SERIAL NETFLIX
ODCINEK 7
Gdzie ona jest?
ARCHEOPTERYKS
Czemu nie odbierzesz? Może to coś ważnego.
Halo? Pani Shin!
Halo?
To telefon Shin Ha-ri?
Kto mówi?
Mówiłaś, że masz dziś randkę.
Jesteś tu z chłopakiem?
Cóż, to…
Nie wstydź się przed przyjaciółkami.
Skoro się spotkałyśmy, pokaż nam swojego bogatego chłopaka.
Pozwól nam go poznać, Ha-ri.
- Chcemy go zobaczyć! - Tak!
Nie jestem tu z chłopakiem…
Kochanie.
Długo czekałaś?
Ha-ri?
- Kto to? - To…
Miło mi. Jestem Kang Tae-moo, chłopak Ha-ri.
Dzień dobry.
Ha-ri, skoro tu jesteśmy, zjedzmy wszyscy razem kolację.
- Co ty na to? - Dobrze.
Pasuje nam, skarbie?
Tędy.
Co pan robi?
Czemu udaje pan mojego chłopaka?
Nie powinna mi pani podziękować?
Dzięki mnie pani koleżanki nie zorientują się, że pani kłamała.
Nie powinien pan…
najpierw mnie przeprosić?
Zostawił mnie pan na drodze w deszczu z powodu jakiegoś spotkania.
Przepraszam.
Odwołałem je, dlatego tu jestem.
Naprawdę? Czyli niepotrzebnie się martwiłam.
Co ma pani na myśli?
Nieważne.
Wejdźmy do środka. Pani znajome czekają.
Co? Gdzie mamy wejść?
Muszę dokończyć, co zacząłem, prawda?
Nie trzeba.
Nie pogarszajmy sprawy. Po prostu…
Boże. Ha-ri naprawdę ma chłopaka.
No nie?
To było podejrzane. Zakładałam, że to kłamstwo.
W każdym razie ten facet…
to przystojniak.
Prawda?
Wygląda jak model.
Markowe ubrania.
Jest niesamowity.
Chyba nie myślicie, że to Ha-ri kupuje mu te wszystkie drogie ubrania,
prawda?
Proszę cię. Myślisz, że ją na takie stać?
Myśli pani, że powiedzenie im prawdy
to najlepsze wyjście?
Proszę przyjąć pomoc
i schować swoją dumę.
Zobaczmy.
Żeby utrzeć nosa pani przyjaciółkom,
jaką strategię najlepiej obrać?
Stawiam kolację.
- Jedzcie, ile chcecie. - Dziękujemy.
- Dziękuję. - Ale tu drogo.
Kochanie.
Nie patrz na to. Patrz tylko na mnie.
Wiesz, co łączy
moją miłość do ciebie i tę kartę?
Obie nie mają granic.
Są bezgraniczne.
POPISZ SIĘ BOGACTWEM
Ale super.
Nie patrz tak na mnie. Jedz.
Po prostu jedz.
Wystarczy mi, że patrzę, jak ty jesz.
Niezdara z ciebie.
W porządku. Dam radę.
Jesteś zbyt ładna.
Skoczę do toalety.
Idziemy?
Dam sobie radę sama.
Denerwuję się, gdy cię nie widzę.
Odprowadzę cię.
BĄDŹ PRZYLEPĄ
Ostrożnie!
- Nic ci nie jest? - Co?
- Nic ci nie jest? - W porządku.
Spójrz na niego.
Jest idealny i wygląda na to, że kocha Ha-ri.
Tak, bardzo.
Człowieku!
A gdybyś zrobił krzywdę mojej dziewczynie?
BĄDŹ LOJALNY JAK PIES
Co lubisz w Ha-ri najbardziej?
Jest ładna.
Nigdy nie widziałam nikogo tak ładnego jak ona.
Nie przesadzaj tylko dlatego, że jesteśmy przy moich znajomych.
Nie przesadzam.
Wiedziałem, gdy ją tylko zobaczyłem.
Że to dziewczyna dla mnie.
Co? Z iloma kobietami się umawiał,
że tak łatwo przychodzą mu takie komplementy?
Jestem zazdrosna! Twój chłopak jest uroczy.
Min-woo też nie jest zły.
Gdyby tu był, też by ci nadskakiwał.
Aż boję się o tym pomyśleć.
Min-woo? Kucharz Lee Min-woo?
