‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪(ตอน 1)
‪(กับระเบิด)
‪(ลุ่มลึกด้วยกรดคาร์บอร์นิก ‪ร้อยเปอร์เซ็นต์)
‪(รสชาตินี้สิเบียร์แท้แน่นอน)
‪อีกสักครู่ข่าวจะถูกประกาศ ‪ตอนเจ็ดโมงเช้าครับ
‪ผมบอกกับเดสแพตช์ไปแล้วว่า ‪"แค่กุมมือกันไม่ได้แปลว่าคบกัน
‪ลองไปถามชาวบ้านชาวช่องดูสิ"
‪และถ้าดูดีๆ ก็ไม่ได้กุมไม้กุมมือกัน ‪แต่เป็นการจับข้อมือครับ
‪"เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คบกัน" ‪ผมปฏิเสธหนักแน่นแบบนี้
‪เลยจบลงด้วยการสรุปว่า ‪เป็นเพื่อนสนิทที่ชอบหยอกกันครับ
‪แบบนั้นเรียกหยอกกันเหรอ
‪ครับ ผมบอกไปว่าพวกคุณสนิทกัน ‪เลยเล่นกันแบบนี้...
‪ผมจะพูดว่า พวกคุณก็มักเที่ยวเล่นกัน ‪แบบนี้อยู่แล้วครับ
‪(คู่นี้เดตกันอยู่ชัวร์)
‪ก็จริง
‪เราเคยสนิทกัน
‪ถึงตอนนี้เราจะจบกันไปแล้ว
‪(ปล่อยฉันกลับบ้านไปเถอะ)
‪ก็ได้ค่ะ
‪ไหนๆ มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว ‪ไม่เป็นไร มันไปได้ด้วยดีแต่ว่า...
‪ช่วยทำอะไรกับโมเสกนั่นหน่อยได้ไหม
‪จะลองขอให้เขาเบลออีกหน่อยไหมครับ
‪ไม่ใช่แบบนั้น
‪พวกเขาเบลอจนไม่เห็นต่างหูเลยน่ะสิ
‪มันเป็นสิ่งที่ฉันอยากดันที่สุด ‪ในเครื่องประดับซีซั่นนี้เลยนะ
‪โมเสกน่ะ จะพูดยังไงดี
‪ให้เขาทำให้เล็กกว่านี้ ‪ต่างหูจะได้เตะตา
‪ถ้าเป็นไปได้ ‪ขอเป็นรูปเต็มตัวเลยก็ดีนะ
‪ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ‪จะได้เห็นกระเป๋ากับรองเท้าด้วยเลย
‪ครับ
‪หัวหน้าฝ่ายขายคะ ‪ตอนนี้คุณต้องทำอะไรคะ
‪- อะไรนะครับ ‪- คุณต้องเพิ่มสต๊อก
‪ต่างหู กระเป๋าและรองเท้าสิคะ
‪ติดอันดับการค้นหาเมื่อไหร่ ‪คนจะต้องแห่มาซื้อแน่ๆ
‪ครับ
‪ใครน่ะ ทำไมมีการ์ดคุ้มกันเต็มเลย
‪ผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า ‪ที่มีข่าวกับชาซังอูน่ะ
‪อ๋อ จริงด้วย เป็นโรคเซเลบ ‪หรือไงนะ ทำไมต้องมีการ์ดด้วย
‪หน้าตาก็งั้นๆ
‪- ชาซังอูหาได้ดีกว่านี้เยอะ ‪- เอาเงินฟาดล่ะสิ
‪ดูเหมือนฉันจะเป็นจุดสนใจ ‪มากกว่าปกตินะ
‪การ์ดพวกนี้คืออะไรคะ
‪เพราะเราไม่รู้ว่าแฟนคลั่งของชาซังอู ‪จะทำร้ายท่านประธานเมื่อไหร่
‪แฟนคลั่งเหรอ
‪ทำไมต้องคลั่งด้วย ‪ใครกันแน่ที่ควรคลั่ง
‪ท่านประธานครับ ใจเย็นก่อนนะครับ
‪ตอนนี้ยอดขายเราทะลุยอดขาย ‪ที่ตั้งไว้ครึ่งปีได้ในวันเดียว
‪ราคาหุ้นก็สูงขึ้นด้วยครับ
‪ดูท่าเราจะมีเซเลบใหม่นะครับผม
‪นั่นใครคะ
‪พี่ชายเธอไง
‪เธอไม่บันทึกเบอร์พี่ชายงั้นเหรอ ‪ไร้มารยาทจริงๆ
‪มีเรื่องอะไร
‪คราวที่แล้วก็นักเบสบอล...
‪- นักฟุตบอล ‪- นักฟุตบอลนี่
‪คราวนี้เป็นไอดอลงั้นเหรอ
‪- นักแสดงๆ ‪- นักแสดงงั้นเหรอ
‪พี่โทรมาเพราะเรื่องนี้เหรอ
‪มัวแต่วุ่นทำให้ครอบครัวเสื่อมเสีย
‪ก็เลยไม่ได้สนใจ ‪ว่าบ้านเราเป็นยังไงสินะ
‪เธอไม่ได้ดูข่าวหรือไง
‪วันนี้พ่อถูกปล่อยตัวโดยมีทัณฑ์บน
‪ถ้าเป็นวันเทศกาล ‪หรือวันเคารพบรรพบุรุษ
‪ฉันไม่สนหรอกนะ ว่าเธอจะมาหรือเปล่า
‪- แต่วันนี้ยังไงก็ควรมาไม่ใช่เหรอ ‪- นี่เบอร์พี่ใช่ไหม
‪ใช่ เบอร์ฉัน ช่วยบันทึกไว้หน่อยเถอะ
‪อย่าเปลี่ยนเบอร์นะ ‪ฉันขี้เกียจบล็อกเบอร์สองครั้ง
‪(บล็อกหมายเลข)
‪- จริงๆ เลย ยัยนี่ ‪- โดนตัดสายอีกแล้วเหรอ
‪- จริงๆ เลย ‪- ปล่อยเธอไปเถอะ
‪ยุนเซรีตัดขาดจากบ้านเรา ‪ไปตั้งกี่ปีแล้ว ไม่ต้องโทรแล้ว
‪ก็พ่อบอกให้ตามเธอมาให้ได้
‪ว่าแต่ทำไมวันนี้คุณพ่อถึงเรียกพบนะ
‪น่าจะเรื่องนั้นแน่เลย
‪- ประกาศผู้สืบทอด ‪- ประกาศผู้สืบทอด
‪ประธานยุนจุงพยองแห่งซัมบกกรุ๊ป
‪ผู้ถูกจับกุมเมื่อเดือนมีนาคม
‪ในข้อหาละเมิด ‪กฎข้อบัญญัติเศรษฐกิจพิเศษ
‪ได้รับการปล่อยตัวโดยมีทัณฑ์บน ‪ในรอบ 283 วันครับ
‪ประธานยุนกล่าวว่า ‪จะวางมือจากงานบริษัททั้งหมด
‪ทำให้ทุกคนจับตาดูว่า ‪ระหว่างยุนเซจุน
‪ลูกชายคนโต ประธานซัมบกมอเตอร์ ‪และยุนเซฮยอง
‪ลูกชายคนรอง ประธานซัมบกยานยนต์ ‪ใครจะได้เป็นผู้สืบทอดต่อครับ
‪ท่านประธานครับ
‪- ช่วยตอบด้วยครับ ‪- พูดอะไรหน่อยค่ะ
‪- ช่วยพูดอะไรหน่อยค่ะ ‪- พูดอะไรหน่อยครับ
‪- ว้าว ‪- อะไรเนี่ย
‪คุณพ่อคะ หนูทำเค้กเต้าหู้มาให้
‪ฉลองที่ได้รับการปล่อยตัวค่ะ
‪สมกับเป็นลูกสะใภ้คนโต
‪- ยินดีด้วยนะครับพ่อ ‪- ค่ะ
‪ดูพวกเธอจะมีความสุขมากเลยนะ
‪แค่คุณพ่อได้ออกจากคุก ‪หนูก็มีความสุขแล้วค่ะ
‪ผู้คนข้างนอกสนใจแต่ ‪ใครจะเป็นผู้สืบทอด
‪จะยกบริษัทให้ใคร ‪คนอื่นอาจจะสนใจเรื่องพวกนี้ แต่...
‪หนูไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้นกัน
‪คิดว่าเศรษฐีอย่างพวกเรา ‪ไม่มีครอบครัวกันหรือไง
‪พวกเราสนิทกันจะตาย
‪ใช่ไหม สะใภ้รอง
‪ถูกค่ะ
‪จริงสิ ได้ยินว่าคุณพี่ไปชกต่อย ‪กับประธานสหภาพแรงงานมา
‪เคลียร์กันหรือยังคะ
‪กำลังไกล่เกลี่ยว่าก่อเหตุทั้งคู่น่ะ
‪ผู้ชายมาเจอกัน ‪ก็อาจจะใช้กำลังกันบ้าง
‪ใช่ มันก็ต้องมีบ้าง
‪ว่าแต่ สะใภ้รอง
‪ได้ยินว่าน้องเขย ‪โดนพวกนักลงทุนหลอกนี่
‪เมื่อไหร่กัน
‪ถึงจะโดนต้มว่าราคาหุ้นจะสูงขึ้น ‪จนหุ้นตกลงครึ่งหนึ่ง
‪แต่การที่มีคนวิจารณ์ว่า ‪ขาดคุณสมบัติความเป็นผู้นำเนี่ย
‪ฉันโกรธมากๆ เลยล่ะค่ะ
‪แค่ถูกหลอกให้ลงทุนมหาศาล ‪คนอื่นเลยมองว่าโง่บ้างล่ะ
‪ปัญญาอ่อนบ้างล่ะ
‪ใครพูดแบบนั้นกับน้องฉัน...
‪- ฉันได้ยินมา... ‪- ผมไม่ได้ถูกหลอก
‪แค่ติดต่อเพื่อนคนนั้นไม่ได้ครับ
‪จัดการให้เรียบร้อยหน่อย
‪พวกผู้ถือหุ้น ‪ได้มาต่อแถวฟ้องร้องแกแน่
‪พี่นั่นแหละ ห่วงตัวเองเถอะ
‪พ่อครับ พี่เขาชกต่อยกับประธาน ‪สหภาพแรงงานจนฟันหักเลยครับ
‪ฉันตกลงว่าจะทำรากฟันให้เขาแล้ว
‪- ภูมิใจเหรอ ‪- เหมือนว่าฉันภูมิใจอยู่เหรอ
‪- อะไรนะ ไอ้เวร ‪- ไอ้เวรเหรอ ฉันเป็นพี่แกนะ
‪เซรีล่ะ
‪ไม่เห็นข้อความที่ฉัน ‪บอกให้ตามเซรีมาด้วยเหรอ
‪ผมพยายามติดต่อเธอหลายครั้งแล้วครับ
‪แต่ดูเหมือนว่ายัยนั่น
‪จะบล็อกเบอร์ผมครับ
‪ยินดีที่ถูกปล่อยตัวโดยมีทัณฑ์บนนะคะ
‪หนูได้ยินว่าพ่อเรียกหนูมา ‪มีอะไรเหรอคะ
‪ตอนนี้แก...
‪ย้ายกลับบ้านได้แล้ว
‪ให้มาเพราะเรื่องนี้เหรอคะ
‪หนูก็คิดว่าอะไร
‪หน้าตาพ่อดูดีนะคะ
‪รักษาสุขภาพด้วย
‪หนูมาทักทายแล้ว งั้นขอตัวก่อนนะคะ
‪ฉันจะยกตำแหน่งให้แก
‪พ่อครับ
‪- คุณพ่อคะ ‪- ที่รัก
‪แกออกจากบ้าน
‪ไปทำบริษัทของตัวเองกว่าสิบปีแล้ว
‪ฉันเห็นความสามารถแก
‪เพราะอย่างนั้น...
‪แกมารับช่วงต่อจากฉันซะ
‪ไปสิ
‪- ได้สิคะ ‪- นี่
‪- แกเคยทำอะไรให้บริษัทเราบ้าง ‪- นั่นสิ
‪ถ้าเป็นตำแหน่งของพ่อ
‪หนูมีสิทธิ์แต่งตั้ง ‪ประธานของบริษัทลูกด้วยไหมคะ
‪แน่นอนสิ
‪ดีเลยค่ะ
‪หนูกำลังคิดว่ามีประธานบางคน ‪ขาดคุณสมบัติอยู่น่ะค่ะ
‪เช่น ไม่ลงรอยกับพนักงาน
‪ถูกฟ้องร้องคดีความ
‪หรือทำให้บริษัทเสียผลประโยชน์ ‪เพราะความโง่ของตัวเอง
‪ไล่ออกเลยดีไหมนะ
‪เรื่องนั้นแกจัดการเองได้เลย
‪ขอบคุณค่ะ
‪แต่ขอเวลาหนูหน่อยนะคะ
‪พอดีบริษัทหนูเพิ่งออก ‪ไลน์สินค้ากีฬาเอ็กซ์ตรีม
‪ธุรกิจเติบโตใหญ่กว่าเดิมน่ะค่ะ
‪หนูจะลองหาผู้บริหารที่เชี่ยวชาญดูนะคะ
‪ได้สิ แกมาเจอฉันที่บริษัทพรุ่งนี้ได้ไหม
‪พรุ่งนี้ไม่ได้ค่ะ
‪พอดีหนูมีทดสอบครั้งสุดท้ายของ ‪ผลิตภัณฑ์ใหม่ตัวสำคัญค่ะ
‪ถ้าอย่างนั้น
‪ฉันกะจะประกาศในการประชุมผู้ถือหุ้นครั้งต่อไป
‪ไว้เจอกันก่อนหน้านั้นนะ
‪ได้ค่ะ
‪ถ้าอย่างนั้นทานข้าวให้อร่อยนะคะ
‪ฉันอยู่ต่อคงทานกันไม่ลง ขอตัวค่ะ
‪ท่านประธานเรียนเล่น ‪ร่มร่อนตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ
‪ฉันยังไม่เคยบอกเหรอ
‪ฉันได้ใบอนุญาตเล่นร่มร่อน ‪ที่อินเตอร์ลาเคนตอนไปสวิส
‪อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ‪แต่ให้พวกผมทดลองกันเอง
‪แล้วค่อยรายงานภายหลังก็ได้นะครับ ‪ไม่เห็นต้องทำเองเลย
‪เดี๋ยวฉันก็จะยุ่งแล้ว
‪มีที่ที่ฉันอยากรีบขึ้นไปน่ะ
‪ขึ้นไปที่ไหนครับ
‪ที่สูงๆ
‪ตอนนี้ก็สูงอยู่แล้ว ‪จะไปสูงกว่านี้อีกเหรอครับ
‪อย่างเร็วที่สุดก็พรุ่งนี้เช้า
‪ชื่อของฉันจะอยู่ในหน้าข่าวแมสคอมค่ะ
‪อย่าตกใจนะคะ
‪อย่าบอกว่าข่าวเดตอีกนะครับ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪ถ้างั้นมาเริ่มกันเลยไหมคะ
‪ลมพัดแรงตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะครับ
‪เราเช็กพยากรณ์อากาศแล้ว ‪แต่จะไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหมครับ
‪หัวหน้าทีมคะ
‪คิดว่าทำไมลมถึงพัดคะ
‪ไม่ทราบสิครับ
‪ลมพัดเพื่อไปต่อค่ะ
‪ไม่ใช่เพื่อหยุดพัก
‪ลมต้องพัดผ่านแบบนั้น
‪ฉันถึงจะบินขึ้นไปได้
‪ท่านประธานระวังตัวด้วยนะครับ
‪เธอทำได้ดีมากเลยนะ
‪ที่ผ่านมาเธอเหนื่อยมามากเลย เซรี
‪ทีนี้เหลือแค่ลอยขึ้นไปให้สูงๆ แล้ว
‪ดีจังเลย
‪สีของป่าก็สวย
‪ที่ราบก็สีเขียวชอุ่ม
‪ไม่ได้เห็นวิวแบบนี้นานแค่ไหนแล้วนะ
‪ตายจริง
‪รถแทรกเตอร์ปลิวเลย
‪แต่ทำไมถึงปลิวล่ะ
‪แม่ร่วง
‪(เขตปลอดทหารของเกาหลี ‪เส้นแบ่งฝั่งเหนือ 1,000 เมตร)
‪สหายผู้กอง
‪ฟังจากเสียงปืนแล้ว ‪ดูเหมือนจะมาทางนี้นะ
‪อาจจะเป็นทหารหนีทัพเหรอ ‪จากฝั่งเกาหลีใต้ก็ได้นะครับ
‪จุดปะทะอยู่ห่างจาก ‪ตำแหน่งตอนนี้ 400 เมตร
‪ไปทาง 11 นาฬิกา ‪จำนวนคนที่ปะทะกันสิบคน
‪ปืนไรเฟิลเคทูหกกระบอก
‪กำลังปะทะกับเตเตสามสาม สามกระบอก
‪- ถ้าเป็นปืนเตเตสามสาม... ‪- เป็นสหายฝั่งเรา
‪หยุด อย่าขยับ
‪หากก้าวมาอีกก้าว ‪จะเป็นเขตรักษาการณ์ของเรา
‪(เขตรักษาการณ์: ‪พื้นที่เฝ้าระวังโดยกองกำลังทหาร)
‪ส่งตัวพวกเขามา แล้วเราจะถอนกำลัง
‪- พวกเขาเป็นคนของเรา ‪- สหายร้อยเอก
‪พวกเราได้รับอนุญาตให้มา ‪ล่าลูกเก้งจากกระทรวงความมั่นคงแล้ว
‪แต่เจอพายุหมุนเลยหลงทาง
‪พวกเขาบุกรุกเข้า ‪พื้นที่เส้นแบ่งทางฝั่งใต้
‪และถูกจับได้ระหว่างขุดหา ‪ทรัพย์สินทางวัฒนธรรม
‪หลักฐานล่ะ
‪นี่เป็นภาพที่คัดลอกจาก ‪กล้องจับอุณหภูมิแต่ละช่วงเวลา
‪มีผู้ได้รับบาดเจ็บหรือไม่
‪- ไม่มี ‪- เราต่างเข้าใจสถานการณ์แล้ว
‪เช่นนั้นเราควรลดอาวุธลง
‪ผมสัญญาด้วยเกียรติของประเทศ ‪ว่าจะลงโทษพวกเขาอย่างแน่นอน
‪ถ้าพูดถึงบทลงโทษ
‪ทางฝั่งเหนือเรารุนแรงกว่าอยู่แล้ว
‪นับหนึ่งถึงสาม ลดปืนพร้อมกัน
‪หนึ่ง
‪สอง
‪สาม
‪(สารวัตรทหาร)
‪อัลฟ่าวัน งดการปะทะและถอนกำลัง
‪- งดการปะทะกับฝั่งเหนือและถอนกำลัง ‪- สายฟ้าหนึ่ง
‪ได้ยินผมหรือไม่
‪งดการปะทะกับฝั่งใต้ ‪และกลับมาเดี๋ยวนี้
‪สหายกองพันความมั่นคง
‪กองร้อยที่ห้ามารอ ‪เพื่อส่งตัวพ่อค้าลักลอบ
‪ที่จับได้ระหว่างการลาดตระเวนพรมแดน ‪ที่เขตปลอดอาวุธครับ
‪ผู้กำกับกองร้อยที่ห้า รีจองฮยอก
‪ทำได้ดีมาก
‪มีเรื่องอะไรอีกไหม
‪เนื่องจากพายุหมุนเมื่อเย็นนี้
‪ทำให้ต้นไม้ล้มทับ ‪รั้วลวดหนามถล่มลงมา
‪รั้วลวดหนามไฟฟ้า ‪และหม้อแปลงไฟแรงสูงพังเสียหายครับ
‪ดูเหมือนจะต้องจัดเวรยามเฝ้าดู ‪ในจุดที่รั้วลวดหนามเสียหาย
‪จนกว่าจะซ่อมกลับมาเป็นปกติครับ
‪ก็คงต้องทำแบบนั้น
‪พรุ่งนี้แล้วใช่ไหม ‪ที่นายจะผลัดเปลี่ยนกองร้อย
‪ใช่แล้วครับ
‪วันสุดท้ายก็จัดหนักเลยนะ
‪ทั้งพายุหมุน และยังพ่อค้าลักลอบอีก
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่ครับ
‪แต่ดูเหมือนว่า ‪เจ้าพวกนั้นจะเข้าใจผิด
‪ถึงได้ข้ามเส้นแบ่งฝั่งใต้ไป
‪หยวนๆ ให้พวกเขาหน่อยเถอะ
‪เป็นเหตุที่เกิดขึ้น ‪ในพื้นที่รักษาการณ์ของเราครับ
‪ไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้ครับ
‪สหายก็ทราบดีว่ากระทรวงความมั่นคง
‪ออกใบอนุญาตให้พวกเขา ‪เข้าเขตปลอดทหาร
‪หากมีปัญหาไปถึงเบื้องบน
‪จะมีอะไรดีขึ้นมาล่ะ
‪จะบอกว่ากระทรวงความมั่นคง ‪ออกใบอนุญาต
‪ให้พ่อค้าลักลอบไปแอบขน ‪ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมมา
‪อย่างนั้นเหรอครับ
‪จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง สหายร้อยเอก
‪ผมสัญญากับร้อยเอกฝั่งใต้ ‪ด้วยเกียรติของประเทศ
‪ว่าจะสอบสวนเรื่องนี้อย่างดี
‪ผมอยากรักษาสัญญาครับ
‪ได้สิ รักษาสัญญาเถอะ
‪แต่มาสัญญากับฉันอย่างหนึ่ง ‪สหายร้อยเอก
‪ฉัน โชชอลกัง แม้จะตำแหน่ง ‪สูงแค่ไหนก็ไม่อ่อนข้อให้
‪หากมีการกระทำที่ส่งผล ‪ต่อความปลอดภัยของกองทัพ
‪ให้ฉันเห็นเมื่อไหร่ จบเห่แน่
‪แน่นอนว่าสหายผู้กองรีจองฮยอก ‪คงไม่ทำแบบนั้น
‪แต่ถึงอย่างนั้น
‪ก็มีคำพูดที่ว่า ‪คนที่เคยอยู่ดีในปีก่อน
‪อยู่ลำบากในปีนี้ ‪คนที่ปีก่อนอยู่ลำบาก ปีนี้ได้อยู่ดี
‪ชีวิตก็เป็นแบบนั้นนี่
‪นี่ อย่าให้พูดเลย
‪ถ้าเขาไปอวดดีกับสหายกองพันความมั่นคง
‪จะเกินอะไรขึ้นกับพวกเรา
‪จับพวกนั้นได้ก็คงเท่อยู่หรอก
‪ถ้างั้นต่อจากนี้ ‪กระทรวงความมั่นคงคงจ้องจับตาดู
‪กองร้อยที่ห้าของเราแน่ๆ
‪ว่าแต่ทำไมสหายผู้กอง ‪ถึงมาที่ด่านหน้าเหรอ
‪เขามาจากพยองยาง ‪ดังนั้นเขาน่าจะมีสถานะที่สูง
‪อยู่สบายๆ ที่พยองยางไม่ดีกว่าเหรอ
‪เขาถึงบอกให้ระวังพวกละโมบโลภมากไง
‪อยากควบคุมทั้งด่านหน้าด่านหลัง
‪เพื่อให้เป็นที่รัก ‪ของท่านนายพลไปตลอด
‪อย่างนี้นี่เอง
‪รู้เอาไว้ก่อนดื่มด้วยว่าเหล้าขวดนี้
‪ดองตั้งแต่ปี 1953 ‪ก่อนประกาศพักสงคราม
‪ว้าว
‪ว่ากันว่าแค่ได้ดื่มเหล้างูดอง ‪มากกว่า 60 ปีนี้
‪คนที่เป็นโรคขาดสารอาหาร ‪ก็หายเป็นปลิดทิ้งเลย
‪นี่ไม่ใช่เหล้าหรอก แต่เป็นยา
‪ถ้างั้นขอดื่มยาสักแก้วนะครับ
‪ได้สิๆ
‪เอาเลย
‪ดื่มเลย
‪ว่าแต่เราดื่ม ‪ระหว่างเข้าเวรได้เหรอครับ
‪นี่ เราอยู่เวรดึกทั้งอาทิตย์ ‪มาสองเดือนแล้วนะ
‪เดี๋ยวฟ้าสว่างก็เปลี่ยนเวรแล้ว
‪จะมีเรื่องอะไรได้
‪- เข้าไม่ได้ครับ ‪- ขอเถอะครับ
‪ประธานบริษัทผมอยู่ข้างใน ‪ประธานผมเป็นผู้หญิง
‪เดี๋ยวครับๆ
‪ทำยังไงดี
‪(หน่วยกู้ภัย)
‪(ตำรวจ)
‪ใจเย็นครับ
‪- เข้าไม่ได้นะครับ ‪- หลบไปหน่อยครับ
‪คุณครับ
‪คุณครับๆ เดี๋ยวนะครับ
‪- ประธานเราล่ะครับ ‪- ไม่รู้ครับ
‪คุณน่าจะถ่ายอะไรไว้ได้สิ ‪กล้องอยู่ไหน
‪- ตอนนั้นใครจะไปถ่ายอะไรได้ ‪- พูดอย่างนี้ได้ไง
‪ผมก็เกือบตายเหมือนกัน
‪- แล้วประธานเราอยู่ที่ไหน ‪- ผมจะฟ้องให้หมดเลย
‪แล้วจะให้ถามใครล่ะ
‪เดี๋ยวครับ อยากจะบ้าตาย ‪ทำงานแบบนั้นได้ยังไงกัน
‪บอกประธานไปแล้วว่าเดี๋ยวรายงานให้ก็ได้
‪อยู่ๆ ก็มาบอกว่าจะเล่นร่มร่อนเอง ‪จะบ้าตาย
‪เห็นพูดว่าต้องรีบขึ้นไปสักที่
‪คุณขึ้นไปถึงไหนเนี่ย ท่านประธาน
‪อะไรเนี่ย
‪ฉันสลบไปเหรอ
‪ที่นี่ที่ไหนเนี่ย
‪โอ๊ย
‪ที่นี่ที่ไหนเนี่ย
‪นี่คือเซรีๆ ‪หัวหน้าทีม ช่วยตอบหน่อยค่ะ
‪ฮัลโหลๆ
‪อะไรเนี่ย
‪อะไรกันเนี่ย
‪อุทยานแห่งชาติงั้นเหรอ
‪โอ๊ย แม่จ๋าๆ
‪สูงจัง
‪ขอโทษนะคะ
‪ขอโทษนะคะ มีใครอยู่ไหมคะ
‪ทางนี้ค่ะ
‪ช่วยฉันด้วย
‪เมื่อกี้ได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่า
‪อะไรนะครับ ไม่ได้ยินนะครับ
‪เสียงผู้หญิง เหมือนเสียงร้องไห้ด้วย
‪ทำไมพูดอะไรน่ากลัวแบบนั้นครับ
‪นี่คือนกฮูกๆ นกพิราบตอบด้วย
‪นี่คือนกพิราบ มีเรื่องอะไร
‪คุณต้องมาดูหน่อยครับ
‪เพราะพายุหมุนทำให้ฝายธรรมชาติ ‪และเนินทรายพังทลายครับ
‪รับทราบ
‪- สหายผู้กอง... ‪- นายไปก่อนเลย
‪ฉันขอตรวจดูตรงนี้ก่อน
‪ครับ
‪ทางนี้ค่ะ ทางนี้
‪คุณเป็นทหารนี่เอง
‪ค่ายทหารแถวนี้ระดมพล ‪เพื่อตามหาฉันเหรอคะ
‪- รหัสลับ ‪- คะ
‪มันคืออะไรคะ
‪อย่าเข้ามานะคะๆ พูดตรงนั้นก็ได้ค่ะ
‪พูดตรงนั้นเถอะค่ะ
‪ลงมา
‪ฉันก็อยากลงไปเหมือนกันค่ะ
‪แต่อย่างที่คุณเห็น มันสูงมากเลย
‪และฉันก็ไม่มีแรงเลยค่ะ
‪ลงค่ะ ลงไปกัน ฉันปลดตัวล็อกอยู่ค่ะ
‪สังกัดไหน ชื่ออะไร
‪คือสังกัดฉันเป็นบริษัทด้านแฟชั่น
‪ฉันบอกไปคุณก็คงไม่รู้
‪ส่วนจะให้บอกชื่อกับ ‪คนแปลกหน้าก็ยังไงอยู่
‪แล้วก็...
‪คุณคงตัดสินใจลำบากน่าดู ‪คิดถูกแล้วค่ะ ที่มาสาธารณรัฐเกาหลี
‪สาธารณรัฐเกาหลีเหรอ
‪มันเรียกว่าอะไรนะ
‪ก็คุณเป็นทหารแปรพักตร์ใช่ไหมคะ
‪ไม่ใช่งั้นเหรอ งั้น...
‪คอมมิวนิสต์ติดอาวุธ...
‪หรือว่าสายลับ
‪ฉันหมายถึง...
‪ทหารชั้นนำของเกาหลีเหนือ ‪ที่ได้รับคำสั่งพิเศษ
‪เพื่อปฏิบัติการลับสุดยอด ‪ทำให้ต้องมาที่นี่อย่างกะทันหัน
‪วางใจได้เลยค่ะ ฉันไม่แจ้งความหรอก
‪ฉันไม่สนใจเรื่องคนอื่นหรอกค่ะ ‪แค่เรื่องตัวเองก็ยุ่งอยู่แล้ว
‪- ถ้างั้นขอตัวนะคะ ‪- หยุดตรงนั้น
‪หยุดแล้วค่ะ ดูสิคะ ฉันหยุดแล้ว
‪คุณ...
‪ปล่อยฉันกลับบ้านได้ไหมคะ
‪- บ้านคุณอยู่ที่ไหน ‪- เขตคังนัม กรุงโซล...
‪ถ้าบอกละเอียดกว่านี้คงไม่ได้
‪ไกลน่าดูเลยนะ
‪เดี๋ยวฉันหาทางไปเองค่ะ ‪ขอบคุณมากนะคะ
‪ดูเหมือนคุณจะเข้าใจอะไรผิดนะ
‪ผมไม่ได้มาที่เกาหลีใต้
‪- อะไรนะคะ ‪- คุณต่างหากที่มาเกาหลีเหนือ
‪เหนือ เกาหลีเหนือเหรอ
‪นอร์ทโคเรียน่ะนะ
‪อะไรเนี่ย พูดเพ้อเจ้ออะไรของคุณ
‪ที่นี่จะเป็นเกาหลีเหนือได้ไง
‪พูดจริงเหรอคะ
‪อย่าล้อเล่นสิคะ จริงๆ เลย
‪สุดยอด
‪ที่นี่คือเขตปลอดทหาร ‪เส้นแบ่งเขตทหารที่ 38
‪- และเป็นพื้นที่เส้นแบ่งฝั่งเหนือ ‪- "เขตปลอดทหาร"
‪ที่ที่อยู่ในหนัง ‪เรื่องเจเอสเอน่ะเหรอ
‪งั้นก็ไม่ใช่ฝั่งเหนือซะทีเดียวนะคะ
‪นี่เป็นอาณาเขตของ ‪สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี
‪และบุคคลนิรนาม ‪จากฝั่งใต้บุกรุกเข้ามา
‪- ตามขั้นตอนทางกฎหมาย... ‪- เดี๋ยวค่ะ
‪ฉันไม่ได้บุกรุกเข้ามานะคะ ‪ดูนั่นสิคะ บนนั้น
‪คือว่าฉันกำลังเล่นร่มร่อนอยู่
‪แล้วอยู่ๆ ท้องฟ้าที่สดใสก็ปั่นป่วน ‪มีพายุทอร์นาโดพัด
‪ไม่มีพยากรณ์อากาศมาก่อน ‪รถแทรกเตอร์ปลิว
‪ทั้งหมูทั้งคนปลิวว่อนเลย
‪ฉันก็ปลิวด้วย แล้วสลบไป
‪ตื่นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว
‪ที่ฉันจะสื่อคือมันเป็นอุบัติเหตุค่ะ ‪ช่วยไม่ได้จริงๆ
‪งั้นก็ดี
‪ขอบคุณค่ะ คุณเข้าใจที่ฉันพูดสินะคะ
‪ไปอธิบายเอาเองนะครับ ตอนถูกสอบสวน
‪ไม่สิ สอบสวนอะไร ทำไมกัน
‪ตามกฎหมายประเทศ
‪ผู้ที่หลบหนีข้ามประเทศ ‪จะถูกมัดเพื่อสอบสวน
‪มัดเหรอ จะจับฉันมัดงั้นเหรอคะ
‪แล้วจะให้ปล่อย ‪คนที่นั่งเครื่องร่อนไปเฉยๆ
‪โดยไม่สอบสวนเลยอย่างนั้นเหรอ
‪แล้วถ้าเกิดฉันไม่ได้ทำอะไรผิด
‪แต่โดนหาว่าเป็นสปายสาวสวย ‪เป็นสายลับสาวสวย
‪ถูกจับไปทรมาน ส่งไปเหมืองแร่อาโอจิ
‪จะทำยังไงล่ะคะ
‪ไม่เกิดเรื่องแบบนั้นหรอกครับ
‪- คุณรับประกันได้ไหมคะ ‪- รับประกันไม่ได้
‪แล้วฉันจะเชื่อคุณได้ยังไง ‪เป็นคุณจะเชื่อเหรอ
‪คุณเชื่อหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องของผม
‪จริงๆ เลย
‪อย่าพูดอะไร ‪ไร้ความรับผิดชอบแบบนั้นสิคะ
‪ถ้าฉันวิ่งไป ไม่นานก็คงถึง
‪ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ
‪ฉันวิ่งเก่งมากจริงๆ นะคะ
‪ฉันจะวิ่งหายไปราวกับลูกธนูเลยค่ะ
‪เพื่อไม่ให้คุณต้องเดือดร้อน
‪- หยุดก่อนครับ ‪- ถือว่าช่วยคนสักคน ทำเป็นไม่เห็น
‪เดี๋ยวครับ นั่นพื้นที่กับระเบิด
‪กับระเบิดเหรอ
‪ตรงไหนคะ
‪ที่นี่มีกับระเบิดที่หายไปอยู่มาก
‪ถูกพัดมากับน้ำเมื่อพายุเข้า ‪และโดนดินกลบจนมิด
‪ผมเชี่ยวชาญด้านนี้
‪คิดว่าจะไป ‪โดยไม่ต้องให้ผมช่วยได้เหรอ
‪ฉันเข้าใจแล้ว ‪แต่คุยกันตรงนั้นได้ไหมคะ
‪ทำไมต้องเดินเข้ามาใกล้ด้วย
‪ถ้าขยับตัวโดยไม่เชื่อที่ผมบอก ‪ข้อเท้าคุณอาจ...
‪- คุณเป็นอะไรไปคะ ‪- ไม่มีอะไร
‪ฉันว่ามีนะ ต้องมีแน่ๆ
‪ก็บอกว่าไม่มีไง
‪ฉันว่าคุณเหยียบกับระเบิดที่หายไปนะ
‪- ไม่ใช่ครับ ‪- ไม่ใช่งั้นเหรอคะ
‪จริงเหรอ
‪คุณไม่ต้องการให้ฉันช่วยเหรอคะ
‪งั้นหมุนตัวหน่อย ลองขยับตัวซิ
‪ขยับตัวไม่ได้นี่
‪นี่คือเหยี่ยวนกกระจอก ‪นี่คือเหยี่ยว...
‪นี่คือนกพิราบๆ ‪เหยี่ยวนกกระจอกตอบด้วย
‪ขอบคุณครับ
‪ขอบคุณทำไมคะ ‪ฉันไม่ได้จะให้คุณสักหน่อย
‪อย่าลืมนะว่าผมมีปืน
‪ถ้าคุณชักปืนมายิงฉัน
‪อย่าลืมนะคะ ‪ว่าคนเดียวที่ช่วยคุณได้จะหายไป
‪พอดีฉันไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวน่ะค่ะ
‪บางทีผู้เชี่ยวชาญก็ ‪เหยียบกับระเบิดเหรอคะ
‪ถ้าคุณต้องยืนแบบนั้น ‪เหน็บกินเท้าแน่
‪- ผมไม่เป็นไร ‪- เข้าใจแล้วค่ะ
‪คุณเอาแต่บอกว่าไม่เป็นไร ‪งั้นฉันไปนะคะ
‪พอดีฉันมีงานอีกเยอะ ไปนะคะ
‪ก็ได้
‪แต่ผมขอเจ้านั่นก่อนไป
‪รอสักครู่ ‪เดี๋ยวมันก็คงลอยไปหาคุณค่ะ
‪เพราะฉันก็ต้องขอเวลาหนีเหมือนกัน ‪คุณเข้าใจฉันใช่ไหมคะ
‪สิ่งที่ฉันเจออยู่ตอนนี้ ‪ก็เป็นเรื่องใหญ่เหมือนกัน
‪ไม่มีเวลามาห่วงคนอื่นหรอกค่ะ
‪ขอตัวนะคะ
‪อย่าทำอะไรน่าอาย ‪แบบฉันหันหลังให้แล้วยิงฉันนะ
‪เห็นกล่องไม้ข้างหน้าคุณไหม
‪- เห็นค่ะ ‪- นั่นคือระเบิดพีเอ็มดี
‪ทำไมกับระเบิดเยอะแบบนี้เนี่ย
‪พยายามเดินริมน้ำเข้าไว้
‪เดินดูทางใต้เท้าให้ดี
‪ฉันจะพูดเพราะว่า ‪เราคงไม่ได้เจอกันอีก
‪หน้าตาคุณตรงสเปกฉันเลย
‪ถ้าคิดเหมือนกัน เจอกันใหม่ ‪ตอนประเทศรวมกันแล้วก็คงดีนะคะ
‪ตอนนี้...
‪คุณยังพูดเล่นได้อยู่อีกเหรอ
‪ว่าแต่ถ้าจะไปเกาหลีใต้ ‪ต้องไปทางไหนเหรอคะ
‪ถ้าคุณเดินตรงไป จะมีทางแยก
‪ตรงทางแยกนั้น
‪ให้เดินไปทางขวา
‪ฉันเชื่อคุณได้ไหมคะ
‪เลือกเอา อย่าถาม
‪ผมบอกคำตอบคุณไปแล้ว
‪ไปก่อนนะคะ
‪สหายผู้กอง
‪มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ
‪- สหายผู้กอง ‪- ทางนี้
‪สหายผู้กอง
‪ผมตามหาคุณตั้งนาน
‪รีบรายงานพลทหารในกองร้อย
‪หากพบใครท่าทางน่าสงสัย ‪ให้จับตัวทันที
‪ผู้ลี้ภัยเหรอครับ
‪หรือว่าสายลับ
‪เป็นผู้หญิงเกาหลีใต้ ‪ที่หลงเข้ามาโดยอุบัติเหตุ
‪อย่าใช้ปืน แค่จับตัวเธอมา ‪นี่เป็นคำสั่ง
‪ครับ
‪นี่คือนกพิราบๆ นกดุเหว่าตอบด้วย
‪ใครเรียกหานกดุเหว่า
‪นี่คือนกพิราบๆ นกดุเหว่าตอบด้วย
‪ไม่มีการตอบรับครับ
‪สหายผู้กอง
‪ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหมครับ
‪อย่าบอกนะครับ
‪อย่าห่วงเลยครับ
‪ผมจะเรียกกองทหารช่างมาครับ
‪สหายควังบอมทำเถอะ
‪นายเคยกู้ระเบิดใช่ไหม
‪เคยหนเดียวครับ ตอนเป็นทหารใหม่
‪ฉันเชื่อใจนายมากนะ
‪ผมจะทำสุดความสามารถครับ
‪เดี๋ยวก่อน ‪นายจะกู้ระเบิดมือเปล่าเหรอ
‪ใช้นี่เอาเข็มแทงชนวนออก
‪ครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ
‪ระวัง
‪ถ้านายทำพลาด ‪อาจทำให้ระเบิดไปถูกชนวนได้
‪ครับ
‪ตรงนั้นต้องระวังเป็นพิเศษ
‪เบามือนะ
‪ระวังหน่อย
‪ไหนบอกว่าเชื่อใจผมมาก
‪ก็เชื่อไง
‪- เสร็จแล้วเหรอ ‪- ครับ เสร็จแล้วครับ
‪ไปกันเถอะ
‪ครับ
‪เขาบอกว่าทางขวา
‪ถ้าไม่เชื่อเขาแล้วจะทำยังไง
‪หน้าตาเขาดูไม่ใช่คนโกหก
‪จะเชื่อเขาได้ไง นี่เกาหลีเหนือนะ ‪ต้องเป็นแผนแน่ๆ
‪(ทางเลือกของเซรี)
‪ทำไมเราต้องแห่มาทั้งกองร้อย
‪เพราะผู้หญิงเกาหลีใต้คนเดียวด้วย
‪เขาว่ายังไงนะ ถ้าเจอให้ยิงทันที
‪แสดงว่าเป็น ‪สายลับติดอาวุธหรือเปล่านะ
‪- สายลับงั้นเหรอ ‪- สายลับเหรอ
‪พ่อค้าลักลอบแล้วยังสายลับอีก
‪ทำไมชะตาของคนที่กำลังจะผลัด ‪เปลี่ยนกองร้อยถึงเป็นแบบนี้ โชคร้ายจริงๆ
‪เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว
‪แบ่งเป็นกลุ่มละสองคน
‪รับทราบ ไปกันเถอะ
‪ถ้าจะเข้ามาก็เข้ามาพรุ่งนี้ ‪หลังผลัดเปลี่ยนกองร้อยไม่ได้หรือไง
‪ไม่งั้นกองร้อยที่หก ‪ก็มารับงานนี้แทนแล้ว
‪แต่ถ้าเราจับสายลับติดอาวุธได้
‪ก็คงได้รางวัลชิ้นใหญ่ใช่ไหมครับ
‪สหายพลทหารก็จะได้เลื่อนขั้นนะครับ
‪- เลื่อนขั้นเหรอ ‪- ใช่แล้วครับ
‪ถ้างั้นก็ถึงเวลา ‪พลแม่นปืนพโยชีซูออกโรงแล้วสินะ
‪สหายพลทหาร
‪ผมขอตัวไปทำธุระก่อน
‪ไปเลยๆ
‪คิดอยู่พอดีว่าเมื่อไหร่ ‪ฉันถึงจะได้เข็มนายพล
‪วันนี้สินะ
‪มองพลาดไปเหรอ
‪อยู่นั่นเอง
‪นี่ๆ อยู่เฉยๆ หน่อยสิ
‪ถ้าไม่ขยับก็ยิงตรงเป้าแล้ว
‪ให้ตายเถอะ วิ่งเร็วชะมัด
‪เป็นผีหรือไงเนี่ย
‪นี่คือนกดุเหว่าๆ
‪ขอกำลังเสริมด่วน
‪อะไรเนี่ย
‪ทำไมต้องวิ่งไล่ตามด้วย ‪ไหนว่าให้ฉันไปได้
‪(ทุ่งกับระเบิด)
‪นั่นมันทุ่งกับระเบิดเลยนะ
‪(พื้นที่กับระเบิด ‪ที่ยังไม่ได้ตรวจสอบ)
‪ว่าแต่ทำไมเธอวิ่งผ่าน ‪ทุ่งกับระเบิดแบบนั้น
‪ถ้าไปทางนั้น ‪จะเป็นแนวรั้วลวดหนามเรานะครับ
‪ทั้งสองคนไปทางอ้อมกับระเบิดทางซ้าย
‪- ฉันจะไปทางขวา ‪- ครับ
‪โอ๊ย จริงๆ เลย
‪หยุดอยู่ตรงนั้นนะ
‪- บ้าเอ๊ย ‪- อย่าขยับไปไหน
‪มานี่เลย
‪นี่ มานี่นะ
‪วิ่งไม่คิดชีวิตเลย
‪เฮ้ย นั่น...
‪ยัยบ้านั่น...
‪- เข้าไปในนั้นทำไม ‪- เจ้าพวกนี้ ตามมาถึงนี่เลย
‪นี่ อย่าเข้าไปนะ
‪ทางนั้นไม่ใช่ทางกลับประเทศเธอนะ ‪ห้ามเข้าไปในนั้น
‪มาทางนี้เร็ว
‪เฮ้ย ทางนั้นเข้าไปไม่ได้นะ
‪พูดอะไรของเขา
‪ถ้าเข้าไปพวกเราตายกันหมดนะ
‪อย่าไปทางนั้น
‪- ไม่ใช่ทางนั้น ‪- ยัยบ้าเอ๊ย
‪โง่หรือเปล่าเนี่ย
‪ข้ามไปฝั่งนั้นทำไม
‪ทำยังไงดีครับ
‪วิทยุไปที่ป้อมก่อน
‪นี่คือนกดุเหว่า นกนางนวลตอบด้วย
‪นกนางนวล เฮ้ย นกนางนวล
‪"คนรักกัน ยังไงก็ต้องได้พบกัน
‪ไม่ว่าจะอยู่ห่างกันแค่ไหน
‪สุดท้าย
‪ก็จะกลับมาหากันอีกครั้ง"
‪ใส่เลย สร้อยคอนั่นน่ะ
‪อึนดง ลูกชายที่น่าภูมิใจของแม่
‪ลูกกินดีอยู่ดีในค่ายทหารใช่ไหม
‪สิบปีนั้น เป็นช่วงเวลาที่ยาวนาน ‪และเป็นช่วงเวลาที่สั้นด้วย
‪เข้ารับการเกณฑ์ทหารสิบปีอย่างปลอดภัย
‪ติดเหรียญวีรบุรุษไว้ที่อก ‪แล้วกลับบ้านนะ
‪แม่ครับ
‪(เซรี)
‪เลขหมายที่ท่านเรียก ‪ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
‪ฮัลโหล
‪เลขานานี่เอง
‪อะไรนะคะ
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪ที่ฉันเรียกทุกคนมาวันนี้
‪เพื่อขอให้ช่วยสวดภาวนาค่ะ
‪เกิดวิกฤตที่ฉัน...
‪และสามีฉันไม่คาดคิดมาก่อน
‪เราแค่ทำตัวเป็นคนดี ‪แต่กลับถูกตอบแทนแบบนี้
‪อยู่ๆ ไอ้คนชั้นต่่ำที่...
‪มาจากที่ไหนก็ไม่รู้
‪อยากได้ตำแหน่งของสามีฉันค่ะ
‪(สามีฉัน)
‪สามีฉันเป็นลูกชายคนโต
‪ก็น่าจะได้เป็น...
‪(สามีฉัน)
‪ทุกคนคะ ขอเวลาสักครู่นะคะ ‪ขอโทษด้วยค่ะ
‪ที่รัก
‪ฉันชุมนุมสวดภาวนาอยู่ ‪เดี๋ยวเสร็จแล้วโทรหา
‪เซรีหายสาบสูญไป
‪อะไรนะ
‪อะไรกัน เรื่องจริงเหรอ
‪เข้าใจแล้วค่ะ
‪ถ้ามีข่าวคืบหน้าก็โทรหาฉันเลยนะ
‪อือๆ
‪พระเจ้าช่วย
‪ตายจริงๆ
‪ผู้ดูแลคะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ
‪ฉันน่ะ...
‪ยังไม่ทันได้สวดภาวนาต่อพระเจ้าเลย
‪แต่ท่านกลับตอบรับฉันแล้ว
‪- พระผู้เป็นเจ้า ‪- อาเมน
‪พวกเราใช้เฮลิคอปเตอร์ โดรน ‪ไม้ค้นหา สุนัขตำรวจ
‪ใช้กำลังพลเท่าที่จะหาได้ ‪เพื่อช่วยตามหาแล้ว
‪เพราะงั้นอย่าห่วงไปเลยครับ
‪พวกคุณคงจัดการกันเองได้
‪ความจริงสิ่งที่ผมเป็นห่วงมากที่สุด
‪คือพวกสื่อครับ
‪ถ้าพวกนักข่าวได้ข่าวแล้วเอาไปเขียน ‪เรื่องจะเริ่มวุ่นวายน่ะครับ
‪ราคาหุ้นของเราก็ด้วย
‪ครับ เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ
‪อาจมีรายงานรายละเอียดของอุบัติเหตุ
‪แต่เราจะปิดข้อมูลส่วนตัว ‪ไว้เป็นความลับครับ
‪ว่าแต่คาดว่าเธอจะมีชีวิต ‪อยู่ถึงเมื่อไหร่เหรอครับ
‪เพราะว่าเป็นภัยพิบัติ
‪ก็เลยไม่มีเวลาตายตัวครับ
‪แต่จากประสบการณ์ส่วนตัวของผม
‪ก็ประมาณ 48 ชั่วโมงครับ
‪- นานขนาดนั้นเลยเหรอครับ ‪- นานจัง
‪- อะไรนะครับ ‪- ถ้ายังมีชีวิตอยู่
‪ตอนนี้ก็น่าจะติดต่อมาแล้วหรือเปล่า
‪เธอไม่อยู่ที่โรงพยาบาลแถวนี้นี่
‪แต่นี่ก็ผ่านมาสิบกว่าชั่วโมงแล้ว
‪โอกาสรอดก็น่าจะริบหรี่แล้วนะ
‪- นั่นสิ ‪- นั่นสิ
‪พวกคุณมีหมา เอาหมามากเพิ่มอีก
‪พื้นที่ใหญ่ขนาดนี้ บริเวณกว้างจะตาย
‪แล้วเมื่อไหร่จะหาเจอครับ
‪- คุณครับ ทางเรา... ‪- ตรงนั้นไม่เห็นมีใครสักคน
‪ทางนี้ก็ไม่ทำอะไรกันเลย
‪แกบอกว่าจะหายไปนี่
‪บอกว่าจะตัดลูกไม่ใช่เหรอ
‪แต่คงอยากได้ของที่พ่อให้สินะ
‪ไปบอกพ่อแกซะ ว่าทำไม่ได้
‪หนูน่ะ
‪เวลาตกใจหรือกลัวก็ยังอุทานว่า
‪"แม่จ๋า"
‪น่าขำใช่ไหมคะ
‪ทั้งที่หนูไม่มีแม่สักหน่อย
‪จะมีแม่คนไหนบนโลกกัน ‪ที่อยากให้ลูกสาวหายตัวไป
‪ใช่ไหมล่ะคะ
‪แม่จ๋า
‪อะไรเนี่ย เวลาแบบนี้ต้องไม่ขาดสิ
‪รอฉันหนีไปได้ก่อนเถอะ
‪แกไม่ผ่านการทดสอบ
‪พวกเธอไม่รอดแน่
‪ว่าแต่ฉันผ่านรั้วมาแล้ว
‪แต่ทำไมไม่มีคนเลยล่ะ
‪อะไรกัน
‪พวกทหารไปพักร้อนกันหรือไง
‪- เป็นเพราะผมเองครับ ‪- ไม่ครับ
‪เพราะผมครับ
‪นี่ๆ
‪ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหา ‪ว่าใครเป็นคนผิดนะ
‪ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่เหยียบกับระเบิด
‪ทำให้เธอหนีไป
‪สหายผู้กอง ‪ก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบหรือเปล่า
‪ที่ฉันจะพูดคือสหายผู้กอง
‪ไม่ได้ตั้งใจจะเหยียบ ‪กับระเบิดสักหน่อย
‪เป็นความจริงที่ทุกคนก็รู้ ‪แม้แต่น้องเล็กของกองร้อย
‪ว่าลำธารนั่นมีกับระเบิด ‪ตกค้างจำนวนมาก
‪เขาก็น่าจะระวังตัว
‪แต่เหยียบเข้าไปแล้ว จะทำอะไรได้
‪สหายพโยชีซูดื่มมาเหรอ
‪อะไรนะครับ
‪คือว่า มันไม่ใช่เหล้า...
‪แต่เป็นยาน่ะครับ
‪ถ้าให้พูดกันอีกครั้ง
‪ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเถียงกัน ‪ว่าเป็นความผิดใคร
‪เราต้องรีบจับผู้หญิงคนนั้น ‪ไม่ใช่เหรอครับ
‪ถ้าผู้หญิงคนนั้น ‪ถูกกระทรวงความมั่นคงจับได้
‪พวกเราทุกคนซี้แหงแก๋เลยนะครับ
‪"ซี้แหงแก๋" เหรอครับ
‪เราจะเดินเข้าไปในสถานกักกัน
‪และนอนกลับออกมา
‪สถานกักกันเหรอ
‪ถ้ายอมหยวนให้มากที่สุด
‪ก็คงปลดประจำการ
‪แม่ครับ
‪ได้เวลาผลัดเปลี่ยนกองร้อยแล้ว
‪- ไปกัน ‪- ครับ
‪กองร้อย แถวตรง
‪กองร้อยที่ห้าส่งมอบการรักษาการณ์ ‪เขตปลอดอาวุธเรียบร้อยแล้ว
‪ผู้กำกับกองร้อยที่ห้า รีจองฮยอก
‪ว่าแต่เจ้าเครื่องร่อน ‪ไม่มีเครื่องยนต์นั่น
‪บินข้ามมาแผ่นดินเราได้ยังไงครับ
‪เพราะมันไม่มีเครื่องยนต์ไง
‪ถ้ามันมีกำลังเครื่อง แม้ลมจะพัดแรง ‪เรดาร์ก็คงจับได้แล้ว
‪กล้องถ่ายภาพความร้อนตรวจจับ ‪เครื่องร่อนไร้เครื่องยนต์ไม่ได้
‪หากไม่ได้มองด้วยตาเปล่า ‪ก็พลาดเข้ามาได้
‪ถ้าพลาดเข้ามาเพราะลมจริงๆ
‪สหายหญิงคนนั้นคงตกใจน่าดู
‪นี่
‪แล้วฉันไม่ตกใจหรือไง
‪เราจะจับเธอได้ก่อนคนอื่นไหมครับ
‪เราต้องจับให้ได้
‪ไม่ว่ายังไงก็ตาม
‪ทำไมเหมือนฉันเคยผ่านทางนี้แล้วเลย
‪จะหลงทางอีกไม่ได้นะ
‪ฉันจะไม่ผ่านมาทางนี้อีก
‪เราอย่ามาเจอกันอีกเลยนะ
‪บ๊ายบาย
‪ตามหาอยู่หรือเปล่า
‪คุณก็เห็นนี่ ‪ว่าพวกเขาวิ่งวุ่นหาเธออยู่
‪นั่นแหละคือปัญหาของคุณ
‪คิดว่าที่ฉันถามเพราะกลัว ‪จะตามหายุนเซรีไม่เจอเหรอ
‪คนที่คุณควรตามหาคือยุนเซรีหรือไง
‪พูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪เลิกตั้งคำถามแล้วพูดมาตรงๆ เลย
‪มันว่างอยู่นี่
‪ตำแหน่งน่ะ
‪ตอนนี้มันว่างอยู่
‪คุณจะพลาดมันอีกหรือไง
‪นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วนะ
‪ถ้าคุณไม่อยากให้ตำแหน่งนั้น ‪หลุดไปตลอดกาล
‪ก็หาตัวให้ไวเลย
‪กูซึงจุนที่หอบเงินคุณหนีไปน่ะ
‪(เมืองเสิ่นหยาง ประเทศจีน)
‪คุณเฝ้าประตูไว้นะครับ
‪ถ้ามีคนน่าสงสัย ก็มารายงานทันที
‪ครับ
‪เชื่อใจเขาได้เหรอครับ
‪โธ่ ประธานครับ
‪คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช้คนพร่ำเพรื่อ
‪เขาไว้ใจได้ครับ
‪แล้วผู้จัดการโอล่ะครับ
‪ผมไว้ใจคุณได้ไหม
‪คุณจะมาไม่ไว้ใจผมตอนนี้ไม่ได้นะครับ
‪ผมก็พูดแบบนั้น ‪แล้วหักหลังประธานยุนมา
‪นั่นสินะครับ
‪ท่านประธานช่างน่าประทับใจจริงๆ
‪ตอนนี้ประธานยุนคงเดือดร้อนสุดๆ เลย
‪ไอ้บ้านั่นไม่ใช่คนยอมแพ้อะไรง่ายๆ
‪ตอนนี้คงตามรอยไปถึงฟิลิปปินส์แล้ว
‪เพื่อตามรอยมาถึงที่นี่
‪นานที่สุดก็คงสี่วัน ‪จากตรงนี้ฉันไปที่ไหนต่อดี
‪นั่นสิครับ ถ้ามีกำลังเงินและกำลังคน
‪ไม่ว่าไปหลบซ่อนที่ไหน ‪ก็โดนตามล่าอยู่ดี
‪มีข้อยกเว้นเพียงที่เดียวครับ
‪ที่ที่ไม่มีอินเทอร์เน็ต
‪ไม่มีอินเทอร์โพล
‪ที่ที่ไม่มีโรมมิ่งมือถือด้วย
‪แล้วที่นั่นคือที่ไหน
‪พูดมาสิครับ พูดออกมา
‪(ห้องสืบสวน หน่วยรบภาคสนาม ‪กองพันมินกยอง)
‪สหายพันตรี
‪นั่งสิ
‪ทานข้าวตามสบาย
‪ครั้งนี้ประสบผลสำเร็จมากครับ
‪มีทั้งเครื่องเคลือบหยกโครยอ ‪แล้วก็พระพุทธรูปทองคำเลย
‪พระพุทธรูปทองคำเกรดดีสุดๆ
‪มีกระโถนทองคำด้วยครับ
‪ทำได้ดีมาก
‪แล้วของอยู่ที่ไหน
‪มั่นใจใช่ไหม
‪แน่นอนครับ
‪แล้วพวกเราจะเป็นยังไงต่อไปครับ
‪เรื่องใหญ่โตเพราะไอ้ผู้กองนั่นเลย
‪ได้ยินว่าจะถูกส่งตัวไปพยองยาง ‪คงไม่มีอะไรใช่ไหมครับ
‪รีจองฮยอกมันคนละชั้นกับฉัน
‪เตรียมตัวรับรางวัลได้เลย
‪ขอบคุณครับ
‪ทานต่อเถอะก่อนอาหารจะเย็น
‪กินกัน
‪อะไรน่ะ เปิดประตู
‪เปิดประตู
‪เปิดประตูเร็ว
‪ในนั้นมีคน...
