SERIAL NETFLIX
ODCINEK 8
Czy mogę to uznać
za twoją zgodę na randkę ze mną?
Nie!
Nie, proszę pana.
- Co? - Co?
To…
błąd. To był błąd.
Co?
Błąd?
Nie, to znaczy…
Chyba oszalałam. Dlaczego ja…?
Możemy udawać, że to nie miało miejsca?
Żeby…
Do jutra.
Ha-ri, co ty narobiłaś?
Czekaj!
Tak po prostu odchodzisz?
- Ja… - Ha-ri?
Szukaliśmy cię.
Naprawdę?
Chodźmy.
Najpierw mnie całuje, a potem co? Błąd?
To profesjonalistka, prawda?
Szkoda, że nie mogę wziąć wolnego.
Jak mam się z nim teraz zobaczyć?
Dzień dobry.
Co to?
- Rety. - Co oglądacie?
Nasza najlepsza pracownica.
Co?
SKUP SIĘ NA DESCE DO KROJENIA!
NAGLE JEST JAK W FILMIE PSYCHOZA
ALE WSZYSTKO GRA
To nie krew. Przypadkiem trafiłam w butelkę z sosem.
Przepraszam.
W naszej firmie nie używamy sztucznych barwników w sosach.
Więc da się to sprać.
Nawet nie widać.
To dobrze.
Co to? Ale obciach.
Dlaczego? Popatrz tylko na komentarze. Ludzie cię kochają.
Jest warta setki pracowników.
Jeśli jej szef to ogląda, powinien dać jej premię.
Ha-ri, jeśli dostaniesz premię, nie zatrzymuj jej dla siebie.
Możesz przestać już jeść
i wrócić do pracy?
Ale głośno żujesz!
Niech pani taka nie będzie. Byłem głodny.
Tak. Jak mówiłam wczoraj,
każde z was powinno przygotować pięć pomysłów
na pierogi do eksportu.
Nie chodzi o zwykłą listę, jasne?
- Tak jest. - No dobrze!
Dziękuję.
Abonent czasowo niedostępny.
Doprawdy?
Będzie mnie teraz ignorowała?
Gotowe, proszę pana.
Robię zdjęcie.
Chwileczkę.
Proszę chwilę zaczekać.
Uwaga, zdjęcie.
DAROWIZNA NA RZECZ NA WALKI Z RZADKIMI NOWOTWORAMI
To ja dziękuję za to, że mogę brać w tym udział.
Naprawdę?
Zatem do zobaczenia.
Dyrektorze Kang.
Jin Chae-rim z Muzeum Sztuki Marynistycznej.
No proszę.
Dawno się nie widzieliśmy.
Dzień dobry, pani dyrektor.
Widzieliśmy się na otwarciu muzeum trzy lata temu.
Może to przez pobyt w Nowym Jorku,
ale wyprzystojniałeś.
Czyżby?
No tak.
Oprogramowanie i sprzęt.
Idealny w środku i na zewnątrz.
To jasne, że chcesz kogoś lepszego niż Young-seo.
Bez obaw.
Young-seo to moja siostrzenica,
ale obiektywnie mówiąc, jesteś dla niej zbyt dobry.
Proszę pana.
Przepraszam, spieszę się.
Jasne. Do zobaczenia.
DAROWIZNA NA RZECZ NA WALKI Z RZADKIMI NOWOTWORAMI
Szkoda.
Zawsze taki przystojny.
Tak, córeczko?
Mamo!
Chcę odejść z pracy. Załatwisz mi posadę w muzeum?
Jeśli zrezygnujesz, Young-seo od razu zajmie twoje miejsce.
Chcesz tego?
Nie!
Nie chcę tego, ale…
Naprawdę?
Poprosisz dziadka, by mianował mnie dyrektor naczelną?
Pa, mamo!
Spotkanie jeszcze trwa, ale może zjemy razem kolację?
Jasne. Do zobaczenia w domu.
Tak.
Na dzisiaj koniec. Chcesz iść do domu?
Nie, mam plany. Będę się zbierać.
Dokąd się wybierasz?
- Mogę… - To sprawy prywatne.
Sam pojadę. Idź do domu.
- Co? - Możesz się odmeldować.
Robię to dla ciebie. Miłego wieczoru.
Smacznego.
Jesteś już dorosły, Sung-hoon.
Chyba musimy porozmawiać.
O czym?
O tym, co się stało wczoraj? A nie skończyliśmy już o tym rozmawiać?
Skończyliśmy?
Kto tak mówi?
