‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪คุณเป็นใคร
‪ฉันถามว่าคุณเป็นใคร
‪ไม่มีปากหรือไง
‪ทำไมถึงไปซ่อนในถ้ำกิมจิ ‪ของสหายผู้กองแบบนั้น
‪ปล่อยเธอไปเถอะ
‪พอไปถึงกระทรวงความมั่นคง ‪เดี๋ยวก็พูดออกมาเอง
‪- ตายจริง ‪- เสียงอะไร
‪ตายจริง
‪- ขยับสิ ‪- นั่นใคร
‪- ทะเบียน 729 นี่ ‪- เพิ่งเคยเห็นเลยนะเนี่ย
‪ใครขับเหรอ
‪คิดว่ากำลังทำอะไรกับคู่หมั้นผมอยู่
‪- คู่หมั้นเหรอ ‪- ฟังผิดหรือเปล่า
‪เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ ร้อยเอก
‪ช่วยลดปืนที่เล็งคู่หมั้นผมอยู่ด้วยครับ
‪สหายผู้พัน
‪นายมีคู่หมั้นด้วยเหรอ
‪ผมต้องขออภัยด้วย
‪ถ้าเป็นคู่หมั้นของสหายร้อยเอก...
‪งั้นคุณมาจากพยองยางเหรอ
‪เนื่องจากนี่เป็นระเบียบการ ‪ช่วยให้ความร่วมมือด้วย
‪ผมขอดูบัตรประจำตัวราษฎรพยองยาง
‪และบัตรสัญจรพิเศษเข้าออกพื้นที่ด่านหน้าด้วย
‪คงไม่มีเรื่องหรอกใช่ไหมครับ
‪ถ้าสหายผู้กองมาถึง
‪ก็คงหาทางแก้ปัญหาได้แหละ
‪ให้ตายเถอะ ถ้าคนไม่มีเล่ห์เหลี่ยมแบบนั้น
‪ยอมโกหกแล้วล่ะก็ ‪ฉันคงไม่มานั่งเครียดแบบนี้หรอก
‪คุณไม่มีบัตรประจำตัวและบัตรสัญจร
‪อย่างนั้นเหรอ
‪สหายผู้พัน
‪คู่หมั้นของผม
‪มาจากเกาหลีใต้ครับ
‪เกาหลีใต้เหรอ
‪เกาหลีใต้งั้นเหรอ
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪คู่หมั้นผมเป็นบุคคลประเภท 11 ครับ
‪- ประเภท 11 เหรอ ‪- ประเภท 11 งั้นเหรอ
‪- จริงเหรอเนี่ย ‪- ว้าว
‪จะบอกว่าเธอได้รับ ‪เหรียญวีรสตรีจากพรรคกลางเหรอคะ
‪เธอทำภารกิจอะไรที่เกาหลีใต้มางั้นเหรอ
‪อย่างที่ทุกคนทราบ
‪ข้อมูลของบุคคลประเภท 11 ‪เป็นความลับสุดยอดที่พรรคกลางเป็นผู้ดูแล
‪ผมไม่สามารถพูดรายละเอียดได้
‪ยังไงก็เถอะ สหายผู้กอง ‪เป็นคนเถรตรงจนผมเป็นห่วง
‪เขาไม่ยอมโกหกเลยต่อให้มีดจ่อคออยู่ก็ตาม
‪- เขาซื่อตรงเกินไป ‪- นั่นสิครับ
‪คนเราถึงจะถูกซัดทอดขนาดไหน ‪ก็ควรพูดแต่พอดี
‪คู่หมั้นผมเพิ่งมาที่ประเทศนี้ได้ไม่นาน
‪จึงยังปรับตัวไม่ได้ถ้าต้องเจอคนมากมาย
‪พวกเราขอตัวก่อนนะครับ
‪สองคนอยู่ในบ้านเดียวกันดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้เหรอ
‪เธอเพิ่งมาเหนื่อยๆ น่ะครับ
‪ตายจริงๆ
‪- ตายแล้ว ‪- ดูเธอสิ
‪- ก็หมั้นกันแล้วนี่นะ ‪- ตาเถร...
‪(ตอน 3)
‪ไม่มีใครเห็นแล้ว ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้
‪เปล่านะ ก็อยู่ๆ คุณบอกว่า ‪ฉันเป็นคู่หมั้น
‪ฉันก็เลยเล่นตามน้ำไป
‪ก็มันไม่มีทางอื่น
‪ก็จริงค่ะ
‪จริงๆ ด้นสดก็ไม่แย่เท่าไรนะคะ
‪เมื่อกี้พวกป้าที่ตาโตๆ ดูตกใจสุดๆ ไปเลย
‪เพราะว่าเราดูเหมาะสมกัน พวกเขาเลย...
‪ว่าแต่มันคืออะไรเหรอคะ ประเภท 11 น่ะ
‪ทำไมพอคุณพูดว่าฉันเป็นบุคคลประเภท 11
‪คนอื่นถึงปิดปากเงียบเลยล่ะ
‪เป็นตำแหน่งสูงของที่นี่เหรอ
‪ดื่มสิ จะได้ใจเย็นๆ
‪บางทีเขาก็ตรวจค้นบ้านพักกัน
‪แต่ผมคิดไม่ถึงว่าจะเป็นวันนี้ ขอโทษด้วยนะ
‪ไม่หรอกค่ะ คุณก็คงตกใจมากเหมือนกัน
‪แต่คุณก็มาได้จังหวะเลยนี่คะ
‪ไม่บาดเจ็บตรงไหน
‪ใช่ไหม
‪ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‪บุคคลประเภท 11...
‪จริงด้วย มันคืออะไรเหรอคะ
‪เอาไว้เรียกสายสืบราชการลับพิเศษ ‪หรือครอบครัวที่ปฏิบัติการในฝั่งใต้
‪อะไรพิเศษนะคะ
‪อย่าบอกนะว่าเป็นพวกสายลับอะไรแบบนั้น
‪เพราะว่าข้อมูลของสายลับ ‪ต้องเก็บเป็นความลับสุดยอด
‪ผมถึงพูดออกไปแบบนั้น
‪ไม่สิ แต่มาบอกว่าคนอื่น ‪เป็นสายลับได้ยังไง ใช้ได้เหรอคะ
‪ไม่งั้นจะอธิบายเรื่องท่าทาง ‪สำเนียงการพูดของคุณได้ยังไง
‪ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ‪แล้วจะรับมือเรื่องที่ตามมายังไง
‪ถ้าโดนจับได้ขึ้นมาล่ะ
‪ยังไงพรุ่งนี้คุณก็จะไปจากที่นี่แล้ว
‪อดทนอยู่เงียบๆ ไปอีกวันเดียวก็พอ
‪แต่ฉันไม่อยากเป็นสายลับนี่นา
‪สหายผู้กอง สหายผู้กองอยู่ข้างในไหมคะ
‪สหาย...
‪- ไม่อยู่หรือเปล่าคะ ‪- จริงๆ เลย
‪เขาอยู่ข้างในจริงๆ นะ กับคู่หมั้นอะไรนั่น
‪- ตอนนี้... ‪- อยู่ด้วยกันสองต่อสอง
‪คุณคิดว่าจะอยู่เงียบๆ ได้เหรอคะ
‪สหายผู้กอง
‪ตายจริง ขอโทษที่มารบกวนตอนดึกนะคะ
‪มีเรื่องอะไรครับ
‪คุณเพิ่งกลับมาจากการปฏิบัติงานที่ด่านหน้าไม่นาน
‪คงไม่ค่อยมีของกินเท่าไร
‪ฉันในฐานะผู้ใหญ่ของหมู่บ้านนี้ควรจะคิดเรื่องนี้ได้
‪แต่กว่าจะคิดได้ก็ช้าเชียว
‪ไม่เป็นไรครับ
‪อย่าปฏิเสธเลย รับไปเถอะค่ะ ‪นี่เป็นเหล้าเกาลัดที่ฉันหมักเองเลย
‪ส่วนนี่แป้งทอดมันฝรั่งค่ะ
‪และนี่ข้าวโพดนึ่งค่ะ กำลังร้อนๆ เลย
‪ตายแล้ว สหายผู้กองไม่มีมือจะถือแล้ว
‪ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพวกเรา ‪ช่วยถือเข้าไปวางไว้ให้นะคะ
‪- ดีไหมคะ ‪- เดี๋ยวครับ
‪ผมถือเข้าไปเองได้ครับ
‪ไม่น่าจะได้นะคะ
‪ฉันได้ยินมาจากหัวหน้าราษฎรแล้ว
‪คุณคือคู่หมั้นสหายผู้กองเหรอ
‪ค่ะ
‪ยินดีที่ได้พบนะ
‪- ค่ะ ‪- ได้ยินว่าเป็นบุคคลประเภท 11
‪คุณทำภารกิจอะไรที่ไหนมางั้นเหรอ
‪เรื่องที่ฉันทำภารกิจอะไรที่ไหน
‪เป็นกฎของเราที่ห้ามเปิดเผยค่ะ
‪ทุกอย่างจะต้องเป็นความลับ
‪เราต้องปิดบังตัวตนไว้ไม่ใช่เหรอ
‪คุณก็น่าจะทราบดีนี่คะ
‪ตายจริง จริงด้วย
‪ฉันนี่ถามอะไรไม่คิดเลย
‪ขอตัวนะครับ
‪- ขอตัวนะคะ ‪- ยินดีที่ได้พบนะ
‪ก็ไม่ได้สวยมากมายเลยนะ
‪ครอบครัวจับหมั้นกันหรือเปล่า
‪สหายผู้กองดูไม่ค่อยมีใจเท่าไรเลย
‪- ดูเป็นแบบนั้นใช่ไหม ‪- ก็เห็นๆ กันอยู่ค่ะ
‪พวกเขาอยู่ด้วยกัน ‪แต่หน้าสหายผู้กองดูหม่นหมองมากเลย
‪ไม่ชอบเธอขนาดไหนกัน
‪เห็นผมเธอไหมคะ
‪กระเซอะกระเซิงมากเลย
‪ฉันนึกว่าเธอเป็นผีสาวเสียอีก
‪น่าสงสารสหายผู้กองจังเลยนะคะ
‪เจอครั้งหน้าคอยดูเลย ‪ว่าเธอเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์หรือเปล่า
‪ก็ดีค่ะ
‪คู่หมั้นสายลับ ก็ดีเหมือนกันนะ
‪แล้วต่อไปจะทำยังไงคะ
‪พูดเรื่องอะไรครับ
‪ก็ถ้าฉันกลับไป พวกเธอคงถามคุณนี่คะ
‪โดยเฉพาะยัยป้าตาโตนั่นน่ะ
‪ว่าทำไมพวกเราถึงเลิกกัน
‪ไม่ถามหรอกครับ
‪ถามแน่ๆ ถามเป็นร้อยๆ ครั้งเลยล่ะ
‪พวกหล่อนดูไม่ใช่เล่นๆ เลย
‪ไม่มีใครกล้ายุ่งเรื่องส่วนตัวของผมหรอก
‪จะถามโดยไม่ลังเลเลยต่างหาก
‪ดูจากเมื่อกี้
‪เสียงคุณดูอ่อนน้อม ‪เหมือนไม่ได้มีตำแหน่งอะไรเลยนะ
‪ถ้าป้าไม่สนใจแล้วพังประตูเข้ามาล่ะ
‪คุณยิ่งดูหงอๆ อยู่
‪อะไรนะ ผมไม่ได้หงอ...
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪รู้ไหมคะ
‪ว่าอะไรสำคัญที่สุดในความสัมพันธ์ชายหญิง
‪"ทำไมถึงเลิกกัน ใครเป็นคนทิ้งใคร"
‪เรื่องนั้นสำคัญที่สุดเลยค่ะ
‪คุณอยากพูดอะไรกันแน่
‪ใครก็คงดูออกว่าบทสรุปของเราจะเป็นยังไง
‪แต่ฉันอยากทำให้ชัดเจน
‪ถ้ามีคนถามว่าทำไมถึงเลิกกัน
‪เอาเป็นว่าคุณเป็นคนบอกเลิก
‪ผมไม่รู้ว่ามันสำคัญตรงไหนแต่เอาแบบนั้นก็ได้
‪เหตุผลที่บอกเลิกคือ...
‪เอาเป็นว่านิสัยเข้ากันไม่ได้แล้วกัน
‪- ก็ได้ ‪- แล้วก็หกเดือนนะคะ
‪ระยะเวลาที่คุณห้ามคบคนอื่นหลังฉันกลับไป
‪เรียกว่าเป็นช่วงเวลาทำใจแบบหนึ่งก็ได้
‪ใช่แล้ว ถอนหายใจให้เหมือนโลกจะแตก
‪กินอะไรไม่ลง ไม่ค่อยยิ้ม
‪ทำหน้าเหมือนไม่ค่อยมีแรง ‪แบบให้คนอื่นเห็นแล้วดูออกเลยว่า
‪"เขาคงเหนื่อยกับยัยจอมตื๊อนั่น ‪เลยบอกเลิกไปสินะ"
‪เอาให้เห็นชัดๆ ไปเลย
‪ขำอะไร
‪ทำไมไม่บอกว่า "ก็ได้"
‪- ฉันไม่กลับไปก็ได้นะ ‪- เอาแบบนั้นก็ได้ครับ
‪คุณคงกลัวฉันไม่กลับไปมากเลยสินะ
‪- คุณพักเถอะ ‪- คุณจะไปแล้วเหรอคะ
‪ถ้าคนอื่นบุกเข้ามา ‪เพราะคิดว่าบ้านนี้เป็นบ้านนายหงอ
‪แล้วฉันจะทำยังไงล่ะคะ วันนี้คุณนอนที่นี่เถอะ
‪ฉันจะไปนอนในห้องนอนเอง ‪ส่วนคุณไปนอนที่ห้องรับแขกนะ
‪ตายจริง
‪นี่ก็ใช้ได้นะคะ
‪พระเจ้าช่วย
‪ดูพื้นแข็งๆ นี่สิ
‪ฉันได้รับการดูแลประดุจเจ้าหญิงมาทั้งชีวิต
‪พอมาเจอแบบนี้ก็แปลกใหม่ดี
‪ขอบคุณจริงๆ นะคะ
‪เลิกพูดเรื่องไร้สาระแล้วนอนเถอะครับ
‪ฉันก็อยากนอนนะ
‪แต่ฉันจะหลับลงได้ยังไงล่ะ
‪จู่ๆ ก็ตกลงมาจากฟ้า
‪ตื่นมาก็อยู่ในเกาหลีเหนือ
‪เกือบถูกปืนยิงแล้วก็เกือบถูกยิงอีกรอบ
‪แล้ววันนี้ยังมีคู่หมั้นอีก
‪มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะจนนอนไม่หลับเลย
‪ว่าแต่คุณเคยไปสวิตเซอร์แลนด์ไหมคะ
‪คือว่าฉันไม่ได้ตั้งใจแอบดูนะ
‪แต่เมื่อกี้ฉันสำรวจชั้นหนังสือคุณ
‪เขาว่าถ้าดูที่ชั้นหนังสือ
‪ก็จะเห็นบุคลิกภาพ รสนิยม อุปนิสัย
‪ของคนคนนั้นหมดเลยใช่ไหมล่ะ
‪แต่ว่าคุณมีหนังสือมืดมนเยอะเลย
‪แล้วก็...
‪มีหนังสือที่ไม่เข้ากับคุณด้วย
‪ไหนจะโน้ตเปียโน
‪แถมยังมีโบรชัวร์การแสดงดนตรีด้วย
‪มีอะไรอีกนะ
‪โรงเรียนดนตรีบาเซลที่สวิส
‪(ใบสมัคร)
‪ถ้าพูดถึงเปียโน ฉันก็ไม่แพ้ใครเลยนะ
‪ฉันเล่นเพลง "เฟือร์เอลีเซอ" ‪แบบไม่ดูโน้ตได้ด้วย
‪คุณก็เล่นเปียโนเหมือนกันเหรอคะ
‪หรือว่า...
‪มีแฟนที่เล่นเปียโนเหรอ
‪อะไรเนี่ย
‪ไม่ใช่ว่ามีจริงๆ นะ
‪(สายการบินโครยอ)
‪(พยองยาง)
‪(สนามบินนานาชาติพยองยางซูนัน)
‪(ผู้โดยสารระหว่างประเทศ ขาเข้า)
‪ที่เขาว่าสาวเหนือสวยไม่ใช่เรื่องแต่งสินะ
‪ระวังคำพูดคำจาด้วยครับ
‪ถ้ามีคนสังเกตเห็นจะทำยังไง
‪เถ้าแก่ชอน เรามาร่างสัญญากันใหม่เถอะ
‪ผมให้เพิ่มอีกหมื่นดอลลาร์ เลิกจุกจิกกับผมเถอะ
‪แต่ถ้าคุณจุกจิกกับผมอีก คุณต้องให้ผมหมื่นดอลลาร์
‪คือ...
‪จะไปไหนครับ ทางนี้ครับ
‪ทางนั้นเหรอ
‪ดัน หลานน้า ที่รัสเซียคงเรียนหนักมากเลยสินะ
‪หน้าหลานเหลือนิดเดียวเอง
‪ตอนนี้หนูกำลังลดความอ้วนอยู่ค่ะ
‪นี่ๆ หลานมีตรงไหนให้ลดอีก เลิกลดได้แล้ว
‪- วิ่งเร็วๆ ‪- เจ้าพวกนั้น...
‪- เอาออกมา ‪- ครับ
‪จะต่อว่าพวกโจรก็ไม่ได้หรอก
‪คนที่รักษาของของตัวเองไว้ไม่ได้ต่างหากที่ผิด
‪ว่าแต่น้าคะ
‪ทำไมถึงไม่ใช้รถคันนั้นคะ
‪พอดีมีคนยืมรถคันนั้นไปน่ะ
‪รถคันนั้นเป็นรถที่ให้ใครยืมก็ได้หรือไงคะ
‪ใครกันที่กล้ายืมรถคันนั้นไป
‪จองฮยอกน่ะ
‪เขาบอกว่ามีเรื่องด่วน
‪เหรอคะ แล้วน้าจะทำยังไง
‪หือ
‪เขาจะเอารถมาคืน
‪หรือว่าเราต้องไปเอารถคืนคะ
‪เรื่องนั้นน้าแค่ส่งคนไปเอารถคืน...
‪- เข้าใจแล้วค่ะ ‪- หือ เข้าใจอะไร
‪หนูจะเป็นคนไปเอาคืนมาเองค่ะ
‪หลังจบงานแสดงดนตรีพรุ่งนี้
‪หลานน่ะเหรอ
‪สหายจองฮยอกน่าจะรู้อยู่แล้วว่าหนูกลับมา
‪ถ้าหนูไม่ไปเอาเองก็คงแปลก
‪จองฮยอกรู้เหรอ
‪- เขาไม่รู้เหรอคะ ‪- น้าไม่ได้บอกนะ
‪ก็เขาไม่ถามเลยนี่
‪เขาไม่เคยถามเรื่องหลาน ‪น้าเลยไม่มีโอกาสบอก
‪ว่าแต่หลานจะจำหน้าจองฮยอกได้เหรอ
‪ไม่ได้เจอเขาตั้งนาน
‪ผู้หญิงคนไหนจะจำ ‪หน้าผู้ชายที่จะแต่งงานด้วยไม่ได้คะ
‪เขาว่ากันว่าเวลาสิบปี ภูเขาแม่น้ำก็ยังเปลี่ยนไป
‪แต่อารมณ์ฉุนเฉียวของยัยคนนี้ไม่เปลี่ยนเลยนะ
‪ได้แล้ว ไปเร็ว
‪ไปกันเถอะ
‪เกาหลีเหนือ
‪ไปกันเถอะครับ
‪แม้แต่ท้องฟ้าของพยองยาง ‪ก็ยังต้อนรับฉันอย่างอบอุ่นเลยนะเนี่ย
‪อะไรน่ะ
‪รถไม่มีที่ปัดน้ำฝนงั้นเหรอ
‪ผมให้ไปตั้งเท่าไร ทำไมให้รถแบบนี้กับผม
‪ไม่ใช่แบบนั้นครับ พอดีผมรีบไปรับคุณ
‪ก็เลยลืมถอดที่ปัดน้ำฝน
‪พวกโจรเลยเอาไปน่ะครับ
‪แล้วจะทำยังไง ตอนนี้มองไม่เห็นเลยนะ
‪มองเห็นสิครับ
‪ตอนนี้ก็ยังมองเห็นงั้นเหรอ
‪ครับๆ มองเห็นชัดแจ๋วเลยครับ
‪นั่งญาณได้เหรอ มีญาณวิเศษหรือไง
‪ไม่เป็นไรหรอกครับ ‪เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อย เราชินแล้ว
‪เราเลยฝึกฝนกันมาอย่างดี ‪แซงหน้าคันอื่นยังได้เลย
‪- ครับ ‪- ล้อเล่นหรือไง
‪นี่ขับกันสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงเองนะ
‪โอ๊ย จริงๆ เลย
‪เถ้าแก่ชอน ตอนเซ็นสัญญา ‪คุณเน้นเรื่องความเชื่อใจสุดๆ
‪แต่กลับลืมเรื่องที่ปัดน้ำฝนเนี่ยนะ
‪ไม่ต้องห่วงครับ ผมมั่นใจในตัวเอง ‪เรื่องการขับรถท้าทายแบบนี้ครับ
‪คุณอยากนอนติดเตียงสักสิบปีไหม
‪มองข้างหน้าไปเลย
‪(ด้วยจิตวิญญาณแห่งแพคดู)
‪(เหมืองถ่านหิน)
‪(เพื่อความสงบสุข ความเจริญรุ่งเรือง ‪และการผนึกแผ่นดินของคาบสมุทรเกาหลี)
‪(สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี)
‪(ห้องดักฟัง)
‪ทำงานกันหนักเลยนะทุกคน
‪(ร่ำรวยด้วยเหมืองถ่านหิน)
‪สหายผู้พัน มีเรื่องอะไรถึงมาถึงที่นี่ได้ครับ
‪ตอนนี้น้องชายของรีมูฮยอกอยู่ที่ด่านหน้า
‪เขาคือผู้กำกับกองร้อยที่ห้า รีจองฮยอก
‪เขาเป็น...
‪น้องของรีมูฮยอก
‪อะไรนะครับ ท่านทราบได้อย่างไรครับ
‪อย่ามาถามฉัน มันเป็นเรื่องที่นายต้องสืบหา
‪เขาหูตาไวมาก
‪ต้องตามสืบอย่างระมัดระวัง
‪เราได้ไมโครโฟนเจาะจงทิศทางมาใหม่ครับ
‪เราไม่จำเป็นต้องติดตั้งในบ้านเขา
‪แค่ติดตั้งใกล้ๆ ก็สามารถได้ยิน ‪เสียงพูดคุยในบ้านได้ชัดเจนเลยครับ
‪- งั้นก็ติดตั้งซะ ‪- ครับ
‪ที่บ้านเขามีผู้หญิงคนหนึ่งด้วย
‪- ผู้หญิงเหรอครับ ‪- ท่าทางดูแปลกๆ
‪เขาบอกว่าเธอเป็นบุคคลประเภท 11
‪แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามีอะไรผิดปกติ ‪จับตาดูเธอไว้ด้วย
‪- ครับ ‪- ยิ่งพวกเขาอยู่สูงแค่ไหน
‪ก็ยิ่งตกลงมาได้ง่ายมากเท่านั้น
‪ถ้าวางแผนดีๆ เราอาจจะใช้ผู้หญิงคนนั้น...
‪ทำลายครอบครัวไอ้บ้านั่นก็ได้ ‪ไม่ใช่แค่รีจองฮยอกคนเดียว
‪สหายก็ควรหลุดพ้นจากการดักฟังในถ้ำมืดๆ
‪ไปทำงานที่สว่างๆ สักที
‪ลูกชายที่เรียนเก่งของนายน่ะ
‪ควรให้เขาได้อยู่ในอะพาร์ตเมนต์หรู ‪และเรียนมหาวิทยาลัยที่พยองยางสิ
‪(ร่ำรวยด้วยเหมืองถ่านหิน)
‪พวกเขาผ่านด่านตรวจที่สองแล้วครับ
‪(เจ็ดปีก่อน)
‪รถเป้าหมายกำลังเข้าเนินบงด็อกแล้วครับ
‪ข้ามลูกระนาดที่เก้าแล้วครับ
‪นายเห็นน้องของฉันใช่ไหม
‪ตอนนี้เขาไปเรียนต่อที่สวิส
‪อย่างนั้นเหรอครับ
‪เขาเป็นอัจฉริยะด้านเปียโนเลยนะ
‪รับทุนเรียนต่อที่นั่นอยู่
‪เมื่อไม่นานนี้ก็จัดการแสดงดนตรีไป ‪ได้ยินว่าทุกคนลุกขึ้นปรบมือให้เลย
‪โทรหาฉันทีไร ก็พูดแต่คำว่าขอโทษ
‪เพราะว่าเราคนใดคนหนึ่ง ‪ต้องเป็นทหารเหมือนพ่อ
‪พอเขาไปเรียนเปียโน ฉันก็เลยต้องเป็นทหาร
‪ถ้าอย่างนั้นสหายนายร้อย ‪ก็อยากเล่นเปียโนเหรอครับ
‪ฉันก็เคยชอบนะ
‪แต่ความสามารถฉันเทียบจองฮยอกไม่ติดเลย
‪จองฮยอกบอกว่าแต่งเพลงให้ฉันด้วย
‪เขาบอกว่าเมื่อกลับมาจะเล่นให้ฉันฟัง
‪ดีใจไหมครับ
‪ดีใจสิ
‪แค่คิดถึงเจ้าน้องคนนั้น
‪ก็มีความสุขแล้ว
‪เขาผ่านลูกระนาดสุดท้ายแล้วครับ
‪อีกห้าวินาทีจะถึงจุดหมาย
‪- ว้าว ‪- ข้างหน้ามีรูปเสือด้วย
‪รถสีดำเท่จริงๆ เลย
‪เงาวับเป็นประกายเชียว
‪-ว้าว รถคันนี้... ‪- เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกเลย
‪- นั่นน่ะสิ ‪- แถวบ้านเราไม่เคยมีรถอย่างนี้เลย
‪นี่อะไรเหรอครับ
‪สหายผู้กองที่อยู่บ้านนี้
‪ขับรถนี้มาจากพยองยางค่ะ
‪เคยแต่ได้ยินคนพูดกัน ‪เพิ่งเคยเห็นกับตาเลยนะครับ
‪นี่ อย่าจับนะ
‪- คุณทำอะไรอยู่น่ะ ‪- อุ๊ยตาย
‪เปล่า คุณขับรถอะไรมาเหรอ
‪ทำไมพวกเขาถึงได้มามุงดูกันแบบนั้น
‪แค่รถเก๋งธรรมดาเอง
‪คุณอย่าออกไปไหน อยู่แต่ในบ้านนะ
‪เดี๋ยวค่ะ
‪ออกไปด้วยกันนะคะ ฉันจะไปส่งคุณที่หน้าบ้านเอง
‪ไม่เป็นไรครับ
‪เมื่อคืนมืดแล้ว พวกป้านั่น ‪คงเห็นหน้าฉันไม่ชัดเท่าไร
‪เพราะงั้นพวกหล่อนเลยพูดอะไรแบบนั้น
‪เรื่องนั้นสำคัญตรงไหนกันครับ ‪เดี๋ยวพวกเธอก็ไม่เจอคุณแล้ว
‪ยิ่งเจอแค่ครั้งเดียว ก็ยิ่งสำคัญสิ
‪เพราะมันจะเป็นภาพจำของฉันตลอดไป
‪ทำไมคะ
‪- มัดเถอะครับ ‪- อะไรคะ
‪- ผมกระเซิงนั่น ‪- ผมกระเซิงงั้นเหรอ
‪คุณเคยเห็นผมกระเซิงที่ดูแพงขนาดนี้เหรอคะ
‪ที่นี่มีคนแค่สองประเภทที่ปล่อยผมกระเซิงแบบนี้
‪ถ้าไม่ใช่คนต่างชาติก็หญิงบ้า
‪งั้นเหรอคะ งั้นฉันยอมเป็นหญิงบ้าก็ได้
‪จริงๆ เลย
‪เสื้อเปื้อนอะไรเนี่ย เหมือนเด็กๆ เลย
‪ไม่เปื้อนอะไรสักหน่อย
‪อยู่เฉยๆ เถอะน่า ฉันไม่จับคุณกินหรอก
‪เข้าใจแล้ว งั้นลูบผมฉันหน่อย
‪- อะไรนะ ‪- ฉันบอกให้ลูบผมไง
‪ลูบผมด้วยความอบอุ่นไม่เป็นเหรอคะ
‪ไม่เป็นน่ะสิ
‪แล้วจะไม่ลูบเหรอ
‪งั้นฉันอยู่ที่นี่ต่อนะ จะปักหลักอยู่ที่นี่เลย
‪ฉันจะเป็นคู่หมั้นคุณแล้วจับแต่งงานซะ
‪ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าคุณตรงสเปกฉัน
‪คุณนี่ก็
‪ผมไปก่อนนะ
‪โบกมือด้วย
‪ว่ากันว่าโหงวเฮ้งเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง
‪พอเห็นหน้าเธอก็รู้เลยว่านิสัยเป็นยังไง
‪เธอก็สวยดีนี่คะ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย
‪นี่สหายควักตาตัวเอง ‪ใส่ลงไปในผักกาดแล้วใช่ไหม
‪ขอโทษค่ะ
‪ไม่รู้ว่าเนื้อที่เราใส่ไหเกลือไว้ ‪แม่หญิงนั่นกินไปแล้วหรือเปล่านะคะ
‪ถ้าต้มโจ๊กหมาไปให้ ก็คงไม่รู้สึกเสียดายขนาดนี้
‪ก็เขาบอกว่าเป็นคู่หมั้นนี่
‪เราไม่ได้พาเธอมาสักหน่อย จะทำยังไงได้
‪ว่าแต่คนที่จะมาอยู่ที่นี่ ‪ทำไมไม่มาช่วยงานกันเลยล่ะ
‪ตอนนี้ผู้หญิงทั้งหมู่บ้านกำลังทำสงครามกิมจิกันอยู่
‪ตอนทำกิมจิก็ต้องทำสงครามด้วยเหรอคะ
‪เขาแค่เรียกกันแบบนั้นเฉยๆ
‪ที่เรียกว่าสงครามหมายถึง ‪มาช่วยลงแรงทำกิมจิกัน
‪จะมาอธิบายให้เธอฟังทำไม
‪มาช่วยลงแรงหน่อยแล้วกัน
‪ไม่ค่ะ ฉันขอไม่ช่วยนะคะ ขอตัวค่ะ
‪ตายจริง
‪ตลอดหน้าหนาวนี้ บ้านนี้จะไม่กินกิมจิกันหรือไง
‪ไม่ทานค่ะ พอดีฉันไม่ชอบกิมจิ ‪เอามือออกไปได้ไหมคะ
‪ขอตัวนะคะ
‪(มุ่งหน้าสู่ชัยชนะอันยิ่งใหญ่)
‪ทั้งหมด แถวตรง
‪สหายผู้กอง กองร้อยที่ห้ามาตั้งแถว ‪เพื่อรับการฝึกในตอนเช้าครับ
‪- รองผู้กองฮวังยองบอมครับ ‪- ตามระเบียบพัก
‪ตามระเบียบพัก
‪- จ่าสิบโทพโยชีซู ‪- ครับ
‪- สิบตรีพัคควังบอม ‪- ครับ
‪- พลทหารชั้นกลางคิมจูมอก ‪- ครับ
‪- พลทหารชั้นต้นกึมอึนดง ‪- ครับ
‪นอกจากสี่คนนี้ ขอให้กองร้อยไปที่สนามฝึกยิง
‪รับทราบครับ กองร้อย แถวตรง
‪กองร้อย หน้าเดิน
‪- ในเช้าตรู่พระอาทิตย์ขึ้น ‪- ในเช้าตรู่พระอาทิตย์ขึ้น
‪- เหล่าทหารออกเดินทาง ‪- เหล่าทหารออกเดินทาง
‪- เส้นทางที่พวกเขาต้องเดินทาง ‪- เส้นทางที่พวกเขาต้องเดินทาง
‪- แสนไกลและยากลำบาก ‪- แสนไกลและยากลำบาก
‪- ดวงดาวสีทองอร่าม ‪- ดวงดาวสีทองอร่าม
‪สรุปแล้วคุณบอกพวกเขาว่าอะไรครับ
‪โดนจับได้อย่างจังตอนตรวจค้นบ้านพัก
‪แต่ทำไมถึงรอดมาได้ครับ
‪ฉันแค่อธิบายกับพวกเขาไป
‪แล้วพวกเขาก็บอกว่า "อย่างนั้นเหรอ ‪ต้องขอโทษด้วยที่รบกวน"
‪ฉันเลยบอกว่า "ผมเหนื่อยแล้ว ‪ขอตัวไปนอนนะ" ประมาณนั้น
‪ผมถึงถามไงว่าอธิบายไปยังไงครับ
‪สหายสิบโทพโย นี่คุณขึ้นเสียงใส่ผมเหรอ
‪ขอโทษครับ
‪ผมแค่สงสัยน่ะครับ คุณบอกว่าเธอเป็นใครครับ
‪คู่หมั้น
‪พูดจริงเหรอครับ
‪ก็มันไม่มีทางอื่นแล้ว
‪เรียกว่าเป็นเทคนิคการพรางตัวแบบหนึ่งก็ได้
‪พวกเราก็เป็นห่วงกันแทบตาย
‪นึกว่าคุณจะเป็นพวกที่บอกเขาหมดเปลือก
‪ก็ไม่ได้บอกหมดขนาดนั้น
‪ในละครเกาหลีใต้ก็มีฉากแบบนี้บ่อยครับ
‪เวลาที่มีคนตามล่า ‪หรือเวลาที่ต้องหนีแล้วจะโดนจับได้
‪แล้วยังไง
‪ผู้ชายก็จะดึงผู้หญิงมากอดไม่ก็จุมพิตกันครับ
‪ทำไมต้องทำแบบนั้นล่ะ
‪เป็นวิธีหนีช่วงเวลาวิกฤติของเกาหลีใต้ครับ
‪แล้วหลังจากหนีช่วงวิกฤติแล้วยังไงต่อครับ
‪แล้วละครก็จะยิ่งสนุกขึ้นไปอีก
‪พวกเขาจะใช้ช่วงเวลากลางคืนด้วยกัน ‪เหมือนเป็นสัญญาใจ
‪งั้นเมื่อคืนที่สหายผู้กอง ‪ไม่ได้กลับมาที่ค่ายก็เป็นเพราะ...
‪ไม่ได้อยู่ด้วยกันนะ
‪ฉันนอนในห้อง ส่วนผู้หญิงคนนั้นนอนที่ระเบียง...
‪ปกติแล้วก็จะตกหลุมรักกันแบบนั้นครับ
‪ร้อยทั้งร้อยเลย ไม่มีละครเรื่องไหน ‪ที่ไม่ตกหลุมรักกัน
‪สหาย
‪นายกำลังอวดผู้กองว่า ‪ตัวเองดูละครเกาหลีใต้มาเยอะงั้นเหรอ
‪ขออภัยครับ
‪ผ่านคืนนี้ไปเรื่องทุกอย่างก็จะจบ
‪เตรียมตัวให้ดี อย่าให้พลาด
‪เรือที่จะเดินทางไปทะเลเปิดพร้อมไหม
‪ครับ แต่เขาขอบัตรโทรศัพท์ ‪ราคาสองหมื่นวอนครับ
‪- สองหมื่นวอนเลยเหรอ ‪- แพงมากเลยนะ
‪คุยเรื่องสถานที่และเวลา ‪กับเรืออานายเรียบร้อยแล้วใช่ไหม
‪ครับ เขาจะรอห้านาทีหลังห้าทุ่ม ‪แล้วจะออกเดินทางครับ
‪พวกสหายไปทำงานซ่อมแซม ‪ต่อจากเมื่อวานที่บ้านฉันให้เสร็จ
‪ตอนนี้คนในหมู่บ้านสนใจ ‪เรื่องมีผู้หญิงมาอยู่ที่บ้านกันมาก
‪ช่วยกันพวกเขาไว้ด้วย
‪แล้วสหายผู้กองล่ะครับ
‪ฉันมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ
‪สวัสดีครับ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ครับ
‪- มาทำธุระเหรอคะ ‪- ครับ
‪สวัสดีครับ
‪ฉันซัดไป 17 คน
‪- แบบนี้เลย ‪- จริงเหรอ
‪พวกสหายพลทหารเข้าบ้านสหายผู้กองไปแล้วครับ
‪ระดับการตอบสนองเป็นยังไงได้ยินชัดไหมครับ
‪- สวัสดีครับ ‪- ยินดีต้อนรับ
‪ยินดีต้อนรับค่ะ ฉันเบื่อมากเลย
‪- กินข้าวกันมาหรือยัง ‪- เธอนี่ยิ้มร่าเลยนะ
‪ชีซูของเรา พูดเรื่อยเปื่อยอีกแล้ว ‪เอาเลย ตามสบายค่ะ
‪ระดับการตอบสนองดีแล้ว
‪ติดตั้งตรงนั้นเลย
‪รับทราบครับ
‪ถือไว้
‪สหายครับ ผมมีเรื่องจะปรึกษาครับ
‪กับฉันเหรอ
‪คุณคิดว่าเข้าท่าเหรอครับ
‪ที่ตอนจบควอนซังอูกับชเวจีอูลงเอยกัน
‪คือมันก็ดีอยู่หรอก
‪แต่ทำไมชินฮยอนจุนต้องตายด้วยครับ
‪นี่ พ่อฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า
‪ทำไมนายชอบพูดเรื่องหลายปีก่อน ‪ให้ชาวบ้านรำคาญด้วย
‪เท่าที่ฉันดู
‪ชินฮยอนจุนตายตอนนั้นก็ถูกแล้ว
‪อะไรนะ
‪ถูกตรงไหนครับ
‪เขาเฝ้ามองชเวจีอูมาทั้งชีวิต
‪ทำไมชินฮยอนจุนต้องตายด้วย
‪แล้วถ้าเขามีชีวิตอยู่ต่อไป
‪เขาจะทนเห็นผู้หญิงที่เขารัก ‪ลงเอยกับผู้ชายคนอื่นได้เหรอ
‪ต้องคิดถึงเรื่องนั้นด้วยสิ
‪แต่ว่าผม...
‪คิดว่าการตายแบบนี้ไม่ถูกต้องนะครับ
‪แล้วฉันฆ่าเขาหรือไง
‪ทำไมต้องเอาเรื่องที่ผ่านไปแล้ว ‪มาหาเรื่องฉันด้วย
‪เธอปฏิเสธว่าตัวเองไม่ได้ฆ่า
‪นายหมกมุ่นเกินไปแล้วนะ
‪เรื่องผ่านมาแล้ว หมกมุ่น...
