‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 8)
‪สถานการณ์ตอนนี้
‪ผมถือเป็นคำตอบในเชิงบวก ‪ต่อคำสารภาพรักของผมได้หรือเปล่าครับ
‪ไม่ได้ค่ะ
‪ไม่ ไม่ใช่ค่ะ ท่านประธาน
‪- อะไรนะ ‪- คะ
‪อันนี้…
‪ผิดพลาดค่ะ ผิดพลาด
‪ว่าไงนะครับ
‪ผิดพลาดเหรอ
‪ไม่ หมายถึง…
‪ฉันว่าสติสตังของฉันเพี้ยนไปชั่วขณะค่ะ
‪ท่านประธาน เราลืมมันไปได้ไหม
‪เรามา…
‪เจอกันพรุ่งนี้นะคะ
‪ชินฮารี แกทำอะไรลงไป
‪เดี๋ยวครับ
‪คุณจะไปดื้อๆ แบบนี้เหรอ
‪- ฉัน… ‪- ฮารี
‪ไปไหนมา ทุกคนตามหาอยู่นะ
‪อ้าว จริงเหรอ
‪รีบไปกันเถอะ
‪ยัยนั่นเป็นฝ่ายจูบก่อนแท้ๆ ‪แล้วอะไรนะ ผิดพลาดเหรอ
‪อย่างนี้ช่ำชองแล้วมั้ง
‪รู้งี้นะ ไม่น่าใช้วันลาไปหมดแล้วเลย
‪ฉันจะสู้หน้าท่านประธานได้ยังไง
‪สวัสดีค่ะ
‪- โอ้โฮ ‪- โอ้โฮ นี่อะไรเนี่ย
‪- แหม ‪- ตั้งวงดูอะไรกันอยู่คะ
‪กำลังสำคัญของเรามาแล้วเหรอคะ
‪ว่าไงนะคะ
‪(สมาธิต้องจดจ่ออยู่กับเขียงนะคะ)
‪(อยู่ๆ เปลี่ยนเป็นโหมดโหดเลือดสาดเหรอ)
‪(โชคยังดีที่ไม่ร้ายแรง)
‪ไม่ใช่เลือดค่ะ ฉันพลาดไปบีบขวดซอส
‪ขอโทษด้วยนะคะ
‪เดิมทีบริษัทของเรา ‪ไม่เคยใส่สีผสมอาหารในซอสน่ะ
‪ก็เลยไม่ทิ้งคราบไว้และลบออกง่าย
‪ดูไม่ออกเลยแฮะ
‪ฉันว่าดีอยู่นะ
‪อะไรน่ะ ใส่มาทำไมน่าอายจะตาย
‪ทำไมล่ะคะ กระแสในคอมเมนต์ก็ออกจะดี
‪มีคนนี้เท่ากับมีพนักงานร้อยคน
‪ท่านประธาน ถ้าดูอยู่ ‪ก็อัดฉีดโบนัสจุกๆ นะคะ
‪นักวิจัยอาวุโสชิน ถ้าได้โบนัสจริงละก็ ‪อย่าอุบเงียบคนเดียวล่ะ
‪รองหัวหน้าฝ่ายนั่นแหละ ‪"อุบ" ปากเงียบไป
‪ทำงานหน่อยไหมคะ
‪เคี้ยวอะไรจ๊อบแจ๊บแต่เช้า
‪ผมก็แค่กินประทังชีวิต ว่ากันเกินไปไหม
‪จริงสิ อย่างที่แจ้งให้ทราบไปเมื่อวาน
‪ไปคิดไอเดียเกี๊ยวส่งนอก ‪มาเป็นการบ้านนะ ขอคนละห้าไอเดีย
‪ส่งภายในสัปดาห์นี้นะจ๊ะ
‪เน้นคุณภาพไม่เน้นปริมาณ ‪อย่าสักแต่เขียนส่งๆ มา เข้าใจนะคะ
‪- ได้ค่ะ ‪- เอาล่ะ แยกย้าย
‪แต๊งกิ้วครับ
‪หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้…
‪เอางี้จริงเหรอ
‪จะไม่รับสายกันว่างั้น
‪ท่านครับ พร้อมแล้ว
‪เอาล่ะ จะถ่ายแล้วนะครับ
‪อย่าเพิ่งค่ะ
‪กรุณารอสักครู่
‪ครับ พร้อมนะครับ
‪(พิธีมอบเงินบริจาค ‪เพื่อการรักษาโรคมะเร็งที่พบได้ยาก)
‪ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ ‪ที่ให้โอกาสได้เข้าร่วม
‪จริงเหรอครับ
‪ไว้เจอกันโอกาสหน้าครับ
‪ท่านประธานคังแทมู
‪ผู้อำนวยการจินแชริม ‪พิพิธภัณฑ์ศิลปะมารีนครับ
‪ตายจริง ดูสิคะ
‪ไม่เจอกันนานเลย
‪นานแล้วนะครับ ผอ.จิน
‪ล่าสุดที่เจอก็สามปีก่อน งานเปิดพิพิธภัณฑ์
‪เพราะน้ำประปานิวยอร์กดีหรือเปล่า
‪ถึงได้หล่อเหลาขึ้นเนี่ย
‪เหรอครับ
‪แต่ก็นะ
‪ไม่ว่าจะซอฟต์แวร์หรือฮาร์ดแวร์
‪เพอร์เฟกต์ทั้งภายในภายนอกแบบนี้
‪ยองซอของอาคงไม่เข้าตาสินะ
‪ไม่เป็นไรจ้ะ
‪ยองซอคือหลานของอาก็จริง
‪แต่พูดอย่างเป็นกลางเลยนะ ‪ความเป็นจริงคือประธานคังดีเกินไปจ้ะ
‪ท่านประธานครับ
‪ขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมติดธุระต่อ
‪ได้สิจ๊ะ ไว้เจอกันนะ
‪(พิธีมอบเงินบริจาค ‪เพื่อการรักษาโรคมะเร็งที่พบได้ยาก)
‪เสียดายจัง พ่อคุณ
‪คนอะไรหล่ออยู่ตลอดเวลา
‪จ้ะ ลูกสาวแม่
‪หม่าม้าขา
‪ลูกจะลาออกจากบริษัท ‪หาตำแหน่งที่พิพิธภัณฑ์ให้ลูกที
‪ลูกจ๋า ถ้าลูกลาออกจากบริษัท ‪ยองซอก็จะฮุบตำแหน่งนั้นแทนทันทีน่ะสิ
‪ลูกโอเคจริงเหรอ
‪ไม่ค่ะ
‪ลูกก็ไม่อยากหรอกนะ แต่…
‪จริงเหรอ
‪จะไปขอตำแหน่งกรรมการผู้จัดการ ‪จากคุณตาให้ลูกใช่ไหม
‪โอเคค่ะ บายค่ะแม่
‪ผมยังติดนัดอยู่ข้างนอก ‪วันนี้ไปกินมื้อค่ำไหมครับ
‪ได้เลยครับ แล้วเจอกันที่บ้าน
‪ครับ
‪ตารางวันนี้หมดแล้ว ให้ไปส่งที่บ้านไหมครับ
‪ฉันมีตารางส่วนตัวต่อ เลิกงานเลยแล้วกัน
‪จะไปไหนเหรอครับ
‪- ให้ผม… ‪- ฉันก็มีชีวิตส่วนตัว
‪เดี๋ยวจะขับรถเอง นายกลับเถอะ
‪- อะไรนะครับ ‪- ได้เวลาเลิกงานแล้ว
‪พี่ใจดีกับนายอยู่นะเว้ย ขอให้สนุกกับค่ำนี้
‪กินข้าวให้อร่อยล่ะ
‪ไอ้เด็กกะโปโลชาซองฮุน มันโตแล้วว่ะ
‪มีอะไรจะคุยกับผมไม่ใช่เหรอครับ
‪คุยเหรอคะ
‪เมื่อวาน เรื่องเมื่อวาน ‪เราคุยกันจบแล้วไม่ใช่เหรอคะ
‪จบเหรอครับ
‪ใครบอกให้จบ
‪ฉันบอกไปว่าให้ทำเป็นลืมๆ ไงคะ
‪คุณจูบผมก่อนนะ
‪ตี๊ต่างฝ่ายเดียวว่าเป็นความผิดพลาดก็จบงั้นเหรอ
‪โทรไปก็ไม่รับ
‪เปล่า จูบเมื่อวาน…
‪เหตุการณ์นั้นเป็นเพราะว่า
‪ท่านประธานกับฉันยืนตัวติดกันเกินไป
‪โครม เราเลยประสานงากันโดยอุบัติเหตุ ‪อะไรแบบนี้ไงคะ
‪ประสานงา…
‪ได้ไง เห็นริมฝีปากของผม ‪เป็นเสาลานจอดรถที่มีไว้ชนเล่นเหรอ
‪อ้าว ไหงตีความในเชิงนั้นล่ะคะ
‪สรุปแล้ว เหตุการณ์เมื่อวาน
‪เป็นแค่ความผิดพลาด
‪เพราะอารมณ์พาไป ‪โดยไม่รู้สึกอะไรกับผมเหรอ
‪อารมณ์พาไปที่ไหนล่ะคะ
‪ขอโทษค่ะ ไม่ได้เจตนาจริงๆ
‪จะผิดพลาดหรือจะเจตนา
‪คุณก็คือผู้ก่อเหตุประสานงา
‪ดังนั้นคุณควรชดเชยไม่ใช่เหรอ
‪ค่ะ ก็ใช่
‪ฉันจะรับผิดชอบ
‪และชดเชยให้เท่าที่ไหวแล้วกันค่ะ
‪ดีเลยครับ
‪คุณเลี้ยงข้าวผมเป็นค่าจูบแล้วกัน
‪อะไรนะคะ
‪เศรษฐีรวยล้นฟ้ามาขอให้คนเดินดิน ‪เลี้ยงข้าวแพงๆ ได้ยังไงคะ
‪ไหนบอกว่าจะรับผิดชอบและชดเชยให้ไงครับ
‪ที่จริงจูบนั้น…
‪ฉันไม่ได้จูบอยู่ฝ่ายเดียวนะคะ ‪ท่านประธานก็จูบตอบด้วย
‪เหมือนนักกีฬาไง
‪เซียนกันทั้งคู่ อะไรทำนองนั้น
‪จะถามว่าทำไมคุณถึงรับผิดชอบคนเดียวเหรอ
‪ถูกต้องค่ะ
‪งั้นผมจะร่วมรับผิดชอบครับ ‪รับผิดชอบคุณชินฮารีไปตลอดชีวิต
‪แบบที่ผู้ชายพึงทำให้ผู้หญิง
‪เราไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นค่ะ
‪ผมออกตัวสารภาพแล้วนะว่าชอบคุณ
‪ผู้หญิงที่ชอบรุกแรงมาจูบอย่างเซ็กซี่
‪ผู้ชายที่ไหนจะนิ่งเป็นพระอิฐพระปูนไหวครับ
‪เปล่าสักหน่อย
‪ฉันแค่…
‪ถ้าไม่อยากจ่ายค่าข้าว งั้นจ่ายเป็นอย่างอื่นสิ
‪อย่างอื่น อะไรคะ
‪ได้มาเท่าไร ผมชอบจ่ายคืนให้เท่านั้นครับ
‪ตาต่อตา
‪จูบต่อจูบ
‪จ่ายก็ได้ค่ะ จ่ายให้จบๆ
‪แต่ท่านประธานทานไปคนเดียวนะคะ ‪ฉันขอบายกับมื้อนี้
‪ขอเสิร์ฟอามูส บุชนะครับ
‪เชฟครับ ยิ้มให้เป็นธรรมชาตินะครับ
‪อ๋อ ได้ครับ
‪เชฟคงตื่นเต้นค่ะ
‪- พักก่อนแล้วค่อยถ่ายไหมครับ ‪- ได้ค่ะ
‪อยู่ๆ ก็ลากมา
‪ไม่เห็นถามกันก่อน
‪ใครๆ ก็อยากถ่ายนะ
‪ได้งานมา ทำไมบ่นล่ะ
‪ทำไมช่วงนี้ตึงๆ ใส่ฉันล่ะ
‪อะไรเล่า
‪ตั้งแต่กลับจากซกโชก็ปั้นปึงใส่
‪เหมือนโมโหใครอยู่
‪มีอะไรให้คิดเยอะเพราะงานน่ะ
‪เอ่อ เชฟครับ
‪คลิปในโซเชียลว่าหล่อขึ้นกล้องแล้ว ‪ภาพนิ่งก็หล่อทะลุเลนส์นะครับ
‪ได้ดูคลิปด้วยเหรอคะ
‪- ขอบคุณนะคะ ‪- ครับ
‪อ๋อ ว่าแต่ที่นักวิจัยจีโอฟู้ด
‪พูดเรื่องสีผสมอาหารหลังทำซอสเปื้อนเสื้อ
‪เป็นสคริปต์ใช่ไหมครับ
‪- ก็อาจจะ… ‪- ไม่ใช่ครับ ด้นสดเองทั้งหมด
‪ฮารีไม่ได้หัวไวถึงขั้นแสดงละครสดๆ ได้
‪ออกจะใสซื่อครับ
‪เมนูประจำโต๊ะ…
‪วันนี้มาอร่อยไปกับจีโอฟู้ดนะคะ
‪(หล่อสวยสมกันเนอะ ‪ดูทรงแล้วเป็นแฟนกันชัวร์)
‪(ถ้ายังไม่เป็น ก็เป็นเถอะ)
‪ทำไมครับ อาหารไม่ถูกปากเหรอ
‪เปล่าค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้น
‪ฉันมัวแต่เครียดเรื่องหนี้บัตรเครดิตเดือนหน้า ‪จนไม่เป็นอันเจริญอาหารเลยค่ะ
‪อะไรครับเชฟ เต็มโต๊ะเลย
‪ฝากชิมเมนูใหม่ของเราหน่อยนะครับ
‪ไหว้วานลูกค้าแบบนี้ก็ได้เหรอครับ
‪ต่อมรับรสของท่านลุ่มลึกกว่าผมนี่ครับ
‪ท่านเป็นลูกค้าประจำภัตตาคารนี้ ‪ขอรบกวนสักครั้งนะครับ
‪เข้าใจแล้วครับ
‪ขอบคุณครับ ประธานคัง
‪ทำไมไม่กินล่ะครับ
‪ไปห้องน้ำแป๊บนะคะ
‪ฮารีหนอฮารี ฮารีเอ๊ยฮารี ยัยฮารี
‪เธอเป็นคนแบบนี้เหรอ
‪ทำอะไรของเธอ ตั้งสติหน่อยสิ ทำไม…
‪ทำไมถึง…
‪ตราบทะเลบูรพา
‪แห้งเหือดไป ขุนเขาแพคดูไซร้ทลายสิ้น
‪เล่นเปียโนเป็นด้วยเหรอคะ
‪ลืมแล้วเหรอครับ
‪บอกแล้วไงว่าผมเก่งสารพัด
‪แล้วเล่นโชว์สาวทุกคนที่เจอไหมคะ
‪การตอบคำถามนั้น ‪เป็นหน้าที่ของแฟนกันเท่านั้นไม่ใช่เหรอครับ
‪ถ้าอยากฟังคำตอบ คุณก็เปลี่ยนสถานะสิ
‪จ่ายตังค์ก่อนนะคะ
‪เช็กบิลโต๊ะนี้หน่อยค่ะ
‪เสื้อโค้ตกับกระเป๋าสตางค์ด้วยค่ะ
‪นี่นะครับ
‪ไม่ทราบว่าผ่อนจ่ายหกเดือนได้ไหมคะ
‪จ่ายเรียบร้อยแล้วครับ
‪จ่ายแล้ว…
‪เดินทางกลับดีๆ ครับ
‪เอ๊ะ เดี๋ยว
‪จ่ายทำไมคะ
‪แล้วค่าจูบล่ะ
‪ผมคิดดูแล้วนะ
‪ค่าจูบน่ะ จ่ายด้วยอะไรแบบนี้ไม่ได้หรอก
