SERIAL NETFLIX
ODCINEK 9
Nie powiesz, że to też był błąd, prawda?
Odpłacę za ten pocałunek
kolejnym pocałunkiem.
Co tu się dzieje?
Po pierwsze,
bardzo mi przykro.
- Co? - Zapewne pani wie.
Nie jestem dyrektor Kang.
Jestem Cha Sung-hoon, jego sekretarz.
- Co? - Dyrektor Kang
chce poślubić kogoś innego.
Przyszedłem, bo to spotkanie nie mogło pójść zgodnie z planem.
Bardzo mi przykro.
Halo?
Obudziłaś się już. Dobrze spałaś?
Tak. A ty?
Nie za dobrze.
Dlaczego?
Za bardzo tęskniłem.
No co ty.
Jestem przed twoim domem. Chodźmy przed pracą na randkę.
Co?
Potrzebuję trochę czasu, żeby się przygotować.
W porządku. Poczekam. Nie spiesz się.
Chociaż…
bardzo chciałbym już cię zobaczyć.
Co?
Mam się spieszyć czy nie? Co mam robić?
Wszystko w porządku? Kupić jakieś leki?
Nie trzeba.
Po zupie poczuję się lepiej.
- Gorąca! - Trzymaj.
Ile wczoraj wypiłaś?
Moja ekipa dużo pije.
Jaka pyszna ta zupa.
Dobrze gotujesz.
To produkty mojej firmy. Tak naprawdę nie umiem gotować.
Pan Kang dobrze gotuje.
Właśnie. Kang Tae-moo poszedł na randkę w ciemno z Yu-jeong.
Jak mógł to zrobić, skoro ma Ha-ri?
Co z nim nie tak?
Young-seo…
Mam spotkanie! Jestem taka zapominalska.
Muszę lecieć, Sung-hoon.
Dziękuję za posiłek.
Udanej podróży służbowej. Napiszę do ciebie.
A ty do mnie!
To miejsce jest teraz bardzo popularne.
Nie wiedziałam, że jest otwarte o tej porze.
Znam właściciela. Wyświadczył mi przysługę.
Usiądź.
Dziękuję.
Wyjeżdżam służbowo do Stanów,
dlatego chciałem zjeść z tobą śniadanie.
Zaczekaj tu.
Będziesz teraz gotował?
Tak. Najpopularniejsze danie brunchowe jest mojego autorstwa.
Zrobię ci wersję oryginalną.
Trochę się martwię.
Jak ci posmakuje, że będziesz chciała jeść to codziennie.
Dziękuję za posiłek.
Czemu nie jesz?
Wygląda cudnie. Mogę zrobić zdjęcie?
A ja? To ja odwaliłem całą robotę.
Przepraszam.
Twoje buty…
Co z nimi?
Tak tęskniłaś, że przypadkiem założyłaś dwa różne buty?
Ja…
Dlaczego…?
Zaraz, twoje kolczyki…
Mam dwa różne?
Nie, są ładne.
Lubisz się ze mną drażnić, co?
Tak.
Dobrze.
Tak się denerwowałam, że założyłam dwa różne buty.
Nie wiem, czy dam radę to przetrawić.
Takie nerwy to dla mnie nowość. Czemu się tak denerwuję?
Wyszłam na idiotkę, tak?
Ciągle oszukujesz.
Co masz na myśli?
Aż mi serce mocniej zabiło z miłości do ciebie.
Co robisz?
Zrobiłam się czerwona, prawda?
Możesz na mnie nie patrzeć? Głupio mi.
Jeśli zaraz wyruszymy, będziemy na czas.
Pojedźmy osobno.
Dlaczego? Podrzucę cię do pracy.
A jak ktoś nas zobaczy?
Ale to dość daleko.
Pojadę autobusem.
Jedź ostrożnie.
To był najpiękniejszy poranek w moim życiu.
- Dzień dobry. - Cześć.
Dzień dobry.
Przyjechaliście razem?
Spotkaliśmy się przed budynkiem.
Tak właśnie. Przed chwilą.
Kiedy weszliście, zapachniało grejpfrutem.
To nie ja.
To pani Yeo.
Pan Gye też tak pachnie.
Macie taki sam szampon?
Nie podoba mi się to. Czemu macie taki sam szampon?
To ja powinienem tak powiedzieć.
Będę musiał znów umyć włosy. Naprawdę.
Co w tym złego?
Przesadzacie.
Prawda?
O właśnie! Gratuluję, Ha-ri.
- Czego? - A jak myślisz?
Chodzi o ten film.
