‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 9)
‪ครั้งนี้ไม่ได้พลาดใช่ไหมครับ
‪ค่าจูบในตอนนั้น
‪ฉันจะจ่ายด้วยจูบนี้ค่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย
‪ก่อนอื่นเลย
‪ขอโทษด้วยครับ
‪- คะ ‪- อย่างที่ทราบดี
‪ผมไม่ใช่ท่านประธานคังแทมู
‪แต่ชื่อชาซองฮุน ‪ทำงานเป็นเลขาของท่านครับ
‪- อะไรนะ ‪- ท่านประธานของเรา
‪มีผู้หญิงที่อยากแต่งงานด้วยอยู่แล้ว
‪ผมจึงมาที่นี่แทนครับ ‪เพราะนัดครั้งนี้เป็นไปตามแผนไม่ได้
‪ขออภัยจริงๆ ครับ
‪ฮัลโหลค่ะ
‪ตื่นแล้วนี่ครับ หลับสบายไหม
‪ค่ะ ท่านประธานล่ะ
‪ผมนอนไม่หลับ
‪ทำไมล่ะคะ
‪เพราะคิดถึงคุณฮารีเกินไป
‪อย่ามา พูดอะไรคะเนี่ย
‪ผมอยู่หน้าบ้านของคุณครับ ออกมาสิ ‪เราจะเดตก่อนไปทำงาน
‪อะไรนะคะ
‪กว่าจะแต่งตัวเสร็จและลงไปได้ก็นานอยู่นะ
‪ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้ คุณไม่ต้องรีบนะ
‪แต่ว่า
‪ผมอยากเจอคุณไวๆ จังครับ
‪ตาบ้า
‪บอกให้เราไม่ต้องรีบ แต่อยากเจอเราไวๆ ‪คนเขาก็ทำตัวไม่ถูกไหมล่ะ พ่อคุณ
‪ไหวไหมครับ ผมไปซื้อยาให้ไหม
‪ไม่ค่ะ ไหวอยู่
‪ซดน้ำซุปสักหน่อยคงจะดีขึ้น
‪- โอ๊ย ร้อน ‪- น้ำครับ
‪เมื่อวานดื่มหนักแค่ไหนครับ
‪พอดีทีมของเราเป็นสายแข็งเน้นเมาน่ะ
‪ว่าแต่น้ำซุปนี้อร่อยจังค่ะ
‪คุณซองฮุนทำกับข้าวเก่งนะ
‪ทั้งหมดเป็นผลิตภัณฑ์ที่บริษัทของเรา ‪ผมทำกับข้าวห่วยครับ
‪คนทำอร่อยต้องท่านประธาน
‪เออใช่ คังแทมู ฉันได้ยินว่า ‪คังแทมูไปดูตัวกับยูจองเหรอคะ
‪มีฮารีทั้งคน ทำไมยังไปดูตัวอีก
‪คนอะไรทุเรศชะมัด
‪คุณยองซอ ความจริง…
‪ตอนเช้ามีประชุม ลืมอีกจนได้ ยัยเบ๊อะ
‪คุณซองฮุน ฉันไปก่อนนะคะ
‪ข้าวเช้าอร่อยแสงพุ่ง
‪บินไปดูงานดีๆ นะคะ ไว้จะกริ๊งกร๊างไป
‪เดี๋ยวทักไปหาค่ะ
‪ช่วงนี้ร้านนี้กำลังฮิตสุดๆ นะเนี่ย
‪ร้านเปิดเวลานี้ด้วยแฮะ
‪ร้านของเพื่อนน่ะ ผมเลยขอเป็นพิเศษ
‪เชิญนั่งครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ผมจะบินไปดูงานที่อเมริกาตั้งแต่วันนี้
‪อย่างน้อยก็เลยอยากกินมื้อเช้าด้วยกัน
‪รอก่อนนะครับ
‪ท่านประธานจะเข้าครัวทำอาหารเองเหรอคะ
‪ครับ เซตบรันช์อันดับหนึ่งของที่นี่ ‪มาจากไอเดียของผมเอง
‪ผมจะทำสูตรต้นตำรับให้ ตั้งตารอเลยครับ
‪ผมเครียดนำไปแล้วนะเนี่ย
‪กลัวคุณกินแล้วติดใจ จนร้องจะกินทุกวัน
‪จะกินแล้วนะคะ
‪ทำไมไม่กินครับ
‪จัดจานสวยจังค่ะ ขอถ่ายรูปเก็บไว้ได้ไหม
‪ผมเป็นคนลงแรงทำนะ ไม่ถ่ายผมเหรอ
‪ขอโทษด้วยค่ะ โอ๊ย
‪ทำไม…
‪รองเท้าของคุณฮารี…
‪รองเท้าทำไมคะ
‪คุณอยากเจอผมใจจะขาด ‪จนคว้าอะไรได้ก็ใส่ออกมาโดยไม่ทันดูสินะ
‪อ้าว
‪เอ๊ะ ทำไมฉัน…
‪พอดูใกล้ๆ แล้ว ต่างหูก็…
‪คนละคู่เหรอคะ
‪เปล่าครับ สวยดี
‪ปัดโธ่
‪แกล้งฉันสนุกไหมคะ
‪สนุกครับ
‪ก็ได้ค่ะ
‪ฉันทั้งตื่นเต้นทั้งล่กไปหมด ‪จนใส่รองเท้าผิดคู่ผิดข้างเนี่ย
‪เอาตรงๆ กินไปแล้วจะย่อยไหมก็ไม่รู้
‪ไม่ไง ปกติฉันไม่ตื่นเต้นง่ายนะ ‪ทำไมวันนี้ออกอาการ
‪ดูเด๋อๆ ใช่ไหมล่ะคะ
‪ขี้โกงจังนะครับ
‪ขี้โกงอะไรคะ
‪ตอนนี้คุณน่ารักเกินไปมาก ‪จนผมใจเหลวเป๋วไงครับ
‪ทำอะไรครับ
‪ตอนนี้ฉันหน้าแดงไม่ไหวแล้วน่ะค่ะ
‪คนมันเขินน่ะ อย่ามองได้ไหมคะ
‪ถ้าเราออกตอนนี้จะพอดีเวลาเป๊ะครับ
‪ไม่ต้องค่ะ แยกกันไปตรงนี้เถอะ
‪ทำไมล่ะครับ ติดรถผมไปลงใกล้ๆ บริษัทสิ
‪ถ้าใครมาเห็นฉันลงจากรถของท่านประธาน ‪จะทำยังไงล่ะคะ
‪แต่ที่นี่ไกลจากบริษัทนะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนั่งรถเมล์ไปก็ได้
‪เดินทางดีๆ นะคะ
‪คือว่า เช้าวันนี้เป็นเช้าวันใหม่ที่ดีงามที่สุด ‪ในชีวิตของฉันเลยค่ะ
‪- คุณฮเยจี อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‪- มาแล้วเหรอคะ
‪หวัดดีจ้ะ
‪อ้าว
‪มาทำงานพร้อมกันได้ยังไงคะ
‪เจอกันหน้าตึกน่ะ
‪ใช่ ที่หน้าตึก ตอนเช้าไง
‪ว่าแต่พอทั้งสามคนเข้ามา ‪กลิ่นเกรปฟรุตก็เตะจมูกเลยนะคะ
‪ไม่ใช่ฉันนะ
‪กลิ่นมาจากหัวหน้าฝ่ายยอแหงๆ
‪มาจากรองหัวหน้าฝ่ายกเยนะคะ กลิ่นเกรปฟรุต
‪สงสัยจะใช้แชมพูขวดเดียวกัน
‪อะไรเนี่ย ไม่ขำนะขอบอก ‪มาใช้แชมพูกลิ่นเดียวกับฉันทำไมคะ
‪แหม คนเราก็ช่างพูดไป
‪ให้ไปสระผมใหม่ไหมล่ะ เกินไปไหมคนเรา
‪คนเราใช้เหมือนกันได้
‪ทำไมร้อนตัวเว่อร์จังคะ
‪ใช่ไหมล่ะ
‪จริงสิ ยินดีด้วยค่ะ นักวิจัยอาวุโสชิน
‪- ยินดีอะไรเหรอ ‪- จะอะไรอีกล่ะ
‪เพราะคลิปในโซเชียล นักวิจัยอาวุโสชินก็เลย…
‪ปังสุดๆ นะครับเนี่ย
‪- ปังเหรอ ‪- ครับ
