NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIONE POSTACI, ORGANIZACJE ORAZ WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE
Na co czekacie?
Otwierać.
Teraz coś zrobię.
Niech się pani nie przestraszy.
Wzrok na mnie.
Co się tu...?
Co to było?
Otwierać.
Co się tam wyprawia?
Wychodzić.
I to już.
RI JEONG HYEOK
Dobrze wiecie, że nie godzi się robić takich rzeczy.
Dlaczego więc robicie tutaj coś takiego?
Nie mówiłem panu?
Chcieli połowić ryby w nocy, więc wypłynąłem z nimi.
Ale na własne oczy widziałem,
że to nie było żadne łowienie.
Towarzyszu kapitanie, toż to młodzi ludzie i takie rzeczy im w głowie.
Idą na spacer nie tylko się przejść.
Idą się napić nie tylko po to, by się napić, co nie?
A teraz idą łowić,
ale nie mogą ciągle trzymać wędki.
Inaczej nigdy nie zakwitnie kwiat, który poprowadzi nasz kraj
ku świetlanej przyszłości.
Nie uważa pan?
Czyż tak?
Chcieliście, żeby zakwitł tu kwiat?
Doszło tutaj do nieporozumienia. My...
Wkrótce się pobieramy,
więc nam się śpieszy.
Zrozumiałem.
Ale nie pozwalam,
byście tu zostali na dłużej.
Wracajcie, jak już skończycie.
Cóż...
Nadal mamy co nieco do zrobienia.
- Trochę czasu... - Gdzie tam.
Zawracajcie.
Oczywiście, zawracam natychmiast.
Wracamy.
Zaraz. Przepraszam. Chwila...
Niech pan coś zrobi, nie możemy zawrócić.
Czy to nie jest nasz statek?
Widziała pani, co się stało.
Nie możemy płynąć.
Co teraz ze mną?
Ri Jeong Hyeok, pan mi wybaczy.
Ale na mnie czas.
Spróbuję dotrzeć, choćbym umarła.
Przed zabiciem się pani nie powstrzymam.
Ale chce pani zabić też kapitana tej łodzi?
Zgodzi się?
ODCINEK 4
W życiu bywa tak,
że są mniejsze i większe wypadki.
Można się też zgubić.
Znam kogoś, kto przejechał z Gangnamu do Daejeonu,
bo nie umiał jeszcze skręcać w lewo.
Czuję się jak on.
Tylko że trafiłam do Korei Północnej.
Chociaż odległość
za bardzo się nie różni.
- Nie wsiada pani? - Cóż...
W porządku.
Nie poddam się i po prostu będę zagubiona jeszcze jakiś czas.
Ale w przyszłym tygodniu uciekam, tak?
Niemożliwe.
Wiem,
że będzie trudno.
Ale musi być jakiś sposób, prawda?
Nie.
Taki rozkaz kontroli morza
trwa od 10 do 15 dni.
Czy pan naprawdę
musi tak teraz mówić?
Mówię prawdę...
A czy ja chcę ją słyszeć?
Mam kłamać...
Nie kłamać, tylko mnie pocieszać.
„Już dobrze. Damy radę”.
Nie mogę dawać fałszywej nadziei.
Jest pan podły.
Co? Podły?
Niech pan nie patrzy tym niewinnym wzrokiem.
- Tak po prostu wyglądam... - Dobrze pan kłamał.
- A teraz nie może? - Kiedy ja...
Że jesteśmy narzeczonymi.
- Nie miałem wyboru... - A ten pocałunek?
Żeby było jasne,
na mnie takie rzeczy nie działają.
Nie jestem staromodna.
A to nawet nie był pocałunek.
W Paryżu tak się ludzie witają na ulicy.
Ale czy nie uważa pan, że powinien mi to wyjaśnić?
To nie Paryż.
Kazała mi pani coś zrobić...
Coś zrobić, a nie mnie całować.
Ale mówi pani, że to nie pocałunek.
Czyli tu przebiega granica?
Wszystko gra, bo to jakiś zwykły buziak?
- Nie mówię... - I to dla pana nic?
- Nie o to... - Taki pan wyluzowany.
Jesteśmy w Hollywood czy co?
Nigdy nie byłem...
Starczy.
Żal mnie panu?
Jeżeli tak, obieca mi pan coś.
Że w przyszłym tygodniu będę w najlepszej kawiarni w Gangnamie.
Nie mogę tego obiecać.
Cholera.
Dziękuję za wszystko.
Nie chcę sprawiać więcej kłopotów.
Sama znajdę sposób, żeby stąd uciec.
No dobra.
Nie mogę tak bezczynnie czekać.
Muszę działać.
Jeżeli umrę,
niech tak będzie.
Mówi Se-ri, odbiór.
Niech się ktoś odezwie, jeśli mnie słyszy.
Nie szkodzi. Zaraz będzie działać.
Yoon Se-ri.
Co?
Jak to...
Wymknęłam się, gdy pan spał.
Słyszałem, jak pani wychodzi.
Słyszałem trzaśnięcie drzwiami.
Skąd pan wiedział, że tu jestem?
Przyniosła pani to wszystko celowo?
Żebym tu przyszedł?
Nie.
Nie czytał pan?
Nie chcę sprawiać więcej kłopotów.
Tak tu przyleciałam, tak też odlecę, co nie?
Wtedy miała miejsce klęska żywiołowa,
teraz jest zupełnie inaczej.
Nie ma pani silnika, więc radary nic nie zauważą.
Ale każdy wypatrzy panią wzrokiem.
A wtedy co?
Niech pani pomyśli.
Zaczną strzelać.
Z Północy albo Południa.
ŻANDARMERIA
Zaraz.
Jak długo był włączony?
MINISTERSTWO BEZPIECZEŃSTWA PUBLICZNEGO
- O co chodzi? - Komandorze.
Mamy podejrzaną transmisję z góry Janam.
Jakaś wiadomość?
Analizujemy ją. Ze względu na częstotliwość,
uważamy, że to próba kontaktu z Południem.
Zabezpieczyć i przeszukać teren.
- To rozkaz. - Tak jest.
Zawracamy.
Zwiadowcy?
