NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIONE POSTACI, ORGANIZACJE ORAZ WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE
ROK 1989
Se-ri, wybierz
- swoje marzenie! - Tak!
Se-ri, weź kwiat!
Kwiat weź!
Wtedy podjęłam pierwszą decyzję w życiu.
Podczas gdy inni brali pieniądze lub włóczkę,
ja wybrałam
dłoń taty.
Tak jest! Złapanie taty za dłoń jest najlepsze!
Jako dziewczynka, która w przyszłości będzie walczyć
o przywództwo w olbrzymiej spółce, dokonałam idealnego wyboru.
WYBÓR SE-RI
UMOWA
- Gratulacje. - W tę stronę.
Czy to polegałam na szczęściu,
czy na przeczuciu,
zawsze podejmowałam słuszne decyzje.
Mówił, żeby iść w prawo.
Dlatego nawet w najtrudniejszych chwilach nie wątpiłam w siebie.
Chodźmy.
Dokąd idziemy?
Sądziłam, że znowu podejmę właściwą decyzję.
Lecz tym razem
pomyliłam się.
Choć to tylko jedna decyzja,
jej konsekwencje były ogromne.
Teraz więc
jestem w Korei Północnej.
To wypadek.
A w czasie wypadku potrzebny nam ktoś,
kto pomoże.
A jedyną taką osobą w tym miejscu
jest ten mężczyzna.
Powinnam sobie poradzić.
O Boże.
Matko.
Nie wierzę, że znowu się spotykamy.
Miała pani wracać.
Pewnie pana zaskoczyłam.
Sama też jestem zdziwiona.
Nie wiedziałam, dokąd iść, zgubiłam się,
a potem nagle widzę krowę z Północy, jakieś panie z Północy
i dzieci też.
Ale tak się cieszę,
że pana znowu spotykam.
Wiedziałam. Może i udaje twardziela, ale to tylko mężczyzna.
No i proszę. Nawet nie może spojrzeć mi w oczy.
Bardziej naiwny niż myślałam.
Udało jej się przejść przez granicę,
choć nie wygląda, by chciała uciec.
Zgodnie z zasadami
muszę się jej pozbyć.
Wygląda na to,
że zawsze można jakoś przetrwać.
Zabić ją?
Czy to pana dom?
Naprawdę?
Czy mogę mieć do pana prośbę?
Ma pan coś do jedzenia?
Zabić ją?
ODCINEK 2
O rety.
Co z moją twarzą?
Niech to.
Powinien był mi powiedzieć, że się ubrudziłam.
Co to jest? Gdzie umywalka?
Nic ci nie jest. To przecież przydatne doświadczenie.
Mówi się, że najlepszych rzeczy nie można kupić za pieniądze.
Bezcenne doświadczenie.
Nie wiem, jak wy to robicie,
ale u nas na Południu jest tak,
że to gość
oferuje gospodarzowi
pierwszy kęs jedzenia.
Właśnie tak.
I smacznego.
Według nas to gospodarz powinien pierwszy zjeść.
Tak nakazuje savoir-vivre.
Mam nadzieję, że pan rozumie.
Coś nie tak?
Boi się pani tego spróbować?
Bo może zatrute?
Przepraszam, jeżeli poczuł się pan urażony.
Ale musi mnie pan zrozumieć.
Chyba byłabym głupia,
ufając komuś ot tak w tej sytuacji, prawda?
Ma pani rację.
Co nie? Mówię prawdę.
W wietrzny dzień tak sobie pani leciała
i wylądowała w Strefie Zdemilitaryzowanej.
Akurat podczas braku prądu, gdy nie działały alarmy,
wkroczyła pani na teren mieszkań dla wojskowych i ich rodzin.
Głupio byłoby wierzyć, że jest pani cywilem.
Niech mi pan nie mówi, że mnie podejrzewa
o bycie szpiegiem.
Mówię tylko, że tak może być.
Gdzie tam.
Żaden ze mnie szpieg.
Jestem na Południu tak popularna,
że tylko szpieg może mnie nie znać.
Ale imienia nie podam,
żeby oszczędzić panu szoku po wyszukaniu mnie w Internecie.
Bez obaw, nie mamy tutaj Internetu.
Poważnie? Żadnego Internetu?
To jeszcze bardziej pogarsza sprawę.
Nikt nie wie, że tutaj jestem.
Na pewno całym krajem
wstrząsnęła wiadomość o moim zaginięciu.
Całą noc szukali,
ale nie znaleźli niczego.
Sama policja to za mało.
Zatrudnimy profesjonalistów, żeby jej szukali.
Dobrze.
Tylko żeby nikt się nie dowiedział.
Ostrożnie z dziennikarzami.
Sam się tym zająłem na początku.
Mój teść też nam bardzo pomógł.
Tata osobiście zadzwonił do komendanta.
Bez obaw.
Naprawdę? Dobrze wiedzieć.
Podobno zaginęła w trakcie pracy.
Czyli jej pracownicy zdają sobie sprawę z całej sytuacji.
Co z nimi zrobimy?
Wezwałem ich wszystkich
i kazałem podpisać klauzulę poufności przy naszych prawnikach.
Wiedziałam. Profesjonalizm pełną gębą.
- Bez przesady. - Dobrze się bawicie?
- Mamo. - Jakbyśmy mogli?
To trochę niemiłe słowa, mamo.
W ogóle nas to nie bawi.
A wygląda, jakby bawiło.
Wszyscy na pewno panikują.
A dodatkowo
cała ta sprawa nie jest zabawna,
bo może przysporzyć kłopotów w relacjach między naszymi państwami.
Nie rozumie pan?
Przecież to może doprowadzić do wojny. Co nie?
Jak już się dowiedzą, że tu jestem,
to południowokoreański rząd,
nasze wojsko,
a także...
może i nawet ONZ się włączy.
Więc im nie powiem.
- Co? - Nikt nie może o pani wiedzieć.
Co chce pan przez to powiedzieć?
Pozbędzie się mnie pan, zanim ktokolwiek odkryje, że tu jestem?
To jedna z wielu możliwości.
Czy to...
jakiś północnokoreański żart?
Nie jestem do nich przyzwyczajona.
Ale całkiem niezły.
Myślę...
że mnie pan źle zrozumiał.
Chyba zbyt skomplikowałam swoje słowa.
Podam panu przykład.
Kojarzy pan Heung-bu i Nol-bu?
Co było z Heung-bu po tym, jak opatrzył nogę jaskółki?
Wygrał wszystko. Od zera do milionera.
A co z Nol-bu, który torturował jaskółkę?
Jego rodzina poszła z torbami.
O czym pani mówi?
Niech pan powie.
Woli pan być Heung-bu czy Nol-bu?
A pani to jaskółka?
Nie.
Nie jakaś zwykła.
Bogata jaskółka, która potrafi się odwdzięczyć.
Widzi pan...
Nie mówię o tym zbyt często.
To proszę nie mówić.
Pochodzę
z bogatej rodziny, górnego promila w Korei Południowej.
Klasa wyższa.
Mamy dużo kasy.
Moją firmę notują na giełdzie.
Nie interesuje mnie to.
O tym właśnie mówię. Zupełnie jak Heung-bu,
co zaopiekował się jaskółką, żeby wróciła.
Proszę o pana pomoc.
Odwdzięczę się sporą sumą.
Pertraktuje pani ze mną?
Tak, właśnie tak.
Obie strony wygrywają.
- Odmawiam. - Dlaczego?
Odwdzięczę się.
Nie, gdyż nie będzie za co.
Szukałem kapitana, bo nie wiedziałem, że już wrócił do domu.
Ale zobaczyłem dym z komina i już wiem.
Mam dobre wieści.
Nie musimy się już martwić tą kobietą z Korei Południowej.
Jeżeli o nią chodzi, to...
Nie żyje.
Zdziwił się pan? Ja też byłem zdziwiony.
Dzisiaj nad ranem doszło do wypadku przy górze Suseok.
Niezidentyfikowana młoda kobieta zmarła.
To na pewno ona.
- To nie... - No już.
Moje przeczucie nigdy się nie myli.
Sam pan zobaczy.
Jeśli żyje, pan odrąbie mi głowę.
- Może... - Muszę do toalety.
Bo nie wytrzymam.
Ale bardzo mi ulżyło.
Eun Donga nie czeka wydalenie ze służby,
no i nikt nie dowie się, że Ju Meok oglądał serial
podczas pełnienia służby.
Wypiłem tylko szklaneczkę, więc to nic takiego.
Ale panu zaś nie udało się złapać tej kobiety, chociaż była tuż obok.
To już bardzo poważne...
Jak można komuś odrąbać głowę?
Nigdy tego nie robiłam.
Jakoś tak?
Wystraszyła mnie pani.
Kapitanie Ri, o co tu chodzi?
To ty, tak?
Ty do mnie strzelałeś. Prawie bym umarła.
Myślałem, że umarła.
Co się...
Co się stało?
Przyznam, że Korea Południowa jest w tym całkiem niezła.
Bo żeby dali radę wysłać szpiega tutaj,
do domu kapitana Koreańskiej Armii Ludowej,
i nie popełnili przy tym żadnego błędu?
Ile mam jeszcze powtarzać?
Nie wiedziałam, że on tu mieszka.
Nie jestem szpiegiem
i nikt mnie tu nie wysłał.
Masz jakieś problemy ze zrozumieniem tego,
co się do ciebie mówi?
Kapitanie, ma pan łopatę albo motykę?
Oszczędźmy sobie zachodu.
Tyle mamy tu rzek i gór.
Mnóstwo miejsca, żeby ją gdzieś zakopać.
Co ty pleciesz, cwaniaczku?
Zakopać? Sam sobie dół wykop i wskakuj.
Ożeż ty, kobieto z Południa.
Wiem, że jesteś tępa, ale czy ty w ogóle nic nie rozumiesz?
Nie okazujemy litości naszym wrogom.
Ty chyba też nie rozumiesz, co tu się dzieje.
Nie wpadniecie w poważne tarapaty,
przetrzymując mnie tutaj?
Nie tylko ja będę miała problem, co?
Jak to leciało?
Eun Dong zostanie wydalony ze służby.
Ju Meok?
Czeka go kara za oglądanie seriali.
A pana kapitana...
Czekają prace przymusowe.
WYDALENIE Z WOJSKA I PRACA PRZYMUSOWA
No i ty, cwaniaczku!
Picie na służbie?
Jesteś najgorszy.
Kapitanie Ri,
skąd ona o tym wszystkim wie?
A jak myślisz?
Dzień dobry.
Słyszał pan dobre wieści?
Przy górze Suseok młoda...
Nieprawda.
- Niezidentyfikowana kobieta... - Nie.
Ty to pewnie Eun Dong.
Tak? A pani?
Słyszałam, że mogą cię usunąć z wojska.
Czyli cię wyrzucą.
Potrzebna ci praca.
Podobno zmarła.
Właśnie.
A ty to Ju Meok, prawda?
Waleczne imię. „Pięść”?
Pasuje do żołnierza.
Który serial z Korei Południowej
oglądałeś w czasie służby?
Stairway to Heaven.
Trochę stary.
To ten z Ji-woo i Sang-woo?
Znam ich.
Ji-woo mieszkała niedaleko mnie.
Naprawdę?
- Co ty robisz? - Przepraszam.
Co tak stoicie. Wejdźcie do środka.
Usiądziemy, pogadamy.
Nie komplikujmy sytuacji.
Po prostu zostawcie mnie tam, gdzie wylądowałam.
Sama już wrócę do domu.
Jest dzień i będzie mi łatwo.
- Nie ma mowy. - Dlaczego?
Kapitanie Ri, puśćmy ją.
Niech się upiecze na płocie pod napięciem.
Wtedy powie: „Ach, tak to działa”.
Inaczej się nie nauczy.
Wczoraj nie były pod napięciem,
bo wiatr zepsuł generator.
Ale już go naprawili, więc nic z tego.
Dlatego proszę o podrzucenie.
Jesteście żołnierzami, rządzicie tu, co?
Właśnie skończyliśmy dwumiesięczną służbę.
Dzisiaj wróciliśmy do jednostki.
Nie wejdziemy tam przez kilka miesięcy.
Niech pan porzuci takie nastawienie, że się nie da.
Musi przecież być jakiś sposób.
Nie ma innego sposobu.
- Zakopanie to dobra opcja. - Ty to się nie odzywaj.
Co za zgniła dziewucha.
Co?
„Zgniła”?
Tak tu wyzywacie?
Mam pokazać, jak wyzywamy na Południu?
Wyzwiska wychodzą nam naprawdę nieźle.
Dość tego.
Naprawdę sądzi pani, że powinniśmy się teraz zajmować tym,
który kraj lepiej przeklina?
Jasne, zmęczona jestem.
Przegadajmy sprawę.
Czy to pierwszy taki przypadek, że ktoś z Korei Południowej
wylądował w Korei Północnej?
Nie macie jakichś wytycznych co do postępowania?
Podręcznik jakiś?
Zgodnie z zasadami czeka panią przesłuchanie
przez Ministerstwo.
Znowu to Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego.
To jakaś policja czy wywiad?
Coś w tym rodzaju.
Dlaczego więc nie zaprowadził mnie pan tam,
gdy mnie znalazł?
Wiedziałam. Wszyscy mielibyście kłopoty,
gdybym tam wylądowała.
Prawda?
Dlatego właśnie proszę was o pomoc.
Nie chcecie przyznać, ale płyniemy w tym samym kierunku.
Tak, Stairway to Heaven, mów.
Mój wujek pływa łodzią do łodzi.
Co? Jaką łodzią?
- Łodzią do łodzi. - „Łodzią do łodzi”?
Znaczy kiedy łodzie spotykają się na wodach międzynarodowych.
Płynie się małą łodzią na środek morza
i tam potajemnie spotyka większą łódź, która płynie gdzie indziej.
To przecież świetny pomysł.
Ju Meok, upewnię się, żebyś dostał autograf Ji-woo.
Serio? Kiedy?
Po zjednoczeniu.
Kiedyś będzie.
No to kiedy on wypływa?
Co 15 dni z portu w Jinheungu,
czyli za trzy dni.
Całe trzy dni?
Może wypłynąć wcześniej?
Choćby i za trzy dni,
to czeka mnie jeszcze droga morska nie wiadomo gdzie.
A przecież mam walne zgromadzenie udziałowców.
- Pani posłucha. - To dla mnie bardzo ważne.
Najważniejsza rzecz w moim życiu.
Wyjaśnijmy sobie coś.
Cała ta sytuacja jest pani winą.
To pani zaprzepaściła szansę powrotu.
Powinno być pani wstyd, że sprawia nam kłopot.
Ma pan rację.
Przepraszam za kłopot.
Na pewno was zaskoczyłam.
Proszę wybrać.
- Co wybrać? - Mogę panią przekazać
Ministerstwu jeszcze dziś.
- Kapitanie. - To trochę...
Może panią przesłuchają i wypuszczą.
Ale to tylko jedna z możliwości.
Niczego nie obiecuję.
Jakie są inne opcje?
Miałam wybrać.
Słuchanie naszych rozkazów.
Jakich rozkazów?
Po pierwsze, nie może pani stąd wychodzić podczas całego pobytu.
Rozumiem.
Jeszcze nie oszalałam, zostaję tutaj.
Nie rozmawia pani z żadnym z nas.
Nie szerzy przekonań Południa.
Świetnie. Wy też ze mną nie rozmawiajcie.
I nie próbujcie nic tu szerzyć, bo się nie dam.
Jak już pani wróci do domu,
o niczym, co tu zaszło, pani nie powie.
Tym to niech się pan nie przejmuje.
Nikomu nic nie powiem.
Po powrocie będę udawała amnezję.
Ona mówi prawdę.
W serialach koreańskich
to prawie każdy cierpi na amnezję.
Częsta przypadłość u kapitalistów.
- Naprawdę? - Czy to dlatego,
że piją za dużo amerykańskiej coli?
To naprawdę ciekawy temat.
Dobrze, ale mam też jedną prośbę.
Nic wielkiego.
Codziennie jem trzy posiłki, w tym dwa z mięsem.
Uwielbiam mięso.
Ej, kobieto z Południa.
Weź tu nie blaguj.
„Nie blaguj”?
Czyli „nie łudź się”?
„Nie łudź się”?
Czy to znaczy „nie blaguj”?
Tak, to dokładnie to samo.
Kapitanie Ri.
Ta dziewucha chce rzucić na nas jakiś urok.
Opowiada tutaj jakieś blagi
i szerzy propagandę, że oni jedzą mięso dwa razy dziennie.
Wierz, w co chcesz.
Taka już jestem.
Ale wiecie, że przez dwa dni głodowałam.
Dużo też się nachodziłam.
Trochę słabo mi się robi.
Przepraszam, ale czy mogę dostać mięso?
Boże, ale się musiałeś naczekać.
Przepraszam cię.
Pod koniec roku tak to jest.
Powinieneś najpierw skończyć pracę.
Nie wygłupiaj się, ty jesteś ważniejszy.
No bo komu mnie przedstawiłeś?
Swojej szefowej.
Od kiedy podpisaliśmy ten kontrakt,
nikt się mnie w pracy nie czepia.
Pamiętasz tego wrednego menedżera? On też dał mi spokój.
Ostatnimi czasy
to nawet specjalnie go wkurzam.
A on tylko milczy.
Ty kretynie. Dlaczego tak zrobiłeś?
Nie martw się, przecież teraz mogę.
Nie możesz.
Już się nie przejmuję, że mogą mnie zwolnić.
Nie, Su-chan, mylisz się.
Nawet udało mi się przepchnąć kontrakt wart dziesięć miliardów wonów.
Chang-sik.
Chyba dostanę awans.
Moja szefowa zaginęła.
Co? O czym ty mówisz?
Być może już nie żyje.
Minęły 24 godziny od jej zniknięcia.
Nie rób sobie jaj.
Przykro mi.
Naprawdę.
No i dlaczego prowokujesz menedżera? Zwariowałeś?
Teraz to bez różnicy. Nie powinienem jej cię przedstawiać.
Przykro mi.
Panie Boże.
Proszę cię, by mój mąż trafił tam, gdzie go przeznaczyłeś,
czyli na miejsce szefa spółki.
Proszę, by otrzymał ten zaszczyt.
Panie, okaż swe miłosierdzie.
Niech ci inni...
Panie!
Nie.
To złe.
Tak nie może być.
Pomóż jej wrócić całej i zdrowej.
Ocal ją od złego.
I proszę cię, byś jeszcze nie wzywał jej do siebie.
Pozwól jej wrócić do domu.
Panie, ja z kolei mam inną prośbę.
- Boże... - Czy mnie słyszysz?
- Jesteś po mojej stronie. - Panie...
NAJWYŻSZY PRZYWÓDCA ZAWSZE Z NAMI
Leć już.
W tym roku gorzej z kapustą.
- Co nie? - Słodkie.
Dwie tony dla pięciu rodzin.
To tylko 2000 kilogramów.
Zanim wyszłam za mąż,
sama moja rodzina robiła tonę kimchi.
To oznacza mniej pracy,
ale martwię się, że nie wystarczy nam kimchi na zimę.
Ej, dajcie im więcej soli.
Dobrze.
O to chodzi.
No przecież.
Czy to dzisiaj?
Tak, to dzisiaj.
Dwa miesiące? Szmat czasu.
Zdecydowanie zbyt długo.
Przepraszam, ale o czym rozmawiacie?
No weź, akurat o tym to mogłabyś pamiętać.
Zapomniałaś już, że Jeong Hyeok dzisiaj wraca?
Jestem okropna!
Ostatnio ciągle o czymś zapominam.
Czy inni kapitanowie
nie pracują na takich placówkach?
Dlaczego on jest jakiś wyjątkowy?
Jego przystojna twarz jest, co nie?
Przecież my po prostu troszczymy się
o dobro narodowe.
Rozumiem.
Popatrz ty.
Przyniosłyśmy mu dość drewna?
Ma cały stos. Nie martw się.
A soli, pasty sojowej i pasty z czerwonej papryki?
Ma wszystkiego po sam sufit.
A mięso,
jak sugerowałaś, czeka w garze z solą.
Dlaczego tam pan trzyma mięso?
W takim garze z solą mięso się nie zepsuje.
A reszta jedzenia?
Reszta?
Tędy.
Co to za miejsce?
Nie zna pani piwniczki na kimchi?
Co takiego? Oczywiście, że nie.
To jest piwniczka na kimchi.
Trzymamy tutaj kimchi i przeciery.
Nie dość, że chroni przed zepsuciem, to jeszcze pysznie fermentuje.
Niesamowite. To miejsce wygląda...
tak organicznie.
Jak by to ująć? Bardzo modnie.
Czyli mówisz, że wszyscy takie mają
- zamiast lodówki? - Żadnych rozmów.
Co się tak przyglądacie?
W moim rodzinnym mieście
to nadal używamy liści i krzewów.
Niesamowite jest tak patrzeć na węgiel.
Niedługo wasza wioska wkroczy w nowy wiek
i też będziecie używać węgla.
Skoro węgiel jest dla was nowoczesny,
co powiecie na butle gazowe?
Co jest?
Tak sobie mówię.
Nie wolno mi?
Niech pan nie smaży zbyt długo. Wolę krwisty.
Tak sobie mówię o moich preferencjach.
Musimy zaraz wracać do służby.
Niech się pani nie wychyla.
Zostanę tu sama?
Wolałaby pani z kapitanem Ri?
Nie o to mi chodzi.
Ale jeżeli będzie jakiś problem?
Chyba komórek tu nie macie.
Jakich komórek?
Co to takiego?
Telefony komórkowe.
Ach, czyli telefony komórkowe?
Oczywiście, że mamy.
Czyli każdy ma?
My nie mamy.
Ale nasz dowódca ma.
Wiele osób w całym kraju również ma.
To dobrze, że on ma. I tak do niego bym dzwoniła.
Nie wolno używać ich w jednostce.
To jak mam zadzwonić?
Naciśnie pani pięć i połączy się z biurem w bazie.
To jak z recepcją w hotelu.
To żaden hotel.
Podałam po prostu przykład.
Nie oczekuję od pani przykładów.
Dobrze więc. Zadzwonię, gdyby coś się działo.
Wolałbym nie.
Zadzwonię tylko w nagłym wypadku.
- Mówi... - Przepraszam najmocniej,
ale bardzo potrzebuję żelu do mycia.
Nigdzie nie widzę.
Za to mydło jest.
- Mówi... - A szampon?
Potrzebuję koniecznie.
Mydło.
Dzwonię tak tylko zapytać,
bo może jednak jest, dobrze?
Czy ma pan jakąś świecę zapachową?
Jest mi niezbędna do kąpieli i snu...
Nie ma ciepłej wody.
To ważna sprawa.
Co mam teraz zrobić?
Spinaczami do prania.
Są tu spinacze.
Przyczepi pani torbę.
Torbą owinie pani miskę z ciepłą wodą,
żeby zatrzymać powietrze.
Tyle wystarczy do ciepłej kąpieli.
Czyli to jest
taka jakby sauna dla jednej osoby?
Niesamowite.
Ale naprawdę muszę tak robić?
Może lepiej zaczekać z myciem kilka dni?
Ale tu ciepło.
Wspaniale.
- Co teraz? - To ja, kapitanie.
Chorąży sztabowy. Co się dzieje?
Chodzi o ten wypadek pod górą Suseok.
Zginęli też ci złodzieje, których przewożono do Pjongjangu.
MINISTERSTWO BEZPIECZEŃSTWA PUBLICZNEGO
RI JEONG HYEOK
Nie pierwszy raz. Czy to może być przypadek?
Czy może Ministerstwo ukrywa przed nami
jakiś oddział ciężarówek?
PRACUJMY DLA POKOJU KOREI
Z GÓRY LEPIEJ WIDAĆ TYCH, KTÓRZY SIĘ UKRYWAJĄ
Kapitan Ri Jeong Hyeok, dowódca piątej kompanii.
Dzisiaj was przenieśli, prawda?
Tak jest.
Siadajcie i napijcie się z nami kawy.
Ta kawa pochodzi z Południa.
Nie, dziękuję.
Dlaczego?
Bo to towar z Korei Południowej?
Na początku też mi to nie odpowiadało,
ale teraz nie mogę uwolnić się od jej słodko-kwaśnego smaku.
Słodyczy to wy chyba nie lubicie.
Muszę o czymś pana poinformować.
Mówcie.
Konwój z więźniami miał dzisiaj wypadek
i wszyscy zginęli.
Słyszałem. Szkoda, ale co poradzić?
Potrzebne nam śledztwo.
Z kim się zderzyli?
Przypadkowo czy celowo?
Jeżeli celowo, to kto za tym stał?
I dlaczego dochodzi do takich wypadków?
Mnóstwo macie pytań, kapitanie.
Proszę pozwolić mi zbadać.
Proszę bardzo.
Biuro śledcze zajmuje się tym wypadkiem.
Dam im znać.
Powinien pan jutro jechać do Pjongjangu.
Jest pan tego pewien?
Dyrektor biura to mój przyjaciel.
Co ten Ri Jeong Hyeok taki napuszony?
Ma jakieś plecy?
W jego dokumentach nie ma nic o rodzinie.
Jeszcze go nie rozgryzłem.
Naprawdę?
Panie pułkowniku.
Pojawiło się nowe konto.
Kto tym razem?
HOTEL CHILBOSAN
Ukrywa się po kradzieży miliarda wonów.
Przybył do Shenyangu
po ucieczce przed policją przez Filipiny i Malezję.
Ładna jesteś.
Jesteśmy pewni co do jego bogactwa.
Sam też nie ma nic przeciwko wydawaniu na zachcianki.
Dobrze dla nas mieć go w pobliżu.
Jest tu?
Panie Cheon.
Szmat czasu. Miło pana widzieć.
Cóż...
Mamy mało czasu, więc przejdę do meritum.
Będzie pan bezpieczny, jak już podpisze umowę.
Zapewnimy panu ochronę
i transport do Korei Północnej.
Mamy mnóstwo propozycji z różną ceną.
Od 20 000 dolarów miesięcznie.
Rozmiar domu, usługi medyczne, rozrywka,
obszar ochrony, ubezpieczenie.
Wszystko w różnym zakresie.
A najdroższy pakiet?
Koszt 100 000 miesięcznie.
To 1,2 miliona rocznie.
ZAKAZ WSTĘPU
Zapewniamy dwupiętrowy dom z recepcją,
sauną i basenem.
Jak również pięciu wykwalifikowanych ochroniarzy.
Zawodowych kucharzy,
służbę domową, szoferów i ogrodników.
Rozrywki typu golf czy polowanie są wliczone.
Także dostęp do kasyn.
Czego pan sobie życzy?
Zapłacę 200 000 miesięcznie.
Czyli 2,4 miliona rocznie.
Ale lepiej, żeby po przekroczeniu granicy wszystko było tak, jak pan mówi.
Nie zapominajcie, że wszystkie pieniądze trzymam za granicą.
Jeśli spadnie mi choć włos z głowy,
nie dostaniecie ani centa.
Jasne?
Panie Gu Seung-jun.
Przedawnienie po napadzie to pięć lat.
Dwa więcej z obrażeniami.
A za pańskie nadużycia finansowe to dziesięć.
Wielu Koreańczyków z Południa czeka na przedawnienie,
korzystając z moich usług,
żeby uniknąć policji i Interpolu.
Dobrze o tym wiem.
Dlatego tu jestem.
Ryzykujemy własnym życiem.
Aby chronić klientów, którzy popełnili przestępstwa,
sami musimy je popełniać.
Bez wzajemnego zaufania
raczej nie wypełnimy tej umowy.
Dobrze, rozumiem.
Co pan tak spoważniał?
Rety.
Chciałem na Północy pochodzić po Górach Diamentowych.
GU SEUNG-JUN
Raz, dwa, trzy.
Cztery, pięć, sześć.
- Dziewięć, dziesięć. - Dzieci.
Nam Sik.
Co ty tu jeszcze robisz? Wiesz, która godzina?
- Wracaj tu. - Mamo.
- Chodź tu. - Miałeś wracać od razu.
- Idź już, mama cię szuka. - Chodź.
- Mamo! - Chodźmy.
- Chodź. - Szybciej.
U Pil.
Tato!
Co tu robisz sam?
Co to jest?
Twój ulubiony pączek.
- Chodź. - Dobrze.
Co jest?
Nie dość już niespodzianek na dziś?
Kochanie, prądu nie ma.
Wyjmiesz lampę?
Jedzmy.
Co jest?
Co tu się dzieje?
Wiedziałam. Nie odbiera.
Chcą mnie zakopać czy co?
Gdzie latarka?
Co pani robi?
Co pan tu robi?
Chciała pani świecę.
Potrzebna pani,
kiedy kąpie się i idzie spać.
To zwykła świeca.
A ja potrzebuję
świecy zapachowej.
Przepraszam.
Musi się pan czuć niezręcznie.
Ale nie mogę uwierzyć
przez co właśnie przechodzę.
SAMOWYSTARCZALNI
Pośpieszysz się?
A jak ktoś się dowie?
Ale tu jasno.
Ho Yeong, skończysz teraz pracę domową?
Mamo, skoro nie mamy prądu,
to mogę iść spać.
Ty urwisie.
Tata specjalnie dla ciebie załatwił prąd, żeby oświetlić pokój.
Skończ i nie dyskutuj.
Jak się znowu nie przyłożysz,
to cię rozbiorę do naga i wywalę z domu.
Nie jestem najgorszy.
Nam Sik jest.
Czyżby?
Co za ulga, że Nam Sik zajmuje ostatnie miejsce.
Do roboty.
Głupi urwis.
Kochanie.
Jak myślisz, masz tym razem szansę na awans?
Nie wiem.
Wszystko w rękach pułkownika.
Cholera.
Dlaczego ten pułkownik tak cię traktuje?
Postaraj się lepiej zyskać przychylność
u jego żony.
Staram się i to bez przerwy.
Nie wiesz o tym?
Chodzi o żonę kapitana Na.
Widziałem, jak do niego idzie z prezentem.
Co?
Pani Ma, jest pani tam?
Pani Ma.
Przyszła pani.
Pani spojrzy na Ok Geum.
Pedałuje z całych sił,
żebym mogła oglądać telewizję.
Ok Geum, z nogami wszystko dobrze?
Bardzo dobrze.
Cieszy mnie, że pani jest zadowolona.
Choćbym i nogi miała stracić.
Żaden kłopot.
Sang-a.
Za dużo zjadłam.
Czuję się wzdęta.
No tak.
Jest coś nowego?
Zadzwoniliby, gdyby było.
Szkoda mi jej. Taka młoda.
Nawet za mąż nie wyszła.
Przecież tata powiedział, że przekaże jej
wszystkie interesy.
Myślała, że tak będzie.
Co za parszywy los.
O co ci chodzi?
Wszyscy dobrze wiemy,
że tata nie mówił poważnie.
Co?
Nie chciał niczego takiego.
Chciał sprowokować mojego męża,
żeby ten się bardziej starał,
zanim otrzyma spółkę w swoje ręce.
Skłamał więc, że przekazuje ją córce.
Taki przebiegły jest.
Wybór Se-ri utrzymuje wysoki poziom akcji,
spotykając się z dużym zainteresowaniem.
- Wybór Se-ri jest... - Jak tylko wyjdzie na jaw jej zaginięcie,
ceny akcji polecą w dół.
Na tej podstawie inwestorzy...
Zna się pan na giełdzie?
Zapewne nie.
Ceny akcji zmieniają się
o całe miliardy wonów każdego dnia.
Kiedyś namówiono mnie na inwestycję trzech miliardów
i straciłam wszystkie.
Ale...
teraz czuję się jeszcze gorzej
niż wtedy, kiedy straciłam te trzy miliardy.
Znacznie gorzej.
Co ja tu robię?
Nie obchodziło mnie nawet to, gdzie leży Korea Północna.
I dlaczego właśnie płaczę
przed nieznajomym?
Wszystko jest takie okropne.
Niech się pani nie przejmuje. Teraz niczego nie widzę.
Szczęście i nieszczęście są jak skręcona lina,
ciągle się odwraca.
Wkrótce wszystko będzie dobrze.
Na pewno?
Na pewno.
Dokąd pan idzie?
Jadę porannym pociągiem do Pjongjangu.
Do Pjongjangu?
Kiedy pan wróci?
Nie wiem.
Być może pani już tu wtedy nie będzie.
Moi towarzysze pani pomogą. Bez obaw.
Kupiłem kilka przydatnych rzeczy.
Chwilę.
Jak ma pan na imię?
Zapamiętam je,
bo chcę się odwdzięczyć.
Nie musi pani. Bo nie ma za co.
Powtórzę swoją prośbę.
Proszę po powrocie nie opowiadać o Północy.
A najlepiej zapomnieć.
Co to w ogóle jest?
Co takiego?
Czyli koniec z używaniem samego mydła?
To wszystko z Korei Południowej.
Skąd on to wziął?
Szuka pan kosmetyków?
Te są stamtąd.
Toner do twarzy, krem oczyszczający.
Krem na dzień i krem na noc.
Który pan życzy?
Wszystkie.
Boże mój.
Potrzebna panu bielizna?
Ona też jest stamtąd.
Ta to Vivian, a ta to Venus.
Tamta to Bodyguard.
Które pan życzy?
Wezmę wszystkie.
Jaki rozmiar?
Jakiego rozmiaru pan szuka?
Jakiegokolwiek.
Chyba trochę przesadził z tym rozmiarem.
Chociaż pewnie by pasował.
ŚRODEK DEZYNFEKUJĄCY
Co to było?
Udaje obojętnego, ale jest całkiem słodki.
Jeżeli to sen,
chciałabym się już obudzić.
Ten materac lateksowy jest taki miły i wygodny.
Jestem w swoim łóżku.
Wiedziałam. To był tylko zły sen.
Przecież coś takiego nie mogło się stać.
Korea Północna?
Co za piekielny koszmar.
Skąd oni się tu wzięli?
To niemożliwe.
Nie.
To nie jest sen.
Wcześniej śniłam.
To nie może być sen.
Nie budź się.
Nie.
Nie budź się.
Nie mam zamiaru się obudzić.
Jak daleko doszedłeś?
Tak właśnie daleko.
Jak daleko doszedłeś?
- Do szkoły - Do szkoły
- Dlaczego idziemy? - Dlaczego idziemy?
- Uczyć się - Uczyć się
- Z kim idziemy? - Z kim idziemy?
MAPA
Z DUCHEM I ENERGIĄ GÓRY PEKTU-SAN
CHWAŁA PARTII PRACY KOREI
POMOC
Możesz szybciej?
Chodź tu.
Po co ten pośpiech?
Chodź.
Pokażcie dokument.
RI JEONG HYEOK
Kapitan Ri Jeong Hyeok
z Batalionu Policji Obywatelskiej?
Tak jest.
Przyjechał.
Jesteśmy z Wydziału Dochodzeniowego Biura Śledczego.
Właśnie jadę do Ministerstwa.
Chcę, by zbadano sprawę.
Ri Jeong Hyeok.
To was należy zbadać.
Pójdziecie z nami.
DOWÓDZTWO ŻANDARMERII
Nigdy wcześniej nie byliście w takim miejscu, prawda?
Przykro mi.
Tylko tam możecie usiąść.
Więc proszę.
Zacznijmy od rozmowy.
Proszę bardzo.
Podobno obraziliście obywateli, którzy ciężką pracą zdobywają obcą walutę.
Na oczach południowokoreańskich żołnierzy.
Ci złodzieje nielegalnie przekroczyli południową granicę.
Czy oni ciężko pracują?
Tak uważacie? Dobrze więc.
Gdzie są te dobra kultury?
Wszyscy złodzieje zginęli w wypadku.
Teraz się nie dowiemy.
Gdyby komandor podporucznik Cho Cheol Gang
z Ministerstwa zbadał sprawę,
wszystkiego by się dowiedział.
Ale wy nalegaliście, by wysłać ich do Pjongjangu.
Zamiast tam dotrzeć, zginęli w tajemniczym wypadku.
Nic dziwnego, że was podejrzewamy.
Sprawa nie powinna trafić do osoby,
która im na to zezwoliła.
Nie uważacie, że tak nakazuje zdrowy rozsądek?
- Zdrowy rozsądek? - Proszę was o chwilę namysłu.
Czy macie jakiś dowód?
Czekajcie.
Czy wy uważacie, że wbić gwóźdź można tylko w dziurę?
Samo wbijanie gwoździa taką dziurę stworzy.
Dlatego używamy młotka.
Dowodów nie trzeba.
Jak będzie trzeba, paragraf się znajdzie. Rozumiecie?
Czyżby?
Odpowiecie za te słowa.
Gnoju ty!
Co to za jeden sprawia kłopoty?
Coś ty powiedział?
Jak śmiesz tak mówić!
Kto to jest?
Ej!
Generale, co...
Zwariowaliście? Czy do końca wam odbiło?
Jeong Hyeok, nic się nie stało?
Nic mi nie jest.
Na co czekacie? Zaprowadzić go do mojego biura.
Generale, kim on jest...
Jesteście skończeni.
To jedyny syn dyrektora Biura Politycznego Koreańskiej Armii Ludowej.
Jak to?
Niemożliwe.
- Halo. - Ej, Cho Cheol Gang!
Czy ty próbujesz
- zepsuć mi karierę? - Co się stało?
Mów natychmiast. Wiedziałeś, kto jest ojcem kapitana Ri Jeong Hyeoka?
W dokumentach ta rubryka była pusta, więc nie.
Jak myślisz, dlaczego była pusta?
Bo pochodzi z wpływowej rodziny!
Co takiego? Nie rozumiem.
Tylko mi tam nie zemdlej z wrażenia.
Ri Jeong Hyeok to...
On jest...
synem dyrektora Biura Politycznego.
Co takiego?
Zgadza się. Mam powtórzyć, żebyś zrozumiał?
Biura Politycznego Koreańskiej Armii Ludowej.
A ten dyrektor miał dwóch synów.
Jednego stracił w wypadku.
- Więc ten jest jedynym. - Na pewno?
Wiesz co? Obym się mylił!
Co teraz zrobisz?
Zadzwonię jutro.
Nawet nie wiem, czy jutro będę na swoim stanowisku.
Jak mogłem nie...
To mój młodszy brat.
Przywitaj się z moim przyjacielem.
Czyli młodszym bratem Mu Hyeoka
był Ri Jeong Hyeok?
Czy Dae-gil przeżyje czy umrze?
Niech pani powie. Obejrzałem Łowców niewolników tylko do 14 odcinka.
Co z Dae-gilem?
Dae-gil...
- umiera. - Cholera.
Serio?
Nie wierzę, że Dae-gil umrze.
Co się tak martwisz,
to przecież postać z serialu sprzed dekady.
Przyszedłeś poplotkować?
Przepraszam.
Gwang Beom. Eun Dong.
- Chodźcie zjeść. - Jasne.
Po co chłopaki tak machacie tymi łopatami?
A jak pani myśli?
Kopiemy dół dla takiej wrednej Koreanki z Południa.
Budujemy sieć wodociągową.
Kapitan Ri kazał nam panią chronić.
Musimy mieć wymówkę, żeby panią wyprowadzić z bazy.
Kapitan kazał wam tak zrobić?
Chronić mnie?
Pani nie żartuje.
Mamy panią pilnować.
Szpieg z Południa może narobić dużo szkód w naszym kraju.
Jak się nazywasz?
Pyo Chi Su. A co?
Jak już dojdzie do zjednoczenia państw, to lepiej ucieknij za granicę.
Bo cię będę szukać,
żeby gdzieś zakopać.
Co za niewdzięczna baba.
A jak pani ma na imię?
Za kogo ty mnie masz? Po co bym ci mówiła?
A więc
dlaczego wasz kapitan pojechał nagle do Pjongjangu?
Przepraszam najmocniej za to, co się dzisiaj stało.
Nie trzeba.
Ja po prostu
chcę znaleźć ten pojazd, który spowodował wypadek.
Czy uważasz, że ten wypadek
może mieć związek z tym twojego brata?
Wypadek samochodowy na skrzyżowaniu w Jeonseung-dongu w 2011.
Wywrócony pojazd w 2013 na drodze ekspresowej Nampo.
Kolizja trzech aut w 2014 przy Jaskini Tęczowej.
Wszystkie spowodował rosyjski kamaz.
Wszyscy w nich zginęli.
Pomimo plotek o istnieniu oddziału ciężarówek,
Ministerstwo nie zajęło się sprawą.
Sprawdziłem nagrania z pobliża góry Suseok.
Trzy kamazy tamtędy jechały przed wypadkiem.
Kamaz to popularna ciężarówka.
Naprawdę nie widzisz tu związku?
Jeong Hyeok, wszędzie węszysz jakiś spisek?
Jeżeli żyjesz tymi podejrzeniami,
wszystko będzie podejrzane.
Po co nam oczy z przodu głowy?
Żebyśmy patrzyli do przodu.
Przeszłość zostaw za sobą.
Skup się na przyszłości.
- Dlaczego zabili Dae-gila? - Zwariowałeś.
Przestań już o tym gościu gadać.
Powinienem był ją dzisiaj zakopać.
Resztę życia będę żałować...
Wy z piątej kompanii, skąd wracacie?
Naprawialiśmy pompę w domu kapitana.
Czyżby?
On jest w Pjongjangu.
- Dobra robota. - Tak jest.
Czy mogę spytać, dokąd zmierza komandor podporucznik?
Ostatnio mamy problem z uciekinierami.
Zamierzam przeszukać kilka domów.
Dzisiaj, komandorze podporuczniku?
- A z nim co? - Nic takiego.
Patrzmy przed siebie.
Uciekinierzy mogą się chować w bazie wojskowej.
Uważam, że to rozsądna decyzja.
Słusznie. Wracajcie do środka odpocząć.
Tak jest.
Kapitanie Ri, mamy kłopot.
Szykują się losowe kontrole domów w bazie.
Ale...
powiedzieliśmy jej,
żeby na wszelki wypadek nie odbierała telefonu.
Nie mamy jak jej powiadomić.
Mam prośbę.
ULICA MUNSU
Umożliwić przejazd.
I to natychmiast.
Co to za auto?
Szybko jedzie.
Numery zaczynają się od 729.
Tylko najwyżsi urzędnicy takie mają.
Nie zatrzymuj go, jeśli ci życie miłe.
Dobrze.
Zaczynamy kontrolę domu.
Doniesiono mi,
że widziano was, jak kupujecie
mówiące urządzenie do ryżu z Południa.
Kto by mógł takie głupoty wygadywać?
Nauczono mnie, by nigdy nie kłamać.
Mówiące urządzenie do ryżu?
I to z Korei Południowej?
Cały czas poświęcam walce dla rewolucji.
Po co miałabym coś takiego kupować?
Ktoś się na mnie uwziął.
Twój ryż jest gotowy.
Wymieszaj go dobrze.
Z drogi.
No i proszę.
Co to niby jest?
Co to takiego?
Wol Suk, proszę.
Błagam na kolanach.
Zastanawiałam się, kto może kraść nasz okupiony ciężką pracą prąd.
A złodziejka była tuż pod nosem.
Nie mogłam się oprzeć, kiedy spróbowałam kleistego ryżu z tej maszyny.
Głowę dla niej straciłam.
Proszę o przymknięcie oka choć ten jeden raz.
A co z tym urządzeniem?
Z tego miejsca chciałabym prosić was,
byście to wy się nim zajęły.
Ryż naprawdę jest kleisty?
Powinnyście spróbować.
Nic tu nie ma.
Idziemy dalej.
Matko moja.
Nikogo tu nie ma, ale jaki bałagan.
Niech obywatel stamtąd wyjdzie.
Co wy tu niby robicie?
Wasza żona zajmuje się handlem,
żeby zapewnić rodzinie byt.
- Co wy, u licha... - Towarzyszko Wol Suk.
Byłem samotny.
Ach tak, czyli obywatel był samotny?
W takim razie już dłużej nie będziecie.
Co powiecie na publiczne wyznanie win
przed wszystkimi?
Powiecie im, dlaczego w środku nocy
paradujecie nago przed inną kobietą.
Drań jeden. Aż mi się niedobrze na jego widok robi.
- Gdzie teraz? - Teraz idziemy...
do kapitana Ri Jeong Hyeoka.
Naprawdę?
RAJ DLA OBYWATELI
Kierowniku Jo.
Kontrolujemy domy.
A teraz dokąd?
Do kapitana Ri Jeong Hyeoka.
Jest w Pjongjangu.
Słucham?
Ale...
w jego domu świeci się światło.
Może już wrócił?
Po co tu tyle książek?
ALBUM RUBINSTEINA
Nuty na pianino?
„Mozart”.
FORMULARZ ZGŁOSZENIOWY
SERIA KONCERTÓW
Ja chyba skądś znam...
tę twarz.
Kontrola domów.
Że niby jaka kontrola?
Kapitanie Ri Jeong Hyeok.
Chyba go nie ma.
- Otwórzmy. - Słucham?
To nie jest jakiś zwykły dom.
- Tylko kapitana. - Otwórzmy.
- Tak jest. - Tak jest.
Chyba ktoś tu właśnie był.
Pewnie zapomniał wyłączyć światła przed wyjściem.
Ten nasz kapitan Ri.
Niby człowiek idealny.
Kto by się po nim spodziewał.
Niemożliwe. Ktoś tu jest.
Co to? Jakiś duch?
Wychodzić.
- Kim pani jest? - Patrzcie.
Pytam, kim pani jest.
Dlaczego ukrywa się pani w piwniczce kapitana Ri?
Wystarczy.
Nawet niemowy odezwą się w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego.
Nieprawdaż?
- Rety. - Co to za dźwięk?
- Z drogi. - Co to?
- Czy to numer 729? - Naprawdę?
- Tak jest napisane. - Co się dzieje?
- Kto przyjechał? - Ten pojazd...
- Niesamowite. - Tam jest numer 729.
Nigdy takiego auta nie widziałam.
- Coś niesamowitego. - Niebywałe.
Co wyprawiacie z moją narzeczoną?
- Narzeczoną? - Co takiego?
- Zaręczył się? - Z nią?
Coście powiedzieli?
Byłoby dobrze, gdybyście odłożyli broń, którą celujecie w moją narzeczoną.
To wbrew naszym zasadom.
Przykro mi,
ale nie możemy udzielić zgody na eutanazję.
Dlaczego?
Słyszałam, że mogę tu dokonać eutanazji.
Oczywiście nie odczuwam bólu fizycznego, który utrudnia mi życie,
ale odczuwam olbrzymi ból psychiczny.
Depresja,
zaburzenia lękowe, trudności z jedzeniem, bezsenność...
Mam wymieniać?
Naszym gościom zawsze zalecamy zwiedzenie Szwajcarii.
Gdyby jakieś zwiedzanie miało mi pomóc,
tobym tu nie przyjechała.
Aż 70% osób wraca do domu po tym,
jak obejrzało wspaniałe krajobrazy tego kraju.
Ja nie mam domu.
Nie wiem, dlaczego chce się pani pożegnać z życiem,
ale natura może pomóc i pani.
Na mnie to nie podziała.
PRZEWODNIK NR 1 PO SZWAJCARII
Przedstawiłem im ją, a on na to: „Jasne”.
Ale przedstawił ją pan jako kogo?
Można to nazwać ruchem taktycznym.
Pochodzi z Południa.
Tak właśnie oni się zakochują.
Na sto procent.
Jakie misje i gdzie?
Nie mogę tego zdradzić.
Należy do 11 Dywizji.
Czyli on jest nie do ruszenia.
A czy ma pan dziewczynę, która gra na pianinie?
Jeżeli dobrze to rozegramy, być może uda się ją wykorzystać,
żeby zniszczyć jego rodzinę. O to mi chodzi.
- Dwie osoby. - Ona wraca dzisiaj do Pjongjangu.
Wzrok na mnie.
Napisy: Cezary Kucharski