‪เพราะในคลิปที่คุณชินฮารีพูดว่า ‪ผลิตภัณฑ์ของเราไม่ผสมสีสังเคราะห์
‪ยอดขายจึงพุ่งถึง 20 เปอร์เซ็นต์ครับ
‪จริงเหรอ
‪แล้วเมื่อวาน
‪ที่นัดกับคุณชินฮารีราบรื่นดีไหมครับ
‪ไม่บอก ทีนายยังไม่บอกเลยว่าคบสาวคนไหนอยู่
‪ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวนะครับ
‪เออใช่ หารองเท้าผู้หญิงมาให้หน่อยสิ
‪ขอเป็นขนาด
‪230 นะ
‪ว่าไงนะครับ ทำไมอยู่ๆ ให้หารองเท้าผู้หญิง
‪จะให้ใครครับ
‪ให้แฟนของฉัน
‪แฟนเหรอ…
‪อย่าบอกนะ
‪คุณชินฮารีอยู่ไหมครับ
‪ฉันเองค่ะ
‪มีธุระอะไรคะ
‪แฟนของคุณส่งของขวัญมาให้ครับ
‪แฟนเหรอ
‪รบกวนเซ็นด้วยครับ
‪อะไรน่ะ อะไรเอ่ย อะไรเหรอในถุงน่ะ
‪นักวิจัยชินแอบมีแฟนเหรอ
‪ของขวัญคืออะไรคะ ไหนขอเผือก
‪ไหนๆ มาดูซิ
‪เอ๊ะ รองเท้านี่นา
‪จริงด้วย วันนี้เห็นคุณบ่นเป็นหมีกินผึ้ง ‪ว่าใส่รองเท้าสลับข้างมา
‪อะไรกัน แฟนของคุณรู้ ‪ก็เลยส่งรองเท้ามาให้เหรอ
‪ยองซอส่งมาแน่ๆ
‪ตะกี้ฉันแชตไปหาว่าใส่รองเท้าผิดมา
‪นางคงส่งมาแกล้งกันอีกมั้งคะ
‪อ๋อ เพื่อนคนที่เป็นลูกสาวของมารีนกรุ๊ป
‪- ค่ะๆ ใช่ ‪- แหม แกงกันอีกนั่น
‪ก็ว่าอยู่ รองเท้าแบรนด์นี้แพงด้วย
‪คนรวยนี่ปังไม่ไหวนะคะ
‪ข้อมูลแสดงผลว่าในบรรดาผลิตภัณฑ์ทั้งหมด
‪ราวีโอลีกิมจิขาวที่นักวิจัยชินฮารี ‪พัฒนากับเชฟอีมินอู
‪มียอดขายสูงสุดค่ะ
‪อีกทั้ง เพราะคำพูดของนักวิจัยชินฮารีในคลิป
‪กลายเป็นไวรัล ยอดขายในอนาคต…
‪ถ้าไม่ติดดูงานนะ ‪ป่านนี้ได้ไปเดตกับคุณฮารีแล้ว
‪เลื่อนตารางดูงานไปได้ไหม ไม่ได้สินะ
‪ใกล้แล้ว
‪ใกล้คลั่งแล้ว
‪ท่านประธานครับ
‪ไม่ทราบว่าตัวรายงาน ‪มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า
‪(ฮารีจ๋า คุณฮารี คุณชินฮารีครับ)
‪ไม่มีครับ เชิญนำเสนอต่อเลย
‪นึกครึ้มอะไรคะเนี่ย ‪ปกติเห็นแต่หนีบอีแตะเวลาทำงาน
‪เอ่อ เปล่านี่คะ แค่อยากใส่
‪เหนื่อยจริงอะไรจริง
‪ระหว่างเตรียมพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ ‪ต้องปรับโฉมสินค้าเดิมด้วยเหรอ
‪บริษัทบ้าอะไรงานหนักเกินเงินเดือน
‪ทำงานหนักกันจริงๆ นะครับ
‪อุ๊ยตาย
‪ท่านประธาน งานหนักอะไรกันครับ
‪การขยันทำงานเพื่อบริษัทที่ประดุจดั่งครอบครัว
‪คือคุณค่าทางใจและความสนุกของเราครับ
‪- ท่านประธานมีธุระอะไรเหรอคะ ‪- ผมมีอะไรจะแจ้งครับ
‪แจ้งคุณชินฮารี
‪ฉันเหรอคะ
‪ฉันเหรอ ท่านประธานมีอะไรจะแจ้งฉัน…
‪ได้ยินว่าพักนี้งานคุณแน่น ‪เพราะติดถ่ายคลิปในโซเชียล
‪อ๋อ ใช่ค่ะๆ
‪เพราะงั้นในที่ประชุมเมื่อกี้ ‪ผมเลยปรับตารางมาให้
‪ปลาดีที่สุดในชีวิตน่ะครับ
‪(ฮารีจ๋า คุณฮารี คุณชินฮารีครับ)
‪ในแผนนั้น ผม…
‪ท่านประธาน เป็นอะไรไหมคะ
‪นักวิจัยอาวุโสชิน ทำอะไรเนี่ย
‪ทำไมล่ะ ทำไมมีแมลงวันในนี้คะ
‪- แมลงวันเหรอ ‪- แมลงวันอะไร
‪ที่นี่มาตรการปลอดเชื้อเข้มจะตาย
‪ไม่นะครับ ผมก็เห็นแมลงวัน นั่นไง
‪เดี๋ยวตกเครื่อง ไปกันครับ
‪เดี๋ยว เรื่องตาราง ‪ผมจะฝากหัวหน้าทีมอีส่งเมลไปให้นะครับ
‪แมลงวัน…
‪- ไหนล่ะ แมลงวัน ‪- แปลกๆ ชอบกลแฮะ
‪แมลงวันไม่มีทางอยู่ในนี้ได้
‪ที่หนักกว่านั้น วันนี้ท่านประธานมาแปลกว่าไหมคะ
‪ตอนยืนคุยกัน ‪เห็นมองนักวิจัยอาวุโสชินไปยิ้มไปไม่หยุด
‪จะไม่ให้ยิ้มได้ยังไง
‪ยอดขายพุ่งเพราะนักวิจัยชินตั้งเท่าไร ‪อุ้มแห่รอบบริษัทยังไหว
‪ก็จริงนะ
‪ตามนั้นค่ะ
‪ใช่ค่ะๆ ตามนั้นเนอะ
‪ตอนมองฉัน ท่านยิ้มหน้าบานแค่ไหนนะ
‪ยังไงเอ่ย
‪พอท่านประธานเอ็นดู
‪นางก็ขิงใส่งั้นเหรอ
‪ก็ใช่ไง
‪ก็ใช่ไงจ๊ะ
‪เป็นเกียรติที่ได้ร่วมงานครับ
‪ทางเราเป็นเกียรติยิ่งกว่า ขอบคุณครับ
‪- ขอบคุณนะครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪ป่านนี้แล้ว เวลาที่โซลประมาณ…
‪น่าจะสักสองทุ่มครับ
‪แปลว่าเลิกงานแล้วใช่ไหม
‪เฮ้อ ฉันเองก็ไปไม่ถูกแล้วจริงๆ
‪ฉันว่าหัวหน้าเป็นคนตัดสินใจน่าจะดีนะคะ
‪(ท่านประธาน)
‪เพราะงั้นฉันไปคิดมาแล้วนะ นักวิจัยอาวุโสชิน
‪นักวิจัยอาวุโสชิน ‪ทราบใช่ไหมคะว่าในห้องน้ำไม่มีกระดาษทิชชู
‪นักวิจัยชิน กรี๊ดทำไม
‪โอ๊ย ตกอกตกใจหมด
‪ไม่มีอะไรค่ะ เชิญตามสบาย
‪แค่จะรับสาย…
‪ทำไมมันยากเย็นแบบนี้
‪ทำไมไม่รับอีกแล้วล่ะ
‪ถ้ากับหนูยูจองก็ยังไม่คลิกกันอีก
‪เราก็ควรจัดตารางดูตัวครั้งต่อไปแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ที่หาเรื่องชิ่งโดยบินไปดูงาน ‪คิดว่าจะรอดเหรอ
‪โดนคุณปู่ไล่ให้ไปดูตัวอีกแล้ว
‪หรือสารภาพไปเลยว่าคบกับคุณฮารีอยู่
‪ถ้างั้นก็ต้อง
‪อธิบายตั้งแต่เรื่องที่คุณชินคึมฮีกับคุณชินฮารี
‪คือคนคนเดียวกัน ‪ไล่มาจนถึงสถานการณ์ปัจจุบันนะ
‪จะไม่เป็นไรเหรอครับ
‪คุณซองฮุนขา ยุ่งอยู่ไหมเอ่ย ‪ทำไมไม่อ่านแชตที่ส่งไปล่ะคะ
‪ตอบบ้างอะไรบ้างนะคะ ขอร้อง
‪ได้โปรด
‪เดี๋ยวนะ วันนั้นเคลียร์จบไปหมดแล้ว ‪ไหงเป็นงี้ได้ล่ะ สภาพ
‪ท่านประธานของเรา ‪มีผู้หญิงที่อยากแต่งงานด้วยอยู่แล้ว
‪ขออภัยจริงๆ ครับ
‪คุณพระคุณเจ้า
‪แบบนี้เรียกว่าพรหมลิขิต
‪โชคชะตาน่ะค่ะ
‪อะไรนะครับ
‪คุณหมายถึง…
‪คุณตรงสเปกฉันสุดๆ เลยล่ะค่ะ
‪เรามาลองคบกันดูไหมคะ
‪เห็นที
‪จะไม่สะดวกน่ะครับ
‪ทำไมคะ ฉันไม่โดนเหรอ ‪หรือคุณมีครอบครัวแล้ว
‪เปล่าครับ ไม่ใช่อย่างนั้น
‪ผมมีแฟนแล้ว
‪แล้วไงใครแคร์เอ่ย
‪ยังไม่ได้แต่งกันสักหน่อย ไม่เห็นจะอะไรเลยค่ะ
‪มาลองคบกันดูค่ะ
‪ถ้าคุณแน่วแน่ไม่เปลี่ยนใจ ฉันจะถอยเอง
‪ตกลงไหมคะ
‪ผมว่ายังไงก็ไม่ได้
‪ขอโทษจริงๆ ครับ
‪แหม ไม่เอาน่า
‪ครับ คุณยองซอ
‪ยุ่งหัวหมุนเพราะงานใช่ไหมเอ่ย ‪ยังไงก็อย่าลืมกินข้าวนะคะ
‪อ่านแล้วไม่ตอบคืออะไร หรือว่ายุ่งอยู่
‪ค่ะ ได้ค่ะ รู้แล้ว ไว้จะโทรหานะคะ
‪ว้าว วันนี้ไม่แต่งตัวทับไลน์กันแฮะ ไม่มีสักชิ้น
‪(คุณมีข้อความใหม่)
‪ผมมาดูงาน
‪ไว้บินกลับเมื่อไหร่ จะติดต่อไป ‪เลิกรัวแชตมานะครับ
‪คุณยองซอก็กินข้าวให้ครบสามมื้อนะครับ
‪ผู้ชายแชตมาว่า ‪กลับมาเมื่อไหร่จะติดต่อมาแหละ
‪โล่งอกไปที
‪ดูท่าจะมีเรื่องดีๆ ใช่ไหม ปากจะฉีกถึงหูแล้ว
‪ว่าแต่เขาดูตัวเองก่อน
‪เธอก็ดูจะมีเรื่องแฮปปี้นะ
‪ฉันยังไม่ได้เล่าให้ฟังเหรอ
‪ช่วงนี้น่ะ
‪ฉันมีแฟนจ้ะ
‪จริงเหรอ
‪อุ๊ยตาย ฉันก็มีนะจ๊ะ
‪คุณแม่คะ คุณพ่อคะ
‪ยินดีด้วยค่ะที่หายป่วยออกจากโรงพยาบาล
‪ปัดโธ่ ไม่เห็นต้องโค้งคำนับเลย ลูก
‪ไม่ใช่อะไร คือหนูไม่ได้ไปเยี่ยมไงคะ
‪แหม เรารู้อยู่หรอกว่าหนูยุ่งๆ
‪- แม่ มีคนมาหาเหรอ ‪- ใช่
‪คนจากชมรมปีนเขาของพ่อ ‪กับเพื่อนๆ แก๊งเปียแชร์ของแม่
‪เออ ฮารีเอ๊ย
‪มีแต่คนฝากมาขอลายเซ็นแกน่ะ
‪ลูกชายของดงชอลก็กลายมาเป็นแฟนคลับของแก ‪พอได้ดูคลิปวิดีโอในโซเชียล
‪แฟนคลับอะไรล่ะ
‪ทำไม มีแฟนคลับก็ไม่แปลก
‪พรุ่งนี้เธอจะไปให้สัมภาษณ์ไม่ใช่เหรอ ‪กับมินอูน่ะค่ะ
‪สัมภาษณ์เหรอ
‪แหม ลูกสาวพ่อดังใหญ่แล้ว
‪ดังอะไรล่ะ
‪แค่แผนกประชาสัมพันธ์ที่บริษัทช่วยจัดแจงให้ ‪ออกข่าวออนไลน์กระทู้เล็กๆ เอง
‪ว่าแต่ทำไมพักนี้มินอูหายหน้าไปล่ะ
‪ยุ่งมากเลยเหรอ
‪ก็ คงงั้นมั้ง
‪โอ๊ยตาย หลงๆ ลืมๆ แล้ว ฉัน ‪ได้เวลาแล้วเนี่ย
‪ได้เวลาฉายแล้ว
‪หนูนึกว่าเจ็บอะไรซะอีก
‪เขาเป็นอย่างนี้แหละ
‪ทำไมพ่อดูเรื่องนี้
‪เอ๊ะ เรื่องนี้
‪คุณพ่อดูละครนี้ด้วยเหรอคะ
‪เห็นว่าพล็อตน้ำเน่ามาก
‪ช่วงอยู่โรงพยาบาลพ่อเขาไล่ดูหมด ‪ทั้งสด ทั้งรีรัน
‪ติดงอมแงม แม่บ้านติดละครชัดๆ ‪ชอบยิ่งกว่าแม่อีก
‪(สู้สุดใจ ยัยคึมฮี ‪คาเฟ่ เดอ โก)
‪นี่ ชินฮารี
‪ในละครใช่คาเฟ่ที่บริษัทของเธอเปิดตัวไหม
‪เดี๋ยว ไทอินโต้งๆ งี้เลยเหรอ
‪อีกอย่างนะ มหาเศรษฐีที่ไหน ‪จะถือเครื่องเรียกคิวอยู่ในร้านกาแฟแฟรนไชส์
‪เพื่อรอรับกาแฟเอง
‪แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ ยองซอ
‪มหาเศรษฐีไม่ใช่คนหรือไง
‪ดูยัยยองซอข้างๆ แม่สิ
‪นางกินต็อกบกกีข้างทาง ‪มาบ้านเราก็แทะไก่แง่มๆ
‪อย่างงั้นเหรอ
‪เพราะยองซอไม่เหมือนใครต่างหาก
‪ขอทีเถอะ ขอผมดูละครได้ไหม
‪ก็ได้ค่ะ
‪ท่านประธานใหญ่คัง ‪ก็ซื้อซาลาเปานึ่งข้างทางกินนะ
‪เอ๊ะ ถั่วแดงติดฟันน่ะ หนู
‪ติดฟันเหรอ ตายแล้ว
‪เมื่อวานก็ดูฉากนี้เหมือนกัน
‪ว่าแต่ที่ว่าอยากคุยด้วยน่ะ เรื่องอะไรเหรอ
‪ว่าแล้วเชียว ‪ประธานคังแทมูเองก็ไม่ได้เล่าให้ฟังสินะคะ
‪เด็กสมัยนี้ก็อย่างนี้ล่ะค่ะ
‪จะว่าไป
‪เด็กสองคนนั้น
‪น่าจะคบหาดูใจกันอยู่นะคะ
‪อะไรนะ
‪เรื่องจริงเหรอครับ
‪ค่ะ จริงแท้แน่นอน
‪ยูจองมาแอบกระซิบค่ะ
‪ว่าพักนี้แกยุ่งจนไม่เป็นอันทำอะไร ‪เพราะกำลังมีแฟน
‪เดี๋ยวนะ แปลว่าหนูยูจองกับเจ้าแทมูของผม ‪คบหากันจริงเหรอ
‪ชัวร์ๆ เลยค่ะ
‪เพราะฉะนั้นนะคะ ‪ก่อนที่คนจะเริ่มกระพือข่าวกันไปต่างๆ นานา
‪เรารีบจับเด็กสองคนนั้นแต่งงานกันดีไหมเอ่ย
‪ว่าไงนะครับ
‪มาแล้วเหรอ ไม่เจอกันนานนะ
‪อือ ไม่เจอกันนานแฮะ
‪ฮารี ขอโทษเรื่องวันนั้นด้วยนะ
‪เพราะเป็นห่วงเธอมาก ‪ฉันก็เลยน่าจะล้ำเส้นไปหน่อย
‪ขอโทษจากใจนะ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪พอคิดดูแล้ว ฉันก็พูดแรงไปหน่อย
‪แล้วนายก็คงตกใจมากเหมือนกัน
‪เธอกับประธานคังแทมูตัดสินใจจะทำยังไงต่อ
‪เราสองคน
‪ตัดสินใจว่าจะเป็นแฟนกัน
‪งั้นเหรอ
‪ก็แน่ล่ะ อย่างที่นายว่า เราสองคน…
‪อาจจะไปกันไม่ได้
‪แต่ฉันไม่อยากปล่อยไปและมานั่งเสียใจ
‪คำถามต่อไปเลยนะคะ
‪คุณชินฮารีกำลังเป็นกระแส ‪เพราะมีม "ท่านประธานดูอยู่หรือเปล่า"
‪แล้วท่านได้ดูจริงๆ ไหมคะ
‪ค่ะ ท่านได้ดูแล้ว
‪ถ้าดูแล้ว แล้วให้โบนัสหรือเปล่าคะ
‪- เปล่าค่ะ ไม่ได้ให้ ‪- ไม่ให้เหรอ
‪- ค่ะ ไม่ให้ ‪- จะขี้เหนียวไปไหน
‪จะบ้าตาย
‪คุณฮารี ขอถามนอกประเด็นนะคะ
‪ท่านประธานหล่อจริงหรือเปล่าคะ
‪เผอิญฉันเคยเห็นแต่ในรูป
‪ไม่รู้สิคะ ฉันก็ไม่แน่ใจ
‪คุณนักข่าว ถามแต่คำถามที่ตอบยากนะครับ
‪ท่านประธาน
‪อ้าว ท่านประธาน
‪สวัสดีค่ะ ท่านประธานคังแทมู
‪ฉัน ฮวังโบรา นักข่าวช่องเอสทีเอ็นค่ะ
‪ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก
‪นี่ค่ะ
‪ไม่เจอกันนานนะครับ คุณสองคน
‪ไหนๆ มาแล้ว รบกวนให้สัมภาษณ์เล็กน้อย…
‪ขอโทษครับ แต่ว่าคงไม่สะดวก
‪ถ้าคำถามข้อสองข้อ ผมว่าพอไหวนะครับ
‪เนื้อหาคำถามเดียวกับที่ถามคุณชินฮารีไปค่ะ
‪ท่านจะให้โบนัสคุณชินฮารีไหมคะ
‪ให้อยู่แล้วครับ
‪เพราะประธานบริษัทต้องรักษาคำพูด
‪เอ้อ คุณชินฮารี
‪- วันนี้ไปกินมื้อเย็นกันไหมครับ ‪- คะ
‪เอ๊ะ ไปกินมื้อเย็นกับคุณชินฮารี…
‪อันนี้มันอะไรยังไงกันอีกคะ
‪ครั้งก่อนที่งานกีฬาร่วมใจ ‪คุณชินฮารีได้รับเลือกเป็นเอ็มวีพี
‪- และชนะรางวัลได้สิทธิ์ไปดินเนอร์กับผม ‪- อ๋อค่ะ
‪เพราะงั้นไปดินเนอร์กันวันนี้นะครับ
‪คุณว่างใช่ไหม
‪ค่ะ ฉันไม่ติดอะไร
‪ท่านนัดเจอที่ไหนเหรอ
‪ก็ต้องนัดที่ภัตตาคารน่ะสิคะ ‪แต่ว่าที่ไหนนะ
‪ไปร้านหรูๆ กันใช่ไหม
‪ไม่รู้สิคะ เรื่องนั้นฉันก็ไม่ทราบ
‪สถานที่ไม่สำคัญหรอก
‪ลองมโนว่าตัวเองได้ดินเนอร์ ‪กับชายหนุ่มอย่างท่านประธานดูสิ
‪ใจสั่นอย่างกับไปเดต
‪ใจสั่นก็บ้าแล้ว
‪เกร็งจนสำลักข้าวล่ะสิไม่ว่า
‪ว่าจะขึ้นไปรับพอดี เข้ามาสิครับ
‪อ๋อ ค่ะ
‪ประตูกำลังปิดค่ะ
‪ทำไมล่ะ อย่าเพิ่งค่ะ เข้ามา…
‪ผมถึงหน้าห้องแล้วครับ
‪ฉันก็ใกล้จะถึงแล้ว รอกินข้าวเย็นด้วยกันไหมคะ
‪ได้สิครับ
‪ผมจะรอนะ
‪ครับ
‪ไม่เจอกันนานเว่อร์ คุณซองฮุน
‪เดี๋ยว ผู้อำนวยการโจมาได้ยังไง
‪ในยุคแห่งข้อมูลข่าวสารเหมือนปัจจุบันนี้
‪ถ้าอยากรู้อะไรละก็ ย่อมสืบเจอหมดค่ะ
‪คุณซองฮุนขา
‪ทำไมเป็นฉันไม่ได้ล่ะคะ
‪คือผมบอกไปคราวก่อนแล้วก็จริงครับ
‪แต่ผมไม่ได้รู้สึกสนใจคุณผอ.
‪ให้ตายยังไง ฉันก็ตัดใจจากคุณซองฮุนไม่ได้ค่ะ
‪ขอร้องล่ะ
‪ช่วยรับหัวใจของฉันไปพิจารณาทีนะคะ ได้ไหม
‪ไม่สบายหรือเปล่าครับ
‪คุณซองฮุน ฉันเองนะคะ
‪เปิดประตูหน่อยสิ
‪มาแล้วเหรอครับ
‪ฉันไปจ่ายตลาดมาค่ะ ‪เผื่อว่าคุณซองฮุนอยากกินข้าวบ้าน
‪จะเข้าครัวทำกินที่บ้านฉันก็อนามัยติดลบไปนิด ‪ทำที่บ้านคุณซองฮุนนะคะ
‪เดี๋ยวๆ คืออย่างนี้ ผมว่าไม่ดีมั้งครับ
‪ทำไมคะ บ้านคุณซองฮุนดีกว่าบ้านฉันเยอะ ‪ไม่เป็นไรหรอกน่า
‪เสียงอะไรคะ
‪ท่านประธานมาบ้านน่ะครับ
‪คุณคังแทมูเหรอคะ
‪คังแทมูอีกแล้วเหรอ
‪ผมขอดูแลแขกอย่างท่านประธานสักนิดก่อน ‪แล้วจะติดต่อไปหาทันทีครับ
‪ไปรอที่ห้องก่อนนะ นะครับ
‪- ก็ได้ค่ะ ทักมาด้วยล่ะ ‪- ครับ
‪ครับๆ ได้จังหวะจะทักไปทันที
‪ว่าก็ว่าเถอะ
‪ฉันล่ะเหม็นขี้หน้าอีตาคังแทมูจริงๆ
‪(ต็อกบกกี ของทอด ซุนแด ออมุก ‪ร้านของกินเล่นแสนอร่อย)
‪ร้านที่อยากมากับผมคือที่นี่จริงๆ เหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪ยืนทำอะไรคะ เข้าไปในร้านกัน
‪แต่ยังไงร้านนี้มันก็…
‪อุตส่าห์มาเดตในรอบหลายวัน
‪เดตอะไรกันคะ ‪ฉันมาดินเนอร์กับท่านประธานต่างหาก
‪ข้ออ้างในการเดตครับ
‪เราต้องหลบๆ ซ่อนๆ ทุกวันไง ‪แต่พอได้พูดอย่างเปิดเผยต่อหน้าทุกคน
‪เอาตรงๆ ก็ลุ้นดีครับ
‪รู้ไหมคะว่าตอนนั้นฉันเหวอแค่ไหน
‪พนักงานกรูกันออกมามุงดูหมด
‪ผมแค่ดีใจที่ได้เจอคุณในรอบหลายวันไง
‪ไม่พอใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ
‪เปล่านะ
‪ฉันหมายถึงว่าเราควรระวังเพราะอยู่ในที่ทำงาน ‪จะสื่อแบบนี้ต่างหากค่ะ
‪เพราะงี้ตอนแฟนโทรมา คุณถึงเมินใส่ใช่ไหม ‪เหมือนเห็นเบอร์โทรป่วนกับแก๊งคอลเซนเตอร์
‪ไม่จริงนะ แค่…
‪แล้วให้ทำยังไงคะ
‪จะให้ฉันป่าวประกาศว่า ‪แฟนของฉันเป็นประธานบริษัทของเราเหรอ
‪แวะมาเหรอเนี่ย ไม่มาซะนานนะ
‪สวัสดีค่ะ คุณน้า สบายดีไหม
‪สบายดีอยู่แล้ว
‪ว่าแต่คนนี้คือใครจ๊ะ ไม่เคยเห็นหน้านะเนี่ย
‪เป็นประธาน…
‪แฟนหนูเองค่ะ
‪อะไรนะ
‪ได้ไงกัน แอบไปมีแฟนหล่อแบบนี้ตอนไหนจ๊ะ
‪แจ่มว้าว
‪วันนี้น้าจะเลี้ยงซุนแดหนูกับแฟนฟรีๆ
‪โธ่ ไม่ต้องให้ฟรีก็ได้นะคะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เถ้าแก่เนี้ยคะ
‪ทำไมให้ซุนแดฟรีแค่พี่สาวคนนั้นล่ะ
‪พวกหนูขอด้วยค่ะ
‪จริงค่ะ ให้เราด้วยนะ
‪- ใช่ค่ะ ให้เราด้วย ‪- ขอซุนแดฟรีบ้าง
‪- เราขอบ้างนะคะ ขอซุนแดฟรี ‪- อยากกินซุนแดฟรีจัง ขอบ้างนะคะ
‪น้องๆ ฟังพี่
‪เนื่องจากเถ้าแก่เนี้ยให้ซุนแดเราฟรีๆ ‪งั้นพี่จะเลี้ยงค่าอาหารน้องเองๆ
‪ดีไหมเอ่ย
‪- เลิฟเลยค่ะ ‪- ถูกใจวัยรุ่น
‪ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมจะติดต่อไป ครับผม
‪ขอโทษทีครับ สายเข้าไม่หยุดเพราะงาน
‪ขำอะไรขนาดนั้นครับ
‪ยิ่งคิดมันก็ยิ่งขำน่ะค่ะ
‪ตั้งแต่เกิดมา ฉันเพิ่งเคยเจอสายเปย์ ‪ที่เลี้ยงของกินเล่นน้องๆ นักเรียนยกร้าน
‪ผมก็เพิ่งเคยรูดบัตรเป็นแสนๆ วอน ‪ที่ร้านของกินเล่นครั้งแรกครับ
‪ว่าแต่สมัยม.ปลาย ‪คุณฮารีก็กินเยอะขนาดนั้นเหรอ
‪ก็ไม่รู้สิคะ
‪เอาเป็นว่าผมรู้สึกดีแล้วกันครับ
‪ที่คุณฮารีแนะนำกับคุณน้าเจ้าของร้านว่า ‪ผมเป็นแฟนของคุณ
‪นึกว่าฉันอยากเอาแต่ปิดเรื่องนี้ ‪ไม่ให้ใครรู้เหรอคะ
‪"ท่านประธานเป็นแฟนของฉันค่ะ"
‪ฉันอยากพูดคำคำนี้อย่างมั่นใจค่ะ
‪อะไรคะ ทำไมจ้องกันอย่างนั้น
‪ผมมีอะไรที่อยากทำตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
‪ขอผมทำได้ไหมครับ
‪อะไรนะคะ
‪ซอสเปื้อนแก้มของคุณน่ะครับ ผมว่าจะเช็ดให้
‪หลับตาทำไมครับ
‪ฉันแค่แสบตาไงคะ
‪แกคบหาดูใจอยู่กับหนูยูจองนี่นา ‪ทำไมไม่บอกฉันบ้างล่ะ
‪- จ้องอะไรขนาดนั้นครับ ‪- อะไร
‪เปล่าๆ ไม่มีอะไร
‪หรือเป็นเพราะเพิ่งเลิกกับหนูคึมฮีไปไม่นาน
‪เจ้าแทมูก็เลยอายงั้นเหรอ
‪หรือฉันควรทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปสักระยะดีล่ะ
‪โอ๊ย แม่แหก
‪ปัดโธ่ ตกใจหมด
‪มีอะไร
‪ได้โปรด
‪มานั่งฟังฉันปรับทุกข์สักแป๊บได้ไหม
‪แต่เราสองคนก็แบบ ‪ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นปรับทุกข์ไหมล่ะ
‪ก็มันไม่มีใครให้ระบายด้วยไง
‪ก็แบบ คนมันไม่มีเพื่อนคบน่ะ
‪รู้แล้วๆ รู้แล้วน่า
‪ฉันล่ะเพลีย
‪มีอะไรว่ามา
‪ฉันกับผู้ชายที่เล่าให้ฟังคราวก่อน
‪เราจบกันแล้ว
‪หา เพิ่งคบกันได้ไม่นานเอง ทำไมล่ะ
‪เมื่อวานฉันไปหาผู้ชายคนนั้นหลังกินเหล้ามา ‪แล้วฉันก็ได้ซีน แต่ซีนแย่มาก
‪เวลาเมาเธอยิ่งเรื้อนๆ อยู่
‪ทำไปทำไมเนี่ย
‪นั่นก็เพราะว่า…
‪ผู้ชายคนนั้นชอบขีดเส้นกั้นใส่ฉัน
‪- เส้นกั้นเหรอ ‪- ฉันเล่าให้เธอฟังคนเดียวนะ ขอบอก
‪ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนระดับเดียวกับเรา
‪เป็นผู้ชายเดินดินกินข้าวแกงน่ะ
‪ฉันเพิ่งเคยปิ๊งรักแบบนี้ครั้งแรก
‪โดยไม่สนว่าฝ่ายชายมีพื้นฐานครอบครัว ‪ทรัพย์สินเงินทอง หรือหัวนอนปลายเท้ายังไง
‪แต่ตอนนี้
‪ถึงคราวอวสาน
‪เกมโอเวอร์แล้ว แม่
‪สรุปว่าเธอจะยอมแพ้ว่างั้น
‪หือ
‪โจยูจองคนที่ฉันรู้จักหายไปไหน
‪ถ้าถูกใจหนุ่มคนไหน ‪เธอจะหยดน้ำลงหินทุกวัน ถ้าหินไม่ใจอ่อน
‪เธอก็จะจ้างรถยกมายกไป ถูกไหม
‪ถูก
‪ที่จริง กว่าจะได้แฟนคนปัจจุบันมา ‪ฉันต้องรุกแรงพุ่งชนเป้าหมายไม่ยั้งนะ
‪เพราะนางขีดเส้นกั้นไว้สุดฤทธิ์ ‪เป็นเคสที่วิ่งเข้าสู้เท่านั้น
‪อำกันเล่นหรือเปล่า จริงเหรอ
‪จริงสิแม่
‪โอ้มายก็อด
‪ดังนั้นนะ เธอไปขอโทษผู้ชายคนนั้นก่อน ‪แล้วแก้ตัวใหม่ให้ดีๆ
‪ของแค่นี้ สู้เขาสิหญิง
‪สู้ก็สู้
‪เธอทำได้ หญิง
‪ใช่ ขอบใจนะ
‪ใช่แล้ว เธอทำได้
‪โทษทีนะที่ช้า ลูกค้าแน่นน่ะ
‪วันนี้ลูกค้าเยอะเป็นพิเศษเนอะ
‪หรือว่าเป็นเพราะข่าว
‪- อ่านแล้วเหรอ ‪- แหงสิ
‪รูปออกมาหล่ออยู่นะ
‪เห็นชาวเน็ตแห่กันมาคอมเมนต์ใหญ่เลย ‪ว่าทั้งสองคนเหมาะสมกัน
‪มีคนชอบโยงไปเรื่อยเยอะเลยล่ะ
‪นั่นสิ
‪จริงสิ
‪เสาร์อาทิตย์นี้ว่างไหม
‪ทำไมเหรอ
‪พ่อกับแม่อยากเจอน่ะ
‪ท่านยังไม่วางใจล่ะมั้ง ‪เพราะเห็นเราเลิกกันไปแล้วกลับมาคบใหม่
‪ฉันคิดประมาณว่า ‪เราเองก็ถึงวัยที่ควรแต่งงานกันได้แล้วไง
‪ทำไมเงียบใส่ล่ะ
‪เลื่อนนัดกับคุณพ่อคุณแม่ออกไปก่อนนะ
‪ทุกวันนี้ ฉันยังติดพันกับงานอยู่
‪และฉันคิดว่า
‪ฉันคงยังไม่พร้อมน่ะ
‪เมื่อวานเกิดอะไรขึ้น
‪ว่าไงนะครับ ทำไมเหรอ
‪เปล่า เห็นสีหน้านายไม่ค่อยดี ‪ไม่รู้ว่าทะเลาะกับคุณยองซอไหม
‪ที่จริง ผมจะเรียนให้ทราบว่า…
‪ทำไม
‪ทำไม เป็นอะไร
‪ทำหน้าอย่างกับเห็นผี
‪ว่าไงล่ะ
‪คุณซองฮุนคะ
‪คุณคือ…
‪สวัสดีค่ะ
‪ฉันชื่อโจยูจอง ‪คนที่ท่านประธานคังแทมูควรจะไปดูตัวด้วย
‪ว่าแต่มีธุระอะไรครับ
‪โอเค
‪ความจริงคือฉัน…
‪ฉันปิ๊งคุณซองฮุน ‪ที่มาดูตัวแทนท่านประธานคังแทมู
‪ตั้งแต่แรกเห็นเลยค่ะ
‪แต่คุณซองฮุนไม่รับหัวใจของฉันไปพิจารณา
‪ฉันก็เลยบุกไปหาคุณซองฮุนถึงที่บ้าน ‪หลังไปกินเหล้ามาน่ะค่ะ
‪- เฮ้ย อย่า ‪- อย่าตกใจกันสิคะ อย่าตกใจ
‪ฉันกลับไปคิดมาแล้ว ‪มันคือความผิดพลาดครั้งใหญ่
‪เพราะงั้นฉันก็เลยมาหาคุณแบบนี้ ‪เพื่อขอโทษน่ะค่ะ
‪แม่หนูคนนี้พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪ท่านประธานใหญ่
‪คุณปู่
‪แสดงว่าแม่หนูคนนี้คือหนูโจยูจอง
‪คนที่ไปดูตัวแทนแทมู
‪ก็คือแกงั้นเหรอ ซองฮุน
‪คือ คือว่า
‪โอ้มายก็อด
‪ดูเหมือนฉันจะโผล่มาในจังหวะนรกอีกแล้ว ‪ถ้าอย่างนั้น…
‪อะไรกัน
‪แทมู แก ไอ้หลานไม่รักดี
‪- มาให้ฉันฟาด ‪- คุณปู่
‪- แก ‪- ท่านครับ
‪- คุณปู่ ใจร่มๆ ก่อน ‪- ท่านครับ ผมซองฮุนไง
‪- แกไปแทนมันเหรอ ไอ้ตัวแสบ ‪- ท่านประธานใหญ่ ผมซองฮุนครับ
‪แทมู แกนี่มันน่านัก
‪ถ้าอย่างนั้น
‪ผู้หญิงที่แกคบอยู่ช่วงนี้
‪คือคนไหนล่ะ
‪อะไรนะครับ
‪ผู้หญิงที่คบเหรอ
‪แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง
‪ฉันได้ยินที่แกโทรคุยกับสาวทุกคืนโว้ย ‪ได้ยินหมด ไอ้ตูดหมึก
‪ถ้าไม่ใช่หนูยูจอง แล้วแกคบหากับใครอยู่
‪- เรื่องนั้น… ‪- อย่าบอกนะ
‪ว่าแกกลับไปคบกับหนูคึมฮี
‪อ้าวเฮ้ย ทำไมไม่ตอบล่ะวะ
‪โอ๊ย ปวดท้อง ปวดท้องตุ่ยๆ เป็นอะไรไป
‪ไม่สบายตรงไหนครับ ท่าน
‪มันหาเรื่องมาให้ทุกข์ใจ ฉันคงสบายดีมั้ง
‪ไม่ใช่หรอก คุณปู่ขยันดื่มเครื่องดื่มเย็นๆ ‪เพราะปรับเมนูใหม่ไม่ใช่เหรอครับ
‪หนวกหูน่า ไอ้บ้า
‪แทมู
‪ฉันปวดห้องน้ำด่วนจี๋เลย
‪ชั้นไหนก็ได้ ชั้นไหนก็ไม่เกี่ยง ‪รีบกดให้ลิฟต์จอดสิ
‪(ทีมพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหาร 1)
‪หัวหน้าฝ่ายยอ นี่คือข้อมูลที่ขอไว้ค่ะ
‪จ้ะ
‪โครงการผลิตภัณฑ์ใหม่ของนักวิจัยอาวุโสชิน ‪ได้รับเลือกนี่คะ
‪ใช่
‪รองหัวหน้าฝ่ายกเย ‪ข้อเสนอโครงการของคุณรอบนี้ดีอยู่นะคะ
‪แต่มันดันไปคล้ายกับผลิตภัณฑ์
‪ที่บริษัทอื่นออกเมื่อสามปีก่อนมากๆ น่ะสิ
‪เพราะไม่อยากให้คนมานินทาว่า ‪เราไปก๊อบปี้ไอเดียใครมา
‪ฉันก็เลยคัดออก
‪อย่าเสียใจไปนะคะ
‪จริงค่ะ สมัยนี้พูดหรือทำอะไรผิดนิดเดียว ‪ก็โดนชาวเน็ตรุมทึ้งจนทัวร์ลงยับ
‪เพราะงั้นกันไว้ดีกว่า
‪ก๊อบปี้เหรอ บ้าบอ
‪แหงอยู่แล้วครับ
‪หัวหน้าฝ่ายยอมีวิจารณญาณ ‪ย่อมตัดสินใจอะไรดีอยู่แล้ว
‪(คุณมีข้อความใหม่)
‪รองหัวหน้าฝ่ายกเย อะไรคะ
‪อะไร
‪ที่รัก แรงไปไหม
‪คิดว่าผมก๊อบงานจริงเหรอ ‪ผมจะดูเป็นยังไงต่อหน้าคุณฮเยจีล่ะ
‪ส่งไปในห้องแชตรวมเหรอ
‪อย่าบอกนะว่าคุณสองคน คบกัน
‪เปล่า นี่มัน…
‪นิ้วเบียดน่ะ จะพิมพ์คำว่า "โทษนะ" ‪แต่ดันพิมพ์ว่า "ที่รัก"
‪ไม่รู้แล้วโว้ย
‪อ้าว ตัวเอง
‪"คุณ" น่ะ
‪รองหัวหน้ากเย
‪อะไร รองหัวหน้ากเยเหรอ
‪พิมพ์อะไรมาเนี่ย
‪รองหัวหน้าฝ่ายกเย
‪คุยกับฉันก่อนสิ
‪ผมไม่มีอะไรจะคุย
‪ปล่อยครับ
‪ผมเจ็บนะ
‪ต่อไปนี้ ผมจะมีหน้ามาทำงานที่บริษัทได้ยังไง
‪รองหัวหน้าฝ่าย
‪อ้าว อย่าเพิ่ง หัวหน้า…
‪หัวหน้าฝ่ายยอ นั่นห้องน้ำผู้ชายนะ
‪ปัดโธ่ ให้ตายสิ
‪ใจเย็น มาคุยกับฉันก่อน
‪- บอกแล้วไงว่าไม่คุย ‪- เดี๋ยวเถอะ
‪อยากอยู่คนเดียว
‪หัวหน้าฝ่ายยอคะ
‪ถ้าใครมาเห็นจะทำยังไง
‪ไม่สิ เล่นงี้เลยเหรอ
‪- หัวหน้าฝ่ายยอ เป็นไรไหมคะ ‪- แรงควายชะมัด
‪- โอเคไหมคะ ‪- ไอ้บื้อเอ๊ย
‪หัวหน้าฝ่ายยอ แม่ร่วง
‪บ้าเอ๊ย
‪ท่าน ทางนี้ครับ
‪เออ ฉันก็เห็นน่า
‪- อย่ามาขวางทางสิ หลบไปทางโน้น ‪- ท่านประธานใหญ่เหรอ
‪เดี๋ยวก่อน
‪ทำไมรองเท้าผู้หญิงมาอยู่ในห้องน้ำชายได้ล่ะ
‪นั่นสิครับ ทำไมมาอยู่ตรงนี้
‪ได้ยังไงกัน เดี๋ยวนะ
‪มีผู้หญิงอยู่ในนี้หรือเปล่า
‪โทษนะครับ ใครอยู่ในนั้น
‪ส่งเสียงมาหน่อยครับ
‪เอ๊ะ
‪ใช่จริงด้วย
‪ว่าแต่ทำไมผู้หญิงมาอยู่ในห้องน้ำชายล่ะ
‪ดูทรงแล้วคงจะเข้าผิด
‪คุณปู่ทำแบบนี้ คนข้างในก็อายไม่กล้าออกมาสิ
‪ท่านประธานใหญ่ไปห้องน้ำอื่นนะครับ
‪ปัดโธ่ ไม่ไปโว้ย
‪คนที่เข้าผิดก็ควรออกไปสิ ‪ทำไมฉันต้องออก ไอ้หลานคนนี้
‪ฟังนะคุณ รีบออกมาซะดีๆ ‪ก่อนที่จะอายไปกว่านี้ครับ
‪ขออภัยนะคะ
‪อะไรกัน
‪ทำอีท่าไหนถึงเข้าห้องน้ำชาย…
‪อะไรนะ ชินฮารีเหรอ
‪พนักงานที่ผลักผมที่ห้องส้วมครั้งโน้น ‪คุณคือคนนั้นใช่ไหม
‪ขออภัยค่ะ ขออภัยด้วยนะคะ
‪อะไรกัน ทำไมมาโผล่ในห้องน้ำชายอีก
‪เอาเถอะ ออกไปก่อนสิครับ
‪เร็วเข้า
‪ขอโทษด้วยค่ะ
‪ดูสิ ดู ดูทำเข้า
‪(จดหมายแสดงความขอโทษ ‪ชื่อ: ชินฮารี)
‪แล้วทำไมท่านประธานใหญ่ ‪ต้องเข้าไปในห้องน้ำนั้นด้วยล่ะ
‪ก็นั่นน่ะสิ คนมันถึงคราวซวยน่ะนะ
‪เพราะคุณสองคนนั่นแหละ ‪นักวิจัยอาวุโสชินถึงต้องมาลำบาก
‪ว่าแต่เป็นแฟนกันตอนไหนคะ
‪ที่รัก คุณเล่า…
‪หัวหน้าฝ่ายยอเล่าเถอะครับ
‪คืออย่างนี้
‪วันนั้นที่จัดกีฬาร่วมใจ
‪พอแข่งจบอะไรจบ ‪เราสองคนก็ไปกินเหล้ากันต่อน่ะ
‪ดูตัวอะไร เยอะสิ่ง
‪รู้แล้วน่า แค่ไปก็จบไหม
‪แค่นี้นะ
‪เฮ้อ เครียดในเครียด
‪ไหนคุณว่ากินกึ๋นไก่ไม่เป็นไงคะ
‪เห็นยกให้ฉันทุกที นึกยังไงคะ
‪จะไปดูตัวสุดสัปดาห์นี้เหรอครับ ‪งั้นผมไม่ยกให้แล้วนะ
‪หมายถึงอะไร
‪กึ๋นไก่กับไปดูตัวเกี่ยวอะไรกันคะ
‪คิดว่าที่ยกให้เพราะผมกินไม่เป็นเหรอ
‪ผมเองก็ชอบกินปูดองเผ็ดๆ กับกึ๋นไก่ครับ
‪แต่ว่าเพราะหัวหน้าฝ่ายยอชอบกิน
‪ผมถึงแกล้งกินไม่ได้และยกให้ไง
‪อะไรนะคะ
‪แต่คุณกลับไม่รู้ว่าผมคิดยังไงกับคุณ ‪และกำลังจะไปดูตัวเนี่ยนะ
‪คุณคงเมาหนักแล้วล่ะ
‪ฉันจะทำเป็นไม่ได้ยินแล้วกัน
‪นี่ ยออึยจู
‪ฉันไม่ได้เมา
‪เพราะงั้นฟังให้ดี
‪อย่าไป
‪ดูตัวนะ
‪หยุดค่ะ พอก่อน
‪โอ๊ย พอแล้วค่ะ ขอฟังถึงแค่นี้พอ
‪แหม ทำมาเป็น
‪นักวิจัยอาวุโสชิน
‪คุณระบุเหตุผลที่เข้าไปในห้องน้ำชาย ‪ว่าแค่บังเอิญเข้าผิดไม่ได้เหรอ
‪ไม่บอกฉันก็จะระบุให้ค่ะ
‪ขอบใจ นักวิจัยอาวุโสชิน
‪ฉันจะเลี้ยงเนื้อวัวเป็นการตอบแทนนะ
‪เนื้อเกรดไพรม์
‪ตอนนี้ยิ่งทำดีไม่ขึ้นอยู่
‪วันนี้ ดิฉัน…
‪วันนี้ ดิฉันแสดงพฤติกรรมที่เสียมารยาทอย่างยิ่ง
‪โดยการเดินพลาดเข้าไปในห้องน้ำชาย ‪เพราะมัวมองโทรศัพท์มือถือ
‪ด้วยเหตุนี้ ดิฉันจะสำนึกในการกระทำอย่างสุดซึ้ง ‪เนื่องจากเป็นต้นเหตุให้ท่านประธานใหญ่ตกใจ
‪และให้คำมั่นว่าจะไม่เดินเล่นโทรศัพท์มือถือ
‪อีกเป็นอันขาด ‪ดิฉันจึงส่งจดหมายขอโทษฉบับนี้มาค่ะ
‪ได้จดหมายขอโทษแล้ว หายเคืองหรือยังครับ
‪ก็เออไง ทำไมแกปล่อยไปเฉยๆ ล่ะ
‪ฉันกะว่าจะสั่งสอนแม่เด็กนั่นชุดใหญ่ ‪ให้หลาบจำจนน้ำตาหยดเผาะอยู่เชียว
‪เท่าที่ดูก็เป็นความผิดพลาดเล็กๆ ‪อย่าติดใจเอาความเลยครับ
‪ผิดพลาดบ้านแป๊ะเอ็งน่ะสิ
‪ฉันเกลียดการเข้าไปข้องแวะกับแม่เด็กนั่นเข้าไส้
‪ไม่ชอบโว้ย
‪อุตส่าห์ชวนไปกินข้าวทีมนะ ชิ่งคนเดียวได้ยังไง
‪ไม่ล่ะค่ะ ฉันไม่มีอารมณ์กินเหล้า
‪แหม คุณเคยกินเหล้า ‪เพราะอารมณ์อยากจะกินด้วยเหรอ
‪- ไปเถอะ คุณฮารี ‪- ใช่แล้ว
‪ทำไมเป็นงี้ล่ะคะ
‪ไปร้านบ้านโซกันค่ะ ฉันว่าอร่อยสุด
‪นั่นสิ
‪เคี้ยวเนื้อวัวไปด้วย ‪ขบเคี้ยวท่านประธานใหญ่ไปด้วยไง
‪ท่านประธานใหญ่ก็ช่างบังคับให้คุณ ‪เขียนจดหมายขอโทษ
‪จริง เคี้ยวให้หมด
‪ไปร้านบ้านโซกัน ลุย
‪สวัสดีครับ ท่านประธาน
‪ทุกคนกำลังจะไปไหนเหรอครับ
‪ใช่ค่ะ
‪- เห็ดเข็มทองไหม้แล้วนะคะ ‪- หือ
‪นี่ค่ะ
‪ผมพลาดเอง
‪ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าท่านประธานที่งานรัดตัว
‪จะมาร้านเนื้อย่างกับเรา ‪และนั่งย่างเนื้อให้ทุกคนแบบนี้ครับ
‪กลับเถอะนะคะ ‪ทุกคนนั่งเกร็งเพราะท่านประธานกันหมด
‪ผมทำให้ทุกคนเกร็งเหรอครับ
‪ไม่มีหรอกค่ะ เกร็งอะไรกัน
‪ถูกครับ สบายๆ ชิลๆ กว่านี้ไม่มีแล้ว
‪- เดี๋ยว… ‪- แกะก่อนค่อยกิน
‪ท่านประธาน ฉันขอแนะนำค่ะ
‪อะไรครับ
‪นี่คือครั้งแรกที่ได้กินข้าวกับท่านประธาน
‪เราทุกคนจึงกระอักกระอ่วนกันหมด
‪เรามากินโซจูบอมบ์กันไหมคะ
‪- คะ ‪- ไม่เอาน่า คุณฮเยจี
‪ท่านประธานมาด้วยนะ ‪โซจูบอมบ์อะไรกัน โลโซจะตายไป
‪ผมชอบโซจูบอมบ์ครับ
‪- เปิดเลย ‪- ได้ค่ะ
‪- หมุนสิ ‪- เปิดเหรอ
‪ใช่
‪หือ
‪(คู่มือเอาตัวรอดฉบับพนักงาน ‪ข้อหนึ่ง วิธีชงโซจูบอมบ์)
‪น้องหนูคนนี้ที่ชงด้วย ‪เลือด หยาดเหงื่อ และน้ำตาของเรา
‪ชื่อของน้องหนูคนนี้
‪คือ
‪โซจูไดนาไมต์ครับ
‪นี่ครับ
‪ลองชิมสักแก้วครับ
‪- หมดแก้วๆ ยกซดให้หมดแก้ว ‪- หมดแก้วๆ ยกซดให้หมดแก้ว
‪ฉันจะไปถึงในอีกสิบนาทีค่ะ
‪ตกใจหมด
‪เดี๋ยวเจอกันนะคะ
‪มีอะไรอีกคะ
‪รับผิดชอบเลยนะ
‪ให้รับผิดชอบอะไร
‪เพราะฟังคำแนะนำของเธอ
‪ฉันก็เลยบุกไปหาผู้ชายคนนั้นถึงบริษัท ‪เพื่อขอโทษขอโพยดีๆ
‪แต่ฉันล้มแล้ว ล้มแบบไม่ลุกอีกเลย
‪ตื่นเต้นมากเหรอ
‪ครับ เพราะผมเพิ่งพาแฟน ‪มาแนะนำให้รู้จักคนแรก
‪ไม่เอาน่า
‪ลูกเป็นแบบนี้ แม่ก็พลอยตื่นเต้นด้วย
‪ขอไปห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะ
‪ครับ ตามสบาย
‪คุณซองฮุน ขอโทษนะคะ รอนานเลยใช่ไหม ‪พอดีระหว่างทางมีเรื่องนิดหน่อย
‪ไม่เป็นไรครับ
‪- วันนี้… ‪- ฉันพา
‪ใครบางคนมาด้วย
‪ใครเหรอครับ
‪ไม่ใช่อะไร ยัยนี่ร้องไห้ฟูมฟายจะเป็นจะตาย ‪เพราะโดนผู้ชายเทมา
‪จะทำเป็นเมินก็กระไรอยู่น่ะค่ะ
‪ขอโทษมากๆ เลยนะคะ
‪วันนี้ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวจริงๆ
‪ก็เลยถือวิสาสะติดสอยห้อยตาม…
‪เชี่-อะไรเนี่ย
‪ฉิบ-าย คุณพระช่วย
‪ทำไม ไหงเป็นงั้นล่ะ
‪คุณซองฮุนเป็นแฟนของเธองั้นเหรอ
‪อย่าบอกนะ
‪ผู้ชายคนที่เธอชอบ…
‪ฉันไม่เคยรู้มาก่อนน่ะสิ
‪ทีหลังคุณก็บอกกันตั้งแต่แรกสิคะ
‪ผมย้ำชัดๆ แล้วนะว่ามีแฟนแล้ว
‪คุณยองซอครับ
‪คุณพระคุณเจ้า
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪- คุณแม่ คุณแม่รอก่อนนะครับ ‪- หือ
‪คุณยองซอ
‪คุณยองซอครับ
‪หนีกลับไปได้ยังไงครับ ฟังผมอธิบายก่อน
‪เมื่อวาน
‪ตอนที่คุณบอกว่าคุณแทมูมาที่ห้อง ‪แท้จริงแล้วคือยูจองเหรอคะ
‪นั่นเพราะว่า…
‪ใช่ครับ แต่ที่มาที่ไปก็คืออย่างนี้
‪ผมไปดูตัวเพื่อปฏิเสธแทนท่านประธาน…
‪ยูจองโดนคุณตกและเริ่มทำตัววอแวใส่
‪สถานการณ์ก็เลยยุ่งเหยิงถึงขั้นนี้ ‪พล็อตประมาณนี้ถูกไหมคะ
‪- ครับ ถูกต้องเลย ‪- ถูกบ้าถูกบออะไรคะ
‪อะไรนะครับ
‪คุณไม่ควรโผล่ไปดูตัวแทนใครนะคะ
‪ต่อให้ยูจองมา คุณก็ไม่ควรให้เข้าบ้าน
‪ไม่สิ คุณควรพูดความจริงกับฉันตั้งแต่แรกค่ะ
‪คือผม ผมขอโทษสำหรับทุกอย่างจริงๆ ครับ ‪ผมผิดเองทั้งหมด
‪ผมไม่นึกว่าเรื่องจะยุ่ง…
‪ฉันสุดจะทนมากที่สุดตรงไหน รู้ไหม
‪คือการที่คุณซองฮุนไม่เห็นหัวฉัน ‪และหลับหูหลับตาทำตามที่คังแทมูสั่งค่ะ
‪คุณเป็นคนใช้บ้านนั้นหรือไง
‪คุณยองซอ…
‪ไหวไหมครับ เมื่อกี้เห็นคุณซัดไปหลายแก้ว
‪เปล่านะ ฉันดื่มไปน้อยกว่าปกติอีกนะคะ
‪งั้นเหรอครับ
‪ถ้าอย่างนั้น เวลาคุณดื่มมากกว่าปกติล่ะ
‪จะเป็นยังไงครับ
‪ร้ายนักนะ
‪ว่าแต่
‪คุณปู่น่ะค่ะ
‪ท่านหายโกรธแล้วจริงเหรอคะ
‪ยังไม่หายใช่ไหมคะ
‪ว่าแล้วว่ายังไม่หาย
‪อย่าคิดมากไปเลยครับ
‪เดี๋ยวท่านก็หาย
‪จะไม่ให้คิดมากได้ยังไงคะ
‪ท่านคือคุณปู่ของคุณแทมู
‪ฉันก็อยากได้ความรักจากคนที่คุณแทมู
‪รักที่สุดเหมือนกัน
‪เมื่อกี้ตอนที่คุณพูด
‪คุณรู้ตัวไหมว่าคุณสวยมาก
‪เอาล่ะ
‪เรากลับเข้าไปดีไหมคะ คนอื่นรออยู่
‪พ่นเยอะไปแฮะ
‪ขอโทษนะครับ
‪คุณฮเยจีหมุนอยู่จริงๆ
‪- จริงเหรอคะ ‪- หรือตาฉันหมุนอยู่นะ
‪หัวหน้าฝ่ายยอคะ
‪ทำไมดื่มไปนิดเดียวเองล่ะคะ
‪เราไปต่อก๊อกสองกันค่ะ ก๊อกสอง
‪ก๊อกสอง ขอเป็นร้องเกะนะคะ
‪ดีไหมเอ่ย
‪เอ่อ ร้อง…
‪- ท่านประธานก็จะไปด้วยใช่ไหมคะ ‪- ไปสิครับ
‪ผมจะจ่ายบิลที่นี่ให้
‪ก๊อกสองก็ด้วยครับ
‪- ท่านประธาน ‪- ท่านประธาน
‪- ท่านประธาน ท่านประธาน ‪- ท่านประธาน ท่านประธาน
‪เอาล่ะ สามในสี่นะ ห้องละสามจังหวะเคาะ
‪- ท่านประธาน ‪- ท่านประธาน
‪ท่านประธาน
‪ห้องละสามจังหวะเคาะ สาม…
‪เอาล่ะๆ ซดให้หมดแก้ว
‪ทั้งสองคนจับมือกันทำอะไรคะ
‪ใคร ใครจับมือใครจ๊ะ
‪ท่านประธาน
‪กับนักวิจัยอาวุโสชิน
‪ตะกี้จับมือกันอยู่ค่ะ
‪ดูสิคะ
‪ตอนนี้ไม่จับแล้วนี่นา
‪เมาแล้ว เมานะนั่น
‪ท่านประธานกับนักวิจัยอาวุโสชินจะจับมือกันทำไม
‪ไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย
‪ก็จริง
‪คนที่เป็นแฟนกันคือหัวหน้าฝ่ายยอ ‪กับรองหัวหน้าฝ่ายกเยต่างหาก
‪คุณสองคน
‪คบกันเหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪คบกันสักพักแล้ว
‪กลับบ้านได้แล้วมั้ง ชักจะเพ้อเจ้อ
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪ไม่จริงหรอก สองคนนั้นจับมือกันอยู่แน่ๆ
‪ฉันพูดถูกแล้ว
‪- ไปค่ะ ไป ‪- ไปๆ
‪เรากลับบ้านกันเถอะ
‪ฉันว่าฉันเห็นนะ
‪ฉันเห็นจริงๆ ตาไม่ฝาด
‪พูดจริงนะคะ
‪ทำไมวันนี้ป่วนจังเลยล่ะ
‪ขออภัยค่ะ ท่าน
‪ไม่เป็นไรครับ
‪คนเมาก็มองพลาดได้
‪ฉันเรียกแท็กซี่ให้ไหมคะ
‪ไม่ต้องๆ ตรงถนนใหญ่มีเยอะ
‪กลับบ้านดีๆ ครับ ท่านประธาน
‪ผมจะพาระเบิดลูกนี้ ไม่สิ
‪จะไปส่งคุณฮเยจีแล้วค่อยกลับ
‪กลับกันดีๆ นะครับ
‪เออใช่ แล้วคุณฮารีล่ะ
‪คะ
‪คุณกลับคนละทางกับเราเนอะ ไปเถอะ
‪ใช่ค่ะ ใช่
‪เดินทางกลับดีๆ นะคะ
‪มีแฟนกันหมด เหลือฉันแห้งคนเดียว
‪โลกใบนี้มันโคตรจะเฮงซวย
‪เงียบ
‪คุณฮเยจีเขาปราศรัยเก่งครับ
‪น้ำเสียง…
‪ค่ะ
‪อะไรน่ะ
‪มันยืนทำอะไรของมัน
‪ไปเดินเล่นให้สร่างเมาไหมครับ
‪ก็ได้ค่ะ ไปก็ไป
‪ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น
‪คำบรรยายโดย: จุฑาทิพ แวงสูงเนิน