ในสายตาของคนส่วนใหญ่
พาสตาเส้นแห้งไม่มีค่าเหมือนพาสตาเส้นสด
มันถือว่าเป็น "อาหารของคนจน"
ซึ่งมันบ้าชัดๆ
พาสตาเส้นแห้งมีแง่มุมนับพัน
มันเป็นศาสตร์และเวทมนตร์ที่งดงาม
มันมีอำนาจเหนือคุณ
คุณต้องเข้าใจและสื่อสารกับมัน
เมื่อคุณจัดมันลงบนจาน…
โดยไม่ต้องลองด้วยซ้ำ
คุณมองดูมัน
แล้วคุณก็ตกหลุมรัก
พาสตาเส้นแห้งเป็นอาหารที่ต่ำต้อยมาก
แต่หากคุณรังสรรค์มันขึ้นมาด้วยความใส่ใจ และตั้งใจสร้างสิ่งที่พิเศษ
แม้แต่สปาเกตตีผัดกระเทียมน้ำมันมะกอก ก็กลายเป็นอาหารของราชา
(เชฟส์ เทเบิ้ล)
หลายภูมิภาคในอิตาลีมีพาสตาเส้นแห้ง
แต่คัมปาเนียทำได้ดีกว่าใคร
ที่ชายฝั่งซอร์เรนโตแห่งนี้
มองออกไปเห็นอ่าวเนเปิลส์
คุณได้สูดอากาศริมทะเล
คุณมีเขาวิสุเวียสและดินภูเขาไฟ
และเป็นที่ที่คุณจะเจอเปปเป้ กวีดา
ฉันว่าไม่มีใครที่ไหนในโลก
ทำพาสตาเส้นแห้งในแบบที่เขาทำ
พาสตาของเขาพิเศษเหนือระดับ
เปปเป้ กวีดาคือพระสันตะปาปาแห่งพาสตา
เมนูพาสตาไม่ธรรมดาเลย
เปปเป้สร้างเมนูเลิศรส โดยใช้เพียงพาสตาเท่านั้น
เมนูที่จะทำให้อารมณ์ความรู้สึกของคุณ
เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ทุกเมนูสามารถเปลี่ยนบรรยากาศรอบโต๊ะอาหาร
เมนูที่สละสลวยที่สุดคือการโอ้โลม
เมนูถัดมาคือการปล่อยหมัดเข้ากระเพาะ
และเมนูต่อจากนั้นคือการตบหน้าคุณ แล้วปลุกคุณให้ตื่น
เปปเป้มีร้านอาหารสองแห่ง
"ออสเตเรีย ดิ นอนนา โรซา" ร้านอาหารระดับมิชลินสตาร์
และร้านที่เรียบง่ายกว่า "วิลลา โรซา"
เขาตั้งชื่อร้านอาหารตามชื่อแม่
แม่เขายังทำงานอยู่ทุกวัน ปอกผัก ปอกเปลือกถั่ว
และตรวจสอบอาหารทุกจาน
เขาทำอาหารที่กินมาตั้งแต่เด็ก
ซึ่งเขายกระดับมันไปอีกขั้น
มันเป็นร้านอาหารอิตาเลียนชั้นยอดแบบบ้านๆ เหนือจินตนาการ
และเป็นพาสตาที่อร่อยที่สุด ซึ่งคุณหาไม่ได้จากที่ไหน
- เร็วเข้า ทิโมธี - ไปเอามา
แล้วดูสิเนี่ย
- รอด้วย - นี่
ดูสิว่ามันสวยแค่ไหน
ก้านออกเลมอนเต็มไปหมดจนงอ
เห็นนั่นไหม
ขนาดหนูยังเอื้อมถึงนี่เลย
ดูนี่สิ
เอาสิ เก็บเลย
ไม่มีเมนูพาสตาไหนของผม ที่ใส่วัตถุดิบเกินสามหรือสี่อย่าง
คุณไม่จำเป็นต้องใส่วัตถุดิบเป็นสิบอย่างหรอก
มันมีแต่ทำให้สับสน
ทั้งในปากและในหัว
หวานจังเลย
เลมอนให้กลิ่นหอมอันน่าทึ่ง
ถ้าผมใช้เลมอนในเมนูพาสตาละก็
ผมต้องทำให้แน่ใจว่ากลิ่นเลมอนจะออกมา
เลมอนเหมาะสำหรับการแต่งกลิ่นมาก
