‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪ทำอะไรอยู่ บอกให้เปิดไง
‪หลังจากนี้ผมจะทำอะไรบางอย่าง
‪อย่าตกใจนะครับ
‪มองแค่ผมก็พอ
‪เฮ้ย
‪นี่มันอะไรเนี่ย
‪เปิดอีกทีซิ
‪ทำอะไรอยู่เนี่ย
‪ออกมานี่ ออกมาเดี๋ยวนี้
‪(รีจองฮยอก)
‪จริงๆ เลย ผู้ดีอย่างคุณ...
‪ทำไมถึงมาทำอะไรแบบนี้ที่นี่ครับ
‪เมื่อกี้ผมก็บอกแล้วไงครับ
‪ว่าหนุ่มสาวคู่นี้ขอติดเรือมา ‪เพราะอยากมาตกปลากลางคืน
‪แต่ที่ฉันเห็น...
‪ไม่ใช่การตกปลากลางคืนนะ
‪สหายผู้บังคับการเรือครับ ‪เวลาที่หนุ่มสาวเลือดร้อน
‪ชวนกันไปเดินเล่น ‪พวกเขาจะไปแค่เดินเล่นเหรอครับ
‪เวลาพวกเขาชวนกันไปดื่มมักกอลลี ‪พวกเขาจะดื่มแค่มักกอลลีเหรอ
‪ถ้าเขาชวนกันมาตกปลากลางคืน
‪แล้วต้องยืนอยู่หน้า ‪เบ็ดตกปลาอย่างเดียว
‪แบบนั้นเมื่อไหร่ประเทศเรา ‪จะมีต้นหญ้าอ่อนแตกหน่อออกมา
‪เดินหน้าประเทศล่ะครับ
‪ไม่จริงเหรอครับ
‪อย่างนั้นเหรอ
‪พวกคุณเพาะต้นอ่อนกันอยู่เหรอ
‪ดูเหมือนคุณจะเข้าใจผิดนะครับ ‪เพาะต้นอ่อนอะไร...
‪เรากำลังจะแต่งงานกันแล้ว
‪ก็เลยใจร้อนไปหน่อยน่ะค่ะ
‪เข้าใจแล้ว
‪แต่พวกคุณไปต่อไม่ได้แล้ว
‪ถ้าทำธุระเสร็จแล้วก็กลับเถอะ
‪คือว่าเรายังมีธุระต่ออีกหน่อยน่ะค่ะ
‪- ขอเวลา... ‪- เดี๋ยวเถอะ
‪- หันหัวเรือ ‪- ได้เลยครับ ผมจะหันหัวเรือเดี๋ยวนี้ครับ
‪ไปกัน
‪คุณคะๆ เดี๋ยวก่อนสิ...
‪ทำอะไรหน่อยสิคะ จะกลับไปแบบนี้เหรอ
‪ตรงนั้น เรือนั่นไม่ใช่เหรอคะ
‪เมื่อกี้คุณก็เห็นแล้วนี่
‪เราไปต่อไม่ได้แล้ว
‪แล้วฉันจะทำยังไง
‪ขอโทษนะคะ คุณรีจองฮยอก
‪ฉันจะไปต่อค่ะ
‪ถึงตายฉันก็จะไป
‪ถ้าคุณอยากตาย ผมก็ไม่ห้ามหรอกนะ
‪แต่กัปตันเรือลำนี้ผู้ไม่มีความผิด ‪ต้องตายไปด้วย
‪คิดว่าเขาจะยอมเหรอ
‪(ตอน 4)
‪ในชีวิตคนเรา...
‪อาจมีอุบัติเหตุน้อยใหญ่เกิดขึ้นได้
‪ไม่ก็อาจจะหลงทาง
‪คนรู้จักฉัน ตอนเรียนขับรถครั้งแรก ‪เขาไม่กล้าเลี้ยวซ้าย
‪จนขับเลยจากคังนัมไปแทจอน
‪ตอนนี้ฉันก็เหมือนเขา แต่...
‪ฉันมาลงเอยที่เกาหลีเหนือ ไม่ใช่แทจอน
‪ระยะทาง...
‪คงไม่ต่างกันมากใช่ไหมคะ
‪- คุณจะไม่ขึ้นเรือเหรอ ‪- เรื่องวันนี้...
‪ก็ได้ค่ะ
‪ฉันจะคิดในแง่บวกว่า ‪ฉันหลงนานขึ้น
‪แต่ฉันจะกลับไป ‪ภายในอาทิตย์หน้าได้ใช่ไหมคะ
‪ยากครับ
‪แน่นอนว่า...
‪มันอาจจะยาก
‪แต่ถ้าลองหาทางดู ‪ก็ไม่ใช่ว่าเราจะไม่มีทางใช่ไหมคะ
‪ไม่มีทางแล้ว
‪หากมีคำสั่งงดเดินเรือ
‪อย่างน้อยก็ใช้เวลา 10 ถึง15 วัน ‪กว่าจะยกเลิก
‪ในสถานการณ์ตอนนี้น่ะ
‪คุณพูดได้แค่นี้หรือไงคะ
‪ผมแค่พูดความจริง...
‪คิดว่าฉันอยากได้ยิน ‪ความจริงตอนนี้หรือไง
‪งั้นจะให้ผมโกหกเหรอ...
‪ไม่ใช่ว่าให้โกหก ‪แต่ช่วยปลอบใจฉันหน่อยได้ไหม
‪"ไม่เป็นไร กลับได้แน่"
‪ผมปลอบใจแบบหลอกๆ ไม่ได้
‪น่ารังเกียจจริงๆ
‪น่ารังเกียจเหรอ
‪อย่ามาทำตาใสเหมือนกับว่า ‪คุณไม่เคยโกหกมาก่อนในชีวิต
‪- ตาผมเป็นแบบนี้อยู่แล้ว... ‪- ปกติเห็นโกหกเก่งจะตาย
‪- ทำไมเวลาแบบนี้ถึงทำไม่ได้ ‪- ตอนไหน...
‪คุณโกหกว่าฉันเป็นคู่หมั้นนี่
‪- ก็สถานการณ์ตอนนั้นมันพาไป... ‪- แล้วจูบเมื่อกี้ล่ะ
‪ฉันขอบอกไว้ก่อนนะ
‪ฉันไม่ใช่คนคิดมากอะไรแบบนั้น
‪ไม่ใช่คนหัวโบราณด้วย
‪จริงๆ ก็แค่จุ๊บ ไม่ใช่จูบสักหน่อย
‪แบบนั้นที่ปารีสนับว่า ‪เป็นแค่การทักทาย
‪แต่คุณควรอธิบายอะไรหน่อยไหมคะ
‪ที่นี่ไม่ใช่ปารีสนะ
‪ก็คุณบอกให้ทำอะไรสักอย่าง
‪ฉันบอกให้ทำอะไรสักอย่าง ‪แต่ไม่ได้บอกให้คุณจูบฉันไหมล่ะ
‪เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกว่าไม่ใช่จูบ ‪แค่จุ๊บเอง
‪คุณขีดเส้นไว้แบบนี้สินะ
‪งั้นจะบอกว่าแค่จุ๊บปาก ‪เลยไม่เป็นไรงั้นเหรอ
‪- ไม่ใช่ไม่เป็นไร ‪- ไม่มีความหมายอะไรเลย
‪- ไม่ใช่ไม่มีความหมาย ‪- แล้วก็พูดเหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪ฮอลลีวูดมาเองเลย
‪ผมยังไม่เคยไปฮอลลีวูด...
‪ช่างเถอะ คุณรู้สึกผิดกับฉันใช่ไหม
‪ถ้ารู้สึกผิด ก็สัญญามาเลย
‪ว่าอาทิตย์หน้าจะทำให้ฉันได้ไป ‪จิบเอสเพรสโซ่ที่คาเฟ่ในคังนัม
‪ผมไม่สัญญาในสิ่งที่ทำไม่ได้หรอกนะ
‪เชอะ
‪ที่ผ่านมาขอบคุณมากนะคะ
‪ฉันจะไม่ทำให้คุณต้องลำบากอีก
‪ฉันจะหาทางเอาตัวรอด ‪ออกไปจากที่นี่ด้วยตัวเอง
‪ใช่ ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่ไปวันๆ
‪ฉันต้องลองทำอะไรสักอย่าง
‪ถ้าฉันไปแล้วต้องตาย
‪ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ
‪นี่คือเซรีหมายเลขหนึ่งๆ
‪ถ้ามีใครได้ยิน ‪ช่วยตอบว่า "อือ" แค่นั้นพอ
‪ช่างเถอะ ลองไปดู ‪เดี๋ยวก็คงมีสัญญาณเอง
‪ยุนเซรี
‪โอ๊ะ
‪คุณมาได้ยังไง
‪ฉันแอบออกมาเงียบๆ ตอนคุณหลับ ‪หนูกับนกยังไม่ได้ยินเลย
‪นกหนูไม่ได้ยิน แต่ผมได้ยิน
‪ประตูใหญ่เสียงดังขนาดนั้น
‪แล้วคุณรู้ได้ไงคะว่าฉันอยู่ที่นี่
‪คุณตั้งใจลากมันมาใช่ไหม
‪เพื่อให้ผมตามหาเจอ
‪ไม่ใช่นะคะ
‪คุณไม่เห็นจดหมายฉันเหรอ
‪ฉันไม่อยากเป็นภาระคุณอีก
‪ตอนมาก็มาแบบนี้ ‪ตอนไปก็ไปแบบนี้ซะเลย
‪ตอนมานี่ได้เพราะภัยธรรมชาติ
‪แต่ตอนกลับ ‪ก็เห็นอยู่ว่าคงไม่เป็นแบบนั้น
‪ต่อให้เครื่องร่อนไร้เครื่องยนต์ ‪จะไม่ถูกเรดาร์จับได้
‪แต่มีโอกาสสูงว่าจะมีคนเห็น
‪ถ้าเห็นจะเป็นยังไงคะ
‪คุณลองจินตนาการดูแล้วกัน
‪หากถูกพบเห็นจะถูกยิงตายทันที
‪ไม่แบ่งแยกว่าเป็นฝั่งเหนือหรือใต้
‪(สารวัตรทหาร)
‪เครื่องนี้
‪คุณเปิดมานานแค่ไหนแล้ว
‪(กระทรวงความมั่นคง)
‪- มีเรื่องอะไร ‪- สหายผู้พัน
‪เมื่อครู่เราพบคลื่นวิทยุน่าสงสัย ‪บริเวณเขาจีนัมครับ
‪ว่ายังไงบ้าง
‪กำลังวิเคราะห์ครับ ‪แต่ดูจากความถี่และใจความแล้ว
‪น่าจะเป็นการพยายามสื่อสาร ‪กับฝั่งใต้ครับ
‪สั่งปิดกั้นบริเวณนั้นและค้นให้ทั่ว
‪- นี่เป็นคำสั่งเร่งด่วน ‪- รับทราบครับ
‪กลับรถเดี๋ยวนี้
‪กองลาดตระเวนเหรอคะ
‪เป็นกฎว่าหากพบคลื่นวิทยุน่าสงสัย
‪ให้เดินทางไปจุดนั้นในสิบนาที
‪พวกเขาน่าจะออกเดินทางแล้ว
‪ไม่ว่าจะลงทางไหน ก็คงถูกจับได้
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪คุณอยู่ตรงนี้นะคะ
‪ฉันจะลงไปเอง
‪ฉันจะลงไปให้พวกเขาจับ
‪เขาจะได้ไม่ขึ้นมา
‪แล้วจากนั้นล่ะ
‪ยังไงกระทรวงความมั่นคง ‪ก็เข้าใจว่าคุณเป็นคู่หมั้นผมอยู่ดี
‪งั้นจะทำยังไงล่ะคะ
‪ไม่ว่าจะไปทางไหนก็ถูกจับนี่
‪งั้นลงไปทางนี้กัน
‪หือ ทางนั้นเหรอ
‪คิดอะไรอยู่คะ จะทำอะไร
‪ผมกำลังคิดว่า ‪ร่มร่อนนี้จะไปลงที่ไหนได้บ้าง
‪เดี๋ยวก่อนค่ะ
‪จับแน่นๆ นะคะ
‪ก็ต้องทำแบบนั้นอยู่แล้ว
‪เมื่อกี้...