Znasz Min-woo?
Poznałem go w pracy, w biurze.
Pracujesz w firmie Ha-ri?
- W którym dziale? - Cóż, on…
Właśnie.
Do którego działu należy dyrektor?
- Wszystko dobrze, Ha-ri? - Ha-ri!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Dyrektor?
- Dyrektor? - Nie przesłyszałam się?
Ale się najadłam.
Dziękuję za posiłek, dyrektorze Kang.
Nie nazywaj chłopaka koleżanki „dyrektorem”. Po co tyle formalności.
Naprawdę nam smakowało.
Gdzie się zatrzymaliście?
Dzisiaj…
Nocujemy tutaj.
Naprawdę?
Świetnie.
Więc jutro postawimy wam lunch w zamian za dzisiejszą kolację.
- Dobry pomysł. - Do jutra.
- Dobrej nocy!
Co pan robi? Musimy wracać do Seulu.
Nie ma teraz żadnego autobusu.
A oboje piliśmy.
Racja.
- Co pani robi? - Słucham?
Ta tapeta jest taka ładna. Ciekawe, gdzie była kupiona.
Napije się pani ze mną wina?
Wina?
Nic, dziękuję. Nie chcę już pić.
W porządku.
Proszę pana.
Możemy dostać osobne pokoje?
Jak mamy dzielić pokój?
Czy osobne pokoje w przypadku pary są na miejscu?
Jak wyjaśni to pani przyjaciółkom?
No…
w sumie racja, ale…
Nie gryzę, bez obaw.
Może pani spać w łóżku. Ja będę spał na kanapie.
Nie, kanapa mi wystarczy.
Nie może pan spać na kanapie.
I już.
Może pani tutaj zasnąć.
Później przeniosę panią na łóżko.
Czy na to…
pani liczy?
To ja lepiej od razu przeniosę się na łóżko.
Dziękuję.
Jest urocza.
Zostanie plama.
Nie mogę tak iść spać.
Tak jest jeszcze dziwniej.
Ale…
Nie mogę spać
w tym szlafroku.
Co mam robić? Ta cała sytuacja jest dziwna.
Czemu spotyka się z kimś tak idealnym? To irytujące.
Wszystko, co robi Ha-ri, działa mi na nerwy.
Już koniec zdjęć? Wcześnie wróciłeś.
Tak. Co to za apartament?
Chłopak Ha-ri załatwił nam lepszy pokój.
Chłopak Ha-ri?
Tak. Wpadliśmy na nich i zjedliśmy razem kolację.
Wiesz, kim jest jej chłopak?
Nie.
Kto to?
Tylko się nie dziw.
To Kang Tae-moo, dyrektor Go Food.
Co?
Dyrektor Kang?
Jak poznałaś pana Kanga?
Właśnie. Jak zwykły pracownik może umawiać się z dyrektorem?
Nie wierzę.
Coś się stało?
Nie, nic.
Czemu milczysz?
Między wami już iskrzy?
Kto do pani pisze o tej porze?
Ma pani z kimś romans?
Nie, to te moje znajome.
Wątpią, że jestem pani chłopakiem?
Niczego nie podejrzewają.
Totalnie w to wierzą.
Chcą wiedzieć, jak się poznaliśmy.
No cóż.
Doskonały z mnie aktor.
Co mam im powiedzieć?
Czym tu się martwić?
Proszę napisać, że się w pani zakochałem.
- Od pierwszego wejrzenia. - Co?
Jeśli to zbyt tandetne, mogę napisać za panią.
Nie, sama napiszę.
Ale co mam zrobić?
Z czym?
Nie martwię się koleżankami, bo z nimi nie będzie się pan widywał.
Ale w pracy ciągle będzie pan spotykać Min-woo.
Nie chcę stawiać pana w niezręcznej sytuacji.
Martwi się pani, że ja będę w niezręcznej sytuacji?
A może martwi się pani o to, co on pomyśli?
Co?
Skąd pan…
Myślała pani, że nie mam pojęcia?
Tak.
Nie ma pan pojęcia.
Wyciąga pan jednostronne zauroczenie z przeszłości.
To na pewno przeszłość?
Nie chcę dziewczyny, która mnie zdradza.
No…
Zauważyłam, że świetny z pana aktor.
Powinien pan zostać aktorem.
Już pani mówiłem. Jestem dobry w wielu rzeczach.
Może chce pan dokończyć to, co pan robił?
Spróbuję się przespać.
Jestem taka zmęczona.
Dobranoc.
Dziś się nie wyśpię.
Nie mogę spać.
Halo?
Śpi pani jeszcze?
Pora wstawać.
Gdzie pan jest?
Na siłowni. Nie budziłem pani.
Nie mogłam zasnąć całą noc, dopiero nad ranem.
Tak.
Ktoś niedługo przyjedzie.
Proszę im otworzyć.
Kto przyjdzie?
Przysyła mnie dyrektor Kang.
Mówił, że musi się pani przebrać.
Słucham?
Dziwne by było nosić te same ubrania dwa dni z rzędu.
Proszę sobie coś wybrać. Najlepiej coś białego.
Będziemy pasować kolorystycznie.
Naprawdę musimy?
Co?
Co jest?
To mieszkanie Sung-hoona!
Wybrałam je, bo do mnie pasują.
Nie, żebyśmy do siebie pasowali.
Hej, Min-woo!
Myślałam, że nie przyjedziesz.
Wczoraj odwołano zdjęcia.
Naprawdę?
Słyszałem.
Spotykasz się z dyrektorem Kangiem?
Tak.
Zdziwiło mnie to.
Nigdy bym się nie spodziewał.
Na pewno.
Sama się nie spodziewałam.
Ha-ri?
Wstałaś już?
Udało ci się, Lee.
Wie o nas. Nie musisz się wstydzić.
Prawda?
Jestem głodna. Chodźmy na śniadanie.
Co się stało?
No tak.
A potem…
Chyba oszalałaś!
Płaszcz i telefon.
- Coś się stało? - Nie.
Wszystko gra.
Mam zupę na kaca.
Nic mi nie jest.
Muszę iść do pracy.
Pracujesz w niedzielę?
No tak.
Mam ostatnio dużo pracy.
Hej.
Jeśli chodzi o wczoraj…
Czy my…
Jeśli chodzi o wczoraj,
uznajmy, że tego nie było.
Jak to nie było?
No cóż.
Udawajmy, że to się nie wydarzyło.
Że to nieważne.
A teraz przepraszam.
„Nieważne”?
To dlatego, że jestem spięta? Nic mogę nic przełknąć.
Chcę wrócić do domu i odpocząć.
Natychmiast się z nimi skontaktuję.
Muszę wracać do Seulu na spotkanie.
W porządku.
Już wyjeżdżacie?
Tak. On musi wracać do pracy.
Nie bądź taka. Zostań jeszcze jeden dzień.
Tak. Po śniadaniu idziemy na spacer.
Przestańcie. Mówi, że jest zajęty.
Ha-ri, ty zostań.
Nie musisz wracać.
Prawda?
To prawda.
Dopasuję swój kalendarz do planów Ha-ri.
Kochanie. Chcesz tu zostać na jeszcze jeden dzień?
Słucham?
Co?
Niesamowite. Czyj to jacht?
Mojego dziadka.
Lubi łowić ryby morskie.
Bogaci są na innym poziomie.
Zazdroszczę ci.
Dlaczego on to robi?
Zaraz oszaleję!
Chodźmy.
Idziemy?
Podaj mi rękę, Ha-ri.
To szaleństwo.
Dlaczego teraz wali ci serce? Przestań, Ha-ri.
W porządku. Poradzę sobie.
Dziękuję.
Chcesz?
Ty też trochę zjedz.
Nie, dziękuję.
Zdrowie!
Raczej nie będzie dziś delfinów.
Wiem, że chciałabyś je zobaczyć.
Szkoda.
Skąd wiesz?
Sama mówiłaś.
Nie pamiętasz?
Mówiłam?
Wszyscy wiedzą, jak bardzo kochasz delfiny.
Wszędzie o tym piszesz.
Twój chłopak miałby o tym nie wiedzieć?
No właśnie.
Tak.
Jak to się zaczęło między wami?
Rzadko kiedy dyrektor spotyka się z pracownicą.
To prawda. Mnie też to ciekawi.
No cóż…
Zakochałem się w niej od pierwszego wejrzenia.
Od pierwszego wejrzenia? Pewnie myślałeś, że zwariowałam.
Nie znam drugiej tak szalonej osoby.
To coś nowego.
Przy każdym spotkaniu robiła coś dziwnego
i gadała jak potłuczona.
Pamiętasz?
Na dwa fronty?
Nigdy tego nie robiłam.
Chociaż spotykałam się z kilkoma naraz.
Później dowiedziałem się, że próbowała mnie tym odepchnąć,
bo zrozumiała, że wpadła mi w oko.
Niemożliwe.
Co ci się w nim nie podobało?
Przy drugim spotkaniu
oświadczyłem się jej.
Ale od razu dała mu kosza.
Więc musiałem chodzić na randki w ciemno z innymi kobietami.
Ale im więcej na nie chodziłem, tym częściej o niej myślałem.
Poprosiłem, żeby się ze mną znów spotkała.
Jego kłamstwa brzmią jak prawda.
Musisz przestać prosić mnie o rękę na tak wczesnym etapie związku.
Dobrze.
Nie spotykała się z wieloma facetami, ale gra niedostępną.
Cały czas trzyma mnie w gotowości.
Od razu przechodzisz do rzeczy.
- Naprawdę? Chcesz? - Jasne.
- Idę do toalety. - Dobrze.
Lee.
Podobno kręciłeś wczoraj program dla SBC.
Tak. Ostatnio często ktoś do mnie dzwoni. Dzięki naszej współpracy.
Dział marketingu był pewien, że zostaniesz dobrze przyjęty.
Ha-ri ma naprawdę dobre oko.
Panie dyrektorze.
Tak?
Mogę o coś spytać?
Śmiało.
Dlaczego akurat Ha-ri?
Dlaczego?
Co to ma znaczyć?
Nie będę owijał w bawełnę.
Możesz się umawiać z każdą, z którą chcesz, prawda?
Ale spotykasz się z Ha-ri,
która pochodzi ze zwykłej rodziny i jest twoją pracownicą.
Nie rozumiem tego.
Czyli według ciebie
Shin Ha-ri nie jest dość dobra dla kogoś takiego jak ja.
O to ci chodzi?
- Martwię się o Ha-ri. - Chyba spotykasz się tylko
z ludźmi na twoim „poziomie”.
W moich oczach
Shin Ha-ri to ktoś o nieskończonym uroku.
Nigdy więcej nie waż się oceniać
mojej dziewczyny.
Jasne?
Co za pogoda!
Widziałam wędkę z tyłu.
Możemy połowić ryby?
Tak. Byłoby fajnie.
Wędka?
Należała do dziadka.
Przypomniał mi się wypad na ryby z Min-woo.
Min-woo od razu zrobił sashimi z morskich leszczy, które złapaliśmy.
Fajnie było, co?
Tak. To jedno z najlepszych sashimi, jakie jadłam.
- Było super. - Jest pewne miejsce.
Słynie z tych ryb. Może powędkujemy?
Zrobimy z nich sashimi. Co ty na to?
Chcesz łowić ryby?
Czemu nie? Jasne.
Dobrze.
Co tu robisz? Stań obok mnie.
Panie Kang. Trochę mi…
- Min-woo już jedną ma! - Niesamowite!
Jeden do zera.
Cholera. Już zaczął?
- Panie Kang. Ja… - Czekaj! Porozmawiamy później.
Mam jedną!
Dawaj.
Proszę!
Jeden do jednego.
Min-woo ma drugą.
Złapał drugą!
Jeszcze jedna.
Dwa do jednego.
Cholera.
Moja ryba chyba jest trochę większa.
Skończmy już.
Mamy remis. Dajmy sobie jeszcze godzinę.
Dobra, godzina.
Hej.
Ha-ri, czemu masz taką ciepłą rękę?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Nic ci nie jest?
Pojadę z wami.
Zajmę się tym.
Wytrzymaj. Za dziesięć minut będziemy w szpitalu.
Spokojnie. Nie potrzebuję szpitala.
Posłuchaj mnie!
- Panie Kang? - Jestem zajęty. Porozmawiamy później.
Pan nie ma czasu.
Jedźmy prosto do Seulu.
Przepraszam.
Sung-ho.
Witamy.
Szczerze mówiąc,
zakochałam się w tobie jeszcze w tym sklepie.
Wolno biegać z czymś takim?
Nie wolno, prawda?
Tadam!
- Zgadnij, co to. - Kupa?
Wygląda jak kupa? To przecież kwiatek.
Przepraszam.
Jest ładna.
Znalazłem miłość.
Przepraszam.
Żaden problem.
Mam zapytać? Czy nie?
Przepraszam.
Ja też od razu się zakochałam.
Powiedziała, że mnie lubi.
Czemu chce zapomnieć o wczorajszej nocy?
Jesteśmy? Trzeba mnie było obudzić.
Nie mogłem, spała pani jak zabita.
- Już lepiej? - Tak.
Po lekach i drzemce
czuję się o wiele lepiej.
Panie Mattis. Jestem w tej chwili zajęty.
Oddzwonię. Do usłyszenia.
Przepraszam. To wszystko przeze mnie.
Czemu ciągle pani przeprasza?
No…
Zmarnował pan czas, zgrywając mojego chłopaka.
Zadał sobie pan tyle trudu z tą łodzią.
Nie trzeba przepraszać.
Zrobiłem to z własnej woli.
Co?
Muszę już iść.
Bezpiecznej drogi.
Ha-ri.
Naprawdę nie wiesz,
czemu spędziłem cały weekend, udając twojego chłopaka,
choć nienawidzę marnować czasu?
Czemu czytałem twoje posty, żeby wiedzieć, co lubisz?
Czemu przekładam moje spotkania?
Naprawdę nie wiesz?
Słucham?
Czuję coś do ciebie.
Pewnie wydaje ci się to nagłe. Ze mną jest podobnie.
Byłem zbyt zazdrosny o Lee,
by dostrzec, że jesteś chora.
Idiota ze mnie.
Przestań mnie przepraszać.
To ja powinienem przeprosić.
Dyrektor Kang
coś…
do mnie czuje?
Czy ja śnię?
Nie boli.
Ha-ri, byłam dzisiaj w galerii handlowej!
Od razu wiedziałam, że to ubrania dla ciebie.
- Chodź, przymierzymy. - Co?
Wygląda świetnie. Przymierz.
Teraz?
Nie.
Jutro to przymierzę. Jestem zbyt zmęczona.
- Zmęczona? - Tak.
Masz zmęczone oczy.
Jaka firma każe tak ciężko pracować w weekendy?
Właściciele pewnej smażalni kurczaków każą pracować jedynemu synowi
nawet w weekendy.
Jak mogłaś kupić nowe ubrania tylko dla Ha-ri?
Ty mały…
Wiesz, ile musiałam zapłacić
za problemy, których narobiłeś?
Takie rzeczy mówi się mamie? Stój!
Złaź stamtąd!
Nieważne!
Jak ja ci zaraz dam!
- Proszę. - Dzięki.
Założyłaś ubrania, które ci kupiłam?
Dobrze ci w nich! Moja córka jest taka ładna.
- Naprawdę? - Tak.
Zaczekaj.
Nie możesz w tym wyjść.
- Czemu nie? - Właśnie.
Wyglądasz zbyt pięknie.
A jeśli wszyscy faceci za tobą pójdą?
To prawda.
Jesteś podobna do mnie. Każdy strój na tobie lśni.
- Idę do pracy. - Pa.
Chwila.
Jeśli w dzień po randce będę ładnie wyglądać,
pomyśli, że to dla niego. Rety.
Po co wracasz?
Przebrać się. Nie mogę wyglądać tak ładnie.
Czy ona oszalała?
Uważaj, co mówisz o siostrze, gnojku!
Powinnam już iść.
Na pewno jesteś zmieszana,
to było dość niespodziewane.
Nie poganiam cię, więc przemyśl to i daj mi znać.
DYREKTOR KANG TAE-MOO
Mówiłem, żeby się nie śpieszyła.
Powinienem był wyznaczyć jej termin.
- Pani dyrektorze. - Z drogi!
Co ty wyprawiasz?
Czemu się złościsz?
Naprawdę nie wiesz?
Spójrz na to. Co to?
O co chodzi?
To jakiś absurd.
Kto przysłał ci te zdjęcia?
To hotel prezesa Parka.
Myślałem, że w weekend byłeś na randce z panią Shin.
Co to za kobieta?
Za wcześnie na to.
Co? Ty stuknięty łajdaku!
Naprawdę chcesz zdradzić Geum-hui?
- Ty draniu! - Nie, to nie tak…
- Zatrzymaj się! - To nieporozumienie.
Dziadku!
- Przestań! - Nie wciskaj mi kitu!
- Dziadku. - Mam tu dowody.
Poprosiłeś nawet pracowników hotelu, żeby kupili jej nowe ubrania.
I pływaliście na moim jachcie.
Wiem, że źle cię wychowałem, ale ty to wynosisz na nowy poziom.
- Jak mogłeś to zrobić? - Dziadku!
Ty draniu!
Hej!
Przestań, dziadku.
Miałem swoje powody.
Jakie powody?
Dobrze.
Wysłuchajmy, co masz do powiedzenia.
Zerwałem z Geum-hui.
Co?
Zakończyłem to.
Nie zdradzam jej, po prostu spotykam się z inną.
A nie zerwaliście, bo oszukiwałeś?
Nie o to chodzi.
Jak mogę ci ufać, skoro jesteście w zmowie?
Boże! Co to ma być?
Kręci mi się w głowie.
Czemu powiedziałeś mu, że zerwałeś z Shin Geum-hui?
To było konieczne.
Nie powiem mu, że to ta sama osoba.
No tak.
SMS OD PREZESA KANGA
Mam cię umówić na kolejne randki w ciemno.
Może powiedz jej o swoich uczuciach i przedstaw prezesowi.
Już to zrobiłem.
Wyznałem jej swoje uczucia.
Co?
Nie odrzuciła cię, prawda?
Odrzuciła?
Czekam na odpowiedź.
Powiedziałem, że dam jej czas, by wszystko przemyślała.
Odrzuciła cię.
Mówię, że nie!
TO BYŁO PYSZNE KOCHAM WAS!
Miałam dziś ochotę na tteokbokki na ostro.
O co chodzi? Czym się tak stresowałaś?
Nawet nie wiem, od czego zacząć.
Ja też muszę coś powiedzieć.
Mówią, że przyjaciele upodabniają się do siebie. Mów.
Więc…
Od czego zacząć?
Jeśli masz zamiar tyle myśleć, ja zacznę.
Przespałam się z Sung-hoonem.
Co?
Spałam z nim.
W ogóle tego nie pamiętałam, więc uciekłam.
- Co? - Chyba mi odbiło.
Jestem w szoku, że z nim spałaś i nawet nie pamiętasz.
Brak mi słów.
Czuję dokładnie to samo!
Zaraz zwariuję!
Jak mogę tego nie pamiętać?
Wiesz, jak lubię Sung-hoona, prawda?
To dlaczego zapomniałam o czymś tak ważnym?
I kazałaś mu o tym zapomnieć?
Musiał być w szoku.
Zdenerwowałam się i tyle.
Trzeba było powiedzieć mu prawdę.
Hej!
Nie mogłam!
Pomyślałby, że robię to zawsze, gdy jestem pijana.
Zraniłabym jego dumę.
To prawda.
Co zamierzasz zrobić?
Nie mam pojęcia.
Teraz ty mów.
Nieważne. Pogadamy później.
Co jest?
Co?
- Co? - Coś taka zdziwiona?
Zdziwiona? Skąd.
Dobrze, nie mów mi.
Co przede mną ukrywasz? Jestem ciekawa.
DZIĘKI WAM DOBRZE SIĘ BAWILIŚMY.
Co to?
Co to za zdjęcie?
Ach, to…
„Pozdrów swojego chłopaka”?
O czym one mówią?
Czemu nazywają dyrektora Kanga twoim chłopakiem?
Długa historia.
Wiedziałam!
Pamiętasz tego sukinsyna, który nas nagrał?
Dyrektor Kang pomógł wszystkim jego ofiarom złożyć pozew
przeciw niemu.
To było dziwne,
ale zrobił to, bo mu się podobasz!
Czuję coś do ciebie.
Nie poganiam cię, więc przemyśl to i daj mi znać.
Pomyśl, jak bardzo musiała być zaskoczona.
Dałem jej czas do namysłu, bo byłem taktowny.
Jasne.
Ale jak długo zazwyczaj zajmuje im podjęcie decyzji?
To pewnie zależy od człowieka.
Tak.
Nie powinienem dzwonić pierwszy,
bo obiecałem dać jej czas, prawda?
Zgadza się.
Co jest?
Durny spam!
Nagle zdrętwiała mi noga.
Sprawiasz, że czuję się żałośnie.
Słucham?
Będę udawał, że nic się nie wydarzyło.
Przestań mnie unikać.
- To nie jest… - I jeszcze jedno.
Nie chciałem tego mówić,
ale wolę mieć czyste sumienie.
Nie zachowałem się wtedy impulsywnie.
Co masz na…
Też spodobałaś mi się od razu…
w tym sklepie.
Powinienem był trzymać dystans.
Przepraszam.
Co robisz?
Od początku byłeś mną zainteresowany?
Naprawdę?
Jakie to ma teraz znaczenie?
Nie unikałam cię.
- Miałam swoje powody. - W porządku.
Nie mam nic więcej do dodania.
Nic z tych rzeczy.
Więc…
tak naprawdę…
nie pamiętam, co się wtedy stało.
Co?
Nie pamiętam nic…
z tej nocy.
Byłam bardzo zdenerwowana. Dlatego wyszłam, mówiąc, że to nie było ważne.
No i…
Naprawdę?
Naprawdę nic nie pamiętasz?
Nic.
Pewnie gadam jak wariatka.
Ale to niesprawiedliwe.
Jak mogę tak cię lubić
i nic nie pamiętać?
Było mi strasznie wstyd.
Czy ty się śmiejesz?
Dlaczego?
Bo jesteś urocza.
Urocza?
Nie jesteś zły ani nic?
Nie.
Ale powiedziałeś, że musimy trzymać dystans.
To już nieważne.
Od teraz…
nigdy o tym nie zapomnisz.
NASTĘPNEGO DNIA
Co to?
RAVIOLI Z BIAŁYM KIMCHI
NA SZCZYCIE SPRZEDAŻY
Dyrektor już jest.
Mam suchą twarz.
Co z nim?
Mówił, że mu się podobam.
Co się ze mną dzieje?
Skąd to rozczarowanie?
Miałam dać mu kosza.
Zabawna jesteś, Ha-ri.
NASTĘPNEGO DNIA
PYSZNE TTEOKBOKKI NA OSTRO
„Ostre tteokbokki” to jeden z naszych produktów.
Sam to wymyśliłem.
Co?
Dlaczego ciągle myślę o panu Kangu?
Przyszedł dyrektor Kang.
DZIEŃ PÓŹNIEJ
Żyjemy w dwóch różnych światach.
Dzień dobry.
Dyrektor i ja nie możemy być parą.
Co? Nie widać jej twarzy.
Szkoda.
Ciekawe, kim ona jest.
To oczywiste.
Jest piękna albo chodziła do dobrej szkoły.
Albo pochodzi z bogatej rodziny.
Albo wszystko na raz.
Pewnie wyobrazili sobie jakąś wyjątkową dziewczynę.
Będą w szoku, jeśli się dowiedzą, że to tylko ja.
Złożymy ofertę, gdy tylko ją stworzymy.
Nie wykręcajcie się, tylko ustalcie datę.
Wiecie, jak trudno jest tak czekać?
Proszę pana?
Przychody ze sprzedaży w USA rosną,
jednak inne kraje chcą z nami konkurować.
Potrzebna będzie bardziej agresywna strategia.
Ludzie myślą o kuchni koreańskiej
jako o domowym jedzeniu, czyli zdrowym, przyrządzanym z miłością i troską.
Skupmy się na tym.
Tak jest.
Minął już tydzień.
Dyrektorze Kang?
Jakiś problem?
Nie.
Jak plan pakietowy?
By zachęcić klientów, którzy kupują produkty hurtowo,
myślimy nad sprzedażą czterech opakowań w jednym.
Na opakowaniu niech zostanie napis „MANDU”.
- Zachowajmy koreański aspekt. - Tak jest.
PREZES
Dział rozwoju gastronomii,
opracujcie pierożki odpowiednie do lokalizowania.
Tak jest.
PREZES
PROPOZYCJA FILMU
WYSTĘPUJE ZESPÓŁ NR 1 DZIAŁU ROZWOJU ŻYWNOŚCI
Kiedy będą dodatkowe sesje?
No proszę.
A to gnojek.
Dowiedz się, gdzie jest! I to natychmiast!
Tak jest.
No.
Gdzie pani Kim? Niedługo zaczynamy zdjęcia.
Chyba poszła do toalety.
Zazdroszczę pani Kim.
Chciałem być w tym filmie.
Nie ma czego zazdrościć, to tylko film promocyjny.
Niewiele za to płacą.
To szansa, by pokazać wszystkim, kogo reprezentuję.
I zdobyć zaufanie prezesa.
Gdzie byłaś?
Poszłam po coś na uspokojenie.
Znowu? Już brałaś.
Mówiłaś, że od wczoraj nic nie jadłaś.
Dasz radę na czczo?
Jasne. Jedźmy do studia.
W drogę.
Dzień dobry.
Cześć!
Dzień dobry.
Czy to nie miłe, że zawsze jesteś w centrum uwagi?
To wszystko dzięki wam.
Proszę cię.
Nie wiadomo.
- Następnym razem postaw nam obiad! - Jasne.
A tak przy okazji, gdzie Ha-ri?
Poszła do łazienki z panią Kim.
Mamy problem.
Co?
Pani Kim.
Te pigułki są bardzo skuteczne!
Ile wzięła?
Może trzy.
Trzy?
Jak ona ma wystąpić? Zaraz zaczynamy.
Nie mamy wyboru. Przygotuję się.
- Nie. - Dobrze.
Ty się przygotuj.
- Ja? - Tak!
Przyjaźnicie się.
I wypadniesz lepiej niż on.
RAVIOLI Z BIAŁYM KIMCHI
Lepiej się czujesz?
Tak. Już mi dawno minęło.
Dobra, uwaga.
Zaczynamy.
Mówiłeś, że zaczekasz, aż ona się odezwie.
Nie martw się. Chcę tylko po cichu rzucić na nią okiem.
Dobrze, zaczynajmy.
Jasne.
Cholera, gdzie ona jest?
Czekaj. Dlaczego razem występują?
Pokroić warzywa, gdy będziesz gotować?
Tak, proszę.
Jasne. Dobrze.
Dobrze sobie radzisz z nożem.
Moja rodzina prowadzi bar ze skażonym kurczakiem.
Od dziecka kroiłam warzywa.
Tak?
Cebula gotowa?
Chwileczkę.
Cięcie!
Krew!
Wszystko w porządku, Ha-ri?
Tak.
To nie krew. Przypadkowo nacisnęłam butelkę z sosem. Przepraszam.
W porządku.
Boże. Dlaczego?
Co on tu robi?
Możliwe, że…
czeka na odpowiedź?
Trochę minęło.
Panie dyrektorze.
Dziękuję…
Za co mi dziękujesz?
Podobno…
zajął się pan tym facetem, który nas nagrywał.
Dziękuję.
- Prezes Kang tu jedzie. - Co?
Idź.
Hej.
Dzień dobry.
Gdzie Tae-moo?
Nie wiem, proszę pana.
Słucham?
To dość…
- Tędy. - Tędy?
A to smarkacz.
Moje nogi.
Zmęczyłem się.
- Rety. - Proszę pana.
Gdzie on jest? Każ mu natychmiast przyjść!
Pracownicy usłyszą.
Ty. Przekaż mu,
że ma nowe randki w ciemno,
jeśli nie wróci do Geum-hui.
Proszę się uspokoić.
Mam się uspokoić?
Kręci mi się w głowie. Rany, padam.
- Chodźmy. - Co za smarkacz.
Niech ja go…
Powiedziałem dziadkowi, że zerwaliśmy.
Nie mogę przedstawić cię jako Shin Geum-hui.
Proszę iść na te randki.
Czy ty…
właśnie mnie odrzucasz?
Z jakiego powodu?
Powód?
Jest ich dużo.
Co by powiedział pański dziadek, gdyby o tym wiedział?
Inni pracownicy też.
Nie pytam o innych.
Ja chcę usłyszeć,
co ty myślisz.
To samo.
Chyba nic z tego nie będzie.
Ty naprawdę
nic do mnie czujesz?
Rozumiem.
Powtórzę raz jeszcze.
Czuję coś do ciebie.
Nie poddam się.
Jeśli mnie odrzucisz, będę cię zapraszał na randki.
Aż w końcu mnie polubisz.
Musisz
przygotować się.
Czemu pan mi to utrudnia?
Czemu jest pan dla mnie miły i każe mi myśleć o sobie?
Aż czuję nadzieję, choć wiem,
że to nie wypali.
Nie jestem dla pana odpowiednia.
Więc czemu…
Czemu pan sprawia, że chcę więcej?
Proszę przestać mnie lubić.
Nie spoufalajmy się tak.
To, o co się martwisz,
nie wydarzy się. Obiecuję.
Więc…
bądź przy mnie.
Napisy: Robert Prusakowski