นั่นคือเหตุผลที่ผมแต่งกลิ่นเส้นพาสตา ด้วยเปลือกเลมอนโดยตรง
เส้นสปาเกตตีจะดูดซับ น้ำมันหอมระเหยของเลมอน
ลองคิดถึงรสชาติที่มันปล่อยออกมาสิ
เอาเลมอนสักลูกมา
ขยี้ วางไว้ใกล้จมูก
แล้วดมกลิ่นอันแสนพิเศษของน้ำมันหอมระเหย
สิ่งเดียวกันนั้นถูกถ่ายโอนไปบนเส้นพาสตา
มันเป็นอาหารที่เรียบง่ายอย่างสุดแสน
ด้วยรสชาติที่ทำให้คุณฉงนสนเท่ห์
นั่นคือหลักปรัชญาในอาหารทุกจานของผม
เป้าหมายของผม คือการให้คุณได้ชิมสปาเกตตีเลมอนของผม
และกลับไปพร้อมรสชาติที่คุณจะไม่มีวันลืม
หั่นชิ้นเล็กๆ นะ
ผมโตมากับแม่ในครัว
อยากเช็กเกลือก่อนไหม
แม่จะทิ้งผมไว้บนรถเข็นตรงมุมครัว
พอหรือยัง
- เกลือพอแล้ว ได้ - โอเค
ผมเสพติดกลิ่นของหัวหอมร้อนๆ
มะเขือเทศที่เริ่มลงเตา
ตอนนั้นเรามีเงินไม่มาก
ไม่ได้กินสเต๊กหรือเนื้อไก่ทุกวัน
แต่ที่มีเสมอคือพาสตา
ผมเห็นแม่ผมทำอาหาร
ด้วยความรัก ความมุ่งมั่น และความเสียสละ
อาหารรสชาติเยี่ยม
นับแต่ลมหายใจแรกของผมจนเติบใหญ่ ล้วนมีร่องรอย
ของวัฒนธรรมอาหาร กลิ่นอาย และอาหารของแม่
- ขอบใจ - ลุยกันเลย
นั่นคือเหตุผลที่ผมบอกว่าไม่ได้โตมากับน้ำนม
แต่เป็นมะเขือเทศ
มีตบอล
และธรรมเนียมของบ้านเกิดผม
เนเปิลส์ไม่ได้มั่งคั่งอยู่เสมอ
มีหลายครั้งที่ชาวเนเปิลส์ ต้องคิดค้นเมนูอาหารทุกวันเพื่อความอยู่รอด
แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขามีคือทะเล
และถ้าพวกเขาจับปลาไม่ได้ หรือไม่มีสัตว์น้ำมีเปลือก
พวกเขาก็จะหาทางทำอาหารแบบไม่มีอะไรเลย
คนรวยกินสปาเกตตีกับอาหารทะเล
เมื่อคนไม่มีเงินและอยากกินอะไรจากทะเล
พวกเขาก็คิดค้นการใช้ก้อนหิน เสมือนว่าเป็นอาหารทะเล
มันคือเมนูอาหารที่มีมาตั้งแต่โบราณกาล
ผมทำขึ้นอีกครั้งในแบบของผม
ก้อนหินต้องถูกคลุมด้วยสาหร่าย อย่างน้อยหนึ่งเซนติเมตร
นั่นคือสิ่งที่จะมอบรสชาติให้อาหาร
ผมทำน้ำมันกระเทียม
ผมทอดกระเทียมต่ออีกหน่อย
กระเทียมที่เกรียมนิดๆ จะปล่อยกลิ่นหอมพิเศษ
มันคือสิ่งที่สร้างความแตกต่าง
จากนั้นผมก็ใส่มะเขือเทศเชอรีกับก้อนหิน เสมือนว่าเป็นสัตว์น้ำมีเปลือก
มันคือเมนูจากช่วงเวลาแห่งความหิวโหยโดยแท้
วันนี้มันคือสิ่งที่ดึงดูดสายตาและหรูหรา
คุณคาดว่าจะมีวัตถุดิบอยู่ในกระทะ
แต่คุณไม่เคยคาดว่าจะมีหิน อยู่ในคอร์สสปาเกตตีของคุณ
(สปาเกตโตนีกับหินทะเล มะเขือเทศ กระเทียม น้ำมัน)
เอาละ