Mieliśmy udawać, że nic się nie stało.
Chcesz powiedzieć,
że pierwsza mnie pocałowałaś i to był błąd?
Unikasz moich telefonów!
Ten pocałunek…
To dlatego, że…
staliśmy tak blisko siebie.
Wpadliśmy na siebie. To była taka kolizja.
Kolizja?
Dla ciebie moje usta to zderzak czy co?
Nie o to mi chodziło.
To, co się wczoraj stało, było błędem
popełnionym z pożądania.
I nic do mnie nie czujesz?
Z jakiego pożądania?
Przepraszam. Nie chciałam.
Błąd czy nie,
ty to zaczęłaś.
I ty powinnaś to naprawić, prawda?
No tak.
Zrobię, co mogę,
by wziąć za to odpowiedzialność i spłacić dług.
Dobrze.
Postaw mi za to kolację.
Co?
Prosić szarego człowieka, żeby kupił coś tak drogiego?
Powiedziałaś, że mi to wynagrodzisz.
Szczerze, ten pocałunek…
Nie całowałam sama. Pan mnie też całował.
Jak jakiś uwodziciel.
Taki chętny i w ogóle…
Więc nie tylko ty jesteś winna?
Zgadza się.
To pozwól mi się sobą opiekować do końca życia.
Jak mężczyzna kobietą.
Nie o tym mówimy.
Wyznałem ci uczucia.
Mam siedzieć spokojnie, gdy kobieta, która mi się podoba,
tak agresywnie mnie całuje?
No…
To…
Wynagrodź mi to w inny sposób.
W jaki sposób?
Wolę odpłacać ludziom tym, co od nich dostałem.
Oko za oko,
całus za całusa.
Dobrze. Zapłacę za jedzenie.
Ale zje pan sam. Ja dziękuję.
Przystawka.
Uśmiechnij się szerzej, Lee.
Jasne.
Pewnie się denerwuje.
- W takim razie zróbmy krótką przerwę. - Dobrze.
Co robisz?
Nawet mnie nie spytałaś.
Innym się spodoba.
Czemu narzekasz?
Czemu taki dla mnie jesteś?
Co masz na myśli?
Jesteś taki od wyprawy do Sokcho.
Jakbyś był zły.
Stresuję się pracą.
Lee.
Na nagraniu świetnie wypadłeś, na zdjęciach też.
Oglądałeś je?
- Dziękuję. - Jasne.
Swoją drogą, kiedy ta analityk z Go Food
po rozlaniu sosu mówiła o barwnikach w jedzeniu,
tak było w scenariuszu?
- Najprawdopodobniej… - To była improwizacja.
Ha-ri nie jest dość szybka, by coś takiego zaplanować.
Ona jest prostoduszna.
…na waszym stole.
Miłego dnia z Go Food!
DOBRZE RAZEM WYGLĄDAJĄ. NA PEWNO SIĘ SPOTYKAJĄ.
JEŚLI NIE, POWINNI ZACZĄĆ!
O co chodzi? Nie smakuje ci?
Nie o to chodzi.
Jak ma mi smakować, kiedy już widzę rachunki z mojej karty kredytowej.
Co to jest?
Chcemy, byście spróbowali najnowszego dania.
Klienci mają wykonywać waszą pracę?
Pańskie podniebienie jest bardziej wyrafinowane.
Często pan tu bywa. Proszę to dla mnie zrobić.
Rozumiem.
Dziękuję, panie Kang.
Czemu nie jesz?
Muszę iść do toalety.
Ha-ri!
Zawsze taka byłaś?
Co robisz? Ocknij się, proszę! Czemu…?
Czemu…?
Aż do tamtego dnia, kiedy wody
Morza Japońskiego wyschły A góra Baekdusan zmalała
Pan też gra na pianinie?
Już zapomniałaś?
Mówiłem, że we wszystkim jestem dobry.
Gra pan dla każdej poznanej kobiety?
Nie muszę odpowiadać, bo nie jesteśmy w związku.
Chcesz znać odpowiedź? Umów się ze mną.
Wezmę rachunek.
Poprosimy rachunek.
Nasze płaszcze też.
Proszę.
Można zapłacić w sześciu ratach?
Pan już zapłacił.
Tak?
Dobrej nocy.
Chwila.
Czemu pan to zrobił?
Ja miałam zapłacić.
Przemyślałem to.
Nie chciałem, żebyś w ten sposób odpłacała mi za pocałunek.
Chcę czegoś większego. Przygotuj się.
Ale…
Chce pan jeszcze droższego posiłku?