‪ผมจะขออะไรชิ้นใหญ่กว่านี้ ‪เตรียมใจให้ดีครับ
‪แต่ว่า
‪ท่านประธานอยากได้มื้อใหญ่กว่านี้อีกเหรอ
‪หรือไม่ก็
‪จ่ายเป็นอย่างอื่น
‪พอเลยค่ะ
‪วันนี้ท่านจ่ายไปแล้ว ฉันก็ทำอะไรไม่ได้
‪ก็ได้ค่ะ ครั้งหน้าฉันจะเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่ ‪อลังการดาวล้านดวงกว่านี้
‪ผมจะรอนะครับ
‪ครั้งหน้ากินอะไรดี
‪สเต๊กไหม
‪หรือโอมากาเสะ
‪ระวังนะ
‪ห้ามหรี่ตาแอบดูนะคะ
‪รู้แล้วครับ
‪เลี้ยวซ้ายตรงนี้
‪แต่นแต๊น
‪เซอร์ไพรส์
‪คุณทำเองหมดเลยเหรอครับ
‪สิ่งที่ฉันไม่ทำก็อาจจะมี ‪แต่สิ่งที่ฉันทำไม่ได้น่ะ ไม่มีหรอกค่ะ
‪ฉันหาสูตรออนไลน์น่ะ ‪พอลองทำตามก็ไม่ยากนะคะ
‪แต่เลิกงานมา คุณน่าจะเหนื่อยนะ ทำไม…
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪อย่ายืนเฉย วางของแล้วนั่งลงค่ะ รีบชิมเร็ว
‪งั้นผมกินนะครับ
‪เป็นไงบ้างคะ
‪อร่อยครับ
‪โห อะไรกันคะ ทำไมน้ำเสียงโมโนโทนจัง
‪เร็วเข้า บอกตามตรงเถอะค่ะ
‪อร่อยครับ
‪สินค้าจะพัฒนาได้ ผู้บริโภคต้องวิจารณ์ตรงๆ ค่ะ
‪รสชาติเป็นยังไงคะ ขอตรงๆ
‪ตรงๆ เลยนะครับ อาหารทุกจานเค็มไปนิด
‪ตัดเค็มออก แล้วกินได้ไหมคะ
‪เอ่อ หอยลายยังเหลือเศษตะกอน ‪ผมรู้สึกเหมือนเคี้ยวทรายอยู่
‪ส่วนหมูสามชั้น คงละลายน้ำแข็งไม่ดี
‪จึงยังมีกลิ่นสาบอยู่ครับ
‪ในส่วนของผักนั้นสุกเกินไป
‪ข้าวก็สุกๆ ดิบๆ เกินกินได้
‪ที่เหลือ ผมต้องลองชิม…
‪น่าจะอร่อยครับ
‪แล้วเหลืออะไรบ้างคะ
‪น้ำหรือไง
‪น้ำน่าอร่อยเนอะ
‪ขอโทษครับ ผม…
‪พอดีติดนิสัยมาจากงานที่ทำ ‪ผมก็เลยชอบวิจารณ์อะไรตามเนื้อผ้า
‪ผมไปห้องน้ำก่อนนะครับ
‪ใส่เต็มไม่มียั้งเลยนะ
‪เป็นแฟนไม่ใช่เหรอ ‪รับบทนักชิมมิชลินไกด์ทำไม
‪(หอยลาย หมูสามชั้น ผัก ข้าว)
‪อะไรนะ
‪เป็นแฟนกับหัวหน้าชาเหรอ
‪ตอนไหน เป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่
‪นี่ๆ ไม่สิ ที่เด็ดกว่าคือ ‪จินยองซอ ลูกช่างตื๊อต่างหาก
‪ยินดีด้วยที่ได้ปิดตำนานแอบรัก
‪เฮ้อ ไม่รู้ว่าน่ายินดีไหมน่ะสิ
‪ทำไมล่ะ หนุ่มคนนี้ใจแข็งยิ่งกว่าหิน ‪ที่น้ำหยดใส่ทุกวัน อะไรจะน่ายินดีกว่านี้
‪- เขาว่าไม่อร่อย ‪- หมายถึง
‪ฉันเข้าครัวทำมื้อเย็นให้เลยนะ ครั้งแรกในชีวิต
‪อ๋อ เออเนอะ
‪แต่เขาหาว่าอาหารเค็ม
‪แฟนลงทุนทำให้กินแท้ๆ ‪ก็ควรจะกินเกลี้ยงจนเลียจานสิ
‪ต่อให้เค็มเป็นน้ำทะเล
‪ไม่ได้ เดี๋ยวก็ตายหรอก
‪จริงสิ ประธานคังแทมูก็ตัวปัญหา
‪ท่านประธานเหรอ ทำไม
‪เมื่อวาน ฉันดูหนังเพลินๆ กับคุณซองฮุนอยู่
‪กำลังฟินได้ที่ ตาประธานนั่นก็โทรมาขัดจังหวะ
‪หายไปคุยโทรศัพท์ตั้งครึ่งชั่วโมง
‪ประธานบริษัทแล้วไง ‪รบกวนลูกน้องนอกเวลางาน
‪ท่านประธานไม่ได้ตั้งใจหรอกน่า
‪ไม่รู้นี่ว่าเป็นแฟนกัน
‪อะไรยะ
‪เข้าข้างกันแบบนี้มีพิรุธ
‪เป็นอะไรกันแล้วเหรอ
‪ไม่มีหรอก แบบนั้น
‪ไม่ใช่แล้วๆ เธอทำตัวมีพิรุธร้อยเปอร์เซ็นต์
‪วันนี้กินข้าวที่บริษัทใช่ไหม
‪กินกับใครล่ะ กับคังแทมูเหรอ
‪ไปเดตกันมาใช่ไหม ใช่ไหมๆ
‪ไม่จริงๆ ไม่ได้เดต แค่กินข้าว…
‪ฮั่นแน่ๆ ฉันเดาถูก
‪ไปกินข้าวด้วยกัน เขาเรียกเดตจ้ะแม่
‪ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น ฉัน…
‪ฉันทำผิดไว้น่ะ เลยไปกินข้าวเพื่อขอโทษ
‪ทำไม ตานั่นจับผิดเธอเพราะงานอีกหรือไง
‪หือ
‪คังแทมูนี่ใช้ไม่ได้เลยแฮะ
‪นี่ มาชอบเธอแท้ๆ แทนที่จะทำตัวน่ารัก
‪หรือแอบจิตๆ
‪อะไรนะ
‪ดูโรคจิตอยู่นะ ระวังด้วย
‪ไม่หรอก
‪ว่าไงนะ
‪อะไรนะ
‪เลิกกันแล้วเหรอ
‪เห็นดีอกดีใจที่คิดว่าปีนี้แทมูจะเป็นฝั่งเป็นฝา
‪ช่างมันเถอะ
‪ดากู เอ็งแน่ใจนะว่า
‪หลานๆ ไม่ได้เลิกกัน ‪เพราะเอ็งรับบทเป็นปู่จอมเจ้ากี้เจ้าการ
‪เห็นฉันเป็นตาแก่หลงยุคที่ชอบวางอำนาจหรือไง
‪ฉันรักและเอ็นดูหนูคึมฮีดีจะตายไป
‪เห็นอยู่ยังจะถาม ไม่รู้จักนิสัยมันหรือไง
‪นี่ ถ้าอยากให้แทมูได้แต่งงาน
‪เอ็งจงอยู่เฉยๆ ห้ามทำอะไร
‪- จริง ‪- เข้าใจไหม
‪อะไรวะ
‪ปัดโธ่ ไอ้เพื่อนบ้า ‪พวกเอ็งช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
‪- ฟังนะ ฉัน… ‪- อุ๊ย
‪ท่านประธานใหญ่
‪สบายดีหรือเปล่า
‪ไม่เจอกันนานนะคะ
‪อ๋อ
‪ผู้อำนวยการจิน
‪แล้วคุณสบายดีหรือเปล่าครับ
‪เมื่อวานก็ไก่
‪วันนี้ก็ไก่
‪พรุ่งนี้ก็ไก่
‪มีแต่ไก่กับไก่
‪พ่อฮารี
‪ครับผม มาแล้วครับผม
‪- ยกให้หน่อย ‪- ครับ
‪ทำไมลงมาไวจัง ‪นึกว่าเมื่อวานแกโต้รุ่งปั่นงานทั้งคืน
‪วันนี้มีลูกค้ากลุ่มใหญ่ หนูก็ต้องออกมาช่วยสิ
‪โธ่ลูก ไม่ต้องหรอก พ่อกับแม่ทำเองได้
‪พ่อเป็นอะไร ปวดท้องเหรอ
‪ฉันว่าแล้ว
‪เมื่อวานคุณโซ้ยยำเนื้อวัวสด ‪เห็นกินเอาๆ แบบนั้น
‪ท้องเสียหรือเปล่า ไม่ไปหาหมอเหรอ
‪ไม่ต้องหรอก
‪วิ่งเข้าวิ่งออกห้องน้ำสักรอบสองรอบ ‪ประเดี๋ยวเดียวก็หาย อาการแค่นี้
‪งั้นก็ไปห้องน้ำสิคะ
‪ฉันล่ะปวดหัว กินไม่บันยะบันยัง
‪พ่อแกนี่อารมณ์ดีไม่ได้เลย กินเอาๆ
‪(เส้นทางปีนเขา)
‪เรามาผิดที่ใช่ไหมคะ
‪ถูกที่แล้วครับ
‪ฉันนึกว่าคุณอยากเดินเล่นในบรรยากาศสวยๆ
‪ที่นี่ภูเขาไม่ใช่เหรอ
‪คุณยองซอน่าจะขาดการออกกำลังกายจริงจัง ‪ผมเลยพามาครับ
‪โธ่ ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ยังพามาอีก
‪คุณเล่นนั่งโต๊ะ
‪หรือนอนอืดพิงโซฟาทุกวัน ‪จะเหนื่อยง่ายก็ไม่แปลกครับ
‪ต่อไปมาออกกำลังกายกับผมนะ
‪ไว้คราวหน้าเนอะ
‪รองเท้าก็ไม่เอื้อ
‪ผมรู้เลยเตรียมมาเผื่อครับ
‪คะ
‪เตรียมอะไร
‪พอดีเป๊ะ
‪ไปลุยกันครับ
‪เฮ้อ อากาศสดชื่นจัง
‪ไอ้แฟนน่ะแฟนจริง แต่แสบใช่ย่อย
‪เสาร์อาทิตย์ทั้งที โทรนัดปุบปับทำไม
‪กวนโอ๊ยนะ คนเรา
‪คุณชินฮารี
‪ทำไมนัดมาเจอที่นี่ล่ะคะ
‪จะอะไรอีกครับ ก็เรียกมาจ่ายค่าจูบไง
‪ก็แบบ ที่นี่ไม่มีร้านให้นั่งกินข้าวดีๆ นี่คะ
‪เรื่องกินไว้ก่อน
‪ยกวันนี้ให้ผมทั้งวัน เป็นค่าจูบซะดีๆ
‪คะ
‪ไหนคุณว่าเสียมารยาทไง ‪ที่คนรวยให้คนตาดำๆ จ่ายค่าข้าวแพงๆ
‪ผมจะซื้อเวลาของคุณชินฮารีแทนครับ
‪เวลา…
‪ของฉันเหรอคะ
‪เดี๋ยวค่ะ เดี๋ยว
‪ขอพักสักแป๊บค่อยไปค่ะ
‪โอ๊ย ปวดขา
‪- เหนื่อยมากเหรอครับ ‪- ค่ะ
‪คุณซองฮุนพูดถูกนะคะเนี่ย ‪ฉันอ่อนปวกเปียกจริงๆ
‪ทำไมคุณอึดจัง
‪ไว้ว่างเมื่อไหร่ก็มากับผมนะครับ
‪ผมมาปีนเขาที่นี่บ่อยเพราะเป็นที่โปรด
‪บ่อยเหรอ
‪ว่าแต่มาปีนบ่อยๆ แบบนั้นกับใครนะ
‪แฟนเก่าเหรอ
‪ไม่ใช่ครับ กับท่านประธาน
‪ปีนเขากับท่านประธานเนี่ยนะ
‪คุณไม่ได้โดนลากมา ‪หรืออะไรแนวๆ นั้นใช่ไหมคะ
‪อะไรนะครับ
‪เท่าที่ดูนะ ประธานคังแทมู ‪เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางสุดๆ
‪ไม่ใช่แค่กับคุณซองฮุน ‪โดยเฉพาะกับฮารีค่ะ ฉันดูออก
‪หมายถึงยังไงครับ
‪รอบนี้ประธานคังบอกให้ฮารีชดใช้อีกแล้ว ‪โดยหาเรื่องจับผิด
‪ยัยฮารีหน้าตาอิดโรยเชียว
‪แต่ก็นะ คนใจแคบก็อย่างนี้
‪ท่านประธานไม่ใช่คนแบบนั้นครับ
‪คุณยองซอ ถ้าไม่รู้จัก ‪ก็อย่าพูดถึงคนอื่นในเชิงไม่ดีสิ
‪ฉันพูดในเชิงไม่ดีตรงไหน
‪ที่ประธานคังรังแกฮารีเป็นความจริงนี่คะ
‪- ผมจะสื่อว่า… ‪- ไม่ไง
‪ตอนจับได้ว่าชินฮารีคือชินคึมฮี ‪เจ้าตัวก็ควรถามตรงๆ แมนๆ
‪ว่า "เกิดอะไรขึ้น อธิบายหน่อย" ‪แบบนี้ถึงจะเหมือนคนปกติ
‪แต่ไม่ถงไม่ถามสักคำ
‪ประธานคังกลับทรมานทรกรรมฮารี ‪และกลั่นแกล้งในที่ทำงาน
‪ใช้อำนาจรังแกผู้น้อยไงคะ
‪รังแกผู้น้อยเหรอครับ
‪ถ้ามองในมุมที่โดนหลอกมาตลอด ‪ท่านประธานก็มีสิทธิ์โกรธนะ
‪อีกอย่าง คุณยองซอที่มีส่วนผิดในเรื่องนี้ ‪ก็ไม่ควรจุดประเด็นแบบนี้นะครับ
‪ว่าไงนะคะ
‪ถ้าคุณยองซอไม่ได้ส่งคุณชินฮารี ‪ไปเป็นตัวแทน เรื่องแบบนี้…
‪นั่นปากเหรอคะที่พูดออกมา
‪ปากสิครับ
‪คุณซองฮุนเป็นแฟนฉัน คุณก็ควรคิดว่า
‪โชคดีแล้วที่ฉันไม่ไปดูตัวกับผู้ชายคนอื่นสิ
‪ไอ้การที่คุณกำลังตำหนิฉันเรื่องไม่ไปดูตัว
‪มันดูเข้าท่าไหมล่ะคะ
‪คุณยองซอ ใจเย็นก่อนนะครับ
‪เรามาใช้เหตุผล…
‪ใครจะยังมีเหตุผลได้คะ
‪แฟนมีไว้ทำอะไรคะ
‪แฟนคือคนที่คอยเข้าข้าง ‪คอยชมว่าทำดีแล้วทำถูกแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ทำกับข้าวให้กินก็ติว่าเค็มไป
‪ไปดูหนังก็มัวแต่สนใจงานจนไม่เป็นอันดู
‪ลองดูตอนนี้สิ
‪เข้าข้างแต่คังแทมู ไม่เข้าข้างแฟน
‪ขอโทษครับ
‪ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น
‪หายโกรธนะ แล้วรีบปีนให้ถึงยอดกัน
‪ปีนให้ถึงยอดเหรอ
‪ฉันขอผ่านค่ะ
‪ไอ้ภูเขานี่ เก็บไว้ชวนคังแทมูมาแล้วกันค่ะ ‪จับมือกันหนุงหนิงปีนให้หนำใจ
‪ไม่เอาน่า คุณยองซอครับ
‪คุณยองซอ
‪นี่ครับ
‪ชักจะหิวแล้ว ไปกินข้าวไหมคะ
‪ฉันเลี้ยงเองค่ะ
‪ไม่ล่ะครับ
‪คุณฮารีจ่ายผมเป็นเวลาก็พอ ‪ส่วนเงิน ผมจะจ่ายเอง
‪ไม่ได้ค่ะ ฉันมาเพื่อสะสางหนี้ ‪ทำแบบนั้นไม่ได้ อยากทานอะไรคะ
‪ถ้างั้นละก็ ผมอยากกินอยู่อย่างหนึ่ง
‪แค่นี้จะพอเหรอคะ
‪เอ๊ะ
‪นั่นสิ ถ้าถ่อมาไกล
‪ถึงร้านในซอกในหลืบเพื่อซื้อไอ้นี่กิน
‪แปลว่าไอ้นี่คือคอร์นด็อกที่อร่อยเหาะล่ะสิ
‪ใช่ไหมคะ ถูกไหม
‪ก็คอร์นด็อกรสชาติทั่วไป
‪ของแค่นี้เอง กินที่มันอิ่มๆ ไม่ดีกว่าเหรอ
‪ทำไมคะ มีคนบอกเหรอว่า ‪มาสวนสนุกต้องกินคอร์นด็อกให้ได้
‪ยิ่งดูเหมือนคนไม่เคยมาสวนสนุกอยู่
‪ที่จริง ตอนเจ็ดขวบ
‪ผมเคยมากินไอ้นี่กับพ่อแม่ครับ
‪ตอนนั้นคอร์นด็อกนี่อร่อยจริงนะ
‪เวลานึกถึงทีไร ‪ผมจะมากินคอร์นด็อกคนเดียวครับ
‪ตอนนั้นท่านประธานคงมีความสุขมากๆ สินะคะ
‪ก็แบบว่า ‪เวลาเรากินเมนูที่อยู่ในความทรงจำ
‪ภาพความสุขต่างๆ ในตอนนั้นจะพรั่งพรูเข้ามา
‪แล้วรู้สึกว่ามันยิ่งอร่อยไงคะ
‪ของฉัน
‪เป็นคิมบับค่ะ
‪หรือเพราะไปปิกนิกนะ
‪แฮมเบอร์เกอร์สมัยเด็กนั่นด้วย ‪อือ ใช่แล้ว
‪คุณต่างออกไปนะครับ
‪เวลาผมเอ่ยถึงพ่อแม่ทีไร
‪คนส่วนใหญ่ทำหน้าอึกอักทำตัวไม่ถูก
‪และขอโทษผมครับ
‪ผมจึงไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังต่อหน้า
‪ถึงแม้จะเป็นหนึ่งในวันวานที่ดีสุดสำหรับผม
‪คุณปู่ก็ด้วย
‪แต่บางครั้งนะครับ
‪ผมก็อยากเล่าเรื่องพ่อแม่
‪ให้ใครสักคนฟัง
‪ขอบคุณนะครับ
‪ที่ปล่อยให้ผมได้เล่าออกมา
‪ว่าไง ทำไม
‪อะไรนะ
‪ชอบคังแทมูขนาดนั้น ‪ก็ไปเป็นแฟนคังแทมูแทนสิ
‪มาเป็นแฟนฉันทำไม
‪หมดคำจะพูด เซ็ง
‪ที่นี่อะไรเนี่ย
‪เมื่อกี้ไม่ได้ขึ้นมาทางนี้มั้ง
‪งามไส้แล้ว ฉัน
‪คุณยองซอ
‪ตอนปีนขึ้นมา เห็นปีนไวขนาดนั้น
‪คุณไม่รู้ทาง เดินมั่วซั่วได้ยังไงครับ
‪ที่นี่ที่ไหนคะ
‪ผมก็ไม่รู้ครับ
‪ที่ทางแยกเมื่อกี้ เราควรไปซ้าย
‪แต่คุณดันไปทางขวา
‪โทษฉันอีกแล้วเหรอ
‪คุณมันสายปั่นนี่นา ปั่นประสาท ‪เกิดมาเป็นลูกช่างขยี้
‪ถ้าจะยั่วโมโหกันละก็ อย่าตามมาค่ะ
‪ฉัน นางสาววายเอส มีปัญญาไปเองได้
‪คุณยองซอ
‪คุณยองซอครับ
‪เจ็บไหม ขอดูหน่อย
‪- อย่ามาจับค่ะ ‪- ขอผมดูหน่อยครับ
‪เจ็บมากไหมครับ
‪ขึ้นมาครับ
‪คุณจะแบกฉันลงไปข้างล่างเหรอคะ
‪บ้าไปแล้ว ได้ที่ไหนล่ะ อันตราย
‪ผมไม่ใช่คนพูดส่งเดชครับ ‪ผมจะทำให้ได้ ขึ้นหลังผม
‪ฉันตัวหนักนะ
‪ทนหน่อยนะครับ
‪ข้อเท้าเป็นไงบ้าง ดีขึ้นไหมครับ
‪ทำไมเงียบล่ะครับ
‪ยังไม่หายโกรธเหรอ
‪ต่อไป ผมจะไม่ทำอะไร ‪ที่ทำให้คุณยองซอขุ่นเคืองอีกครับ
‪ยกโทษให้ผมสักครั้ง…
‪ตอนนี้คุณซองฮุน
‪โคตรเซ็กซี่ค่ะ รู้ตัวไหม
‪- อะไรนะครับ ‪- ฉันหายโกรธตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
‪ฉันบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุด
‪แต่คุณแบกฉันขึ้นหลังลงมาจากบนนู้น ‪จนมาถึงตรงนี้โดยไม่บ่นสักคำ
‪รู้เลยว่าผู้ชายคนนี้แมนสุดๆ
‪ฉันหลงคุณอีกรอบแล้วเนี่ย
‪คุณยองซอ
‪ไม่ได้การล่ะ รีบบึ่งกลับบ้าน
‪แล้วสนุกกันทั้งคืนนะ
‪- ไปโรงพยาบาลก่อนครับ ‪- ไม่เอา กลับบ้านดีกว่าค่ะ
‪ไปโรงพยาบาลก่อนนะครับ พอถึงมือหมอ…
‪ถึงแล้วไงคะ
‪ขึ้นมาครับ
‪ไปโรงพยาบาลก่อน แล้วยังไง
‪แล้วกลับบ้านใช่ไหม
‪ไปโรงพยาบาลก่อน โอ๊ะ
‪คุณยองซอ แกล้งเจ็บใช่ไหมครับเนี่ย
‪(ทางออก ‪ศูนย์ฉุกเฉิน)
‪ฉันมาเยี่ยมคนไข้ชื่อฮันมีโมค่ะ
‪- สักครู่ค่ะ ‪- ค่ะ
‪แม่
‪ฮารี ลูก
‪เป็นอะไรไหม เจ็บมากเลยเหรอ ไหนหนูดูซิ
‪เปล่า แค่เป็นแผลไฟไหม้นิดหน่อย ‪อย่าเป็นห่วงไปเลยน่า
‪แต่ปัญหาคือ…
‪พ่อคะ
‪ไปทำอีท่าไหนเนี่ย
‪ตอนฮามินโทรมา มันว่าแม่บาดเจ็บนะ
‪ไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลันน่ะสิ
‪เพิ่งออกมาหลังผ่าตัดด่วนเสร็จ
‪ทำไมอยู่ตรงนี้ล่ะ ไม่ไปห้องพัก
‪เตียงเต็มน่ะสิ จะอะไร
‪แม่ขอให้โทรมาแจ้งแล้วถ้าว่าง
‪- พ่อขา ‪- ที่รัก
‪ที่รักครับ
‪แม่ฮารี
‪แขนคุณเป็นยังไงบ้าง
‪พ่อคุณ มันใช่เวลามาห่วงไหม
‪ตัวเองไส้ติ่งแตกกลับไม่รู้
‪ไม่รู้เอาแรงมาจากไหน ‪วิ่งแบกแม่มาส่งโรงพยาบาล
‪หลังหักจะทำยังไง
‪ผิวขาวๆ ราวไข่มุกของคุณ
‪จะเป็นแผลไง ผมกลัว
‪แหม ก็ช่างคิดเนอะ
‪คนไข้ชินจุงแฮ
‪- ค่ะ ‪- ห้องพร้อมแล้วค่ะ ย้ายได้เลย
‪มีเตียงว่างในห้องเหรอคะ
‪ไม่ใช่ค่ะ สั่งให้ย้ายไปห้องวีไอพี
‪- ห้องวีไอพีเหรอ ‪- ใครสั่งคะ
‪มาแล้วค่ะ
‪สวัสดีครับ
‪ใครเอ่ย
‪- ผมคือประธาน… ‪- คือว่า คนนี้ทำงานอยู่ทีมเดียวกันที่บริษัท
‪เป็นหัวหน้าของหนูน่ะ ใช่ค่ะ ใช่
‪หือ หัวหน้าที่ทำงานเหรอ
‪แต่หัวหน้าฝ่ายยอเป็นผู้หญิงนะ
‪- รองหัวหน้าฝ่ายกเยล่ะสิ ‪- เอ๊ะ
‪ใช่ ถูกต้องค่ะ รองหัวหน้าฝ่ายกเยบิน
‪รองหัวหน้าฝ่าย ทักทายกันสิคะ ‪พ่อแม่ของฉันเอง
‪รองหัวหน้าฝ่ายกเย
‪ครับ สวัสดี ผมคือรองหัวหน้าฝ่ายกเย
‪ไม่เป็นไร
‪แหม เตียงที่นี่เลิศกว่าเยอะ ‪เตียงโรงแรมมีหน้าชา ขอบอก
‪ได้นอนหลับปุ๋ยในที่แบบนี้หลายๆ คืนคงดี
‪แม่
‪ทำไม แม่พูดอะไรผิดหรือไง
‪ดูสิ กว้างกว่าห้องนอนใหญ่ที่บ้านอีก
‪ไม่น่าลำบากเลยครับ รองหัวหน้าฝ่ายกเย
‪เราติดหนี้คุณซะแล้ว
‪แบบว่า คุณไม่ต้องทำให้ขนาดนี้ก็ได้
‪เล็กน้อยครับ ผมรู้จักคนที่โรงพยาบาลพอดี
‪อย่าเกรงใจเลยครับ
‪แต่ฉันได้ยินว่า
‪รองหัวหน้าฝ่ายกเยอายุ 40 กลางๆ
‪คุณหน้าเด็กกว่าอายุจริงเยอะนะคะ
‪ครับ มีคนชมผมบ่อยเหมือนกัน
‪แม่คะ
‪อะไร ลูก
‪รองหัวหน้าฝ่ายกเย ‪ดูท่าคุณจะเหนื่อยมากแล้ว กลับบ้านดีไหมคะ
‪- ดีเลยครับ ‪- ใช่ไหมคะ
‪นังลูกคนนี้ มารยาทหายไปไหนหมด
‪คุณเขาช่วยเราตั้งเยอะ
‪เชิญนั่งค่ะ ดื่มอะไรก่อนแล้วค่อยไป
‪เชิญค่ะ เชิญ
‪นี่ค่ะ จิบน้ำผสมน้ำผึ้งนะ
‪- อ๋อ น้ำผสมน้ำผึ้ง ‪- ใช่ค่ะๆ
‪โธ่เอ๊ย หยุดเสาร์อาทิตย์แท้ๆ
‪แต่ไม่ได้พักผ่อน
‪โดนบริษัทตามมาทำงาน ‪คุณคงลำบากแย่เลยครับ
‪บริษัทเหรอครับ
‪วันนี้ที่ออกจากบ้านเพราะมีงานที่บริษัท
‪ฮารีบอกผมครับ
‪รองหัวหน้าฝ่ายกเยลืมแล้วเหรอคะ ‪วันนี้เราไปทำโอทีล่วงเวลาที่บริษัทกันไง
‪จริงด้วย
‪- ค่ะ ‪- ทำโอที
‪- ค่ะ โอที ‪- งานที่บริษัทยุ่งๆ น่ะครับ
‪- ครับ ‪- ได้ข่าวว่าประธานบริษัท
‪เพิ่งมารับตำแหน่ง
‪ตั้งแต่เปลี่ยนประธานคนใหม่ ‪ฮารีโดนงานถล่มใส่ตัวรัวๆ
‪ยัยฮารีด่าไฟลุกทุกคืนเลยค่ะ ‪ว่างานหนักงานเยอะจนร่างจะพัง
‪- แม่ ‪- ไอ้ประธานเฮงซวย
‪หนูด่าเหรอ ตอนไหน
‪เมื่อวานซืน แกก็…
‪ชินฮารี ยัยตัวดี
‪ขออภัยนะคะ
‪พี่ เป็นอะไรเปล่า โดนบาดไหม
‪อ๋อ ไม่เป็นไร แค่นี้เอง
‪แค่นี้อะไรล่ะ เลือดซิบแล้ว
‪ระหว่างผมเก็บกวาด พี่ขึ้นไปทายาซะ
‪ห้องพี่ฮารีมีกล่องยา
‪"หนังสือสัญญาจ้าง"
‪(หนังสือสัญญาจ้าง)
‪แปลว่าสองคนนั้น…
‪เป็นแฟนกันปลอมๆ เหรอ
‪เชฟรู้หมดแล้ว คุณอายอะไรครับ
‪หรือไม่จริง
‪วันนี้ขอบคุณจริงๆ นะคะ
‪แล้วก็ที่โรงพยาบาลน่ะ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษค่ะ
‪ขอโทษทำไมครับ
‪เจ้านายใจร้ายก็สมควรโดน
‪ไม่ค่ะ คือ…
‪ค่าจูบน่ะ จ่ายคืนผมตามเดิมด้วยครับ
‪อยู่ๆ มาทวง…
‪ผมโดนเอาเปรียบครับ ‪เพราะไม่รู้ว่าโดนคุณด่าลับหลัง
‪ผมอุตส่าห์ให้ส่วนลดค่าจูบนะ
‪ไม่ แบบนั้นมีที่ไหนคะ
‪ที่นี่ไง ผมคือเจ้านายใจร้าย
‪ถ้าไม่มีเงินจ่ายค่าจูบ
‪ก็จ่ายด้วยจูบสิ
‪ว่าไงครับ
‪นี่ อีมินอู
‪ทำอะไรครับเนี่ย
‪คุณนั่นแหละทำอะไร
‪อย่ามาเกาะแกะฮารีอีก
‪ไสหัวไปซะ
‪ว่าไงนะ
‪ปากดีนักนะ ไอ้
‪หยุดค่ะ ท่านประธาน
‪คิดจะทำอะไรคะ
‪(ตำรวจ)
‪กลับไปก่อนค่ะ พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัท
‪(หนังสือสัญญาจ้าง)
‪ทำไมมาอยู่กับนาย
‪เธอโดนบีบให้เป็นแฟนตามสัญญาเพราะเงินเหรอ
‪โดนคังแทมูขู่ใช่ไหม
‪ไอ้สารเลว
‪ทำไมไม่บอกฉันล่ะ
‪ถ้าบอกแต่แรก…
‪ทำไม
‪ฉันต้องบอกนายเรื่องนี้ด้วยล่ะ
‪- อะไรนะ ‪- ฉันจะเป็นแฟนกำมะลอของท่านประธานหรือไม่
‪มันก็ดูไม่เกี่ยวอะไรกับนายนะ มินอู
‪- ฮารี ‪- ถ้าใครมาเห็นภาพ
‪ที่นายกับท่านประธานต่อยกันเมื่อกี้
‪มันจะเป็นข่าวใหญ่โต ‪ฉันกังวลก็เลยห้ามไว้
‪พอนายเจอท่านประธาน ‪อย่าลืมขอโทษให้เป็นกิจจะลักษณะล่ะ
‪ฉันรู้นะ รู้ว่าที่นายทำไป ‪เพราะความเป็นห่วงในฐานะเพื่อน
‪แต่บอกแล้วใช่ไหม
‪เรื่องของฉัน ฉันจัดการเอง
‪หมายถึงว่าเธอ
‪ชอบคังแทมูจริงๆ เหรอ
‪ไอ้คนที่หลอกใช้…
‪อย่ามาด่าท่านประธาน
‪ท่านไม่ควรมาฟังคำพูดแบบนั้น
‪ยังไงเธอกับเขาก็ไปกันไม่ได้
‪เธอรู้อยู่แก่ใจ
‪ดึกแล้ว
‪ฉันกลับก่อนนะ
‪ฉันไม่ได้จะทำอย่างนั้น
‪หยุดค่ะ ท่านประธาน
‪คิดจะทำอะไรคะ
‪(ท่านประธาน เมื่อกี้ขอโทษนะคะ)
‪(ฉันไม่ได้จะเข้าข้างมินอู แต่รถตำรวจ…)
‪ยังไงเธอกับเขาก็ไปกันไม่ได้
‪เธอรู้อยู่แก่ใจ
‪(ฮารี)
‪วันนี้ขอบคุณจากใจจริงค่ะ
‪ฉันจะเริ่มจ่ายค่ารักษาคืนให้ก่อน ‪ทันทีที่เงินเดือนเข้า
‪(ชินฮารี)
‪รีบไปกันเถอะจ้ะ
‪ค่ะ
‪ไม่หนักเหรอ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ถอดรองเท้าก่อนขึ้น
‪โอ๊ยเยอะสิ่ง รำคาญ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪(วันนี้ขอบคุณจากใจจริงค่ะ)
‪(ฉันจะเริ่มจ่ายค่ารักษาคืนให้ก่อน ‪ทันทีที่เงินเดือนเข้า)
‪ช่างเถอะ แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ
‪(ทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร ‪งานกีฬาร่วมใจ)
‪ครับ ผมอยู่ที่ลานจอดรถ
‪คุณซองฮุน
‪มาทำอะไรที่นี่ครับ
‪ฉันออกมาทำธุระและเห็นร้านเบเกิลเจ้าดังค่ะ
‪แบ่งกินกับลูกทีมนะคะ
‪ยุ่งอยู่แท้ๆ แวะมาทำไม
‪แต่ก็ขอบคุณนะครับ
‪ถ้าอยากขอบคุณละก็ มาค่ะ
‪- ตรงนี้เหรอครับ ‪- ใช่
‪เจอกันค่ำๆ ค่ะ
‪ขับรถดีๆ ครับ
‪ไว้จะทักไปนะ
‪ท่านประธาน
‪ขอโทษครับที่ผมไม่ได้บอกแต่เนิ่นๆ
‪แล้วไปลงเอยกันได้ยังไงล่ะ
‪เราเคยบังเอิญเจอกันตอนยังไม่รู้จักครับ
‪ผมรู้สึกดีตั้งแต่นั้นมา
‪แล้วทำไมไม่บอกฉัน
‪ผมเห็นท่านกับคุณยองซอ รวมถึงคุณชินฮารี ‪ยุ่งอีนุงตุงนังกันสามคน
‪ก็เลยไม่รู้จะเริ่มบอกตรงไหน
‪ไม่ไง นายกับฉันเป็น…
‪ช่างเหอะ
‪ยิ่งพูดฉันยิ่งดูใจแคบ
‪- ขอบใจนะครับ ‪- ค่ะ
‪ประธานบริษัทควรขยันทำงานยิ่งกว่าลูกน้องสิ
‪ทำไมมาทำงานสายแบบนี้
‪ปู่มีธุระอะไรครับ
‪แหม กลิ่นนี้หอมเตะจมูกดีแท้
‪แกมีของดีแบบนี้ก็ควรเอามาให้ปู่บ้างสิ
‪งุบงิบไว้กินคนเดียวเนี่ยนะ
‪ไม่ต้องเกริ่นครับ เข้าประเด็นเลย
‪ที่กำลังจะพูด
‪ฉันพูดในฐานะปู่
‪และในฐานะผู้ก่อตั้งบริษัทนี้
‪เพราะฉะนั้น
‪แกอย่าปฏิเสธจะดีกว่านะ
‪วันนี้
‪ไปดูตัวซะ
‪(ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม ‪ทีมสนับสนุนการพัฒนา)
‪ทำไมถึงอยู่เฉยล่ะ
‪ต้องอย่างนั้นสิ
‪ขอเวลานอก
‪อะไรน่ะ
‪นักวิจัยชิน ไม่เป็นไรนะ
‪- ค่ะ ‪- เป็นอะไรไหม หือ
‪- ไม่ค่ะ ‪- อะไรวะ
‪ขอเปลหาม ให้ไว
‪พักก่อน อย่าเว่อร์
‪เจ็บมากไหม แย่เลย
‪- พ่นยาแก้ปวดแล้วน่าจะดีขึ้นค่ะ ‪- จริงเหรอ
‪- อันดับแรก กลับไปนั่งที่ก่อน ‪- ได้ครับ
‪- ค่ะ ‪- ลองลุกซิ
‪ประกาศสำคัญครับ
‪เราจะมีการเพิ่มรางวัลพิเศษ ‪ให้แก่เอ็มวีพีประจำปีนี้ครับ
‪นักวิจัยเอ็มวีพีที่ได้คะแนนสูงสุด ‪ประจำงานกีฬาร่วมใจ
‪จะได้รับโอกาสพิเศษไปดินเนอร์สองต่อสอง
‪กับท่านประธานครับ
‪สองต่อสองเหรอ
‪ตายจริง ดูทำเข้าสิ
‪(ประธานกรรมการคังแทมู)
‪จะไปดูตัว
‪ตามคำสั่งจริงๆ เหรอครับ
‪ดูตัวงั้นเหรอ
‪ตอนหนึ่งทุ่ม ‪ที่ภัตตาคารอาหารญี่ปุ่น โรงแรมโครยอ
‪ฝ่ายหญิงคือ
‪ผู้อำนวยการโจยูจอง มารีนกรุ๊ป
‪ผอ.โจยูจอง
‪ลูกพี่ลูกน้องคุณจินยองซอนี่ครับ ทำไม…
‪ฝ่ายนั้นติดต่อฉันมาก่อนน่ะ
‪บอกว่าถูกใจเจ้าแทมู ‪เพราะมีคุณสมบัติการเป็นลูกเขยครบถ้วน
‪- อะไรนะครับ ‪- ฉันกังวลนิดหน่อยว่าประธานจิน
‪จะมีท่าทียังไง
‪แต่การเงินของฝั่งจินแชริมผู้เป็นน้องสาว ‪ก็ไม่ใช่เล่นๆ เลยล่ะ
‪สำหรับแกแล้ว
‪เจ้าหล่อนอาจจะเป็นโล่กำบังชั้นดีก็ได้
‪ท่านประธาน
‪ฉันทำอะไรได้เหรอ
‪นอกจากทำตามคำขอของปู่
‪แปลว่าท่านประธานจะถอดใจ ‪จากคุณชินฮารีเหรอครับ
‪โอ๊ย ทำยังไงดี
‪เจ็บมากใช่ไหมคะ
‪ไปดินเนอร์สองต่อสองกับท่านประธานงั้นเหรอ
‪ได้ดินเนอร์กับท่านประธานเหรอ ปังสุด
‪ก็ใช่ไง ฉันจะสู้สุดใจเพื่อให้ได้เป็นเอ็มวีพี
‪ใครอนุญาต ฉันจะเป็นเอ็มวีพีเองย่ะ
‪อะไร ฉันจะเป็นเอง
‪ท่านประธานป็อปจังค่ะ
‪ไม่นะ ไม่ได้
‪ไม่ได้เหรอ ตรงนี้ไม่ได้เหรอคะ
‪หือ
‪ตรงนี้ไง
‪ทำได้เว้ย ใช่ ทำได้
‪คุณฮีกยู
‪- ครับ ‪- คุณฮีกยู
‪ต้องเล่นให้ดีๆ แทนนักวิจัยชินนะ รู้ไหม
‪เอ่อ ผมไม่มั่นใจนะครับ แต่…
‪อะไรเนี่ย
‪เราต้องชิงตำแหน่งเอ็มวีพีมาให้ได้สิ
‪ทำไมแววตาเป็นงั้นล่ะ มองอะไร
‪ยกหางตาให้เฟียซๆ
‪ใช่ อย่างนี้ อย่างนี้เลย ‪พบท่านประธานเป็นการส่วนตัว
‪ได้นั่งรถไฟสายด่วนไปเลื่อนขั้นไง
‪ครับผม
‪ต้องอย่างนี้
‪รอเดี๋ยวค่ะ
‪ออกมาค่ะ
‪ฉันจะแข่งเอง
‪- เออๆ ออกไปยืนทำตาเฟียซนะ ‪- ครับ
‪เดี๋ยวนะ
‪นักวิจัยชิน จะไหวเหรอ
‪ไหวค่ะ ถ้าไม่เล่นกันถึงตาย ‪ฉันก็จะสู้สุดใจขาดดิ้น
‪ไฟแรงเว่อร์ ลุย
‪เอาล่ะ สู้โว้ย
‪สู้โว้ย
‪กองเชียร์ไปทำหน้าที่
‪ไปค่ะ
‪โอเค มารวมพลังกัน
‪หนึ่ง สอง สาม
‪- สู้ๆ ‪- สู้ๆ
‪(เริ่ม)
‪(ทีมคู่แข่ง ทีมฮารี)
‪นั่นแหละ นักวิจัยชินเบี่ยงขวา ‪เบี่ยงขวาสิ เบี่ยงเลย ใช่
‪เฮ้ย เบี่ยงตัว
‪ใช่ ดูสัญญาณ สัญญาณผม
‪สัญญาณผม ดูสัญญาณสิ
‪หมุนสิ หมุน
‪นั่นแหละๆ เก่งมาก
‪คว้าไว้ ไปชิงลูกมาให้ได้
‪นักวิจัยชินไม่ได้มาเล่นๆ
‪ทีมสีขาวชนะ
‪เอ็มวีพีประจำวันนี้ ได้แก่ ‪นักวิจัยชินฮารีจากทีมพัฒนาหนึ่ง
‪ยินดีด้วยครับ
‪(ทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร ‪งานกีฬาร่วมใจ)
‪ดื่มให้นักวิจัยอาวุโสชิน เอ็มวีพีของเรา
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪- เยี่ยมยอด ‪- ยินดีด้วยนะ
‪ทำดีมากทุกคน ทำดีมาก
‪ที่สุดแห่งความประทับใจ ‪แขนก็เจ็บเป็นเอ็มวีพีได้ยังไง
‪ปีนี้เป็นปีของนักวิจัยอาวุโสชินไง ‪ได้รางวัลเมกะฮิต เอ็มวีพีก็ได้เป็น
‪ต้องเลี้ยงมื้อใหญ่แล้วนะ
‪แน่นอนค่ะ ฉันจะจัดเต็มชุดใหญ่ให้
‪ว่าแต่ท่านประธานที่จะมามอบเงินรางวัลล่ะคะ
‪ทำไมหายเงียบ
‪ไม่ได้ข่าวเหรอ
‪- วันนี้ท่านมาไม่ได้ ‪- คะ
‪- ทำไมล่ะ ‪- ท่านประธานไปดูตัวน่ะ
‪ที่โรงแรมโครยอ ตอนทุ่มหนึ่ง
‪ดูตัวเหรอคะ
‪แล้วผู้หญิงในรูปล่าสุดล่ะ
‪มหาเศรษฐีเหมือนเราหรือไง ‪แฟนก็ส่วนแฟน แต่งงานก็ส่วนแต่งงาน
‪เราไม่ได้อยู่ในยุคโชซอนกันนะ
‪ผิดหวังกับท่านประธานจัง
‪คุณคังแทมูคะ
‪- เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ ‪- เหม็นเหล้าหึ่งๆ
‪กลับบ้านดีๆ ค่ะ
‪เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ
‪รถเมล์มาแล้ว ‪นักวิจัยอาวุโสชิน ฉันกลับก่อนนะคะ
‪- อือ กลับดีๆ ล่ะ ‪- ค่ะ
‪สวัสดีค่ะ
‪(เธอกับฉัน ‪หนังสือสำหรับผู้ที่เก็บซ่อนความรู้สึก)
‪ผมจะไม่ยอมแพ้
‪ถ้าโดนปฏิเสธก็จะสารภาพรักใหม่ ‪จะสารภาพต่อไป
‪จนกว่าคุณจะชอบผมบ้าง
‪เพิ่งพูดไปหยกๆ เอง
‪ไม่ค่ะ
‪ฉันว่าสติสตังของฉันเพี้ยนไปชั่วขณะค่ะ
‪ท่านประธาน เราลืมมันไปได้ไหม
‪เรามา…
‪เจอกันพรุ่งนี้นะคะ
‪ก็นะ
‪ฉันจะไปมีสิทธิ์อะไร
‪ผมชอบคุณชินฮารีครับ
‪ขอบคุณนะครับ ‪ที่ปล่อยให้ผมได้เล่าออกมา
‪แท็กซี่
‪ทางนี้ค่ะ
‪เอ่อ ขอโทษนะคะ คุณโชเฟอร์ ‪ช่วยขับเร็วกว่านี้ได้ไหมคะ
‪ขอโทษค่ะ
‪(ชินฮารี)
‪ฮัลโหลครับ
‪รีบออกมาจากที่นั่นเดี๋ยวนี้เลยค่ะ
‪รู้เหรอว่าผมอยู่ที่ไหน ‪ถึงบอกให้ออกมาน่ะครับ
‪จะที่ไหนได้ล่ะคะ โรงแรมโครยอไง
‪ว่าไงนะครับ
‪ทำไมเป็นคนอย่างนี้ล่ะคะ
‪หัวใจฉันก็อยู่ของมันดีๆ ‪คุณดันมาทำให้หวั่นไหว
‪แต่ตอนนี้ก็ไปดูตัวกับผู้หญิงอื่น
‪ฉันนะคะ วันนี้ได้แต่รอข้อความ ‪จากท่านประธานทั้งวัน
‪อยากรู้ว่าคุณจะมาตอนไหน
‪คิดมากเรื่องที่คุณกินข้าวกับพนักงานสาวๆ ‪จนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว
‪ทำไมทำกันได้ลงคะ
‪โอ๊ย ฉันไม่รู้ด้วยแล้ว
‪ต่อจากนี้ไป ฉันจะไม่แคร์สายตาคนอื่นอีก
‪จะสนใจแค่เราสองคนค่ะ
‪เพราะงั้น
‪อย่าไปดูตัวนะคะ ท่านประธาน
‪ทำไมไม่ตอบอะไรเลยล่ะคะ
‪หรือว่าตอนนี้ก็ไม่อยากคุยกับฉันแล้ว
‪เปล่าครับ
‪ที่คุณฮารีหึงผม
‪ผมชอบครับ
‪ผมจะทิ้งผู้หญิงที่ชอบ ‪แล้วไปดูตัวกับผู้หญิงคนอื่นทำไม
‪เห็นผมเป็นคนใจโลเลเหรอ
‪เปล่า แต่ฉันได้ยินว่าวันนี้คุณจะไปดูตัว
‪ผมอยู่หน้าบ้านคุณครับ
‪กะว่าวันนี้จะมาสารภาพรักอีก
‪คิดไม่ผิดที่มา
‪รถติด…
‪คุณโชเฟอร์ ฉันขอลงตรงนี้ค่ะ
‪คุณชินฮารี
‪ถ้าเข้ามาใกล้กว่านี้ ‪ผมจะไม่ปล่อยคุณชินฮารีไปแล้วนะครับ
‪ครั้งนี้ไม่ได้พลาดใช่ไหมครับ
‪ค่าจูบในตอนนั้น
‪ฉันจะจ่ายด้วยจูบนี้ค่ะ
‪คำบรรยายโดย: จุฑาทิพ แวงสูงเนิน