieje?
Ale leje.
Co to ma być?
Mamo, tato!
Tato!
- Nie patrz! - Mamo!
Tato!
Nie patrz.
Mamo!
- Mamo! - Boże, Tae-muu!
Tato!
Jak mógł mnie tu zostawić w deszczu?
Fatalny z niego szef.
Nie umieraj!
Cholera.
Serce zabiło mi mocniej, gdy zawiązał mi sznurówki.
Chyba oszalałam.
Co z nią nie tak?
Wybrany numer jest niedostępny. Zostaw wiadomość po sygnale.
Gdzie ona jest?
To część jego wielkiego planu zemsty na mnie?
A może nie.
On nie ma na to czasu.
Dlaczego wyrzucił mnie na poboczu, w deszczu?
Nie lubię deszczu.
Zmieńmy datę.
Zostawiłam tu telefon, może już się naładował.
Tam.
Proszę.
Dziękuję.
Ha-ri.
Co?
Co tu robicie?
Nie miałyście jechać do Busan?
Min-woo kręci jednak tutaj. Pisałam do ciebie.
Tak? Nie widziałam.
Mówiłaś, że masz dziś randkę. Jesteś tu z chłopakiem?
Cóż, to…
Nie wstydź się przed przyjaciółkami.
Skoro się spotkałyśmy, pokaż nam swojego bogatego chłopaka.
Pozwól nam go poznać, Ha-ri.
- Chcemy go zobaczyć! - Tak!
Nie jestem tu z chłopakiem…
Kochanie.
Długo czekałaś?
Ha-ri?
Kto to?
To…
Miło mi.
Jestem Kang Tae-moo, chłopak Ha-ri.
Żeby utrzeć nosa twoim przyjaciółkom.
Wiesz, co łączy moją miłość do ciebie i tę kartę?
Obie nie mają granic.
Chyba oszalałeś!
Jak to się zaczęło?
Nie znam drugiej tak szalonej osoby jak Ha-ri. To coś nowego.
Naprawdę nie wiesz, dlaczego spędziłem cały weekend,
udając, że jestem twoim chłopakiem,
choć nienawidzę marnować czasu?
Napisy: Robert Prusakowski