‪ฉันล่ะอึดอัดจริงๆ
‪นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย
‪(ด่านตรวจกองกำลังประชาชนที่สิบ)
‪(ด่านตรวจพาหนะด่านสุดท้ายของ ‪กองกำลังประชาชนก่อนเข้าเขตจอนยอน)
‪ขอตรวจบัตรสัญจรยานพาหนะหน่อยครับ
‪รถสังกัดกองร้อยที่ห้า ค่ายมินกยองครับ
‪หัวหน้าด่านตรวจอยู่ไหม
‪ครับ ในคืนวันที่ 16 ช่วงห้าทุ่ม
‪มีรถบรรทุกคามาซสามคันขับผ่านทางนี้ครับ
‪ระหว่างทางมาที่นี่ มีแค่ด่านตรวจที่สิบใช่ไหม
‪ครับ ถูกต้องครับ
‪มีอะไรแปลกไปไหมครับ
‪รถบรรทุกขนาดใหญ่ที่สามารถบรรทุกได้กว่าสิบตัน
‪จำนวนสามคันเดินทางไปกลับ ‪โดยไม่บรรทุกอะไรเลย
‪ไม่น่ามีเหตุผลที่จะเสียค่าน้ำมันแพงๆ ไปเปล่าๆ
‪ตอนแรกผมเห็นพวกเขา ‪ขับรถเปล่าผ่านด่านตรวจไป
‪ก็นึกว่าจะไปขนน้ำครับ
‪แต่ตอนกลับออกมาก็ยังว่างเปล่าเหมือนเดิม
‪ขอตรวจบัตรสัญจรยานพาหนะหน่อยครับ
‪(บัตรสัญจรกองกำลังทหารช่าง)
‪มั่นใจไหมว่าเป็นคน ‪ของกองกำลังทหารช่าง
‪ผมไม่ได้ตรวจสอบถึงขั้นนั้นครับ
‪แต่เป็นรถสังกัดกองกำลังทหารช่างแน่นอน
‪ทราบตัวตนของหญิงสาวที่เสียชีวิตวันนั้นไหม
‪หญิงคนนั้นเป็นชาวเมืองชินอึยจู
‪มาทำการค้าขายทางไกลแถวนี้ครับ
‪ดูจากป้ายทะเบียนรถที่พบในบริเวณนี้แล้ว
‪เธอคงพยายามหารถเพื่อขอติดไปเมืองแคซอง
‪แต่ดันเกิดอุบัติเหตุขึ้นครับ
‪เนื่องจากตอนกลางคืนแถวนี้มืดมาก
‪หรือไม่เธอก็เห็นเหตุการณ์
‪ตอนนั้นมันมืด ผมเลยมองเห็นไม่ชัด
‪แต่ที่กันชนเหล็กหน้ารถบรรทุก
‪ไม่ใช่กันชนเหล็กทั่วๆ ไปครับ
‪เหมือนจะเป็นโลหะที่มีลักษณะเฉพาะ
‪ผมเพิ่งเคยเห็นครั้งแรกครับ
‪หากไปชนรถใครเข้าคงไม่เหลือซาก
‪ของแบบนั้นเอาไว้ใช้ในเวลาปกติก็คงไม่ใช่
‪น่าจะเอาไว้ใช้ในเวลาจำเป็นมากกว่า
‪คุณน่าจะลองไปที่ศูนย์ซ่อมบำรุงดู...
‪ถ้ามีใครมาถามเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้
‪ให้บอกไปว่าไม่รู้นะ
‪ผมไม่อยากให้หัวหน้าด่านตรวจต้องเดือดร้อน
‪ครับ รับทราบครับ
‪(บุคคลทั่วไปห้ามเข้า)
‪เปิดประตู
‪คุณคงเดินทางมาเหนื่อย
‪ผมโชชอลกังครับ
‪ที่เกาหลีใต้เนี่ย
‪มีคนอยากจะฆ่าผมมากมาย
‪แต่ผมก็หลบหนีพวกเขามาถึงที่นี่ได้อย่างปลอดภัย
‪แต่กลับกลายเป็นว่า...
‪ผมเกือบตายขณะนั่งรถ ‪ที่ขับด้วยความเร็วสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪บนทางด่วนสักแห่งของเกาหลีเหนือตอนฝนตก
‪เพราะรถเส็งเคร็งนั่นไม่มีที่ปัดน้ำฝน
‪ผมจ่ายเงินไปเพื่อถูกต้อนรับแบบนี้งั้นเหรอ
‪คุณเห็นผมโง่ใช่ไหม
‪นี่ สหายกูซึงจุน
‪สหายกับผีน่ะสิ
‪ทำไมผมต้องเป็นสหายคุณด้วย
‪พวกเรามีมิตรภาพอะไรกันงั้นเหรอ
‪ผมเป็นคนทำธุรกิจที่ใส่เครื่องแบบทหารครับ
‪ผมรับเงินเพื่อปกป้องลูกค้า
‪แต่ผมก็ไม่กลัวที่จะฉีกสัญญาหรอกนะ
‪ไหนคุณว่าเป็นคนทำธุรกิจไง
‪ไม่หาเงินก็ได้งั้นเหรอ
‪คุณบอกว่าที่เกาหลีใต้มีคนอยากฆ่าคุณมากมายนี่
‪ถ้าผมพาตัวคุณไปให้พวกเขา
‪ผมจะหาเงินไม่ได้เลยเหรอ
‪ไม่ว่าจะวิธีไหน ผมก็ไม่เกี่ยงทั้งนั้น
‪เดี๋ยวสิ ไหนว่าเราเป็นสหายกันไง
‪จะมาล้อเล่นแรงๆ แบบนี้ไม่ได้นะ
‪จากนี้ไปมาสนิทกันเถอะนะ สหาย
‪เจ้าหมอนั่นไม่อยู่ที่ฟิลิปปินส์เหรอ
‪หาดูดีหรือยัง
‪ไปแล้วเหรอ เมื่อไหร่
‪ไปแถวฮ่องกง มาเก๊าเลย
‪สัญชาติญาณฉันบอกว่าต้องเป็นมาเก๊าแน่
‪ไม่น่าใช่มาเก๊านะ
‪- อะไรนะ ‪- ทำไมต้องไล่ตามหลังเขาด้วย
‪ไปดักข้างหน้าเลยสิ
‪เล่นเกมทายใจอยู่หรือไง
‪จะพูดอะไรก็พูดมาเถอะน่า
‪ผู้จัดการโอที่เขาสนิทด้วย
‪เป็นสายข่าวในจีนนี่
‪ผมก็นึกว่าคุณจะพูดเรื่องอะไร
‪ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ หยันเปียน เสิ่นหยาง
‪เจ้ากูซึงจุนจะไม่รู้เหรอว่าเมืองจีนก็ถิ่นผม
‪เขาจะไปที่นั่นเพื่อฆ่าตัวตายหรือไง
‪แล้วคิดว่ากูซึงจุนจะไม่รู้เหรอว่าคุณคิดแบบนั้น
‪ที่ที่คุณคิดว่าไม่ใช่มากที่สุด
‪เขาไปที่นั่นแน่ กูซึงจุนน่ะ
‪นี่ ไม่ต้องไปมาเก๊า
‪ไปที่เสิ่นหยาง
‪ทำไมเราต้องไล่ตามหลังมันด้วย ‪เราต้องไปดักหน้ามันสิ
‪มันต้องไปที่ที่ฉันไม่คิดว่า ‪มันจะไปที่สุดแน่ๆ
‪เจ้าหมอนั่นน่ะ
‪บอกท่านว่า เพื่อบริษัท ‪ท่านต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด
‪ชี้นำให้ท่านมองตามความเป็นจริง
‪การประชุมผู้ถือหุ้นใกล้เข้ามาแล้ว
‪ผมรู้น่าว่าการประชุมผู้ถือหุ้นใกล้เข้ามาแล้ว
‪แต่จะทำยังไงได้ ผมเป็นลูกชายคนรองนะ
‪สถานการณ์แบบนี้ ผมเสียเปรียบตั้งแต่เกิดแล้ว
‪คุณก็ต้องใช้ไพ่ในมือที่มีให้ดีสิ
‪สิ่งที่คุณมี แต่พี่คุณไม่มีน่ะ
‪ผมมีของแบบนั้นด้วยเหรอ
‪ฉันไง คุณมีฉันยังไงล่ะ
‪พ่อครับ ตอนนี้การประชุมผู้ถือหุ้น...
‪ใกล้มาถึงแล้วนะครับ
‪พ่อต้องตัดสินใจให้เด็ดขาดนะครับ
‪ถ้ามีข่าวลือว่า มีการตัดสินใจภายใน ‪ให้เซรีเป็นผู้สืบทอดแล้วเธอหายตัวไป
‪คงเป็นเรื่องใหญ่เลยนะครับ
‪แบบนั้นหุ้นต้องตกฮวบแน่ๆ
‪ลูกสาวที่แทบจะวางมือทุกอย่าง ‪จากควีนส์กรุ๊ปหายตัวไป
‪กับผู้สืบทอดควีนส์กรุ๊ปหายตัวไป
‪จะเป็นข่าวในหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่ง
‪หรือเป็นข่าวเล็กๆ ในหน้าห้า
‪พ่อแค่คิดแบบนี้ก็ได้ครับ
‪ถ้าเป็นข่าวในหน้าห้า เราอาจจะปิดข่าวได้
‪แต่ถ้าเป็นข่าวหน้าหนึ่ง เราปิดไม่ได้เลยครับ
‪ปิดไม่ได้เลยค่ะ ‪ขนาดประธานาธิบดียังปิดไม่ได้เลยเนอะ
‪ไม่ได้เลย
‪แน่นอนว่า...
‪ผมก็เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับเซรีเหมือนกัน
‪จริงๆ นะคะ คุณพ่อ
‪เดี๋ยวนี้เขานอนไม่หลับเลยค่ะ
‪จะทานข้าวก็ทานแทบไม่ลง
‪ขนาดเมื่อวานหนูตุ๋นปลาที่เขาชอบ
‪ก็ยังทานไปได้นิดเดียวเองค่ะ
‪มีใครในนี้ไม่รู้สึกเสียใจบ้าง
‪ไม่เห็นต้องพูดเรื่องนี้เลย
‪พ่อครับ ในวิกฤติแบบนี้ เราต้องเดิน...
‪ใช่แล้วครับ
‪เราต้องเดินหน้าฝ่าวิกฤติ
‪แต่ว่าในวิกฤติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการก่อตั้งธุรกิจนี้
‪พวกเราจะฝ่ากันไปเอง
‪หรือจะฝ่าไปกับหุ้นส่วนที่มั่นคง ‪แบบไหนจะดีกว่ากันเหรอครับ
‪ตอนที่ผมแต่งงานกับเธอ
‪พ่อคงจำได้ว่าหุ้นของเราขึ้นต่อเนื่องถึงสี่วัน
‪เพราะอะไรงั้นเหรอ ‪เพราะลูกชายควีนส์กรุ๊ปอย่างผม
‪ได้เป็นลูกเขยของซัมบกกรุ๊ป
‪ถ้าคุณพ่อเลือกผม วิกฤติของควีนส์กรุ๊ปนั้น...
‪ซัมบกกรุ๊ปจะช่วยรับผิดชอบเองครับ
‪ถ้าในที่ประชุมผู้ถือหุ้น คุณพ่อประกาศว่า...
‪ผมเป็นผู้สืบทอดคนใหม่
‪ก็จะกลบเรื่องอุบัติเหตุของเซรีได้ครับ
‪แกน่ะ
‪เรื่องที่แกโดนโกงไปแสนล้าน ‪จะปิดเรื่องนั้นยังไงเหรอ
‪คิดว่าผู้ถือหุ้นจะยอมรับแกเหรอ
‪หนูกำลังจะพูดเรื่องนี้เลยค่ะ คุณพ่อ
‪เราควรรีบจัดการเซรีส์ชอยส์ดีไหมคะ
‪หนูคิดว่าควรใช้เป็นบริษัทปกปิดต้นทุน ‪ที่ขาดแคลนของฝั่งเรานะคะ
‪ยังไง...
‪ก็เป็นบริษัทที่เจ้าของหายสาบสูญนี่นะ
‪ถ้าหาไม่เจอแบบนี้ แปลว่าไม่มีหวังแล้วใช่ไหม
‪พวกพนักงานก็ถามกันว่าจะปิดข่าวไปถึงเมื่อไหร่
‪นั่นสิ ถึงจะปิดข่าวไปแบบนั้น ‪ก็ใช่ว่าคนตายจะฟื้นขึ้นมา
‪ใครบอกว่าเธอตาย
‪ใครน่ะ
‪เพื่อนผมเอง เป็นผู้ดูแลประกันภัยของประธาน
‪หมื่นล้าน...
‪นายมาทำอะไรที่นี่อีก
‪ฉันเจอเอกสารที่สำคัญมากๆ มา
‪(ร่มร่อนรอดพายุมาได้)
‪นายรู้ไหมว่าเธอเป็นใคร
‪เธอชื่อเอวา วิสเนียสก้า
‪เอวาอะไรนะ
‪เป็นคนที่รอดชีวิตหลังเกิดอุบัติเหตุ ‪คล้ายๆ ท่านประธาน
‪ซูชาน เอวาก็ส่วนเอวาสิ
‪ในขณะที่เธอเล่นร่มร่อนที่ออสเตรเลียในปี 2007
‪เธอก็ถูกพายุพัดปลิวไป
‪ความเร็วมากกว่าที่ยอดเขายงโอรึมด้วย ‪นายลองอ่านดูไหม
‪ไม่เอาล่ะ ไม่ดู
‪เอวา วิสเนียสก้าบินขึ้นไปบนท้องฟ้า ‪สูงกว่าสามหมื่นฟุต
‪ติดอยู่ในชั้นบรรยากาศ ‪อุณหภูมิติดลบ 40 องศาตั้งหนึ่งชั่วโมง
‪ตกลงมาด้วยความเร็ว 60 กิโลเมตร ‪ลงจอดฉุกเฉิน
‪ในที่ที่ไม่มีผู้คนและถูกช่วยไว้ได้ เข้าใจไหม
‪ใช่แล้ว เธอได้รับการช่วยเหลือ
‪แล้วเอวาได้รับการช่วยเหลือ ‪หลังติดต่อไม่ได้หลายวัน
‪เหมือนท่านประธานหรือเปล่าล่ะ
‪ถึงจะไม่ใช่แบบนั้น...
‪- เห็นไหมล่ะ ‪- แต่ว่า...
‪มีความหวังนะที่เอวา วิสเนียสก้าเล่นเครื่องร่อน
‪ชนิดเดียวกับท่านประธาน
‪เป็นเครื่องร่อนแบรนด์เนม ‪ที่สามารถทนกับภัยทางอากาศได้อย่างดี
‪แม้จะเจอพายุรุนแรง ก็มีโอกาสเสียหายน้อย
‪เพราะงั้นท่านประธาน ‪อาจลงจอดฉุกเฉินที่ไหนสักที่
‪และรอการช่วยเหลือจากเราอยู่
‪ยังเร็วไปที่จะยอมแพ้ ไม่สิ ฉันจะไม่ยอมแพ้
‪ครอบครัวเธอยอมแพ้กันหมดแล้ว ‪แล้วนายเป็นใครถึงไม่ยอม
‪เราค้นหาเธอเต็มที่แล้ว
‪เราต้องระบุตำแหน่งการค้นหาให้แน่นอนกว่านี้สิ
‪ก็ได้ สมมติว่าเธอตกไปอยู่ที่ไหนสักที
‪แล้วทำไมถึงไม่ติดต่อมา
‪มีที่ไหนในเกาหลี ‪ที่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์บ้าง
‪- เกาะร้างไง ‪- นายบ้าไปแล้วจริงๆ
‪ลมที่ยอดเขายงโอรึมครั้งนี้ ‪มีความเร็ว 40 เมตรไปทางทิศเหนือ
‪- ดูนี่หน่อยไหม ‪- ไม่เอา ไม่ดูแล้ว
‪ที่ทะเลตะวันตกมีเกาะร้างเยอะเลย
‪เกาะทังนัมรี เกาะทอลกอมอรี
‪เกาะแมบัก เกาะวีเซรี...
‪- ดูสิ ชื่อเกาะยังมีคำว่าเซรีเลย ‪- รู้แล้วๆ
‪- รู้แล้ว พอได้แล้ว ‪- ถ้าไปหาอาจจะเจอก็ได้
‪ฉันไปเอามันฝรั่งมาให้ไหม
‪- ได้ครับ ‪- รอเดี๋ยวนะ
‪- ขุดต่อไป ‪- โอ๊ะ
‪ตรงนั้น...
‪พวกไต่ราว
‪เร็วเข้า
‪พวกไต่ราวคืออะไรเหรอ
‪ตายแล้ว
‪จับตัวมา
‪เจ้าเด็กนี่ หยุดตรงนั้นนะ
‪เฮ้ย
‪ปล่อยนะ
‪เจ้าเด็กนี่
‪เป็นแค่เด็กเร่ร่อนเหลือขอ
‪กล้าดียังไง มาไต่ราวที่หมู่บ้านทหาร
‪ขอโทษครับ ผมผิดไปแล้วครับ
‪นี่คืออะไรเหรอ
‪ผมไม่ได้ขโมยมานะครับ
‪ที่ตลาดให้ผมมาครับ
‪จริงๆ นะครับ
‪ผมจะเอาไปให้น้องผมครับ
‪น้องผมอดข้าวมาสี่วัน
‪ตอนนี้ลืมตาไม่ขึ้นแล้วครับ
‪ใครมาเห็นคงนึกว่าเธอเป็นเจ้าของบ้าน
‪นั่นของเธอหรือไง
‪ก็แค่เด็กเร่ร่อน
‪จะเอาของกินในบ้านสหายผู้กอง ‪ให้เขาหมดเลยเหรอ
‪คิดว่าเด็กเร่ร่อนแบบนั้นมีแค่คนสองคนหรือยังไง
‪ถ้าไม่รู้อะไร ก็อย่ายุ่งเลย
‪เสียงฉันเป็นเสียงลมเหรอ
‪ได้ยินที่ฉันพูดบ้างไหมเนี่ย
‪ไม่รู้ตัวเหรอว่าโดนเด็กเร่ร่อนหลอก...
‪สหายผู้กอง ผมบอกเธอแล้วนะครับ
‪เด็กเร่ร่อนพวกนี้ขโมยของและพูดปดไปทั่ว
‪นี่ น้องแกอดข้าวอยู่งั้นเหรอ
‪แกพูดเพ้อเจ้อให้คนอื่นเห็นใจใช่ไหม
‪ไม่ใช่นะครับ เรื่องจริงครับ
‪ผมกลัวน้องตายเลยทำไปเพื่อให้น้องมีกินครับ
‪- หุบปาก... ‪- นายนั่นแหละหุบปาก
‪ไอ้คนไร้น้ำใจเอ๊ย
‪ยัยแม่หญิงคนนี้ ไม่รู้อะไรแท้ๆ
‪สหายผู้กองครับ
‪ถ้าซ่อมแซมเสร็จแล้วก็ลองปั๊มน้ำดู
‪- ครับ ‪- ครับ
‪ไปล้างหน้าล้างมือเถอะ
‪กินด้วยมือสะอาดจะได้ไม่ป่วย
‪ทำอะไรอยู่
‪จะให้ก็ให้สิ เราต้องเตรียมตัวไปแล้ว
‪สหายผู้กองครับ
‪เพลงที่เราสองเคยร้องด้วยกัน
‪เธอยังจำเพลงนั้นได้ไหม
‪ฤดูกาลที่เราเคยก้าวผ่าน
‪เธอคิดถึงมันบ้างไหม
‪ดวงดาวพร่างพราวบนฟ้า
‪- ที่เราเคยเฝ้ามอง ‪- รอนานไหม
‪- ในค่ำคืนแสนเศร้า ‪- พี่เอาของกินอร่อยๆ มาให้เยอะเลย
‪กลีบดอกไม้แห่งฤดูกาล
‪ที่อยู่ในมือน้อยนั้น
‪ชั่วขณะหนึ่ง
‪เพลงที่เราสองเคยร้องด้วยกัน
‪- เธอยังจำเพลงนั้นได้ไหม ‪- รีบกินสิ
‪ฤดูกาลที่เราเคยก้าวผ่าน
‪เธอคิดถึงมันบ้างไหม
‪เธอฟังอยู่ไหม
‪คิดถึงวันเหล่านั้นหรือเปล่า
‪เอาล่ะ ทุกคนมากันครบหรือยังคะ
‪บัดนี้เป็นต้นไป ฉันจะจัดพิธีมอบประกาศนียบัตรค่ะ
‪- ประกาศนียบัตรเหรอ ‪- เธอเป็นท่านนายพลหรือไง
‪เธอเป็นใครถึงจะมอบประกาศนียบัตรให้เรา
‪ก่อนอื่น เริ่มจากรางวัลที่หนึ่งนะคะ
‪โห ตื่นเต้นขึ้นมาเลยนะเนี่ย
‪กึมอึนดง
‪- ผมเหรอครับ ‪- ใช่ นายเป็นอันดับหนึ่งเลย
‪นายได้รางวัลความใจดี
‪นายทหารกึมอึนดง
‪เพื่อเป็นเกียรติแก่ความสบายใจ
‪และความไร้เดียงสาที่มอบให้ ‪ฉันจึงขอมอบใบประกาศนียบัตรนี้
‪นายเลือกของรางวัลได้นะ
‪มีของรางวัลด้วยเหรอครับ
‪ฉันให้ประกาศนียบัตรเพื่อมอบรางวัลไง
‪มีแบบที่ได้หลังจากรวมประเทศ ‪กับแบบที่สามารถรับได้เลย
‪แบบหลังรวมประเทศคือหนึ่งร้อยล้าน
‪หนึ่งร้อยล้านคืออะไรครับ
‪หนึ่งร้อยล้านวอน
‪ในอนาคต เมื่อเรารวมประเทศกัน
‪เอาประกาศนียบัตรนี้มาหาฉัน ‪ฉันจะให้นายหนึ่งร้อยล้าน
‪ส่วนของรางวัลที่รับได้เลยก็คือ
‪ข้าวโพดหนึ่งมัด
‪อ๋อ
‪หนึ่งร้อยล้าน
‪ผมเลือกข้าวโพดครับ
‪ใช่ ข้าวโพดคงดีกว่าหนึ่งร้อยล้านสินะ
‪นี่จ้ะ
‪ไปเอาจากโกดังเก็บอาหารหลังบ้านนะ
‪คิดไว้แล้วเชียว ไม่ใช่ของตัวเองด้วยซ้ำ
‪สหายผู้กอง ดูสิครับ
‪เธอเป็นแม่หญิงที่ไม่รู้บุญคุณเลย
‪ต่อไปเป็นรางวัลที่สอง
‪คิมจูมอก
‪จริงเหรอครับ
‪ใช่แล้ว นายได้ที่สอง
‪รางวัลผู้ชื่นชอบเกาหลีใต้
‪พลทหารคิมจูมอก
‪แม้จะอยู่ในพื้นที่กันดาร ‪แต่ก็ให้ความรักกับละครเกาหลีใต้
‪โดยส่วนตัวฉันรู้สึกภาคภูมิใจ ‪จึงขอมอบใบประกาศนียบัตรนี้ให้
‪ของรางวัลแบบหลังรวมประเทศก็คือ
‪ทานมื้อเที่ยงกับองค์หญิงจีอู
‪ส่วนของรางวัลที่รับได้เลยก็คือ
‪โทรทัศน์เครื่องนี้
‪นี่คุณ
‪คุณอยู่เฉยๆ เถอะค่ะ
‪ผมเลือกทานข้าวเที่ยงกับสหายจีอูครับ
‪เห็นไหมคะ เขาเลือกแบบนั้นอยู่แล้ว
‪ต้องรักษาสัญญานะครับ
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪ยินดีด้วยนะจ๊ะ
‪และรางวัลที่สาม
‪เป็นรางวัลที่สำคัญจริงๆ
‪พัคควังบอม
‪รางวัลมรดกของมนุษยชาติ
‪รางวัลนี้ขอมอบให้กับนายทหาร
‪ที่หน้าตาหล่อเหลาที่สุด ‪ในบรรดาทหารที่อยู่ตรงนี้ค่ะ
‪เฮ้ย จริงๆ เลย
‪มาตรฐานความหล่อของเธอคืออะไร
‪ไม่ว่าจะมาตรฐานอะไรก็ไม่ใช่นายแล้วกัน
‪เดี๋ยวนะ อะไรกัน
‪สหายผู้กอง
‪รางวัลแบบหลังรวมประเทศคือ ‪นัดดูตัวกับมิสโคเรีย
‪ส่วนของรางวัลที่รับได้เลยคือกอดลาฉัน
‪แม้จะไม่รู้ว่าทั้งสองอย่างคืออะไร ‪แต่ผมไม่รับครับ
‪ชิคมากเลย
‪คนหล่อทั้งเกาหลีเหนือเกาหลีใต้นี่ชิคจริงๆ
‪ยังไงก็รับประกาศนียบัตรไปนะ
‪เอาล่ะค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอจบ...
‪เฮ้ย
‪ทำไม นายก็อยากได้เหรอ
‪พวกนี้ฉันใช้ไปแค่ไม่กี่ครั้ง
‪ขอมอบเป็นรางวัล ‪เพื่อให้นายอาบน้ำอาบท่าบ้าง
‪แชมพู ครีมนวด นี่คืออะไรน่ะ
‪เอาไว้ใช้สระผมไง
‪ครีมอาบน้ำ...
‪สหายผู้กองซื้อให้เธอเหรอครับ
‪ก็เธอบอกว่าจำเป็น
‪เดี๋ยวนะครับ แชมพู ครีมนวดผม ครีมอาบน้ำ
‪แค่สระผมอย่างเดียว ทำไมต้องใช้หมดนี่ครับ
‪ดูเหมือนนายจะเข้าใจผิด
‪ครีมอาบน้ำไม่ได้ใช้สระผม
‪ใช่แล้ว เอาไว้ใช้ตอนอาบน้ำต่างหาก
‪งั้นเหรอ
‪เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอจบ...
‪พิธีมอบประกาศนียบัตรเพียงเท่านี้นะคะ
‪ขอบคุณทุกคนมากค่ะ
‪ทำไมคะ
‪เปล่าครับ
‪อะไรของคุณเนี่ย
‪- มาเถอะค่ะ ‪- ปล่อยผมก่อนสิ
‪นี่ค่ะ
‪อันนี้คือรางวัลขอบคุณพิเศษ
‪เมื่อกี้มีคนมาค่ะ
‪คนที่มาเคาะประตูแล้วขายของต่างๆ นานาน่ะ
‪- พ่อค้าเคาะตามบ้านเหรอ ‪- ใช่แล้วๆ
‪มีพ่อค้าเคาะตามบ้านมาน่ะค่ะ
‪แต่สินค้าเขาไม่ค่อยดีเท่าไร
‪ที่พอจะใช้ได้ก็มีแค่ต้นมะเขือเทศนี่
‪แล้วฉันก็รู้สึกว่าสวนที่นี่ว่างเปล่า
‪แต่เพราะฉันไม่มีเงินติดตัวเลย
‪ก็เลยแลกกับมันฝรั่งครึ่งกระสอบค่ะ
‪คุณไม่คิดว่าเป็นคุณขาดทุนเลยเหรอ
‪ใช่ไหมคะ
‪ตาลุงเจ้าเล่ห์
‪ยังไงซะ วันนี้ก็เป็นวันสุดท้าย
‪ฉันรู้สึกขอบคุณคุณมาก
‪ฉันก็เลยใจกว้างให้ไปน่ะค่ะ
‪ทำไมคุณถึงแสดงความรู้สึกขอบคุณผม
‪ด้วยมันฝรั่งครึ่งกระสอบของผมล่ะ
‪ในอนาคต
‪ถ้าคุณได้กินมะเขือเทศเพราะฉัน ‪ก็อย่ามาเสียใจทีหลังนะ
‪คุณอาจจะอยากขอบคุณฉัน
‪แต่ตอนนั้นฉันคงไม่ได้อยู่ข้างคุณแล้ว
‪ข้อแรก
‪ผมไม่ชอบมะเขือเทศ
‪ข้อสอง ผมไม่สนใจและไม่มั่นใจ ‪เรื่องการปลูกต้นไม้เลย
‪คิดซะว่าเป็นสัตว์เลี้ยงของคุณ ‪และดูแลมันด้วยความรักก็พอค่ะ
‪อย่างหัวหอมเนี่ย ถ้าพูดเพราะๆ ‪ก็จะเติบโตอย่างดีเลยนะ
‪ส่วนต้นที่ได้ยินแต่คำด่าจะแห้งตายหมด
‪ฉันเคยอ่านมาจากหนังสือพิมพ์
‪พูดอะไรไร้สาระ
‪เข้าใจไหมคะ รดน้ำให้ดี
‪และพูดเพราะๆ วันละสิบคำให้มันฟัง
‪หัวหอมได้ยินคำด่าแล้วจะตายเหรอ
‪ครับ สหายผู้พัน
‪คู่หมั้นของผู้กองรีจองฮยอก
‪เธอดูสติไม่สมประกอบเท่าไร
‪แต่ก็ไม่มีพฤติกรรมน่าสงสัยครับ
‪ดูเหมือนว่าคืนนี้เธอจะกลับพยองยางครับ
‪ครับ
‪เรื่องยุ่งยากใกล้จะจบแล้วสินะครับ
‪สบายใจเหลือเกิน
‪แต่ผมก็เศร้านิดหน่อยนะครับ
‪นี่ นายเศร้าเรื่องอะไร
‪ฉันกลัวจะเจอหล่อนในฝันด้วย
‪ถึงยังไงผู้หญิงคนนั้น
‪ก็เป็นคนที่มองคนได้ทะลุปรุโปร่งเลย
‪เธอจะเดินทางไปหรือยังนะ
‪ที่ผ่านมาขอบคุณมากนะคะ
‪ฉันพูดจากใจจริง
‪เราคงไม่ได้เจอกันอีกใช่ไหมคะ
‪คงอย่างนั้นครับ
‪ฉันไปถึงแอฟริกา
‪ไปถึงขั้วโลกใต้ก็ยังได้
‪น่าเสียดายนะ
‪ที่คุณอาศัยอยู่ที่นี่
‪คุณต่างหากที่ดันอาศัยอยู่ที่นั่น
‪เอาบัตรโทรศัพท์มาด้วยไหม
‪- สหายหญิงคนนี้เหรอ ‪- ใช่แล้วครับ
‪คนเดียวเหรอ
‪สองคนครับ
‪สหายก็จะไปด้วยเหรอ
‪ผมจะไปดูเธอขึ้นเรือใหญ่แล้วกลับครับ
‪งั้นบัตรโทรศัพท์ใบเดียวไม่พอนะ
‪รีบไปกันเถอะ เราไปที่จุดนัดพบ ‪ช้าเกินห้านาทีไม่ได้นะ
‪ขึ้นเรือสิครับ
‪ฉันมาอยู่ที่นี่แค่ไม่กี่วัน
‪แต่เหมือนนานเป็นปีๆ เลย
‪คนที่รอคุณอยู่ก็คงรู้สึกเหมือนกัน
‪เวลาไม่รู้ว่าครอบครัวเป็นตายร้ายดียังไง ‪แค่หนึ่งวินาทีก็นานแล้ว
‪ไม่รู้สิคะ
‪อาจจะไม่รู้สึกก็ได้
‪กลับไปถึงก็คงรู้
‪ว่าพวกเขาจะดีใจ
‪หรือผิดหวังที่ฉันมีชีวิตกลับไป
‪ฉันนี่พูดไปเรื่อยเลย
‪ฉันแค่พูดเรื่อยเปื่อย ‪เพราะยังไงเราก็ไม่ได้เจอกันอีก
‪เราจะไม่ได้เจอกันอีก ถ้างั้นผมขอพูดอะไรหน่อย
‪ที่บอกว่าเล่นเปียโนเพลง "เฟือร์เอลิเซอ"
‪แบบไม่ดูโน้ตได้ก็ถือว่าตัวเองเก่งแล้วน่ะ
‪อย่าไปพูดกับใครแบบนั้นอีกล่ะ
‪ฉันก็ขอพูดอะไรอย่าง ‪เพราะเราจะไม่ได้เจอกันอีก
‪ฉันชื่อยุนเซรีค่ะ
‪รีจองฮยอกครับ
‪จริงสิ ฉันตระกูลยุน เมืองแฮจูค่ะ ‪เมืองแฮจูอยู่เกาหลีเหนือใช่ไหม
‪ส่วนผม ตระกูลรีจากชอนจูครับ
‪อะไรกันเนี่ย เหลือเชื่อเลย
‪เรืออวนลากหมายเลข 1004
‪หยุดเรือๆ
‪ดับเครื่องยนต์เดี๋ยวนี้
‪อยู่ๆ ก็วุ่นวายอะไรกันเนี่ย
‪ไปซ่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง
‪เรืออวนลากหมายเลข 1004
‪หยุดเรือๆ
‪ดับเครื่องยนต์เดี๋ยวนี้
‪มีเรื่องอะไรเหรอครับ
‪นี่ เรืออวนลาก
‪ไม่ได้รับการติดต่อว่ามีคำสั่งงดเดินเรือเหรอ
‪อะไรนะครับ ผมไม่ได้รับการติดต่อเลยครับ
‪ทำไมถึงมีคำสั่งงดเดินเรือเหรอครับ
‪เพราะว่าช่วงนี้ มีพวกหนีไปประเทศอื่น ‪ทางเรือกันเยอะ
‪ใครทำเรื่องแบบนั้นกันครับ
‪พวกคุณทำงานกันหนักมากนะ ‪เดี๋ยวผมจะหันหัวเรือกลับครับ
‪ขอดูใต้ท้องเรือหน่อยสิ
‪อะไรนะครับ ดูใต้ท้องเรือไปทำไม...
‪ฉันต้องตรวจสอบว่านายเป็นพ่อค้าธรรมดา
‪พ่อค้าลักลอบ ทำชุมนุมเรือ ‪หรือทำอะไรกันแน่ยังไงล่ะ
‪สหายผู้บังคับการเรือ
‪คุณเพิ่งมาใหม่เลยไม่รู้อะไร
‪ผมสนิทสนมกับสหายรักษาการ ‪ผู้บังคับการเรือคนเก่ามาก
‪รักษาการผู้บังคับการเรือคนเก่า
‪ถูกไล่ออกเพราะรับสินบนไปมาก
‪- เปิดเดี๋ยวนี้ ‪- ทำยังไงดีคะ
‪ทำอะไรหน่อยสิคะ
‪คุณเป็นทหาร เวลาเจอเหตุการณ์เลวร้าย
‪ก็ควรหาวิธีแก้ได้ทันทีเลยสิ
‪นี่แก้ปัญหาไม่ได้ แล้วยังมานั่งงงเป็นไก่ตาแตกอีก
‪ในละครเกาหลีใต้...
‪ฮะ เวลาแบบนี้ มาพูดเรื่องละครอะไรกัน
‪เวลาที่มีคนตามล่า หรือพบเจอช่วงเวลาวิกฤติ
‪ผมได้ยินว่ามีวิธีที่เยี่ยมยอดอยู่
‪วิธีอะไรคะ
‪คุณน่าจะรู้นะ
‪เห็นบอกว่าร้อยทั้งร้อยเลย
‪ฉันไม่รู้ค่ะ วิธีอะไรคะ
‪วิธีอะไรคะ ที่ว่าร้อยทั้งร้อย
‪ตอนแรกที่ผมได้ยินเรื่องนี้
‪ผมก็คิดว่ามันไร้สาระ จะทำแบบนั้นได้ยังไง
‪แต่พอมาเจอสถานการณ์แบบนี้
‪ก็คิดได้ว่าไม่มีวิธีอื่นแล้ว
‪นี่คุณ เลิกพล่ามแล้วทำอะไรสักอย่างทีเถอะ
‪เปิดเดี๋ยวนี้
‪ทำอะไรอยู่ บอกให้เปิดไง
‪หลังจากนี้ผมจะทำอะไรบางอย่าง
‪อย่าตกใจนะครับ
‪มองแค่ผมก็พอ
‪หัวหอมได้ยินคำด่าแล้วจะตายเหรอ
‪ครับ สหายผู้พัน
‪คู่หมั้นของผู้กองรีจองฮยอก
‪เธอดูสติไม่สมประกอบเท่าไร
‪แต่ก็ไม่มีพฤติกรรมน่าสงสัยครับ
‪ดูเหมือนว่าคืนนี้เธอจะกลับพยองยางครับ
‪ครับ
‪ทะเล
‪รอสักครู่นะครับ สหายผู้พัน
‪เหมือนว่ารีจองฮยอกจะพูดอะไรนะครับ
‪แสงอาทิตย์
‪ดอกจินดัลเร
‪น้ำค้าง
‪ก้อนเมฆ
‪แมวสามสี
‪(แสงอาทิตย์ ดอกจินดัลเร ‪น้ำค้าง ก้อนเมฆ แมวสามสี)
‪เขาพูดว่าอะไร
‪ไม่ทราบครับ
‪เหมือนจะเป็นรหัสลับอะไรสักอย่าง
‪นกเหยี่ยว
‪คำนี้ไม่เพราะหรือเปล่านะ
‪ยกเลิกนกเหยี่ยวนะ
‪(นกเหยี่ยว ยกเลิก)
‪ดอกกุหลาบ
‪ลมอ่อนๆ
‪หิมะแรก
‪เปียโน
‪รีจองฮยอกน่ะสุดจะหงอเลย
‪เขาบอกว่าให้รีบมาปกป้องคุณ
‪ฉันเป็นเด็กหรือไง
‪- เขาบอกให้เรามาเฝ้าระวังต่างหาก ‪- เขาเป็นคนเวอร์ๆ ใช่ไหม
‪สหายผู้กองมีคู่หมั้นแล้ว เขาไม่ใช่ชายไร้ศีลธรรม
‪ที่มาทำอะไรแบบนี้สักหน่อย
‪ไปทำให้พวกเขาแพ้ราบคาบเลยนะ
‪แค่นี้หนูไม่ต้องทำอะไรก็ชนะได้ค่ะ
‪ต้องตรวจสอบว่าผู้หญิงคนนั้น ‪เป็นบุคคลประเภท 11 จริงหรือเปล่า
‪นี่คือเซรี
‪ตรวจพบสัญญาณวิทยุน่าสงสัย ‪ที่บริเวณเขาจีนัมครับ
‪นี่คุณคิดอะไรอยู่คะ จะทำอะไร