NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIONE POSTACI, ORGANIZACJE ORAZ WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE
ODCINEK 1
POLE MINOWE
KWAS WĘGLOWY 100%
TAK SMAKUJE PIWO
Tak. Wkrótce to puścimy, będzie koło siódmej rano.
Tak powiedziałem Depeszy: „Co najwyżej trzymają się za ręce.
To nie znaczy, że się spotykają”.
A nawet i tego nie widać.
Trzyma go pani za nadgarstek.
Mówię im: „Nie spotykają się”. Zaprzeczyłem.
Doszliśmy do wniosku, że to był przyjacielski żart.
Według pana to żart?
Tak. Powiedziałem, że jesteście blisko i tak sobie lubicie żartować.
Że tak wyglądają wasze spotkania.
ONI SIĘ SPOTYKAJĄ
No tak.
Byliśmy blisko.
Ale z tym koniec.
JA CHCĘ DO DOMU
Dobra.
Było, minęło.
Wszystko gra,
ale może niech pan coś zrobi z tym rozmyciem?
Mamy pani mocniej rozmyć twarz ?
Nie o tym mówię.
Mam też rozmyte kolczyki.
To właśnie kolczyki muszę rozreklamować.
Efekt rozmycia powinien być... Jak by to?
Można go zmniejszyć, żeby było widać kolczyki?
Pełne ujęcie byłoby lepsze.
Żeby było widać też moją torebkę.
- No i buty. - Oczywiście.
Panie menedżerze zakupów. Co pan zrobi?
- Tak? - Kolczyki, torebka, buty.
Musi pan je zamówić.
Zaraz ludzie zaczną kupować.
Dobrze.
Kim ona jest?
To nie ona spotyka się z tym aktorem Cha Sang-u?
Tak. Ma się za celebrytkę? Po co jej ochrona?
Nie jest nawet specjalnie ładna.
- Wziąłby inną. - Chodzi o jej kasę.
Chyba obserwuje mnie więcej oczu niż zazwyczaj.
Po co mi ta ochrona?
Gdyby wściekłe fanki Cha Sang-u panią zaatakowały...
„Wściekłe fanki”?
To ja powinnam być wściekła.
Pani Yoon, proszę.
Jeden dzień i już połowa rocznych dochodów.
Ceny akcji szybują.
No proszę. Niezła z ciebie celebrytka, co?
Kto mówi?
Twój najstarszy brat!
Numeru brata nie ma? Wredna baba.
Po co dzwonisz?
Słuchaj. Ostatnio był koleś od baseballa.
- Piłki nożnej. - Znaczy piłki.
A teraz gwiazda muzyki?
- Nie, aktor. - To aktor?
No i po co dzwonisz?
Pewnie rodzina cię nie obchodzi,
bo ją ciągle zawstydzasz,
ale nie oglądasz wiadomości?
Dzisiaj wypuszczają tatę.
Nie obchodzi mnie,
czy przychodzisz do nas na święta,
- ale może wpadniesz dzisiaj? - To twój numer?
Jasne, że mój. Może sobie zapiszesz?
Nie zmieniaj go.
Nie chciałabym blokować nowego.
BLOKUJ TEN NUMER
- Cholera. - Znowu się rozłączyła?
- Ta siksa. - Zostaw ją.
Już lata temu Se-ri odcięła się od rodziny.
Zadzwoniłem, bo tata mnie prosił.
A tak przy okazji, to dlaczego tata nas na dzisiaj wezwał?
Pewnie o to chodzi?
- Ogłoszenie następcy. - Ogłoszenie następcy.
Prezes Yoon Jeung-pyeong
z Grupy Queens, aresztowany w marcu
za przestępstwa gospodarcze
został wypuszczony po 283 dniach.
Prezes Yoon ogłosił rezygnację,
pytanie teraz brzmi, czy prezesurę obejmie
najstarszy syn Yoon Se-jun,
czy może młodszy, Yoon Se-hyeong.
- Proszę pana. - Jedzie.
- Kilka słów komentarza. - Prosimy o komentarz.
- Niech pan zdradzi! - Krótki komentarz!
Co to ma być?
GRATULUJEMY WYPUSZCZENIA
Upiekłam tort z tofu,
żeby pogratulować ci wolności.
Wspaniałą mam żonę.
- Gratulujemy, tato. - Gratulacje!
Macie dzisiaj dobry humor.
Cieszę się, że tatę wypuścili.
Ludzi interesuje tylko to, kto z całego rodzeństwa
przejmie po tacie prezesurę w spółce.
Znaczy, czy oni nie powariowali?
Myślą sobie, że bogaci jak my to rodzin nie mają.
A przecież mamy dobre relacje.
Co nie, Sang-a?
Oczywiście.
Se-jun, słyszałam o tym, że pobiłeś się z szefem związku zawodowego.
Sprawa wyjaśniona?
Już prawie. Tym razem pokojowo.
Tak to już bywa z facetami.
Cóż, zdarza się.
A tak przy okazji, Sang-a,
podobno jacyś inwestorzy oszukali Se-hyeonga.
Kiedy?
Co robić, gdy ceny akcji spadają o połowę?
Ale wkurza mnie to, że ludzie kwestionują
twoje kwalifikacje i zdolności przywódcze.
Padłeś ofiarą sprytnych oszustów,
a wyzywają cię od idiotów.
Kto tak nazywa mojego brata?
- Podobno... - To nie oszustwo.
Nie mogę się skontaktować z kolegą i tyle.
Zajmij się tym
albo udziałowcy cię pozwą.
Nie wtrącaj się.
Tato, Se-jun pobił szefa związku i wybił mu ząb.
Obiecałem zapłacić za dentystę.
- Chwalisz się? - A co, głupku?
- Co? Ty dupku. - Co mnie dupkiem nazywasz?
- Gdzie Se-ri? - Ty...
Czy nie mówiłem wam, że chcę, by dzisiaj tutaj była?
Próbowałem się z nią skontaktować,
ale ta gówniara
zablokowała mój numer.
Tato, gratulacje z okazji wypuszczenia na wolność.
Chciałeś mnie dziś widzieć. Czy coś się stało?
Powinnaś
wrócić do nas.
O to chodzi?
Nie byłam pewna.
Świetnie wyglądasz.
Dbaj o siebie.
Przyszłam się przywitać, więc już pójdę.
Chcę, żebyś przejęła moje obowiązki.
- Tato. - Ale.
Kochanie.
Posłuchaj.
Dziesięć lat temu opuściłaś dom i założyłaś własną firmę.
Wiem, na co cię stać.
Tak więc chcę,
byś to ty zajęła moje miejsce w spółce.
- Dobrze. Zgadzam się. - Ej.
- Gówniaro, co ty tam wiesz! - Właśnie!
Czy jako twoja następczyni
będę mogła wyznaczać prezesów w spółkach zależnych?
Naturalnie.
Świetnie.
Zawsze uważałam kilku prezesów za niewykwalifikowanych.
Na przykład tych, którzy wchodzą w konflikt z podwładnymi
oraz tych, którzy ciągle są pozywani
lub przyczyniają się do strat w spółce z powodu ignorancji.
Takich prezesów należy zwolnić od razu.
Sama zdecydujesz.
Dziękuję.
Daj mi jednak trochę czasu.
Moja firma wypuściła niedawno nową kolekcję sportową,
więc jej pozycja rośnie.
Poszukam dobrej osoby na moje miejsce.
W porządku. Przyjdziesz jutro do mnie do biura?
Jutro nie mogę.
Odbywa się ostatni test ważnego produktu.
Skoro tak...
Chcę to ogłosić na walnym zgromadzeniu udziałowców,
więc spotkajmy się wcześniej.
Dobrze.
Życzę wszystkim smacznego.
Nie chcę sprawiać niestrawności, więc pójdę już.
Od kiedy umie pani latać paralotnią?
Nie mówiłam?
Zrobiłam uprawnienia w Interlaken w Szwajcarii.
Rozumiem, ale to my możemy przetestować
i wysłać pani relację. Nie musi pani lecieć sama.
Chyba sporo pracy mnie czeka.
Śpieszno mi, żeby gdzieś zajść.
„Zajść”? Gdzie?
Bardzo wysoko.
Już daleko pani zaszła. Chce pani jeszcze dalej?
Jutro z samego rana
moje nazwisko będzie we wszystkich mediach.
Tak tylko ostrzegam.
Kolejny skandal obyczajowy?
Nie.
Dobrze. Możemy zaczynać?
Jednak wieje dość mocno.
Sprawdzaliśmy prognozy. Da pani sobie radę?
Panie Hong.
Dlaczego wieje wiatr?
Właściwie to nie wiem.
Wieje, żeby poruszać,
a nie stać w miejscu.
Wiatr musi być w ruchu,
żebym poleciała.
Pani Yoon, tylko ostrożnie!
Bardzo dobrze ci idzie.
Tak ciężko pracujesz, Se-ri.
Mogę sobie teraz poszybować.
Jak przyjemnie.
Ale ładny ten las
i jakie piękne zielone pola.
Dawno czegoś takiego nie widziałam.
O rety.
Wiatr porwał traktor.
Co tu się wyprawia?
Boże.
KOREAŃSKA STREFA ZDEMILITARYZOWANA PÓŁNOCNA GRANICA 1 KM
POKÓJ, DOBROBYT I ZJEDNOCZENIE PÓŁWYSPU KOREAŃSKIEGO
Kapitanie Ri.
Po strzale wnioskuję, że poruszają się w naszą stronę.
To może być uciekinier z Południa.
Pole walki oddalone od nas o 400 metrów.
Na jedenastej. Naliczyłem dziesięciu.
Karabin K2 w liczbie sześciu.
Oraz pistolet TT. W liczbie trzech.
- Tetetka? - Nasi towarzysze.
Cofnąć się.
Krok dalej, a wejdziecie na nasz teren.
GARNIZON: POSTERUNEK WOJSKOWY
Oddajcie ich nam, a się wycofamy.
- To nasi towarzysze. - Kapitanie.
Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego udzieliło nam zgody na polowanie.
Zgubiliśmy się przez tornado.
Przekroczyli południową granicę.
Wykopywali przedmioty historyczne.
Jakiś dowód?
To zdjęcia z naszej kamery termowizyjnej.
Czy ktoś jest ranny?
- Nie. - Wyjaśniliśmy zdarzenie,
więc opuśćmy broń.
Przysięgam na honor mego państwa, że czeka ich surowa kara.
Jeżeli chodzi o karę,
to my z Północy jesteśmy skuteczniejsi od Południa.
Na trzy opuścimy broń.
Raz.
Dwa.
Trzy.
ŻANDARMERIA
Alfa jeden. Wracajcie. Żadnych starć.
- Żadnych starć z Północą. - Piorun Jeden.
Słyszycie mnie?
Żadnych starć z Południem. Wracać natychmiast.
Witam, towarzyszu.
Piąta kompania gotowa do przewozu złodziei,
których aresztowaliśmy podczas patrolu.
Kapitan Ri Jeong Hyeok.
Dobra robota.
Coś jeszcze?
Z powodu dzisiejszego tornada
drzewa zniszczyły dużo drutu kolczastego.
Transformator wysokiego napięcia również nie działa.
Powinniśmy wzmocnić patrole na tych obszarach,
dopóki szkody nie zostaną naprawione.
Owszem, powinniśmy.
Czy to jutro? Zmiana kompanii.
Tak jest.
Wielka szkoda. Taki wasz ostatni dzień.
Najpierw tornado, później złodzieje.
Nic nie szkodzi.
Zapewne przekroczyli południową granicę
z powodu nieporozumienia.
Bądźmy wyrozumiali.
Doszło do tego w obszarze naszego patrolu.
Nie możemy być pobłażliwi.
Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego
zezwoliło im na wstęp do strefy zdemilitaryzowanej.
Taka informacja w waszym ostatnim zadaniu
nie przyniesie niczego dobrego.
A więc mieli pozwolenie Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego,
by przekroczyć południową granicę i tam kraść.
O to chodzi?
Oczywiście, że nie, kapitanie Ri.
Obiecałem kapitanowi Południa,
że zajmiemy się tą sprawą.
Dotrzymam obietnicy.
Dobrze. Proszę więc jej dotrzymać.
Ale może i ja wam coś obiecam, kapitanie Ri?
Ja, Cho Cheol Gang, nikogo nie traktuję pobłażliwie, bez względu na stopień.
Gdybyście popełnili czyn zagrażający bezpieczeństwu naszej armii,
spotkałby was marny koniec.
Wy oczywiście nigdy czegoś takiego nie zrobicie.
Ale mówi się,
że czy to rzecz, czy osoba,
od czasu do czasu może ulec zmianie.
Czyż nie takie jest życie?
Weź mi nawet nie mów.
Jeśli on tak gada do gościa z Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego,
to co będzie z nami?
On wyjdzie na ważniaka i twardziela,
ale to nam goście z Ministerstwa ciągle będą się przyglądać
właśnie przez niego. O to mi chodzi.
A właśnie, dlaczego kapitan Ri dostał tu przydział?
Jest z Pjongjangu, ma pewnie wysoki status.
Komfort stolicy mu nie odpowiada?
Dlatego trzeba uważać na bogaczy.
Przyjdzie taki i wszystkimi rządzi,
bo chce zaskarbić sobie miłość Generała Kima.
- Rozumiem. - Właśnie.
Wiedzcie, że to wino pochodzi z 1953 roku,
czyli zanim podpisano rozejm.
- No, no. - Dobra.
Szklaneczka tej 60-letniej żmijówki
wprawi w ekstazę nawet tych, którzy cierpią głód.
- To lekarstwo, nie wino. - Taki lek.
Poproszę szklaneczkę tego leku.
Się wie.
- Proszę. - Dziękuję.
Smacznego. Teraz ty.
Ale czy wolno tak pić w trakcie służby?
Harujemy całymi dniami i nocami od dwóch miesięcy.
Zmiana kompanii już jutro,
więc nic nie szkodzi.
- Tu nie wolno. - Ale proszę.
Moja szefowa...
To jest kobieta.
Przepraszam. Chwila!
Boże.
119 RATOWNICTWO
POLICJA
Proszę się uspokoić.
- Nie wolno. - Z drogi!
Zaraz!
Czekajcie! Ej.
- Gdzie moja szefowa? - Nie wiem.
Nic nie nagraliście? Gdzie kamera?
- Jak mogłem nagrywać? - No to co robiłeś?
Prawie umarłem!
- Dobra, ale gdzie pani Yoon? - Ja was pozwę!
Co ty wygadujesz?
Czekajcie. To jakiś obłęd. Zero profesjonalizmu.
Mówiłem, że wyślemy jej relację i już.
Dlaczego sama chciała lecieć? Zwariuję.
Miała zajść wysoko czy coś.
Ale jak wysoko, pani Yoon?
Co jest?
Zemdlałam?
Boże.
Gdzie jestem?
Ale boli.
Co to za miejsce?
Mówi Se-ri. Niech pan odpowie, panie Hong.
Halo?
Co, u licha?
Gdzie ja jestem?
W jakimś parku narodowym?
Boże! O rety.
Wysoko tu.
Halo?
Halo? Jest tu kto?
Pomocy! Jest tu kto?
Słyszeliście coś?
Słucham? Niczego nie słyszałem.
Głos kobiety. Jakby płakała.
Zaraz mnie pan wystraszy.
Mówi Sowa. Odbiór, Gołębiu.
Mówi Gołąb. Co się dzieje?
Musicie tu przyjść.
Tornado zniszczyło barykady i płyty.
Dobrze.
- Kapitanie Ri. - Idźcie.
Ja przeszukam teren.
Tak jest.
Tutaj! Ktoś tu jest!
Pan jest żołnierzem.
Czyli armia mnie szuka?
- Hasło. - Słucham?
Co takiego?
Ani kroku. Niech pan mówi stamtąd.
Niech pan po prostu mówi.
Proszę zejść.
Chciałabym,
ale jak pan widzi wysoko tu.
I nie mam już w ogóle sił.
Już schodzę. Właśnie się odpinam.
Stanowisko i pełne imię.
No cóż, pracuję w firmie odzieżowej.
Jej nazwa pewnie niczego panu nie powie.
I tak głupio mi panu zdradzać swoje imię, bo dopiero co się poznaliśmy.
No i...
Podjął pan trudną decyzję. Witamy w Republice Korei.
„Republice Korei”?
Jak to się mówi?
Dezerter. Jest pan dezerterem z Korei Północnej, tak?
A może nie.
Uzbrojony komunista...
Może szpieg?
Czy jest pan
elitarnym wojskowym
wysłanym z wyjątkowo tajną misją,
żeby ją tutaj wykonać?
Zresztą bez obaw, nikomu nic nie powiem.
Nie wtrącam się w sprawy innych. Mam za dużo własnych.
- A teraz przepraszam. - Stać.
Stoję. Bardzo w miejscu.
Niech pan posłucha.
Może puści mnie pan do domu?
- Gdzie pani mieszka? - W Seulu. Gangnam...
Nie mogę zdradzić więcej.
Daleko stąd.
Znajdę drogę. Dziękuję panu bardzo.
Doszło do nieporozumienia.
Nie przybyłem na Południe.
- Co? - Pani przybyła na Północ.
Północ? Znaczy do Korei Północnej?
Korea Północna?
Niech pan nie będzie śmieszny.
Jak takie miejsce...
Poważnie?
Dobra. Niech pan już przestanie.
Niemożliwe.
Jesteśmy w strefie zdemilitaryzowanej, 38 równoleżnik.
- Północna granica. - „Zdemilitaryzowana”?
Tam kręcili ten film Strefa bezpieczeństwa?
Czyli jeszcze nie Korea Północna.
Teren Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej.
Wtargnęła tu niezidentyfikowana obywatelka Południa.
- Czeka panią kontrola... - Zaraz.
Nigdzie nie wtargnęłam. Proszę spojrzeć.
Leciałam na paralotni.
Była dobra pogoda.
Ale nagle przyszło jakieś tornado.
Nic nie zapowiadali. Wokół mnie latały traktory
i jakieś świnie, a powódź zabierała ludzi.
Mnie zabrał wiatr. A potem straciłam przytomność.
I oto tu jestem.
Chodzi o to, że doszło do wypadku. Nie z mojej winy.
Dobrze.
Dziękuję. Rozumie pan.
Wyjaśni pani w trakcie przesłuchania.
Co? Dlaczego miałabym być przesłuchiwana?
Prawo Republiki każe związać
i przesłuchać dobrowolnie tu przybywających.
Chce mnie pan związać?
Przyleciała tu pani tą maszyną.
Bez przesłuchania pani nie odeślemy.
A jeżeli wrobią mnie,
że niby jestem jakimś pięknym szpiegiem albo piękną tajną agentką,
będą mnie torturować i wyślą do jakiejś kopalni węgla?
Co potem?
Tak nie będzie.
- Na pewno? - Pewności nie mam.
To jak mam panu zaufać? Pan by zaufał?
Nie interesuje mnie, czy pani mi ufa.
Pan przestanie.
Proszę nie być takim lekkomyślnym.
Mogę sobie szybko pobiec.
Tylko proszę mnie puścić.
Naprawdę dobrze biegam.
Chwila i mnie nie ma.
- Nic panu nie będzie. - Stać.
Przymknie pan oko i uratuje kobietę.
- Chwila. To pole minowe. - Co?
Miny?
Gdzie?
Znajduje się tam wiele dawnych min.
Powódź je zabrała i nie wiadomo, gdzie są.