Po otrzymaniu nieznanego sygnału zjawiają się w dziesięć minut.
Pewnie już wyjechali.
Tak czy inaczej nas złapią.
Panie Ri.
Niech pan tu czeka.
Polecę na dół.
Jeżeli tam mnie złapią,
nie będą już tutaj szukać.
I co dalej?
Ministerstwo myśli, że jesteśmy narzeczonymi.
No to co zrobimy?
Mówi pan, że i tak mnie złapią.
Chodźmy tędy.
Co? Tamtędy?
O czym pan myśli? Co pan zamierza?
O tym, jak to wykorzystać.
Zaraz.
Niech się pan trzyma.
Nie mam innego wyjścia.
Byłam
taka zła i sfrustrowana.
Wiem.
A naprawdę
to jestem za wszystko wdzięczna.
To też wiem.
Zawsze pan tak mówi.
Stamtąd nadano ten sygnał.
- Gdzie mógł się podziać? - Nadal przeszukujemy teren.
Możecie iść.
Czyli wrócili i nie byli w Pjongjangu?
Tak. Wrócili razem dzisiaj rano.
Dlaczego?
Nie wiem.
Coś mi tu śmierdzi.
Trzymajcie ich na oku.
- Ja też im się przyjrzę. - Tak jest.
Wracacie do domu po nocnej pracy?
Kupcie sobie po drodze trochę mięsa na markecie.
Ależ...
Już bez przesady.
U Pil, tak? Wasz syn?
Dziesięciolatek.
Tak jest.
Dzieci w jego wieku dużo jedzą.
Nakarmcie go dobrze.
Dziękuję.
To 20 wonów.
Mamy tu tytoń.
Seon Hwa,
przyślę pociągiem trochę dresów i butów sportowych.
Odbierz je z peronu.
Wyślij owocowe ciastka i gumy truskawkowe
do Chung Seonga w Hoeryongu, dobra?
Poproszę kilogram wieprzowiny.
Urodziny będą?
Dlaczego kupujecie dzisiaj?
To dla syna. Poproszę jakiś dobry kawałek.
Nic się nie bójcie.
U mnie mięso najlepsze.
Macie kawę ziarnistą?
Kawę?
Mamy tylko rozpuszczalną.
Stamtąd.
Potrzebna mi ziarnista.
Mogę ją zdobyć.
Jak zapłacicie z góry, to zamówię u kupca,
który wieczorem przywiezie.
Na wyspie Yanggang mają prawie wszystko.
Proszę bardzo.
- Moje pieniądze! - Rety.
Łapać złodzieja!
Łapać go.
Z drogi.
Na bok.
PRACUJ DLA DOBRA LUDU
Czy on nie był z gangu?
Z gangu?
Jeden oficer nie da mu rady.
Trzeba było go zatrzymać.
Tamci gangsterzy go zatłuką.
Towarzyszu kapitanie.
Są tu sami rezerwiści.
Więc się was nie boimy.
Daruję wam życie,
ale sio mi stąd.
No dobrze.
Skoro chcecie dzisiaj umrzeć.
Nie wiem, jak wam dziękować.
Nie musicie.
Mnóstwo tu kieszonkowców. Trzeba uważać.
Oczywiście.
Do widzenia.
Usłyszałem o tym od wujka.
Ale pani nie musi się martwić.
Kapitan Ri stara się znaleźć jakiś sposób.
Zazwyczaj
nie jadam śniadań.
To dieta przerywana.
Jak już jem, to niewiele.
Jedna lub dwie łyżki
owsianki organicznej z Kanady z organicznym syropem klonowym,
też z Kanady.
Znaczy co?
Kojarzycie przewodnik Michelin?
Jadam obiady tylko w restauracjach, które mają gwiazdki Michelin.
A tamtejsi kucharze mają jedno jedyne marzenie.
Żebym dokończyła swoje danie.
Bo cokolwiek mi dadzą, zjem tylko trzy kęsy.
Stąd mam przydomek.
Wybredna Księżniczka.
Taka przynajmniej byłam.
Jak może mi teraz smakować ryż z cukrem?
Ale ryż dobrze smakuje z cukrem.
Dlaczego jem już piąty kawałek?
Zachłanna z pani kobieta.
Wyjada pani jedzenie kapitana Ri.
Nie wstyd pani?
Nie widzisz, że dobrze się tu czuję?
Powinnam jak najszybciej wracać.
Inaczej zamieszkam tu na zawsze.
Co też pani wygaduje, obżerając się ryżem?
No właśnie. Też się tego boisz, co nie?
Bo ja jestem przerażona.
Powinniście mi pomóc.
Nie mogę liczyć jedynie na Ri Jeong Hyeoka.
A tak w ogóle to gdzie jest kapitan Ri?
Nie wiem.
Wyszedł coś kupić.
Właśnie, bo widzi pani,
kazał nam panią chronić.
Co? Chronić?
- Kogo chronić? - No panią.
Mnie?
Rety.
Przecież nic mi nie będzie,
zostawił mnie tylko na chwilę.
Co jeszcze Ri Jeong Hyeok o mnie mówił?
Żeby nie zostawiać pani samej.
Co on sobie wyobraża?
Nie jestem dzieckiem.
Dam sobie radę sama.
Ri Jeong Hyeok to głupek.
Trochę przesadza.
On oczywiście pani nie ufa
i nic dziwnego.
Kazał nam uważać.
Po co tyle gadasz?
Okropna dziewucha.
Tak mi ulżyło, że jej już nie będzie.
Po co pani wróciła?
- Ej, Pyo Chi Su. - Co?
Nie chciałam, żeby tak wyszło,
- ale oddaj mi moje rzeczy. - Jakie rzeczy?
Szampon, odżywkę i żel.
Muszę odmówić.
- Co? - Wcześniej sobie radziłem,
ale teraz już żyć nie mogę bez tego szamponu.
Co ty gadasz?
Nigdy wcześniej włosy mi tak nie pachniały.
Co więcej,
u nas nie zabiera się wręczonych prezentów.
O co znowu chodzi?
Mamy dla pani ważną wiadomość.
Dzisiaj są urodziny Yeong Ae.
Kim jest Yeong Ae?
Poznała ją pani wcześniej.
To żona pułkownika,
- a w naszej wsi... - Czyli ona rządzi.
Rządzi?
Jakkolwiek zwał. Co z tego?
Odbędzie się przyjęcie urodzinowe.
Dziękuję za zaproszenie.
Dobrze.
Spotykamy się o 15,00.
Ugotujemy coś razem i...
Dziękuję za zaproszenie,
ale nie chodzę na cudze imprezy urodzinowe. Wybaczcie.
Do widzenia.
Co to impreza?
Tak czy inaczej
mówi, że nie przyjdzie, co nie?
Tak myślisz?
Za grosz kultury nie ma?
Ani kultury, ani manier.
Wiele jej brakuje.
Czy Ri Jeong Hyeok nie mówił nic więcej?
Nie chciał się mścić albo co?
- Czy Partia was nie wzywała? - Nie.
Skoro już tu przyjechałem,
to może pójdę go przeprosić, co nie?
Wtedy go nawet za kołnierz wytargałem.
Chyba oszalałem.
Przyjechaliście się przed nim płaszczyć?
Nie, nie o to chodzi.
Ostatnio cierpię na bezsenność, dlatego biorę tabletki.
Ri Jeong Hyeok raczej nie będzie się mścił.
- A więc? - Na pewno coś sekretnie planuje.
A to nie gorzej?
Powinienem od razu do niego jechać
- i paść na kolana... - Ej.
Czy nie znacie kogoś z Wydziału Zjednoczenia?
Tak, znam.
Kuzyn pracuje w sekcji trzeciej tego wydziału, a o co chodzi?
Ri Jeong Hyeok ma narzeczoną.
Podobno należy do 11 Dywizji.
Do 11 Dywizji?
Czyli on jest nie do ruszenia.
Jego ojciec to dyrektor Biura Politycznego,
a narzeczona pracuje w 11 Dywizji.
Niesamowite.
Ale to trochę dziwne.
Powinienem sprawdzić, czy ona naprawdę jest w 11 Dywizji.
Pojadę z wami do Pjongjangu.
Chcę poznać waszego kuzyna.
Kto to był?
Był tam taki przerażający typ.
Włamał mi się do domu w nocy.
Komandor podporucznik Cho Cheol Gang.
Tak, komandor podporucznik.
Chciałabym, żeby znaleźli mnie
u niego.
Wszyscy się go boją. Ma wysoki stopień, co?
Bardzo wysoki.
A co z Ri Jeong Hyeokiem?
No oczywiście, że kapitan Ri...
Niezbyt wysoki?
W porównaniu do komandora podporucznika...
Czyli niski.
Tak.
Wiedziałam. Powinnam była iść do niego.
Jest za niski stopniem.
Jest jakiś sposób na szybki awans?
A co się pani interesuje?
Chcę, żeby miał władzę
i mógł mi jakoś pomóc.
Pyo Chi Su, chciałbyś, żebym tu zamieszkała?
Mam zostać? Tego chcesz?
Chyba jest jeden sposób.
Jaki?
Gwiazda Zasług.
Co? Gwiazda Zasług?
Niedługo ogłoszą, kto je zdobędzie.
Co to takiego? Po co ta gwiazda?
To taka szansa na awans
poza sezonem na wręczanie awansów.
Dobrze się zaczyna. Kto je wręcza?
Gwiazdy wręcza pułkownik.
Naprawdę?
Czy ten pułkownik lubi Ri Jeong Hyeoka?
Myślicie, że teraz da mu tę gwiazdę?
Przełożeni zazwyczaj wydają się
nie znosić kapitana Ri.
Dlatego taki nasz ciężki los.
Rozumiem.
Wiem, o czym mówicie.
Kto jest najbliższym współpracownikiem pułkownika?
To znaczy jak najłatwiej dotrzeć do tego pułkownika.
Wszyscy wiedzą, że zawsze słucha żony.
Czyli oddany mąż.
Zaraz, chwila.
Czy żona pułkownika...
tutaj rządzi?
Dobrze więc.
Dzisiaj są urodziny Yeong Ae.
Żeby wszystko działało sprawnie w trakcie przyjęcia,
chciałabym omówić kwestię prezentów.
Z góry dziękuję za współpracę.
O rety.
Ten prezent jest zapakowany.
Dlaczego?
Wstydzicie się zawartości?
On jest z Południa.
Co to?
Lekarstwo.
Czerwony żeń-szeń.
Podobno świetnie leczy depresję i lęki
w trakcie menopauzy.
Rok temu byłoby lepiej jej wręczyć.
Wtedy łatwiej byśmy ten ostatni rok przetrwały.
Wybaczcie.
Dobra. Następnym razem kupcie też dla mnie.
Kolejny.
Rety, co teraz, Wol Suk?
Kupiła jej książki.
Słuchajcie, towarzyszko.
Czy nie otrzymałyście zawiadomienia?
Jaki jest motyw przewodni prezentów?
Piękno i zdrowie.
Zgadza się. A więc powiedzcie,
do jakiej kategorii to zaliczacie? Piękno czy zdrowie?
Jak tylko Yeong Ae zobaczy piękne i zdrowe rzeczy,
a potem te książki, to koniec z przyjęciem.
Wkurzy się i stół przewróci!
- Przepraszam, nie pomyślałam. - Z drogi już.
Niech to.
Co to jest?
Sukienka?
Tak. Sama ją zrobiłam.
Bardzo lekka, nawet nie czuć, że się ją nosi.
Lepiej, żeby nie czuła.
Dzień dobry.
A pani tu co?
Nie mówiła, że nie przyjdzie?
Co pani tu robi?
Podobno nie chodzi pani na cudze imprezy.
Tutaj to nie zwykła impreza, tylko przyjęcie urodzinowe.
Przyjęcie może być.
Tutaj połóż.
- Jej ulubione danie. - Starałyśmy się.
- Tutaj nie. - Tu?
Dziękuję wam wszystkim. Siadajcie.
Dziękuję.
- Moje miejsce. - Nie, moje.
- Przesuń się. - Te były najlepsze.
Pani jest narzeczoną kapitana Ri.
Jest pani z nami po raz pierwszy, więc proszę usiąść tutaj.
Podziękuję.
Nie lubię siedzieć obok zbyt pięknych osób.
Wolałabym...
usiąść tutaj.
No proszę.
Jest pani kobietą z zasadami.
Yeong Ae,
przyniosłyśmy ci prezenty, by pokazać,
jak bardzo się cieszymy z okazji twoich urodzin.
- Zgadza się. Gratulacje. - Gratulacje.
Mówiłam, że nie ma potrzeby.
Ale...
narzeczona kapitana Ri przybyła z niczym.
Jest tu jeszcze jeden prezent.
Nie, ten raczej nie będzie odpowiedni.
Będzie i to bardzo.
Taki jest ostatni krzyk mody na świecie.
- Newtro. - Co?
- „Newtro”? - „Newtro”?
- Co to? - Co to jest?
Co pani na to?
A może spróbujemy
ją trochę zreformować?
- Bardzo dobre. - Spróbuj tego.
Przepyszne.
Niemożliwe.
Jak wspaniale wygląda teraz taka przecież zwykła sukienka.
Jak to się nazywało?
„Flower Garden”.
Delikatny wzór w kwiaty
jest teraz wyjątkowo modny.
Efekt rozmycia dodatkowo łagodzi wzór
i nieregularne jego rozmieszczenie,
dzięki któremu sukienka wygląda naturalnie i pięknie.
Ruch plis
przywodzi na myśl grecką boginię.
Ta modna suknia doskonale ujmuje
wszystkie kobiece walory pani Ma.
- Tak. - Tak.
O to w tej sukni chodzi.
Nie wiedziałam, że ona jest taka dobra.
To możliwe tylko dzięki temu,
że suknia już wcześniej była wyszukana.
Myeong Sun, jedz do syta. I zapakuj sobie na wynos.
Tak? Dziękuję.
Zazdroszczę.
Ale wie pani co? Nadal nie znam pani imienia.
- Słucham? - Ach,
jest pani w 11 Dywizji,
ale mnie na pewno może pani zdradzić imię.
Oczywiście, przecież się znamy.
Nazywam się...
CHOI SAM SUK, KTOŚ WYRYTY W TWYM SERCU
Sam Suk.
Choi Sam Suk.
Przepraszam.
Tak nagle stwierdziła, że idzie na przyjęcie urodzinowe pani Ma.
Po co tam poszła?
Ma panu pomóc zdobyć Gwiazdę Zasług.
Akurat da radę.
Czy ona naprawdę ma się za moją narzeczoną?
Mówiła, że jak ją pan zdobędzie, to ona łatwiej się stąd wyrwie.
Według niej pan jest...
właściwie nikim.
- Nikim? - Tak.
Bo ma pan taki niski stopień
i nie ma żadnej władzy,
żeby ją stąd odesłać.
To nieprawda, że nie mam władzy.
Słucham?
Nic takiego.
Dlaczego jedziemy do Jednostki Naprawczej Brygady Inżynieryjnej?
Z powodu tamtego wydarzenia.
To nie był zwykły wypadek.
Uważa pan, że ten oddział ciężarówek naprawdę istnieje?
Poproszę wykaz naprawianych pojazdów.
Dlaczego?
Myśli pan, że dadzą mu ten wykaz?
Nie.
Kapitanie.
Chodzi o śledztwo.
Pośpieszymy się.
BEZPIECZEŃSTWO LUDU, OCHRONA POKOJU
Śledztwo?
Tylko Ministerstwo je prowadzi.
Nie pozwalajcie sobie!
Co? Pozwalać sobie? Uważajcie, co mówicie.
Kapitanie Ri.
Wystarczy.
Dziękuję.
Grałem na czas, jak pan chciał.
Czy tyle wystarczyło?
Wystarczyło.
Dziękuję za przybycie do Pjongjangu.
Nie, to ja powinienem dziękować za to spotkanie.
Co panowie sobie życzą?
HOTEL JEIL
NAPOJE
Dla mnie mrożone macchiato.
Widzę, że pjongjangczycy mają gust.
Nawet imię napoju zdaje się kodem.
To nic specjalnego.
Poproszę gazowaną herbatę imbirową.
Dobrze. Zaraz przyniosę.
Kuzyn mówi, że chcecie,
bym przyjrzał się komuś z 11 Dywizji.
O kogo chodzi?
Narzeczona kapitana z mojego posterunku
jest stamtąd.
- Narzeczona? - Tak.
Ma koło 30, 35 lat.
Mówi tak, że zapewne mieszkała długo na Południu
i dopiero co wróciła do domu.
Ujawnianie tożsamości osób szczególnie chronionych
jest u nas zabronione.
Dlatego to osobista prośba.
Niewiele przewinęło się takich osób
przez ostatnie lata.
Mógłbym sporządzić listę ich nazwisk.
Kobieta koło 30, 35 lat.
Południowokoreański akcent.
Znacie jej nazwisko?
Sam Suk.
Tak?
Dziękuję ci za dzisiaj.
Dzięki tobie mam tę wspaniałą suknię. Dziękuję.
Nie ma za co. Świetnie się bawiłam.
No cóż, jeżeli będzie pani miała taką okazję,
to proszę powiedzieć parę dobrych słów swojemu mężowi o moim narzeczonym.
Tak? Mojemu Se Dae Ju?
Pani mąż to Se Dae Ju?
Tak, oczywiście.
Proszę powiedzieć co nieco towarzyszowi Se Dae Ju.
A coś się stało?
Wszyscy dobrze wiedzą, że towarzysz Ri jest tu najlepszy.
Jest wysoki i dobrze zbudowany,
ale niezbyt towarzyski.
A w głębi serca darzy pułkownika ogromnym szacunkiem.
Ale tak naprawdę nie wie, jak go okazać.
Ojej, no dobrze.
Porozmawiam z nim. Pani będzie spokojna.
Naprawdę?
- Dziękuję, Yeong Ae. - Tak?
Ojejku.
Czy mogę mówić ci Yeong Ae?
Chyba za bardzo nie różnimy się wiekiem.
Nie jesteś ode mnie młodsza?
Ojej, proszę.
- Aż tak młodo wyglądam? - Tak.
Rety, proszę.
Nazywaj mnie, jak chcesz.
Odświeżę ci później garderobę.
Świetnie. Nie przejmuj się.
Panie Jeong Hyeok.
Czekał pan na mnie?
Gdzie tam.
Nie widziała pani?
Jechałem...
Znaczy, no, jechałem sobie.
Dlaczego tutaj?
Przecież mieszkam niedaleko.
Chyba pan na mnie czekał.
Nieprawda.
Co pani u niej robi tak późno?
Niech pan nie zaczyna.
Widzi pan, kapitanie Ri, dużo panu zawdzięczam.
Pomyślałam, że pomogę panu awansować.
Ciężko pracowałam nad pańską Gwiazdą Zasług.
I to jak.
Źle to pani zrozumiała.
Przecież nie jestem niski stopniem, mam władzę.
Ale ciekawy rower.
Mam siąść z przodu?
Nie powinna pani wychodzić w ciemną noc.
Martwi się pan o mnie?
Nie, to nie tak.
No to jak?
Jestem panią zaniepokojony.
Czyli się pan martwi.
To co innego.
- To to samo. - Co innego.
To samo.
Pysznie wygląda.
Dlaczego nie poszliście, chłopaki?
Możecie sobie tu tak przebywać?
Kapitan Ri powiedział podporucznikowi,
że wrócimy do bazy w nocy po skończonej pracy.
Proszę.
Kapitan Ri kupił na rynku małże.
Co?
- Ej. - Wystraszyłam się.
Nie wiedziałam, że podpalisz.
To jak ognisko.
To bulgogi z małży.
Małże są gorące.
Potrzebne rękawiczki.
Tak się je.
Właśnie tak.
A co do soju...
Tak to wygląda.
Rety, co to ma być?
Pani spróbuje.
Jeśli chodzi o małże,
to jem tylko bouillabaisse.
- Jest ugotowana? - Tak.
I jeszcze trochę soju.
Trudna sprawa.
Z owocami morza piję tylko sauvignon blanc.
Dałeś tu cukier, Ju Meok?
- Nie. - A słodkie.
Nalej mi też.
Jesteś za młody.
Masz tylko 17 lat.
Jest w armii, a więc może pić.
Masz i pij.
- Nie możesz. - Pij.
Nieletni nie piją.
Chytry sposób, żeby sama się napiła.
- Dlaczego takie słodkie? - Rety.
- Skąd ta słodycz? - Dobra.
Przygotujcie się.
- Chcę jeszcze. - Ostrożnie.
Nalejcie i mnie.
Proszę bardzo.
Popatrz tylko.
Ja jeszcze poproszę.
Trzymaj.
Ja też.
Se-hyeong.
Tak, tato.
Powinieneś przejąć spółkę.
- Tato! - Tato!
Dam z siebie wszystko.
Nie musisz dawać wszystkiego.
Pracuj dobrze.
Pokażę ci, na czym polega dobra praca!
Nie wierzę. To niedorzeczne.
Coś ty powiedział, gówniarzu?
Rozumiem ten gniew.
Oddanie spółki jemu nie ma sensu.
Kiedy byłeś w więzieniu,
to mój mąż po cichu zarządzał interesami.
Wykonywał całą brudną pracę dla spółki.
Po cichu to raczej nie.
Jego kłopoty trafiały do wiadomości raz za razem.
Sang-a, cicho tam.
Wystarczy.
Trudno z wami wytrzymać.
Po prostu nie rozumiem tej sytuacji.
Tato, czy coś ci się odmieniło w więzieniu?
Jestem Se-jun, twój starszy syn!
Przejęcie spółki to nie kolejka w restauracji.
Nie liczy się kolejność.
To spółka, którą tata całe życie budował.
I przekazuje ją w kompetentne ręce.
Mówisz, że ty jesteś bardziej kompetentny?
Nie bądź małostkowy. Pogódź się.
To dlaczego ty się nie pogodziłeś?
Tato, nie pamiętasz, co ten gnojek powiedział,
gdy ogłosiłeś, że Se-ri przejmie spółkę?
Żeby zaangażować tabloidy.
Żeby wyjawić, że Se-ri
to twoja nieślubna córka
i użyć prasy przeciw niej.
Poniżyć ją, żeby opuściła Koreę.
- Nie było tak? - Boże.
- Naprawdę? - Tak.
Jesteś bardziej wstrętny, niż przypuszczałam.
Hye-ji, uważaj, co mówisz.
To ty uważaj, gówniarzu.
Jasne. W porządku.
- Czyli to nie było wredne? - Co?
Co ty powiedziałeś, kiedy Se-ri zaginęła?
Powiedziałeś,
że wszystko ma swoje pozytywy.
Cieszyłeś się, że Se-ri nie żyje. Tak było.
A to przecież nasza rodzina.
Przyznaję,
że mnie wtedy wystraszyłeś.
Dasz mi białą farbę i pelerynę?
Co ty, Baron Ashura?
Dwulicowy z ciebie gość.
Traktowałeś kiedyś Se-ri jak członka rodziny?
Mamo, powiedz coś.
Wiesz co?
Bądźmy szczery.
Czy ktokolwiek z nas
traktował Se-ri jak członka rodziny?
Wszyscy mieliście ją za piąte koło u wozu.
Mamo, kiedy tata ją przyniósł,
pewnie chciałaś ją porzucić, gdy nikt nie patrzył.
Cisza!
- Mamo, usiądź, proszę. - Bez takich.
Dziewięćdziesiąt sześć,
dziewięćdziesiąt siedem,
dziewięćdziesiąt osiem,
dziewięćdziesiąt...
Jeden,
dwa,
trzy,
cztery...
Chcecie poznać moją opinię?
Tak.
Podjąłeś złą decyzję.
- Co nie? - No właśnie.
Mamo.
Nie wiemy, co się stało z Se-ri.
A więc...
znajdowanie jej zastępstwa
jest zbyt pochopne.
Mamo, o czym ty mówisz?
Mamo, nie o to nam chodzi.
Taka jest moja opinia.
Jeszcze nie wiemy.
Sądzę...
że Se-ri może wrócić.
Gyedan.
Gyedan. Szybko.
Słowo na „dan”...
Pięć, cztery...
- Cicho. - Trzy...
Dan muk!
Co? Co to jest?
A co?
Nie macie tego w Korei Południowej?
To taka słodka przekąska z żelatyny.
Jak żelki?
Tak.
Co za różnica. Chwalicie się bez sensu.
Muk? Muksabal.
Bal...
Balbari cha.
Co?
Co to jest?
Co? Serio?
Nie macie tego w Korei Południowej?
To taksówka.
Taxi?
Że niby nie mamy ich na Południu?
Mamy 16 pasów dla taksówek,
aż się drogi korkują. Cały Seul.
Dobra, pani sobie dalej kłamie.
I tak nie wierzę.
Jak chcesz.
A więc... cha?
- Cha? - Pięć...
Cha...
- Cztery... - Cicho tam.
- Trzy... - Za szybko liczysz.
Wcale nie liczę szybko.
Dwa.
CHA
Charimpyo.
Chaga beoseot.
- Seot. - Rety.
Chyba nie ma słowa na seot.
- To koniec. - Seot...
Seod-dal Geumeum!
Inaczej się to pisze.
Nie widzisz różnicy?
- Seojjok-haneul. - Co?
To jest seo, jjok, ha, neul.
Chi Su, już nie przesadzaj.
Pogódź się z porażką.
Zaraz, chwila.
Wypiję.
Dobrze.
- Pij do dna - Pij do dna
- Pośpiesz się i pij - Pośpiesz się i pij
- Nie bądź tchórzem, pij - Nie bądź tchórzem, pij
O nie.
Jak ja wczoraj trafiłam do łóżka?
Czuję kawę.
Miał pan to cały czas?
To z zagranicznych studiów.
Studiował pan za granicą? Gdzie?
W Szwajcarii?
Czego się pan uczył?
Ale pachnie.
Przepyszna.
Taka gorąca kawa jest najlepsza na kaca.
Już mi lepiej.
Zrobiłem zupę z kiełkami fasoli na poprawę.
Dlaczego to takie dobre?
Panie Jeong Hyeok.
Jestem wdzięczna za wiele rzeczy,
w tym tę kawę,
więc mam coś dla pana.
Chwileczkę.
Ten gest?
- Tak. - Wiem.
To pewnie znaczy:
„Miażdżę tak robactwo,
więc i ciebie mogę zmiażdżyć”.
- Albo coś takiego. - Nie.
To serce z palców.
Wie pan, co reprezentuje serce, znaczy ten organ.
Serce? A co z moim sercem?
„Ofiaruję ci moje serce”.
O to chodzi.
Po co miałaby mu własny organ oddawać?
Chodzi o to, że serce to miłość.
W Korei Południowej
to oznacza, że ktoś się komuś podoba.
Nie znamy tego kraju
i wciskasz nam jakieś głupoty. To absurd.
Dlaczego?
Spodziewałem się tego,
od kiedy pan kapitan skłamał przy wszystkich,
że to jego narzeczona.
O czym ty mówisz?
Do niczego między wami nie doszło?
W ogóle?
Może i zrobił pan to w celach taktycznych,
ale ona pewnie miała motyle w brzuchu.
Jakie „motyle”?
To kiedy czyjeś serce trzepocze.
Dlaczego pan taki zdziwiony?
Z pewnością wiele kobiet wyznawało już panu miłość.
Pewnie tego nie rozumiesz,
ale bez różnicy, jak często się tego doświadcza,
to zawsze jest zaskoczenie.
Ty pewnie tego też nie rozumiesz.
W czym problem?
Ta kobieta niedługo stąd wyjedzie.
Przecież kapitan Ri by czegoś takiego nie zrobił,
gdyby był już zaręczony z kim innym.
- Naprawdę? - Naprawdę?
DOM HANDLOWY JEIL
WITAMY
- Dzień dobry pani. - Dzień dobry pani.
NAJWYŻSZY PRZYWÓDCA CHWALI SKLEP JEIL
GOŚCINNOŚĆ! HOJNOŚĆ!
POKAZ UBRAŃ KOREAŃSKICH, 2 PIĘTRO
Jestem wściekła.
Wysłałam cię na nauki do Rosji.
Pewnie jedzenie ci nie odpowiadało.
Tak bardzo schudłaś.
Specjalnie nieco zrzuciłam.
Mają mnie za świnię, jeśli się obżeram.
Nie przesadzaj.
Kobiecie potrzeba trochę ciała,
żeby była kusząca.
- Pani Go. - Ach, dzień dobry.
Świetnie się tu bawiłam.
Do następnego razu.
Jasne.
- Dziękuję bardzo. - To ja dziękuję.
Do zobaczenia!
Nauczyłaś się angielskiego?
Podobno go nie znosiłaś, bo to język Amerykanów.
Czy prawdziwy obywatel
nie powinien znać języka wroga?
Była na takim spotkaniu, gdzie ją upokorzyli,
bo nie znała języka. Wtedy zaczęła się uczyć.
Myeong Seok, nie musisz popracować?
Nie idziesz?
Oczywiście.
Muszę popracować.
Ale to nie ty prosiłaś o podwózkę?
Idź już.
Dan, słyszysz jej wymowę?
Nie jest pompatyczna?
Wiesz co, taka umiejętność jest potrzebna
do interesów z zagranicą.
Upokorzyli mnie? Bynajmniej.
Co za dupek.
Spadaj.
Że co?
Nie jest zbyt krzykliwa?
Widziałaś swego narzeczonego całe lata temu.
Czy to nie przesada?
Jest dobrze.
A jednak...
A któż to?
Dan, to ty.
Kiedy wróciłaś?
Jakie miłe spotkanie.
Nie było mnie raptem chwilę.
Ach, spójrz no na siebie.
Taka chuda.
Okropnie wyglądasz.
A jak Jin Sook?
U niej wszystko świetnie.
W zeszłym roku urodziła pięknego chłopca.
A teraz jest znowu w ciąży.
Jej teściowa jest dumna i wciąż powtarza,
jak bardzo się cieszy.
Wspaniale.
Właśnie karmi w pokoju dla matek.
- Powinnaś się przywitać. - Oczywiście.
Do zobaczenia.
Jasne.
Dan, poczekaj chwilę.
Zrób, co trzeba, żeby ją zniszczyć.
Pokaż, gdzie ich miejsce.
Daj spokój, mamo.
Dam radę bez względu na ubranie.
Starzeje się dziewczyna
i traci też na wadze.
Pewnie dużo musiała przejść.
Specjalnie się odchudziła,
żeby podążać za światową modą.
Teraz tych, co się obżerają,
inni mają za świnie.
Wiedziałaś o tym?
Co się tak stroszysz?
Po prostu się o nią martwię,
bo inni biorą śluby
i zakładają własne rodziny.
Nie martw się o nic.
Przez te siedem lat, gdy była w Rosji,
syn dyrektora Biura Politycznego
usychał z tęsknoty.
Doprawdy?
Ulżyło mi.
Plotka głosi, że ani mu w głowie ślub,
bo zgłosił się do pogranicznej jednostki.
Ej!
Jeszcze w tym roku wezmą ślub,
więc zapraszam cię na przyjęcie. Tyle chciałam powiedzieć.
Do widzenia.
Czy to nie miłe
wyjść z nami, zamiast siedzieć w domu?
Oczywiście, że tak.
Towarzyszko Yeong Ae.
Nie szukałyście ostatnio pudru?
Wreszcie mamy puder od You and Me.
Eksportuje się je jedynie do Europy.
Ale mam jeden dla towarzyszki.
Kupię następnym razem. Powodzenia w sprzedaży.
Mam też trochę
z Korei Południowej.
Ten wyciąg jest tam
bardzo popularny.
Chwila.
Od kiedy moje produkty są tak popularne?
Sprzedali koło 15 milionów sztuk.
Tych sztuk było 20, 20 milionów...
Wygląda na nawilżający.
Co w tym jest?
Zawiera...
Cóż...
Wszystko, co najlepsze.
Wszystkie ziemskie dobra tam zawarli.
Tak można powiedzieć.
Tam jest chyba koreańska papryka, sasanka
i trochę białego żeń-szenia.
Oczywiście dobrze rozjaśnia.
Dzięki technologii slim-fit ma lekkie, matowe wykończenie
i się nie klei.
Matko moja.
Masz niezwykle rozległą wiedzę, jeżeli chodzi o urodę.
Nic dziwnego, że taka jesteś piękna.
- Oczywiście. - Nie inaczej.
Kim pani jest?
Dlaczego pani tak mówi?
Misja specjalna, z Południa.
Skoro tak,
na pewno dużo pani wie o tym produkcie.
Oczywiście. Znam go doskonale.
Wezmę jeden.
Dobrze.
Ja zapłacę.
- Nie, ja. - Nie trzeba.
Przepraszam.
Ten produkt znany jest z efektu nawilżającego i lśnienia.
- Niech pani o tym mówi. - Jak to?
Jako sprzedawczyni powinna pani znać skład, czyż nie?
- Przepraszam. - Niech pani zapamięta.
I nie sprzedano 15 milionów.
Poszło już 20 milionów sztuk.
Wiesz, jak trudno jest umrzeć
w wypadku paralotniarskim w Korei?
Pełno w kraju lasów, więc co najwyżej można się zadrapać.
Powinieneś iść do sauny i się ogolić.
Mamy czwarte największe zalesienie na świecie.
Lasy są na wyspach, w Strefie zdemilitaryzowanej.
Tam też są lasy.
Ej! Jak tak możesz?
Twierdzisz, że mogła tam spaść?
Kto wie? To przecież niedaleko.
Odsuń się trochę.
Jeżeli tak, to by nam wywiad o tym powiedział.
Może cierpi na amnezję
po tym wypadku.
Albo stanęła na minie
i nie może się poruszyć.
Weź prysznic, bo śmierdzisz.
Nie znaleźli ani jej ekwipunku, ani ciała...
UBEZPIECZENIA MYUNGJI PARK SU-CHAN
A więc Ewa Wi...
Wiśnierska, proszę pana.
Tak, o nią chodzi.
Biorąc pod uwagę prędkość wiatru i jego kierunek,
uważa pan, że trzeba przeszukać
okoliczne wyspy i strefę zdemilitaryzowaną?
Zgadza się.
Nie chciałem państwu o tym mówić.
- O czym? - Tamtego dnia
ona coś mi powiedziała.
Śpieszno mi, żeby gdzieś zajść.
„Zajść”? Gdzie?
Bardzo wysoko.
Wtedy nie wiedziałem, o czym mówi,
ale przemyślałem to sobie
i być może „bardzo wysoko” znaczy...
Na Północ.
Dlaczego nie mówiłeś?
To zaczyna mieć sens.
Twierdzi pan, że uciekła na Północ?
Nie, proszę pana, nie o to chodzi.
Sądzę, że przewidziała, co może się stać.
- Daj pan spokój. - Dobrze.
- Panie Park. - Tak?
Ogromny koszt ubezpieczenia spada na pańskie barki, rozumiem.
Jednak jako jej brat, nie mogę pozwolić panu
na szerzenie takich plotek.
Jeżeli to się powtórzy,
nasz prawnik się z panem skontaktuje.
- Jak to? - A w takim wypadku
na stracie pracy się nie skończy.
Przyszliśmy tu z mężem
w imieniu całej rodziny.
Musimy być gotowi na wszelką ewentualność.
Chciałabym zobaczyć
wyniki finansowe Wyboru Se-ri.
Gdzie one są?
Chyba ma pan duże doświadczenie.
Chętnie strzelałem na Południu.
Ostrożnie, co pan mówi.
Lepiej nie wspominać o Południu.
Panie Cheon, chce mi pan dać 10 000 dolarów?
Miał pan nie zrzędzić.
Może i ma pan paszport dyplomaty,
ale to Korea Północna.
Wielu ludzi może przez pana ucierpieć.
Rety, dobrze, rozumiem.
Nawet pies rozumie.
Dobry piesek, chodź no tu.
Biegnij, dalej!
Dobry piesek!