Odniósł wielki sukces.
- Sukces? - Tak.
Pani Shin powiedziała, że nie używamy sztucznych barwników
i sprzedaż wzrosła o 20 procent.
Naprawdę?
Czy wczoraj
dobrze się bawiłeś z panią Shin?
Nie powiem. Ty nie mówiłeś, z kim się spotykasz.
Pójdę już.
No tak. Załatw mi damskie szpilki.
Rozmiar
chyba 36.
Co? Po co ci damskie szpilki?
Dla kogo?
Dla mojej dziewczyny.
Dziewczyny?
Niemożliwe.
Jest tu pani Shin Ha-ri?
Tutaj.
O co chodzi?
Pani chłopak przysyła prezent.
Chłopak?
Proszę tu podpisać.
O co chodzi?
Spotykasz się z kimś w tajemnicy?
Co tam jest? Pokaż.
Zobaczmy.
Co to? Szpilki?
No tak! Jesteś dziś zdenerwowana, bo założyłaś buty nie do pary.
Co? Twój chłopak o tym wiedział? I zdążył je wysłać?
To od Young-seo.
Wysłałam jej wcześniej SMS-a,
pewnie postanowiła zrobić mi kawał.
Rozumiem. To ta z Marine Group?
- Tak. - No to mnie nabrałaś.
To ma sens. One są bardzo drogie.
A ona jest naprawdę bogata.
Ravioli z białym kimchi
stworzone przez panią Shin Ha-ri i kuchmistrza Lee Min-woo
miało najwyższy wskaźnik sprzedaży.
Na sprzedaż wpłynął również pozytywnie
komentarz pani Shin o…
Gdyby nie wyjazd, umówiłbym się z Ha-ri.
Mam go przesunąć? Chyba nie powinienem.
Zaraz oszaleję.
Panie dyrektorze, coś nie tak z raportem?
HA-RI! PANI SHIN
Nie. Proszę kontynuować.
Co to za okazja? W pracy zawsze chodzisz w klapkach.
Tak bez powodu.
Jestem taki zmęczony.
Rozwijanie nowych produktów i odświeżanie istniejących?
Dlaczego firma daje nam tyle roboty?
Dziękuję za waszą ciężką pracę.
Wielkie nieba.
Nie ma o czym mówić.
Firma jest dla mnie jak rodzina.
Ciężka praca to moje szczęście.
- Czemu zawdzięczamy wizytę? - Muszę coś przekazać
pani Shin.
Mnie?
A o co chodzi?
Słyszałem, że przez sesję zdjęciową ma pani więcej pracy.
Tak.
Dlatego wprowadziłem parę zmian w pani grafiku.
Chodzi o Bucket Fish List.
HA-RI. PANI SHIN
Chodzi głównie o…
Wszystko w porządku, panie dyrektorze?
Dlaczego pani to zrobiła?
To przez muchę.
- Muchę? - Jaką muchę?
To bardzo sterylne pomieszczenie.
Też ją widziałem. Tę muchę. Jest tam.
Spóźni się pan na samolot.
Harmonogram wyślę e-mailem przez pana Lee.
Mucha?
- Gdzie ta mucha? - Dziwne.
Na pewno nie było żadnej muchy.
Dyrektor Kang zachowuje się dziś jakoś dziwnie.
Cały czas uśmiechał się do pani Shin.
To zrozumiałe.
Dzięki niej sprzedaż poszła w górę. Musi być jej bardzo wdzięczny.
To prawda.
Prawda?
Pewnie kiedy mnie widzi, nie może się powstrzymać.
Co?
Czy ona się przechwala, bo dyrektor jest dla niej miły?
Tak.
Mówi, że tak.
Bardzo dziękuję.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Dziękuję.
Teraz w Seulu jest…
Chyba koło ósmej.
Wyszła już z pracy, tak?
Naprawdę nie wiem.
Najlepiej niech pani zdecyduje.
DYREKTOR KANG
Tak sobie myślę…
Nie ma papieru toaletowego.
O co chodzi?
Zaskoczyłeś mnie.
Spokojnie, pal śmiało.
Jakie to trudne…
Nie odebrała?
Czemu nie odbiera?
Jeśli z Yu-jeong ci nie wyszło,
trzeba zaaranżować kolejną randkę w ciemno,
a nie uciekać w podróż służbową!
Każe mi znowu iść na randkę w ciemno.
Powiedzieć mu, że spotykam się z panią Shin?
Będzie trzeba…
powiedzieć mu, że Shin Geum-hui to Shin Ha-ri,
i wyjaśnić, co się stało.