เชฟออกความเห็นก่อน
- ผมอยากดมกลิ่นก่อน - ใช่ เริ่มจากกลิ่น
- มันมีช่องเล็กๆ พวกนี้… - ใช่เลย
ถ้าดูดีๆ มันมีน้ำออกมานิดหน่อย
ตอนผมอายุประมาณ 18 ปี
ผมต้องเริ่มทำงานแล้ว
ผมรู้ว่าผมชอบทำอาหาร
แต่ผมยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ
ตอนที่ผมเริ่มทำงานในครัว
ผมอยู่ตำแหน่งรั้งท้ายของกลุ่ม
แต่ผมกระหาย
ผมอยากเข้าใจ อยากเรียนรู้
ไม่มีใครเอาเวลามาสอนผมใช้มีดอย่างถูกวิธี
ผมต้องคอยสังเกตดูวิธีที่พวกเขาใช้เครื่องมือ
ทีละเล็ก ทีละน้อย ผมพยายามที่จะเรียนรู้เรื่องเหล่านั้น
วันหนึ่ง เชฟชวนผมไปทำงานกับเขา
ที่โรงแรมหรูชื่อดังในโปซีตาโน
ซึ่งก็คือ "เล ซิเรนูเซ"
ผมไม่อยากเชื่อเลย
ผมไม่รู้ว่าเขาเห็นอะไรในตัวผม
เขาบอกผมว่า "คุณจะไปกับผม
ไม่ใช่เพราะคุณเก่ง แต่เพราะคุณทะเยอทะยาน"
ผมอยู่ที่นั่นหนึ่งปีเต็ม
นั่นเป็นปีที่สำคัญสำหรับผม มันกำหนดเส้นทางของผมสู่การครัวชั้นสูง
หนึ่งปีที่เล ซิเรนูเซ
คือจุดเปลี่ยนที่แท้จริงสำหรับผม
ผมตระหนักว่าตัวเองชอบการทำอาหารจริงๆ
แต่ผมไม่อาจทนให้คนอื่นมาสั่งผม
ว่าต้องทำอาหารยังไง
ผมเริ่มคิดเรื่องการเปิดร้านของตัวเอง
ตอนแรกมีหลายสิ่งที่ผมกลัว
ผมเพิ่งแต่งงาน
เลล่ากับผมเป็นแค่เด็กสองคนที่ไม่มีเงินเลย
เลล่าบอกว่า "ไม่ต้องกังวล"
เขาพยายามทำให้ผมเห็นว่ามันซับซ้อน
แต่เราช่วยกันย่อมทำได้แน่
แล้วเขาก็ว่า
"มาลุยกันเลย"
แม่ผมให้เรายืมบ้านของครอบครัว เปิดร้านอาหารที่เรียบง่ายที่สุด
ครัวเล็กๆ ที่มีโต๊ะสี่ตัวกับเก้าอี้พลาสติก
อาหารที่แม่ผมทำในบ้าน
โดยธรรมชาติแล้ว ผมขี้อายมาก
ทว่าเลล่ามีพรสวรรค์ในการรับลูกค้า
เป็นพนักงานต้อนรับชั้นยอด
เขาคือเสียงของผม สายตาที่สอดส่องแทนผมในห้องอาหาร
เลล่าให้โอกาสเปปเป้ทำสิ่งที่อยากทำในครัว
เพราะเขาจัดการเรื่องอื่นหมดแล้ว
เขาเป็นอีกครึ่งของเปปเป้
พาสตาซอสมะเขือเทศ พิธีกรรมเดียวกับแคโรไลนา
นี่ นี่เนื้อมัน เปปเป้
คอยฟังเสียงกริ่งไว้ด้วย
- นี่หมวกใคร - หนูเจอมันตรงนั้น
พ่อดูเหมือนชาวนาจากบัตติปาเกลีย
สปาเกตตีซอสมะเขือเทศ คือเมนูที่เป็นสัญลักษณ์ของครอบครัวอิตาเลียน
มันคือสิ่งที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น
นี่ ปิดฝาเลย
สำหรับเรา มันมากกว่าแค่ทำให้อิ่มท้อง
ผมอยากปรับปรุงเมนูนี้ให้ทันสมัย
และพยายามชูมะเขือเทศให้โดดเด่น
เวลาทำแยม
มะเขือเทศที่ตากแดดแล้ว
จะถูกใส่ในขวดตอนยังสด
สวยงามมาก
แล้วมันพลาดตรงไหน
(แม่จงเจริญ)
เวลาเตรียมซอส ถ้าคุณต้มไว้ครึ่งชั่วโมง หรือ 40 นาที
รสชาติพังแน่
ผมสงสัยว่า "ผมจะทำสปาเกตตีมะเขือเทศ
โดยคงกลิ่นและสี เหมือนตอนเก็บมะเขือเทศสดๆ ลงขวดได้ไหม"
ทันทีที่คุณใส่เส้นพาสตาลงน้ำ
คุณก็เริ่มทำซอสมะเขือเทศได้เลย
แล้วคุณก็นับถอยหลัง
เส้นพาสตาสุกในแปดนาที
สี่นาทีในน้ำ
และอีกสี่นาทีในซอสมะเขือเทศ
ทำแบบนี้มะเขือเทศจะถูกต้มแค่แป๊บเดียว
คุณจะคงสีและกลิ่นของมะเขือเทศ ที่ตากแดดตามฤดูกาลไว้
คนส่วนใหญ่ไม่เห็นค่าของพาสตามะเขือเทศ
เปปเป้อยากทำให้มันเป็นสิ่งที่คุณต้องนับถือ
มันเรียกว่า "ลา เดโวซิโอเน" เพราะพอได้ชิมแล้ว
คุณจะกลายเป็นสาวก
(ลา เดโวซิโอเน สปาเกตตีมะเขือเทศแห่งมอนเตเกียโร)
เรามีมอซซาเรลลาไหม
บอกจูซีให้ไปซื้อมอสซาเรลลา 400 กรัม จากที่ไหนสักแห่งมา
เขามีเวลาสามนาทีนะ ผมจะปรุงข้าวนี่กับมะเขือเทศ
ที่ออสเตเรีย ดิ นอนนา โรซาแห่งแรก
เราเสิร์ฟอาหารที่เรากินในบ้าน
ผมอยากทำอย่างอื่นเพิ่ม
ผมก็เลยเริ่มศึกษา
ผมซื้อหนังสือของเชฟที่เก่งที่สุดในโลกทุกคน
ผมเริ่มเข้าใจความคิดของพวกเขา
หลักปรัชญาในการทำอาหารของพวกเขา
ผมใส่ทุกอย่างลงในหม้อคอลดรอน
เลือกสิ่งที่ดีที่สุด
แล้วนำมาประยุกต์ใช้กับอาหารบ้านเกิดผม
นี่คือตอนที่ผมได้ไอเดียในการทำสปาเกตตีเลมอน
เมนูนั้นเกิดขึ้น
จากสูตรอาหารเก่าที่เต็มไปด้วยไขมัน
สิ่งที่ผมศึกษาทำให้ผมมองเมนูนี้แบบทันสมัย
ผมจะทำให้มันละมุน
โดยที่ยังคงรสชาติเก่า ตามแบบดั้งเดิมของบ้านเกิดผมได้ยังไง
ผมเริ่มเอาวัตถุดิบออก เหลือไว้เพียงแก่นสำคัญ
เป็นเมนูที่รสชาติเลิศล้ำและแสนประณีต
แล้วนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของความสุขที่แท้จริงของผม ในการทำอาหาร
ในการเล่นกับวัฒนธรรมดั้งเดิม
โดยที่นิยามมันในแบบของผม ด้วยไอเดียของผม
ผมกระหายชื่อเสียง
ผมอยากให้สื่อพูดถึงร้านอาหารของผม ครอบครัวของผม
และผมอยากได้มิชลินสตาร์
เรารีเซ็ตทุกอย่าง
โต๊ะไม้
ผ้าปูโต๊ะลินิน
ช้อนส้อม
แก้วคริสตัล
ลูกค้าสับสนกันหมด
พอมาถึงร้านอาหาร
พวกเขาก็เห็นว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
และพวกเขาไม่ชอบเลย
พวกเขาลุกจากโต๊ะไปโดยไม่ดูเมนูด้วยซ้ำ
ในช่วงเวลาสามหรือสี่เดือน
ลูกค้าทุกคนก็หายไปจนหมด
มีเชฟที่หัวเราะเยาะเรา
พวกเขาพูดว่า "หมอนี่อยากเปิดร้านอาหารชั้นนำ
แต่ไปศึกษามาจากไหน"
"ใครคือเชฟที่ฝึกเขามา"
"เขาคิดว่าตัวเองเป็นเชฟ แต่เขาไม่ใช่เชฟ"
นั่นทำให้ผมกังวล
แต่มีเลล่าอยู่ข้างผมเสมอ
แล้วทีละน้อย
ก็เริ่มมีคนมาลองชิมกัน
ชิมแล้วชิมอีก
จนมันดังระเบิด
เราต้องปฏิเสธลูกค้า
เรามีโต๊ะไม่พอให้พวกเขานั่งแล้ว
เมื่อคุณเริ่มพุ่งเป้าไปที่มิชลินสตาร์แล้ว
คุณต้องมีสมาธิทุกวัน
คุณไม่รู้หรอกว่าผู้ตรวจสอบจะมาตอนไหน
บางครั้งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นพวกเขา
ด้งนั้นการสร้างความพึงพอใจให้ลูกค้าของเรา เป็นสิ่งสำคัญที่สุด
แต่ก็ยังมีปัญหาหนึ่ง
ผมเป็นคนขี้อายมาโดยตลอด
สำหรับคุณ การ์ปัชโชกุ้งจากใต้จดเหนือ เริ่มจากซิซิลี…
ในร้านอาหารมิชลินสตาร์
มันเป็นธรรมเนียมที่เชฟ
ต้องไปทุกโต๊ะและทักทายทุกคน
ผมไม่เคยทำแบบนั้นเลย
เลล่าพยายามทำให้ผมเข้าใจ
ว่าถ้าผมต้องการคว้ามิชลินสตาร์
ผมก็ต้องเริ่มคุยกับลูกค้าในห้องอาหารแล้ว
เลล่าตะโกนไปที่ห้องครัว ว่า "เปปเป้ มาหน่อยได้ไหม"
แล้วคุณจะได้ยินเขาตอบว่า "ไม่"
มันยากมากสำหรับผม
เลล่าให้กำลังใจผม และบอกว่า "มีคนอยากคุยกับคุณ"
"ฉันเป็นตัวกลางตลอดไปไม่ได้หรอก"
สวัสดียามค่ำครับ
- สวัสดียามค่ำ - เป็นไงบ้าง
ดีมาก ยอดเยี่ยม
มื้อค่ำเป็นไงบ้างครับ
เลล่าผลักดันให้เขาคุยกับลูกค้า
แล้วเขาก็เริ่มออกมา
ขอบคุณครับ ชอบสปาเกตตีหรือเปล่า
วิเศษมาก
วันหนึ่ง มีคนโทรมาที่ร้านอาหาร
แล้วบอกว่า "เตรียมตัวให้พร้อม"
"คืนนี้จะมีฝนดาวตก"
"และดาวดวงหนึ่งจะร่วงลงมา ในวีโก เอกวนเซ"
ออสเตเรีย ดิ นอนนา โรซา
ได้รับมิชลินสตาร์
ผมอึ้งไปเลยล่ะ
หนูใกล้จะเก็บเสร็จแล้วนะ พ่อล่ะ เป็นไงบ้าง
ตะกร้าหนูเต็มแล้ว
ของหนูเต็มแล้ว
นั่นตะกร้าใบเล็ก ของพ่อสิใบยักษ์เลย
- แบบนี้เหมาะทำซอสสปาเกตตีสินะ - ใช่ แบบนี้เหมาะกับสปาเกตตีที่สุดแล้ว
กระเทียม น้ำมัน โหระพาเยอะๆ กับมะเขือเทศพวกนี้
พักนี้เราไม่ได้ทำสการ์ปาริเอลโลสูตรไหนเลย
มียุงบนหน้าผากพ่อ
เดี๋ยวโดนกัด
ในปี 2012
ผมอยากหาสถานที่สวยๆ
ที่ผมจะสร้างบ้านชนบทเล็กๆ ได้
มีคนให้ผมดูที่ดินผืนนี้
มันรกชัฏไปหมด
ไม่มีคนคอยดูแลมาหลายปี
ระวังนะ
ที่นี่มีบรรยากาศชั้นยอดและทิวทัศน์อันน่าทึ่ง
ผมรู้ว่ามันคือที่ที่ผมตามหา
เราใช้เวลาหกเดือนแรกไปกับการเคลียร์ที่ดิน
ทุกๆ วัน เราจะทำความสะอาด ตัดแต่งต้นไม้ หรือดูแลความเรียบร้อย
ทุกคนในครอบครัวเลย
มีแค่เรา งานของเรา
มีไอเดียหนึ่งเริ่มแวบเข้ามาในหัวผม
ตามธรรมเนียม ในภูมิภาคของเรา ทุกคนในครอบครัวจะมารวมตัวกันในวันอาทิตย์
แม่กับยายจะเตรียมอาหารไว้เต็มโต๊ะ
พวกเขาใช้ทุกอย่างที่มีในตู้เย็น
ในตู้กับข้าว อะไรก็ได้
แม่ผมส่งผ่านธรรมเนียมนี้ให้ผมเช่นกัน
ผมก็เลยอยากเปิดร้านอาหาร ที่เสิร์ฟลูกค้าทั้งหลาย
ด้วยทุกอย่างที่เรามีในวันอาทิตย์ ในบ้านละแวกนี้
เมื่อลูกค้าของผมนั่งลง โต๊ะของพวกเขาต้องอุดมสมบูรณ์
เต็มไปด้วยอาหารจนกว่าพวกเขาจะพูดว่า "พอ"
ตอนเราเปิดร้าน
ผมอยู่ในครัวกับทีมของผม
ลูกชายผม
แม่ผม
และมีเลล่าอยู่ในห้องอาหาร โดยมีรอสเซลล่าช่วย
ความรู้สึกของครอบครัว
มันเหมือนฝัน
ที่วิลลา โรซา
เรามีทุกสิ่งที่ผมอยากสร้างมาตลอด
แล้วทุกอย่างก็กลับตาลปัตร
เลล่าเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เลล่ารู้สึกได้ว่ามีก้อนเนื้อ
เราไปหาหมอซึ่งแนะนำให้เราทำการทดสอบ
ตอนที่เรารู้ว่ามันคือมะเร็งที่ร้ายแรงที่สุด
ผมพูดไม่ออกเลย
เราพาเลล่าไปเนเปิลส์เพื่อเข้ารับการรักษา
หมอบอกเรา
ว่าเขาพอใจกับผลลัพธ์ของการรักษา
หนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น ทุกสิ่งก็พังทลายอีกหน
ผมแสร้งทำเป็นคิดบวก แต่…
ผมร้องไห้ตอนกลางคืน
การซ่อนสิ่งที่เรากำลังเผชิญจากลูกค้าของเรา ภายใต้รอยยิ้ม
และการพยายามเสแสร้งว่าทุกอย่างมัน…
ปกติ…
คือสิ่งที่น่ากลัวมาก
ตอนเลล่าจากไป
เลล่าได้ทิ้งช่องว่างที่ไม่อาจเติมเต็มเอาไว้
ช่องว่างมโหฬาร
หลังจากเลล่าจากไป เราตกใจกันมาก
จนเราไม่คุยกันเองด้วยซ้ำ
โรคระบาดกระตุ้นบางสิ่งในตัวผม
การรู้สึกไร้พลัง ไม่อาจทำอะไรได้
ผมทำอาหารให้ใครไม่ได้เลย
แล้วผมทำอะไรได้บ้าง
คุยไงล่ะ
ผมถามรอสเซลล่าว่า "เรามาทำอาหารกันไหม"
"เดี๋ยวพ่อทำเอง"
"แล้วจะอธิบายให้ฟัง"
"ส่วนลูกช่วยถ่าย"
"มาดูกันว่าจะเป็นยังไง"
มาแล้ว
อรุณสวัสดิ์ครับ
ยินดีต้อนรับ เป็นไงบ้าง สบายดีกันนะ
วันหนึ่ง ผมแนะนำการทำซอสรากู ตอน 6.30 น. ทางโซเชียลมีเดีย
วันก่อนหน้านั้น ผมบอกวัตถุดิบกับผู้ติดตามทุกคน
หลายคนบอกผมว่า "พรุ่งนี้จะมีแค่คุณ กับคนโง่ไม่กี่คนที่เหมือนคุณ
ใครมันจะตื่นตอนหกโมงครึ่งเพื่อเริ่มทำซอสรากู"
เช้าวันต่อมา
มีผู้ชมมากกว่า 1,500 คน
เข้ามาดูไลฟ์จากทั่วทุกมุมโลก
เราเริ่มทำซอสรากูกัน
ทั้งผมและทุกคนที่ดูไลฟ์อยู่
จากนั้นเราก็ปล่อยให้มันตุ๋น
ซอสมะเขือเทศ
เป็นไงกันบ้างครับ
ตอนบ่ายโมง เราใส่เส้นพาสตาลงไป
พร้อมกันทั่วโลก
และทำซอสรากูผ่านไลฟ์
เราแยกเส้นพาสตาขึ้นมา
ผมทำแบบนี้ และทุกคนก็ทำแบบนี้
ผมปรุงพาสตาของผม
และทุกคนก็ปรุงพาสตาของตัวเอง
แล้วผมก็ปิดท้ายด้วยการอวยพรให้กินอย่างอร่อย
และนั่งลงที่โต๊ะ
กินไปพร้อมๆ กับ 1,500 ครอบครัว ของชาวอิตาเลียนที่ย้ายถิ่นอยู่ทั่วโลก
นี่เป็นความรู้สึกที่เหลือเชื่อมาก
เราไลฟ์สดรายการของผมอยู่หลายวัน
มันเหมือนเครื่องช่วยหายใจ
การกรีดร้องครั้งใหญ่
แล้วผู้คนก็เข้าใจตัวตนที่แท้จริงของเรา
มันช่วยชีวิตเราไว้จริงๆ
(มีตบอลและริคอตตาของนอนนา โรซา)
(ลา เดโวซิโอเน สปาเกตตี มะเขือเทศของมอนเตเกียโร)
(โดนัทมันฝรั่ง)
(แป้งพิซซ่ามาร์เกริตาเกรียม ในความทรงจำของผม)
(สปาเกตโตนีกับหินทะเล มะเขือเทศ กระเทียม น้ำมัน)
(อาเรีย ฟริตตา พิซซ่าทอดกลับหัว)
(สปาเกตตีเลมอน น้ำมัน และโปรโวโลเน เดล โมนาโก)
เชิญนั่งครับ
สำหรับเปปเป้ การทำร้านอาหารโดยไม่มีเลล่า
คงไม่ต่างจากวันสิ้นโลก
แต่เขากลับก้าวไปไกลกว่านั้น
เขาตัดสินใจทำให้บ้านที่พวกเขาซื้อด้วยกัน
กลายเป็นอนุสรณ์แด่เธอ
เขามาถึงจุดที่เลล่าต้องการแล้ว
ขอบคุณ
(บ้านของเลล่า)
ทุกๆ วัน เมื่อผมไปถึงประตูนั่น
ผมรู้สึกถึงการมีอยู่ของเขา
มันเป็นความรู้สึกที่เหลือเชื่อ
- ย่าคะ เป็นไงบ้าง - อร่อย
อร่อยใช่ไหม
ย่าอนุมัติแล้ว
ผมอยากให้ลูกๆ มีความสุข
และมีชีวิตเป็นของตัวเอง
เกือบทั้งหมด ผมกับเลล่าเคยผ่านมาแล้ว
ผมยังคงเปิดโอกาสให้พวกเขา
ได้แสดงออกถึงความมุ่งมั่นของตัวเอง
และส่งต่อประเพณีเหล่านี้
ลูกชายผม ฟรานเชสโก ชอบยีสต์มาก และเขาช่วยงานเรา
โดยเฉพาะกับขนมอบ แต่ก็อยู่ในครัวด้วย
รอสเซลล่ามีพรสวรรค์โดยกำเนิด เหมือนแม่ของเขา
ในการรับลูกค้า
และทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนอยู่บ้าน ตั้งแต่วินาทีแรกที่มาถึง
ตอนที่ผมเริ่มคิดเรื่องเปิดร้านอาหารเล็กๆ
มันก็ดูเหมือนเป็นเรื่องที่ใหญ่เกินตัวมากแล้ว
แม้แต่ในฝันของผม
ผมก็นึกภาพสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้ไม่ออกเลย
มันเป็นความรู้สึกที่งดงาม
(ด้วยความระลึกถึง เลล่า กรานิโต 1967/2019)
คำบรรยายโดย: ฐิตา วีระมนทนาศักดิ์