Πολλοί άνθρωποι θεωρούν
ότι τα αποξηραμένα ζυμαρικά είναι κατώτερα των φρέσκων.
Θεωρούνται "το πιάτο του φτωχού".
Είναι τρέλα.
Τα αποξηραμένα ζυμαρικά είναι πολύπλευρα.
Είναι επιστήμη κι όμορφη μαγεία.
Είναι επιβλητικά.
Πρέπει να τα καταλάβεις και να συνδιαλεχθείς μαζί τους.
Όταν τα βάζεις στο τραπέζι…
δεν χρειάζεται καν να τα δοκιμάσεις.
Τα κοιτάζεις
και ερωτεύεσαι.
Τα αποξηραμένα ζυμαρικά είναι ένα πολύ ταπεινό πιάτο.
Αλλά αν τα δημιουργήσεις με φροντίδα για να κάνεις κάτι εκπληκτικό,
ακόμα και τα σπαγγέτι με λάδι και σκόρδο γίνονται αντάξια βασιλέως.
ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΟΥ ΣΕΦ
Πολλές περιοχές στην Ιταλία έχουν αποξηραμένα ζυμαρικά.
Αλλά η Καμπανία το κάνει καλύτερα απ' όλους.
Εδώ, στην ακτή του Σορέντο,
με θέα προς τον κόλπο της Νάπολης…
έχεις τον θαλασσινό αέρα,
τον Βεζούβιο και το ηφαιστειογενές έδαφος.
Εδώ βρίσκεις και τον Πέπε Γκουίντα.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος στον κόσμο
που κάνει ό,τι κάνει αυτός με αποξηραμένα ζυμαρικά.
Τα ζυμαρικά του είναι άλλο επίπεδο.
Ο Πέπε Γκουίντα είναι ο πάπας των ζυμαρικών.
Τα πιάτα ζυμαρικών δεν είναι εύκολα.
Ο Πέπε μπορεί να δημιουργήσει ένα νόστιμο μενού μόνο με ζυμαρικά.
Πιάτα που θα σε κάνουν να πας από τη μία άκρη στην άλλη…
στο φάσμα των συναισθημάτων σου.
Κάθε πιάτο μπορεί να αλλάξει τη διάθεση στο τραπέζι.
Το πιο κομψό πιάτο είναι χάδι
και το επόμενο είναι γροθιά στο στομάχι
και το επόμενο είναι χαστούκι για να ξυπνήσεις.
Ο Πέπε έχει δύο εστιατόρια,
το Οστερία ντι Νόνα Ρόζα, με αστέρι Μισελέν…
κι ένα πιο απλό, το Βίλα Ρόζα.
Τα εστιατόριά του έχουν το όνομα της μαμάς του.
Δουλεύει ακόμη κάθε μέρα καθαρίζοντας λαχανικά
και εγκρίνοντας όλα τα πιάτα.
Ο Πέπε μαγειρεύει τα πιάτα με τα οποία μεγάλωσε
και τα οποία ανέβασε σε άλλο επίπεδο.
Είναι μια φαντασίωση ενός απίστευτου ιταλικού σπιτικού εστιατορίου.
Και είναι τα πιο απίστευτα ζυμαρικά που θα φάτε ποτέ.
-Έλα, Τίμοθι. -Πιάσ' το.
Για να δούμε.
-Περίμενέ με. -Από δω.
Κοίτα πόσο όμορφα είναι.
Έχει τόσα λεμόνια που γέρνουν τα κλαδιά.
Το βλέπεις;
Κι εγώ μπορώ να τα φτάσω.
Κοίτα αυτό.
Έλα, κόψ' το.
Τα πιάτα μου δεν έχουν πάνω από τρία ή τέσσερα υλικά.
Δεν χρειάζεσαι δέκα υλικά.
Αυτό δημιουργεί μπέρδεμα
και στον ουρανίσκο και στο μυαλό.
Πολύ γλυκό.
Το λεμόνι έχει ένα απίστευτο και χαρακτηριστικό άρωμα.
Αν χρησιμοποιώ λεμόνι για ένα πιάτο ζυμαρικών,
φροντίζω να βγαίνει μπροστά το λεμόνι.
Το λεμόνι δίνει φοβερό εκχύλισμα.
Γι' αυτό μαγειρεύω ζυμαρικά κατευθείαν σε εκχύλισμα φλούδας λεμονιού.
Τα σπαγγέτι απορροφούν τα αιθέρια έλαια του λεμονιού.
Φανταστείτε για μια στιγμή τη γεύση που απελευθερώνει.
Πάρτε ένα λεμόνι.
Τρίψτε το και φέρτε το στη μύτη
για να μυρίσετε την απίστευτη μυρωδιά των ελαίων.
Το ίδιο πράγμα μεταφέρεται στα ζυμαρικά.
Είναι ένα πιάτο εξαιρετικής απλότητας
με μια γεύση που σε στέλνει.
Αυτή είναι η φιλοσοφία των πιάτων μου.
Ο στόχος μου είναι να φας μια μπουκιά από τη λεμονάτη μακαρονάδα μου
και να μην ξεχάσεις ποτέ τη γεύση.
Κόψ' τα μικρά.
Μεγάλωσα με τη μαμά στην κουζίνα.
Θες να δεις το αλάτι;
Με άφηνε στο καρότσι σε μια γωνιά της κουζίνας.
Είναι εντάξει;
-Καλό το αλάτι. -Ωραία.
Ήμουν εθισμένος στη μυρωδιά του κρεμμυδιού που τσιτσίριζε,
της τομάτας όταν άρχιζε να βράζει…
Εκείνο τον καιρό, δεν είχαμε πολλά.
Δεν είχαμε μπριζόλα ή κοτόπουλο κάθε μέρα.
Ζυμαρικά είχαμε πάντα.
Έβλεπα τη μαμά μου να μαγειρεύει
με αγάπη, πάθος και θυσία.
Πιάτα με απίστευτη γεύση.
Η πρώτη μου ανάσα και το μεγάλωμά μου σημαδεύτηκαν
από τις μαγειρικές παραδόσεις, τις ευωδιές και τα πιάτα της.
-Ευχαριστώ. -Ας φάμε.
Γι' αυτό λέω ότι δεν μεγάλωσα με γάλα,
αλλά με τομάτες.
Με κεφτέδες.
Με την παράδοση του τόπου μου.
Η Νάπολη δεν ήταν πάντα πλούσια.
Υπήρξαν εποχές που οι κάτοικοι έπρεπε να εφευρίσκουν πιάτα για να ζήσουν.
Ένα πράγμα που είχαν ήταν η θάλασσα.
Αν δεν έπιαναν ψάρια ή αν δεν είχαν οστρακοειδή,
έφτιαχναν ένα πιάτο από το τίποτα.
Οι πλούσιοι έτρωγαν σπαγγέτι με θαλασσινά.
Όταν ο κόσμος δεν είχε λεφτά κι ήθελε να φάει κάτι από τη θάλασσα,
σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν πέτρες αντί για θαλασσινά.
Είναι ένα πανάρχαιο πιάτο.
Το επανεφηύρα με τον τρόπο μου.
Οι πέτρες πρέπει να έχουν πάνω τους τουλάχιστον ένα εκατοστό φύκια.
Αυτό δίνει τη γεύση στο πιάτο.
Η βάση είναι σκόρδο κι ελαιόλαδο.
Μαγειρεύω λίγο παραπάνω το σκόρδο.
Το ελαφρώς καψαλισμένο σκόρδο απελευθερώνει φοβερή γεύση.
Αυτό κάνει τη διαφορά.
Προσθέτω τα τοματίνια και τις πέτρες, σαν να ήταν όστρακα.
Το πιάτο προέρχεται από εποχές μεγάλης πείνας.
Σήμερα είναι κάτι γραφικό και πολυτελές.
Περιμένεις να βρεθεί οτιδήποτε στην κατσαρόλα,
αλλά που να φανταστείς πέτρες στα σπαγγέτι σου.
ΣΠΑΓΓΕΤΟΝΙ ΜΕ ΘΑΛΑΣΣΙΝΕΣ ΠΕΤΡΕΣ ΤΟΜΑΤΑ, ΣΚΟΡΔΟ, ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ
Οπότε,
πρώτα η γνώμη του σεφ.
-Θέλω πρώτα να το μυρίσω. -Ωραία, ξεκίνα με τη μυρωδιά.
-Έχει τόσες τρυπίτσες… -Ακριβώς.
Αν δεις προσεκτικά, έχει και δάκρυ.
Όταν ήμουν στα 18,
έπρεπε να πιάσω δουλειά.
Ήξερα ότι μου άρεσε να μαγειρεύω.
Αλλά είχα τόσα να μάθω.
Όταν άρχισα να δουλεύω στην κουζίνα,
ήμουν ο τελευταίος στην μπριγάδα.
Αλλά ήμουν πεινασμένος.
Ήθελα να καταλάβω, να μάθω.
Κανείς δεν ασχολήθηκε να μου δείξει πώς να χρησιμοποιώ σωστά το μαχαίρι.
Έπρεπε να παρατηρώ πώς χρησιμοποιούσαν ένα εργαλείο.
Λίγο λίγο, προσπάθησα να αποκτήσω τη μαεστρία.
Μια μέρα, ο σεφ με προσκάλεσε να δουλέψω μαζί του
σε ένα διάσημο και πολυτελές ξενοδοχείο στο Ποζιτάνο.
Ήταν το Λε Σιρενούσε.
Δεν το πίστευα.
Δεν ξέρω τι είδε σ' εμένα.
Μου είπε "Θα έρθεις μαζί μου,
όχι επειδή είσαι καλός, αλλά επειδή είσαι φιλόδοξος".
Πέρασα έναν χρόνο εκεί.
Έπαιξε τεράστιο ρόλο αφού διαμόρφωσε την πορεία μου στην υψηλή κουζίνα.
Το τελείωμα της χρονιάς στο Λε Σιρενούσε
ήταν κομβικό σημείο για μένα.
Κατάλαβα ότι πραγματικά μου άρεσε να είμαι μάγειρας…
αλλά δεν ήθελα να μου δίνουν διαταγές,
να μου λένε πώς να μαγειρέψω.
Άρχισα να σκέφτομαι να ανοίξω κάτι δικό μου.
Είχα πολλούς φόβους στην αρχή.
Ήμουν νιόπαντρος.
Εγώ κι η Λέλα ήμασταν δυο παιδιά χωρίς καθόλου λεφτά.
Η Λέλα είπε "Μην ανησυχείς".
Προσπάθησε να με κάνει να δω ότι ήταν περίπλοκο,
αλλά μαζί θα τα καταφέρναμε.
Μου είπε
"Ας το κάνουμε".
Η μητέρα μου μας δάνεισε το πατρικό για να ανοίξουμε ένα απλό μαγαζί.
Μια μικρή κουζίνα με τέσσερα τραπέζια και πλαστικές καρέκλες.
Η κουζίνα που έφτιαχνε η μαμά στο σπίτι.
Είμαι εκ φύσεως ντροπαλός.
Αλλά η Λέλα είχε φυσικό ταλέντο στη φιλοξενία.
Σπουδαία οικοδέσποινα.
Ήταν η φωνή μου, τα μάτια μου στη σάλα.
Η Λέλα έδωσε στον Πέπε τη δυνατότητα να κάνει ό,τι ήθελε στην κουζίνα
επειδή φρόντιζε όλα τα άλλα.
Ήταν το άλλο μισό του Πέπε.
Ζυμαρικά με σάλτσα τομάτας. Η ίδια διαδικασία για την Καρολίνα.
Ορίστε ο πολτός, Πέπε.
Έχε τον νου σου στο κουδούνι.
-Τίνος είναι το καπέλο; -Εδώ το βρήκα.
Μοιάζω με αγρότη από την Μπατιπάλια.
Τα σπαγγέτι με σάλτσα τομάτας συμβολίζουν όλες τις ιταλικές οικογένειες.
Έχει περάσει από γενιά σε γενιά.
Βίδωσέ το.
Για μας, είναι κάτι παραπάνω από ένα φαγητό.
Ήθελα να εκμοντερνίσω το πιάτο.
Να προσπαθήσω να τονίσω την τομάτα.
Όταν κάνουμε κονσερβοποίηση,
οι καλά γινωμένες τομάτες…
μπαίνουν σε βάζα φρέσκες.
Πανέμορφο.
Και πού είναι το λάθος;
ΖΗΤΩ Η ΜΑΜΑ
Όταν ετοιμάζεις μια σάλτσα, αν τις μαγειρέψεις για 30-40 λεπτά,
τις καταστρέφεις.
Αναρωτήθηκα "Πώς μπορώ να φτιάξω ένα πιάτο σπαγγέτι με τομάτα
κρατώντας τη μυρωδιά και το χρώμα της φρέσκιας τομάτας όταν εμφιαλώνεται;"
Μόλις ρίχνεις τα ζυμαρικά στο νερό…
μπορείς να αρχίσεις να μαγειρεύεις την τομάτα.
Αρχίζεις μια αντίστροφη μέτρηση.
Τα ζυμαρικά θέλουν οκτώ λεπτά.
Άρα τέσσερα λεπτά στο νερό
και τέσσερα στη σάλτσα τομάτας.
Αν το κάνεις έτσι, η τομάτα μαγειρεύεται λίγο.
Κρατάς το χρώμα και τη μυρωδιά της γεμάτης ήλιο τομάτας.
Οι περισσότεροι θεωρούν δεδομένα τα ζυμαρικά με τομάτα.
Ο Πέπε θέλει να κάνει το πιάτο άξιο σεβασμού.
Λέγεται Λα Ντεβοτσιόνε επειδή, μόλις το γευτείς,
του αφοσιώνεσαι.
ΛΑ ΝΤΕΒΟΤΣΙΟΝΕ ΣΠΑΓΓΕΤΙ, ΤΟΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΤΕΚΙΑΡΟ
Έχουμε μοτσαρέλα;
Πες στην Γκιούζι να βρει 100 γρ. μοτσαρέλα.
Έχει τρία λεπτά. Θα φτιάξω το ρύζι με τομάτα.
Στο πρώτο Οστερία Νόνα Ρόζα,
σερβίραμε ότι τρώγαμε σπίτι.
Ήθελα να κάνω κάτι παραπάνω.
Έτσι, άρχισα να μελετώ.
Αγόρασα βιβλία των καλύτερων σεφ του κόσμου.
Άρχισα να καταλαβαίνω το σκεπτικό τους.
Τη φιλοσοφία τους στην κουζίνα.
Έβαλα τα πάντα σε μια χύτρα,
πήρα τα καλύτερα στοιχεία
και προσπάθησα να τα εφαρμόσω στα δικά μας πιάτα.
Έτσι μου ήρθε η ιδέα για τα σπαγγέτι με το νερό λεμονιού.
Αυτό το πιάτο προέρχεται
από μια παλιά συνταγή γεμάτη λιπαρά.
Η μελέτη μου με έκανε να δω το πιάτο με μια σύγχρονη ματιά.
Πώς μπορούσα να το κάνω πιο ελαφρύ
κρατώντας τις γεύσεις της τοπικής μου παράδοσης;
Άρχισα να αφαιρώ υλικά, κρατώντας μόνο τα ουσιώδη.
Ένα εξαιρετικά εύγευστο και φινετσάτο πιάτο.
Τότε άρχισε η αληθινή μου ευτυχία στη μαγειρική…
να παίζω με την παράδοση…
ενώ την προσδιορίζω με τον τρόπο μου, με τις ιδέες μου.
Διψούσα για φήμη.
Ήθελα να μιλάει ο Τύπος για το μαγαζί μου, την οικογένειά μου
κι ήθελα να πάρω αστέρι Μισελέν.
Αλλάξαμε τα πάντα.
Ξύλινα τραπέζια.
Λινά τραπεζομάντιλα.
Σερβίτσια.
Κρυστάλλινα ποτήρια.
Οι πελάτες μπερδεύτηκαν.
Όταν μπήκαν στο εστιατόριο,
βρήκαν τα πάντα αλλαγμένα.
Και δεν τους άρεσε.
Έφευγαν χωρίς καν να κοιτάξουν το μενού.
Σε διάστημα τριών τεσσάρων μηνών,
χάθηκαν όλοι οι πελάτες μας.
Υπήρχαν σεφ που μας κορόιδευαν.
Έλεγαν "Αυτός θέλει να φτιάξει σπουδαίο εστιατόριο,
αλλά πού σπούδασε;
Ποιοι σεφ τον εκπαίδευσαν;
Νομίζει ότι είναι σεφ, αλλά δεν είναι".
Αυτό με ανησύχησε.
Αλλά η Λέλα ήταν πάντα δίπλα μου.
Μετά, σιγά σιγά
άρχισε να έρχεται κόσμος και να δοκιμάζει…
ξανά και ξανά…
κι έγινε έκρηξη.
Αναγκαζόμασταν να διώχνουμε κόσμο.
Δεν είχαμε πού να τους βάλουμε.
Όταν βάζεις στόχο το αστέρι,
πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος κάθε μέρα.
Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα έρθει επιθεωρητής.
Μερικές φορές ούτε που τον αναγνωρίζεις.
Οπότε είναι σημαντικό να νιώθουν άνετα οι πελάτες.
Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα.
Πάντα ήμουν ντροπαλός.
Για εσάς, καρπάτσιο γαρίδας από τον Βορρά μέχρι τον Νότο, ξεκινώντας από τη Σικελία.
Σ' ένα εστιατόριο με αστέρι,
είναι έθιμο οι σεφ
να πηγαίνουν στα τραπέζια και να χαιρετούν.
Εγώ δεν το έκανα αυτό.
Η Λέλα προσπάθησε να με κάνει να καταλάβω
ότι αν ήθελα να πάρω αστέρι Μισελέν,
έπρεπε να αρχίσω να μιλάω με τους πελάτες στη σάλα.
Η Λέλα φώναζε στην κουζίνα "Πέπε, μπορείς να έρθεις;"
Και τον άκουγες να λέει "Όχι".
Ήταν δύσκολο για μένα.
Η Λέλα με ενθάρρυνε λέγοντας "Θέλουν να σου μιλήσουν.
Δεν μπορώ να είμαι συνέχεια ο μεσάζοντας".
Καλησπέρα.
-Καλησπέρα. -Πώς πάει;
Πολύ καλά. Εξαιρετικά.
Πώς ήταν το φαγητό;
Τον πίεζε να μιλάει στον κόσμο.
Αυτός άρχισε να εκδηλώνεται.
Ευχαριστώ. Σας άρεσαν τα σπαγγέτι;
Φανταστικά.
Μια μέρα, πήρε κάποιος
και είπε "Ετοιμαστείτε.
Απόψε θα πέσουν αστέρια.
Θα πέσει κι ένα αστέρι στο Βίκο Εκουένσε.
Το Οστερία Νόνα Ρόζα
είχε λάβει αστέρι Μισελέν.
Ήμουν ενθουσιασμένος.
Τελείωσα με το μάζεμα. Πώς πας, μπαμπά;
Το καλάθι μου είναι γεμάτο.
Το δικό μου είναι ήδη γεμάτο.
Αυτό είναι μικρό. Έχω ένα τεράστιο εδώ.
-Είναι καλά αυτά για τη σάλτσα; -Ναι, τα σπαγγέτι είναι τέλεια με αυτά.
Σκόρδο, ελαιόλαδο, πολύ βασιλικό και τα τοματίνια.
Καιρό έχουμε να κάνουμε συνταγή σκαρπαριέλο.
Ένα κουνούπι στο μέτωπό σου.
Μάλλον σε τσίμπησε.
Το 2012,
ήθελα να βρω ένα ωραίο μέρος
για να χτίσω ένα ωραίο εξοχικό.
Μου έδειξαν αυτό το χωράφι.
Ήταν σαν ζούγκλα.
Είχε μείνει χρόνια αφρόντιστο.
Πρόσεχε.
Το τοπίο ήταν φοβερό και η θέα σου έκοβε την ανάσα.
Ήξερα ότι αυτό έψαχνα.
Περάσαμε τους πρώτους έξι μήνες καθαρίζοντας το χωράφι.
Κάθε μέρα καθαρίζαμε, κλαδεύαμε ή τακτοποιούσαμε.
Όλοι στην οικογένεια.
Όλα τα κάναμε μόνοι μας, είναι δικό μας έργο.
Μια ιδέα άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό μου.
Παραδοσιακά, στα μέρη μας η οικογένεια μαζεύεται τις Κυριακές.
Η μαμά κι η γιαγιά γεμίζουν το τραπέζι με φαγητό.
Βγάζουν ό,τι έχουν στο ψυγείο,
στα ντουλάπια, οτιδήποτε.
Η μαμά μου μου πέρασε αυτήν τη συνήθεια.
Γι' αυτό ήθελα να ανοίξω ένα εστιατόριο όπου θα προσφέρω στους πελάτες
ό,τι έχουμε στα σπίτια μας την Κυριακή.
Όταν κάθονται οι πελάτες, το τραπέζι πρέπει να είναι πλούσιο,
γεμάτο φαγητά, μέχρι να πουν "Αρκετά".
Όταν ανοίξαμε…
ήμουν στην κουζίνα με την ομάδα μου…
τον γιο μου…
τη μαμά μου…
και στη σάλα ήταν η Λέλα με τη Ροσέλα να τη βοηθάει.
Το αίσθημα της οικογένειας.
Ήταν ένα όνειρο.
Στο Βίλα Ρόζα,
είχαμε ακριβώς αυτό που ήθελα πάντα να δημιουργήσω.
Και μετά, όλα ανατράπηκαν.
Η Λέλα κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Ένιωσε κάτι οζίδια.
Πήγαμε στον γιατρό που μας υπέδειξε εξετάσεις.
Όταν τον ανακαλύψαμε, ήταν από τους πιο επιθετικούς καρκίνους.
Έμεινα άφωνος.
Την πήγαμε στη Νάπολη για θεραπείες.
Ο γιατρός μάς είπε
ότι ήταν χαρούμενος με τα αποτελέσματα της θεραπείας.
Μετά από μια βδομάδα, όλα διαλύθηκαν και πάλι.
Υποκρινόμουν ότι είμαι αισιόδοξος, αλλά…
τη νύχτα έκλαιγα.
Έκρυβα από τους πελάτες αυτό που περνούσαμε με ένα χαμόγελο
και προσπαθούσα να δείχνω ότι όλα ήταν…
κανονικά.
Ήταν τρομακτικό.
Όταν "έφυγε"…
άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Ένα τεράστιο κενό.
Μετά τον χαμό της Λέλα, ήμασταν τόσο σοκαρισμένοι
που δεν μιλούσαμε μεταξύ μας.
Η πανδημία μού ξύπνησε κάτι.
Ήμουν ανίσχυρος, ανίκανος να κάνω το παραμικρό.
Δεν μπορούσα να μαγειρέψω.
Τι μπορούσα να κάνω;
Να μιλήσω.
Είπα στη Ροσέλα "Να φτιάξουμε μερικά πιάτα;
Θα μαγειρεύω εγώ.
Θα εξηγώ.
Εσύ θα τραβάς βίντεο.
Να δούμε τι θα γίνει".
Να 'μαστε!
Καλημέρα!
Καλά ξυπνητούρια! Πώς είστε; Όλα καλά;
Μια μέρα, πρότεινα να φτιάξουμε ραγού στις 6:30 π.μ. στα σόσιαλ.
Την προηγούμενη μέρα είπα στους ακολούθους μου τα υλικά.
Πολλοί μου είπαν "Αύριο θα είσαι εσύ και μερικοί χαζοί σαν εσένα
που θα ξυπνήσουν στις 6:30 για να φτιάξουν ραγού".
Το επόμενο πρωί,
υπήρχαν πάνω από 1.500 άνθρωποι
που παρακολουθούσαν ζωντανά από όλο τον κόσμο.
Αρχίσαμε το ραγού μας,
εγώ και όσοι παρακολουθούσαν ζωντανά.
Μετά το αφήσαμε να σιγοβράσει.
Σάλτσα τομάτας.
Πώς πάει;
Στη μία, προσθέσαμε τα ζυμαρικά,
όλοι μαζί, από όλο τον κόσμο,
και μαγειρέψαμε το ραγού ζωντανά.
Στραγγίσαμε τα ζυμαρικά.
Έκανα αυτό και ακολούθησαν όλοι.
Καρύκευα τα ζυμαρικά μου
και καρύκευαν κι αυτοί
και τελείωσα λέγοντας καλή όρεξη
και κάθισα στο τραπέζι
για να φάω μαζί με 1.500 οικογένειες Ιταλών μεταναστών σε όλο τον κόσμο.
Ήταν ένα απίστευτο συναίσθημα.
Ήμασταν ζωντανά για μέρες με τις εκπομπές μου.
Ήταν μια διέξοδος.
Μια κραυγή.
Κι ο κόσμος κατάλαβε την αυθεντικότητά μας.
Κυριολεκτικά μας έσωσε τη ζωή.
ΚΕΦΤΕΔΑΚΙΑ ΜΕ ΡΙΚΟΤΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΡΟΖΑ
ΛΑ ΝΤΕΒΟΤΣΙΟΝΕ ΣΠΑΓΓΕΤΙ, ΤΟΜΑΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΤΕΚΙΑΡΟ
ΝΤΟΝΑΤ ΠΑΤΑΤΑΣ
Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΑΜΕΝΗ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΠΙΤΣΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
ΣΠΑΓΓΕΤΟΝΙ ΜΕ ΘΑΛΑΣΣΙΝΕΣ ΠΕΤΡΕΣ ΤΟΜΑΤΑ, ΣΚΟΡΔΟ, ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ
ΑΡΙΑ ΦΡΙΤΑ ΑΝΑΠΟΔΗ ΤΗΓΑΝΙΤΗ ΠΙΤΣΑ
ΣΠΑΓΓΕΤΙΝΙ ΜΕ ΛΕΜΟΝΑΤΟ ΝΕΡΟ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ ΚΑΙ ΠΡΟΒΟΛΟΝΕ ΝΤΕΛ ΜΟΝΑΚΟ
Καθίστε.
Για τον Πέπε, το εστιατόριο χωρίς τη Λέλα
πρέπει να ήταν σαν το τέλος του κόσμου.
Όμως το ξεπέρασε.
Αποφάσισε να κάνει τη βίλα που αγόρασαν μαζί
ένα μνημείο γι' αυτήν.
Την έκανε όπως θα ήθελε αυτή.
Ευχαριστώ.
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΛΕΛΑ
Κάθε μέρα, όταν φτάνω στην πόρτα…
νιώθω την παρουσία της.
Είναι ένα απίστευτο συναίσθημα.
-Πώς είναι, γιαγιά; -Καλό.
Είναι καλό;
Η γιαγιά το ενέκρινε.
Θέλω τα παιδιά μου να είναι χαρούμενα
και να ζήσουν τη ζωή τους.
Στο μεγαλύτερο μέρος, η Λέλα κι εγώ το έχουμε ήδη κάνει.
Ακόμη τους δίνω κάθε ευκαιρία για να έχουν
ένα μέρος όπου να μπορούν να εκφράζουν το πάθος τους,
και να μεταδίδουν τις παραδόσεις.
Ο γιος μου, ο Φραντσέσκο, είναι λάτρης της μαγιάς και μας βοηθάει…
ειδικά με τα γλυκά, αλλά και στην κουζίνα.
Η Ροσέλα έχει έμφυτο ταλέντο, όπως η μάνα της,
στο καλωσόρισμα των πελατών
και τους κάνει να νιώθουν άνετα αμέσως μόλις φτάσουν.
Όταν άρχισα να σκέφτομαι να ανοίξω ένα μικρό εστιατόριο…
ήδη έμοιαζε σαν κάτι γιγαντιαίο.
Ούτε στα πιο άγρια όνειρά μου
δεν θα φανταζόμουν εδώ που έφτασα.
Είναι ένα όμορφο συναίσθημα.
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΛΕΛΑ ΓΚΡΑΝΙΤΟ 1967 / 2019