Albo…
czegoś innego.
Co to, to nie.
Już pan zapłacił, więc nic nie poradzimy, ale…
Dobrze. Następnym razem postawię coś droższego.
Nie mogę się doczekać.
Co będziemy jeść?
Stek?
Omakase?
Ostrożnie.
Nie podglądaj.
Dobrze.
Skręć tu w lewo.
Tadam!
Niespodzianka!
Sama to przygotowałaś?
Są rzeczy, których nie robię, ale nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych.
Sprawdziłam przepisy w Internecie. To było proste.
Ale musiałaś być zmęczona po pracy. Jak ty to…?
Nie przejmuj się.
Usiądź i spróbuj jedzenia.
No to smacznego.
I jak?
Pyszne.
Przestań. Nie brzmisz wiarygodnie.
Mów szczerze.
Dobre.
Poprawić można się wtedy, gdy otrzymasz informację zwrotną.
Szczerze, jak to smakuje?
Szczerze mówiąc, jedzenie jest trochę słone.
Poza tym w porządku?
Jeśli chodzi o małże, wyczuwam trochę piasku.
Boczek trochę dziwnie pachnie.
Pewnie się nie rozmroził do końca.
Warzywa są rozgotowane.
Ryż jest niedogotowany.
Reszty muszę spróbować.
Ale wygląda pysznie.
Co zostało do spróbowania?
Woda?
Woda musi być pyszna.
Przepraszam. Ja…
Przywykłem do wydawania szczerej opinii ze względu na charakter pracy.
Idę do łazienki.
Wcale a wcale się nie hamował.
To mój chłopak czy krytyk od Michelin?
MAŁŻE, BOCZEK, WARZYWA, RYŻ
Co?
Chodzisz z sekretarzem Cha?
Od kiedy jesteście razem?
Najważniejsze, że jesteś wytrwała.
Gratulacje. Twoje zauroczenie dobiegło końca.
Nie wiem, czy jest czego mi gratulować.
No co ty? W końcu masz chłopaka. To nie jest powód?
- Nie smakowało mu. - Co?
Po raz pierwszy w życiu ugotowałam obiad.
No tak.
Ale powiedział, że był zbyt słony.
Jeśli ktoś dla ciebie gotuje, zjadasz wszystko, nawet jeśli
smakuje jak morska woda.
Nie, wtedy można umrzeć.
Dyrektor Kang też mnie wkurza.
Co z nim?
Oglądałam wczoraj film z Sung-hoonem.
Dobrze się bawiliśmy, póki nie zadzwonił dyrektor Kang.
Rozmawiał z nim przez ponad pół godziny.
Nawet dyrektor nie powinien tego robić!
Nie zrobił tego celowo.
Nie wiedział o waszej randce.
Co to ma znaczyć?
To podejrzane.
Jesteście teraz parą?
To nie tak.
Zachowujesz się podejrzanie.
Jadłaś w pracy, prawda?
Jadłaś z Kangiem?
Byłaś z nim na randce. Prawda?
Nie, to nie randka. Po prostu poszliśmy…
Widzisz? Miałam rację.
Jedliście razem – to randka.
Nie, to nie tak. Ja…
Doszło do nieporozumienia. Lunch był w ramach przeprosin.
Dlaczego? Znowu nagabuje cię w pracy?
Co?
Kang Tae-moo jest niemiły.
Jeśli cię lubi, powinien być dla ciebie milszy.
Jest zboczony?
Co?
Może być zboczeńcem. Uważaj.
Nie no…
Co?
Już ze sobą zerwali?
A tak się cieszyłeś na myśl o ślubie Tae-moo.
Nieważne.
Na pewno nie rozstali się przez to,
że zachowywałeś się jak wścibski dziadek?
Uważasz, że jestem staromodny i protekcjonalny?
Traktowałem Shin Geum-hui bardzo dobrze.
To oczywiste. Znasz jego charakter.
Jeśli chcesz, żeby Tae-moo się ożenił,
nic nie rób.
- Właśnie. - Rozumiesz?
Co?
Nic nie wiecie, dranie.
- Widzicie… - O rety.
Prezesie Kang!
Jak się pan miewa?
Dawno się nie widzieliśmy.
Dzień dobry,
dyrektor Jin.
Jak się pani ma?
Wczoraj kurczaki.
Dzisiaj kurczaki.
Kurczaki jutro!
Ciągle kurczaki!
Kochanie!
Już idę!
- Możesz to tu włożyć? - Jasne.
Już wstałaś? Myślałam, że wczoraj pracowałaś całą noc.
Mówiłaś, że przyjedzie dzisiaj duża grupa. Chciałam pomóc.
W porządku. Damy radę.
Co jest, tato? Coś z żołądkiem?
Wiedziałam,
że jak napychasz się tym tatarem, to tak będzie.
Potrzebujesz lekarza?
Nie trzeba.
Parę razy skorzystam z toalety i będzie dobrze.
To idź do tej toalety.
Za dużo zjadł.
Przejadł się tylko dlatego, że miał dobry humor.
SZLAK TURYSTYCZNY
To nie tutaj, prawda?
Tutaj.
Chciałeś iść na spacer w ładne miejsce,
ale to jest przecież góra.
Pomyślałem, że przyda ci się trochę ruchu.
Daj spokój, już się zmęczyłam.
Szybko się męczysz,
bo głównie siedzisz lub leżysz.
Poćwicz ze mną.
Może później?
Mam złe buty.
Na to też się przygotowałam.
Co?
Jak to?
Pasują idealnie.
Chodźmy.
Taka ładna pogoda.
Może i jest moim chłopakiem, ale niezły z niego numer.
Czemu tak nagle zadzwonił do mnie w weekend?
Irytujące.
Shin Ha-ri.
Czemu chciał się pan ze mną widzieć?
Jak to czemu? Chciałem zadośćuczynienia za pocałunek.
Tutaj chyba się nie je.
Zapomnij o jedzeniu.
W ramach zapłaty spędźmy dziś razem dzień.
Co?
Powiedziałaś, że zwykłego człowieka nie stać na tak drogi obiad.
Więc zapłacisz mi swoim czasem.
Moim…
czasem?
Czekaj.
Zróbmy przerwę.
Bolą mnie nogi.
- Zmęczona? - Tak.
Miałeś rację. Nie jestem w formie.
Ty się nie zmęczyłeś?
Przyjeżdżaj tu ze mną w wolnej chwili.
Często wchodzę na tę górę, bo to moja ulubiona.
Często?
Z kim tak często wspinałeś się na górę?
Z byłą dziewczyną?
Nie, z dyrektorem Kangiem.
Chodzisz na wycieczki z szefem?
Ktoś cię do tego nie zmusza czy coś?
Co?
Dyrektor Kang ciągle myśli o sobie.
Widzę, jak traktuje ciebie i Ha-ri.
Co masz na myśli?
Znów kazał Ha-ri za coś mu się odwdzięczać.
Ha-ri wyglądała na zmęczoną.
Co za małostkowy facet.
On wcale taki nie jest.
Nie powinnaś tak mówić o innych, Young-seo.
Co masz na myśli?
To prawda, że pan Kang był niemiły dla Ha-ri.
- Mówię tylko, że… - Przecież
gdy dowiedział się, że Ha-ri to Geum-hui, powinien być mężczyzną
i poprosić o wyjaśnienia, jak normalny człowiek.
Ale on nic nie powiedział.
Była przez niego niespokojna, bo w pracy zachowywał się jak dupek.
Chciał jej pokazać, kto tu rządzi.
Jak to?
Miał prawo być zły, bo został oszukany.
Nie powinnaś tak mówić, to też twoja wina.
Co?
Gdybyś nie wysłała jej w zastępstwie, nic by się nie stało.
To jakiś absurd.
Dlaczego?
Jesteś moim chłopakiem.
Powinieneś się cieszyć, że nie poszłam na tę randkę w ciemno.
Czy narzekanie na mnie za to, że się wymigałam,
ma jakikolwiek sens?
Young-seo, uspokój się.
Pomyślmy logicznie…
Uspokoić się?
Od czego mam chłopaka?
Czy on nie powinien zawsze być po mojej stronie?
Ugotowałam ci obiad – mówisz, że za słony.
Przez pracę nie możesz skupić się na filmie.
Nawet teraz!
Bierzesz stronę Kanga Tae-moo, a nie moją.
Przepraszam.
Nie chciałem.
Nie złość się. Wejdźmy na samą górę.
Na samą górę?
Nie!
Wejdź na tę przeklętą górę z Kangiem.
Young-seo, no co ty!
Young-seo!
Proszę.
Jestem głodna. Chce pan coś zjeść?
Ja stawiam.
Nie trzeba.
Ty przeznacz na mnie swój czas, a ja przeznaczę pieniądze.
Nie mogę. Mam się panu zrewanżować. Co chce pan zjeść?
Jest coś, co chciałbym zjeść.
Czy to wystarczy?
Chwila.
Skoro chciał pan
przyjść aż tutaj, żeby to kupić,
ta parówka w cieście musi być wybitna.
Prawda?
Jest całkiem zwyczajna.
Trzeba było wziąć coś bardziej sycącego.
Pana zdaniem kupowanie parówek w cieście w wesołym miasteczku to obowiązek?
Pan chyba nigdy nie był w takim miejscu.
Jadłem je już,
z rodzicami, kiedy miałem siedem lat.
Tamten hot dog był przepyszny.
Czasem przychodzę w takie miejsca, by je zjeść.
Musiał być pan wtedy naprawdę szczęśliwy.
Jedząc potrawy z przeszłości,
przywołujemy szczęśliwe wspomnienia.
Smakują wtedy jeszcze lepiej.
Ja tak mam
z gimbapem.
Może chodzi o wycieczki.
Tamten hamburger jest dla mnie tym samym.
Jesteś inna, Ha-ri.
Kiedy wspominam o rodzicach,
większość ludzi nie wie, co powiedzieć,
tylko że im przykro.
Więc mimo że jest to jedno z moich
najmilszych wspomnień, nie rozmawiałem o tym.
Nawet z dziadkiem.
Ale czasem…
chcę z kimś porozmawiać
o moich rodzicach.
Dziękuję,
że mogłem o tym pomówić z tobą.
Tak?
Co?
Jeśli tak lubi Kanga Tae-muu, to czemu się z nim nie umówi?;
Po co ze mną chodzi?
Niewiarygodne.
Co to za miejsce?
Chyba tędy nie szłam.
No nie.
Young-seo!
Wiedziałam, że w górę szliśmy szybciej.
Jak możesz tak odejść, nie znając drogi?
Gdzie jesteśmy?
Nie wiem.
Powinniśmy byli pójść tam w lewo.
Ale poszłaś w prawo.
Znowu mnie obwiniasz?
Potrafisz mnie nieźle wkurzyć. Masz do tego talent!
Przestań za mną łazić, jeśli masz zamiar mnie wkurzać.
Poradzę sobie sama.
Young-seo.
Young-seo!
Nic ci nie jest?
- Pokaż. - Nie dotykaj.
Bardzo boli?
Wskakuj.
Zejdziesz ze mną na barana?
Oszalałeś. To zbyt niebezpieczne.
Mówię serio, jak zawsze. Dam radę, więc wskakuj.
Ciężka jestem.
Wytrzymaj jeszcze trochę.
Jak kostka? Lepiej się czujesz?
Czemu nic nie mówisz?
Nadal się gniewasz?
Zrobię wszystko, żeby cię więcej tak nie denerwować.
Wybacz mi ten jeden raz.
Czy ty wiesz,
jak seksownie teraz wyglądasz?
- Co? - Jakiś czas temu przestałam się złościć.
Ciągle narzekałam,
a ty cały czas niosłeś mnie bez słowa.
Twardziel z ciebie.
Chyba znów się w tobie zakochałam.
Young-seo.
Musimy wracać do domu
i spędzić namiętną noc.
- Jedźmy najpierw do szpitala. - Nie, chodźmy do domu.
Jedźmy do szpitala, a potem…
Co potem?
Wskakuj.
Co potem?
Potem wracamy do domu.
Ale najpierw do szpitala.
Young-seo, skłamałaś, że jesteś ranna, prawda?
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Ja do pacjenta Hana Mi-mo.
- Chwileczkę. - Dobrze.
Mamo!
Ha-ri?
Wszystko w porządku? Jesteś poważnie ranna? Pokaż.
Nie, to tylko lekkie poparzenie. Powiedzieli, że nie ma się czym martwić.
Ale jest problem.
Tato!
Co się stało?
Ha-min mówił, że to tobie coś się stało.
To było ostre zapalenie wyrostka.
Właśnie skończyli operację.
To dlaczego tu jesteście?
Nie ma wolnych miejsc w salach.
Mają dać znać, jak się jakieś zwolni.
- Tato. - Kochanie.
Kochanie.
Mi-mo?
Jak twoja ręka?
Teraz się o to martwisz?
Miałeś pęknięty wyrostek.
Po co zgrywałeś twardziela i niosłeś mnie do szpitala?
Mogłeś nadwyrężyć plecy.
Martwiłem się, że na twojej perłowej skórze
zostaną blizny.
O rety.
Panie Shin Joong-hae.
Pański pokój jest już gotowy.
Zwolniło się łóżko?
Kazano nam przenieść go do sali VIP.
- Dla VIP-ów? - Kto wam kazał?
Ten pan.
Dzień dobry.
Kim pan…?
- Jestem dy… - Jesteśmy w tym samym zespole.
To mój przełożony. Tak.
Kierownik z pracy?
Ale pani Yeo to kobieta.
- To pewnie pan Gye! - Co?
Tak! To Gye Bin.
Panie Gye, to moi rodzice. Poznajcie się.
Panie Gye.
Dzień dobry. Jestem Gye Bin.
W porządku.
To łóżko jest lepsze niż hotelowe.
Chciałabym tu zostać kilka dni.
Mamo.
Co? Powiedziałam coś nie tak?
Pokój jest większy od naszej sypialni.
Panie Gye, nie trzeba było.
Jesteśmy pańskimi dłużnikami.
Nie musiał pan tego robić.
To drobiazg. Tak się składa, że znam kogoś w tym szpitalu.
Proszę się nie przejmować.
Ale słyszałam, że pan Gye
jest po czterdziestce.
Nie wygląda pan na swój wiek.
Często to słyszę.
Mamo, proszę cię.
No co?
Musi pan być bardzo zmęczony. Proszę iść do domu.
- Dobry pomysł. - Prawda? Tak.
Hej! Gdzie twoje maniery?
Pan wyświadczył nam przysługę.
Proszę usiąść. Napić się czegoś..
Proszę.
To jest woda z miodem.
Dziękuję.
Pewnie jesteście zmęczeni.
Pracujecie w weekend,
kiedy powinniście odpoczywać.
Pracujemy?
Wychodząc, Ha-ri mówiła,
że idzie dziś do pracy.
Panie Gye, już pan zapomniał? Pracowaliśmy po godzinach.
Tak.
- No. - Nadgodziny.
- Tak, nadgodziny. - Mamy dużo pracy.
Słyszałam, że wasza firma
ma nowego dyrektora.
Nie ma pan pojęcia, jak Ha-ri na niego narzeka.
Teraz ma o wiele więcej pracy.
- Mamo! - Co za drań.
Kiedy tak powiedziałam?
Przedwczoraj.
Shin Ha-ri, ty…
Przepraszam.
Nic ci nie jest?
Nie. To nic takiego.
To nie jest nic. Krwawisz.
Idź po plaster, a ja posprzątam.
Jest w pokoju Ha-ri.
Kontrakt?
KONTRAKT
Więc oni tak naprawdę nie są…
w związku?
Wie o nas. Nie musisz się wstydzić.
Prawda?
Dziękuję za dzisiaj.
I przepraszam za to, co stało się w szpitalu.
Nie chciałam cię urazić.
Nie przepraszaj.
Wredny szef sobie na to zasłużył.
Nie, ja…
Odpłacisz mi za pocałunek. Tak jak się umawialiśmy.
Jak to?
To niesprawiedliwe. Nie wiedziałem, że mnie obgadywałaś.
A ja dałem ci nawet zniżkę!
Gdzie tu sprawiedliwość?
Jestem wrednym szefem, pamiętasz?
Jeśli nie masz pieniędzy,
odpłać mi pocałunkiem.
Co ty na to?
Min-woo!
Co ty wyprawiasz?
Mogę spytać o to samo.
Zostaw Ha-ri
i spadaj.
Co?
Ja powinienem to powiedzieć.
Proszę przestać!
Co pan robi?
Proszę wracać do domu. Zobaczymy się jutro.
KONTRAKT
Skąd to masz?
Zmusił cię do tego z powodu pieniędzy?
Groził ci?
Co za drań.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Gdybyś mi powiedziała…
Dlaczego miałabym
mówić ci o tym?
- Co? - To nie twoja sprawa,
czy jestem w udawanym związku, czy nie.
- Ha-ri? - Powstrzymałam was,
bo bałam się, że ktoś to zobaczy
i będzie afera w mediach.
Kiedy znów zobaczysz dyrektora Kanga, musisz go przeprosić.
Wiem, że wszystko dlatego, że martwisz się o mnie.
Ale mówiłam ci.
Umiem o siebie zadbać.
Chcesz powiedzieć, że…
naprawdę lubisz Kanga Tae-moo?
On cię wykorzystuje…
Nie mów tak o nim.
Nie zasłużył na to.
Doskonale wiesz, że między wami
nic nie wyjdzie.
Robi się późno.
Muszę iść.
Nie o to mi chodziło.
Proszę przestać!
Co pan robi?
PANIE KANG, PRZEPRASZAM ZA WCZEŚNIEJ.
JA NIE STANĘŁAM PO STRONIE MIN-WOO. CHODZI O TO, ŻE JECHAŁA POLICJA…
Doskonale wiesz, że wam
nie wyjdzie.
HA-RI?
Dziękuję za dzisiaj.
Oddam panu pieniądze za szpital, jak tylko dostanę wypłatę.
HA-RI SHIN
Chodźmy, szybko.
Chodźmy.
Nie za ciężkie?
- Dzień dobry. - Zdejmij buty.
Ale to wkurzające.
Dzień dobry.
DZIĘKUJĘ ZA DZISIAJ.
ODDAM PANU PIENIĄDZE, JAK TYLKO DOSTANĘ WYPŁATĘ.
Nieważne. Tak będzie lepiej.
ZESPÓŁ BADAWCZY WYJAZD GRUPOWY
Tak, na parkingu.
Sung-hoon!
Co tu robisz?
Miałam spotkanie, w pobliżu była knajpka z bajglami.
Podziel się z zespołem.
Nie trzeba było.
Ale bardzo dziękuję.
Wdzięczność proszę okazać mi tutaj.
- Tutaj? - Tak.
Do zobaczenia.
Bezpiecznej drogi.
Napiszę do ciebie.
Dyrektorze.
Przepraszam, że nic nie mówiłem.
Jak to się stało?
Wpadliśmy kiedyś na siebie
i zakochałem się w niej.
To czemu mi nie powiedziałeś?
Nie wiedziałem, od czego zacząć. W końcu obie panie Jin i Shin
zaplątane były w tę sytuację.
Myślałem, że jesteśmy…
Wystarczy.
Im więcej mówię, tym gorzej to brzmi.
Dziękuję.
Dyrektor firmy powinien być pilniejszy niż pracownicy.
Czemu się spóźniłeś?
Co cię tu sprowadza?
Ale to ładnie pachnie.
Skoro miałeś coś tak dobrego, mogłeś mi trochę dać.
Ale ty zatrzymałeś to dla siebie.
Nie owijaj w bawełnę i po prostu powiedz.
Mówię ci to
jako twój dziadek
i jako założyciel tej firmy.
Lepiej…
mi nie odmawiaj.
Idź na randkę w ciemno
już dziś.
ZWYCIĘSTWO JEST NASZE! ZESPÓŁ BADAWCZY
Co tak stoisz?
Dobrze!
Przerwa!
Co się stało?
Wszystko w porządku?
- Tak. - Wszystko w porządku?
- Tak. - Co?
Szybko!
Nie przesadzaj.
Bardzo boli? O rety.
- Przydałby się spray przeciwbólowy. - Tak?
- Wracajcie na swoje miejsca. - Tak jest.
Dobrze. Proszę wstać.
Mamy ważne ogłoszenie.
W tym roku mamy nagrodę specjalną.
Badacz, który otrzyma najlepszy wynik w dzisiejszym meczu
ma szansę zjeść kolację
z dyrektorem Kangiem!
Jeden na jednego?
Coś takiego.
DYREKTOR KANG TAE-MOO
Naprawdę
chcesz iść na tę randkę w ciemno?
Randka w ciemno?
O siódmej. W japońskiej restauracji w hotelu Koryo.
Masz randkę
z dyrektor Jo Yu-jeong z Marine Group.
Dyrektor Jo Yu-jeong?
Kuzynka Jin Young-seo. Jak to…?
Skontaktowali się ze mną.
Uznali, że Tae-moo byłby dobrą partią dla dyrektor Jo.
- Co? - Trochę się martwię,
jak zareaguje prezes Jin,
ale jego młodsza siostra, Jin Chae-rim, też jest potężna.
Będzie
cennym nabytkiem.
Panie dyrektorze.
Co mogę zrobić?
Muszę wykonać polecenie prezesa.
Czyli rezygnuje pan z pani Shin?
O rety.
To musi bardzo boleć.
Sam na sam z dyrektorem Kangiem?
Niesamowite. Kolacja z dyrektorem!
Prawda? Będę dzisiaj ciężko pracować, żeby zdobyć tytuł najlepszego zawodnika.
Że co? Ja nim zostanę.
Nie, bo ja.
Dyrektor Kang jest popularny.
Nie!
Nie? To nie tutaj?
Co?
Proszę.
Dasz radę. Wierzymy w ciebie.
Hui-gyu.
- Tak? - Musisz się postarać
za panią Shin.
Nie jestem pewny, ale…
Przestań!
Musimy zdobyć tytuł najlepszego gracza meczu.
Co z twoimi oczami? Gdzie ty patrzysz?
Zrób groźną minę.
Tak jest. Spotkanie z dyrektorem Kangiem.
Wtedy na pewno awansujesz.
Tak jest.
Dobra.
Chwila!
Z drogi.
Zrobię to.
- Tak, idź wyglądać groźnie, dobrze? - Tak jest.
Chwila.
Jak się pani czuje, pani Shin?
W porządku. To kwestia życia i śmierci.
To mi się podoba. Do dzieła!
Zróbmy to!
Tak!
Chodźmy kibicować Ha-ri!
Chodźmy!
Powodzenia.
Raz, dwa, trzy.
Do boju!
PRZECIWNA DRUŻYNA – DRUŻYNA HA-RI
Tak! Unik w prawo. W prawo! Tak!
Hej! Unik!
Pani Shin, proszę spojrzeć. To mój znak!
Proszę spojrzeć na mój znak, pani Shin.
Obrót!
Tak jest! Dobra robota!
Łap! Przejmij piłkę!
Pani Shin naprawdę się angażuje.
Drużyna Białych wygrywa!
Zwyciężczynią jest badaczka Shin Ha-ri z Działu Rozwoju Żywności!
Gratulacje.
DZIEŃ SPORTU
Za naszą mistrzynię, panią Shin!
Zdrowie!
- Dobra robota. - Gratulacje.
Brawo.
To było imponujące. Wygrałaś z taką kontuzją.
Szczęściara z ciebie. Mega Hit i teraz to?
Postaw nam obiad.
Oczywiście! Zaproszę was gdzieś!
Gdzie jest dyrektor Kang?
Nie widziałam go.
Nie słyszałaś?
- Nie mógł dziś przyjść. - Co?
- Dlaczego? - Ma randkę w ciemno.
O 19 w hotelu Koryo.
Randka w ciemno?
A co z kobietą ze zdjęcia?
Oni to nie my. Nie żenią się z tymi, z którymi się umawiają.
To ktoś z dynastii Joseon?
Zawiodłam się na dyrektorze.
Pan Kang Tae-moo?
- Do jutra. - Cuchnę alkoholem
Uważajcie na siebie!
Do jutra.
Autobus przyjechał! W takim razie wracam do domu!
- Dobrze. Uważaj na siebie! - Pa!
TY I JA? KSIĄŻKA DLA SKRYTYCH W MIŁOŚCI
Nie poddam się.
Jeśli mnie odrzucisz, będę cię zapraszał na randki.
Aż w końcu mnie polubisz.
Co się zmieniło?
Nie.
Chyba oszalałam. Dlaczego ja…
Udawajmy, że to nie miało miejsca.
Tak.
Do jutra.
To chyba znaczy,
że nie mam prawa.
Czuję coś do ciebie.
Dziękuję, że mogłem o tym z tobą pomówić.
Taksówka!
Tutaj.
Przepraszam, może pan jechać szybciej?
Przepraszam.
HA-RI SHIN
Halo?
Proszę stamtąd natychmiast wyjść.
Wiesz, gdzie jestem, że każesz mi wyjść?
Jak to gdzie? W hotelu Koryo.
Co?
Jak pan mógł zrobić coś takiego?
Sprawił pan, że się zakochałam,
a teraz idzie pan na randkę w ciemno?
Cały dzień czekałam na SMS-a.
Zastanawiałam się, kiedy pan wpadnie.
Szalałam na myśl, że je pan kolację z inną kobietą.
Jak tak można?
Sama już nie wiem.
Od teraz nie przejmuję się tym, co myślą inni,
i będę myślała tylko o nas.
Więc…
niech pan nie idzie na tę randkę w ciemno.
Czemu nic pan nie mówi?
Nie odezwie się pan do mnie?
Nie.
Podoba mi się…
twoja zazdrość.
Miałbym iść na randkę w ciemno z inną kobietą?
Myślałaś, że jestem tak słaby?
Usłyszałam, że dziś idzie pan na randkę…
Jestem przed twoim domem.
Miałem cię znów gdzieś zaprosić.
Dobrze, że przyjechałem.
Korki…
Wysiądę tu.
Ha-ri.
Jeśli podejdziesz, nigdy więcej nie pozwolę ci odejść.
Nie powiesz, że to też był błąd, prawda?
Odpłacę za ten pocałunek
kolejnym pocałunkiem.
Napisy: Robert Prusakowski