‪ฉันทำไปเพราะโกรธและเสียใจค่ะ
‪ผมรู้
‪ความจริงฉันรู้สึกขอบคุณมากๆ เลย
‪นั่นผมก็รู้
‪รู้ทุกเรื่องเลยสินะ
‪จับสัญญาณได้ที่นั่น
‪- แต่ไม่รู้ว่าหายไปไหนงั้นเหรอ ‪- เรากำลังค้นหาอยู่ครับ
‪กลับไปทำงานต่อไป
‪พวกเขาไม่ได้ไปพยองยาง ‪แต่กลับมาอีกงั้นเหรอ
‪ครับ พวกเขากลับมาเมื่อเช้ามืดครับ
‪เพราะอะไร
‪เรื่องนั้นผมไม่ทราบ...
‪ฉันรู้สึกตะขิดตะขวงแปลกๆ
‪จับตาดูพวกเขาต่อไป ‪ฉันก็จะลองสืบเองด้วย
‪ครับ
‪นายกำลังจะกลับบ้าน ‪หลังจากทำงานมาทั้งคืนใช่ไหม
‪แวะตลาดระหว่างทาง ‪แล้วซื้อเนื้อกลับไปด้วยสิ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ไม่ต้องพิธีรีตรองหรอก
‪อูพิลใช่ไหม ชื่อลูกนายน่ะ
‪อายุสิบขวบ
‪ใช่ครับ
‪เด็กอายุเท่านี้กินจุจะตาย
‪เอาเงินไปซื้อของกินให้เขาซะ
‪ขอบคุณครับ
‪ยี่สิบวอนค่ะ
‪บุหรี่ค่ะ รับบุหรี่ไหมคะ
‪ซอนฮวา ฉันส่งชุดพละกับรองเท้าผ้าใบ
‪ไปกับรถไฟที่ออกตอนสองทุ่มวันนี้แล้ว
‪อย่าลืมไปเอาที่สถานีนะ
‪ส่วนขนมรสผลไม้กับ ‪หมากฝรั่งรสสตรอว์เบอร์รี
‪ฝากส่งให้บ้านชุงซองที่ฮเวรยองด้วย ‪เข้าใจไหม
‪ขอเนื้อหมูหนึ่งกิโลครับ
‪วันเกิดใครเหรอครับ
‪ทำไมถึงมาซื้อเนื้อล่ะ
‪ผมจะซื้อให้ลูกชายน่ะ ‪ขออย่างดีเลยนะครับ
‪อย่าห่วงเลยครับ
‪เนื้อร้านเราดีที่สุดในตลาดแล้วครับ
‪มีเมล็ดกาแฟไหม
‪เมล็ดกาแฟเหรอครับ เรามีกาแฟซองครับ
‪ของเพื่อนบ้านข้างล่าง
‪ผมขอเมล็ดกาแฟ
‪ผมพอหาให้ได้ครับ
‪ถ้าจ่ายเงินให้ก่อน ‪เดี๋ยวเย็นนี้แม่ค้าทางไกล
‪จากเกาะยางกังมา ผมจะสั่งของกับเขา
‪ตลาดที่นั่นมีตั้งแต่ ‪สากกะเบือยันเรือรบ
‪ได้แล้วครับ
‪- เงินผม ‪- ฉิบหาย
‪จับโจรวิ่งราวนั่นหน่อย
‪จับโจรวิ่งราวด้วย
‪หลบไป
‪หลีก
‪(กระตือรือร้นเพื่อชีวิต ‪ที่ก้าวหน้าของราษฏร)
‪คนเมื่อกี้แก๊งมาดังเซไม่ใช่เหรอ
‪แก๊งมาดังเซเหรอ
‪ถ้างั้นนายทหารคนเดียวสู้ไม่ไหวนะ
‪ควรห้ามเขาหรือเปล่าเนี่ย
‪เจ้าพวกน่ากลัวนั่นอัดเขาน่วมแน่เลย
‪นี่ สหายร้อยเอก
‪เราก็เคยเป็นทหาร ‪ที่ถูกปลดประจำการ
‪เราไม่กลัวนายหรอกนะ
‪ไม่ต้องมายุ่งเรื่องพวกเขา
‪และฉันจะปล่อยนายไป
‪อ๋อ อยากตายสินะ
‪ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ที่ตลาดมีโจรวิ่งราวอยู่เยอะ ‪ระวังตัวด้วยนะครับ
‪ครับ
‪ขอตัวนะครับ
‪ผมได้ยินจากอาผมแล้ว
‪แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ
‪ตอนนี้สหายผู้กองกำลังหาทางอื่นอยู่
‪ปกติแล้วฉันไม่ค่อยกินข้าวเช้า
‪เป็นการลดน้ำหนักอย่างหนึ่งน่ะ
‪ถ้ากิน ก็จะกินแต่ของเบาๆ
‪อย่างโอ๊ตมีลออร์แกนิกจากแคนาดา
‪ราดเมเปิลไซรัปออร์แกนิก ‪จากแคนาดานิดหน่อย
‪ประมาณสองช้อน
‪เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ
‪นายไม่รู้จักมิชลินใช่ไหม
‪ฉันจะกินข้าวเย็น ‪ร้านที่เชฟได้ดาวมิชลินเท่านั้น
‪และความต้องการของเชฟ
‪คืออยากเห็นฉันกินจนหมดจาน
‪เพราะไม่ว่าเขาจะทำอะไรให้ฉัน ‪ฉันก็กินแค่สามคำเท่านั้น
‪เพราะงั้นฉันถึงได้ฉายา ‪เจ้าหญิงช่างเลือก
‪แล้วทำไมตอนนี้ฉัน...
‪ถึงรู้สึกว่าข้าวพองจิ้มน้ำตาล ‪อร่อยแบบนี้นะ
‪ปกติข้าวพองจิ้มน้ำตาล ‪ก็อร่อยอยู่แล้วนี่ครับ
‪ฉันหมายความว่า ‪ทำไมฉันถึงกินแผ่นที่ห้าอยู่
‪ยัยแม่หญิงตะกละนี่ผลาญข้าวของ ‪ของสหายผู้กองหมดเลย
‪รู้สึกผิดบ้างไหมเนี่ย
‪นายไม่เห็นเหรอ ‪ว่าฉันปรับตัวกับที่นี่ได้ดีเลย
‪ทั้งที่ฉันควรจะรีบกลับไป
‪ขืนปรับตัวได้ดีกว่านี้ ‪ฉันคงได้อยู่ที่นี่ยาวแน่เลย
‪ยัยแม่หญิงบ้านี่กินข้าวพอง ‪เข้าไปแล้วยังจะพล่ามอะไรอีก
‪ใช่ไหม นายก็กลัวใช่ไหม
‪ฉันกลัวมากเลย
‪เพราะงั้นพวกนายต้องช่วยฉันนะ
‪ถ้ามัวแต่รอตารีจองฮยอกนั่น ‪คงไม่ได้เรื่องสักอย่าง
‪ว่าแต่สหายผู้กองไปไหนล่ะครับ
‪ไม่รู้ เห็นว่าออกไปซื้ออะไรนี่แหละ
‪อ๋อ เพราะงั้นถึงให้เรารีบมาดูแลสินะ
‪อะไรนะ ดูแลเหรอ
‪- ดูแลใคร ‪- ก็สหายไงครับ
‪ดูแลฉันเหรอ
‪เชอะ
‪ให้ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวสักหน่อย ‪จะเป็นอะไรไป
‪แล้วไงอีก รีจองฮยอกพูดอะไรถึงฉันอีก
‪ก็บอกว่าถ้าปล่อยไว้คนเดียว ‪จะเกิดเรื่องน่ะครับ
‪อะไรกัน
‪เห็นฉันเป็นเด็กหรือไง ‪ฉันอยู่คนเดียวได้สบาย
‪รีจองฮยอกนี่เว่อร์จริงๆ
‪เขาเป็นพวกขี้เว่อร์ใช่ไหม
‪เขาไม่ไว้ใจเธอต่างหาก
‪กลัวว่าเธอจะก่อเรื่อง ‪เลยให้พวกเรามาจับตาดูเธอ
‪นายอยู่เงียบๆ ไปเลย
‪ยัยแม่หญิงนี่
‪เมื่อวานฉันอุตส่าห์โล่งใจ ‪ว่าไปๆ ได้สักที
‪แต่ดันกลับมาอีกแล้ว
‪- นี่ สหายพโยชีซู ‪- อะไร
‪ฉันขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้นะ
‪- แต่นายต้องเอามาคืนแล้วล่ะ ‪- พูดเรื่องอะไร
‪แชมพู ครีมนวดผมกับครีมอาบน้ำของฉัน
‪ขอโทษนะ แต่ขอปฏิเสธ
‪- อะไรนะ ‪- ตอนไม่เคยใช้ก็ไม่อะไรหรอกนะ
‪แต่ตอนนี้ฉันขาดพวกมันไม่ได้แล้วล่ะ
‪พูดอะไรของเขา
‪ฉันเพิ่งเคยได้กลิ่นหอมจากขมับ ‪แบบนี้เป็นครั้งแรกเลย
‪และที่ประเทศสาธารณรัฐของเรา ‪ไม่มีการให้แล้วเอาคืนหรอกนะ
‪มีเรื่องอะไรเหรอคะ
‪มีประกาศสำคัญน่ะ
‪วันนี้เป็นวันเกิดสหายยองแอ
‪สหายยองแอคือใครเหรอคะ
‪คราวก่อนก็ทักทายไปแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ภริยาของสหายพันเอก
‪- และเป็น... ‪- อ๋อ หัวโจกน่ะเหรอ
‪หัวโจกเหรอ
‪ฉันพอรู้แล้วว่าเป็นใคร แล้วยังไงคะ
‪เราเลยจะจัดงานฉลองวันเกิดให้
‪ขอบคุณที่เชิญนะคะ
‪ถ้าอย่างนั้นมารวมตัวกัน ‪ตอนบ่ายสามวันนี้
‪อย่าลืมเตรียมอาหารมาด้วยล่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪แต่ฉันถือกฎว่าไม่ไป ‪ปาร์ตี้วันเกิดใครค่ะ โทษที
‪ลาก่อนนะคะ
‪ปาร์ตี้วันเกิดคืออะไรคะ
‪ยังไงก็เถอะ แปลว่าหล่อน ‪จะไม่มางานฉลองใช่ไหม
‪ใช่แล้วค่ะ ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย
‪ไม่มีทั้งสมบัติผู้ดีและมารยาท
‪ข้อบกพร่องเยอะเหลือเกิน
‪หลังจากเกิดเรื่องนั้น ‪รีจองฮยอกก็ไม่พูดอะไรเลยเหรอ
‪เช่น เรื่องจะแก้แค้น เอาคืน
‪- หรือพรรคกลางเรียกตัวเข้าพบ ‪- ไม่มีหรอกน่า
‪ไหนๆ ฉันก็มาแล้ว ควรไปขอโทษเขา ‪อย่างนอบน้อมดีไหมนะ
‪ตอนนั้นฉันกระชากคอเสื้อเขาด้วย
‪ฉันนี่บ้าจริงๆ
‪นี่นายไม่ได้มาหาฉัน ‪แต่มาเพื่ออ้อนวอนรีจองฮยอกงั้นเหรอ
‪เปล่านะ ไม่ใช่แบบนั้น
‪ช่วงนี้ฉันนอนไม่หลับ ‪ต้องกินยานอนหลับเลยด้วย
‪รีจองฮยอกไม่ใช่พวก ‪บุ่มบ่ามแก้แค้นไปเรื่อย
‪- ถ้างั้น... ‪- เขาจะเตรียมการ
‪ขุดคุ้ยอย่างเงียบๆ
‪งั้นไม่ยิ่งน่ากลัวกว่าเหรอ
‪ไม่ได้การแล้ว ฉันควรจะรีบไป
‪- คุกเข่า... ‪- สหาย
‪นายเคยบอกว่ารู้จักครอบครัว ‪อยู่ในฝ่ายแนวร่วมใช่ไหม
‪ใช่ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องฉันเป็นบุคคล ‪ประเภทสามของฝ่ายแนวร่วม ทำไมเหรอ
‪รีจองฮยอกมีคู่หมั้นอยู่
‪เขาบอกว่าเธอเป็นบุคคลประเภท 11
‪ประเภท 11 งั้นเหรอ
‪นี่เขาเป็นบุคคลไร้เทียมทานหรือไง
‪พ่อเป็นท่านอธิบดีกรมการปกครอง
‪คู่หมั้นเป็นบุคคลประเภท 11
‪ให้ตายเถอะ
‪แต่ว่ามีอะไรแปลกๆ
‪ต้องตรวจสอบดูว่าผู้หญิงคนนั้น ‪เป็นบุคคลประเภท 11 จริงหรือเปล่า
‪ฉันจะจัดแจงรถกลับพยองยางให้
‪แต่ช่วยให้ฉันได้เจอ ‪สหายหัวหน้าฝ่ายหน่อยสิ
‪คนนั้นคือใครเหรอ
‪คนที่หน้าตาน่ากลัว ‪เหมือนโจรขโมยวัวน่ะ
‪ที่มาพังประตูบ้านตอนกลางคืน
‪หมายถึงสหายผู้พันโชชอลกังใช่ไหมครับ
‪ใช่ ผู้พัน
‪ฉันน่าจะไปยืนหน้าบ้านผู้พันนั่น
‪แล้วให้เขาเป็นคนเจอฉันดีกว่าเนอะ
‪เห็นทุกคนกลัวเขาตัวสั่นเลย ‪เขายศสูงใช่ไหม
‪ยศสูงมากครับ
‪แล้วรีจองฮยอกล่ะ
‪แน่นอนว่าสหายผู้กองของเรา...
‪ไม่สูงสินะ
‪ไม่สูงเท่าสหายผู้พันโชชอลกังครับ
‪ยศต่ำจริงๆ
‪ครับ
‪ฉันถึงควรจะไปที่นั่นมากกว่าไง
‪รีจองฮยอกตอนนี้น่ะขี้ข้าชัดๆ
‪ทำยังไงดี ‪ไม่มีวิธีให้เขาเลื่อนขั้นเร็วๆ เหรอ
‪ทำไมเธอต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นด้วย
‪รีจองฮยอกควรจะมีอำนาจหน่อย
‪เราจะได้มีข้อได้เปรียบอะไรบ้าง
‪นี่พโยชีซู ‪อยากให้ฉันแก่ตายที่นี่หรือไง
‪ให้อยู่ที่นี่จนตายเลยใช่ไหม ‪ต้องการแบบนั้นเหรอ
‪เหมือนจะมีวิธีอยู่นะ
‪หือ
‪ดาวประทาน
‪ดาวประทานเหรอ
‪เดี๋ยวจะมีการประกาศ ‪คนที่ได้รับดาวประทานแล้วน่ะครับ
‪มันคืออะไรเหรอ ดาวอะไรนะ
‪แม้จะไม่ใช่ช่วงเวลาในการเลื่อนขั้น
‪แต่ก็เป็นโอกาสพิเศษ ‪ที่จะได้เลื่อนขั้นครับ
‪ดีเลย แล้วใครเป็นคนให้ดาวนั่นเหรอ
‪สหายพันเอกครับ
‪งั้นเหรอ แล้วสหายพันเอกคนนั้น ‪เอ็นดูรีจองฮยอกไหม
‪ครั้งนี้เขาจะได้ดาวประทานไหม
‪พวกยศใหญ่ๆ น่ะ พอพูดถึงสหายผู้กอง
‪ก็กัดฟันกรอดกันหมดเลย
‪เราถึงได้เจอแต่เรื่องลำบากแบบนี้ไง
‪นั่นสิ
‪ดูก็รู้แล้ว
‪ถ้างั้นคนสนิทของสหายพันเอกคือใคร
‪บันไดที่จะทำให้ไปถึง ‪สหายพันเอกเร็วๆ น่ะ
‪สหายพันเอกขึ้นชื่อว่า ‪เชื่อฟังแต่ภรรยาครับ
‪อ๋อ คนกลัวเมียนี่เอง
‪เดี๋ยวนะ
‪ภรรยาของสหายพันเอกนั่น
‪คือยัยป้าหัวโจกน่ะเหรอ
‪เอาล่ะๆ
‪เนื่องในวันนี้เป็นวันเกิด ‪ของสหายยองแอ
‪เพื่อให้ภายในงานไม่วุ่นวาย
‪เราก็เลยจะขอตรวจของขวัญวันเกิดก่อน
‪ขอความร่วมมือด้วย
‪มาเลย ตายแล้ว
‪เธอห่อของขวัญมาด้วยค่ะ
‪ทำไมถึงห่อของขวัญมา
‪หรือว่าของข้างใน ‪เป็นอะไรที่เปิดเผยไม่ได้เหรอ
‪ของเพื่อนบ้านข้างล่างน่ะค่ะ
‪อะไรเหรอ
‪ยาค่ะ
‪โสมแดง
‪ว่ากันว่ามันช่วยขับไล่ ‪อารมณ์ฉุนเฉียว ขี้หงุดหงิด
‪ของผู้หญิงวัยทองให้หมดไปค่ะ
‪ถ้าอย่างนั้นก็ควรซื้อให้ ‪ตั้งแต่วันเกิดปีที่แล้วไหม
‪ปีที่ผ่านมาจะได้เหนื่อยน้อยกว่านี้
‪ขอโทษค่ะ
‪ไม่เป็นไรๆ ขอฉันด้วยละกัน
‪คนต่อไป
‪ตายจริง ทำยังไงดีคะ สหายวอลซุก
‪สหายคนนี้ซื้อหนังสือมาค่ะ
‪สหายไม่ได้ยินประกาศที่แจ้งไปหรือไง
‪หัวข้อของขวัญวันเกิดปีนี้คืออะไร
‪ความงามและสุขภาพค่ะ
‪ใช่ งั้นลองอธิบายมาซิ
‪ว่าหนังสืออยู่ในส่วนไหน ‪ของความงามและสุขภาพ
‪ถ้าสหายยองแอได้เห็นของสวยงาม ‪ของที่ดีต่อสุขภาพ
‪แล้วอยู่ดีๆ มาเห็นหนังสือนี่ ‪งานนี้พังแน่
‪อาจล้มโต๊ะได้เลยนะนั่น
‪- ขอโทษด้วยค่ะ ฉันคิดน้อยไปหน่อย ‪- ออกไปเลยๆ
‪เฮ้อ
‪นี่คือ...
‪เสื้อผ้าเหรอ
‪ค่ะ ฉันตัดเองค่ะ
‪ชุดนี้ใส่สบายเหมือนไม่ได้ใส่เลย
‪งั้นไม่ใส่ดีกว่าไหม
‪สวัสดีค่ะ
‪อะไรของเธอเนี่ย
‪เมื่อกี้เธอบอกว่าจะไม่มาไม่ใช่เหรอ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไหนบอกว่า ‪จะไม่มาปาร์ตี้วันเกิดคนอื่น
‪นี่ไม่ใช่ปาร์ตี้วันเกิด ‪แต่เป็นงานฉลองวันเกิดนี่คะ
‪ถ้างั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ
‪นี่ๆ
‪คุณน่าจะชอบอันนี้นะ
‪- อย่าไว้ตรงนี้ ‪- นี่เหรอ
‪ขอบคุณทุกคนมากนะ นั่งเถอะๆ
‪ขอบคุณมากนะ นั่งก่อน
‪คุณคงชอบอันนี้สินะ
‪นี่ สหายคู่หมั้น
‪วันนี้เธอมาครั้งแรก ‪ฉันให้มานั่งข้างๆ ฉันเป็นพิเศษเลย
‪ไม่ดีกว่าค่ะ
‪ฉันถือกฎเหล็กว่า ‪จะไม่นั่งข้างคนสวยค่ะ
‪ฉัน...
‪ขอนั่งตรงนี้ดีกว่าค่ะ
‪ตายจริง
‪สหายยึดมั่นในกฎเหล็กจริงๆ นะ
‪สหายยองแอ พวกเราทุกคนยินดียิ่ง ‪กับวันเกิดของสหายยองแอ
‪ก็เลยรวบรวมความจริงใจมาให้ค่ะ
‪- สุขสันต์วันเกิดค่ะ ‪- สุขสันต์วันเกิดนะคะ
‪ฉันบอกตั้งกี่ครั้งแล้ว ‪ว่าไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้
‪แต่ว่า...
‪สหายคู่หมั้นมามือเปล่าค่ะ
‪มีของขวัญอยู่ตรงนี้ด้วยนี่คะ
‪ไม่ได้นะคะ ชุดนี้มันขี้เหร่
‪ขี้เหร่อะไรกันคะ
‪เป็นเทรนด์แฟชั่น ‪ที่ปีนี้กำลังมาเลยนะคะ
‪- นิวโทร ‪- หือ
‪- นิวโทรเหรอ ‪- คืออะไรน่ะ
‪เพิ่งเคยได้ยินเลย
‪จะว่าอะไรไหมคะ ถ้าฉันขอดัดแปลงหน่อย
‪- อร่อยมาก ‪- ลองนี่ด้วยสิ
‪อร่อยมากเลย
‪ตายแล้ว เดรสเฉิ่มๆ นั่น ‪กลายเป็นชุดแบบนี้ได้ไงเนี่ย
‪ชุดนี้ชื่ออะไรนะ
‪ฟลาวเวอร์การ์เด้นค่ะ
‪ลายดอกไม้ที่ทำให้ดูนุ่มนวล
‪เป็นจุดเด่นของซีซั่นนี้
‪ความฟุ้งที่เกิดจากการเบลอเอฟเฟกต์
‪และความเป็นธรรมชาติ
‪จากทิศทางที่ไม่มีกฎเกณฑ์นี้ ‪ก็เรียกได้ว่าเป็นจุดสำคัญเลย
‪ความพลิ้วไหวของผ้า
‪ที่ทำให้ดูเหมือนเทพธิดากรีซนี้
‪นับเป็นแฟชั่น ‪ที่ทำให้ค่าฮอร์โมนเอสโทรเจน
‪ของสหายยองแอพุ่งพรวดพราดเลยค่ะ
‪ใช่แล้ว
‪เธอว่าอย่างนั้นล่ะ
‪สหายคนนี้ฝีมือยอดเยี่ยมจริงๆ
‪ชุดที่คุณเอามามันดีอยู่แล้ว ‪ก็เลยต่อยอดได้น่ะค่ะ
‪สหายมยองซุน ทานเยอะๆ นะ ‪ตอนกลับก็ห่ออาหารกลับไปด้วย
‪อะไรนะคะ ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
‪ดีจังเลยนะ
‪จะว่าไปแล้ว เรายังไม่รู้ชื่อคุณเลย
‪อะไรนะคะ
‪ถึงจะเป็นบุคคลประเภท 11 ‪ก็น่าจะบอกชื่อได้นี่ คนกันเองแท้ๆ
‪แน่นอนสิคะ ก็คนกันเองนี่นา
‪ฉันชื่อ...
‪(คนที่อยู่ในใจฉัน ชเวซัมซุก)
‪ซัมซุกค่ะ ชเวซัมซุก
‪ต้องขอโทษด้วยนะครับ
‪จู่ๆ สหายคนนั้นก็บอกว่าจะไป ‪งานฉลองวันเกิดสหายยองแอ
‪ทำไมถึงไปงานฉลองวันเกิดปุบปับได้
‪เธอบอกว่าในฐานะภรรยา ‪จะช่วยให้สหายผู้กองได้รับดาวประทาน
‪อย่างกับจะช่วยได้จริงแน่ะ
‪นี่เธอคิดว่าเป็น ‪คู่หมั้นฉันจริงๆ หรือไง
‪เห็นว่าที่ทำแบบนั้นเพราะว่า ‪ตัวเองจะได้ไปจากที่นี่ได้ง่ายขึ้น
‪เธอบอกว่าตอนนี้สหายผู้กอง
‪เป็นเหมือนขี้ข้า
‪- ขี้ข้างั้นเหรอ ‪- ครับ
‪เธอบอกว่าสหายผู้กอง ‪ยศต่ำและไม่มีอำนาจ
‪เธอก็เลยไปจากที่นี่ไม่ได้
‪เธอว่างั้นน่ะครับ
‪ฉันไม่ได้ไม่มีอำนาจนะ
‪อะไรนะครับ
‪ไม่มีอะไร
‪ว่าแต่เราไปที่สถานซ่อมบำรุง ‪กองกำลังทหารช่างทำไมครับ
‪เพราะคดีรถประสานงาคืนนั้นน่ะ
‪ฉันคิดว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
‪คุณคิดว่ามีหน่วยรถบรรทุกลับ ‪เหมือนที่ลือกันเหรอครับ
‪ฉันว่าจะขอบันทึกรถซ่อมบำรุง
‪อะไรนะครับ
‪เขาจะให้ง่ายๆ เหรอครับ
‪ไม่ได้ครับ
‪สหายหัวหน้า
‪ผมขอดูเพราะมีเรื่องต้องสืบสวนครับ
‪ขอตรวจสอบสักครู่นะครับ
‪สืบสวนงั้นเหรอ
‪นั่นหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงต่างหาก ‪นายกล้าดียังไง
‪กล้าดีงั้นเหรอ ระวังคำพูดด้วย
‪สหายผู้กอง
‪พอแล้ว
‪ขอบคุณมากนะครับ
‪คุณบอกให้ผมยื้อเวลา ผมก็ยื้อแล้ว
‪แค่นั้นพอแล้วจริงเหรอครับ
‪พอสิ
‪คุณมาไกลถึงพยองยาง คงเหนื่อยน่าดู
‪ไม่เลยครับ ขอบคุณที่ยอมมาพบผมนะครับ
‪รับอะไรดีคะ
‪(โรงแรมพยองยางเชอิล)
‪เอ่อ...
‪ฉันเอาไอซ์คาราเมลมัคคิอาโต
‪ราษฎรพยองยางนี่ ‪โก้เก๋ต่างไปจริงๆ นะครับ
‪ชื่อเครื่องดื่มเหมือนรหัสลับเลย
‪ก็ไม่ขนาดนั้น
‪ผมขอน้ำขิงโซดาครับ
‪ค่ะ รอสักครู่นะคะ
‪ผมพอได้ยินมาจากน้องแล้วว่า
‪คุณอยากรู้เรื่องของบุคคลประเภท 11
‪ใครกันเหรอ
‪เธอเป็นคู่หมั้นของผู้กอง ‪ในค่ายมินกยองที่ผมดูแลอยู่ครับ
‪- คู่หมั้นเหรอ ‪- ครับ
‪เป็นหญิงอายุ 30 ต้นๆ
‪ฟังจากสำเนียงแล้ว ‪ดูเหมือนจะอยู่เกาหลีใต้มานาน
‪เขาว่าเพิ่งกลับประเทศมา
‪ความจริงแล้วการเผยแพร่ข้อมูลส่วนตัว ‪ของบุคคลคุ้มครองพิเศษนั้น
‪เป็นข้อห้ามของเรานะ
‪ผมถึงได้มาขอร้องแบบลับๆ นี่ไงครับ
‪บุคคลคุ้มครองพิเศษขนาดนี้
‪หลายปีมานี้มีไม่มากเท่าไรนัก
‪ผมจะลองสืบหาจากสายของผมดู
‪หญิงอายุ 30 ต้นๆ
‪พูดสำเนียงเกาหลีใต้
‪พอจะรู้ชื่อเธอไหม
‪สหายซัมซุก
‪ค่ะ
‪วันนี้ขอบคุณมากๆ เลยนะ
‪เธอทำให้ฉันได้ชุดสวยๆ แบบนี้ ‪ต้องขอบคุณมากนะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ ฉันสนุกมากเลย
‪ในอนาคต ถ้ามีโอกาส...
‪ช่วยพูดถึงสหายรีจองฮยอกในแง่ดี ‪ให้สามีของคุณ...
‪หือ หมายถึง ‪หัวหน้าครอบครัวเราน่ะเหรอ
‪เรียกสามีว่าหัวหน้าครอบครัวเหรอ...
‪ใช่แล้วค่ะ
‪ช่วยพูดกับสหาย ‪หัวหน้าครอบครัวหน่อยนะคะ
‪มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ
‪สหายรีจองฮยอก ‪ไม่น่าจะมีเรื่องให้ถูกต่อว่านะ
‪ถึงภายนอกเขาจะสูงและหุ่นดี
‪แต่เขาไม่ค่อยมีมนุษยสัมพันธ์น่ะค่ะ
‪ทั้งที่ความจริงแล้ว ‪ใจเขาเคารพสหายพันเอกมาก
‪แต่กลับแสดงออกไม่เป็น ‪เหมือนคนโง่เลยค่ะ
‪ได้เลยๆ
‪ฉันจะพูดให้เอง ไม่ต้องห่วงนะ
‪จริงเหรอคะ ขอบคุณมากนะคะพี่
‪หือ
‪ตายแล้ว
‪ฉันขอเรียกคุณว่าพี่ได้ไหมคะ
‪คุณดูอายุไม่ต่างจากฉันเท่าไร
‪ไม่ได้เด็กกว่าฉันใช่ไหมคะ
‪อุ๊ยตาย
‪- ฉันดูเด็กขนาดนั้นเลยเหรอ ‪- ค่ะ
‪ตายแล้ว จริงๆ เลย
‪เรียกตามสบายเถอะ
‪ไว้ฉันจะทำชุดสวยๆ ให้นะคะ
‪ได้สิๆ ไม่ต้องห่วงนะ
‪โอ๊ะ คุณรีจองฮยอก
‪มารอฉันเหรอคะ
‪หือ พูดอะไรของคุณ
‪คุณไม่เห็นเหรอ
‪ว่าผมเพิ่งขี่มาจากทางนั้น
‪แล้วทำไมถึงผ่านทางนี้ล่ะคะ
‪ก็มันเป็นหมู่บ้านเดียวกัน
‪มารอฉันมากกว่ามั้ง
‪ไม่ได้รอ
‪ว่าแต่มาทำอะไรบ้านคนอื่น ‪จนมืดค่ำแบบนี้
‪อย่าให้พูดเลยค่ะ
‪ฉันรู้สึกขอบคุณ ‪ผู้กองรีของเราหลายเรื่อง
‪เลยอยากให้คุณหลุดพ้น ‪จากการเป็นขี้ข้าให้เร็วที่สุด
‪ฉันพยายามอย่างหนักเลยนะ ‪เพื่อให้คุณได้รับดาวประทาน
‪ให้ตายเถอะ
‪ดูเหมือนคุณจะเข้าใจอะไรผิดไปนะ
‪จริงๆ แล้วไม่ใช่ว่าผมไม่มีอำนาจ ‪หรือไม่มีกำลังอะไร...
‪จักรยานคุณแปลกมากเลย
‪ให้ฉันนั่งข้างหน้าเหรอ
‪ตอนกลางคืนที่นี่มืดมาก ‪เพราะงั้นรีบกลับแต่หัวค่ำเถอะ
‪นี่คุณเป็นห่วงฉันเหรอคะ ‪คุณรีจองฮยอก
‪ไม่ได้ห่วงแบบนั้น
‪ไม่ใช่เหรอ
‪ผมแค่กังวล
‪ก็แปลว่าเป็นห่วงไหมล่ะ
‪ไม่เหมือนกันนะ
‪เหมือนกันนั่นแหละ
‪ไม่เหมือนเลยเถอะ
‪ก็บอกว่าเหมือนไง
‪น่ากินชะมัด
‪อะไรกัน พวกนายไม่กลับค่าย
‪แล้วโดดงานจนดึกแบบนี้ก็ได้เหรอ
‪สหายผู้กองบอกสหายผู้คุมกองร้อย
‪ว่าเราจะกลับค่ายหลังเสร็จงานตอนดึก ‪เลยไม่เป็นไรครับ
‪มาทางนี้สิครับ
‪สหายผู้กองซื้อหอยมาจากตลาดครับ
‪หือ
‪- ว้าย ‪- เฮ้ย
‪นี่ ตกใจหมดเลย
‪เหมือนแคมป์ไฟเลย
‪นี่คือ...
‪พุลโกกีหอยครับ
‪ร้อนมากนะครับ
‪ใส่ถุงมือสิ
‪พวกเราน่ะ
‪กินมันแบบนี้
‪ส่วนโซจู
‪ก็ดื่มแบบนี้
‪อะไรน่ะ
‪นี่ครับ ลองทานดู
‪คือว่าฉันไม่ค่อยกินเมนูหอย
‪ถ้าไม่ใช่บุยยาเบสน่ะ
‪- มันสุกแล้วใช่ไหม ‪- ครับ
‪นี่ด้วยครับ
‪แย่จังเลย
‪เวลากินอาหารทะเล ‪ฉันกินคู่กับโซวีญงบลองก์เท่านั้น
‪จูมอก นายใส่น้ำตาลหรือเปล่า
‪- เปล่าครับ ‪- หวานจังเลย
‪ผมขอด้วย
‪นายยังเด็กอยู่นะ
‪อายุ 17 จะดื่มเหล้าได้ยังไง
‪เป็นทหารแล้ว ทำไมจะดื่มไม่ได้
‪ดื่มเลยๆ
‪ไม่ได้ๆ
‪ยังไงเยาวชนก็ดื่มไม่ได้
‪เธอนี่มีหลายเล่ห์เหลี่ยมเพื่อ ‪ที่จะได้ดื่มเพิ่มนะเนี่ย
‪- ทำไมหวานจังเลย ‪- ให้ตาย
‪- โซจูหวานมากเลย ‪- ฟังนะ
‪เอาล่ะ พร้อมนะ
‪- ขออีกหน่อยสิ ‪- ระวังนะครับ
‪ขอฉันด้วย
‪นี่ครับ
‪ดูนี่นะ
‪รินให้ฉันที
‪ครับ
‪เซฮยอง
‪ครับพ่อ
‪แกดูแลบริษัทเราซะ
‪- พ่อครับ ‪- คุณพ่อคะ
‪ขอบคุณครับ ผมจะตั้งใจเต็มที่ครับ
‪ไม่ต้องตั้งใจอะไร
‪แค่ทำให้ดีก็พอ
‪ผมจะทำให้พ่อเห็นเองครับ ‪ว่าผมทำได้ดีขนาดไหน
‪ไม่อยากจะเชื่อ พ่อทำเกินไปแล้ว
‪เจ้าลูกคนนี้ เมื่อกี้แกว่ายังไงนะ
‪ก็สมควรแล้วที่เขาจะโกรธนี่คะ
‪มันไม่เข้าท่าเลยที่ยกบริษัทให้เซฮยอง
‪ตอนคุณพ่ออยู่ในคุก
‪เขาเฝ้าปกป้องดูแล ‪ตำแหน่งที่ว่างอย่างเงียบๆ
‪ทำทั้งงานสกปรกและยากลำบาก
‪ไม่เงียบมั้งคะ
‪เขาออกข่าวด้วยตอนที่คนเกือบลืม ‪ปัญหาล่าสุดที่เขาได้ก่อไว้
‪สะใภ้รอง หุบปากไปเลยนะ
‪พอได้แล้ว
‪ฉันจะไม่ทนแล้ว
‪ผมแค่ไม่เข้าใจสถานการณ์น่ะครับ
‪ตอนพ่ออยู่ในคุก ‪มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ
‪ผมเซจุนนะครับ ‪ผมเป็นลูกชายคนโตของบ้านนี้
‪เราไม่ได้กำลังรอคิวร้านอร่อยอยู่นะ
‪ไม่เกี่ยวกับลำดับขั้นสักหน่อย
‪นี่เป็นบริษัท ‪ที่พ่อสร้างมาทั้งชีวิตนะ
‪พ่อยกให้คนที่เก่งกว่าก็ถูกแล้วนี่
‪แกจะบอกว่าแกเก่งกว่าฉัน ‪เรื่องเลยกลายเป็นแบบนี้เหรอ
‪อย่าหาเรื่องกันเลย ‪ยอมรับความจริงเถอะน่า
‪อ๋อ จะบอกว่าแกยอมรับความจริงได้สินะ
‪พ่อครับ ตอนพ่อบอก ‪จะยกทุกอย่างให้เซรี
‪รู้ไหมครับว่าเจ้าเซฮยองพูดว่าอะไร
‪มันบอกว่าจะป่าวประกาศ
‪เรื่องเซรีเป็นลูกที่พ่อรับมาเลี้ยง
‪มันจะเปิดเผยให้คนทั้งโลกรู้
‪จะจัดงานแถลงข่าว
‪ให้ยุนเซรีขายหน้าจนอยู่เกาหลีไม่ได้
‪- นายพูดแบบนั้นไม่ใช่เหรอ ‪- ตายแล้วๆ
‪- เขาพูดแบบนั้นเหรอ ‪- ใช่
‪ต่ำช้ากว่าที่คิดไว้อีกนะคะ
‪พี่สะใภ้ครับ ระวังคำพูดด้วย
‪แกนั่นแหละต้องระวัง ไอ้เวร
‪โอเค ก็ได้
‪แล้วพี่ไม่ต่ำช้าเลยสินะ
‪หลังจากที่เซรีหายตัวไป ‪พี่พูดว่าไงนะ
‪อ๋อ "ฟ้ามีตา
‪ทุกปัญหาย่อมมีทางออก"
‪พี่บอกว่าพี่ดีใจที่เซรีตายนี่
‪ถึงเราจะไม่ลงรอยกัน ‪แต่เธอก็เป็นครอบครัวของเรานะ
‪ตอนนั้นผมกลัวพี่มากเลย
‪ว้าว ที่รักเอาสีทาหน้าขาว ‪กับผ้าคลุมมาให้ผมหน่อย
‪แกเป็นบารอน อาชูร่าหรือไง
‪เป็นโรคสองบุคลิกเหรอ
‪แกเคยคิดว่าเซรี ‪เป็นครอบครัวเราตั้งแต่เมื่อไหร่
‪แม่ครับ พูดอะไรหน่อยสิครับ
‪ไม่สิ
‪ทุกคนพูดความจริงมาเลย
‪ทุกคนที่อยู่ที่นี่
‪มีใครบ้างที่คิดว่า ‪เซรีเป็นครอบครัวเราจริงๆ
‪ที่ผ่านมาทุกคนทำเหมือนเธอ ‪เป็นก้อนหินที่กลิ้งเข้ามานี่
‪ลูกสาวที่พ่อพาเข้ามา
‪ถ้าไม่มีใครมองอยู่ ‪แม่ก็อยากเอาเธอไปทิ้งไม่ใช่เหรอครับ
‪เงียบไปซะ
‪- คุณแม่คะ ช่วยเขาหน่อยสิคะ ‪- อย่าทำตัวเป็นเด็กไปหน่อยเลย
‪เก้าสิบหก
‪เก้าสิบเจ็ด
‪เก้าสิบแปด
‪เก้าสิบเก้า
‪หนึ่ง
‪สอง
‪สาม
‪สี่
‪อยากฟังความเห็นฉันงั้นเหรอ
‪ค่ะ
‪ฉันคิดว่าคุณคิดผิดค่ะ
‪- ใช่ไหมครับ ‪- นั่นสิคะ
‪แม่ครับ
‪เรายังไม่รู้เลยว่า ‪เซรีเป็นตายร้ายดียังไง
‪เพราะงั้น...
‪ฉันคิดว่าเร็วเกินไป
‪ที่จะหาแผนสำรองเรื่องเซรี
‪แม่ครับ นี่แม่พูดเรื่องอะไรครับ
‪ผมไม่ได้หมายถึง ‪แบบนั้นสักหน่อยครับแม่
‪นั่นคือความเห็นของฉัน
‪ว่าเรายังไม่รู้เลย
‪ฉัน...
‪คิดว่ามีโอกาสที่เซรีจะกลับมา
‪บันได
‪สระไอ เร็วเลย
‪บันได...
‪ห้า สี่...
‪- เงียบๆ ก่อนสิ ‪- สาม...
‪ไชเท้าหวาน
‪ฮะ มันคืออะไร
‪จะอะไรล่ะ
‪ที่เกาหลีใต้ไม่มีไชเท้าหวานเหรอ
‪ไชเท้าหวานคือขนมที่รสชาติ ‪เหมือนหัวไชเท้ารสหวานครับ
‪แบบเจลลี่งั้นเหรอ
‪ครับ
‪ไม่ใช่ของวิเศษอะไรสักหน่อย ‪แต่ดูทำเข้า
‪ไชเท้าหวานเหรอ ไหใส่บุกบด
‪บด...
‪รถหลักลอย
‪หือ มันคืออะไรอีก
‪เฮ้ย อะไรเนี่ย
‪ที่เกาหลีใต้ไม่มีรถหลักลอยเหรอ
‪รถหลักลอยก็คือแท็กซี่ครับ
‪รถแท็กซี่เหรอ
‪ไม่มีรถแท็กซี่งั้นเหรอ นี่
‪ที่ถนนหมายเลข 16 ในโซล
‪มีแต่รถแท็กซี่เต็มถนนเลย
‪อย่ามาขี้จุ๊เลย
‪ฉันไม่เชื่อหรอก
‪ไม่เชื่อก็ตามใจ
‪รถหลักลอยเหรอ
‪- รถ... ‪- ห้า
‪- รถ... ‪- สี่
‪หยุดเลยนะ
‪- สาม ‪- บอกว่าอย่านับเร็วไง
‪นี่ นับเร็วตรงไหนกัน
‪สอง
‪(รถหลักลอย)
‪ร้อยรายการอาหาร
‪ร้อยเห็ดหิ้งไซบีเรีย
‪เวร...
‪ว้าว ถ้าเป็นคำนี้ ‪ก็จบเกมแล้วใช่ไหมครับ
‪- จบแล้วน่ะสิ ‪- เดียน...
‪เดือนสิบสอง
‪นี่ คำนั้นมันต่อด้วยสระเอือนะ
‪ของฉันสระเอียต่างหาก
‪- เทียนฟ้าตะวันตก ‪- เทียน...
‪ท้องฟ้าตะวันตก
‪นี่ พโยชีซู อย่าเล่นไม่ซื่อสิ
‪ยอมแพ้แต่โดยดีเถอะ
‪เดี๋ยวๆ
‪ฉันจะดื่มเอง
‪เอาล่ะ
‪รีบๆ ดื่มเข้าไปเลย
‪ถ้าไม่ยอมดื่มจะถือเป็นคนใจเสาะ
‪ถ้าดื่มเก่งจะถือว่าเป็นชายชาตรี
‪โอ๊ะ
‪เมื่อคืนฉันนอนบนเตียงเหรอ
‪นี่มันกลิ่นกาแฟนี่
‪มีของแบบนี้ด้วยเหรอคะ
‪ผมใช้ตอนไปเรียนเมืองนอกน่ะ
‪โอ๊ะ คุณเรียนเมืองนอกมาเหรอ ที่ไหน
‪จริงด้วย ที่สวิสน่ะเหรอ
‪คุณเรียนอะไรที่สวิสเหรอคะ
‪หอมจังเลย
‪อร่อยสุดๆ
‪ตอนเมาค้าง ‪ต้องดื่มกาแฟดริปร้อนๆ นี่แหละ
‪โอ้ หายเมาค้างเลย
‪ผมต้มซุปถั่วงอก ‪แก้เมาค้างให้แล้ว กินซะสิ
‪อะไรเนี่ย ทำไมถึงอร่อยแบบนี้
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪นอกจากเรื่องกาแฟแล้วเนี่ย
‪ฉันก็ขอบคุณคุณในหลายๆ เรื่องเลย
‪เลยมีของจะให้น่ะค่ะ
‪รอเดี๋ยวนะคะ
‪หมายถึงสัญญาณมือนี้เหรอครับ
‪- ใช่แล้ว ‪- น่าจะ...
‪เหมือนกับการจับแมลง
‪แล้วบี้ให้ตายแบบนี้
‪ฉันทำลายนายด้วยสองมือฉันได้นะ
‪- หมายถึงแบบนั้นหรือเปล่าครับ ‪- ไม่ใช่ครับ
‪สัญญาณมือนี้หมายถึงฮาร์ทครับ
‪รู้จักฮาร์ทกันใช่ไหม หัวใจน่ะ
‪หัวใจเหรอ หัวใจแล้วยังไง
‪ฉันอยากให้หัวใจกับคุณ
‪ประมาณนั้นครับ
‪เดี๋ยวนะ ทำไมอยู่ๆ ‪ถึงอยากให้เครื่องในกับคนอื่นล่ะ
‪ให้ตายเถอะ หัวใจก็คือความรักไงครับ
‪ที่เกาหลีใต้
‪สัญญาณนี้แปลว่าชอบครับ
‪นี่ ถึงนายจะเห็นว่าพวกเรา ‪ไม่รู้เรื่องเกาหลีใต้
‪แต่ก็ไม่ควรพูดสุ่มสี่สุ่มห้านะ ‪มันเป็นไปได้หรือไง
‪ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะครับ
‪ก็ตั้งแต่สหายผู้กอง
‪โกหกว่าเธอเป็นคู่หมั้น ‪ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน
‪ผมก็คาดการณ์ไว้แล้วครับ
‪คาดไว้แล้วงั้นเหรอ
‪หลังจากนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ‪ระหว่างคุณสองคนเลยเหรอครับ
‪ไม่มีเลยเหรอ
‪ถึงคุณจะคิดว่า ‪เป็นแค่เทคนิคพรางตัวธรรมดา
‪แต่มันอาจจะทำให้เธอใจเต้นก็ได้นะ
‪ใจเต้นเหรอ
‪ใจเต้นดังตึกตัก
‪ตกใจอะไรขนาดนั้นครับ
‪คุณน่าจะมีผู้หญิงมาชอบก่อน ‪หลายต่อหลายครั้งนี่
‪นายอาจจะไม่รู้
‪แต่เรื่องแบบนี้ไม่ว่าจะเกิดขึ้น ‪กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
‪ก็ทำใจให้ชินไม่ได้หรอก
‪สหายพลทหาร ‪ก็ไม่น่าจะรู้เหมือนกันนะครับ
‪จะเป็นอะไรไปล่ะ
‪เดี๋ยวยัยแม่หญิงนั่นก็กลับไปแล้ว
‪และสหายผู้กองก็ไม่ใช่ชายผิดศีลธรรม ‪ที่มีคู่หมั้นหรือมีภรรยาอยู่แล้ว
‪แล้วมาทำอะไรแบบนี้สักหน่อยนี่ครับ
‪- มีเหรอครับ ‪- มีเหรอครับ
‪(ห้างสรรพสินค้าพยองยางเชอิล)
‪(ยินดีต้อนรับทุกท่าน)
‪- สวัสดีค่ะ สหายท่านประธาน ‪- สวัสดีครับ สหายท่านประธาน
‪(ห้างสรรพสินค้าพยองยางเชอิล ‪รับรองโดยท่านผู้นำ)
‪(เมตตา ใจกว้าง)
‪(งานวิจารณ์คุณภาพ ‪เสื้อผ้าโจซอนชั้นสอง)
‪แม่เสียใจจริงๆ นะ
‪อุตส่าห์ส่งไปเรียนที่รัสเซีย
‪อาหารที่นั่นไม่ถูกปากเหรอ
‪ลูกถึงผอมแห้งกลับมาแบบนี้
‪แม่คะ หนูตั้งใจลดเองค่ะ
‪ถ้ากินตามใจปาก
‪คนอื่นจะเรียกหนูว่าหมูเอาได้
‪จะไปฟังเสียงนกเสียงกาทำไม
‪ผู้หญิงอย่างเรา ‪ต้องมีเนื้อมีหนังอย่างพอดี
‪ถึงจะดูสง่างาม อิ่มเอิบ
‪- คุณโก ‪- ไงคะ
‪ฉันมีความสุขมากๆ เลยค่ะ
‪ไว้เจอกันใหม่นะคะ
‪โอเคๆ
‪- ขอบคุณนะคะ ‪- ขอบคุณมากค่ะ
‪เจอกันนะคะ
‪แม่เรียนภาษาอังกฤษด้วยเหรอ
‪หนูเห็นแม่เกลียดนักเกลียดหนา ‪เพราะเป็นภาษาจักรวรรดินิยมอเมริกา
‪ราษฎรที่รู้เขารู้เรา
‪ย่อมเหนือกว่าไม่ใช่เหรอ
‪หลังจากที่แม่หลานไปงานพบปะ ‪แล้วอับอายกลับมา
‪เพราะพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ‪ก็กลายเป็นแบบนี้ล่ะ
‪มยองซอก แกไม่กลับไปทำงานเหรอ
‪ไม่ไปเหรอ
‪ไปสิ
‪จริงๆ ผมต้องไปทำงาน
‪แต่คนที่เรียกผมมาขับรถให้ ‪คือพี่ไม่ใช่เหรอ
‪ไปเดี๋ยวนี้เลย
‪ดัน ดูสำเนียงแม่หลานสิ
‪เว่อร์ซะไม่มี
‪นี่ ถ้าทำธุรกิจระดับโลก
‪ก็ต้องแบบนี้แหละ
‪ใครกันที่อับอายกลับมา
‪เจ้าลูกหมาเอ๊ย
‪ไปไหนก็ไป
‪จริงๆ เลย
‪ชุดนี้สีฉูดฉาดไปหรือเปล่าเนี่ย
‪ใส่ชุดนี้ไปเจอคู่หมั้น ‪ที่ไม่ได้เจอนานหลายปี
‪จะไม่ดูแรงไปหน่อยเหรอ
‪แค่นี้เอง
‪ยังไงก็เถอะ...
‪ตายจริง ใครกันเนี่ย
‪ดันใช่ไหม
‪กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่
‪คุณป้า สบายดีไหมคะ
‪หนูเพิ่งกลับมาค่ะ
‪แต่ทำไมหุ่นถึงเป็นแบบนี้เนี่ย
‪ดูผอมโซมาเชียว
‪ดูโทรมมากๆ
‪จินซุกสบายดีไหมคะ
‪สบายดี
‪ปีก่อนเธอคลอดลูกชายที่แข็งแรง
‪และตอนนี้ก็มีลูกอีกคน
‪แม่สามีบ้านนั้นตื่นเต้นดีใจยกใหญ่
‪เหมือนได้โชคสองชั้น
‪ดีจังเลยค่ะ
‪ตอนนี้เธออยู่ที่ห้องให้นมลูก
‪- ไปหาเธอสิ ‪- ค่ะ คุณป้า
‪ถ้างั้นไว้เจอกันนะคะ
‪ได้สิ
‪ดัน รอเดี๋ยว
‪ไปแล้วทำให้พวกเขาแพ้ราบคาบ
‪เหยียบย่ำพวกเขากลับมา
‪แม่ก็...
‪แค่นี้หนูไม่ต้องทำอะไร ‪ก็เอาชนะได้ค่ะ
‪อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว
‪แล้วยังผอมลงอีก
‪เธอคงผ่านเรื่องแย่ๆ มาเยอะสินะ
‪ดันตั้งใจลดน้ำหนักเอง
‪เพื่อให้เข้ากับกระแสโลก
‪เดี๋ยวนี้น่ะ ถ้ากินอะไรตามใจปาก
‪จะโดนคนอื่นเรียกว่าหมูได้
‪รู้ไว้ด้วย
‪ทำไมเธอต้องโมโหฉันด้วย
‪อายุปูนนี้คนอื่นก็ต่าง ‪มีครอบครัวมีลูกกันหมดแล้ว
‪แต่เห็นหล่อนเป็นแบบนั้น
‪ฉันเลยพูดไปเพราะเป็นห่วง
‪ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งสิ้น
‪ตลอดเวลาสิบปีที่ดันลูกฉัน ‪ไปเรียนต่อที่รัสเซีย
‪ลูกชายอธิบดีกรมการปกครอง ‪เฝ้ารอเธออยู่ทุกวัน
‪งั้นเหรอ
‪งั้นก็ค่อยยังชั่ว
‪เห็นมีข่าวลือว่าสหายคนนั้น ‪ไม่อยากแต่งงาน
‪เลยไปรับราชการที่ด่านหน้าน่ะ
‪นี่
‪พวกเขาจะแต่งงานกันปีนี้
‪อย่าลืมมากินบะหมี่ ‪ให้ท้องแตกแล้วกัน ถ้างั้น...
‪ลาก่อน
‪ออกมาข้างนอกด้วยกันแบบนี้
‪ดีกว่าหมกตัวอยู่แต่ในบ้านใช่ไหม
‪จริงด้วยค่ะพี่
‪สหายยองแอ
‪คราวก่อนคุณตามหาแป้งฝุ่นนี่คะ
‪มีเครื่องสำอาง ‪ยี่ห้อ "ฉันและเธอ" เข้ามาค่ะ
‪ปกติแล้วจะส่งออกไปยุโรปเท่านั้น
‪ฉันเอามาให้เป็นพิเศษ ‪เพราะคิดถึงสหายยองแอค่ะ
‪ไว้คราวหน้าฉันจะมาซื้อ ขอให้ขายดีนะ
‪มีของจากเพื่อนบ้าน...
‪ข้างล่างด้วยค่ะ
‪เอสเซนส์ตัวนี้ขายดีที่สุด
‪ในแถบเพื่อนบ้านข้างล่างเลยค่ะ
‪เดี๋ยวนะ
‪ผลิตภัณฑ์ของบริษัทฉัน ‪โด่งดังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
‪ขายได้ถึงสิบห้าล้านขวดเลยนะคะ
‪ยี่สิบล้าน...
‪ดูชุ่มชื่นดีนะ
‪มีส่วนผสมอะไรบ้างเหรอ
‪เรื่องนั้น...
‪อืม...
‪มีแต่ส่วนผสมดีๆ ค่ะ
‪คิดเสียว่าคั้นเอาส่วนผสมทั้งไร่
‪มาใส่ไว้ในขวดก็ได้ค่ะ
‪สารสกัดผลต้นพริกหอม
‪สารสกัดดอกพัลซาทิลล่า
‪และดูเหมือนว่าจะมี ‪สารสกัดโสมขาวด้วยนะคะ
‪ช่วยให้ใบหน้ากระจ่างใส
‪และด้วยเทคโนโลยีสลิมฟิต ‪ทำให้ทาแล้วรู้สึกบางเบาเหมือนอากาศ
‪ไม่รู้สึกเหนียวเหนอะหนะค่ะ
‪ตายจริง
‪สหายซัมซุกของเรา ‪มีความรู้ลึกซึ้งเรื่องความงามมากเลย
‪เพราะแบบนี้ถึงงามเลิศสินะ
‪- ค่ะ ‪- ใช่ค่ะ
‪คุณเป็นใครคะ
‪ทำไมสำเนียงถึง...
‪เธอทำภารกิจพิเศษ ‪แถวเพื่อนบ้านข้างล่างมา
‪ถ้าเคยทำภารกิจพิเศษ ‪แถวเพื่อนบ้านข้างล่าง
‪ก็น่าจะรู้จักผลิตภัณฑ์นี้ ‪ดีกว่าใครนะคะ
‪แน่นอนค่ะ ฉันทราบดีกว่าใครเลย
‪ฉันซื้อหนึ่งขวด
‪ค่ะ
‪ฉันจ่ายให้เอง
‪- เก็บเงินไว้เลย ‪- ทำไมล่ะ
‪คุณคะ
‪จุดเด่นของผลิตภัณฑ์นี้คือ ‪ช่วยให้ผิวชุ่มชื้นเปล่งประกาย
‪- คุณต้องเน้นเรื่องนั้นสิคะ ‪- คะ
‪อีกอย่างการท่องจำส่วนผสม ‪เป็นพื้นฐานของแม่ค้าไม่ใช่เหรอ
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ฉันแค่อยากเตือนคุณไว้
‪และนี่ไม่ได้ขายได้สิบห้าล้านขวดนะคะ
‪ยอดขายทั้งหมดคือยี่สิบล้านขวดค่ะ
‪(ยอดขายทะลุยี่สิบล้านขวด)
‪ในประเทศเรามีเคส...
‪ที่เล่นร่มร่อนแล้วตกไม่มากนัก
‪เนื่องจากภูมิประเทศมีป่ามาก
‪ถึงตกลงมาก็อาจจะ ‪แค่กระดูกหักหรือมีแผลฟกช้ำ
‪ก่อนอื่นนายไปซาวน่าก่อนเถอะ ‪ไปโกนหนวดด้วย
‪ประเทศเรามีอัตราพื้นที่ป่า ‪เป็นอันดับสี่ของโลกเลยนะ
‪ตรงนี้ก็ป่า ตรงนั้นก็ป่า
‪เกาะร้างก็เป็นป่า
‪ขนาดเขตดีเอ็มซียังเป็นป่าเลย
‪เฮ้ย นายนี่จริงๆ เลย
‪นายจะบอกว่าท่านประธานฉัน ‪อาจจะตกที่เขตดีเอ็มซีก็ได้เหรอ
‪ก็ยังไม่รู้ไง ‪ระยะทางที่นั่นก็ไม่ไกลด้วย
‪ถอยไปเลย
‪ถ้างั้นเธอคงติดต่อ ‪ผ่านอุทยานแห่งชาติแล้ว
‪เธออาจจะความจำเสื่อมเพราะช็อก
‪ตอนที่ตกลงมา
‪หรืออาจจะยืนเหยียบกับระเบิด ‪ในทุ่งระเบิดอยู่
‪ก็เลยขยับตัวไม่ได้
‪นายไปซาวน่าด้วยนะ ตัวเหม็นมากเลย
‪สรุปแล้วเรายังไม่เจอ ‪เครื่องร่อนหรือศพ...
‪(มยองจีประกันภัย พัคซูชาน)
‪จะบอกว่าเคสของเอวา เบคก้า...
‪วีสเนียสก้าครับ
‪ครับ จะอะไรก็ช่าง ‪เหมือนกับเคสของเธอ
‪เมื่อลองคำนวณแรงและทิศทางของลม
‪เราควรค้นหาเพิ่มเติม ‪ที่เกาะร้างทางตะวันตก
‪หรือบริเวณดีเอ็มซีอย่างนั้นเหรอ
‪ใช่แล้วครับ
‪ผมคิดหนักเลยว่าควรเล่าเรื่องนี้ไหม
‪- อะไรเหรอ ‪- ก่อนเกิดอุบัติเหตุ ท่านประธาน
‪พูดไว้แบบนี้ครับ
‪มีที่ที่ฉันอยากรีบขึ้นไปน่ะ
‪ขึ้นไปที่ไหนครับ
‪ที่ที่สูงๆ
‪ตอนนั้นผมก็สงสัยว่าเธอหมายถึงอะไร
‪แต่พอมาคิดดู หลังฟังเขาพูด
‪ที่เธอบอกว่าสูง...
‪ต้องเป็นฝั่งเหนือแน่ๆ
‪ทำไมนายเพิ่งมาพูดตอนนี้
‪เรื่องลงล็อกพอดีเลย
‪พวกคุณจะบอกว่าเซรี ‪ขึ้นไปเกาหลีเหนืองั้นเหรอครับ
‪ไม่ครับๆ ไม่ใช่แบบนั้นครับ
‪ผมแค่คิดว่าเธออาจจะมีลางสังหรณ์ ‪ที่รู้อนาคตอะไรแบบนั้นครับ
‪- พอเถอะครับ ‪- ครับ
‪- คุณพัคซูชานครับ ‪- ครับ
‪ผมทราบว่าคุณเป็นห่วงหลายเรื่อง ‪เพราะมูลค่าประกันมหาศาล
‪แต่การที่คุณ ‪ปล่อยข่าวลือไปทั่วแบบนี้
‪ผมในฐานะครอบครัว ‪ไม่อาจมองข้ามได้อีกต่อไป
‪ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก
‪คุณจะต้องไปพบ ‪ทนายที่ปรึกษาของเรานะครับ
‪- อะไรนะครับ ‪- ถ้างั้น...
‪คุณคงไม่จบแค่โดนไล่ออกธรรมดาแน่
‪วันนี้ฉันและสามีมาที่นี่
‪ในฐานะตัวแทนครอบครัวค่ะ
‪เราต้องเตรียมรับมือ ‪กับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้น
‪ฉันอยากดู...
‪รายการธุรกรรมของเซรีส์ชอยส์
‪มันอยู่ไหนเหรอคะ
‪ฝีมือไม่เหมือนคนเพิ่งเล่นเลยนะครับ
‪ตอนอยู่ฝั่งใต้ ‪ผมเคยเล่นยิงปืนโคลนครับ
‪ผมบอกให้ระวังคำพูด
‪ไม่ให้พูดคำว่า "ใต้" ไงครับ
‪เถ้าแก่ชอน ‪คุณจะให้ผมหมื่นดอลลาร์เหรอครับ
‪ผมบอกว่าไม่ให้พูดจู้จี้กับผมไง
‪ถึงจะปลอมแปลงตัวตน ‪ในหนังสือเดินทางคุณว่าเป็นทูต
‪แต่ที่นี่คือเกาหลีเหนือนะครับ
‪ถ้าถูกจับได้ขึ้นมา ‪จะมีคนเดือดร้อนมากมายนะ
‪ให้ตายเถอะ รู้แล้วครับๆ
‪หมายังเห่าด้วยเลยเนี่ย
‪เจ้าหมา มาเร็ว
‪วิ่งเลยๆ
‪ใช่แล้ว
‪ช่วยเตรียมบะหมี่เย็นใส่เนื้อไก่ฟ้า
‪ที่ผมยิงได้ให้หน่อยนะครับ
‪ใส่ไก่ฟ้าด้วยจะได้เป็น ‪บะหมี่เย็นพยองยางของแท้
‪ผม...
‪คงจะอร่อยน่าดู
‪รีบเดินเร็ว
‪(สถานีแคซอง)
‪รถรับส่งครับ
‪คุณครับ
‪ผมมีรถรับส่งนะครับ
‪- คันต่อไป ไปบงดง ‪- ขึ้นเลย
‪มีรถรับส่งนะครับ
‪รถรับส่งครับ
‪- รถรับส่งค่ะ ‪- ไปบงดง
‪คุณจะไปที่ไหนครับ
‪(แท็กซี่)
‪ตรงนี้เป็นพื้นที่ด่านหน้า
‪แถมตอนกลับ ‪ต้องตีรถเปล่ากลับมา ไม่ไปครับ
‪ไม่ครับ ‪ถึงจะให้เงินเพิ่มก็ไม่ไปครับ
‪ถนนแถวนั้นขรุขระด้วย...
‪ไม่ได้นะ...
‪ขอเพิ่มอีกหน่อยสิครับ
‪เชิญเลยครับ
‪(แคซอง 75-8017)
‪(ไม่ว่าง)
‪มันฝรั่งลูกกลมๆ มันฝรั่งแดฮงดัน
‪ลูกใหญ่มาก กินคนเดียวไม่หมด
‪อะฮ้า
‪มันฝรั่งๆ มันฝรั่งลูกโต
‪ฉันชอบเหลือเกิน
‪คงกินไม่หมด
‪เป็นอะไรไปเนี่ย
‪พระอาทิตย์ก็ใกล้ตกแล้วด้วย ‪ทำยังไงดี
‪ต้องการโทรศัพท์เคลื่อนที่ไหมคะ
‪ถ้าคุณมี ผมขอยืมหน่อยครับ
‪ทำไมไม่มีสัญญาณเลยเนี่ย
‪เพราะเป็นภูเขาเหรอ
‪ถ้าอย่างนั้นจะทำยังไงคะ
‪นี่ครับ
‪ถ้าเดินจากตรงนี้ไปสิบลี้ ‪จะมีหมู่บ้านอยู่
‪ต้องไปพาคนที่นั่นมาช่วยครับ
‪รอตรงนี้นะครับ
‪เดี๋ยวค่ะ
‪ให้ตายสิ
‪เกือบลืมกุญแจไปเลย
‪เดี๋ยว...
‪หยุดก่อน
‪- ครับ ‪- คือว่า...
‪เหมือนว่ารถจะเสียนะ
‪แล้วถ้าให้ผู้หญิงอยู่คนเดียว ‪ก็อันตรายนี่
‪เราไปกันเถอะครับ
‪ถ้าให้เธอติดรถ ‪แล้วเธอดันสังเกตขึ้นมาจะทำยังไงครับ
‪คนพวกนี้ไม่มีความเมตตาเลย
‪ถอยหลังครับ ถอย
‪คุณจะไปที่ไหนครับ
‪ฉันจะไปหมู่บ้านทหารด่านหน้าค่ะ
‪เราไปไม่ถึงที่นั่นนะ
‪ขอส่งคุณระหว่างทางได้ไหมครับ
‪นี่ อาครับ
‪วนไปส่งเธอหน่อยไม่ได้เหรอครับ
‪ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ สหาย
‪ผมจะไปส่งคุณให้ถึงที่หมาย ‪อย่างปลอดภัยครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ว่าแต่เราเคยเจอกันที่ไหน ‪มาก่อนหรือเปล่าครับ
‪ไม่เคยเจอค่ะ
‪พอดีหน้าคุ้นๆ น่ะครับ
‪ผมถามได้ไหมครับ ว่าไปที่นั่นทำไม
‪ไม่ได้ค่ะ
‪อย่างนี้นี่เอง
‪ถามไม่ได้สินะครับ
‪กังซุก อยู่ไหนน่ะ
‪แม่ครับ ‪มาที่หน้าร้านขายเกี๊ยวข้าวสิครับ
‪- เร่เข้ามา ‪- มาดูสิ
‪ทำไมที่นี่ไม่มีไฟถนนเลยคะ
‪- รับเกี๊ยวสักหน่อย ‪- มาดูสิคะ
‪- ลองนี่ ‪- ยินดีต้อนรับค่ะ
‪สหายยองแอ
‪- โอ๊ะ ‪- มานี่
‪อยู่ๆ หายไปไหนกันหมดเนี่ย
‪อยู่ไหนกัน
‪ซื้ออีกสิ
‪- แม่ ‪- ทางนี้
‪- สวัสดีครับ ‪- ผมสืบให้แล้ว
‪- ครับ ‪- ช่วงสามปีที่ผ่านมา
‪ไม่มีหญิงประเภท 11 ‪ที่อายุประมาณนั้นกลับมาเลย
‪อย่างนั้นเหรอครับ
‪มีหญิงคนหนึ่งเพิ่งกลับมา
‪แต่เธออายุ 50 ปลายๆ ‪และเป็นคนที่ผมรู้จัก
‪นอกจากนั้นก็ไม่มีแล้ว
‪งั้นเหรอครับ ต้องขอบคุณมากนะครับ
‪ผมจะตอบแทนให้อย่างหนัก ‪ผ่านทางสหายหัวหน้าฝ่ายชเวนะครับ
‪ครับ
‪สหายจองฮยอก
‪โอ๊ะ สหายจองฮยอก
‪เรากำลังจะไปหาสหายอยู่พอดี
‪- อะไรนะครับ ‪- สหายคู่หมั้นน่ะค่ะ
‪เราไปตลาดด้วยกัน แต่คลาดกันค่ะ
‪คลาดกันเหรอครับ
‪ตอนแรกก็ตามกันมาอยู่ดีๆ
‪แต่เผลอแป๊บเดียว ก็หายไปไหนไม่รู้
‪ฟ้าก็มืดแล้วแต่เราหาเขาไม่เจอ...
‪เมื่อกี้สหายจองฮยอก...
‪วิ่งไปแบบนั้น ‪เพื่อไปตามหาสหายชเวซัมซุกเหรอ
‪น่าจะอย่างนั้นค่ะ
‪เดี๋ยวนะ เขารีบร้อนวิ่ง ‪ไปหาผู้หญิงคนอื่น
‪แต่ทำไมใจฉันถึงเต้นแรงไปกับเขาด้วย
‪อย่าเต้นแรงสิ
‪ลองเกี๊ยวหน่อยสิคะ
‪ชิมหน่อย
‪เอาไปสองเลยก็ได้
‪เอาหน่อยนะ
‪เหลือเท่านี้แล้วค่ะ ‪ช่วยเหมาไปหน่อยค่ะ
‪ช่วยซื้อหน่อยครับ
‪หนึ่ง
‪สอง
‪สาม
‪สี่
‪ห้า
‪- หก ‪- หก
‪- เจ็ด ‪- เจ็ด
‪แปด
‪เก้า
‪สิบ
‪สิบเอ็ด
‪รับสักหน่อยนะคะ
‪- รับอะไรดีคะ ‪- ของถูกๆ
‪- ลองหน่อย ‪- นี่
‪- มาเร็ว ‪- สองเลยก็ได้
‪- สักนิดสิ ‪- มาๆ
‪- มาดูก่อน ‪- เร่เข้ามา
‪สักนิดนะคะๆ
‪- ทางนี้ ‪- มาเลย
‪- ลองหน่อยครับ ‪- เอาหน่อย
‪- น่านะ ‪- เอาหน่อยน่า
‪ที่นี่เหรอครับ
‪ทางนั้นค่ะ
‪อ๋อ ครับ
‪- ทางนี้เลย ‪- มาทางนี้
‪- ลองนิด ‪- เอาเลย
‪- มาค่ะ ‪- สักหน่อยนะ
‪ครั้งนี้...
‪ไม่ใช่เทียนไข แต่เป็นเทียนหอม
‪ถูกต้องไหม
‪ถูกต้องค่ะ
‪ที่นี่...
‪บนสะพานซิกริซวิล
‪ฉันไม่เสียใจค่ะ
‪พ่อ
‪พี่ใหญ่
‪พี่รอง
‪แล้วก็แม่คะ
‪หนูจะจากไปที่แสนไกลจริงๆ
‪แต่ก็อย่าอยู่อย่างมีความสุขกันมากนะ
‪ช่วยคิดถึงหนู...
‪เป็นครั้งคราวด้วยนะคะ
‪คุณจะถ่ายแต่วิวอยู่อย่างนี้เหรอคะ
‪คุณพ่อของสหายจองฮยอกขอร้องฉันไว้ค่ะ
‪ว่าไปเที่ยวครั้งนี้...
‪เราควรสนิทกันมากขึ้น
‪ผมก็ได้ยินมาเหมือนกัน
‪แต่จะให้สนิทหลังเจอกันครั้งเดียว...
‪ฉันก็คิดเหมือนกันค่ะ
‪แต่ผู้ใหญ่บอกมาแบบนั้น
‪ถ่ายรูปคู่กลับไปหน่อยไหมคะ
‪จริงด้วยครับ รอสักครู่นะ
‪- ขอโทษนะครับ ‪- แม่จ๋า
‪ช่วยถ่ายรูปให้เราหน่อยได้ไหมครับ
‪โอเคค่ะ เอากล้องมาสิคะ
‪แต่ว่าที่นี่น่ากลัวนะคะ
‪ต้องถ่ายที่นี่ด้วยเหรอ
‪ไปแล้วเหรอ
‪ตกใจหมดเลย
‪เสียดายผู้ชายจัง
‪สับสนเหรอ สับสนอะไร ฉันเหรอ
‪- ผมมีผู้หญิงคนอื่น ‪- อะไรนะคะ
‪ฉันอายเหลือเกิน
‪สหายซัมซุกโดนทิ้งเหรอคะ
‪ถ้าบอกว่าที่คู่หมั้น ‪ว่ามีคู่หมั้นอีกคน
‪ต้องหักคอเขาทิ้งเลยนะคะ
‪ไปสู้สาวพยองยางนั่นได้เลย
‪ฉันมีนัดน่ะค่ะ
‪ฉันไม่จำเป็นต้องแต่งตัว ‪เพื่อเอาชนะเธอหรอกคะ
‪เจอเซรีที่ไหน
‪ถ้าสงสัยอะไรเรื่องผม ‪ก็มาถามผมโดยตรง
‪ถึงฉันจะไปจากที่นี่แล้ว
‪ฉันก็อยากให้คุณรีจองฮยอกมีความสุข
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน