SERIAL NETFLIX
ODCINEK 10
Idziemy na spacer, żeby wytrzeźwieć?
Jasne.
Co wy tam robicie?
Prezesie.
Dlaczego jesteście tu sami o tak późnej porze?
To…
Musieliśmy porozmawiać o pracy.
Przestań. Dość!
Pani Shin.
Może pani się wytłumaczy?
Dlaczego
dyrektor firmy spotyka się z pracownikiem
po kryjomu?
To…
To podejrzane.
Zawsze gdy panią widzę,
zakrywa pani twarz włosami jak jakaś zjawa.
Chwileczkę.
- Przepraszam. - Cholera.
Spójrz na nią, znowu zaczyna.
Pani Shin!
Prezes Kang.
Dobry wieczór!
Szliście bez nas na kolejną kolejkę
z prezesem Kangiem?
Prawda?
O czym ona mówi?
Zespół spotkał się z dyrektorem Kangiem.
Byliście wszyscy razem na kolacji?
Tak jest. Naukowcy ciężko pracują.
W ramach zachęty dyrektor Kang zaprosił nas na kolację.
Nasza najmłodsza pracownica zostawiła telefon.
Czyżby?
Trzeba było tak od razu.
Właśnie.
Czemu nic pani nie powiedziała? Pani Shin.
Co?
No tak.
A ta plotka to prawda? Pani naprawdę nosi perukę?
A to ci niespodzianka!
To my już pójdziemy.
- Jasne. - Bezpiecznej drogi.
Dobranoc!
- Jej telefon! - Co?
Telefon!
Ja też powinnam się zbierać.
Tak, późno już.
Dobrej nocy.
Dobrej.
Spójrz na nią.
My też chodźmy.
Dobrze.
Dobranoc.
Jak długo będziesz to ukrywać?
Co takiego?
Słyszałem od dyrektora Go, więc nawet nie próbuj zaprzeczać.
Spotykasz się z kimś.
Nawet kazałeś sekretarce wysłać jej szpilki.
To ta kobieta, z którą byłeś w Sokcho?
To dlatego nie poszedłeś na randkę z Yu-jeong?
Kto to? Dlaczego ją przede mną ukrywasz?
Nie ukrywam jej.
Boisz się, że jej nie zaakceptuję?
Nie znasz mnie?
Zaakceptowałem Geum-hui, bo powiedziałeś, że ją lubisz.
Zapomniałeś już?
Niedługo ci ją przedstawię.
Zaufaj mi i jeszcze chwilę poczekaj.
Dobranoc.
Tak, Sung-hoon?
Raport TFT?
Sprawdzę to.
Kim ona jest?
Spokojnie. Idźcie beze mnie. Ja nie mam kasy.
Co? Ye-jin też przyjdzie?
Zadzwonię później.
Na ślubie Won-sika nic mu nie było.
Wiesz, że stan starszych osób zmienia się z dnia na dzień.
Miał ponad 90 lat, zbliżał się do setki.
Wybieracie się na pogrzeb dziadka Won-sika?
Tak. Jedziemy do Masan
i wracamy jutro, więc bądźcie grzeczni.
- A co z barem? - Na jeden dzień musimy go zamknąć.
Zamknij drzwi i zadzwoń, gdyby coś się działo.
Posprzątam, nie martwcie się.
Mamo, dasz mi trochę pieniędzy?
Ha-ri, wychodzimy.
Nie ma jej w domu, mamo!
Potrzebuję tych pieniędzy.
Naprawdę ich potrzebujesz?
Tak!
A na co chcesz je wydać?
Czemu tyle ostatnio wydajesz?
Zawsze uciekasz się do przemocy.
To lepsze niż ciągłe proszenie o pieniądze.
Cisza! Gdzie ona poszła tak wcześnie rano?
Czemu tu siedzisz?
Nie mogłam zostać tam sama.
Nie martw się. Zajmę się tym.
Zabiję go!
Gdzie on jest? Gdzie ten drań?
Tutaj.
Muszę cię ostrzec. Jest naprawdę duży. Nie żartuję.
O taki.
To tylko karaluch.
Co jest w nich tak strasznego?
Wezwałaś mnie tu w mój wolny dzień.
Czemu nie poprosiłaś o pomoc swojego chłopaka?
Czyjego chłopaka?
Co? Co masz na myśli?
Co? Dyrektor Kang wysłał pana Cha na randkę w ciemno?
Kang Tae-moo jest irytujący, a Cha Sung-hoon jeszcze gorszy.
To on popełnił błąd, ale jeszcze ani razu ze mną się nie skontaktował.
Pewnie przez wyrzuty sumienia. Nie bądź taka. Po prostu…
To koniec. Żadnych randek i tym podobnych.
Jeśli będę się spotykać z kimś tak niezdecydowanym, będę sfrustrowana.
Spokojnie.
Skoro mowa o frustracji, nie zjadłabyś pierogów?
Co?
- Pierogi. - Pierogi.
To tuż za rogiem.
Jestem głodna.
Co?
- Cha Sung-hoon? - Kamień, papier, nożyce!
- Co oni wyprawiają? - Papier, kamień, nożyce?
Proszę.
Mam ich zawołać?
Nie trzeba. Niech jadą.
Niech sobie jadą.
- Jeśli jadą, to czemu…? - Taksi!
Szybko!
- Wsiadaj! - Zaczekaj.
Może pan jechać za tym niebieskim autem?
- Szybko! - Jasne.
Zamierzasz ich śledzić?
- No, wsiadaj! - Mam wsiąść?
Zaraz się rozstaniemy,
a on jedzie na przejażdżkę z Kangiem?
Pozabijam ich.
A dyrektora Kanga za co?
Pewnie jak ja, towarzyszy panu Cha, bo ten jest zdołowany.
Zapomniałaś, przez kogo to wszystko?
Kto go wysłał na tę randkę w ciemno?
Racja. Jedźmy.
SIEROCINIEC TRUE LIGHT
Dziękuję.
Gdzie oni są?
Chyba tu weszli, tak?
Tak.
- Chodźmy. - Chcesz tam wejść?
- Chodź! - Hej…
Jak się matka miewa?
Dobrze.
Ile to czasu minęło?
Dobrze was widzieć.
- Dzieci w porządku? - Tak.
Young-seo?
Skąd się tu wzięłyście?
Panie Cha, to…
A panie to…?
To moja dziewczyna.
Naprawdę? Miło mi poznać.
Cieszę się.
Przywitaj się. To moja matka.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Była pani wczoraj w restauracji?
Sung-hoon chciał mi cię przedstawić.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że pani przyjdzie.
Napij się herbaty.
Mam nadzieję, że ci posmakuje.
Dziękuję.
Sung-hoon miał pięć lat
w dniu, gdy tu przybył.
Rozumiem.
Rodzice Kanga Tae-moo.
Jeszcze zanim zginęli, wspierali nasz sierociniec.
Dzięki temu
Sung-hoon wprowadził się do mnie, gdy poszedł w gimnazjum.
Nic dziwnego, że wasza relacja jest taka niezwykła.
Czyżby?
- Dzień dobry. - Cześć.
Tae-woo, Ye-ri i Min-gyu. Jak się macie?
- Dobrze. - Ale wyrosłeś.
Dobrze się odżywiasz?
Tak!
Co to? Laptopy?
Tak.
Starsze dzieci idą do liceum.
Ale super.
- Fajnie. - Zazdroszczę im.
Wam też kupię nowe, jak pójdziecie do szkoły.
Patrzcie.
Chcesz otworzyć?
Wiele o tobie słyszałam od Sung-hoona.
Nie wiedziałam, że on ma taką historię.
Zwykle nie mówi innym, co się dzieje w jego głowie.
Byłam zaskoczona, kiedy powiedział, że chce mi przedstawić swoją dziewczynę.
Przepraszam. Pewnie się pani zawiodła na mnie.
Dlaczego?
Zdaje się, że to wina Sung-hoona.
Teraz nie wie, jak ma cię przeprosić.
Zdenerwował cię, co?
Tak.
A skąd pani o tym wie?
Jakby miała pani moce parapsychiczne.
Przepraszam. Naprawdę.
On już tak ma.
Czasem jest irytujący,
ale nie jest złym dzieckiem. Spróbuj go zrozumieć.
Wiem, że jest troskliwy i godny zaufania.
Jeśli Sung-hoon znów cię zdenerwuje, zadzwoń do mnie.
Postawię ci drinka.
Naprawdę?
Ja potrafię dużo wypić. Żeby pani potem nie żałowała.
Matko.
Jeśli nie ma matka nic przeciwko, chciałabym wziąć jego zdjęcie.
Jest taki słodki.
Już wtedy miał ładny uśmiech.
- Wciąż taki jest, prawda? - Tak.
Jest taki uroczy.
Przepraszam.
Że ci nie powiedziałem wcześniej.
Masz konto debetowe?
Co?
Ostatnio po raz pierwszy założyłam sobie takie.
Nie chciałam być zależna od taty.
Jednak wydatki są wyższe, niż się spodziewałam.
Więc otworzyłam to konto
i jestem zadłużona na jakieś 20 milionów wonów.
Moja grupa krwi to B Rh-.
Niełatwo mi zrobić transfuzję.
Rodzice się rozwiedli, kiedy byłam w liceum.
Mama wyjechała do Niemiec,
ale nie wiem, co u niej.
Coś ominęłam?
- Young-seo. - Chcę powiedzieć, że…
ja też ci o wielu rzeczach nie powiedziałam.
Pewnego dnia
będziemy mogli o tym rozmawiać.
Gdy się do siebie zbliżymy.
Nie powinieneś przepraszać za to, że nie powiedziałeś mi wcześniej,
tylko za to,
że przedstawiłeś mnie matce w takim stanie.
Po naszej kłótni trzeba było błagać mnie o wybaczenie
i prosić, byśmy spotkali się z nią razem.
Potrafię się naprawdę ślicznie zaprezentować.
A dziś spójrz na mnie.
Nadal ślicznie wyglądasz.
Najładniej na świecie.
To przytul mnie, zamiast tylko trzymać mnie za rękę.
Sung-hoon! Zagrajmy!
Jasne.
Sung-hoon jest tutaj.
Ciekawe, czy pani Jin już się nie złości.
Wszystko przez…
Przez ciebie.
Dlaczego go wysłałeś na tę randkę w ciemno?
A wiesz, dla kogo to zrobiłem?
Że niby dla mnie?
A kto pędził do mnie, bo się martwił,
że pójdę na randkę w ciemno?
Martwił się?
Ja się nie martwiłam.
W życiu.
Wszystko przez to, że bardzo mnie lubisz.
Powiedziałeś, że będziesz wyznawał mi miłość,
dopóki mnie ulegnę.
„Powinnam być dobra, wyrozumiała i zaakceptować jego uczucia”.
Tak sobie myślałam, gdy tam biegłam.
Czyżby?
Nie wiedziałem.
Teraz już wiesz.
Dziękuję, że zaakceptowałaś moje uczucia.
A jeśli ktoś nas zobaczy?
Co z tego? Przytulam moją dziewczynę.
Niech cały świat się o nas dowie.
Źle ci z tym, że okłamałeś dziadka.
Tamtego dnia…
Kiedy będziesz gotowa,
powiemy mu.
Ha-ri! Chodź, zagramy.
- Do boju! - Do boju!
Tutaj. Do mnie!
- Dobrze. - Tutaj!
Nie!
- Tak jest! - Tutaj!
Rzucaj!
- Dobrze. - Rzucaj!
Tak jest!
Ale fajnie. Dawno nie bawiłem się z dziećmi.
Wspaniałe uczucie.
Tak.
Jeszcze się nie rozruszałem.
Trzeba grać dalej.
Prawda?
Naprawdę? Obaj biegaliście tak szybko, jak tylko mogliście.
Tyle biegania, a po dzieciach nic nie widać.
Tak, Hyeong-jun. Co jest?
Co Ha-min zrobił?
Ha-min, co robisz?
Właśnie widzę.
Ha-min nie odbiera. Wyłączył telefon.
Tak.
Ha-min, ty sukin…
Zabiję go.
Przepraszam, że tu wylądowaliście.
W porządku.
Jako dziecko też byłaś urocza.
Nie patrz na nie!
Dasz mi zdjęcie z młodości?
Wygłupia się zupełnie jak ja.
A ja ciągle nie mogę przywyknąć.
Jesteście głodni? Zjemy coś?
Tak, zrobiłem się głodny.
Przyjmujecie klientów?
Chwileczkę.
Właśnie wróciłam z wędrówki, bolą mnie nogi i jestem głodna.
We wszystkich restauracjach trwa przerwa, nie obsługują.
Mogę prosić smażonego kurczaka?
Ale my…
Kurczak.
Wygląda na głodną. Przyrządźmy jej kurczaka.
Dobra.
Nasza najmniejsza porcja to pół kurczaka.
Połowa kurczaka to za mało.
Wejdźcie. Jest otwarte.
Chodźcie.
Patrzcie, jaki tu pracuje przystojniak.
Faktycznie przystojny.
Dziesięć smażonych kurczaków. Po jednym z każdego rodzaju.
- Jaki on przystojny. - Dziesięć?
Ale najpierw prosimy piwo z beczki!
Ja chcę soju.
Przygotuję stoliki.
Zatem piwo z beczki.
Będzie pysznie.
Osiem kufli piwa z beczki.
- O rety. - Jesteś taki silny.
- Dziękuję. - Dzięki.
- I trochę gorącej pizzy. - Zróbcie miejsce.
- Wygląda pysznie. - Smacznego.
Świetna restauracja.
Może wzniesiemy toast?
Dawaj.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Wygląda pysznie!
Pracowałeś kiedyś jako kelner? Tak dobrze ci idzie!
Przez chwilę w Nowym Jorku.
Tae-moo nawet tam kazał ci pracować?
Pewnie.
On pracował ze mną.
Naprawdę?
Tego się nie spodziewałam.
PANIEROWANIE
Co to?
To? Brązowy ryż w proszku.
Kurczak zrobi się bardzo chrupiący.
- Naprawdę? - Tak.
Ciekawe, jak smakuje.
Chcesz wiedzieć?
ZAKOŃCZONO
Spróbuj.
Powiedz: „A”.
I jak? Chrupiące, prawda?
Ale to dla klientów.
Usmażyłam więcej niż zwykle, możemy jeść.
Z sosem jest jeszcze lepszy.
To curry pasuje do kurczaka.
Prawda?
Jeszcze niegotowe? Klienci czekają.
Tak, już idę.
Szybko.
Chodźcie.
Szybko.
Co robisz?
Jesteś pijany.
Uważajcie na siebie.
Dokąd idziesz, Yeong-suk?
O Boże.
Chcę cię przeprosić,
tak jak należy.
Przepraszam, że Sung-hoon poszedł za mnie na randkę w ciemno.
To się nie powtórzy.
Twoje przeprosiny są nieszczere.
- Co? - Powinieneś postarać się bardziej.
Albo chociaż spróbuj mnie przekupić.
Przekupić?
Czy to wystarczy?
Co oglądasz?
Co? Nic.
To taka łapówka.
Przepraszam, że przeze mnie nic nie jedliście.
Częstujcie się.
W porządku.
Hej!
O rany.
Będą plamy na tych drogich ciuchach.
- To nic. - Chusteczkę.
Masz dla niego jakieś ubrania?
Shin Ha-ri, proszę cię.
Chwileczkę.
Możesz założyć to.
Ona zaraz wyschnie.
Chyba zostaną plamy.
Zapiorę to szybko.
No, przebierz się.
Będziesz patrzeć?
Możesz, jeśli chcesz.
Oczywiście, że nie chcę. Idź do pokoju Ha-mina.
Nie, mogę tu.
Idź do pokoju Ha-mina.
Mogliśmy zostać u nich na noc.
Chciałabyś nocować u Man-sika?
Wszyscy wiedzą, że uganiał się za tobą, bo mu się podobałaś.
Young-seo?
Co tu robicie tak wcześnie?
Co tu robisz o tej porze?
Kto to?
To mój chłopak.
A to ojciec Ha-ri.
Naprawdę?
Więc poszliście na drinka?
Tak.
Miło cię poznać.
Jestem ojcem Ha-ri.
Miło mi. Jestem Cha Sung-hoon.
Cholera. Nie mogą się dowiedzieć.
Wolno ci pożyczać ubrania od brata?
W porządku. Nawet nie zauważy.
Co cię tak bawi?
- Ja po prostu… - Pani Han!
Pani Han!
Czemu ciągle mnie wołasz?
Pani Han!
Ha-ri, twoi rodzice wrócili!
Tak, wróciłam.
- Buty. - Buty?
Proszę zaczekać.
Co?
Bo…
Przedstawię pani mojego chłopaka.
- Chłopaka? - Tak.
Masz chłopaka?
Gdzie on jest? Gdzie?
W barze. Tak. Jest w barze.
Tak?
Chodźmy do baru.
- Chodźmy. - Jasne.
Ciekawe, gdzie jest Ha-min.
Napij się jeszcze.
Przeszkodziliśmy wam w randce.
Ani trochę.
Naleję panu.
Jasne.
- Jaki przystojny. - Prawda?
Sung-hoon? Cha Sung-hoon?
Tak jest. Cha Sung-hoon.
Sam widok musi cię uszczęśliwiać!
Prawda? Przystojniak z niego.
Jak się poznaliście? Gdzie?
Ha-ri was umówiła?
Nie, mieszkają obok siebie.
Tak.
Mamo, tato. Musicie być zmęczeni. Kończymy na dziś.
Nie jestem zmęczona. Kochanie, jesteś zmęczony?
- Co? - Nie jest.
- Tak. - Nie jest.
Jeśli ty jesteś, idź odpocząć.
- Tata musi być zmęczony. - Nie jest.
Pracujesz jako sekretarz?
Chyba nie jest łatwo?
Podobno dyrektor jest znany z tego, że jest wybredny i wredny.
O rany.
On taki nie jest.
Jest bardzo miły i uprzejmy.
- Mnie też nalej. - Jasne.
Poczuję się swobodniej.
Proszę.
Jak miło. Piję drinka z chłopakiem drugiej córki.
Pamiętasz, kiedy Young-seo pojawiła się u nas po raz pierwszy?
Była taka chuda, jakby nie jadła od kilku dni.
Przeniosła się tu w liceum.
W porze lunchu spała,
nie zjadała nawet ziarenka ryżu.
Ha-ri przyprowadziła ją do domu po szkole. Żeby ją nakarmić.
Ugotowała pani dla mnie coś pysznego.
I potem ciągle tu wracałam, by jeść pani dania.
Możesz przychodzić, będę ci gotować.
Nawet kiedy już weźmiesz ślub i urodzisz dziecko.
Proszę.
- Co? - Kto wszystko wypił? Pusto.
O rety. Skoro nie ma alkoholu, zakończmy to, dobrze?
Tak. Następnym razem oficjalnie przedstawię Sung-hoona.
- Tak. - Nie, dopiero się rozkręcam.
Pamiętasz tę butelkę, którą dostałaś razem z firmową nagrodą?
Co się z nią stało?
Gdzie ja ją postawiłam?
Przecież zaniosłem ją do pokoju Ha-ri razem z certyfikatem.
Powinniśmy to wypić.
Jest u mnie? Tato, zaczekaj.
- Chwila! - Ja po nią pójdę!
Na pewno coś zostało.
Nieważne, kto ją przyniesie.
Tata wchodzi!
Zobaczmy.
O Boziuniu.
Dobrze, że ją zatrzymaliśmy, nie?
Tak.
O Boziuniu.
Kochanie.
Jesteś tu?
Jesteś?
Ha-ri.
O, nie.
Nic ci nie jest? Pewnie się przestraszyłeś.
To się szybko nie skończy.
- Może… - Tak?
Dasz radę stąd skoczyć?
Zabiję się.
Tak?
Strasznie się denerwuję.
Ha-ri, co ty tam robisz?
Już idę!
- Powinienem… - Wracaj do szafy. Niedługo wrócę.
Ale nie zaglądaj tam.
Co? Dobrze.
Teraz!
Teraz?
Czemu to jest tak wysoko?
Sung-hoon, może ty to zdejmiesz?
Pewnie.
- Tak. - Proszę.
- Który? Ten? - Tak.
- Czekaj. - Ten?
A to?
Który powinienem wybrać?
Który?
- Ten. - Ten?
Ten? Ten też dobrze wygląda.
- Zdejmij to. - To?
Ha-ri, dokąd idziesz?
Ha-ri skoczy do sklepu po piwo.
Panie Shin, napijmy się jeszcze.
Dobrze.
Ale miałam pietra.
Nie masz pojęcia, jak się bałam. Co za ulga.
O czym myślisz?
Co?
Zastanawiałem się, jak długo musimy to ukrywać.
Polubili Sung-hoona.
Też chcę im się oficjalnie przedstawić.
Ye-jin, wróciłaś do domu?
Ja już pawie jestem w domu.
Co?
Zadzwoń później. Obejrzyjmy inny film.
- Z chęcią. - Schowaj się!
Rety.
Ale niezła fura.
Kiedy ja będę mógł takim jeździć?
Kiedy będę mógł coś takiego kupić?
Ha-ri!
Chwila.
- Kto to? - Jestem…
Wyjaśnię ci to, Ha-min. Chwileczkę.
To moja koszulka?
Spotykasz się z jakimś obibokiem?
Jest spłukany?
- Mam pieniądze. - Nie o to chodzi.
Co z ciebie za pajac? Czemu jesteś z moją siostrą?
Uważaj, co mówisz! To pan dyrektor.
Dyrektor?
Co za dyrektor?
Przepraszam.
Powiem ci, kim jestem.
Jestem Kang Tae-moo, dyrektor Go Food, i chłopak Ha-ri.
Kang Tae-moo, dyrektor Go Food?
Przepraszam. Byłem niemiły.
To ja powinienem przeprosić.
Ale czemu akurat z nią chodzisz?
Ma na ciebie jakiegoś haka?
Szantażuje cię?
Ha-min.
Może mnie szantażować, bylebym mógł z nią zawsze być.
Serio?
Szwagier, jesteś bardzo bezpośredni.
Szwagier?
Tak.
Szwagier, kup sobie jakieś ubrania.
Ale super! Dzięki, szwagier.
Przestań. Rozpuścisz go.
Ha-min.
Wpadnij kiedyś do biura. Oddam ci za dziś.
Serio? Napewno niedługo przyjdę.
Jasne.
Do widzenia.
- Dobranoc. - Uważaj na siebie.
Do widzenia. Do zobaczenia.
Zadzwoń!
Pa.
Jest super.
Za mną, Ha-min.
Cholera.
Ty mała…
- Co? - Hej!
Jak się poznaliście?
Nieważne.
- Powiem rodzicom… - Nic im nie powiesz, jasne?
Bo ja im powiem o nim. Umowa?
Dobrze.
Tylko dotrzymaj słowa.
Oczywiście.
Jego rodzina wie, że się spotykacie?
Dlaczego pytasz?
Boję się, że tak bogata rodzina jak jego
nie będzie zadowolona z naszej rodziny.
Nie pokryjemy ślubnych wydatków, nawet jeśli sprzedamy barek.
Może powinienem zadebiutować jako idol i zarobić?
Myślisz, że łatwo jest zostać idolem?
Przestań gadać bzdury.
Chodźmy do domu.
Zaczekaj na mnie.
Przeurocze.
Young-seo…
Bardzo za tobą tęsknię.
- Tae-moo, zrób coś. - Co to?
Kiedy przyszedłeś?
Kang Tae-moo dał mi to jako łapówkę.
- Skasuj to! - Dlaczego? To urocze.
Skasuj to.
„Young-seo, nie mogę z tobą zerwać!”
Young-seo, usuń to.
„Young-seo, czemu nie odpowiadasz?”
- Nie, usuń. - Nie usuwaj tego.
Nie ruszaj się.
Czekaj, to boli.
Cha Sung-hoon, 29 lat.
Jest sekretarzem w Go Food.
Dziękuję. Możesz iść.
Dobrze.
Kazałem jej spróbować z Kangiem Tae-moo,
a ona wybrała jego sekretarza?
BĄDŹ SILNA, GEUM-HUI
Zarejestrowałem dziś swoje małżeństwo z Geum-hui.
Co?
- Co powiedziałeś? - Zaakceptujcie nasz związek, proszę.
A co z Ye-ri?
Przykro mi.
Jedyną kobietą, którą kocham,
jest Geum-hui.
Wiesz, co Ye-ri dla ciebie zrobiła?
Niewdzięczny gnojek!
Ty draniu!
Zbliża się fuzja i przejęcie.
Jak śmiesz to robić?
Wycofuję się z fuzji i przejęcia.
Pani Oh!
- Ojcze! - Proszę pana!
Ojcze! Trzeba wezwać karetkę.
- Wielkie nieba. - Ojcze!
Niemożliwe.
Naprawdę umarł?
Ojciec Gwang-boka?
To bez sensu.
Umiera z szoku, że jego syn żeni się ze zwykłą kobietą?
Rodzice tak mają.
Jeśli jesteś bogaty, to naturalne, że chcesz mieć synową z bogatej rodziny.
Lepiej wybierać partnerów
z podobnych rodzin.
Oby jego rodzina taka nie była.
Co?
Nic.
- Dzień dobry. - Min-woo!
Cześć, Min-woo.
Min-woo, co cię tu sprowadza o tej porze?
Przyniosłem słuchotki. Lubi je pan, panie Shin.
One są bardzo drogie.
Min-woo, nie jadłeś jeszcze kolacji, prawda?
Zaraz będzie makaron.
Nie, już jadłem.
A gdzie jest Ha-ri?
Poszła do Yoo-ry.
- Do Yoo-ry? - Tak.
Chciała się napić z Ha-ri. Myślałem, że jesteś z nimi.
Chciałaś mnie widzieć? Co to za okazja?
Napijesz się czegoś?
Poprosimy o drugi kieliszek.
Chciałaś porozmawiać.
To chyba coś pilnego?
Shin Ha-ri.
Czy…
mogłabyś zniknąć z życia Min-woo?
Mścisz się na mnie czy co?
Słucham?
Siedem lat temu powiedziałaś mi, że lubisz Min-woo.
Powiedziałaś, że odpuścisz, jeśli ja coś do niego czuję.
Tak. Z początku mnie nie interesował.
Ale ponieważ ty go lubiłaś,
chodziłam z nim, bo nie chciałam ci go oddać.
A teraz próbujesz go ode mnie odciągnąć? Jakie to małostkowe.
Chyba jesteś bardzo pijana.
- Pogadamy kiedy indziej. - Czemu mu nie powiedziałaś?
Że chodziłam z Seong-gyu za plecami Min-woo
zanim wyjechałam na studia?
Gdybyś powiedziała o tym Min-woo,
to bym się z nim rozstała.
I dziś moglibyście być razem.
Czemu mu nie powiedziałaś?
Uznałam, że to zbyt okrutne.
Jego świat i tak się rozpadł, gdy wyjechałaś.
Ale wiesz co?
Teraz żałuję.
Żałuję, że nie powiedziałem o tym Min-woo.
Min-woo.
Ha-ri?
Ha-ri.
Co miałaś na myśli?
Tam, przed chwilą.
Popełniasz wielki błąd. Nie powinieneś tego robić.
Ani mnie, ani Yoo-rze.
Dobrze.
Przepraszam.
Nie przepraszaj mnie, tylko Yoo-rę.
Po tym jak się zachowywałeś,
rozumiem, czemu ona się tak zachowuje.
Co tam? O tej porze zwykle nie dzwonisz.
Po prostu…
wyszłam na chwilę
i się nudziłam.
Ja za tobą też tęsknię.
Dziwny sposób na powiedzenie, że tęsknisz.
Przyjść do ciebie?
Nie trzeba.
Jest późno.
Może…
jutro po pracy pójdziemy na prawdziwą randkę.
W jakieś fajne miejsce. Dobrze?
Dzień dobry. Wcześnie przyszliście.
Hej.
Zrobiłam kilka wersji ciasteczek miętowych z czekoladą.
Proszę spróbować i wybrać najlepsze.
Dobrze.
Panie Gye.
Nie miał pan zmienić receptury na lody miętowe?
Panie Gye?
Pani Kim, proszę powiedzieć pani Yeo,
że po południu dostarczę zmodyfikowaną recepturę.
- Co? - Czemu prosisz panią Kim?
Panie Gye.
Proszę ją dostarczyć przed południem.
Panie Gye!
Proszę powiedzieć pani Yeo,
że zaraz jej tę recepturę zmodyfikuję.
Kawa.
- Nie wierzę. - Pokłóciliście się?
Spotkaliśmy się z ludźmi z firmy.
On chciał im powiedzieć, że jesteśmy parą.
Nie zgodziłam się i on się teraz na mnie wścieka.
To chyba pani wina, pani Yeo.
Może to dziwnie zabrzmieć,
bo oboje jesteście już starsi,
ale co to za problem?
Nie masz pojęcia.
Nic dobrego nie wynika z tego, że spotykamy się z kimś z pracy.
Jeśli popełnicie błąd w pracy,
ludzie będą obgadywać was za plecami.
Jeśli się rozstaniecie,
będą się zastanawiać, czyja to wina.
Nie chcę o tym myśleć.
Ludzie potrafią być wścibscy.
Słyszałeś o tej nowej, która spotyka się z panem Cho?
Kto to?
To ta z administracji.
Pan Cho? Ten przystojniak o twarzy Jung-kooka?
Z kim się spotyka?
Zapytam na czacie grupowym.
Idealny przykład.
Kogoś, kto jest bardzo wścibski.
No tak.
Analiza mikrobiologiczna jest gotowa.
Pójdę po nią.
Żaden problem.
To ich obowiązek.
Tae-moo odwiedził was kilka dni temu?
Co?
Z kim?
Przyjechałam najszybciej, jak mogłam. Długo czekałeś?
Nie. Na co masz ochotę?
Na kuchnię koreańską, japońską, chińską, zachodnią?
Mogę zarezerwować stolik w każdej restauracji w Seulu.
Zacznijmy od tłustego zachodniego jedzenia
i skończmy czymś pikantnym i koreańskim.
Nie ma sprawy.
Zawsze planowałam, że jak będę miała chłopaka,
to w taką pogodę pójdziemy na konkretną randkę.
Chcę to zrobić teraz.
Możemy?
Kiedy pada, metro jest najlepsze.
Nie ma korków.
Następna stacja: Dangsan.
Drzwi znajdują się po prawej stronie.
Pasażerowie jadący w kierunku Gaehwy lub Sinnonhyeon,
proszeni są o przejście…
Ha-ri?
Stacja Dangsan.
Dangsan.
Drzwi znajdują się po prawej stronie.
By przesiąść się na linię numer dziewięć…
Dzięki.
Jechałeś kiedyś metrem w Korei?
Nie, to pierwszy raz.
Pierwszy raz? Ze mną?
Coś ty?
Naprawdę?
Koreańskie metro jest świetne.
Tą linią jeździłam na studia.
Mój dom jest na wschodzie, a szkoła była na zachodzie.
Pewnego dnia jechałam metrem z Young-seo
i obie zasnęłyśmy.
Powinniśmy były wysiąść,
ale obudziłyśmy się dopiero na ostatniej stacji.
Czy ta restauracja jest niedaleko?
Najpierw chcę z tobą gdzieś pójść.
Chodź.
Jakie ładne.
Lubisz kwiaty?
A która kobieta ich nie lubi?
Marzyłam, by przyjść tu z chłopakiem,
kiedyś już go znajdę.
Marzenie się spełniło.
To prawda.
Śliczne goździki. Tyle tu kolorów.
Mają nawet fioletowe.
Myślę, że to eustoma, nie goździk.
No tak, eu… coś tam.
Te też są ładne.
Tak.
To raczej nie są goździki.
To nie peonie?
Peonie?
Nie, to piwonie.
To jest to samo.
Nazwa jest nieważna. Nie przywiązujmy się do formalności.