Zrobi pan z tego bażanta
jakiś dobry naengmyeon?
Podobno takie mięso jest najlepsze w tej potrawie.
Mówię...
Będzie smaczne.
Szybciej!
DWORZEC KAESONG
Dobre mandarynki.
Proszę pani.
Może panią podwieźć?
- Do Bongdongu! - Proszę wsiadać.
Bagaż tutaj.
Proszę wsiadać!
- Proszę wsiadać! - Do Bongdongu.
Dokąd pani życzy?
To zbyt daleko stąd.
Nie zabiorę stamtąd nikogo.
Więcej pieniędzy nie wystarczy.
Drogi są bardzo nierówne.
Naprawdę nie mogę.
Proszę się jeszcze postarać.
Zapraszam.
ZAJĘTA
Z Taehongdanu ziemniaki są okrągłe
Wielkie i pyszne, będziesz jadł ciągle
Ziemniaki, te pyszne ziemniaki
Tak bardzo je kocham
Po jednym już szlocham
Co z nim nie tak?
Zaraz zajdzie słońce. Co teraz?
Chce pan zadzwonić?
Tak, chętnie.
Dlaczego to nie działa?
Jesteśmy poza zasięgiem?
Co teraz zrobimy?
Proszę.
Jest tu wioska jakieś dziesięć li stąd.
Poproszę tam o pomoc.
Proszę zaczekać.
Zaraz...
O rety.
Zapomniałem kluczyków.
Chwileczkę.
Stop.
- Tak? - No wiecie co.
Ten samochód chyba się zepsuł.
Kobieta nie powinna być tu sama.
Jedźmy już.
Jak ją weźmiemy, może coś podejrzewać.
Dajcie już spokój.
Jak możecie być tacy nieludzcy?
W tył zwrot.
Dokąd pani jedzie?
Do wioski wojskowej na granicy.
My nie jedziemy tak daleko.
Może zostawimy panią w połowie drogi?
Wujku, proszę.
Mały objazd nam nie zaszkodzi.
Pani się nie martwi.
Odwieziemy panią całą i zdrową.
Dziękuję.
A tak w ogóle to czy my się nie znamy?
Nie.
Wydawała się pani znajoma.
Mogę spytać o cel pani podróży?
Nie.
Rozumiem.
Czyli nie mogę.
Proszę zobaczyć!
Mamo!
Zapraszam do sklepu z pierożkami!
- Szybciej! - Proszę zobaczyć!
Dlaczego nie ma lamp na ulicy?
- Zapraszam na pierożki! - Proszę zobaczyć!
- Bardzo smaczne! - Witamy!
Yeong Ae.
- Co? - Zapraszam.
Gdzie one są?
Gdzie jesteś?
Kup więcej.
- Mamo. - Tutaj.
- Tak? - Przyjrzałem się sprawie.
- Tak. - W ciągu ostatnich trzech lat
w 11 Dywizji nie było żadnej kobiety w jej wieku.
Czyżby?
Była ostatnio jedna,
ale ta jest po 50. i ją znam.
Poza nią nikogo nie ma.
Rozumiem. Dziękuję.
Odwdzięczę się wam za pomocą towarzysza Choi.
Do widzenia.
Panie kapitanie!
Szukałyśmy pana.
- Tak? - Chodzi o pańską narzeczoną.
Byłyśmy razem na rynku, ale zniknęła.
Zniknęła?
Była z nami cały czas.
Ale tak nagle zniknęła nam z oczu.
Ściemniało się i nie mogłyśmy jej znaleźć...
Czy on...
właśnie pobiegł,
żeby znaleźć Sam Suk?
Chyba tak.
Pobiegł jej szukać.
Tylko dlaczego serce mi tak wali?
Przestań.
Zapraszam na pierożki!
Proszę spróbować!
Można brać dwa.
Proszę spróbować.
Proszę wziąć resztę. Już wszystko.
Zapraszam!
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Cztery.
Pięć.
- Sześć. - Sześć.
- Siedem. - Siedem.
Osiem.
Dziewięć.
Dziesięć.
Jedenaście.
Zapraszam!
- Może pomóc? - Są bardzo tanie.
- Zapraszam. - Ej!
- Szybciej. - Można brać dwa.
- Proszę spróbować. - Proszę.
- Zapraszam. - Szybciej.
Proszę spróbować.
- Proszę. - Tutaj.
- Zapraszam. - Zapraszam.
- Proszę. - Proszę spróbować.
To tutaj?
Właśnie tam.
Dobrze.
- Proszę. - Zapraszam.
- Proszę spróbować. - Zapraszam.
- Proszę. - Pani spróbuje.
Tym razem
to świeca zapachowa.
Prawda?
Tak.
Jestem
na moście w Sigriswil.
Niczego nie żałuję.
Tato,
Se-jun,
Se-hyeong,
oraz...
mamo.
Wybieram się daleko stąd.
Tylko nie przesadzajcie ze szczęściem.
Raz na jakiś czas
pomyślcie o mnie.
Będziesz tak robił zdjęcia naturze?
Twój tata mi powiedział, że podczas tej wycieczki
powinniśmy...
się zbliżyć.
Tak, też to słyszałem.
Ale trudno po tak krótkiej znajomości.
Zgadzam się.
Ale ze względu na twojego tatę
może powinniśmy przynajmniej zrobić sobie zdjęcie?
Masz rację. Poczekaj chwilę.
- Przepraszam. - Co?
Może nam pani zrobić zdjęcie?
Dobrze. Pan da aparat.
Ale tu strasznie.
Musi to być tu i teraz?
Już poszli?
Boże mój.
Stać go na więcej.
Zdenerwowana? Ja?
- W moim życiu jest kobieta. - Co?
Tak mi wstyd.
Rzucił cię?
Jeżeli zaręczony z kimś się znowu zaręczył,
trzeba mu skręcić kark.
Takim wyglądem przytrze się nosa lasce ze stolicy.
Mam spotkanie.
Nie muszę się starać, żeby pokazać, gdzie jej miejsce.
Gdzie ona była?
Skoro to takie ciekawe, najlepiej spytać mnie.
Oby był pan szczęśliwy,
kiedy mnie już tu nie będzie.