‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪(ปี 1989)
‪เซรี เลือกความฝัน...
‪- ของหนูเลย ‪- ของหนูเลย
‪เซรี คว้าดอกไม้เลย
‪คว้าดอกไม้สิ!
‪ตอนที่ฉันต้องเลือกครั้งแรกในชีวิต
‪บนโต๊ะฉลองหนึ่งขวบที่คนอื่น ‪บอกให้ฉันเลือกเงิน เลือกด้าย
‪ฉันนั้น...
‪เลือกจับมือของพ่อ
‪ใช่แล้ว ‪เลือกจับมือพ่อนี่แหละดีที่สุด
‪ในฐานะเด็กคนหนึ่ง ‪จากครอบครัวเศรษฐีที่จะต้องต่อสู้
‪เพื่อแย่งตำแหน่งผู้สืบทอดในอนาคต ‪ช่างเป็นการเลือกที่ถูกต้องจริงๆ
‪(ร้านเซรีส์ชอยส์)
‪(หนังสือสัญญา)
‪(สวารอฟสกี้ เซรีส์ชอยส์)
‪- ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ‪- มองทางนี้ทีครับ
‪ไม่ว่าจะเป็นการเลือกที่ต้องใช้ดวง
‪หรือการเลือกที่ต้องใช้ความรู้สึก
‪สิ่งที่ฉันเลือกนั้นถูกต้องเสมอ
‪เขาบอกว่าควรไปทางขวา
‪เพราะงั้นในสถานการณ์ที่อันตราย ‪ที่สุดในชีวิต ฉันก็ยังเชื่อในตัวเอง
‪เต้นเลย
‪เชื่อว่าจะเลือกถูกเหมือนที่ผ่านมา
‪แต่ครั้งนี้
‪ฉันเลือกผิด
‪ถึงจะผิดพลาดแค่ครั้งเดียว
‪แต่ผลลัพธ์นั้นช่างน่ากลัวเหลือเกิน
‪ตอนนี้ฉัน...
‪อยู่ในเกาหลีเหนือ
‪นี่เป็นอุบัติเหตุ
‪เมื่อเกิดอุบัติเหตุ ‪สิ่งที่จำเป็นที่สุดก็คือคน
‪ที่จะอยู่ข้างคุณ
‪และคนคนเดียวที่ฉันรู้จักที่นี่
‪ก็คือเขาคนนี้
‪ฉันน่าจะทำได้ดี
‪ตายแล้ว
‪พระเจ้าช่วย
‪พวกเรามาเจอกันอีก ‪ในที่แบบนี้ได้ยังไงคะ
‪ผมนึกว่าคุณกลับไปแล้ว
‪นั่นน่ะสิคะ คุณคงตกใจใช่ไหม
‪ฉันตกใจมากๆ เลยล่ะค่ะ
‪ฉันหลงทาง พอรู้ตัวอีกที
‪ก็เจอวัวเกาหลีเหนือ ป้าเกาหลีเหนือ
‪เด็กๆ เกาหลีเหนือ
‪แต่โชคดีจริงๆ ค่ะ
‪ที่ได้มาเจอคุณอีกแบบนี้
‪ใช่แล้ว ถึงจะทำเป็นใจแข็ง ‪แต่ก็เป็นผู้ชายอยู่ดี
‪เห็นไหมๆ ไม่กล้าสบตาฉันด้วย
‪ไร้เดียงสากว่าที่คิดนะเนี่ย
‪ผู้หญิงคนนี้ข้ามเส้นเขตทหารมาลับๆ ‪โดยไม่แสดงเจตนาแปรพักตร์
‪ตามกฎแล้ว
‪ต้องกำจัดเธอ
‪ดูเหมือนว่ามันมักจะมีวิธีเอาตัวรอดนะคะ
‪ฆ่าเลยดีไหมนะ
‪ว่าแต่ที่นี่บ้านคุณเหรอคะ
‪จริงเหรอ
‪งั้นฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ
‪มีข้าวไหมคะ
‪ฆ่าเลยดีไหม
‪(ตอน 2)
‪ตายแล้ว
‪ตาเถร
‪ทำไมหน้าฉันถึงเป็นแบบนี้
‪เดี๋ยวนะ
‪ถ้ามีอะไรเปื้อนหน้า ‪ก็น่าจะบอกกันหน่อยสิ
‪น่าอายชะมัด
‪อะไรกันเนี่ย อ่างล้างมือก็ไม่มี
‪ไม่เป็นไรนะ ‪คิดซะว่าเป็นประสบการณ์ที่ดี
‪สิ่งที่ตีค่าเป็นเงินไม่ได้ ‪ถึงล้ำค่าที่สุดไง
‪เป็นประสบการณ์ราคาแพง
‪ฉันไม่รู้ว่าที่นี่ทำยังไง
‪แต่ว่าที่เกาหลีใต้ทำแบบนี้น่ะค่ะ
‪เวลาไปทานข้าวบ้านคนอื่นแบบนี้
‪แขกจะให้เจ้าบ้านทานหนึ่งคำก่อนค่ะ
‪แบบนี้น่ะค่ะ
‪อ้าม
‪การให้เจ้าของบ้านทานก่อนหนึ่งคำ
‪เป็นมารยาทบนโต๊ะอาหารอย่างหนึ่ง
‪คิดแบบนั้นน่าจะเข้าใจง่ายกว่า
‪ทานสิคะ
‪ทำไมคะ มีอะไรเหรอ
‪คุณแค่กลัวว่าอาหารจะมีพิษใช่ไหม
‪กลัวผมใส่อะไรลงไป
‪ขอโทษนะคะถ้าทำให้คุณรู้สึกไม่ดี
‪แต่ช่วยเข้าใจหน่อยนะคะ ‪ว่าทำไมฉันถึงทำแบบนี้
‪ความจริงแล้วในสถานการณ์แบบนี้
‪จะให้ฉันเชื่อใจใคร ‪หรือทานอะไรก็คงเกินไปหน่อย
‪ก็จริง
‪ใช่ไหมคะ ฉันพูดถูกใช่ไหม
‪ในวันที่ลมพัดแรง คุณนั่งเครื่องร่อน
‪ซึ่งไร้เครื่องยนต์บังคับ ‪มาตกที่เขตปลอดอาวุธ
‪และดันเป็นวันที่รั้ว ‪ลวดหนามไฟฟ้าไม่ทำงาน
‪คุณข้ามแนวสงบศึกมาที่หมู่บ้านทหาร
‪หากเชื่อว่าคุณเป็นพลเมืองที่ไม่มีพิษมีภัย ‪ก็คงเกินไปหน่อย
‪นี่ อย่าบอกนะว่า ‪คุณคิดว่าฉันเป็นสายลับ
‪อะไรแบบนั้นเหรอคะ
‪ผมกำลังพูดถึงความเป็นไปได้
‪คุณคะ
‪ฉันไม่ใช่สายลับนะ
‪แต่ถ้าใครในเกาหลีใต้ไม่รู้จักฉัน ‪คนนั้นแหละคือสายลับ
‪ถ้าฉันบอกชื่อคุณไป
‪ฉันกลัวคุณจะเอาไปเสิร์ช ‪แล้วตกใจจนเป็นลมเลยไม่ได้บอก
‪ที่นี่ไม่มีอินเทอร์เน็ต ‪คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นก็ได้
‪จริงเหรอคะ ‪เล่นอินเทอร์เน็ตไม่ได้เหรอคะ
‪งั้นก็เรื่องใหญ่แล้วล่ะค่ะ
‪ไม่มีใครรู้ว่าฉันมาอยู่ในที่ ‪ที่ไม่มีอินเทอร์เน็ต
‪ตอนนี้คงคิดว่าฉันหายสาบสูญ ‪แล้วก็พลิกประเทศตามหาตัวฉันกันอยู่
‪เราตามหาทั้งคืนแล้ว
‪แต่ไม่มีความคืบหน้าเลย
‪อย่าเอาแต่ฝากความหวังไว้ที่ตำรวจ
‪ทางเราก็ระดมผู้เชี่ยวชาญ
‪- ให้มาตามหาด้วยสิ ‪- ครับ
‪ระวังเรื่องปิดข่าวเป็นพิเศษล่ะ
‪อย่าให้เรื่องถึงหูนักข่าว
‪นั่นคือเรื่องแรกที่ผมตรวจสอบ ‪เรียบร้อยแล้วล่ะครับ
‪พ่อตาก็ใส่ใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ
‪พ่อหนูโทรฝากฝัง ‪อธิบดีกรมตำรวจด้วยตัวเองแล้วค่ะ
‪ไม่ต้องกังวลนะคะ
‪ดีมาก ค่อยยังชั่วหน่อย
‪นี่เป็นเหตุที่เกิดขณะทำงาน
‪ถ้างั้นพวกพนักงานที่อยู่ใน ‪ที่เกิดเหตุก็น่าจะรู้เรื่องด้วยสิ
‪จะทำยังไงกับพวกเขาดีคะ
‪ผมเรียกพวกเขาทั้งหมดมา
‪ให้เซ็นหนังสือปกปิดเป็นความลับ ‪โดยมีทนายที่ปรึกษาเป็นพยานแล้วครับ
‪สมเป็นที่รักจริงๆ ‪ทำงานได้ไม่มีช่องโหว่เลย
‪- เปล่าสักหน่อย ‪- สนุกกันมากเหรอ
‪- แม่ครับ ‪- สนุกเรื่องอะไรคะ
‪แม่พูดอะไรแบบนั้นครับ
‪เราไม่สนุกเลยนะคะ คุณแม่
‪ก็ฉันเห็นทุกคนดูสนุก
‪ทุกคนจะต้องวุ่นกันน่าดู
‪แล้วก็...
‪นี่ไม่ใช่ปัญหาเล็กๆ นะ
‪อาจเป็นเรื่องที่ส่งผล ‪ระหว่างประเทศได้เลย
‪คุณไม่เข้าใจเหรอคะ
‪ผิดพลาดขึ้นมาล่ะก็ ‪เกิดสงครามได้เลยนะ
‪ถ้ามีใครรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่
‪ทั้งรัฐบาลเกาหลีใต้ กองทัพ
‪แล้วก็ยูเอ็นคงไม่อยู่เฉยแน่ๆ
‪อื้อ
‪งั้นก็ต้องไม่ให้ใครรู้
‪- หือ ‪- ต้องไม่ให้ใครรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่
‪นี่คุณหมายความว่ายังไงคะ
‪คุณจะกำจัดฉันแบบไม่ให้ใครรู้ ‪อย่างนั้นเหรอ
‪จริงๆ ก็เป็นวิธีหนึ่งนะ
‪นี่มัน...
‪มุกเกาหลีเหนือหรือเปล่าเนี่ย
‪พอดีฉันยังไม่ค่อยเข้าใจ ‪มุกที่นี่เท่าไร
‪ก็ตลกดีนะคะ
‪คุณคงเข้าใจที่ฉันพูดผิดไป
‪จริงสิ ฉันคงอธิบาย ‪เรื่องง่ายให้ฟังดูยาก
‪ยกตัวอย่างนะคะ
‪รู้จักนิทานเรื่องฮึงบูนลบูไหมคะ ‪สมมติว่ารู้
‪ฮึงบูช่วยนกกางเขนที่ขาหัก ‪แล้วเป็นยังไงคะ
‪พลิกชีวิตจนรุ่งโรจน์เลย
‪ส่วนนลบูที่ทำร้าย ‪นกกางเขนล่ะเป็นยังไง
‪ชีวิตของเขาตกต่ำสุดๆ
‪คุณจะสื่อว่าอะไร
‪คุณ...
‪อยากเป็นฮึงบูหรือนลบูล่ะค่ะ
‪- แล้วคุณเป็นนกกางเขนเหรอ ‪- แหม
‪ไม่ใช่แค่นกกางเขนธรรมดาค่ะ
‪แต่เป็นนกกางเขนมีระดับ ‪ที่ตอบแทนหนี้บุญคุณคน
‪ที่จริงแล้ว
‪ฉันไม่อยากพูดจากปากตัวเองหรอกนะ
‪งั้นก็ไม่ต้องพูด
‪ฉันน่ะ
‪มาจากชนชั้นสูง ‪ที่มีเพียง 0,001 เปอร์เซ็นต์
‪ของประเทศ
‪ลูกสาวเศรษฐีน่ะ
‪เจ้าของบริษัทแฟชั่นที่ ‪จดทะเบียนตลาดหลักทรัพย์
‪ผมไม่ได้อยากรู้
‪สิ่งสำคัญก็คือจนกว่านกกางเขน ‪จะได้กลับไปโบยบินที่คังนัม
‪เหมือนกับที่ฮึงบูดูแลอย่างทะนุถนอม
‪ฉันกำลังขอให้คุณช่วยฉัน ‪กลับไปอย่างปลอดภัย
‪และฉันจะตอบแทนบุญคุณแบบจัดเต็มเลย
‪นี่คุณกำลังต่อรองกับผมอยู่เหรอ
‪อือๆ จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ
‪เป็นข้อตกลงที่วินวินทั้งสองฝ่าย
‪ผมขอปฏิเสธครับ
‪ทำไมคะ ฉันจะตอบแทนบุญคุณให้นะ
‪เพราะผมจะไม่ทำให้เกิดบุญคุณไง
‪ผมไม่รู้ว่าคุณอยู่บ้าน ‪ตามหาเสียทั่วเลย
‪พอดีเห็นควันที่ปล่องไฟ ‪เลยทราบว่าคุณอยู่บ้าน
‪ผมมีข่าวดีครับ
‪เราไม่ต้องกังวล ‪เรื่องสาวเกาหลีใต้นั่นแล้วครับ
‪สหายพลทหาร ผู้หญิงคนนั้น...
‪ตายไปแล้วครับ
‪สหายผู้กองก็ตกใจใช่ไหมครับ ‪ผมก็ตกใจเหมือนกันครับ
‪ตอนเช้ามืดวันนี้ เกิดเหตุ ‪รถประสานงาที่ถนนบนยอดเขา
‪ได้ยินว่ามีหญิงสาวนิรนาม ‪ตายทันทีครับ
‪ต้องเป็นแม่หญิงคนนั้นแน่ๆ
‪- สหาย ไม่ใช่แบบนั้น... ‪- จริงๆ เลย
‪เซนส์ผมน่ะแม่นอย่างกับหมอดู
‪คอยดูสิครับ ไม่ผิดแน่
‪ถ้าไม่ใช่ก็ตัดหัวผมได้เลย
‪- ออกไปคุย... ‪- ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ
‪อั้นไว้นานแล้ว
‪ยังไงก็เถอะ ผมโล่งใจสุดๆ เลยครับ
‪เจ้าอึนดงจะได้ไม่ถูกปลดประจำการ ‪ทั้งๆ ที่ยังหนุ่ม
‪และไม่มีใครรู้ว่าเจ้าจูมอกทิ้งป้อม
‪ไปดูละครเกาหลีใต้
‪แล้วที่ผมดื่มไปแค่แก้วเดียว ‪ก็คงไม่มีปัญหาอะไร
‪ส่วนที่สหายผู้กอง ‪ทำเธอหลุดมือไปต่อหน้าต่อตา
‪จริงๆ แล้วก็ควรจะโดนปลด...
‪ต้องตัดหัวคนยังไงเหรอ
‪พอดีฉันไม่เคยตัดมาก่อน
‪แบบนี้เหรอ
‪ตกใจหมดเลย
‪สหายผู้กอง นี่มันอะไร...
‪นายใช่ไหม
‪คนที่ยิงฉัน ‪ฉันเกือบตายเพราะนายเลยนะ
‪เธอตายไปแล้วนี่
‪นี่มันเรื่องอะไรกันครับ
‪เกาหลีใต้นี่สุดยอดจริงๆ
‪ส่งสายสืบของตัวเอง ‪มาบ้านนายทหารเกาหลีเหนือถูกหลัง
‪รู้แม้กระทั่งบ้านเลขที่
‪ต้องให้ฉันบอกอีกกี่ครั้งเนี่ย
‪ฉันไม่รู้ว่านี่คือบ้านเขา
‪ฉันไม่ใช่สายสืบ ‪และไม่ได้ถูกส่งมาที่นี่ด้วย
‪นายเป็นพวกหูทวนลม ‪เข้าใจอะไรยากงั้นเหรอ
‪สหายผู้กอง มีเสียมหรือพลั่วไหมครับ
‪ขอเวลาผมสักครู่
‪ที่นี่มีทั้งแม่น้ำ มีทั้งภูเขา
‪ประเทศเรามีที่ฝัง ‪แม่หญิงคนนี้เต็มไปหมด
‪ไอ้หน้าแมวนี่พูดอะไร
‪ฝังอะไรกัน ฝังนายก่อนคนแรกเลย
‪นี่ ยัยเกาหลีใต้
‪เธอคงไม่มีปัญญา ‪ก็เลยไม่เข้าใจสถานการณ์ใช่ไหม
‪เราไม่ปรานีศัตรูหรอกนะ
‪นายก็ดูจะไม่เข้าใจ ‪สถานการณ์เหมือนกันนะ
‪ถ้าคนอื่นรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่
‪ฉันน่าจะไม่ได้ซวยคนเดียวนะ
‪แต่ดูเหมือนทุกคนก็จะซวยกันหมด
‪นายพูดว่าอะไรนะ
‪อึนดงจะถูกปลดประจำการ
‪จูมอกใช่ไหมนะ
‪ที่ทิ้งป้อมไปดูละครเกาหลีใต้ ‪เขาก็คงจบเห่เหมือนกัน
‪ผู้กองก็อาจจะโดนปลด...
‪(ปลดประจำการจากตำแหน่ง ‪เพื่อบังคับใช้แรงงาน)
‪ส่วนไอ้หน้าแมว ‪นายดื่มเหล้าตอนเข้าเวรได้ยังไง
‪นายน่ะแย่ที่สุดเลย
‪สหายผู้กอง ‪แม่หญิงคนนี้รู้เรื่องนี้ได้ไงครับ
‪คิดว่ารู้ได้ยังไงล่ะ
‪สวัสดีครับ
‪สหายผู้กอง ได้ยินข่าวดีหรือยังครับ
‪ที่ถนนบนยอดเขามีหญิงสาว...
‪ไม่ใช่
‪- หญิงนิรนาม... ‪- บอกว่าไม่ใช่ไง
‪นายคืออึนดงสินะ
‪ครับ คุณคือ...
‪ได้ยินว่าถ้าทำพลาดครั้งนี้ ‪จะโดนปลดประจำการเหรอ
‪แบบให้ออกเพราะ ‪เสื่อมเสียเกียรติทหารใช่ไหม
‪ได้ยินว่านายต้องการงานนี้นี่
‪ไหนว่าเธอตายแล้วไง
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪โอ๊ะ คุณคือจูมอกใช่ไหม
‪แค่ชื่อก็ดูเป็นนักสู้แล้ว
‪ยังไงกำปั้นก็ดีกว่ากรรไกรวันยังค่ำ
‪ว่าแต่คุณทิ้งป้อม ‪ไปดูละครเรื่องอะไรเหรอคะ
‪ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้าครับ
‪ละครเก่านี่
‪ที่พี่จีอูกับพี่ซังอูเล่นน่ะเหรอ
‪ฉันสนิทกับพี่ๆ เขานะ
‪เมื่อก่อนพี่จีอูอยู่แถวๆ บ้านฉันน่ะ
‪จริงเหรอครับ
‪- ตอนนี้เรื่องนั้นสำคัญนักหรือไง ‪- ขอโทษครับ
‪อย่ามัวยืนตรงนั้นเลยค่ะ เข้ามาก่อน
‪มานั่งคุยกันก่อนค่ะ มาสิ
‪เรามาตกลงกันง่ายๆ นะคะ
‪พาฉันไปที่ที่ฉันตกลงมาก็พอค่ะ
‪แล้วฉันจะหาทางไปต่อเอง
‪ฟ้าก็สว่างแล้ว คงหาทางไปง่ายขึ้น
‪- ไม่ได้ครับ ‪- ทำไมคะ
‪สหายผู้กอง ปล่อยเธอไปเถอะครับ
‪ให้เธอถูกย่างเป็นไก่ย่าง ‪ที่รั้วลวดหนามก่อน
‪จะได้รู้ว่า "อ๋อ ไฟฟ้าแรงสูง ‪น่ากลัวแบบนี้เองสินะ"
‪เมื่อวานลมแรง ทำให้หม้อแปลงเสีย
‪ไฟฟ้าแรงสูงเลยไม่ทำงาน
‪แต่ตอนนี้ซ่อมเสร็จแล้ว ‪เลยเข้าออกไม่ได้ครับ
‪ฉันถึงได้บอกให้พวกคุณพาฉันไปไงคะ
‪พวกคุณเป็นทหารนี่ ‪ตรงนั้นก็พื้นที่คุณไม่ใช่เหรอ
‪เราไปประจำที่ด่านหน้าเป็นเวลา ‪สองเดือนเพราะผลัดเปลี่ยนกองร้อย
‪แต่เช้านี้ เรากลับมา ‪ประจำการที่ค่ายแล้ว
‪จากนี้อีกสองสามเดือน ‪เราเข้าไปที่นั่นไม่ได้
‪อย่าพูดแค่ว่าไม่ได้ ‪แบบไร้ความรับผิดชอบอย่างนั้นสิคะ
‪ช่วยหาวิธีอะไรก็ได้หน่อย
‪ไม่มีวิธีอื่นแล้ว
‪ฝังเธอไปก็จบเรื่องแล้ว
‪นายไม่ต้องยุ่งเลย
‪ยัยของเสียเอ๊ย
‪อะไรนะ
‪ของเสียเหรอ
‪เป็นคำด่าของที่นี่เหรอ
‪ให้ฉันด่ากลับด้วยคำด่าเกาหลีใต้ไหม
‪พวกเราด่าหยาบคายไม่แพ้นายหรอกนะ
‪พอได้แล้ว
‪ใช่เวลามาเถียงกันว่าคำด่า ‪ของเกาหลีเหนือหรือใต้
‪ที่ไหนแรงกว่ากันงั้นเหรอ
‪ก็ได้ค่ะ ฉันโมโหไปหน่อย
‪มาค่อยๆ พูดกันดีกว่า
‪ฉันเป็นเคสแรกที่บินมาตก
‪ที่เกาหลีเหนือเหรอคะ
‪ไม่มีใครรู้เหรอว่าต้องทำยังไง ‪ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
‪ในคู่มือน่ะ
‪ถ้าตามคู่มือ ตอนนี้คุณจะต้อง...