‪ตายแล้ว
‪สหายผู้กอง
‪เธอคงผ่านทางนี้ไปไม่ได้หรอกครับ
‪อาจจะเป็นอาหารหมูป่าไปแล้วก็ได้
‪คงไม่ต้องไปแจ้งกระทรวงความมั่นคง
‪ทำเรื่องเล็กให้เป็น ‪เรื่องใหญ่ใช่ไหมครับ
‪หมายความว่ายังไง
‪เจ้ากึมอึนดง
‪เป็นเสาหลักของคุณย่าและน้องๆ สี่คน
‪ส่วนแม่ของเจ้าอึนดง
‪กำลังรอให้ลูกชายเป็นวีรบุรุษกลับไป
‪พ่อแม่ทุกคนก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ
‪คิมจูมอกที่แอบดูละครเกาหลีใต้ ‪ระหว่างปฏิบัติหน้าที่
‪ก่อนจะไปสถานกักกัน
‪คงพ่อเขาต่อยจนตายก่อนแน่ๆ
‪ถ้าทำผิดก็ต้องรับโทษ
‪ไม่ใช่แค่กึมอึนดงที่ไม่อยู่ที่ป้อม ‪หรือคิมจูมอกเท่านั้น
‪แต่รวมถึงฉันที่ทำเธอหลุดมือไป
‪และสหายพลทหารพโยชีซู
‪ที่ดื่มในเวลางานด้วย
‪สหายผู้กองครับ
‪นี่ครับ
‪(สภากาชาดสาธารณรัฐเกาหลี)
‪ในที่สุด
‪เธอมาถึงแล้ว เซรี
‪ฉันเกือบได้ไปเกาหลีเหนือแล้ว
‪เรื่องวันนี้
‪เอาไปสัมภาษณ์ซีเอ็นเอ็นได้เลย
‪รีบไปที่นั่น
‪แล้วยืมโทรศัพท์
‪โทรเรียกแท็กซี่ แล้วรีบกลับบ้านกัน
‪โทรเรียกอาจารย์หมออิมให้มารักษา
‪เกือบถึงแล้ว
‪ฉันเกือบไปถึงแล้ว
‪เดี๋ยวนะ ทำไมที่นี่มืดจัง
‪นอนกันหมดแล้วเหรอ
‪ขอโทษนะคะ ฉันขอยืมโทรศัพท์...
‪มาเร็วๆ
‪ไปกัน
‪ไปกันเถอะ
‪สหายยองแอ อิฐถ่านหินของคุณ ‪ไม่ได้ดับระหว่างคืนใช่ไหม
‪ไม่ได้ดับ
‪สหายยองแอ เมื่อคืนหลับสบายดีใช่ไหมคะ
‪อือ สหายวอลซุกหลับสบายไหม
‪ค่ะ
‪ว้าว ไฟมาแล้ว
‪เมื่อคืนนี่มืดเชียว ‪พอฟ้าสว่าง ไฟก็มาเลยนะ
‪ดีแล้วที่ไฟมาก่อนเตรียมข้าวเช้าพอดี
‪นั่นน่ะสิคะ
‪ทำไมวันนี้มาช้าตั้งสิบนาทีล่ะคะ
‪ผมช้าที่ไหน วัวต่างหากที่ช้า
‪เอาน้ำต้มหมูมาเถอะครับ
‪นี่ค่ะ ขอตั๋วไข่ไก่ด้วยค่ะ
‪นี่ตั๋วไข่ไก่สิบใบค่ะ
‪ฉันสะสมครบสิบใบแล้ว ขอไข่ไก่หน่อย
‪เก็บไว้เยอะเลยนะ
‪คุณขยันจริงๆ เลยนะ
‪พวกเขา...
‪ทำอะไรกันน่ะ
‪ยังอุ่นๆ อยู่เลยครับ
‪จริงด้วย
‪- เอาล่ะค่ะ ทุกคน ‪- แม่จ๋า
‪- มาแล้ว ‪- เราทุกคน...
‪มาเริ่มทำกายบริหารกันค่ะ
‪- มาค่ะๆ ‪- รีบออกมาจากบ้านเถอะค่ะ
‪เร็วเข้า
‪(ผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ‪อยู่กับพวกเราตลอดกาล)
‪- สหายริมจินจู ‪- ค่ะ
‪- สหายจองอูพิล ‪- ครับ
‪- สหายพัคอึนบยอล ‪- พวกเขาทำอะไรกัน
‪สหายอึนบยอลยังไม่มา
‪- ทำไมถึงพูดภาษาแบบนั้น ‪- มาสายเสมอเลย
‪ถ้ารอเธอ เราคงไปโรงเรียนสาย
‪เราไปกันเลยเถอะ
‪- ไปกัน ‪- ไปกัน
‪หน้าเดิน
‪- มาจากที่ไหน ‪- มาจากที่ไหน
‪- มาจากหมู่บ้าน ‪- มาจากหมู่บ้าน
‪- ไปที่ไหน ‪- ไปที่ไหน
‪- ไปโรงเรียน ‪- ไปโรงเรียน
‪- ไปเพื่อทำอะไร ‪- ไปเพื่อทำอะไร
‪- ไปเพื่อเรียนหนังสือ ‪- ไปเพื่อเรียนหนังสือ
‪- ใครไปบ้าง ‪- ใครไปบ้าง
‪- เราทั้งหมดไปด้วยกัน ‪- เราทั้งหมดไปด้วยกัน
‪(ดินแดนแห่งสวรรค์ของราษฎร)
‪(ผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ‪อยู่กับพวกเราตลอดกาล)
‪- มาจากที่ไหน ‪- มาจากที่ไหน
‪- มาจากหมู่บ้าน ‪- มาจากหมู่บ้าน
‪- ไปที่ไหน ‪- ไปที่ไหน
‪- ไปโรงเรียน ‪- ไปโรงเรียน
‪- ไปเพื่อทำอะไร ‪- ไปเพื่อทำอะไร
‪- ไปเพื่อเรียนหนังสือ ‪- ไปเพื่อเรียนหนังสือ
‪- ใครไปบ้าง ‪- ใครไปบ้าง
‪- เราทั้งหมดไปด้วยกัน ‪- อะไรกัน
‪ฉันยังอยู่เกาหลีเหนือเหรอเนี่ย
‪หัวหน้าฮง
‪ฮัลโหลๆ
‪หัวหน้าฮง
‪ได้ยินฉันใช่ไหม คุณได้ยินฉันนี่
‪ไล่บริษัทจัดอีเวนต์ออกเลย
‪เช็กพยากรณ์อากาศจริงหรือเปล่าเนี่ย
‪ทำไมถึงทำงานเลินเล่อกันแบบนี้
‪ถ้าฉันกลับไป ฉันไม่อยู่เฉย...
‪ไม่สิๆ
‪ฉันจะปล่อยไป
‪ฉันจะปล่อยไปจริงๆ
‪ฉันไม่โกรธสักเลยนิด
‪คุณไม่ตอบฉันเพราะกลัวฉันโกรธใช่ไหม
‪ฉันไม่โกรธเลย
‪ตอบฉันหน่อยสิคะ
‪ฉันคิดว่า...
‪ที่นี่น่าจะเป็นอุทยานแห่งชาติ
‪เมื่อกี้ฉันเห็นเก้งด้วย
‪ลองหาดูว่าแถวนั้น ‪มีอุทยานแห่งชาติไหม
‪อาจจะฟังเหมือนเป็นคำสั่ง
‪แต่เป็นคำขอร้องนะคะ
‪ทำไมกัน
‪อย่าทำกับฉันแบบนี้สิ
‪ฉันมีเรื่องต้องทำอีกเยอะนะ
‪งานกองเป็นภูเขาเลย
‪อย่างเช่น
‪ฉันตั้งใจจะเพิ่มเงินเดือนให้พนักงาน
‪ให้โบนัสเยอะๆ ด้วย
‪ได้ยินฉันไหม
‪น่าจะได้ยินนะ
‪แต่จะตอบตอนนี้ก็ละอายใช่ไหม
‪ใครก็ได้
‪ช่วยมาหาฉันหน่อยเถอะ
‪ทางนี้ค่ะ
‪ทางนี้
‪ทางนี้ค่ะ
‪- ตระกูลฉันรวยมากที่เกาหลีใต้ ‪- ผมไม่สน
‪พวกคุณไม่ซวยกันหมดเหรอ ‪ถ้ามีคนรู้ว่าฉันซ่อนตัวอยู่ที่นี่
‪แปลว่าจะโดนปลดหรือเปล่า
‪- ได้ยินว่าต้องการงานนี้กัน ‪- เขาบอกว่าเธอตายแล้ว
‪เขาหนีไปซ่อนตัว ‪หลังเชิดเงินไปกว่าพันล้าน
‪ต้องมีบัญชีใหม่แน่
‪ทำไมคุณอยู่ที่นี่
‪เรซูเม่ของเขา ‪ไม่มีประวัติครอบครัวเลย
‪ทะแม่งๆ ไปหมด
‪- ฉันอยากตอบแทนคุณ ‪- ไม่ต้องครับ
‪เราไม่มีบุญคุณอะไรกันแต่แรกแล้ว
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน