NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIONE POSTACI, ORGANIZACJE ORAZ WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE
- Proszę. - Zapraszam.
- Proszę. - Pani spróbuje.
Tym razem
to świeca zapachowa.
Prawda?
Tak.
Chyba ktoś panią wystawił.
Dziękuję za pomoc.
Do widzenia.
Dobra.
Do zobaczenia,
o ile los nam pozwoli.
Jakim cudem pan tam wtedy stał,
akurat wtedy,
z tą świecą?
Aż mi serce mocniej zabiło.
Już pan tak robił, prawda? Na pewno.
Dobrze panu wyszło.
Wie pan,
my to nazywamy umiejętnością podrywania.
O co chodzi?
Chodzi o to, że serce to miłość.
W Korei Południowej
to oznacza, że ktoś się komuś podoba.
Wątpię, żeby o to chodziło, ale...
Tak?
Mówi pani o bijącym sercu...
Znaczy, żeby się pani nie zdenerwowała,
- muszę pani coś powiedzieć. - A co pan tak kluczy?
- Niech pan mówi. - W moim życiu jest kobieta.
Co?
Mam narzeczoną.
Zaraz.
Co pan właśnie powiedział?
- Mam narzeczoną... - Nie, wcześniej.
- W moim życiu... - Jeszcze wcześniej.
Żeby się pani nie zdenerwowała...
Właśnie, to.
To było bardzo obraźliwe.
Zdenerwowana? Kto?
Ja? Dlaczego?
Nie jestem zdenerwowana.
Chyba doszło do nieporozumienia.
Nie interesuje mnie,
czy ma pan jakąś kobietę, czy nie. Rozumie pan? Bo ja mam mężczyznę.
Wielu mężczyzn w Seulu.
- Wielu? - Tak.
Wszyscy pewnie teraz płaczą z tęsknoty.
Dlatego muszę szybko wracać.
Czyli wraca pani dla mężczyzn?
Częściowo dla mężczyzn.
Tak czy siak muszę wrócić.
Przecież tu nie zamieszkam.
Nie o to mi chodziło.
Choćby pan prosił, nie zostanę.
To było bardzo obraźliwe.
Ustalił pan granicę, panie Ri.
I mam jej nie przekraczać.
Ładnie pani to ujęła.
Pan się nie martwi, bo ja potrafię nie przekraczać granic.
Nigdy nawet mandatu nie dostałam.
Nie przekraczam granic.
Patrzę przed siebie, nie na boki.
A prowadząc samochód, nie trzeba patrzeć na boki?
Czy to ważne? Nie rozumie pan?
Jest pan aktorem? Dobrze udaje pan nasz akcent.
Dobry oszust umie wszystko.
Akcent z wyspy Czedżu też podrobię.
- Zatrzyma się pan? - Jak to?
Zatrzymać samochód!
- O co chodzi? - Chyba widziałem znajomą.
Nikogo stąd pan nie zna.
- Pewnie nie. - Niech pan wraca.
Wyglądała jak ona.
Przepraszam.
Co pani tu robi?
Kogo pani szuka?
Ri Jeong Hyeoka.
O tej porze?
Skąd go pani zna?
To jakieś przesłuchanie?
W tej wsi to ja rządzę.
Poproszę o przepustkę.
SEO DAN
Zechce nam pani powiedzieć, co ją z nim łączy?
Jestem jego narzeczoną.
Co takiego?
Jestem narzeczoną Ri Jeong Hyeoka.
Ale...
Chodźmy.
Grał pan na dwa fronty, a nie wyglądało na to.
Na dwa fronty?
Tak chyba nie było.
Ma pan dwie narzeczone.
W gazetach by o tym pisali.
Pani nie jest moją narzeczoną.
A mówił pan, że tak.
To były pana słowa, nie moje.
Bo pani miała wrócić...
Ale nie mogłam, tak?
Po co pan to powtarza?
A jeżeli będzie z tego kłopot?
To już po nas.
- Niemożliwe. - Dlaczego?
A jeśli ona tu wróci?
Nie myślał pan o tym?
Jest na studiach w Rosji.
Czyli szybko tu nie wróci.
Myślała pani, że tego nie przewidziałem?
Głupi nie jestem.
Czyli kłopot jest już teraz, tak?
A więc jest pan głupi. Co dalej?
Szmat czasu.
Kiedy wróciłaś z Rosji?
Parę dni temu.
Wybacz, że się nie odezwałam.
Przyjechałam po samochód, który wujek ci pożyczył.
Zamierzałem go zwrócić w weekend.
Rozumiem.
- Ta kobieta... - Mama pyta o ciebie.
Wpadnij do nas w Pjongjangu.
Zjemy kolację z rodzicami.
Daj mi kluczyki i pojadę.
Niebezpiecznie jest jechać o tej porze.
Drogi tu są gorsze niż w Pjongjangu.
Co proponujesz?
Odwiozę cię do domu.
Dziękuję.
Ta kobieta wykonuje dla mnie misję.
Współpracujemy.
Czy tak?
Tak, najwyraźniej się zgadza.
A co wtedy, gdy osiągniecie cel misji?
Nadal będziecie się spotykać?
Już nigdy więcej.
To prawda.
Nasze relacje to...
jakby sojusz strategiczny.
Po ukończonej misji więcej się nie spotkamy.
Nigdy w życiu.
Proszę więc tego źle nie zrozumieć.
Mam dziwny akcent, prawda?
Należę do 11 Dywizji.
Wiąże się z tym smutna historia, ale więcej pani nie mogę zdradzić.
Nie obchodzi mnie to.
Cieszę się, że nie ma żadnego nieporozumienia.
Powinnam już wracać do domu.
Życzę wam bezpiecznej podróży.
Coś nie tak?
Przecież tu pani mieszka.
Ciemno jest, proszę zamknąć drzwi i zostać w środku.
Niedługo wrócę.
Możemy jechać.
Wiesz, ile razy się spotkaliśmy?
Teraz będzie siedem.
Razem z rodzicami cztery razy,
a za piątym się zaręczyliśmy.
To było siedem lat temu.
Tyle lat minęło?
Następnym krokiem jest ślub.
Tak to wygląda.
Ale nie sądzisz, że czegoś tu brakuje?
Miłości.
Brakuje nam miłości.