‪ถูกสอบสวนที่กระทรวงความมั่นคง
‪คุณเอาแต่พูดถึงกระทรวงความมั่นคง
‪ที่นั่นเป็นเหมือนสถานีตำรวจ ‪หรือหน่วยข่าวกรองงั้นเหรอ
‪เขาทำงานคล้ายๆ กันครับ
‪แล้วทำไมตอนที่เจอฉัน
‪คุณถึงไม่พาฉันไปที่นั่นล่ะ
‪ถ้าเกิดว่าฉันไปพูดอะไรที่นั่น
‪พวกคุณจะลำบากใช่ไหม
‪ใช่ไหมคะ
‪เพราะงั้นทุกคนมาร่วมมือกันเถอะค่ะ
‪ถึงพวกคุณจะอยากปฏิเสธ ‪แต่พวกเราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้วนี่
‪อือ ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า ‪พูดมาได้เลยค่ะ
‪อาของผมทำชุมนุมเรือครับ
‪อะไรนะ ทำอะไรนะ
‪- ชุมนุมเรือ ‪- ชุมนุมเรือเหรอ
‪การที่เรือมารวมตัวกันที่ทะเลเปิด
‪ก็คือนั่งเรือเล็กไปกลางทะเล
‪แล้วแอบไปขึ้นเรือใหญ่ ‪ที่จะไปประเทศที่สาม
‪ความคิดดีเลย ชุมนุมเรือ
‪คุณคิมจูมอก ‪ไว้ฉันจะขอลายเซ็นพี่จีอูให้นะ
‪- จริงเหรอครับ เมื่อไหร่ ‪- เมื่อเรารวมประเทศกัน
‪สักวันนั่นแหละ
‪ยังไงก็เถอะ แล้วเรือนั่นจะออกตอนไหน
‪เรือจะออกจาก ‪ท่าเรือจินฮึงทุกสิบห้าวัน
‪งั้นก็อีกสามวันครับ
‪สามวันเหรอ เร็วกว่านี้ไม่ได้เหรอ
‪ถ้าอีกสามวันเรือออกจากท่า
‪แล้วต้องไปประเทศอื่นอีก ‪ก็คงจะนานเกินไป
‪ความจริงแล้วฉันมีประชุมผู้ถือหุ้น
‪- นี่คุณ ‪- เป็นการประชุมที่สำคัญกับฉันมาก
‪เป็นวันสำคัญที่สุดในชีวิตฉันเลย
‪ดูเหมือนคุณจะเข้าใจอะไรผิดนะ
‪ต้นเหตุของเรื่องนี้ก็คือคุณ
‪คนที่พลาดโอกาสกลับไปก็คือคุณ
‪ช่วยรู้สึกผิด ‪ที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนด้วย
‪ก็ได้ค่ะ
‪ฉันกำลังรู้สึกผิดอยู่
‪เพราะทุกคนก็คงลำบากเหมือนกัน
‪งั้นเลือกมา
‪- อะไรคะ ‪- ถ้าคุณต้องการ
‪ผมพาคุณไปกระทรวงความมั่นคงได้
‪- สหายผู้กอง ‪- แบบนั้นมัน...
‪ถ้าสอบสวนเสร็จ ‪คุณก็มีโอกาสกลับไปได้
‪แต่ก็มีโอกาสไม่ได้กลับนี่
‪ผมก็รับประกันไม่ได้
‪แล้วตัวเลือกอื่นคืออะไรคะ
‪คุณบอกให้ฉันเลือกนี่
‪ทำตามที่เราสั่งอย่างเคร่งครัด
‪สั่งว่าอะไรเหรอ
‪ก่อนอื่น ห้ามออกไปข้างนอก ‪ระหว่างพักแรมที่นี่
‪เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว
‪ฉันไม่ได้บ้านะ ฉันจะไปไหนได้
‪ห้ามพูดคุยกับนายทหาร รวมถึงผม
‪ห้ามเผยแพร่ค่านิยมเกาหลีใต้
‪ดีเลย อย่ามาชวนฉันคุยแล้วกัน
‪อย่าเผยแพร่ค่านิยมคุณด้วย ‪ฉันไม่หลงกลหรอก
‪หลังจากกลับไปเกาหลีใต้แล้ว
‪ห้ามเผยแพร่เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่
‪โอ้ เรื่องนั้น ‪เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ
‪ฉันไม่บอกใครอยู่แล้ว
‪เพราะเมื่อได้กลับไป ‪ฉันตั้งใจว่าจะความจำเสื่อมทันที
‪เรื่องนั้นเธอพูดถูกแล้วครับ
‪ในละครเกาหลีใต้
‪เก้าในสิบคนจะความจำเสื่อมครับ
‪เป็นโรคที่พบบ่อยในประเทศทุนนิยม
‪- งั้นเหรอ ‪- เป็นเพราะ...
‪ดื่มโคล่าจากสหรัฐฯ มากไปเหรอครับ
‪แปลกมากเลยนะนั่น
‪ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้น ‪ฉันขอร้องอะไรหน่อยแล้วกัน
‪ไม่ใช่เรื่องยากหรอกค่ะ
‪ปกติแล้วในสามมื้อ ‪ฉันจะกินเนื้อสองมื้อค่ะ
‪เรียกฉันว่าพวกคลั่งเนื้อก็ได้
‪นี่ ยัยเกาหลีใต้
‪อย่ามาขี้จุ๊
‪"ขี้จุ๊" เหรอ
‪แปลว่าอย่าโกหกหรือเปล่า
‪"อย่าโกหก" เหรอ
‪เหมือนคำว่าอย่าขี้จุ๊เหรอ
‪ครับ ความหมายเดียวกันครับ
‪สหายผู้กอง
‪แม่หญิงคนนี้กำลังใช้เล่ห์กล ‪เพื่อทำให้คนของเราหลงเสน่ห์ครับ
‪เธอกำลังหลอกลวงและเผยแพร่ค่านิยม ‪เกี่ยวกับการกินเนื้อสัตว์สองมื้อต่อวัน
‪จะบ้าตาย นี่โกหกชวนเชื่อ ‪หน้าด้านๆ เลยเหรอ
‪แล้วแต่จะคิดเลย
‪ยังไงก็เถอะ ฉันเป็นคนแบบนี้
‪อย่างที่คุณทราบ ‪ฉันอดอาหารมาเกือบสองวัน
‪แล้วยังเดินมาตั้งไกล
‪ตอนนี้ก็เริ่มเวียนหัวแล้ว
‪ขอโทษนะคะ แต่คุณพอจะมีเนื้อไหม
‪ให้ตาย หัวหน้าทีมฮง ‪รอนานเลยสินะ ขอโทษทีๆ
‪ช่วงนี้สิ้นปี งานเลยเยอะน่ะ
‪ไม่หรอก นายทำธุระให้เสร็จก่อนก็ได้
‪พูดอะไรน่ะ ธุระสำคัญที่สุดของฉัน ‪คือนายต่างหาก
‪นายเคยแนะนำใครให้ฉันกันล่ะ
‪ประธานบริษัทนายไง
‪หลังจากเธอเซ็นสัญญาทำประกัน
‪ก็ไม่มีใครในบริษัท ‪กล้ายุ่งกับฉันอีกเลย
‪ไอ้ผู้จัดการหน้าหมานั่น ‪ยังต้องเกรงใจฉัน
‪เดี๋ยวนี้ฉันนะ
‪กวนประสาทเจ้าผู้จัดการหน้าหมาด้วย
‪เขายังไม่กล้าพูดอะไรเลย
‪นี่ นายทำแบบนั้นทำไม ไปกวนเขาทำไม
‪เอาน่าๆ ฉันทำแบบนั้นได้น่า
‪ไม่ได้สิ
‪ฉันไม่ใช่พัคซูชานที่เขา ‪จะไล่ฉันออกวันนี้พรุ่งนี้แล้วนะ
‪ไม่นะ ซูชาน ไม่ได้นะ
‪ฉันได้สัญญาประกันชีวิต ‪ราคาหมื่นล้านมาเชียวนะ
‪ชางชิก
‪ฉันได้เลื่อนขั้นแน่นอน
‪ประธานเราหายตัวไป
‪หือ อะไรนะ
‪อาจตายไปแล้วก็ได้
‪เธอหายตัวไปเกิน 24 ชั่วโมงแล้ว
‪อย่าล้อเล่นสิ
‪ฉันขอโทษ
‪ขอโทษด้วยจริงๆ
‪นายไปยั่วผู้จัดการทำไม ‪นายไม่ควรยั่วเขานะ ไอ้บ้า
‪ไม่สิ ฉันไม่ควรแนะนำเธอให้นายเลย ‪ฉันขอโทษนะ
‪พระผู้เป็นเจ้า
‪ช่วยทำให้สามีของฉัน ‪ได้นั่งตำแหน่ง...
‪ผู้สืบทอดตามที่ท่านได้เตรียมการไว้
‪ให้เขาได้รับเกียรตินั้น
‪ได้โปรดเมตตาฉันด้วยค่ะ
‪ให้คนจะไปได้ไป...
‪ท่านครับ
‪ไม่ได้นะครับ ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ
‪เป็นแบบนี้ไม่ได้นะครับ
‪ช่วยให้เธอกลับมา ‪อย่างปลอดภัยด้วยครับ
‪ขอให้ไม่บาดเจ็บตรงไหน
‪ช่วยให้เธอมีชีวิตรอด
‪และให้เธอได้กลับมาด้วยนะครับ ‪พระผู้เป็นเจ้า
‪สำหรับฉัน เธอไม่ต้องกลับมาก็ได้ค่ะ
‪- พระผู้เป็นเจ้า ‪- ได้ยินผมไหมครับ
‪อยู่ข้างฉันนะคะ
‪(ผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ‪อยู่กับพวกเราตลอดกาล)
‪ขออีกก้อนเถอะนะ
‪ไปล่ะ
‪ปีนี้ผักกาดออกน้อยสินะ
‪- ใช่แล้วค่ะ ‪- หวานมากเลยค่ะ
‪นี่รวมห้าบ้าน ยังไม่ถึงสองตัน...
‪สองพันกิโลกรัมเองค่ะ
‪ก่อนที่ฉันจะแต่งงานนะ
‪แค่บ้านฉันบ้านเดียว ‪ก็ทำกิมจิหนึ่งตันแล้ว
‪งานอาจจะน้อยลงก็จริง
‪แต่จะมีกิมจิพอถึงฤดูใบไม้ผลิไหม ‪ฉันห่วงตรงนี้
‪นี่ ใส่เกลือเข้าไปอีกหน่อย
‪ค่ะ ทราบแล้วค่ะ
‪แบบนั้นแหละ
‪จริงสิ
‪วันนี้ใช่ไหม
‪ค่ะ วันนี้ค่ะ
‪สองเดือนช่างเป็นเวลา ‪ที่ยาวนานเหลือเกิน
‪ใช่ค่ะ ยาวนานมาก
‪พูดถึงเรื่องอะไรเหรอคะ
‪ลืมกันไปหมดแล้วเหรอ
‪ลืมวันที่สหายรีจองฮยอกของเรา ‪กลับมาจากด่านหน้าได้ยังไง
‪ตายจริงๆ ฉันสมควรตายจริงๆ
‪ช่วงนี้ฉันความจำไม่ค่อยดีเลย
‪ที่ไปประจำที่ด่านหน้านี่
‪ผู้กองคนอื่นในหมู่บ้านทหาร ‪ก็ไปกันไม่ใช่เหรอคะ
‪ทำไมผู้กองรีจองฮยอก ‪ถึงพิเศษกว่าคนอื่นล่ะ
‪พิเศษที่หน้าตายังไงล่ะ
‪ก็เหมือนการที่ราษฎรทุกคน ‪ต้องยืนหยัดอนุรักษ์...
‪อนุสรณ์สถานทางธรรมชาติไงล่ะ
‪อ๋อ
‪จริงๆ เลย
‪เติมฟืนที่บ้าน ‪ผู้กองรีจองฮยอกเยอะพอหรือยัง
‪ฉันเติมให้เป็นกองเลยค่ะ ‪ไม่ต้องห่วงนะคะ
‪เกลือ เต้าเจี้ยว โคชูจัง ‪ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม
‪ฉันเติมจนเต็มไหเลยล่ะค่ะ
‪แล้วฉันก็วางเนื้อไว้ในไหเกลือ
‪อย่างสวยงามตามที่คุณสั่งด้วย
‪ทำไมเขาถึงมีเนื้ออยู่ในนั้นล่ะ
‪ใส่อาหารไว้ในไหเกลือ ‪แล้วจะไม่เสียน่ะครับ
‪แล้วเครื่องเคียงอื่นล่ะ
‪อ๋อ พวกนั้น...
‪อยู่ทางนี้ครับ
‪นี่มันอะไรกันเนี่ย
‪คุณไม่รู้จักถ้ำกิมจิเหรอครับ
‪หือ ก็ไม่รู้น่ะสิ
‪นี่คือถ้ำกิมจิครับ
‪ในนี้มีทั้งกิมจิและซีอิ๊ว
‪ทำให้มันไม่เสีย ‪แล้วก็หมักจนอร่อยมากด้วยครับ
‪ว้าว นี่มัน...
‪ออร์แกนิกมากเลย
‪จะพูดยังไงดี ฮิปมาก
‪แปลว่าทุกบ้านมีแบบนี้เหรอ
‪ใช้แทนตู้แช่กิมจิเหรอ
‪ห้ามพูดคุย
‪จ้องอะไรขนาดนั้น
‪ที่บ้านเกิดผม
‪ยังใช้ใบไม้แห้ง ‪และวัชพืชบนเขาเป็นเชื้อเพลิงอยู่
‪พอเห็นถ่านแบบนี้ ‪ก็เลยรู้สึกว่าเท่น่ะครับ
‪อีกไม่นานที่บ้านเกิดของสหาย ‪ก็จะมีของทันสมัย
‪อย่างถ่านไปถึงแน่
‪ถ้าถ่านเรียกทันสมัย ‪แก๊สคงเป็นของจากอนาคตแล้ว
‪ทำไมคะ ฉันพูดคนเดียว
‪นี่ก็ไม่ได้ด้วยหรือไง
‪อย่าย่างแห้งมากนะ ‪ฉันชอบแบบดิบมากกว่าแบบสุก
‪ฉันพูดคนเดียวค่ะ ฉันพูดถึง ‪รสนิยมกินเนื้อของฉันคนเดียว
‪หลังทานข้าวเสร็จ ‪พวกเราต้องกลับไปที่ค่าย
‪ระวังอย่าเผยตัวให้คนนอกเห็นด้วย
‪แล้วฉันต้องอยู่คนเดียวที่นี่เหรอ
‪เธออยากอยู่นี่กับสหายผู้กองสองคนหรือไง
‪เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น
‪แล้วถ้าฉันมีเรื่องด่วนล่ะคะ
‪พวกคุณไม่มีโทรศัพท์มือถือนี่
‪โทรศัพท์มือถือเหรอ
‪มันคืออะไร ทำไมเราถึงไม่มี
‪โทรศัพท์เคลื่อนที่ครับ
‪โทรศัพท์เคลื่อนที่เหรอ
‪ทำไมที่นี่จะไม่มี
‪แล้วทุกคนมีเหรอคะ
‪พวกเราไม่มีหรอก
‪แต่สหายผู้กองมี
‪ราษฎรของเราหลายคน ‪ก็มีโทรศัพท์เคลื่อนที่เหมือนกัน
‪แค่ผู้กองมีก็พอแล้ว ‪เพราะฉันจะโทรหาเขา
‪เราใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ ‪ในค่ายไม่ได้
‪แล้วถ้าฉันมีเรื่องด่วน ‪จะติดต่อยังไงคะ
‪ถ้ากดเลขห้า ‪จะต่อสายตรงเข้าห้องทำงานผม
‪เหมือนพนักงานต้อนรับในโรงแรมเหรอ
‪ที่นี่ไม่ใช่โรงแรม
‪ฉันแค่ยกตัวอย่างเฉยๆ
‪ผมไม่อยากให้ยกตัวอย่าง
‪เข้าใจแล้วค่ะ ‪ถ้ามีเรื่องฉันจะโทรหานะคะ
‪ไม่ต้องโทรมาจะดีกว่า
‪ฉันไม่โทรบ่อยหรอกค่ะ ‪โทรแค่เรื่องด่วนเท่านั้น
‪- สวัส... ‪- ขอโทษนะคะ
‪แต่นี่เรื่องด่วน ‪คือฉันกำลังหาสบู่เหลวอยู่
‪แต่หาไม่เจอ
‪น่าจะมีสบู่อยู่นะ
‪- สวัส... ‪- แล้วแชมพูล่ะคะ
‪เรื่องนี้ด่วนมากค่ะ
‪ใช้สบู่ครับ
‪ฉันขอถามเผื่อไว้ เผื่อว่าคุณจะมี
‪คุณมีเทียนหอมอโรม่าไหมคะ
‪ฉันชอบจุดเทียนหอม ‪ตอนนอนและตอนอาบน้ำ...
‪น้ำร้อนไม่ไหลค่ะ
‪เรื่องนี้ด่วนมากจริงๆ นะ
‪ต้องทำยังไงนะ
‪ใช้ที่หนีบผ้าบนราวตากผ้า
‪ที่หนีบผ้าอยู่นี่เอง
‪หนีบถุงอาบน้ำไว้
‪แล้วเอาคลุมถังที่ใส่น้ำร้อน
‪ไม่ให้อากาศเข้า
‪คุณก็จะอาบน้ำอุ่นได้ครับ
‪นี่มัน
‪เหมือนกับซาวน่าประดิษฐ์เอง ‪สำหรับหนึ่งคนใช่ไหมนะ
‪น่าทึ่งมากเลย
‪ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
‪ฉันทนไม่อาบน้ำสักสองสามวันดีไหมนะ
‪อุ่นจังเลย
‪สบายสุดๆ
‪- อะไรอีก ‪- สหายผู้กอง ผมเองครับ
‪สหายรองผู้กอง มีเรื่องอะไรเหรอ
‪เหตุรถประสานงาเมื่อเช้ามืด
‪ทำให้พ่อค้าลักลอบที่ถูกส่งตัว ‪ไปพยองยางเสียชีวิตทั้งหมดครับ
‪(กระทรวงความมั่นคง)
‪(รีจองฮยอก)
‪เหตุแบบนี้ไม่ได้เกิดครั้งสองครั้ง ‪แค่บังเอิญจริงเหรอครับ
‪ข่าวลือที่ว่ากระทรวงความมั่นคง ‪มีรถบรรทุกคุ้มกัน จริงไหมครับ
‪(จงทุ่มเทเพื่อสันติสุขแห่งเกาหลี)
‪(จงอยู่ที่สูงแล้วตามหา ‪ผู้ซ่อนตัวอย่างมิดเม้นให้เจอ)
‪อ้าว ผู้กำกับกองร้อยที่ห้า ‪รีจองฮยอกนี่
‪ผลัดเปลี่ยนกองร้อยวันนี้ใช่ไหม
‪ครับ ใช่แล้วครับ
‪นายก็มานั่งดื่มกาแฟซองด้วยกันสิ
‪สิ่งนี้มาจากเพื่อนบ้านข้างล่างน่ะ
‪ผมขอไม่ดื่มดีกว่าครับ
‪ทำไม เพราะเป็นของสงเคราะห์ ‪จากเกาหลีใต้เหรอ
‪ตอนแรกฉันก็แคลงใจนะ
‪แต่พอดื่มแล้วก็หอมหวานมาก ‪จนเลิกไม่ได้เลยล่ะ
‪นายไม่ชอบของหวานสินะ
‪ผมมีเรื่องจะรายงานครับ
‪รายงานมาสิ
‪เมื่อเช้ามืดรถส่งตัวผู้ต้องหา ‪พลิกคว่ำเพราะถูกชน
‪ทำให้พ่อค้าลักลอบ ‪เสียชีวิตทั้งหมดครับ
‪ฉันได้รับรายงานแล้ว ‪น่าเสียดาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
‪ผมคิดว่าควรมีการสืบสวนครับ
‪ว่ารถอะไรที่พุ่งชน
‪เป็นอุบัติเหตุหรือเจตนาฆ่า
‪ถ้าเจตนาฆ่า ใครเป็นคนสั่งให้ทำ
‪แล้วทำไมถึงมี ‪เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำๆ
‪นายเป็นคนขี้สงสัยจริงๆ นะ
‪ขอให้ผมสืบสวนด้วยครับ
‪ได้สิ เอาเลย
‪กองตรวจสอบเป็นผู้สรุปอุบัติเหตุ
‪ฉันจะรายงานให้
‪พรุ่งนี้นายไปที่ ‪กองบัญชาการพยองยางสิ
‪จะไม่เป็นไรเหรอ
‪หัวหน้ากองตรวจสอบเป็นเพื่อนผมครับ
‪ว่าแต่เจ้ารีจองฮยอกนั่น ‪ทำไมถึงแข็งกระด้างแบบนั้น
‪เส้นสายเขาดีเหรอ
‪ดูจากประวัตินายร้อยแล้ว ‪ไม่มีข้อมูลเรื่องครอบครัวครับ
‪เราไม่ทราบเลยว่าเขาเป็นยังไง
‪งั้นเหรอ
‪สหายพันเอก
‪ดูเหมือนว่า ‪ต้องเปิดบัญชีเพิ่มแล้วครับ
‪ครั้งนี้เป็นใครล่ะ
‪(โรงแรมชิลโบซาน)
‪เขากำลังหลบหนี ‪หลังฉ้อโกงเงินพันล้านวอน
‪หลบหนีตำรวจ
‪ไปที่ฟิลิปปินส์และมาเลเซีย ‪และตอนนี้อยู่ที่เสิ่นหยางครับ
‪สวยจัง
‪มีกำลังทรัพย์ที่แน่นอน
‪และเขาไม่เสียดายเงิน ‪ถ้าเป็นเรื่องตัวเอง
‪เป็นคนที่สมควรเก็บไว้ครับ
‪เถ้าแก่ชอน
‪ไม่เจอกันนานนะครับ ยินดีต้อนรับ
‪นี่ครับ
‪เนื่องจากไม่มีเวลา ‪ผมจะไม่อ้อมค้อมนะครับ
‪ทันทีที่คุณเซ็นสัญญานี้ ‪คุณจะปลอดภัยครับ
‪คนของผมจะคุ้มครองคุณ
‪แล้วพาไปส่งที่เกาหลีเหนือ ‪อย่างปลอดภัยครับ
‪เรามีหลายแพ็กเกจแบ่งตามราคาครับ
‪เริ่มที่เดือนละสองหมื่นดอลลาร์
‪พวกพื้นที่บ้าน ‪การรักษาพยาบาล กิจกรรมยามว่าง
‪พื้นที่คลอบคลุม ไปจนถึงประกันชีวิต
‪พวกนี้จะแตกต่างตามราคาน่ะครับ
‪แพ็กเกจที่แพงที่สุดล่ะครับ
‪เดือนละหนึ่งแสนดอลลาร์
‪ปีละหนึ่งล้านสองแสนดอลลาร์ครับ
‪(คนทั่วไปห้ามเข้า)
‪คุณจะได้บ้านเดี่ยวสองชั้น ‪ที่มีห้องรับแขก
‪ห้องซาวน่าและสระว่ายน้ำในร่ม
‪มีการ์ดห้าคนที่ถูกฝึกมาเป็นพิเศษ
‪(พยองยาง 27-0421)
‪มีพ่อครัวมืออาชีพ และคนดูแล
‪คนขับรถ รวมถึงคนสวนด้วยครับ
‪ถ้าคุณต้องการ ‪เราจะให้คุณตีกอล์ฟ ล่าสัตว์
‪และสามารถเข้าออกคาสิโนได้ด้วย
‪เลือกแบบไหนดีครับ
‪ผมเลือกเดือนละสองแสนดอลลาร์
‪ปีละสองล้านสี่แสนดอลลาร์
‪แต่เมื่อเข้าไปแล้ว ‪ทุกอย่างต้องตรงตามที่พูด
‪อย่าลืมนะว่าบัญชีผมอยู่ต่างประเทศ
‪ถ้าผมเป็นอะไรไป
‪ท่อน้ำเลี้ยงของคุณก็จะหายไปด้วย
‪- โอเคไหม ‪- ประธานกูซึงจุน
‪คดีทำร้ายร่างกายมีอายุความห้าปี
‪ประทุษร้ายอายุความเจ็ดปี
‪คดีฉ้อโกงแบบท่านประธาน ‪มีอายุความสิบปี
‪ที่ผ่านมามีหลายคนที่หลบหนีการตามล่า ‪ของตำรวจสากลและเกาหลีใต้
‪มาอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเรา
‪และกลับไปหลังคดี ‪หมดอายุความอย่างปลอดภัย
‪รู้สิ ผมรู้อยู่แล้ว
‪เพราะแบบนั้นผมถึงได้มาที่นี่ไง
‪พวกเราใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน ‪ในการทำธุรกิจคุ้มครองนี้
‪เพื่อปกป้องคนที่ทำผิดกฎหมาย
‪เราก็ต้องทำสิ่งที่ผิดกฎหมายด้วย
‪หากเราไม่ไว้ใจกัน
‪จะไม่ทำสัญญากันก็ได้นะครับ
‪ให้ตายสิ รู้แล้วครับๆ
‪จริงจังเหลือเกิน
‪จริงๆ เลย
‪ผมก็คิดอยู่ว่าจะไปเที่ยวเกาหลีเหนือ ‪ถ้าเขากึมกังเปิดให้เข้าชมอีกครั้ง
‪(ลงชื่อ กูซึงจุน)
‪หนึ่ง สอง สาม
‪สี่ ห้า หก
‪- เจ็ด แปด เก้า ‪- เด็กๆ
‪นัมชิก
‪นี่มันกี่โมงแล้ว ‪ยังมัวเล่นกันอยู่อีก
‪โฮยอง
‪แม่ครับ
‪- ข้าวพร้อมแล้ว ‪- เล่นไม่เลิกเลยนะ
‪- ฮะ ‪- แม่หนูตามหาแล้ว
‪แม่ครับ
‪กลับไปกินข้าวกัน
‪อูพิล
‪พ่อครับ
‪ทำอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียวน่ะ
‪นี่อะไรเหรอครับ
‪ขนมวงที่ลูกชอบไง
‪- ไปกันเถอะ ‪- ครับ
‪อะไรเนี่ย
‪ยังมีเรื่องให้ฉันตกใจอีกเหรอ
‪พ่ออูพิล ไฟดับค่ะ
‪เตรียมตะเกียงหน่อย
‪ทานข้าวกันค่ะ
‪อะไรกันเนี่ย
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน คนพวกนี้
‪ดูสิ ไม่ยอมรับโทรศัพท์ด้วย
‪นี่เขาวางแผน ‪จะเอาฉันไปฝังหรือเปล่านะ
‪ไฟฉายอยู่ไหน
‪ทำอะไรของคุณน่ะ
‪คุณมาทำไมเนี่ย
‪ก็คุณบอกว่าอยากได้เทียน
‪คุณบอกว่าต้องใช้
‪ตอนอาบน้ำกับตอนนอน
‪นี่มันเทียนไขนี่คะ
‪ที่ฉันขอไปน่ะ...
‪เทียนหอมอโรม่าต่างหาก
‪ขอโทษนะคะ
‪คุณคงจะไม่พอใจ
‪แต่ว่าฉัน...