Jak on to przyjmie?
Panie Cha? Jest pan zajęty? Czemu nie odpisuje pan na wiadomości?
Proszę odpowiedzieć.
Proszę.
Myślałem, że ta sprawa jest zakończona, więc czemu ona to robi?
Dyrektor Kang chce poślubić kogoś innego.
Bardzo mi przykro.
O Boże.
To przeznaczenie.
Przeznaczenie.
Co?
O czym pani…?
Jest pan w moim typie.
Umówimy się?
To…
nie będzie możliwe.
Czemu? Nie podobam się panu? Ma pan żonę?
To nie tak.
Mam dziewczynę.
Kogo to obchodzi?
Najważniejsze, że nie ma pan żony.
Spróbujmy.
Zrezygnuję, jeśli nie zmieni pan zdania.
Dobrze?
Nie mogę.
Bardzo mi przykro.
Proszę pana.
Słucham?
Pewnie masz dużo pracy. Nie zapominaj o jedzeniu.
Czemu ignoruje moje wiadomości? Naprawdę jest zajęty?
Tak, dobrze. Zadzwonię później.
Nie założyłaś dziś tego samego co ja!
MASZ NOWĄ WIADOMOŚĆ
Jestem w podróży.
Odezwę się, jak wrócę, proszę przestać pisać.
Ty też pamiętaj o jedzeniu, Young-seo.
Skontaktuje się ze mną, jak wróci.
Dzięki Bogu.
Stało się coś dobrego? Wyglądasz na szczęśliwą.
Mogę powiedzieć to samo o tobie.
Wyglądasz, jakby było coś, co cię uszczęśliwia.
Nie mówiłam ci?
Ja…
widuję się z kimś.
Naprawdę?
O rety! Ja też!
Pani Han, panie Shin.
Cieszę się, że już państwa wypisali.
Nie musisz się kłaniać.
Przepraszam, że nie odwiedziłam was w szpitalu.
To dlatego, że byłaś zajęta.
- Mamo, mieliśmy gości? - Tak.
Przyszli ludzie z klubu twojego ojca i moi przyjaciele.
A właśnie, Ha-ri.
Prosili mnie o twój autograf.
Syn Dong-cheola został twoim fanem po obejrzeniu tego waszego filmiku.
To niedorzeczne.
Co w tym dziwnego?
Masz jutro wywiad. Razem w Min-woo.
Wywiad?
Moja córka jest niesamowita!
Nie.
Moja firma to załatwiła. To tylko jeden mały artykuł w sieci.
A dlaczego Min-woo się nie pokazuje?
Jest aż tak zajęty?
Chyba tak.
Co ja robię? Już czas.
Już czas.
Myślałam, że coś pana zabolało.
On tak już ma.
Oglądasz to, tato?
Co?
Też to oglądacie?
Słyszałam, że to wariactwo.
W szpitalu obejrzał wszystkie odcinki.
Ma fioła na tym punkcie. Bardziej niż ja.
BĄDŹ SILNA, GEUM-HUI
Hej, Ha-ri.
To kawiarnia założona przez twoją firmę?
Tak otwarcie ją reklamują.
Jaki bogacz chodzi do takiej kawiarenki
i kupuje tam kawę?
Rozumiesz to, Young-seo?
Bogaci też są ludźmi.
Spójrz na Young-seo.
Je tteokbokki i kurczaka jak my.
Czyżby?
Young-seo to wyjątek.
Cicho, ja tu próbuję oglądać serial.
Dobrze.
Prezes Kang też jada bułeczki na parze w przydrożnych knajpkach.
Masz fasolę na zębach.
O rety!
Widziałem wczoraj tę scenę.
Co chciała mi pani powiedzieć?
Widzę, że dyrektor Kang nic panu nie powiedział.
Ach, te dzieci.
Wygląda na to, że…
nasza dwójka
zaczęła się spotykać.
Co?
Na pewno?
Oczywiście.
Yu-jeong powiedziała,
że ostatnio jest zajęta randkowaniem.
Naprawdę spotyka się z Tae-moo?
Na pewno.
Może zanim ludzie zaczną o tym mówić,
powinniśmy tych dwoje pożenić?
Co?
Hej. Dawno się nie widzieliśmy.
Tak.
Ha-ri, przepraszam za tamto.
Przekroczyłem granicę, bo się o ciebie martwiłem.
Bardzo mi przykro.
W porządku.
Przemyślałam to i wiem, że przesadziłam.
Musiałeś być tym wszystkim zaskoczony.
Co postanowiłaś z dyrektorem Kangiem?
My…
spotykamy się.
Naprawdę?
Oczywiście, jak mówiłeś,
między nami może nie wyjść.
Ale postanowiłam spróbować.
Kolejne pytanie.
Jest pani znana z mema „Czy dyrektor Kang patrzy?”.
On naprawdę to widział?
Tak.
A dał pani premię?
- Nie. - Naprawdę?
A to sknera.
Nie wierzę.
Tak na marginesie,
dyrektor Kang naprawdę jest taki przystojny?
Znam go tylko ze zdjęć.
Nie jestem pewna.
Zadaje pani pytania, na które trudno odpowiedzieć.
Dyrektor Kang.
Panie dyrektorze.
Dzień dobry.
Jestem Hwang Bo-ra, piszę dla Estiena.
Miło panią poznać.
Proszę.
Trochę minęło, co?
Skoro pan tu jest, proszę powiedzieć parę słów…
Przykro mi, ale raczej nie.
Myślę, że na jedno lub dwa pytania znajdę czas.
Podobne pytanie zadałam pani Shin.
Da pan premię pani Shin?
Oczywiście.
Muszę dotrzymać obietnicy.
Pani Shin.
- Zje pani dziś ze mną kolację? - Słucham?
Co? Kolacja z panią Shin?
Co się dzieje?
Pani Shin zdobyła niedawno tytuł najlepszej zawodniczki.
- I wygrała kolację ze mną. - Tak.
Zjedzmy dziś razem.
Ma pani czas?
Tak.
Gdzie się z nim spotykasz?
Na pewno w restauracji. A w której?
Pewnie w jakiejś wytwornej, co?
Jeszcze nie wiem.
Nieważne gdzie.
Wyobraź sobie, że jesz kolację z dyrektorem Kangiem.
Czujesz się jak na randce.
Randka, dobre sobie.
Będziesz się czuła skrępowana.
Właśnie po panią jechałem. Zapraszam.
Tak. Dobrze…
Drzwi się zamykają.
Ale proszę wsiadać.
Dotarłem do domu.
Ja też jestem blisko. Może zjemy razem kolację?
Jasne.
Będę czekać.
Dobrze.
Dawno się nie widzieliśmy.
Pani Cho, co pani tu robi?
W erze informacji
można znaleźć dosłownie wszystko.
Panie Cha.
Czemu mnie pan nie lubi?
Jak już mówiłem,
nie jestem zainteresowany.
Nie mogę z pana zrezygnować!
Proszę.
Niech pan odwzajemni moje uczucia!
Dobrze się pani czuje?
Sung-hoon, to ja.
Otwórz drzwi.
Jesteś.
Pomyślałam, że może masz ochotę na domowe jedzenie.
U mnie jest brudno, więc gotujmy u ciebie.
To nie jest dobry pomysł.
Dlaczego? Masz lepsze mieszkanie niż ja.
Co to za hałas?
Przyszedł dyrektor Kang.
Kang Tae-moo?
Znowu on?
Zadzwonię, jak tylko go ogarnę.
Poczekaj na mnie w domu, dobrze?
- Dobrze, zadzwoń. - Jasne.
Tak. Jak tylko będę mógł.
Tak czy siak
naprawdę nie lubię Kanga Tae-moo.
TTEOKBOKKI, FRYTKI, SUNDAE, CIASTKA RYBNE
Naprawdę tu chciałaś ze mną pójść?
Tak.
No co? Chodźmy.
Nie wierzę.
Randka w takim miejscu?
To nie jest randka, tylko kolacja z dyrektorem Kangiem.
Pretekst do randki.
Fajnie było powiedzieć to przy innych
po tak długim ukrywaniu się.
Wiesz, jak mnie tym zaskoczyłeś?
Wszyscy pracownicy przyszli popatrzeć.
Po prostu cieszyłem się, że cię widzę.
Naprawdę tak cię to smuci?
Nie no…
Mówię tylko, że w pracy powinniśmy uważać.
Dlatego kiedy dzwoniłem, postanowiłaś mnie ignorować?
To nie tak.
Co mam więc zrobić?
Puścić w świat, że spotykam się z dyrektorem firmy?
Przyszłaś. Dawno u nas nie byłaś.
Dzień dobry. Jak się pani miewa?
Dobrze.
A to kto? Nigdy go nie widziałam.
To jest mój…
Mój chłopak.
Co?
Od kiedy masz takiego przystojnego chłopaka?
Dobrze.
Dam wam sundae gratis.
Nie musi pani.
Dziękuję.
Proszę pani.
Czemu tylko ona dostaje deser gratis?
My też chcemy.
Tak, prosimy.
- My też chcemy. - Chcemy sundae.
My też chcemy.
Uczniowie!
Skoro my dostajemy deser lodowy za darmo, ja zapłacę za wasze porcje.
Co wy na to?
- Tak! - Świetnie!
Odezwę się jutro.
Przepraszam. Ciągle dzwonią z pracy.
Z czego się śmiejesz?
To wszystko jest zabawne.
Nigdy nie widziałam, by ktoś postawił wszystkim deser.
Nigdy tyle nie wydałem w barze z przekąskami.
Ty w liceum też tyle jadłaś?
Chyba nie.
Ale to było miłe uczucie,
gdy przedstawiłaś mnie jako swojego chłopaka.
Myślisz, że chcę zawsze to ukrywać?
„Dyrektor Kang to mój chłopak”.
Chcę to mówić ze śmiałością.
Co? Czemu tak na mnie patrzysz?
Od dawna chcę coś zrobić.
Mogę?
Co?
Miałaś sos na policzku. Chciałem go wytrzeć.
Czemu zamknęłaś oczy?
Piekły mnie.
Czemu nic nie mówi o tym, że widuje się z Yu-jeong?
- Czemu tak patrzysz? - Co?
Nie, nic.
Czy to dlatego, że się wstydzi,
bo nie tak dawno zerwał z Geum-hui?
Mam na razie udawać, że nic nie wiem?
O Boże.
Przestraszyłaś mnie.
Czego chcesz?
Mogę…
wygadać ci się trochę? Proszę.
Nie jesteśmy ze sobą tak blisko, żeby się sobie wyżalać.
Ale ja nie mam z kim porozmawiać!
Wiesz, że nie mam przyjaciół!
Dobrze już, dobrze.
Co się stało?
Pamiętasz faceta, o którym ci wspominałam?
To koniec!
Co? Krótko byliście razem. Co się stało?
Poszłam do niego wczoraj pijana i zrobiłam scenę!
Po pijaku szalejesz.
Czemu to zrobiłaś?
Bo…
ciągle wyznaczał jakieś granice.
- Granice? - Mówię to tylko tobie.
On nie dorasta nam do pięt.
To zwyczajny facet.
Pierwszy raz zakochałam się w kimś,
nie patrząc na jego rodzinę, majątek czy pochodzenie.
Ale teraz…
to koniec.
Gra skończona!
Chcesz się poddać?
Co?
Gdzie ta Yu-jeong, którą znam?
Osoba, która się nie poddaje,
dopóki jej nie polubią. No gdzie?
Tak.
Z moim obecnym chłopakiem musiałam być bardzo uparta,
bo też próbował zachować dystans.
Żartujesz? Naprawdę?
To prawda.
O Boże.
Powinnaś go przeprosić i to naprawić.
Dasz radę, dziewczyno!
Dam radę!
Dasz radę!
Tak, dziękuję.
Dasz radę.
Wybacz spóźnienie. Przyszło mnóstwo klientów.
Dziś ruch jest większy niż zwykle.
Może przez ten artykuł w gazecie.
- Czytałaś? - Oczywiście.
Świetnie wyszedłeś na zdjęciu.
Według wielu komentarzy ładnie razem wyglądacie.
Wiesz, jacy są ludzie.
Tak.
Przy okazji,
masz czas w ten weekend?
O co chodzi?
Rodzice chcą cię zobaczyć.
Martwią się, bo ciągle się schodzimy i rozstajemy.
Pora, żebyśmy się pobrali.
Czemu nic nie mówisz?
Przełóżmy spotkanie z twoimi rodzicami.
Mam ostatnio dużo pracy.
Nie sądzę też…
żebym był na to gotowy.
Coś się wczoraj stało?
Czemu pytasz?
Wyglądasz na zdenerwowanego. Pokłóciłeś się z Young-seo?
Właściwie to chciałbym…
Co?
O co chodzi?
Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.
Co?
Panie Cha.
Kim pani…?
Dzień dobry.
Jestem Jo Yu-jeong. Miał pan iść ze mną na randkę w ciemno.
Co panią tu sprowadza?
Już mówię.
A więc…
Od razu się zakochałam w panu Cha, kiedy zjawił się na randce w ciemno
zamiast pana.
Ale pan Cha nie odwzajemnia moich uczuć,
więc przyszłam do niego wczoraj pijana.
Proszę się nie bać.
Przemyślałam to. To był wielki błąd.
Przyszłam przeprosić.
O czym ona mówi?
Panie Kang.
Dziadku.
To jest pani Jo Yu-jeong.
A na randkę zamiast Tae-moo
poszedłeś ty?
To…
O Boże.
Chyba znów przyszłam nie w porę.
Co?
Ty gówniarzu.
- Chodź tu! - Dziadku!
- Ty! - Proszę pana!
- Dziadku, uspokój się. - To ja, Sung-hoon!
- Poszedłeś zamiast niego? Ty smarkaczu! - To ja, Sung-hoon.
Tae-moo, ty naprawdę…
W takim razie…
kim jest kobieta,
z którą się spotykasz?
Co?
Jaka kobieta?
Myślisz, że nie wiem?
Codziennie do niej wydzwaniasz.
Jeśli nie z panią Jo, to z kim się spotykasz?
- Więc… - Czekaj.
Znowu się spotykasz z Geum-hui?
Czemu nic nie mówisz?
Mój brzuch. Co z nim?
Źle się pan czuje?
Pewnie, że źle się czuję! Przez tego bachora!
To pewnie dlatego, że pijesz zimne napoje z odnowionego menu.
Ty bądź cicho!
Tae-moo!
Muszę do toalety.
Zatrzymajcie windę na najbliższym piętrze.
DZIAŁ ROZWOJU PRODUKTÓW ZESPÓŁ NR 1
Pani Yeo, to dane, o które pani prosiła.
Wybraliśmy pomysł pani Shin na nowy produkt!
Tak.
Twoja propozycja była dobra,
ale za bardzo przypominała produkt,
który trzy lata temu lansowała inna firma.
Wykluczyłam go, bo nie chcę, żeby ludzie mówili,
że skopiowaliśmy pomysł.
Ale nie smuć się.
W dzisiejszych czasach ludzie od razu krytykują, gdy coś jest nie tak.
Musimy uważać.
Skopiowany? Też coś…
Oczywiście.
Na pewno podjęła pani dobrą decyzję.
MASZ NOWĄ WIADOMOŚĆ
Panie Gye, o co chodzi?
Co?
Jesteś zbyt surowa, kotku.
Myślisz, że to skopiowałem? Ośmieszasz mnie przed panią Kim.
Wysłałeś to na czacie grupowym?
Nie mówcie, że wy…?
Nie, to…
Chciałem napisać coś innego, ale zrobiłem literówkę i wyszło „kotku”.
Sam już nie wiem!
Kotku!
Znaczy „Hej”.
Panie Gye!
Co on wypisuje?
O czym on mówi?
Panie Gye.
Musimy porozmawiać!
Nie mam ci nic do powiedzenia.
Puszczaj!
Boli!
Jak ja mam teraz pracować?
Panie Gye!
Proszę poczekać, pani Yeo…
Pani Yeo, to męska toaleta.
Przestań.
Uspokój się. Porozmawiajmy.
- Nie chcę z tobą rozmawiać! - No weź!
Chcę być sam!
Pani Yeo!
A jeśli ktoś panią zobaczy?
Mówię poważnie.
- Wszystko w porządku? - Jest za silna!
- Nic się nie stało? - Ale palant!
Czy wyście…?
Cholera.
Tędy, proszę pana.
Ja dobrze widzę.
- Nie wchodź mi w drogę. Rusz się. - Prezes Kang?
Chwila,
co damski but robi w męskiej toalecie?
Ma pan rację. Co on tu robi?
Chwileczkę.
A jeśli tu jest jakaś kobieta?
Kto tam jest?
Proszę się odezwać.
Co?
Miałem rację.
Ale co kobieta robi w męskiej toalecie?
Musi tu być przez pomyłkę.
Jeśli będziesz pukał, będzie zbyt zażenowana, by wyjść.
Skorzystaj z innej toalety.
Nie!
Ten, kto nie powinien tu być, powinien wyjść. A nie ja!
Proszę stąd wyjść, zanim zrobi się bardziej żenująco.
Przepraszam.
No proszę.
Jak się pani znalazła w męskiej…
Shin Ha-ri?
To pani popchnęła mnie wtedy przed toaletą, tak?
Przepraszam.
Co pani robi w męskiej toalecie?
Proszę stąd już iść.
Szybko!
Przepraszam.
Boże.
LIST Z PRZEPROSINAMI. SHIN HA-RI
Czemu prezes Kang musiał akurat wtedy iść do toalety?
Tak. Miałaś pecha.
Ona ma teraz przez was kłopoty.
Od dawna jesteście razem?
Kotku, wyjaśnij.
Proszę im opowiedzieć, pani Yeo.
No cóż…
W dzień meczu
po wszystkim poszliśmy na drinka.
Cholerna randka w ciemno.
Dobrze, pójdę.
Rozłączam się.
To takie stresujące.
Mówiłeś, że nie jadasz żołądków drobiowych.
Zawsze mi je oddawałeś. Co robisz?
Idziesz na randkę w ciemno? To ja już się nie ugnę.
Co?
Co mają do tego żołądki drobiowe?
Naprawdę myślisz, że ich nie lubię?
Lubię żołądki drobiowe i pikantne kraby.
Ale ponieważ ty je lubisz,
udawałem, że ich nie jem, i oddałem je tobie.
Co?
Nie wiedziałaś o tym, a teraz idziesz na randkę w ciemno.
Chyba jesteś bardzo pijany.
Udam, że tego nie słyszałam.
Yeo Ui-joo,
nie jestem pijany,
więc posłuchaj uważnie.
Nie idź…
na tę randkę w ciemno.
Stop!
W porządku. Na tym zakończmy.
Coś takiego.
Ha-ri,
może napisz, że przypadkiem weszłaś do tej męskiej toalety?
Taki miałam zamiar.
Dziękuję.
Dzisiaj ja stawiam wołowinę.
Najlepszy gatunek.
Pewnie mnie nienawidzi.
Dzisiaj…
przez pomyłkę weszłam do tej toalety,
ponieważ zapatrzyłam się w telefon.
Ogromnie żałuję, że wyrządziłam prezesowi Kangowi tak wielką szkodę,
dlatego składam te przeprosiny i sumiennie obiecuję
nigdy więcej nie patrzeć tak w telefon.
Czy ten list z przeprosinami cię satysfakcjonuje?
Dlaczego pozwoliłeś jej stamtąd wyjść?
Planowałem ją zbesztać.
To wygląda na zwykłą pomyłkę. Powinien pan odpuścić.
Pomyłka czy nie,
wkurza mnie, że ciągle na nią wpadam.
Nie lubię tego!
Mieliśmy pójść razem na kolację. Dlaczego wychodzisz sama?
Nie mam dziś ochoty pić.
Od kiedy trzeba mieć ochotę się napić?
- Chodźmy. - Tak.
Nie bądźcie tacy.
Chodźmy do So. Tak będzie najlepiej.
Tak.
Strawmy wołowinę i tę sytuację z prezesem.
Nie wierzę, że kazał ci napisać przeprosiny.
Trzeba o tym zapomnieć!
Chodźmy do So!
Dzień dobry, panie dyrektorze.
Wybieracie się gdzieś?
Tak.
- Grzyby się przypalają. - Co?
Tutaj.
Mój błąd.
Nigdy bym nie pomyślał, że nasz zapracowany szef
będzie z nami grillował mięso.
Proszę cię, wyjdź. Wszyscy czują się przez ciebie niezręcznie.
Czy moja obecność was krępuje?
Ani trochę. Czemu miałaby nas krępować?
Ona ma rację! Ja jestem zupełnie wyluzowany.
- Stój… - Zdejmij zabezpieczenie.
Panie Kang, mam propozycję.
O co chodzi?
Chyba wszyscy czujemy się niezręcznie,
bo to nasza pierwsza kolacja z panem.
Co powiecie na drinka?
- Co? - Pani Kim.
Picie z dyrektorem? Proszę nie robić wstydu.
Lubię drinki.
- Otwieraj! - Dobrze.
- Mieszamy. - Otworzyć?
Tak.
Co?
PRZEWODNIK PRACOWNIKA 1. MIESZANIE DRINKÓW
Ten drink, sporządzony przeze mnie
z mojej krwi, potu i łez
nazywa się…
Dynamit!
Tak!
Śmiało, proszę spróbować!
- Pij! - Pij!
Będę za dziesięć minut.
O Boże.
Do zobaczenia.
Czego chcesz?
To twoja wina!
Co takiego?
Odwiedziłam go w pracy,
żeby przeprosić, jak mi kazałaś.
Ale teraz mam przerąbane!
Denerwujesz się?
Tak. Przecież chcę ci przedstawić moją dziewczynę.
Przestań.
Przez ciebie i ja się denerwuję.
Muszę na chwilę wyjść do toalety.
Jasne, proszę.
Przepraszam, że tyle czekałeś. Coś mi wypadło.
W porządku.
- Słuchaj… - Jestem tu…
z kimś.
Z kim?
Rzucił ją facet, więc wpadła w rozpacz.
Nie mogłam jej zignorować.
Tak mi przykro.
Nie chcę być dziś sama,
więc przyszłam za nią, choć to niegrzeczne.
Co, do…
Słodki Jezu!
Hej, co jest?
Pan Cha to twój chłopak?
Chwila.
Facet, którego lubisz, to…
Nie wiedziałam.
Trzeba było tak od razu!
Mówiłem, że mam dziewczynę.
Young-seo!
Wielkie nieba.
Co tu się dzieje?
- Matko, proszę tu zaczekać. - Co?
Young-seo.
Young-seo!
Nie odchodź tak. Pozwól mi wyjaśnić.
Wczoraj…
gdy powiedziałeś, że Kang był u ciebie, to była Yu-jeong?
No, to było…
Tak, ale pozwól mi wytłumaczyć.
Byłem na randce w ciemno za pana Kanga…
Yu-jeong się w tobie zakochała, zaczęła cię nękać
i skończyło się tak, jak widać. Prawda?
- Zgadza się. - Zgadza się?
Co?
Źle, że poszedłeś na tę randkę w ciemno.
Źle, że wpuściłeś Yu-jeong do domu.
Trzeba było od razu powiedzieć mi prawdę.
Przepraszam za wszystko. To moja wina.
Nie sądziłem, że tak się…
Wiesz, co mnie najbardziej wkurza?
To, że mnie ignorowałeś i ślepo słuchałeś Kanga Tae-moo.
Jakbyś był jego służącym.
Young-seo…
Wszystko w porządku? Chyba dużo wypiłaś.
Nie. Piłam znacznie mniej niż zwykle.
Naprawdę?
A jeśli wypijesz więcej niż zwykle…
co się dzieje?
Serio.
Wiesz…
ta sytuacja z twoim dziadkiem…
Naprawdę już nie jest zły?
Nadal się gniewa?
Wiedziałam.
Nie przejmuj się tym zbytnio.
Przejdzie mu.
Jak mam się nie martwić?
To twój dziadek.
Chcę, by pokochała mnie osoba,
którą ty tak mocno kochasz.
Wiesz, że mówiąc to,
wyglądałaś naprawdę ładnie?
Dobrze!
Reszta pewnie czeka. Powinniśmy wrócić.
Za dużo rozlałem.
Przepraszam.
Ale ty się kręcisz.
- Naprawdę? - A może kręcą mi się oczy?
Pani Yeo.
Czemu tak mało pani pije?
Napijmy się jeszcze.
I chodźmy karaoke.
Co wy na to?
Ja…
- Panie dyrektorze, pan też idzie, prawda? - Jasne.
Zapłacę za to
i za druga kolejkę.
- Dyrektor Kang! - Dyrektor Kang!
W takcie na cztery. Jeszcze raz.
- Dyrektor Kang! - Dyrektor Kang!
Dyrektor Kang.
W takcie na cztery.
Opróżnijcie kieliszki.
Co wy, trzymacie się za ręce?
Kto trzyma kogo za rękę?
Dyrektor Kang
i Shin Ha-ri.
Trzymali się za ręce.
Patrzcie.
Nie trzymają się już za ręce.
Jest pijana.
Czemu mieliby trzymać się za ręce?
Przecież nie są parą.
No tak.
To pani Yeo i pan Gye są parą.
Czy wy…
jesteście razem?
Tak.
Od jakiegoś czasu.
Pora wracać do domu. Wygadujesz bzdury.
Tak.
Nie, jestem pewna, że trzymali się za ręce.
Mam rację!
Chodźmy już.
Wracajmy do domu!
Przysięgam, że to widziałam.
Naprawdę to widziałam.
Nie żartuję!
Czemu jesteś dziś taka nieznośna?
Przepraszam za nią.
Nic się nie stało.
Jest nietrzeźwa.
Wezwać taksówkę?
Nie, tam jest ich dużo.
Proszę jechać bezpiecznie.
Zajmiemy się paplą…
Znaczy panią Kim.
Dobranoc.
A ty, Shin Ha-ri?
Co?
To chyba idziesz w drugą stronę, prawda? Do widzenia.
Tak. Tak.
Uważajcie na siebie.
Tylko ja nie jestem w związku!
Co za cholerny świat!
Zamknij się!
Ona uwielbia przemawiać.
- Ma dobry głos. - Tak.
Co?
Co on tam robi?
Idziemy na spacer, żeby wytrzeźwieć?
Jasne.
Co wy tam robicie?
Napisy: Robert Prusakowski