Najlepiej jest
skupić się na pięknie kwiatu.
To prawda. Geum-hui czy Ha-ri,
obie jesteście najpiękniejsze na świecie.
Mamy dziś jakąś rocznicę czy co?
Które kwiaty wybraliście?
Proszę.
Tak ma być?
Spójrz na te kwiaty. Zazdroszczę.
Prawie zapomniałam.
W takie deszczowe dni trzeba jeść konkretne rzeczy.
Chodźmy.
Dziękujemy.
Smacznego.
Ale dobre.
Aż tak?
Gdy jest tak wilgotno i ponuro,
trzeba zjeść jakieś tłuste, chrupiące jeony.
Spróbuj.
Tekstura jest niezwykła.
Jakim cudem są takie chrupiące?
Nie rób tego.
Jesteśmy na randce. Nie mów o pracy.
Ani o niej nie myśl.
Patrz.
Musisz cieszyć się jedzeniem.
Tak?
Właśnie tak.
Był tam z pracownicą.
Zdaje się, że nazywa się Shin Ha-ri.
Patrząc z tej strony,
jest trochę podobna.
A jednocześnie nie jest.
Sekretarzu Kim.
W Dziale Rozwoju Produktów pracuje
osoba o nazwisku Shin Ha-ri.
To też wygląda pysznie.
Przepraszam.
Dlaczego znowu leje?
Zaraz tam będę.
Tak.
Dyrektor Kang
coraz bardziej przypomina zmarłego dyrektora, prawda?
Co ty nie powiesz.
Czasem dziwi mnie, jak bardzo są do siebie podobni.
Prawda?
Jest dziedzicem,
ale jako dziecko był świadkiem wypadku rodziców.
Wypadek wydarzył się w deszczu, prawda?
Tak. Dlatego gdy pada, nie jest w stanie prowadzić auta.
Drzwi się zamykają.
O co chodzi?
Chciałam usiąść obok ciebie.
Dzięki.
Pani Yeo i pan Gye pokłócili się dziś.
Zrobiło się nieprzyjemnie.
Nie można się tak afiszować z uczuciami przed pracownikami.
Bo mogą się wtedy poczuć niezręcznie.
Nieważne.
Nie mogłam stanąć po żadnej ze stron.
Z panią Kim długo się zastanawialiśmy, co zrobić.
Ustaliliśmy, że muszą to sobie wyjaśnić, a my będziemy bezstronni.
Chciałyśmy, żeby porozmawiali…
Tak, wciąż pada, mamo.
Czy ta restauracja jest niedaleko?
Najpierw chcę z tobą gdzieś pójść. Chodź.
Proszę.
Tak ma być?
Spójrz na te kwiaty. Zazdroszczę.
- Przestało padać. Chodźmy. - Tak, chodźmy.
Prawie zapomniałam.
W takie deszczowe dni trzeba jeść konkretne rzeczy.
- Idziemy? - Tak.
Nawet nie wiesz, jak się starałam. Nie znoszę takich sytuacji.
Pomyślałam, że moglibyśmy wyskoczyć dziś na drinka.
Ale mamy auto.
Więc pójdziemy następnym razem,
kiedy nie pojedziemy samochodem.
Dużo piję z Young-seo…
Co?
Lubię takie spacery.
Następnym razem też nie bierzmy auta.
Od jak dawna wiesz?
Zdaje się, że zabrakło mi odwagi.
Chciałem ci o tym powiedzieć
pewnego dnia…
ale nie mogłem.
Przepraszam.
Udawałam, że nie wiem, ale…
Wybacz, jeśli cię zraniłam.
To nie tak.
Nie wiedziałem, jak to wyjaśnić
kobiecie, którą lubię, i nie wypaść żałośnie.
Ha-ri.
Ja…
Jesteś niedaleko?
Dobrze.
Zaczekajmy chwilę. Wezwałem kierowcę.
Wrócę do domu sama.
Young-seo chce się jeszcze ze mną zobaczyć.
Naprawdę?
Podwiozę cię.
Nie trzeba. Spotykamy się niedaleko.
Zadzwonię później.
Uważaj na siebie.
Dobry wieczór.
Proszę, usiądź, Shin Geum-hui…
Nie.
Shin Ha-ri.
O co ci właściwie chodzi?
Czemu zbliżyłaś się do Tae-moo?
Co?
Gdzie?
Dobrze, zadzwonię później.
Czemu ona nie odbiera?
Przestań widywać się z Tae-moo.
Nie chcesz chyba znaleźć się w sytuacji,
którą inni mogą źle zinterpretować.
Muszę panu coś powiedzieć.
Tak, Sung-hoon?
Co?
Co z Tae-moo?
Napisy: Robert Prusakowski