‪แค่ไม่อยากจะเชื่อว่าต้องมา ‪เจออะไรแบบนี้
‪(อยู่แบบพอเพียง)
‪(ผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ‪อยู่กับพวกเราตลอดกาล)
‪(ผลิตและอดออม)
‪จริงๆ เลย รีบๆ ทำสิคะ
‪ถ้ามีคนเห็นจะทำยังไง
‪โอ้โฮ สว่างจ้าเลย
‪โฮยอง ทีนี้ก็ทำการบ้านได้แล้ว
‪แม่ครับ ไหนๆ ก็ไฟดับแล้ว
‪ผมนอนเลยก็ได้นะ
‪เจ้าลูกคนนี้
‪พ่อแกแอบเอาแบตเตอรี่มา
‪เพื่อให้ไฟสว่าง
‪แล้วยังจะไม่ทำการบ้านอีก
‪ถ้าครั้งนี้แกได้ที่โหล่อีก
‪ฉันจะจับแก้ผ้าแล้วไล่ออกจากบ้านเลย
‪ผมไม่ใช่ที่โหล่นะ
‪ยังมีนัมชิกที่ได้น้อยกว่าผมอีก
‪อ๋อ
‪มีนัมชิกรั้งท้ายก็เลยวางใจสินะ
‪ทำไปเลย
‪เถียงเก่งจริงๆ
‪ว่าแต่ที่รัก
‪การเลื่อนขั้นรอบนี้ ‪พอมีหวังบ้างไหมคะ
‪ไม่แน่ใจเหมือนกัน
‪ก็ขึ้นอยู่กับสหายพันเอก ‪ที่ให้คะแนนทหารน่ะ
‪จริงๆ เลย
‪ทำไมสหายพันเอกถึงโหดร้ายกับคุณนักนะ
‪เพราะงั้นคุณถึงต้องตีสนิท
‪ภริยาพันเอกเข้าไว้ไง
‪ฉันเอาใจใส่บ้านนั้นขนาดไหน
‪ทำไมถึงพูดแบบนี้
‪ภริยาร้อยเอกนาน่ะ
‪เมื่อกี้ผมเห็นเธอขนของ ‪เข้าบ้านนั้นไป
‪อะไรนะคะ
‪สหายยองแออยู่ไหมคะ
‪สหายยองแอ
‪มาแล้วเหรอ
‪ดูสหายอ๊กกึมสิ
‪เธอบอกว่าจะปั่นไฟให้
‪เพื่อให้ฉันดูโทรทัศน์ ‪ก็เลยปั่นไฟอยู่ตรงนั้น
‪สหายอ๊กกึม ไม่ปวดขาเหรอ
‪ไม่เลยค่ะ
‪แค่สหายยองแอได้ดูอย่างสนุกสนาน ‪ฉันก็มีความสุขแล้ว
‪ถึงขาฉันจะหัก
‪ก็ไม่เป็นไรค่ะ
‪สะใภ้รอง
‪เมื่อเย็นฉันกินไปเยอะ
‪ตัวบวมจนหนักเลยเนี่ย
‪ค่ะ
‪ยังไม่มีข่าวคราวใช่ไหม
‪ถ้ามี คงมีใครติดต่อมาแล้วค่ะ
‪น่าสงสารจริงๆ อายุก็ยังน้อย
‪แต่งงานก็ยังไม่ได้แต่ง
‪แต่ยังไงก็เถอะ ‪คุณพ่อบอกว่าจะสละตำแหน่ง
‪ให้กับเธอ
‪เธออาจคิดไว้แล้วว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น
‪จังหวะแย่จริงๆ เนอะ
‪พูดเรื่องอะไรคะ
‪ก็นะ พวกเราทุกคนก็รู้อยู่แล้วนี่ ‪ว่าจริงๆ แล้วคุณพ่อน่ะ...
‪ไม่ได้ต้องการแบบนั้น
‪ท่านตั้งใจทำแบบนั้น
‪เพื่อกระตุ้นพวกเรา
‪ยังไงก็ต้องเลือกลูกชายคนโตอยู่แล้ว
‪ที่พูดแบบนั้น ‪ก็เพื่อให้เราแข่งขันกัน
‪เลยบอกว่าจะยกให้ลูกสาว
‪เจ้าเล่ห์จริงๆ
‪เซรีส์ชอยส์ที่มีตัวเลขหุ้น ‪สูงขึ้นเป็นวันที่สาม
‪กำลังได้รับความสนใจ ‪ในฐานะสินค้ายอดนิยมครับ
‪- เซรีส์ชอยส์นิยมในต่างประเทศ... ‪- ถ้าข่าวออกว่าประธานเป็นยังไง
‪ราคาหุ้นคงดิ่งเลย
‪รวมถึงนักลงทุนในประเทศ...
‪คุณรู้จักหุ้นไหมคะ หุ้นน่ะ
‪ไม่รู้ใช่ไหมคะ
‪มันเป็นสิ่งที่...
‪ขึ้นๆ ลงๆ เป็นเงินหลายพันล้าน ‪ในแต่ละวันค่ะ
‪ฉันเคยเชื่อคนรู้จัก ‪ซื้อไปสามพันล้าน
‪สุดท้ายก็เสียไปหมด
‪แต่ตอนนี้...
‪ฉันเศร้ากว่าตอนนั้นอีกค่ะ
‪เศร้ากว่าตอนที่เสียเงินสามพันล้าน
‪ตอนนี้ฉันเศร้า ‪และเสียใจกว่านั้นมากเลย
‪ทำไมฉัน...
‪ถึงต้องมาอยู่ในเกาหลีเหนือ ‪ที่ฉันไม่เคยสนใจ
‪และยังต้องมาร้องไห้ ‪ต่อหน้าคนที่ไม่รู้จัก
‪แบบนี้ด้วย
‪หงุดหงิดเป็นบ้าเลย
‪อย่าห่วงเลยครับ ตอนนี้ผมไม่เห็นแล้ว
‪โชคดีและโชคร้ายเป็นเหมือนเชือกฟาง
‪ที่สานสลับกันไปมา
‪เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง
‪รับประกันได้ไหมคะ
‪รับประกันครับ
‪คุณจะไปไหนคะ
‪ผมต้องขึ้นรถไฟไปพยองยางตอนเช้ามืด
‪พยองยางเหรอ
‪แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่คะ
‪ไม่รู้สิ
‪ผมอาจไม่ได้ส่งคุณกลับไป
‪แต่พวกนายทหารจะช่วยคุณเอง ‪ไม่ต้องห่วงนะครับ
‪ผมซื้อของที่คิดว่าคุณต้องใช้มา
‪คุณคะ
‪คุณชื่ออะไรคะ
‪ฉันจะจำชื่อคุณไว้
‪เพื่อตอบแทนบุญคุณน่ะค่ะ
‪ไม่ต้องตอบแทนหรอก ‪เพราะเราไม่ได้มีบุญคุณอะไรกัน
‪อย่างที่ผมได้กำชับไป
‪หลังจากกลับไปแล้ว ‪ห้ามเปิดเผยเรื่องที่นี่
‪ลืมไปเลยยิ่งดี
‪ของพวกนี้มันอะไรกัน
‪อะไรน่ะ
‪เขาเพิ่งบอกให้ฉันอาบน้ำ ‪ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสบู่ไปเอง
‪นี่มันของประเทศเรานี่
‪ซื้อมาจากไหนเนี่ย
‪หาเครื่องสำอางอยู่เหรอคะ
‪นี่เป็นของเพื่อนบ้านข้างล่างค่ะ
‪นี่เป็นน้ำทาผิว ส่วนนี่ครีมล้างหน้า
‪ทางนี้ครีมกลางวัน นั่นครีมกลางคืน
‪รับอะไรดีคะ
‪ขอทุกอย่างเลยครับ
‪ตายจริง
‪ต้องการชุดชั้นในเหรอคะ
‪นี่ก็ของเพื่อนบ้านข้างล่างเหมือนกัน
‪ตรงนี้ยี่ห้อวิเวียน นี่ยี่ห้อวีนัส
‪นั่นยี่ห้อบอดี้การ์ด
‪รับยี่ห้อไหนดีคะ
‪เอาทุกยี่ห้อเลยครับ
‪แล้วขนาดล่ะคะ
‪เอาขนาดไหนดีคะ
‪ขนาดไหนก็ได้
‪อะไรเนี่ย ‪นี่เขาประเมินฉันเกินจริงไปหรือเปล่า
‪แต่ก็คงใส่ได้
‪อะไรของเขา
‪ทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่จริงๆ ละเอียดอ่อน
‪ถ้านี่เป็นความฝัน
‪ช่วยปลุกฉันให้ตื่นสักทีเถอะค่ะ
‪สัมผัสแบบนี้คือสัมผัสฟูกลาเท็กซ์
‪นี่มันเตียงฉันนี่
‪ใช่แล้วๆ มันคือความฝัน
‪ฉันคิดไว้แล้วเชียว
‪เกาหลีเหนือเหรอ
‪ช่างเป็นฝันร้ายที่เป็นไปไม่ได้เลย
‪ตรงนั้น นั่นมัน...
‪มันอยู่ตรงนั้นไม่ได้นะ
‪ไม่นะ
‪นี่ไม่ใช่ความฝัน
‪เมื่อกี้ต่างหากที่เป็นความฝัน
‪นี่จะเป็นความฝันไม่ได้
‪อย่าตื่นนะ
‪ไม่นะ อย่าตื่นนะ
‪ฉันไม่อยากตื่น
‪- มาจากที่ไหน ‪- มาจากที่ไหน
‪- มาจากหมู่บ้าน ‪- มาจากหมู่บ้าน
‪- ไปที่ไหน ‪- ไปที่ไหน
‪- ไปโรงเรียน ‪- ไปโรงเรียน
‪- ไปเพื่อทำอะไร ‪- ไปเพื่อทำอะไร
‪- ไปเพื่อเรียนหนังสือ ‪- ไปเพื่อเรียนหนังสือ
‪- ใครไปบ้าง ‪- ใครไปบ้าง
‪(สหายเดินทาง)
‪(ด้วยจิตวิญญาณแห่งแพคดู)
‪(พรรคแรงงานเกาหลีเหนืออันรุ่งโรจน์)
‪(ผู้ช่วย)
‪รีบหน่อยได้ไหม
‪มาทางนี้
‪รีบไปไหนกัน
‪มานี่
‪ขอดูบัตรประชาชนหน่อย
‪- เร็วเข้า ‪- รอตรงนี้
‪- ขอโทษที ‪- หลบไป
‪(รีจองฮยอก)
‪ผู้กองรีจองฮยอก ‪กองพันทหารตำรวจพลเรือน
‪ค่ายมินกยองเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪เขาอยู่นี่ครับ
‪เรามาจากศูนย์บัญชาการ ‪กองตรวจสอบ กระทรวงความมั่นคง
‪ผมกำลังเดินทางไปกองตรวจสอบพอดี
‪ผมมีเรื่องต้องสืบสวน
‪นี่ รีจองฮยอก
‪คุณต่างหากที่จะโดนสอบสวน
‪มากับเรา
‪(ศูนย์บัญชาการกองตรวจสอบ)
‪คุณเพิ่งเคยมาที่นี่ใช่ไหม
‪ช่วยไม่ได้นะ
‪ที่นั่งคงไม่ค่อยสบายเท่าไร
‪จับนั่งตรงนั้นเลย
‪เริ่มจากการคุยกันก่อนแล้วกัน
‪เชิญเลยครับ
‪สหายเคยด่าทอว่าราษฎรเราที่หาเงิน ‪จากต่างประเทศทำเรื่องน่าอับอาย
‪และยังพูดต่อหน้าทหารเกาหลีใต้ด้วย
‪พวกเขาข้ามตะเข็บชายแดนเกาหลีใต้ ‪ลักลอบขนทรัพย์สินทางวัฒนธรรมผิดกฎหมายครับ
‪แบบนั้นเรียกว่า ‪ทำงานถูกกฎหมายเหรอครับ
‪งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้น...