Powinniśmy się kochać.
Weźmiemy ślub.
Chcę zrobić wszystko tak, jak należy.
Pomóż mi w tym.
Postaram się.
A właśnie.
Zadzwonię do mamy i powiem, że przyjedziemy razem.
O dziewiątej rano...
I jak?
No cóż...
O rety.
- Za bardzo rzuca się w oczy? - No tak.
- A ta? - Przecież nie ty bierzesz ślub.
Weź się zainteresuj, co?
Wreszcie po latach spotkam zięcia.
Właściwie to nie jest jeszcze twój zięć.
Bądź po prostu uprzejma.
Mam być „uprzejma”?
Ale zwiąż włosy.
Pomyśli, że jesteś duchem i nam zemdleje.
Nie odzywaj się już i zaczekaj na zewnątrz.
Dlaczego?
A jeżeli Jeong Hyeok odstawi samochód i będzie chciał wracać?
Masz go tu przyprowadzić, jasne?
Jeong Hyeok!
Skoro już tu jesteś, to powinieneś przynajmniej się przywitać.
Witam państwa.
PJONGJANG MODELOWYM MIASTEM
Towarzyszko windziarko.
Doceniam waszą pracę.
Jedziemy na 13 piętro.
Jedziemy do mieszkania właścicielki domu handlowego.
Zostaniecie na noc? Muszę to zanotować.
Nie, to tylko wizyta.
Pewnie cieszy was to spotkanie po latach.
Nic dziwnego, że Jeong Hyeok cię odwiózł.
Dan, Jeong Hyeok zdaje się oziębły,
ale to szczery człowiek jak mało kto.
Wyróżnia się.
Siedem lat bez spotkania, inni by sobie kogoś znaleźli,
zdradzaliby na pewno.
Inne dupki na pewno by sprowadziły sobie jakąś kobietę do domu.
- Wujku. - Tak?
- Jedźmy w ciszy. - Dobrze.
Myeong Eun, masz same skarpetki.
Och, przyjechałeś.
Przepraszam, że z tak późną wizytą.
Gdzie tam, pora nie jest późna.
Późny to wasz ślub.
- Zapraszamy na kolację. - Podziękuję.
Jest już gotowe.
Wszystko.
Zazwyczaj o tej godzinie jemy.
Chodź, zapraszamy.
- Ale ja już jadłem. - Jeszcze nie poszedłeś?
- Zapraszam, tędy. - Dziękuję.
Mamy w zwyczaju jadać takie posiłki.
Dziękuję.
Czuj się jak u siebie.
Smacznego.
Wszystkie okoliczne swatki już wiedzą, że Dan wróciła z Rosji
i nic tylko proszą o spotkanie.
Mówię im, że jest już zaręczona, ale one ciągle naciskają.
Tak mnie już męczą, że mam dosyć.
Męczą cię? A kto?
Znaczy, no, nigdy o czymś takim nie słyszałem.
Otwórz usta.
Zajmij się tym, żebyś nic nie mówił.
Spróbuj tego, dobrze wysmażone.
Może to jej sobowtór?
Wyglądała tak samo.
- Zjadła już pani? - Czy brat nie mówił panu,
że zwą mnie Wybredną Księżniczką?
Nie zjem ponad trzech kęsów dania, chyba że jest wyjątkowo dobre.
Następnym razem
wybiorę lepsze miejsce.
Nie trzeba. Nie będzie następnego razu.
Pani brat mi o tym nie mówił i nie sądziłem,
że jest pani taka piękna. Oby był ten następny raz.
Podobno ma pan dobre wykształcenie
i niezłe oko jak na swój wiek.
Ponoć potrafi pan dobrze inwestować.
Mój brat chyba się w panu zakochał.
- Schlebia mi pani. - Ale, panie Gu,
nic z tego nie będzie.
Rozumiem, o co tu chodzi.
Zaczyna pan w taki sposób,
gdyż ma swój cel.
Chce mnie pan poślubić, żeby zgarnąć całą pulę.
Wątpię, że tak będzie.
Dorastałam w trudnej rodzinie,
więc dostrzegam takie rzeczy.
Niech pan zabierze mojemu bratu jakieś grosze i kończy już.
Nawet wino jest do kitu.
Ona była najmądrzejsza z całej rodzinki.
Ciekawe co u niej.
Co ja w ogóle wyprawiam?
To wygląda, jakbym...
nie mogła się doczekać, aż on wróci.
Matko.
Tak mi wstyd.
Zabawne.
Bardzo zabawne.
Co was tu sprowadza?
Wszystko widziałyśmy.
Znaczy co?
Pewnie ci serce pękło.
Wcale nie.
Wielu w życiu potworów spotkałam,
ale nie miałam pojęcia, że Jeong Hyeok jest do tego zdolny.
Tak mi przykro.
Przestańmy tak tu sterczeć i porozmawiajmy w środku.
Pora na SD i piwo.
- Racja. - Słusznie.
- Chodźmy. - Tak.
Ale...
Chwila.
Co to za SD i piwo? Jakiś kurczak z piwem?
Nie wiesz, co to SD i piwo?
Suszony dorsz i piwo. Idealne połączenie.
Będzie ci się po nocach śniło.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Słuchajcie,
dlaczego wpadacie tak w środku nocy?
Napijmy się.
- Do dna. - Na zdrowie.
Zdrówko.
Do tej pory myślałyśmy,
że Sam Suk jest nieobyczajna.
- Owszem. - Ale ta kobieta,
którą spotkałyśmy, to już w ogóle dno kompletne.
Sam Suk, ty to przy niej wzór cnót.
Jak mówisz, że jest nieobyczajna, to masz na myśli, że suka?
Suka?
Nie do końca rozumiem, ale brzmi dobrze.
Tak wy tam przeklinacie?
Tak, synonimy suki to:
dziwka, szmata,
zdzira i tak dalej.
- „Zdzira”? - „Szmata”?
Czyli na Południu też mają dużo przekleństw.
Na to wygląda.
Ta suka powiedziała tak:
„Jestem narzeczoną Ri Jeong Hyeoka”.
Najbardziej wkurzyło mnie to,
że nasz Jeong Hyeok wpakował ją do samochodu
i tak sobie z nią odjechał.
- Matko. - Okropność.
Powiedz, Sam Suk,
rzucił cię?
Rzucił i to jak.
- Ojej. - Biedactwo.
Przepraszam.
Dziękuję wam za troskę,
ale sami się z tym uporamy.
Nie możemy ci pozwolić.
- Słucham? - Wszystkie tu wiecie,
że zawsze uważałam Jeong Hyeoka za dobrego człowieka.
Jeżeli to prawda,
jeżeli zaręczony z kimś się znowu zaręczył,
trzeba mu skręcić kark.
Co?
Jak to skręcić?
Nie tylko kark.
Ja bym mu wszystko skręciła.
Dobrze mówisz.
- Zgadzam się. - Musi dostać nauczkę.
Musimy coś z nim zrobić dla dobra wioski.
- Słusznie. - Co nie?
No, wiecie...
To mnie rzucił, możecie przestać.
Nie możemy.
Nie przestaniemy, bo to poważna sprawa.
- Racja. - Bardzo poważna.
- Trzeba dać dupkowi nauczkę. - Tak tego nie zostawimy.
- Napijmy się. - Zdrówko.
Dlatego mówią, żeby bać się nowych fanów, a nie antyfanów.
Co takiego? Co to za „antyfanowie”?
Nieważne. Pora na SD i piwo.
SD i piwo. Do dna.
Tak, napijmy się.
Chyba nie ma co oceniać książki po okładce.
Co?
Powiem pułkownikowi,
że Jeong Hyeok
powinien zostać surowo ukarany przez armię.
Co?
Jak taki zepsuty człowiek
może dowodzić kompanią?
- Rzeczywiście. - Zgadza się.
- Racja. - Słusznie.
Szczerze mówiąc...
to rodzice kapitana Ri
oraz rodzice tamtej kobiety chcą, żeby oni byli razem.
To takie małżeństwo z rozsądku.
A co z tobą, Sam Suk?
Ja to...
Znacie Romea i Julię?
- Julię? - Znaczy co?
- Nie wiem. - Co to?
- Znasz? - Nie.
To jacyś Amerykanie?
- Nie wiem. - Ani ja.
A Gyeonu i Jiknyeo?
- Gyeonu i Jiknyeo znamy. - Siódmy lipca.
- Znamy. - I to dobrze.
- Oczywiście. - To piękna historia.
Jestem jak Jiknyeo.
Och.
Bardzo go kocham, ale dzieli nas ściana rzeczywistości.
Czyli mówisz nam,
że sprzeciw ich rodziców
powstrzymuje twoją miłość?
Świetnie powiedziane. Tak właśnie jest.
- Och, matko. - On jest dobrym synem.
Nie chce się sprzeciwiać rodzicom.
Rozumiem go.
Chcę, żebyście i wy zrozumiały.
Próbujesz chronić mężczyznę,
który pojechał z inną. Jesteś taka dobra.
Sam Suk, jesteś wyjątkowo dobrą osobą.
- Schlebiasz mi. - Rety.
Może się napijemy?
- Dobrze. - Dobry pomysł.
- Na zdrowie. - Zdrówko.
- Zdrówko.
- Co za nieporozumienie. - Ulżyło mi.
- Nie znałam jej z tej strony. - Ani ja.
- Idziesz na dworzec? - Najpierw gdzieś wstąpię.
Gdzie? Podwiozę cię.
Nie trzeba. Wezmę taksówkę.
Dobrze.
Do zobaczenia.
Ale zimno.
SEOJAEGOL, STREFA BOTONGGAK, PJONGJANG
Co taki samochód robi tu o tej porze?
Co tu robicie?
Jeong Hyeok, nie mówiłeś, że wpadniesz.
Jadłeś coś?
Tak. O co chodzi z tym strusiem?
Taka moda, że są strusie zamiast psów.
Słychać je głośniej niż szczekanie.
No tak. Gdzie jest tata?
W środku. Chodź.
Dan odwiedziła nas dwa dni temu.
Wyglądała wyjątkowo pięknie.
Ślub powinien się odbyć
jeszcze w tym roku.
W tym roku? Nie za wcześnie?
Od siedmiu lat są zaręczeni. O co chodzi?
Ale Dan dopiero co wróciła,
a Jeong Hyeok pracuje na pograniczu.
Trochę daleko od Pjongjangu.
Nie powinniśmy się tak śpieszyć.
Zrobię, jak zdecydujesz.
Ale czy mogę mieć prośbę?
Przestań mnie trzymać.
- Idź prosto. - Puszczaj.
Matko.
Sam Suk,
jeżeli potrzebujesz rady co do związku z Jeong Hyeokiem,
dzwoń do mnie. Chętnie pomogę.
- Pomożesz? - Tak.
- Właściwie... - Mów śmiało.
Jeżeli kapitan Ri dostanie awans
i osiągnie sukces,
jego rodzice staną się łaskawsi.
- Co? - Na przykład
jeżeli dostanie Gwiazdę Zasług,
to będzie jakby most między Gyeonu i Jiknyeo.
Już rozumiem, o co ci chodzi.
Nie martw się. Powiem o tym mężowi.
Naprawdę?
Yeong Ae.
Ej! Weź go rzuć!
Nie wychodź za niego!
Lepiej, żeby narzeczony pozostał narzeczonym.
Po ślubie twój ukochany przestanie być takim kochanym.
Zniknie.
Jak go kochasz, to trzymaj go w sercu!
Tylko wtedy nie zniknie!
Co ty wyrabiasz? Upiłaś się?
- Przepraszam. - Rety.
Yeong Ae.
Naprawdę lubisz swojego męża?
Czy lubisz go dlatego, że jest pułkownikiem?
Poza byciem pułkownikiem, co w nim fajnego?
To zwykły, stary szop.
Jak śmiesz...
No co? Nie mam racji?
Co to ma być? Zabierajcie ją.
- Przepraszam. - Zwykły, stary szop.
- Sio mi! - Szop!
Dlaczego nie wolno mi o nim tak mówić?
- Przepraszamy. - Co ona taka ciężka?
- Puszczajcie! - Chyba oszalała.
- Puszczaj mnie! - Ale ona ciężka.
- A niech mnie. - I jak się upiła.
Puszczajcie, ale to już!
Spał pan poza domem.
W ogóle nie spałem, więc nieprawda.
Spędził pan noc poza domem, co za różnica.
Może pan nie przekraczać granicy?
To granica jak 38 równoleżnik, którego nie wolno nam przekraczać.
Sam pan tego chciał.
Stoi pan na granicy.
Nie będzie wojny, jeżeli jej nie przekroczymy.
Proszę o ostrożność.
Jest pani zła?
Nie, dlaczego miałabym być zła?
- Jeżeli nie zła... - Nie.
Może pani odłoży ten nóż?
Nie mogłam spać, więc dużo myślałam.
Wyjechał pan chwilę przed 20,
czyli o 22 powinien pan być w Pjongjangu.
Chwila przerwy na kawę.
Czyli wyjechałby pan koło 23 i wrócił między 1 a 2 w nocy.
A którą mamy teraz? Och, już 7,30.
Mówił pan: „Niedługo wrócę”. Ale nie wrócił.
- Musiałem coś zrobić. - Na pewno.
Będzie pani członkinią narodowej drużyny
w lekkiej atletyce.
Co takiego?
Poleci pani do Europy samolotem.
To dlatego nie wrócił pan wcześniej?
Powinien był mi pan powiedzieć.
Teraz mi głupio, że byłam niemiła.
Ale...
co prawda jestem wysportowana i potrafię nieźle biegać,
tylko to trochę za mało na drużynę narodową...
Będzie pani rezerwową na wypadek kontuzji.
Nie będzie pani musiała biec.
Jak tylko pani wyląduje,
to zniknie im sprzed nosa.
A potem co?
Wróci pani do domu.
Kiedy ten lot?
W przyszły czwartek.
Czyli zdążę na zgromadzenie udziałowców.
Nie będę przygotowana, ale poradzę sobie.
Potrzebuje pani zdjęcia, żeby wyrobić paszport.
Co jeszcze?
W Pjongjangu jest inaczej.
Powinna pani się zmienić,
żeby nie wzbudzać podejrzeń.
FRYZJER ILDANGBAEK
WZORCOWE FRYZURY
Tylko takie są do wyboru?
Tak, standardowe fryzury.
STYL MANSUDAE, STYL ZWIĄZANY
STYL MEWY, STYL POŻEGNALNY
Może po prostu ogolę się na łyso.
Wtedy Yeong Ae mi przebaczy.
I tak ci nie wybaczy.
Nie ma co niepotrzebnie się golić.
Dobrze.
I jaki wybór?
Biorę styl pożegnalny.
Bo żegnam się z tym krajem.
Doskonały wybór.
Straciłam całą objętość. Czyli dlatego to styl pożegnalny.
Wyglądasz ślicznie.
Przymierz to.
- Nie. - Dlaczego?
- Co ty? - Dlaczego zarzucasz na ramiona?
Co robisz?
Wkręciła się.
Podoba mi się.
Trochę staromodne, ale całkiem niezłe.
Chyba widziałam te spodnie na New York Fashion Week.
Ten wzór...
Zaraz, czegoś jeszcze brakuje.
To na głowę.
Takim wyglądem przytrze się nosa lasce ze stolicy.
Jedź do Pjongjangu i skop jej tyłek.
Cóż...
Nie muszę się starać, żeby pokazać, gdzie jej miejsce.
Jak się wczoraj spotkałyśmy,
to skopałam jej tyłek samą swoją twarzą.
Nieprawda. Nie miała skopanego tyłka.
Sama widziałam.
Rety.
Patrzcie na to.
Jakie ładne. Ile kosztuje?
To jest drogie.
Jak pani nie kupuje, proszę odłożyć, bo się ubrudzi.
Jak bardzo drogie?
Kosztuje 15 000 wonów.
- To przesada. - Zbyt drogie.
Ma pani pieniądze?
Nigdy w życiu
tak nie powiedziałam.
Ale racja. Nie mam pieniędzy.
Tutaj mają najlepsze ceny.
Dzień dobry?
Wróciła pani.
Chce pani coś zastawić?
Ja nie, ale przyprowadziłam inną klientkę.
Należy do 11 Dywizji, mieszkała na Południu,
więc ma coś niezłego.
Naprawdę?
Co chce pani zastawić?
To jeden z pięciu modeli kolekcji limitowanej FW 2019.
Osobiście sprzedał mi go projektant.
To jeden z pięciu, a niech pan zgadnie,
kto kupił pozostałe cztery.
Zaskoczę pana nazwiskami.
Paris Hilton, Miranda Kerr i...
Słucha mnie pan?
Trochę lekki.
Właśnie. Wie pan, o co chodzi.
Jak się założy, to go nie czuć.
Nie traćmy czasu na licytację.
Oddam panu za ćwierć ceny.
Czyli 20 000 dolarów.
Za miedź to 10 000 wonów, za skórę 7000.
No i 2000 za robociznę. Dam pani 19 000 wonów.
To moja przyjaciółka. Da pan 20 000.
Dobrze, czyli 20 000.
Nie mówiłam o 20 000 wonów, tylko o 20 000 dolarów.
Jakim cudem...
Chcę to sprzedać.
Dam panu 35 000 wonów.
Zaraz, dlaczego mój zegarek jest tańszy?
Designerski, limitowana edycja.
Dla mnie bez różnicy.
Liczy się waga. Przydałoby się więcej skóry.
Jest zbyt lekki.
Specjalnie robią je takie lekkie.
To trudna sztuka. Bezcenna rzecz.
Ma pani rację, nie wycenimy jej.
Nie chce pani 20 000, to pani idzie.
- Nie o to mi chodzi. - No to o co?
Powinien pan dodać jeszcze 5000.
Niech będzie 25 000 wonów.
Dziękujemy. Zazwyczaj nie jest taki hojny.
Pewnie.
Niech pan go nie sprzedaje, dobrze? Jeszcze tu wrócę.
To przecież oryginał. Co on tu robi?
Musi tu być ktoś w podobnej sytuacji.
Nawet pieniędzy nie wziął. Kazał mi go zatrzymać.
Minęło parę lat i nie wrócił.
Opuszcza kraj w przyszły czwartek?
Tak jest.
W przebraniu członkini drużyny narodowej? Leci samolotem?
Ma paszport?
Nie sądzę.
Zdjęcie zrobione w Hotelu Pjongjang.
Miała też wstąpić do Fabryki 926.
Czyli ma prawdziwy paszport, żadną podróbkę.
Podobno ludzie z 11 Dywizji
maskują się, żeby w sekrecie opuścić kraj.
Naprawdę sądzicie, że ona należy do 11 Dywizji?
Jak to, komandorze?
Niczego podejrzanego nie znaleźliśmy,
jak pan widzi w raporcie.
Czyżby?
Skoro profesjonalista tak mówi, tak jest.
- Dziękuję. - Tak jest.
- Towarzyszu Jung. - Tak?
Jak uważacie, dlaczego nie mogliśmy znaleźć
zegarka Ri Mu Hyeoka?
Przeszukaliśmy jego dom, obóz
i wszystkich, których znał,
ale gdzie on się zapodział?
Nie wiem.
Ktokolwiek go ma,
czekają go poważne kłopoty.
Czyż nie?
Ale jedno mnie martwi.
Jeżeli jakimś cudem wpadnie on w ręce Jeong Hyeoka,
obaj będziemy skończeni.
Uważajcie.
Tak jest.
Kompania, baczność.
Kapitanie Ri, piąta kompania gotowa do ćwiczeń.
Oficer Hwang Yeong Beom.
Spocznij.
Nie widzę kilku towarzyszy.
Chorąży sztabowy Pyo, kapral Park,
sierżant sztabowy Kim i starszy szeregowy Geum
zostali wezwani przez Ministerstwo.
Starszy szeregowy Geum.
Śledztwo jeszcze się nie zaczęło. Dlaczego płaczecie?
Macie matkę i czworo rodzeństwa w rodzinnych stronach.
Widzicie...
mam taki plan,
żeby oszczędzić tylko jednego z czterech.
Tego spośród was, który powie mi prawdę.
Drugiej szansy nie będzie.
Będziecie mówić, będziecie żyć.
Nie będziecie mówić, ktoś inny będzie żyć.
Lepiej myśleć o sobie, co nie?
Proszę.
Powiedzcie mi, co wiecie.
Kim jest kobieta, która rzekomo należy do 11 Dywizji?
Co ona tu robi?
Co kapitan Ri próbuje ukryć?
Co planuje ze swoimi podwładnymi,
udając, że chodzi o wodociąg?
Możecie mi powiedzieć.
- Komandorze podporuczniku Cho. - Słucham.
Jestem ostatnim, tak?
- Co? - Trochę już minęło,
od kiedy wezwano chorążego Pyo Chi Su,
kaprala Park Gwang Beoma i sierżanta
Kim Ju Meoka.
Jestem ostatnim, tak?
A pan nadal
o niczym nie wie.
Bo ja też o niczym nie wiem.
Ty gnoju zasrany.
Kapitanie Ri, nie widzicie, że jestem w trakcie przesłuchania?
Wyjść.
Skoro to takie ciekawe, najlepiej spytać mnie.
Obawiam się, że nie mogę.
Dochodzenie jest w waszej sprawie.
Zainteresowany nie powie prawdy.
Uważam inaczej.
Tylko zainteresowany może ją powiedzieć.
A więc...
proszę powiedzieć o tym,
co zrobiliście.
Co macie na myśli?
Słucham.
Starszy pułkowniku.
Co to ma znaczyć?
Nie rozwiązaliście sprawy z tą ciężarówką?
Otrzymałem pismo z Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego,
żeby przysłać im kierowców i was.
Ale dlaczego mam się zjawić i ja?
Nie mam z tym nic wspólnego!
Nie obiecywaliście wziąć na siebie odpowiedzialności?
Dlaczego mnie wzywają?
Czekam tu na was!
Słuchajcie, kapitanie Ri...
Chyba macie co robić.
Moimi ludźmi sam się zajmę.
NIECH ŻYJE KOREAŃSKA REPUBLIKA LUDOWO–DEMOKRATYCZNA
UMACNIAJ NARÓD NACJONALIZMEM
TRANSKRYPCJA
- Spadaj! - Idź stąd!
- Spadaj! - Wynoś się, synu kapusia!
Wynocha, synu kapusia!
- Spadaj! - Spadaj!
- Co jest? - Spadaj!
Czyli znęcają się tu tak samo jak na Południu.
Spadaj stąd!
Ej! Wy małe gnojki!
Słuchajcie.
Dlaczego całą grupą męczycie jednego?
A pani to kto?
Ze służb specjalnych.
Mam dobry akcent z Południa, co?
Gdybyście wiedzieli, co tam robiłam, tobyście narobili ze strachu.
Jego ojciec to kapuś!
Jaki kapuś?
Każdy zawód zasługuje na szacunek.
Nie ma znaczenia, czym się zajmuje jego ojciec.
Co was to obchodzi?
Jak będziecie się tak znęcać, to skończycie jak Pyo Chi Su!
A kto to Pyo Chi Su?
Brzydki człowiek.
Jak nie przestaniecie,
to powiem Ri Jeong Hyeokowi.
A kto to taki?
Świetnie potrafi się bić.
Jak się o tym dowie, będziecie mieli problem.
Jazda, już!
Dlaczego pozwoliłeś im cię bić?
Musisz się im postawić, żeby cię szanowali.
Podobno mam być dobry dla kolegów.
Kto tak mówi?
Mój tata.
Twój tata to dobry człowiek.
Ale...
życie nie jest usłane różami.
Nie należy być dobrym dla tych, którzy biją.
Oni nie wiedzą, jak bardzo boli tak obrywać.
Wiedzą tylko ci, którzy obrywają.
Jeżeli ktoś ci dokucza,
uderz go pierwszy.
Pani tak robiła?
Ja?
Tak.
Robiłam tak.
Potem przestali
mnie nękać.
Przestali się zbliżać.
Samotność
jest lepsza od bólu.
Bierz swój plecak.
Usłyszałem coś,
kiedy parę dni temu sprzątałem.
Ale dźwięk był bardzo niewyraźny.
Na tej częstotliwości dużo się dzieje.
Puścić wam?
Tak.
Mówi Se-ri, odbiór.
Słyszałeś? I co ty na to?
To nie jej głos?
Tak, to chyba jej głos.
Co nie? Jej głos?
Całymi dniami i nocami słyszę ten głos.
Aż mnie ciarki przeszły.
A mam je tylko wtedy, kiedy ją słyszę.
Moje ciało pamięta jej głos.
Poprosimy o pendrive z nagraniem.
Jeśli poinformujemy policję,
znajdziemy ją.
Dobrze.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Cześć, kochanie.
Właśnie przyjechałam do mamy.
Przemyślałam sprawę
i doszłam do wniosku, że powinnam pokazać swoje oddanie.
Mamo.
Przepraszam za nasze ostatnie spotkanie.
Mąż kazał mi cię odwiedzić,
bo sam jest zbyt zawstydzony.
Wiesz, że buduje ośrodek wczasowy na Bali, prawda?
Jak tata przejdzie na emeryturę,
to jeden budynek pozostanie prywatny
dla taty i dla ciebie, żebyście mogli korzystać.
To mój pomysł.
Bali? Bardzo miło.
Chcesz nas stąd wykurzyć?
Gdzieżby.
Chcę, żebyście mogli romantycznie...
A wiesz, że od 20 lat nie śpimy w jednym łóżku?
Naprawdę?
Dlaczego?
Nie wiedziałam.
Musisz się czuć samotna.
No tak.
Pewnie jesteś zmęczona. Powinnaś już iść.
Też muszę odpocząć.
Mamo!
Wprowadzimy się tu.
Dom jest wielki.
Pewnie czujecie się samotnie, śpiąc w różnych pokojach.
Nie myśl o mnie jak o synowej.
Będę twoją córką.
To znaczy skoro już innej nie masz.
Co takiego?
- Znaczy co? - Nie mam córki?
Miałaś córkę.
Ale już jej nie masz...
Twierdzisz, że Se-ri nie żyje?
Mamo, jak możesz tak mówić?
Se-ri żyje!
Żyje w naszych sercach.
Już na zawsze.
- Idź już. - Mamo!
Jeszcze jedna rzecz.
Mów.
Masz udziały w spółce. Osiem procent.
Może na nas zagłosujesz?
Jeśli połączymy twoje udziały z naszymi, to mamy szansę.
Co nie?
Kochanie.
Nic z tego.
Wkurzyła się na mnie!
Nic jej nie mówiłam! Tylko to, że będę jej córką.
Ma jakiś dziwny charakter.
Dlatego śpią osobno!
A może to przez osobne spanie?
Sama nie wiem.
Złapałeś już tego oszusta?
Musisz go dorwać.
Będzie po nas, jeśli twój brat go złapie!
SHENYANG, CHINY
Powiedział coś?
Nie chce gadać.
Dlaczego nic nie mówisz?
- Świata milczeniem nie zbawisz. - Naprawdę nic nie wiem.
Mówiliście o kasie?
- Jeszcze nie. - Rety.
To dlatego milczy.
Skończmy to.
Ile dał ci Gu Seung-jun?
Dam dziesięć razy tyle.
Panie Oh,
nie mogę go teraz zabrać do Chin.
Nasze działania są nielegalne, ale jakaś etyka musi zostać zachowana.
Obiecaliśmy go chronić i mamy złamać tę obietnicę?
Co takiego?
Dziesięć razy?
Naprawdę tyle zapłaci?
Oddzwonię.
Nudzę się jak diabli.
Pojedźmy jutro do Pjongjangu.
Do restauracji Okryu-gwan i do kasyna.
Dobrze.
Poważnie?
Pojedziemy tam jutro.
Dobra.
Wszystkich was pobili.
Wystarczą wam kluski?
Te kręcone kluski są smaczne.
Chcę was wszystkich przeprosić.
Co też pan mówi. Jedziemy na jednym wózku.
Właśnie. Przepraszać powinna nas ona.
Przez nią wszystko się zaczęło.
Masz rację.
Chcę was przeprosić.
Jestem wam tak wdzięczna, że przygotowałam prezent.
Dobrze wiecie, że nie mam pieniędzy.
Dam wam to.
Dlaczego dała nam znak serca?
Mówiłeś, że to jak wyznanie miłości.
No tak, ale...
To wyznanie miłości?
Cieszę się, kapitanie.
Martwiło mnie, że ta Koreanka z Południa
może żywić do pana nieprzyzwoite uczucie.
Ale skoro nam też dała ten znak, to wcześniej nie miało znaczenia.
Racja. Żadnego znaczenia.
U kapitalistów nawet serce straciło na znaczeniu.
Kapralowi Parkowi pokazała ten znak dwa razy.
Naprawdę?
Nie zauważyłem.
Bezpiecznego powrotu.
Jutro jedziemy z Se-ri
do Hotelu Pjongjang, żeby zrobić jej zdjęcie paszportowe.
- Tak jest. - Tak jest.
Wrócił pan.
Będę miła i pozmywam.
Jutro sesja do paszportu.
Po co jadłam kluski? Będę miała spuchniętą twarz.
Co pan tak stoi?
Czy ma pani...
więcej niż jedno serce?
Co?
Kto mógłby mieć więcej niż jedno serce?
O czym pan mówi?
Nieważne.
To bez sensu.
Dzisiaj ja śpię na łóżku.
Ale plecy mnie będą boleć!
Nie obchodzi mnie to.
Co mu jest?
No co?
Parszywe serce kapitalistki.
Narzeczona kapitana Ri
przegoniła dzieciaki, które męczyły U Pila.
Mówiła, że nie ma znaczenia, że jesteś kapusiem.
Bycie kapusiem...
nie jest zbyt miłe.
To nie tak,
że chcesz na innych donosić.
Po prostu ci każą.
Zasrany kapusiu!
9 LAT TEMU
Dobra.
Doniosłeś na mnie, co?
Skąd by wiedzieli, że sprzedaję bingdu?
METAMFETAMINA
Omal nie trafiłem do obozu koncentracyjnego, rozumiesz?
Przepraszam. Wybacz.
Jak ci tak przykro, to gadaj.
To byłeś ty? Czy mamy innego kapusia?
Jeżeli to ktoś inny, puszczę cię wolno.
Przepraszam. Wybacz.
Nie mam wyboru.
Właściwie to problemem są twoje uszy.
Bez nich nic nie usłyszysz.
A bez słuchu już na nikogo nie zakapujesz.
- Kapitanie! - Nie macie lepszej roboty?
Mam wam dać coś do roboty?
- Nie! - Nie!
- Witajcie, podróżujący klienci - Witajcie, podróżujący klienci
- Proście, o co chcecie - Proście, o co chcecie
- Tu się wózkiem zakręci - Tu się wózkiem zakręci
- Uśmiech na twarzach zagości - Uśmiech na twarzach zagości
- Bo oto my - Bo oto my
- Z pociągu sprzedawcy - Z pociągu sprzedawcy
- Szczęście i miłość - Szczęście i miłość
- Tego u nas nigdy dość - Tego u nas nigdy dość
- Specjały regionu wam pokażemy - Specjały regionu wam pokażemy
- Spróbujcie owoce i dżemy - Spróbujcie owoce i dżemy
- Sami zaś odkryjcie - Sami zaś odkryjcie
- Radość z podróży - Radość z podróży
- Bo oto my - Ri Jeong Hyeok, pan zobaczy.
- Proszę. - Z pociągu sprzedawcy
- Szczęście i miłość - Szczęście i miłość
- Tego tu nigdy dość - Tego tu nigdy dość
- Sklepy nie tylko w miejscu stoją - Sklepy nie tylko w miejscu stoją
- Te w ruchu się dwoją i troją - Te w ruchu się dwoją i troją
- Proszę usiąść. - Klientów zadowolić się staramy
- My, sprzedawcy, już tak mamy - My, sprzedawcy, już tak mamy
- Bo oto my - Bo oto my
- Z pociągu sprzedawcy - Z pociągu sprzedawcy
- Szczęście i miłość - Szczęście i miłość
- Tego tu nigdy dość - Tego tu nigdy dość
Brawo!
Poproszę wszystkie wasze piwa.
WODA DO PICIA
SŁODKI NAPÓJ GAZOWANY
A właśnie, czy studio fotograficzne w hotelu
to jedyne miejsce,
gdzie mogą zrobić mi zdjęcie?
Wyznaczone przez państwo.
Jedyne takie miejsce.
A więc to tak.
Wie pan co,
mam do pana pytanie.
Jak już zaginę,
no wie pan, w Europie,
czy nie zrobi się szum?
Mam na myśli to,
czy pana nie spotkają przykrości?
Coś złego.
Jeżeli ta osoba dołączy do drużyny narodowej
i sprawi jakiś kłopot, nie będę mógł ci już pomóc.
Nawet nie zamierzam.
Rozumiem.
Biorę pełną odpowiedzialność.
Nic się nie stanie.
Naprawdę?
Dzięki Bogu.
Drodzy pasażerowie,
pociąg numer trzy do Pjongjangu
zatrzyma się z powodu braku prądu.
Przewidywany postój to dziesięć godzin. Dziękujemy za wyrozumiałość.
Dziesięć godzin?
To przecież cała wieczność!
Nie zajmie to tyle.
- No właśnie, prawda? - Tylko dłużej.
Przewidywałbym,
że postoimy od 13 do 16 godzin.
Niemożliwe!
I co niby mamy tu robić?
Zostały nam dwa jajka.
To jakieś żarty?
Co mamy jeść? Gdzie mamy spać?
Pan się nie martwi.
Mam się nie martwić?
To dziesięć godzin. Oni powariowali?
Proszę tam spojrzeć.
Co jest?
Co tam się dzieje?
Dlaczego oni tu biegną?
Niezła grupa się uformowała.
Niech mi pan to wyjaśni!
Wkrótce się pan dowie.
Co to za ludzie?
Dlaczego biegną do pociągu?
- Wskakujący sprzedawcy. - Wskakujący...
Co oni sprzedają?
Kupcie drewno na opał!
Kupcie szaszłyki!
Proszę się bardziej wychylić!
Szaszłyki! Kupcie szaszłyki!
Dobre szaszłyki!
Proszę bardzo.
- Proszę brać. - Proszę.
- Dobrze. - Nie tak.
- Proszę bardzo. - Dobre szaszłyki!
- Kupcie szaszłyki! - Proszę.
Kupcie drewno na opał!
- Kupcie kurczaka! - Sprzedam koce!
- Kupcie kurczaka! - Kupcie drewno!
Kupcie ciasto kukurydziane!
Dobre ciasto kukurydziane!
Mamy spać na zewnątrz
na łóżku z liści kukurydzy?
Zimno jest w pociągu i na zewnątrz.
A tu można rozpalić ognisko.
Ale to i tak...
W środku byłoby cieplej.
Kupcie drewno!
Kupcie drewno na opał! Bardzo dobre!
Kupcie drewno!
Kupcie drewno na opał!
No i proszę.
Kupcie drewno!
Ciepło tu.
Tamci mają koce.
Kupili je?
Czy mieli swoje?
Miło tu i ciepło.
Można też się rozprostować.
To jakby przejść z klasy ekonomicznej do biznesowej.
Dobrze, że wyszłam z pociągu.
Proszę usiąść, ciepło jest.
Kukurydza i ziemniaki.
Dokąd pan idzie?
Wygląda przepysznie!
Niech pan też zje.
Podobno nie jest pani głodna.
To jest takie pyszne!
Tak przy okazji,
to powiem panu,
że widziałam tam ludzi, którzy kupowali wodę do mycia.
Zimna woda 50 wonów, ciepła za 100.
Ciepła woda droższa, ale lepsza, co nie?
Zamierza pani tu zamieszkać?
Tego pani chce?
Skąd te wszystkie zachcianki?
Niebywałe.
Mówi pan tak, jakbym była zachłanna.
A chcę tylko się umyć w wodzie za 100 wonów!
Mam własne pieniądze.
Sama za nią zapłacę.
Skąd je pani wzięła?
Zastawiłam zegarek.
Facet zważył mój designerski zegarek.
Kupiłam ubrania, które chciałam i zostało mi 500 wonów.
W tym lombardzie był świetny męski zegarek.
Słucha mnie pan?
Tutejsi ludzie nawet nie próbują mnie słuchać.
Rety, ale gorące!
Parzy.
Jest pan dobrym człowiekiem.
Niespodziewana uwaga.
Cóż, to była niespodziewana myśl.
W przyszłości
będzie pan dobrym mężem i ojcem.
Bo ja wiem.
Nie myślałem o przyszłości.
Dlaczego nie?
Kiedy dzieje się nie po mojej myśli,
czuję się rozczarowany.
A było już tak?
Tak.
Czyli wydarzyło się coś, co złamało panu serce.
Jest takie hinduskie powiedzenie:
„Czasem zły pociąg może zabrać cię na dobrą stację”.
U mnie tak było.
Całe moje życie czułam,
że siedzę w złym pociągu.
Kiedyś nawet
chciałam się poddać.
Nie chciałam już nigdzie jechać.
Myślałam, żeby wyskoczyć z pociągu.
I proszę, jestem tutaj.
Wsiadłam do złego pociągu. Do fatalnego.
Przewiózł mnie przez 38 równoleżnik.
A jednak
powinien pan myśleć o przyszłości,
choćby się panu nie układało.
Oby...
był pan szczęśliwy,
kiedy mnie już tu nie będzie.
Oby trafił pan na właściwą stację,
bez względu na pociąg.
Ale tu romantycznie.
Śmiertelnie romantycznie.
Obudź się pan!
Pan się o mnie oprze, jak jest zmęczony.
Weź się!
Zwariowałeś pan?
Nie wierzę, że w pociągu jest chłodniej.
Weź się pan uspokój wreszcie!
Matko moja.
Jak ja mam tak żyć przez dziesięć lat?
WYPRODUKUJEMY WIĘCEJ MIĘSA I MLEKA
- Szybciej. - Chodźmy już.
Tutaj jest zupełnie inaczej.
- Naprawdę? - Chodź tu szybko.
Rozglądając się tak, wygląda pani jak wiejski głupek.
Zaraz, co? Jak mnie pan nazwał?
Jestem wręcz przeciwieństwem wiejskiego głupka, jasne?
Znowu mnie pan nie słucha. Chodźmy razem.
Dwugodzinna jazda autem
stała się 17-godzinną jazdą pociągiem!
Tak tu czasami bywa.
A nie powinno!
Nie wraca pan? Po co tyle bagaży?
Wziąłem ze sobą to i owo.
No dobra.
Zrobię teraz pani zdjęcie.
Proszę tu spojrzeć. Raz, dwa, trzy.
Gotowe.
Przepraszam, ale chyba zamknęłam oczy.
Może poproszę o powtórkę?
Nie trzeba.
Zdjęcie ma potwierdzić pani wygląd,
to nie konkurs piękności.
To skąd będą wiedzieć, że ja to ja?
Chodźmy.
Zaraz.
Może zrobimy sobie wspólne zdjęcie?
To znaczy...
po moim wyjeździe już się nie spotkamy.
Taka pamiątka.
Nie ma takiej potrzeby,
żebyśmy o sobie pamiętali.
Ma pan rację.
Tak tylko mówiłam.
Witamy.
Pokój na nazwisko Cheon.
Proszę poczekać.
RECEPCJA
Pokój numer 1511.
Chodźmy.
Dobra.
Umyję się i przebiorę.
Potem pójdźmy coś zjeść, bo umieram z głodu.
Dobrze.
To ja.
Jesteśmy w Hotelu Pjongjang.
Niczego się nie domyśla, bez obaw.
Nie mogę się dodzwonić do komandora podporucznika Cho.
A czy można mu zaufać,
że zapłaci dziesięć razy tyle?
Musimy wziąć pieniądze, zanim go oddamy!
Poproszę telefon.
Panie Cheon, dlaczego pan się rozłączył?
Panie Oh, co za...
Tyle wam płacę, a wy mi takie coś odstawiacie?
Co z wami?
Halo? Ej.
Kto wam zapłaci dziesięć razy tyle, co?
Seung-jun, jednak potrafię oceniać ludzi.
Jesteś inteligentny.
Kto by pomyślał, że tam będziesz?
Podoba mi się, że pan mnie obraża i chwali akurat teraz.
Właśnie dlatego pana szanuję.
Jest pan stanowczy.
Przestań kadzić.
Wrócisz tu, oddasz mi pieniądze
i marny koniec cię czeka.
Gnojek jeden.
Panie Yoon,
nie miałem takiego zamiaru.
Prowadząc biznes...
Halo?
Co tak milczysz?
Panie Yoon.
Co?
Jak się ma Se-ri?
Co ty nagle o niej? Smutna historia.
Se-ri nie ma. Żałuję, ale już się nie zobaczymy.
Właśnie ją widzę.
Co ty gadasz?
Nic takiego. Jak to już jej nie ma?
Po co pytasz? Zmarła.
Nie żyje?
Co się stało?
Nic ci do tego.
Ale chyba niedługo się spotkacie.
Pozdrów ją po drugiej stronie.
Tak zrobię.
Przekażę pozdrowienia.
Nic trudnego.
To naprawdę Yoon Se-ri!
Znaczy...
Jak...
Co pan robi?
To musi być przeznaczenie.
- Chyba śmierć mi nie pisana. - Co pan...
A pan to kto?
Se-ri.
- Myślę... - Z nami koniec.
Sam chciałem to powiedzieć.
Żeby sprawa była jasna.
To ja z tobą zerwałam. Rzuciłam cię.
Możesz rozpowiadać, że się spotykaliśmy,
ale ani mi się waż kłamać,
że niby ty mnie rzuciłeś.
Bogaci bywają przerażający, wiesz?
Mogę cię zniszczyć.
Zawsze taka jesteś.
Odpychasz ludzi, żeby cię nie zranili.
Odchodzisz, żebyś nie musiała czekać.
Obyś sama spotkała kogoś takiego.
Kogoś, kto każe ci czekać i czekać.
Nikogo takiego nie spotkam.
Nie zrobię z siebie idiotki,
która by na kogoś czekała.
Ri Jeong Hyeok.
Dlaczego ciągle go nie ma?
Cholera.
Przecież właśnie mnie pan chroni.
Nie chronię, tylko trzymam na oku.
Nie chodzę za panią jak ochroniarz.
Czy dam radę i mnie nie złapią?
Chwila, klucz.
Coś takiego po raz drugi,
chyba mam prawo być zła?
Nie ma co się przejmować tym gościem.
Nie jechałam za nim.
Przyjechaliśmy razem.
Przed chwilą zdecydowałam o dacie naszego ślubu.
Mógłby pan wziąć w opiekę jeszcze jedną osobę?
Kim ona jest?
To przez tę radość boli mnie głowa.
Napisy: Cezary Kucharski