Znam się na tym terenie.
Poradzi sobie pani beze mnie?
Rozumiem, ale może pan zaczeka tam?
Dlaczego on ciągle podchodzi?
Nie słuchając mnie, może pani stracić stopę...
- Co się stało? - Nic takiego.
Bo wygląda inaczej.
Mówię, że nic.
Wszedł pan na minę.
- Nieprawda. - Nieprawda?
Jest pan pewien?
Nie potrzebuje pan pomocy?
To niech się pan poruszy.
Nie może pan.
Tu Górski Jastrząb. Tu Górski...
Mówi Gołąb. Odbiór, Górski Jastrzębiu.
Dziękuję.
Niech pan nie dziękuje. Nie oddam tego.
Proszę nie zapominać, że wciąż mam broń.
A pan niech nie zapomina,
że jak mnie zastrzeli, to już nikt mu nie pomoże.
Tak przy okazji to niewiele wiem o tym terenie.
Czy profesjonaliści czasem stają na minach?
Stopa panu zdrętwieje od tego stania.
- Nic mi nie będzie. - Dobrze.
Skoro tak pan twierdzi, to sobie pójdę.
Mam wiele na głowie.
W porządku.
Ale niech pani to zostawi.
Zaraz do pana dopłynie.
Potrzebuję czasu na ucieczkę, co nie?
Sama mam olbrzymie kłopoty, więc nie mogę
przejmować się innymi.
Żegnam.
Tylko niech pan nie strzela mi w plecy.
Widzi pani prostokątne pudełko?
- Widzę. - Radziecka mina PMD-7.
Skąd tu tyle min?
Niech się pani trzyma rzeki.
Proszę patrzeć pod nogi.
Powiem to dlatego, że już się nie spotkamy.
Jest pan w moim typie.
Spotkajmy się, jak już dojdzie do połączenia państw.
Jak pani może
żartować w tej sytuacji?
A tak w ogóle, to gdzie jest Południe?
Niech pani idzie ścieżką aż do rozwidlenia.
A potem...
w prawo.
Mogę panu zaufać?
Musi pani podjąć decyzję.
Odpowiedź już pani zna.
Do widzenia.
Kapitanie Ri.
Wszystko dobrze?
- Kapitanie Ri. - Tutaj!
Kapitanie Ri.
Szukałem pana.
Powiedzcie innym,
żeby aresztowali podejrzanych, których tu znajdą.
Jakiś zbieg z Południa?
Czy szpieg?
Kobieta z Południa przybyła przypadkowo.
Nie strzelać, aresztujcie ją. Przekażcie rozkaz.
Tak jest.
Mówi Gołąb. Odbiór, Kukułko.
- Mówi Gołąb. Odbiór, Kukułko. - Słuchaj no.
Kto szuka Kukułki?
Mówi Gołąb. Odbiór, Kukułko.
Wysłałem wiadomość.
Kapitanie Ri.
Wszystko dobrze?
Czy pan...
Nic nie szkodzi.
Zadzwonię po saperów...
A może wy, kapralu Park?
Macie doświadczenie, prawda?
Raz tylko rozbrajałem minę.
Ufam wam.
Dam z siebie wszystko.
Zaraz. Tak samymi rękoma?
Trzeba najpierw wyjąć zawleczkę.
Oczywiście. Pan się nie martwi.
Tylko ostrożnie.
Jak jej nie wyjmiecie, możecie uruchomić zapłon.
Tak jest.
Proszę tylko bardzo ostrożnie.
Bardzo delikatnie.
Ostrożnie.
Podobno mi pan ufa.
Ufam.
- To tyle? - Tak jest.
Chodźmy.
Tak jest.
Mówił, żeby iść w prawo.
Muszę mu zaufać i tyle.
Na kłamcę nie wyglądał.
Jak mam mu ufać? Przecież jest z Północy. To pewnie podstęp.
WYBÓR SE-RI
Wygląda na to, że kobieta z Korei Południowej
wtargnęła na nasz teren.
Mamy strzelać bez ostrzeżenia,
czyli to pewnie jakiś szpieg.
- Szpieg? - Uzbrojona?
Najpierw złodzieje, teraz szpieg.
A zaraz mnie przenoszą. Co za pech.
Jestem wyczerpany.
Podzielmy się na dwójki.
Tak jest. Idziemy.
Dlaczego nie mogła przyjść jutro, jak już nam zmienią przydział?
Szósta kompania przejęłaby robotę.
Ale jak już złapiemy szpiega,
to dostaniemy nagrodę.
Chorąży sztabowy Pyo, zasłużył pan na awans.
- Awans? - Tak jest.
Niech więc nieomylny strzelec wyborowy Pyo Chi Su ruszy do akcji.
- Panie chorąży. - Tak.
- Muszę iść za potrzebą. - To idźcie.
Zastanawiałem się, kiedy zdobędę medal Generała.
Zapewne dzisiaj.
Czy może...
źle spojrzałem?
Tutaj jest.
Ej, nie ruszaj się. Gdyby się nie ruszała, tobym ją trafił.
Szybka ta kobieta.
Co to, duch jakiś z niej, czy co?
Mówi Kukułka.
Proszę o wsparcie.
Matko.
Dlaczego za mną gonią? Mieli mnie puścić.
POLE MINOWE
Ale przecież tam pełno min.
UWAGA! POLE MINOWE
Dlaczego ona biegnie po polu minowym?
Tam jest nasz płot.
Wy dwaj. Idźcie za nią bezpieczną drogą.
- Ja pójdę z prawej. - Tak jest.
Pokręcona kobieta!
Stać!
- Cholera. - Stój tam!
Chodź tu!
Ej! Chodź tu!
Nie zabijemy cię.
Ej! Ta kobieta chyba zwariowała.
- Dlaczego tam idzie? - Jak oni tu trafili?
Nie idź tam.
Tam nie jest twój kraj!
Wracaj tu!
- Co? - To zła droga!
- Wracaj! - Co oni mówią?
Jak tam pójdziesz, wszyscy zginiemy!
Nie idź tam!
- Nie tędy droga! - Nie idź!
Co za kretynka.
Po co tam poszła?
Co teraz?
Dajcie znać strażnikom.
Mówi Kukułka. Odbiór, Mewo.
Mewo. Ej, Mewo!
„Przeznaczeniem zakochanych jest się spotkać.
Nieważne, jak daleko jesteś,
bo koniec końców
i tak wrócisz”.
Nakładaj ten naszyjnik.
Mój kochany synu, Eun Dongu.
Czy dobrze się odżywiasz w wojsku?
Dziesięć lat to długo albo krótko,
zależy jak na to spojrzysz.
Obyś bezpiecznie skończył swoją dziesięcioletnią służbę
i wrócił do domu z medalem na piersi.
Mamo.
SE-RI
Osoba, do której dzwonisz, jest poza zasięgiem.
Halo.
Pani sekretarka Na.
Co takiego?
O czym pani mówi?
Dzisiaj
chciałabym prosić o modlitwę za nas.
Mój mąż i ja
zmagamy się z niespodziewanym kłopotem.
Byliśmy po prostu mili i oto co nas spotyka.
Ta osoba z klasy niższej...
ten ktoś
żąda pozycji mojego męża.
MÓJ MĄŻ
Skoro mój mąż jest najstarszym synem w rodzinie,
to on powinien...
MÓJ MĄŻ
Przepraszam na moment.
Kochanie.
Oddzwonię, bo jestem na spotkaniu modlitewnym.
Se-ri zaginęła.
Że co?
Naprawdę?
Dobrze.
Informuj mnie na bieżąco.
Dobrze.
Mój Boże.
Boże mój.
Pani Do, co się stało?
No proszę.
Nawet nie zaczęłam modlitwy,
a Bóg już mnie wysłuchał.
- Chwała Panu. - Alleluja.
Śmigłowce, drony, sondy i psy poszukiwawcze.
Korzystamy ze wszystkiego, co się da.
- A więc bez obaw. - Cóż.
Na pewno się tym zajmiecie.
To, co najbardziej nas niepokoi...
to media.
Jak już zaczną opisywać sprawę,
ta się skomplikuje.
- Akcje pójdą w dół. - Rozumiem.
Proszę się nie martwić.
Sprawa zaginięcia zostanie wyjawiona,
ale dane personalne już nie.
Ile trwa w tym wypadku złota godzina?
Doszło do katastrofy naturalnej,
więc trudno określić konkretnie.
Z mojego doświadczenia powiem...
około 48 godzin.
- Tak długo? - Bardzo.
- Słucham? - Jeśli żyje,
powinna już do nas zadzwonić.
Podobno nie ma jej w żadnym szpitalu.
Minęło już dziesięć godzin.
Małe szanse, że znajdziemy ją żywą.
- Prawda? - No, prawda.
Macie psy. Weźcie ich więcej.
Patrzcie, jaki to duży teren.
Takie tempo to na nic.
- Proszę pana, ale... - Tam nikogo nie ma.
Nikt tam nie szuka.
Mówiłaś, że odejdziesz.
Wyprzesz się rodziny.
Wygląda na to, że weźmiesz, co się da.
Powiedz tacie, że nie możesz.
Gdy tylko się czegoś wystraszę,
to nadal powtarzam to słowo:
„Mamo!”.
Zabawne, co nie?
Przecież nie mam żadnej mamy.
Co za matka chce się pozbyć córki?
Prawda?
Mamo!
Przecież nie powinno się podrzeć w takiej sytuacji.
Jak tylko wrócę,
to porzucę ten produkt.
Dostaniecie za swoje.
Przecież przekroczyłam płot,
ale dlaczego nikogo tu nie ma?
Co się dzieje?
Żołnierze mają wolne czy co?
- Wszystko przeze mnie... - Nie.
To moja wina.
Chwila.
Po co szukać winnego?
Jakby to tak ująć, to kapitan Ri
wpadł na minę i ją zgubił,
więc to też i jego wina.
Znaczy się, kapitan Ri nigdy by na tę minę
nie wszedł celowo.
Każdy wie, że pełno tam zagubionych min.
Każdy nowy rekrut to wie.
Na pewno uważał. Ale jednak na nią wszedł.
Co teraz zrobimy?
Chorąży sztabowy Pyo, piliście?
Co takiego?
Cóż, alkoholu to ja nie piłem.
Tylko szklaneczkę leku.
Powtórzę:
nie ma sensu szukać winnego.
Musimy szybko znaleźć tę kobietę.
Jeżeli Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego
ją złapie, to mamy przechlapane.
„Przechlapane”?
Czeka nas więzienie
i śmierć tamże.
Więzienie?
Wydalenie ze służby
w najlepszym wypadku.
Matko moja.
Pora na zmianę kompanii.
- Chodźmy. - Tak jest.
Uwaga.
MOJA DUMNA OJCZYZNA
Kompania piąta zakończyła zadanie na posterunku.
Kapitan Ri Jeong Hyeok.
Jak ta maszyna bez silnika
mogła do nas dolecieć?
Bo nie ma silnika.
Gdyby miała, tobyśmy ją wykryli,
bez względu na wiatr.
Kamery termowizyjne nie widzą takiej maszyny,
więc co najwyżej można wypatrzeć samemu.
Skoro wiatr ją przeniósł nad granicą,
- to pewnie musi być przerażona. - Ej!
Ja też jestem przerażony.
Złapiemy ją, zanim się wyda, co?
Musimy ją złapać,
bez względu na wszystko.
Czy ja tu wcześniej nie byłam?
Nie powinnam tak krążyć.
Już tu więcej nie wrócę.
Koniec z naszymi spotkaniami.
Żegnaj.
Jak poszukiwania?
Przecież wiesz, jak dużo środków na nie poszło.
To twój problem.
Nie mówię o poszukiwaniach Yoon Se-ri.
To nie jej powinieneś szukać.
O czym ty mówisz?
Skończ się droczyć i powiedz wprost.
Stanowisko
jest do wzięcia.
Można je przejąć.
Znowu przegapisz szansę?
Kolejnej nie będzie.
Jeżeli nie chcesz jej stracić,
musisz go znaleźć.
Tego faceta, który uciekł z kasą. Gu Seung-juna.
SHENYANG, CHINY
Pilnuj wejścia.
Daj znać w razie czego.
Oczywiście.
Można mu zaufać?
O rety.
Przecież wie pan, jak ostrożnie dobieram ludzi.
Oczywiście, że można.
A panu, panie Oh?
Można zaufać?
Tyle razem przeszliśmy, że powinien pan wiedzieć.
Tak powiedziałem Yoon Se-hyeongowi, zanim go zdradziłem.
Ma pan rację.
Jest pan niesamowity.
Pan Yoon ma teraz spore kłopoty.
Tacy jak on łatwo się nie poddają.
Z pewnością już wie, że byłem na Filipinach.
Góra cztery dni i będzie wiedział,
że jestem tutaj. Dokąd dalej?
Zgadza się. Ze środkami, jakimi on dysponuje,
można znaleźć kogoś choćby na krańcu świata.
Poza jednym miejscem.
Internet,
Interpol i połączenia telefoniczne
są tam bezużyteczne.
Czyli gdzie?
Może mi pan wreszcie powie?
BIURO ŚLEDCZE POLICJI OBYWATELSKIEJ
Proszę pana.
Siadajcie.
Jedzcie w spokoju.
Tym razem nam się poszczęściło.
Ceramika z okresu dynastii Goryeo i posąg Buddy.
Złoty, niezniszczony.
Jest też złoty nocnik.
Dobra robota.
Gdzie to jest?
Na pewno?
Oczywiście.
A tak w ogóle, to co z nami?
Przez tego kapitana sprawa się skomplikowała.
Nie wyślą nas do Pjongjangu, prawda?
Ri Jeong Hyeok to przy mnie nikt.
Dostaniecie swoje nagrody.
Dziękujemy.
Jedzenie stygnie.
Jedzmy.
POTRZEBUJĘ PODWÓZKI
Co jest? Otwórzcie drzwi!
Otwórzcie je!
Otwórzcie drzwi!
Przecież tam są ludzie.
Matko jedyna.
Kapitanie.
Ta kobieta raczej nie wyszła stąd cało.
Dziki ją mogły zjeść.
Wtedy nie musielibyśmy informować Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.
O czym mówicie?
Geum Eun Dong
to głowa dużej rodziny, ma samotną matkę i czworo rodzeństwa.
Jego matka czeka,
aż syn wróci jako bohater.
Każdy rodzic na to czeka.
Kim Ju Meok oglądał na warcie południowokoreański serial,
więc pewnie nie doczeka...
Ojciec może go stłuc na śmierć zawczasu.
Kara czeka każdego, kto złamie prawo.
Geum Eun Donga i Kim Ju Meoka, którzy opuścili wartę,
jak i mnie, który nie złapał tej kobiety.
Tyczy to także i was,
którzy pijecie na służbie.
Kapitanie.
Proszę.
KOREAŃSKI CZERWONY KRZYŻ
Dzięki Bogu.
Jestem w domu.
Prawie trafiłam do Korei Północnej.
Po dzisiejszym dniu
zasługuję na wywiad dla CNN.
Pójdę do miasta,
pożyczę telefon
i zadzwonię po taksówkę do domu.
Zadzwonię do doktora Ima, pomoże mi wrócić do zdrowia.
Już prawie w domu.
Prawie w domu.
Co tu tak ciemno?
Wszyscy śpią?
Przepraszam. Mogę pożyczyć telefon?
Co? Idziemy.
Chodźmy.
Towarzyszko, ogień wam nie zgasł w nocy?
Nie zgasł.
Towarzyszko, dobrze spałyście w nocy?
Wszystko u was dobrze?
Tak.
Ach, znowu mamy prąd.
Włączają dopiero wtedy, kiedy słońce już prawie wzeszło.
Ale dobrze mieć prąd, nim zaczniemy gotować śniadanie.
Racja.
Dlaczego dzisiaj się spóźniliście?
Nie z mojej winy.
Czekam na resztki.
Proszę. Dajcie mi kartki na jajka.
Kartka na dziesięć jajek.
Proszę się pośpieszyć.
Dużo tu tego.
Ciężka praca popłaca.
Ci ludzie...
Co oni wyprawiają?
Nadal jeszcze ciepłe.
Zgadza się.
- Drodzy towarzysze. - Mamo!
- Zaczyna się. - Rozpoczynamy
poranną gimnastykę.
- Dalej. - Wyjdźcie z domów.
Szybciej.
NAJWYŻSZY PRZYWÓDCA ZAWSZE Z NAMI
- Towarzyszka Rim Jin Ju. - Obecna.
- Towarzysz Jeong U Pil. - Obecny.
- Towarzyszka Park Eun Byeol. - Co oni robią?
Towarzyszki Park Eun Byeol nie ma.
- Zawsze się spóźnia! - I ten akcent?
Spóźnimy się przez nią do szkoły.
Pójdziemy bez niej.
- Chodźmy. - Chodźmy.
Naprzód marsz!
- Gdzie jesteśmy? - Gdzie jesteśmy?
- Jesteśmy w mieście - Jesteśmy w mieście
- Dokąd idziemy? - Dokąd idziemy?
- Do szkoły - Do szkoły
- Dlaczego idziemy? - Dlaczego idziemy?
- Uczyć się - Uczyć się
- Z kim idziemy? - Z kim idziemy?
- Idziemy razem - Idziemy razem
RAJ DLA OBYWATELI
NAJWYŻSZY PRZYWÓDCA ZAWSZE Z NAMI
- Jesteśmy w mieście - Jesteśmy w mieście
- Dokąd idziemy? - Dokąd idziemy?
- Do szkoły - Do szkoły
- Dlaczego idziemy? - Dlaczego idziemy?
- Uczyć się - Uczyć się
- Z kim idziemy? - Z kim idziemy?
Co jest?
Czy to dalej Korea Północna?
Panie Hong.
Halo. Odbiór.
Panie Hong.
Słyszy mnie pan? Wiem, że tak.
Pan zwolni tych ludzi.
Sprawdzali w ogóle pogodę?
Jak mogli być tak nieodpowiedzialni?
Jak wrócę, to nie popuszczę panu...
Nie.
Puszczę to panu płazem.
Obiecuję, że puszczę.
Nie jestem zła.
Nie odpowiada pan, bo myśli że jestem zła?
Ale nie jestem. Wszystko już dobrze.
Proszę odpowiedzieć.
Myślę, że...
jestem w jakimś parku narodowym.
Widziałam jelenia.
Proszę sprawdzić, czy jest w okolicy jakiś park.
Może wydaje się to rozkazem,
ale to prośba.
No dalej.
Niech mi pan tego nie robi.
Mam tyle pracy.
Całe mnóstwo.
Tak na przykład,
to planowałam dać pracownikom podwyżkę
i duży bonus.
Słyszał pan?
Na pewno tak.
Po prostu nie chce pan ot tak odpowiadać, co?
Niech ktoś...
do mnie przyjdzie.
Tutaj!
- Pochodzę z bogatej rodziny. - Nie interesuje mnie to.
Nie wpadniecie w poważne tarapaty, przetrzymując mnie tutaj?
Czyli cię wyrzucą.
- Potrzebna ci praca. - Podobno zmarła.
Ukrywa się po kradzieży miliarda wonów.
Pojawiło się nowe konto.
Co pan tu robi?
W jego dokumentach nie ma nic o rodzinie.
Wszystko będzie podejrzane.
- Chcę się odwdzięczyć. - Nie musi pani.
Bo nie ma za co.
Napisy: Cezary Kucharski