‪ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมพวกนั้น ‪ตอนนี้อยู่ที่ไหนล่ะ
‪พวกเขาตายในอุบัติเหตุ
‪เราเลยไม่อาจรู้ได้ครับ
‪ถ้าให้ผู้พันโชชอลกัง ‪แห่งกระทรวงความมั่นคง
‪เป็นคนสอบสวนพวกเขา
‪เรื่องก็คงกระจ่างแล้ว
‪ทำไมถึงส่งตัวพวกเขามาที่พยองยาง
‪แล้วพวกเขาทั้งหมด ‪ก็ตายระหว่างการส่งตัว
‪พวกเราจึงไม่มีทางเลือก ‪นอกจากสงสัยสหาย
‪เป็นเรื่องปกติที่จะไม่ให้ ‪คนที่อนุญาตพวกเขาเป็นผู้สอบสวนครับ
‪คุณคิดว่าคำถามนั้น ‪สมเหตุสมผลไหมล่ะครับ
‪- สมเหตุสมผลเหรอ ‪- อย่าคาดเดามั่วซั่วสิครับ
‪มีหลักฐานไหมครับ
‪นี่แก
‪คิดว่าต้องมีรูก่อน ‪ถึงจะตอกตะปูเข้าไปได้เหรอ
‪ต้องตอกตะปูก่อนต่างหาก ถึงจะเกิดรู
‪และที่นี่คือที่ตอกตะปู
‪ถึงจะไม่มีหลักฐาน
‪แต่ที่นี่ก็สามารถเอาผิดได้ ‪เข้าใจไหม
‪อย่างนั้นเหรอครับ
‪คุณต้องรับผิดชอบในสิ่งที่พูดนะครับ
‪ไอ้เวรนี่
‪ไอ้บ้าที่ไหนไม่ยอมเชื่อฟัง ‪แล้วโดนลากตัวมาอีก
‪แกว่ายังไงนะ
‪พูดอีกทีซิ ว่ายังไง
‪นั่นใครน่ะ
‪เปิดประตู
‪สหายองครักษ์ ทำไมถึง...
‪บ้าหรือเปล่า แยกแยะไม่เป็นหรือไง
‪จองฮยอก บาดเจ็บตรงไหนไหม
‪ผมไม่เป็นไรครับ
‪ยืนทำอะไรอยู่ รีบพาเขาไปที่ห้องฉัน
‪สหายองครักษ์ ‪ร้อยเอกคนนั้นเป็นใครกัน
‪แกน่ะมันจบเห่แล้ว ไอ้เปรต
‪ร้อยเอกคนนั้นเป็นลูกชายคนเดียวของ ‪ท่านอธิบดีกรมการปกครอง
‪อะไรนะครับ
‪ฉิบหาย
‪- สวัสดีครับ ‪- เฮ้ย โชชอลกัง
‪แกอยากลองดูเหรอว่าจะทำให้
‪- อาชีพการงานของฉันชิบหายได้ขนาดไหน ‪- เป็นอะไรไป
‪แกไม่รู้เหรอว่าร้อยเอกรีจองฮยอก ‪เป็นลูกชายของใคร
‪ในประวัตินายร้อยไม่มีเขียนเลยไม่รู้
‪แล้วรู้ไหมทำไมถึงไม่มีเขียน
‪เพราะยิ่งใหญ่จนเขียนไม่ได้ไง
‪พูดเรื่องอะไรน่ะ พูดให้เข้าใจหน่อย
‪แกฟังให้ดี อย่าเป็นลมไปก่อนล่ะ
‪รีจองฮยอกเป็น...
‪ลูกชายอธิบดีกรมการปกครอง
‪แกว่าอะไรนะ
‪ใช่แล้ว ฉันพูดไปก็คงยากจะเชื่อ
‪เขาเป็นลูกชายอธิบดีกรมการปกครอง
‪ท่านมีลูกชายสองคน
‪คนหนึ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ
‪- เลยเป็นลูกชายคนเดียวที่เหลืออยู่ ‪- แน่ใจเหรอ
‪ฉันก็อยากไม่แน่ใจเหมือนกัน
‪แกจะจัดการเรื่องนี้ยังไง
‪พรุ่งนี้จะติดต่อไป
‪เฮ้ยๆ พรุ่งนี้ฉันคงคอขาดไปแล้ว
‪คิดว่าฉันจะไม่รู้เหรอ
‪นี่น้องชายฉัน
‪ทักทายสิ นี่เพื่อนพี่
‪น้องชายของมูฮยอกในตอนนั้น...
‪คือรีจองฮยอกงั้นเหรอ
‪ถ้างั้นแทกิลตายหรือรอดครับ
‪ว่าไงครับ ผมดูเรื่อง ‪แทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่าถึงตอน 14 เอง
‪แทกิลเป็นยังไงต่อครับ
‪แทกิล...
‪- ตาย ‪- โอ๊ย
‪จริงเหรอครับ
‪ให้ตายเถอะ แทกิลตายได้ยังไง
‪ละครเรื่องนั้นตั้งสิบปีแล้ว
‪นายจะมาเสียดายตอนนี้ให้ได้อะไร
‪นายมาเที่ยวเล่นหรือไง
‪ขอโทษครับ
‪นี่ ควังบอม อึนดง มากินเร็ว
‪ว่าแต่ทำไมต้องขุดดินกันด้วย
‪ขุดทำไมน่ะเหรอ
‪ก็เอาไว้ฝังแม่หญิงเกาหลีใต้ ‪ที่แสนหยาบคายนี่ไง
‪เราจะซ่อมปั๊มน้ำ ‪บ้านสหายผู้กองน่ะครับ
‪สหายผู้กองบอกให้เราปกป้องคุณ
‪เราเลยต้องหางานเพื่อเป็นข้ออ้าง
‪ออกมานอกค่ายไม่ให้น่าสงสัยครับ
‪สหายผู้กองของนายว่างั้นเหรอ
‪ให้ปกป้องฉันเหรอ
‪ปกป้องกับผีน่ะสิ
‪เขาให้จับตาดูเธอต่างหาก
‪เพราะไม่รู้ว่าสายลับเกาหลีใต้ ‪จะทำเรื่องชั่วร้ายอะไรอีก
‪นายชื่ออะไรเหรอ
‪พโยชีซู ทำไม
‪อ๋อ ถ้ารวมประเทศแล้ว
‪นายควรลี้ภัยไปนะ
‪เพราะฉันจะพลิกแผ่นดินตามหานาย
‪และจะฝังนายให้จมดินเลย
‪เธอนี่ไม่รู้บุญคุณเลยนะ
‪แล้วเธอชื่ออะไร
‪โง่หรือเปล่า ทำไมฉันต้องบอกนายด้วย
‪ว่าแต่...
‪ทำไมอยู่ๆ สหายผู้กองของนาย ‪ถึงไปพยองยางเหรอ
‪เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ‪ฉันขอโทษด้วยจริงๆ
‪ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ
‪แต่ว่า
‪จะต้องตามหารถ ‪ที่ชนประสานงานั้นให้ได้นะครับ
‪นายคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้อง ‪กับอุบัติเหตุของพี่นายเหรอ
‪คดีรถชนที่สี่แยกแขวงจอนซึงในปี 2011
‪คดีรถพลิกคว่ำ ‪ที่ทางด่วนนัมโพในปี 2013
‪คดีรถชนประสานงาสามคัน ‪ที่ถ้ำสายรุ้งในปี 2014
‪ทั้งหมดเป็นรถบรรทุก ‪คามาซจากรัสเซียครับ
‪ทุกคนเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ
‪มีข่าวลือว่ามีหน่วยรถบรรทุกลับ ‪อยู่ในค่ายทหาร
‪กระทรวงความมั่นคง ‪ก็ไม่ขุดคุ้ยรายละเอียดคดี
‪ผมตรวจสอบกล้องวงจรปิด ‪แถวถนนบนยอดเขาแล้วครับ
‪ก่อนและหลังเกิดเหตุ ‪มีรถบรรทุกคามาซสามคันขับผ่านไป
‪รถแบบนั้นมีอยู่ทั่วไป...
‪ท่านคิดอย่างนั้นเหรอครับ ‪ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ
‪จองฮยอก นายมองโลกแคบไปหรือเปล่า
‪ถ้านายคิดคำตอบไว้แล้ว
‪ทุกอย่างก็จะน่าสงสัยไปหมด
‪รู้ไหมว่าทำไมดวงตาถึงอยู่ด้านหน้า
‪เพราะว่าเราควรมองแค่ข้างหน้า
‪แล้วทิ้งอดีตไว้ข้างหลังไง
‪เลิกหันกลับไปมองได้แล้ว
‪ทำไมแทกิลถึงตายนะ
‪เลิกพูดถึงแทกิลสักที
‪ฉันล่ะอยากฝังเธอให้จมดินเลย
‪ฉันจะเสียใจไปตลอดชีวิตที่...
‪นี่นายทหารกองร้อยที่ห้านี่ ‪ไปไหนมาเหรอ
‪เราไปซ่อมแซมเครื่องปั๊มน้ำ ‪ที่บ้านผู้กองมาครับ
‪งั้นเหรอ
‪ผู้กองไปพยองยาง
‪- คงเหนื่อยมากสินะ ‪- ครับ
‪ว่าแต่สหายผู้พันจะไปไหนเหรอครับ
‪ช่วงนี้มีพวกลอบหนีเยอะ
‪ว่าจะไปตรวจสอบบ้านพัก ‪ในหมู่บ้านทหารหน่อย
‪คืนนี้เหรอครับ
‪เขาเป็นอะไร
‪เปล่าครับ
‪ว่ากันว่าเส้นผมบังภูเขา
‪ที่หมู่บ้านทหารอาจมี ‪พวกลอบหนีซ่อนอยู่ก็ได้
‪ผมคิดว่าเป็นแผนที่ฉลาดครับ
‪งั้นเหรอ ทุกคนรีบเข้าไป ‪เตรียมเข้านอนเถอะ
‪- ครับ ‪- ครับ
‪สหายผู้กอง เกิดเรื่องแล้วครับ
‪คืนนี้จะมีการสุ่มตรวจบ้านพัก ‪ในหมู่บ้านทหารครับ
‪แต่ว่า...
‪ผมได้บอกแม่หญิงคนนั้น
‪ว่าไม่ให้รับโทรศัพท์ ‪จากภายนอกแล้วครับ
‪ตอนนี้เลยติดต่อเธอไม่ได้
‪ผมขอร้องอะไรสักอย่างได้ไหมครับ
‪(ถนนมุนซู)
‪เปิดทุกเส้นทางให้รถผ่านไปด้วย
‪เปิดทางให้รถผ่านด้วย
‪(หยุดตรวจ)
‪รถคันนั้นเป็นอะไร
‪ทำไมขับเร็วแบบนั้น
‪นั่นทะเบียน 729
‪เป็นรถที่นายทหารระดับสูงใช้
‪ถ้าหยุดเขา ชีวิตนายจบเห่แน่
‪ตั้งแต่บัดนี้ จะทำการตรวจสอบบ้านพัก
‪มีคนบอกว่า
‪เห็นสหายซื้อหม้อหุงข้าวพูดได้
‪ที่มาจากเพื่อนบ้านข้างล่างที่ตลาด
‪ใครพูดอะไรไร้สาระแบบนั้นคะ
‪ฉันถูกสอนมาให้พูดแต่ความจริง ‪ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ตาม
‪หม้อหุงข้าวพูดได้เหรอคะ
‪แถมยังเป็นของเกาหลีใต้อีก
‪ทำงานเพื่อการปฏิวัติ ‪เวลายังไม่พอเลย
‪จะเอาเวลาที่ไหนไปซื้อของแบบนั้นกันคะ
‪ใส่ร้ายป้ายสีชัดๆ ค่ะ
‪สวัสดีค่ะ ข้าวหุงสุกแล้วค่ะ
‪โปรดคลุกข้าวให้ทั่วกัน
‪หลบไปซิ
‪ว้าว เครื่องนี้
‪ดูสิ นี่อะไรกันเนี่ย
‪หือ
‪สหายหัวหน้า ดูฉันสิคะ
‪ฉันคุกเข่าขอโทษแล้วค่ะ
‪ฉันก็คิดอยู่ว่าใครขโมยไฟฟ้า ‪ที่ราษฎรปั่นไฟอย่างยากลำบาก
‪ขโมยคนนั้นอยู่นี่เองสินะ
‪ฉันอยากทานข้าวที่เหนียวนุ่ม
‪ทำให้ขาดสติไปค่ะ
‪ช่วยยกโทษให้ฉันสักครั้งนะคะ
‪แล้วจะทำอย่างไรกับหม้อหุงข้าวนี้ดี
‪หัวขโมยไฟฟ้าอย่างฉัน
‪ยกให้สหายหัวหน้าจัดการเองได้เลยค่ะ
‪หุงแล้วข้าวนุ่มดีไหม
‪ลองหุงดูสักครั้งสิคะ
‪บ้านนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ
‪ไปบ้านต่อไปกัน
‪เฮ้อ จริงๆ เลย
‪ที่นี่ไม่มีใครอยู่เลยสินะ ‪แต่ดูความสกปรกของห้องนี้สิ
‪ออกมาได้แล้ว พ่อโดรี
‪พ่อโดรี ตอนนี้คุณทำอะไรอยู่คะ
‪แม่โดรีไปค้าขายตั้งไกลสายตัวแทบขาด
‪เพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัว
‪- แต่พ่อโดรีกลับ... ‪- สหายหัวหน้าราษฎร
‪ผมทำไปเพราะเหงาครับ
‪อ๋อ คุณเหงางั้นเหรอ
‪งั้นลองไปพิจารณาตัวเอง
‪ต่อหน้าราษฏรทั้งหลาย
‪เพื่อให้ไม่เหงาดูไหม
‪ว่าทำไมพ่อโดรีจึงแก้ผ้า
‪อยู่ต่อหน้าผู้หญิงอื่นกลางดึกแบบนี้
‪ไอ้สารเลวนั่น ปฏิบัติกับเขา ‪เหมือนมนุษย์ไม่ได้แล้ว
‪ต่อไปที่ไหน
‪บ้านสหายผู้กองรีจองฮยอกค่ะ
‪งั้นเหรอ
‪(ดินแดนแห่งสวรรค์ของราษฎร)
‪สหายกองพันความมั่นคง
‪เรากำลังทำการตรวจสอบบ้านพักอยู่ค่ะ
‪ที่ต่อไปคือที่ไหนครับ
‪บ้านผู้กองรีจองฮยอกค่ะ
‪เขาไปพยองยางนะ
‪คะ
‪แต่ว่า...
‪บ้านเขาเปิดไฟสว่างเลยนะคะ
‪เขากลับมาแล้วเหรอ
‪ทำไมมีหนังสือเยอะจัง
‪(อัลบั้มเพลงของรูบินสไตน์)
‪มีโน้ตเปียโนด้วย
‪โมซาร์ท
‪หน้าตาแบบนี้
‪เหมือนเคยเห็นที่ไหนเลย
‪มาตรวจสอบบ้านพักค่ะ
‪ตรวจสอบบ้านพัก...
‪สหายผู้กองรีจองฮยอก
‪ดูเหมือนเขาจะยังไม่กลับมานะคะ
‪- พังประตูเข้าไป ‪- อะไรนะคะ
‪ที่นี่เป็นบ้านร้อยเอกนะคะ
‪- ไม่ใช่คนอื่น ‪- พังเข้าไป
‪- ครับ ‪- ครับ
‪ดูเหมือนเมื่อครู่ ‪จะยังมีคนอยู่นะครับ
‪เขาคงลืมปิดไฟน่ะค่ะ
‪เฮ้อ สหายร้อยเอกของเรา
‪ดูสมบูรณ์แบบ
‪แต่ก็มีพลาดเหมือนกันนะคะ
‪ตายแล้ว ในนั้นมีคนอยู่ค่ะ
‪นั่นผีหรือเปล่าคะ
‪ออกมา
‪- คุณเป็นใครคะ ‪- ดูเธอสิ
‪ฉันถามว่าคุณเป็นใคร
‪ทำไมถึงไปซ่อนในถ้ำกิมจิ ‪ของสหายผู้กองแบบนั้น
‪ปล่อยเธอไปเถอะ
‪พอไปถึงกระทรวงความมั่นคง ‪แม้แต่พวกคนใบ้ก็พูดออกมาเอง
‪ก็จริง
‪ตายจริง
‪นั่นอะไรน่ะ
‪- ทะเบียน 729 นี่ ‪- เพิ่งเคยเห็นเลยนะเนี่ย
‪- เลข 729 ล่ะ ‪- เขามาทำอะไร
‪- ทำไมถึงมาที่นี่ ‪- มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ
‪- นั่นรถทะเบียน 729 เลยนะ ‪- มาทำไมงั้นเหรอ
‪เพิ่งเคยเห็นกับตาครั้งแรกเลย
‪- ไม่อยากจะเชื่อ ‪- แม่เจ้า
‪คิดว่ากำลังทำอะไรกับคู่หมั้นผมอยู่
‪- คู่หมั้นเหรอ ‪- ฟังผิดหรือเปล่า
‪เขาพูดว่าคู่หมั้นงั้นเหรอ
‪เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ ร้อยเอก
‪ช่วยลดปืนที่เล็ง ‪คู่หมั้นผมอยู่ด้วยครับ สหายผู้พัน
‪คุณสมบัติของคุณ ‪ไม่ตรงกับกฎสมาคมของเรา
‪ขอโทษด้วยนะคะ
‪แต่เราไม่สามารถการุณยฆาต ‪ตามที่คุณร้องขอได้
‪ทำไมล่ะคะ
‪ฉันได้ยินมาว่า ‪ฉันสามารถจบชีวิตตัวเองที่นี่ได้
‪ฉันอาจไม่ได้เจ็บปวดทางกาย ‪จนทำให้อยู่อย่างยากลำบาก
‪แต่ฉันเจ็บปวดทรมานจากโรคทางจิตใจ
‪โรคซึมเศร้า
‪โรคตื่นตระหนก การกินผิดปกติ ‪โรคนอนไม่หลับ
‪อยากรู้อีกไหมคะ
‪เรามักจะแนะนำให้แขกของเรา ‪ไปเที่ยวที่สวิตเซอร์แลนด์
‪(สวิตเซอร์แลนด์)
‪ถ้าไปเที่ยวแล้วทำให้จิตใจดีขึ้น
‪ฉันคงไม่มาที่นี่หรอก
‪ผู้คน 70 เปอร์เซ็นต์จะกลับบ้าน
‪หลังจากเห็นวิวที่งดงาม
‪ฉันไม่มีบ้านให้กลับไป
‪ฉันไม่ทราบว่าทำไมคุณถึงอยากตาย
‪แต่สักวัน คุณจะเป็นแบบพวกเขาค่ะ
‪ฉันเป็นแบบนั้นไม่ได้หรอก
‪(นำเที่ยวอันดับหนึ่ง ‪สวิตเซอร์แลนด์)
‪ฉันเลยแนะนำเธอกับพวกนั้น ‪เขาก็แค่บอกว่า "อ๋อ"
‪แล้วแนะนำเธอในฐานะอะไร
‪จะเรียกว่ากลยุทธ์อำพรางก็ได้มั้ง
‪เธอมาจากเกาหลีใต้
‪พวกเขาตกหลุมรักกันแบบนั้นล่ะครับ
‪ร้อยเปอร์เซ็นต์
‪มาทำภารกิจอะไรที่ไหนล่ะ
‪ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้บอก
‪ผู้หญิงคนนั้นเป็นไทป์ 11
‪ไอ้หมอนั่นมันเลยไม่สะทกสะท้านสินะ
‪ว่าแต่คุณมีแฟนที่ ‪เล่นเปียโนเป็นหรือเปล่า
‪ผมหมายความว่าถ้าเราวางแผนดีๆ ‪เราอาจใช้ผู้หญิงคนนั้น
‪ทำลายครอบครัวไอ้บ้านั่นได้
‪- เราสองคน ‪- เธอจะกลับไปพยองยางคืนนี้
‪มองแค่ผมสิ
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน