‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪- ทางนี้เลย ‪- มาทางนี้
‪- มาค่ะ ‪- สักหน่อยนะ
‪ครั้งนี้...
‪ไม่ใช่เทียนไข แต่เป็นเทียนหอม
‪ถูกต้องไหม
‪ถูกต้องค่ะ
‪ดูเหมือนสหายจะมาเก้อนะ
‪ขอบคุณที่มาส่งค่ะ เดินทางดีๆ นะคะ
‪ครับ รักษาตัวด้วย
‪ไว้พบกันใหม่ถ้าโชคชะตาอำนวย
‪ทำไมถึงมาได้ถูกจังหวะ
‪ทันเวลาพอดีเลย
‪แถมถือเทียนมาด้วยอีก
‪มาทำให้คนอื่นใจเต้นแบบนี้
‪เคยทำสินะ เคยมาก่อนแน่ๆ
‪ไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย
‪ของแบบนี้
‪ที่ประเทศฉันเรียกว่า "ใช้เทคนิคขั้นสูงเลย"
‪ทำไมคะ
‪ฮาร์ตก็คือความรักไงครับ
‪ที่เกาหลีใต้
‪สัญญาณนี้แปลว่าชอบครับ
‪ถึงจะไม่ได้เป็นแบบนั้น แต่...
‪อะไร
‪แต่คุณบอกว่าใจเต้น
‪เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อนไม่ให้คุณสับสน
‪- ผมคิดว่าควรแจ้งคุณไว้ก่อน ‪- ทำไมต้องพูดให้เข้าใจยากด้วย
‪- อะไรคะ พูดมาสิ ‪- ผมมีผู้หญิงคนอื่น
‪อะไรนะคะ
‪คนที่สัญญาว่าจะแต่งงานด้วย
‪เดี๋ยวนะคะ
‪เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะคะ
‪- คนที่จะแต่งงาน... ‪- ไม่ ก่อนหน้านั้น
‪- ผมมีผู้หญิงคนอื่น ‪- ไม่ ก่อนหน้านั้นอีก
‪เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้คุณรู้สึกสับสน...
‪ใช่แล้ว ประโยคนั้น
‪ฉันฟังแล้วรู้สึกไม่ดีสุดๆ เลย
‪สับสนเหรอ สับสนอะไร
‪ฉันน่ะเหรอ ทำไม
‪ตอนนี้ฉันไม่สับสนอะไรทั้งนั้น
‪ดูท่าคุณจะเข้าใจอะไรผิดนะ
‪ไม่ว่าคุณจะมีผู้หญิงคนอื่นหรือไม่
‪ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันทั้งนั้น
‪ทำไมน่ะเหรอ ฉันก็มีเหมือนกัน
‪มีผู้ชายอยู่ที่โซลเพียบเลย
‪เพียบเลยเหรอ
‪ใช่ค่ะ ป่านนี้ร้องห่มร้องไห้กันหมด ‪เพราะคิดว่าฉันตายไปแล้วแหง
‪เพราะแบบนี้ฉันถึงต้องรีบกลับไป
‪คุณจะกลับไปเพื่อหาผู้ชายเหรอ
‪ก็ด้วยค่ะ กลับไปหาผู้ชาย
‪แล้วก็ต้องกลับไปอยู่แล้วด้วย
‪ต้องกลับอยู่แล้วสิ จะให้อยู่ที่นี่เหรอ
‪ไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย
‪ถึงจะขอให้อยู่ก็ไม่อยู่หรอกค่ะ
‪เอาเป็นว่าคุณทำฉันเสียความรู้สึกมาก
‪ตอนนี้คุณกำลังขีดเส้นฉันนี่
‪กลัวว่าฉันจะข้ามเส้นนั้นไปสินะ
‪เปรียบได้เหมาะครับ
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันน่ะไม่ล้ำเส้นใครอยู่แล้ว
‪ตั้งแต่ขับรถมานะ ยังไม่เคยโดนใบสั่งสักใบ
‪ฉันไม่เคยขับข้ามเส้น
‪มองแต่ข้างหน้า ไม่มองข้างเลยสักนิด
‪ตอนขับรถต้องมองข้างๆ ด้วยไม่ใช่เหรอ
‪สำคัญนักหรือไงคะ ไม่เข้าใจประเด็นรึไง
‪คุณเคยเป็นนักแสดงเหรอ ‪ทำไมพูดสำเนียงเราเก่งจัง
‪มีอะไรที่นักต้มตุ๋นทำไม่ได้บ้างล่ะ
‪ผมพูดภาษาถิ่นเชจูได้ด้วยนะ
‪- จอดก่อนครับ ‪- เอ๋
‪บอกให้จอดไง
‪- มีอะไรหรือเปล่าครับ ‪- เปล่าครับ แค่เหมือนเห็นคนรู้จัก
‪คนรู้จักสหายจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‪- ก็นั่นน่ะสิ ‪- ขึ้นรถได้แล้วครับ
‪เหมือนมากเลย
‪ขอโทษนะคะ
‪คุณมาทำอะไรตรงนี้
‪มาหาใครเหรอคะ
‪ฉันมาหาสหายรีจองฮยอกค่ะ
‪เวลานี้น่ะเหรอคะ
‪คุณเป็นอะไรกับสหายรีจองฮยอกเหรอคะ
‪ทำไมฉันต้องบอกด้วยคะ
‪ฉันเป็นหัวหน้าราษฎรของหมู่บ้านนี้ค่ะ
‪ขอดูบัตรสัญจรหน่อยสิคะ
‪(บัตรสัญจร ซอดัน)
‪แต่จะไม่บอกว่าเป็นอะไร ‪กับสหายรีจองฮยอกเหรอคะ
‪ฉันเป็นคู่หมั้นค่ะ
‪คุณว่าไงนะ
‪ฉันเป็นคู่หมั้นของสหายรีจองฮยอกค่ะ
‪เดี๋ยว...
‪ไปกันเถอะ
‪หน้าตาก็ดูไม่ใช่คนแบบนั้น แต่คบซ้อนงั้นเหรอ
‪คบซ้อนอะไรกัน ไม่ได้คบสักหน่อย
‪ไม่ใช่ตรงไหน ตอนนี้คุณมีคู่หมั้นสองคนนะ
‪เอาไปพาดหัวหนังสือพิมพ์ได้เลย
‪ก็คุณไม่ใช่คู่หมั้นผมนี่นา
‪คุณนั่นแหละบอกเป็นคู่หมั้น ‪ฉันพูดเองเออเองเหรอ
‪คุณพูดเองชัดๆ
‪ตอนนั้นคุณจะไปแล้ว...
‪ก็ฉันไปไม่ได้นี่ไง ฉันไปไหนไม่ได้เนี่ย
‪ทำไมเอาแต่พูดแบบนั้นอยู่ได้
‪อีกอย่าง เรื่องคบซ้อนจะเอายังไง
‪เราจะซวยกันหมดนะคะ
‪- ไม่เป็นแบบนั้นหรอก ‪- จะไม่เป็นได้ยังไง
‪เธอเป็นคู่หมั้น จะโผล่มาเมื่อไหร่ก็ได้
‪แค่นี้คิดไม่ได้เหรอ
‪ตอนนี้เธอไปเรียนต่อที่รัสเซีย
‪คงไม่กลับมาที่นี่สักพัก
‪คุณเห็นผมคิดน้อยขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ผมไม่ได้โง่นะครับ
‪นี่ไง เป็นเรื่องแล้ว
‪คุณนี่มันโง่จริงๆ ทีนี้จะทำยังไง
‪ไม่เจอกันนานนะคะ
‪กลับจากรัสเซียตั้งแต่เมื่อไหร่
‪หลายวันแล้วค่ะ
‪ขอโทษที่มาโดยไม่บอกก่อนนะคะ
‪น้าบอกว่าสหายจองฮยอกยืมรถไป ‪ฉันเลยมารับคืนค่ะ
‪ถ้าเป็นเรื่องรถ ผมว่าจะขับไปคืนช่วงสุดสัปดาห์
‪อย่างนั้นเหรอคะ
‪ส่วนผู้หญิงคนนี้...
‪แล้วก็คุณแม่อยากเจอสหายจองฮยอกมากนะคะ
‪แวะมาที่พยองยางบ้างสิ
‪นัดทานข้าวกับพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายกัน
‪ถ้าคุณให้กุญแจรถ ฉันจะขับกลับวันนี้ค่ะ
‪ขับกลับคนเดียวตอนกลางคืนอันตราย
‪และถนนที่นี่ก็ขรุขระ ไม่เหมือนพยองยางด้วย
‪ถ้าอย่างนั้น จะให้ทำยังไงคะ
‪เดี๋ยวผมไปส่ง ไปด้วยกันดีกว่า
‪ขอบคุณค่ะ
‪ผู้หญิงคนนี้ปฏิบัติภารกิจเดียวกับผมอยู่...
‪เธอเป็นสหาย
‪อย่างนั้นเหรอคะ
‪ค่ะ ใช่แล้วค่ะ
‪ถ้าเกิดบรรลุเป้าหมายที่ปรารถนาแล้ว
‪จะมาเจอกันอีกไหมคะ
‪คงไม่เจอกันแล้วล่ะ
‪ค่ะ ถูกต้องแล้วค่ะ
‪พวกเราก็...
‪เป็นเหมือนพันธมิตรเชิงยุทธศาสตร์กันค่ะ
‪จบงานแล้วก็ไม่เจอหน้ากันแล้ว
‪ไม่เจอกันอีกเลยตลอดชีวิต
‪เพราะงั้นอย่าเข้าใจผิดเลยนะคะ
‪และสำเนียงฉันคงแปลกๆ ใช่ไหมคะ
‪ฉันเป็นบุคคลประเภท 11 ค่ะ
‪คุณแค่รู้ว่าฉันมีเหตุเคราะห์ร้ายเป็นพิเศษก็พอ
‪ฉันไม่สนค่ะ
‪อย่างน้อยคุณก็ไม่ได้เข้าใจผิดอะไร ค่อยยังชั่ว
‪งั้นฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ
‪เดินทางไปส่งคู่หมั้นดีๆ นะคะ
‪ทำไมคะ
‪คุณมีบ้านที่อื่นหรือไง
‪ฟ้ามืดแล้ว ไม่ต้องคิดไปเตร็ดเตร่ที่ไหน ‪ปิดบ้านให้ดี
‪เดี๋ยวผมกลับมา
‪ไปกันเถอะครับ
‪ถ้านับวันนี้ เราเจอกันครั้งที่เท่าไรแล้วนะคะ
‪ครั้งที่เจ็ดแล้วค่ะ
‪ในเจ็ดครั้ง เราเจอกันพร้อมพ่อแม่สี่ครั้ง
‪ตอนเจอกันครั้งที่ห้าก็จัดงานหมั้น
‪นั่นก็ผ่านมาเจ็ดปีแล้วค่ะ
‪นานขนาดนั้นแล้วเหรอ
‪หมั้นแล้วก็ต่อด้วยแต่งงาน
‪นี่เป็นลำดับที่ถูกต้อง
‪แต่ดูเหมือนจะขาดอะไรไปอย่างนะคะ
‪ความรัก
‪ขาดความรักค่ะ
‪ตอนนี้เราก็ต้องรักกันด้วย
‪เพราะเราจะแต่งงานกัน
‪ฉันจะทำตามลำดับ ไม่ขาดตกบกพร่องค่ะ
‪ช่วยให้ความร่วมมือด้วยนะคะ
‪ผมจะพยายาม
‪จริงสิ
‪ฉันต้องโทรหาแม่หน่อยว่าเรากลับไปด้วยกัน
‪เช้านี้ เวลาเก้านาฬิกา
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ก็นะ...
‪- เว่อร์ไปหรือเปล่า ‪- นิดหน่อย
‪- แล้วนี่ล่ะ ‪- พี่จะแต่งงานเองหรือไง
‪เจ้านี่ ช่วยคิดก่อนพูดหน่อยได้ไหม
‪ฉันไม่ได้เจอหน้าลูกเขยตั้งหลายปี
‪ถ้าให้พูดกันตามตรง เขายังไม่ใช่ลูกเขยสักหน่อย
‪พี่แค่แต่งตัวสุภาพก็ได้นี่
‪สุภาพเหรอ
‪มัดผมหน่อยเถอะ
‪เดี๋ยวเขาคิดว่าเป็นผีชุดขาวแล้วจะเป็นลมเอา
‪หุบปากแล้วลงไปรอข้างล่างเลย
‪ทำไมล่ะ
‪ถ้าจองฮยอกแค่เอารถมาคืน ‪แล้วกลับเลยจะทำยังไง
‪ไปรั้งเขาไว้แล้วพาเข้าบ้าน เข้าใจไหม
‪รีจองฮยอก
‪ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว เข้าไปทักทายหน่อยสิ
‪เชิญค่ะ
‪(ผลักดันพยองยางสู่เมืองตัวอย่าง)
‪สหายคนคุมลิฟต์
‪ทำงานหนักเลยนะ
‪กดชั้น 13 ให้ผมหน่อย
‪จะไปบ้านสหายประธานห้างสรรพสินค้าสินะคะ
‪จะค้างไหมคะ ฉันต้องเขียนบันทึกผู้เข้าพักน่ะค่ะ
‪ไม่ครับ ผมแค่แวะมาแป๊บเดียว
‪ไม่ได้เจอกันนานหลายปี คงดีใจสินะ
‪จองฮยอกดีใจแค่ไหนถึงได้มาส่งถึงนี่เลย
‪ดัน จองฮยอกอาจจะดูเฉยเมย
‪แต่ไม่มีใครจริงใจไปกว่านี้แล้วล่ะ
‪ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นนะ
‪ไม่เจอกันเจ็ดปี คงหนีไปมีคนอื่นแล้ว
‪คบซ้อนสองคน สามคน
‪พวกเลวๆ บางคนก็พาสาวมาอยู่ด้วยกัน
‪- น้าคะ ‪- มีอะไรเหรอ
‪- ขึ้นไปเงียบๆ เถอะค่ะ ‪- อือ
‪พี่ครับ พี่เท้าเปล่านะ
‪มาแล้วเหรอ
‪ไม่ได้เจอกันนานเลย ‪ต้องขอโทษที่มาช้าแบบนี้นะครับ
‪ช้าที่ไหน ไม่ช้าเลยสักนิด
‪มีแค่งานแต่งนั่นแหละที่ช้า
‪- เข้ามาสิ มากินข้าวกัน ‪- ไม่เป็นไรครับ
‪น้าตั้งโต๊ะแล้ว
‪น้าตั้งโต๊ะไว้แล้วนะ
‪ปกติเรากินข้าวเวลานี้แหละ
‪ไม่ต้องเกรงใจ เข้ามาเถอะ
‪- ผมเพิ่งกินไปเมื่อกี้เองนะ ‪- แกไม่กลับบ้านหรือไง
‪มาสิ เข้ามาเลย
‪ปกติเราก็กินอาหารแบบนี้แหละ
‪ขอบคุณครับ
‪ทำตัวตามสบายเลยนะ
‪- ครับ ‪- กินสิ
‪ไม่รู้ว่าคนอื่นรู้ได้ยังไงว่า ‪ลูกดันเรียนจบกลับมาจากรัสเซียแล้ว
‪พ่อสื่อแม่สื่อต่างมาบอกว่าขอเจอสักครั้ง
‪ทั้งที่ลูกดันมีเจ้าของแล้วก็มาตามตื๊ออยู่ได้
‪ช่วงนี้น้าเหนื่อยมาก เหนื่อยสุดๆ เลย
‪ตามตื๊อเหรอ ใครกัน
‪น้าเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรกเลย
‪อ้าปากสิ
‪เคี้ยวนี่ไป แล้วปิดปากให้สนิท
‪รีบกินเถอะ นี่จ้ะ
‪คนหน้าเหมือนเหรอ
‪เหมือนเกินไปไหม
‪- อิ่มแล้วเหรอครับ ‪- พี่ไม่เคยบอกเหรอคะ
‪ว่าฉายาฉันคือเจ้าหญิงช่างเลือก
‪ถ้าไม่ถึงกับอร่อยมากๆ ฉันจะกินไม่เกินสามคำ
‪เชฟที่นี่เก่งนะครับ แต่คราวหน้าผมจะใส่ใจกว่านี้
‪ไม่ต้องใส่ใจก็ได้ค่ะ เพราะจะไม่มีครั้งต่อไป
‪พี่ชายคุณไม่เคยบอก ผมเลยไม่รู้มาก่อน
‪คุณสวยนะครับ ผมอยากให้มีครั้งต่อไปนะ
‪ฉันได้ยินว่าการศึกษาของคุณเป็นเลิศ
‪อายุยังน้อยแต่กลับมีวิสัยทัศน์
‪ได้ยินว่าคุณคาดเดาการลงทุนได้แม่นยำเลยนี่คะ
‪เพราะงั้นพี่รองของฉันเลยหลงคุณมาก
‪- คุณชมเกินไปแล้วครับ ‪- แต่คุณกูซึงจุนคะ
‪ฉันไม่หลงกลคุณหรอกค่ะ
‪ฉันมองออกค่ะ
‪คุณกำลังหวังทำการใหญ่
‪เลยทุ่มเทถึงขนาดนี้
‪อยากแต่งงานกับฉันเพื่อที่จะฮุบทุกอย่างไป
‪คงไม่สมหวังหรอกนะคะ
‪ฉันโตมากับการมองคน
‪ก็เลยตาแหลมมองคนเก่งน่ะ
‪แค่หลอกเอาเงินจากพี่รองของฉัน ‪แล้วจบกันเถอะค่ะ
‪ไวน์ก็งั้นๆ
‪เธอฉลาดที่สุดในครอบครัวนั้นเลย
‪ตอนนี้ยังอยู่ดีไหมนะ
‪นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย
‪ใครมาเห็นเข้า
‪คงคิดว่าฉันชะเง้อคอรอเขาแน่ๆ
‪เฮ้อ
‪เสียฟอร์มหมด
‪ตลกชะมัด
‪ตลกจริงๆ
‪มีเรื่องอะไรเหรอคะ
‪เมื่อกี้เราเห็นแล้วค่ะ
‪เห็นอะไรคะ
‪คงเสียใจมากเลยใช่ไหมคะ
‪เปล่านะคะ
‪ฉันเห็นมานักต่อนักแล้ว
‪แต่ไม่คิดเลยว่าสหายจองฮยอกจะเป็นแบบนี้
‪ไม่น่าเลย
‪เอาล่ะ อย่ามายืนอยู่ตรงนี้เลย ‪เข้าไปคุยกันในบ้านเถอะ
‪เวลาแบบนี้ต้องกินปลากับเบียร์
‪ใช่แล้วค่ะๆ
‪ไปกัน เข้าไปกัน
‪เดี๋ยวค่ะ คือ...
‪คือว่า...
‪ปลากับเบียร์คืออะไรคะ ไม่ใช่ไก่กับเบียร์เหรอ
‪ไม่รู้จักปลากับเบียร์เหรอคะ
‪ปลามยองแทตากแห้งกับเบียร์ไงคะ เข้ากันสุดๆ
‪ลองทานดูค่ะ เรามีปลาย่างกับเบียร์ด้วย
‪- ชน ‪- ชน
‪- ขอโทษนะคะ
‪แต่ดึกดื่นแบบนี้ ทุกคนมาทำอะไรกันคะ
‪เอาล่ะ ทุกคนดื่มให้หมดเลยนะ
‪หมดเลย
‪ชน
‪ความจริงที่ผ่านมา
‪เราชอบบอกว่าสหายซัมซุกไร้จริยธรรมใช่ไหมคะ
‪- ใช่ ‪- แต่ว่า...
‪ผู้หญิงที่เราเจอวันนี้ไร้จริยธรรมเกินใครจริงๆ
‪สหายซัมซุกของเราเทียบไม่ติดเลยค่ะ
‪เดี๋ยวนะคะ ที่บอกว่าไร้จริยธรรม ‪คือไร้มารยาทเหรอคะ
‪ไร้มารยาทเหรอ
‪ฉันไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร แต่ฟังดูแรงดีนะคะ
‪เป็นคำด่าของเพื่อนบ้านข้างล่างเหรอ
‪ค่ะ คำที่คล้ายกันก็มี...
‪คนสันดานเสีย พ่อแม่ไม่สั่งสอน
‪ไอ้เวร อะไรแบบนั้นน่ะค่ะ
‪- สันดานเสีย... ‪- พ่อแม่ไม่สั่งสอน
‪คำด่าของเพื่อนบ้านข้างล่างหลากหลายดีนะคะ
‪นั่นสิ
‪ยัยไร้มารยาทคนนั้นพูดแบบนี้ค่ะ
‪"ฉันเป็นคู่หมั้นของสหายจองฮยอกค่ะ"
‪แต่ที่ทำร้ายจิตใจกันที่สุด
‪คือสหายจองฮยอกของเราพาแม่หญิงคนนั้นขึ้นรถ
‪แล้วหายลับไปกับสายลมนี่แหละ
‪- แม่เจ้า ‪- ตายแล้วๆ
‪ถ้างั้น...
‪สหายซัมซุกโดนทิ้งเหรอคะ
‪โดนทิ้งอย่างจังเลย
‪คุณพระ
‪เฮ้อ
‪ขอบคุณที่ทุกคนเป็นห่วงนะคะ
‪แต่ปัญหาของเรา เราจะหาทางแก้เองค่ะ
‪เรื่องนี้ไม่ได้หรอก
‪- คะ ‪- ทุกคนอาจจะรู้อยู่แล้วว่า...
‪ใจจริงฉันเอ็นดูสหายจองฮยอกอยู่
‪แต่ถ้าเกิดว่า...
‪ตัวเองมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ‪แต่ยังมาบอกว่าคนอื่นเป็นคู่หมั้นอีก
‪แบบนี้ต้องหักคอให้ตายไปเลย
‪อะไรนะคะ หักอะไรนะคะ
‪ไม่ใช่แค่หักคอนะ
‪ต้องหักแข้งหักขาให้หมดจะได้แก้นิสัยนั่น
‪- ใช่แล้วค่ะ ‪- ใช่ค่ะ
‪- ต้องแก้ค่ะ ‪- ใช่ค่ะ
‪เราปล่อยคนไร้มารยาทไว้ในหมู่บ้านแบบนี้ไม่ได้
‪- ใช่แล้วค่ะ ‪- ใช่แล้ว
‪เอ่อ คือ...
‪คนถูกกระทำคือฉันนะคะ ทุกคนใจเย็นๆ ก่อนนะ
‪ไม่ได้ค่ะๆ
‪เรื่องนี้ใจเย็นไม่ได้หรอกนะ
‪- ใช่แล้วๆ ‪- ใช่ค่ะ
‪- แบบนี้ต้องจัดการ ‪- ปล่อยไว้ไม่ได้
‪เอาล่ะ ดื่มๆ
‪พอแฟนคลับเลิกชอบแล้วนี่น่ากลัวกว่าแอนตี้แฟนอีก
‪พูดว่าอะไรนะคะ แฟนคลับ แปลว่าอะไร
‪ไม่มีอะไรค่ะ กินปลากับเบียร์กันดีกว่า
‪อ๋อ ปลากับเบียร์ มาชนกันอีกที
‪ชนกันอีกที
‪เขาว่ากันว่าคนเราดูแค่ภายนอกไม่ได้
‪อะไรนะครับ
‪ฉันจะบอกสหายพันเอก
‪ว่าให้ลงโทษสหายรีจองฮยอก
‪ในค่ายทหาร
‪อะไรนะคะ
‪คนไม่มีจริยธรรมแบบนั้น
‪จะเป็นผู้นำกองร้อยได้ยังไง
‪- ใช่แล้วค่ะ ‪- ใช่เลย
‪- ถูกต้องเลย ‪- เห็นด้วยค่ะ
‪ความจริงแล้ว
‪ผู้หญิงที่คุณเห็นเมื่อครู่
‪เป็นคนที่ครอบครัวทั้งสองฝ่าย ‪จับคู่ให้สหายจองฮยอกค่ะ
‪แต่งงานทางการเมือง อะไรแบบนั้นค่ะ
‪แล้วสหายซัมซุกล่ะ
‪ฉันน่ะ...
‪รู้จักโรมิโอกับจูเลียตไหมคะ
‪- ใครนะคะ ‪- จูเลียตเหรอ
‪- อะไรนะ ‪- ใครเหรอ
‪- โรมิโอเหรอ ‪- ไม่รู้จัก
‪คนในจักรวรรดินิยมอเมริกาเหรอคะ
‪อย่างนั้นเหรอ
‪คนเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้าล่ะ
‪- อ๋อ ‪- คนเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้า รู้สิ
‪- รู้สิ ‪- อันนี้รู้จัก
‪- รู้สิๆ ‪- ค่ะ
‪ฉันคือสาวทอผ้าค่ะ
‪ตายจริง
‪เรารักกันมาก แต่กำแพงแห่งโชคชะตาช่างสูงนัก
‪จะบอกว่าทั้งสองคนรักกัน
‪แต่ติดอุปสรรคที่พ่อแม่ไม่เห็นด้วย
‪ก็เลยเดินหน้าต่อไปไม่ได้อย่างนั้นเหรอ
‪สรุปได้ยอดเยี่ยมเลยค่ะ ใช่แล้วค่ะ เป็นแบบนั้น
‪- ตายจริง ทำไงดี ‪- เพราะว่าเขาเป็นลูกกตัญญู
‪เขาจึงทำได้เพียงทำตามความต้องการของพ่อแม่
‪ฉันก็เลยเข้าใจเขาน่ะค่ะ
‪และอยากให้ทุกคนเข้าใจเขาด้วยนะคะ
‪เขาไปส่งผู้หญิงอื่นถึงพยองยาง
‪แต่ดูสหายจิตใจดีคอยปกป้องเขาเหมือนแม่พระสิ
‪สหายซัมซุกช่างเป็นคนดีเหลือเกิน
‪ไม่หรอกค่ะ
‪ไหนๆ เราก็เข้าอกเข้าใจกันแล้ว ‪มาชนกันดีไหมคะ
‪- ได้สิๆ ‪- ดีเลย
‪- มาดื่มกันดีกว่า ‪- ชนๆ
‪- ชน ‪- ชน
‪- หมดแก้วนะ ‪- ค่อยยังชั่วหน่อย
‪- ช่างจิตใจดีจริงๆ ‪- พูดเข้า
‪- จะไปสถานีรถไฟเหรอคะ ‪- ผมมีที่ที่ต้องแวะไป
‪นายจะไปไหน ขึ้นรถฉันสิ
‪ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมนั่งแท็กซี่ไป ขอตัวนะครับ
‪ได้
‪เดินทางดีๆ นะ
‪โอ๊ย หนาว
‪(ซอแจกล เขตโบทงกัก พยองยาง)
‪รถหลักลอยมาทำอะไรดึกดื่น
‪มาทำอะไรครับ
‪(แท็กซี่)
‪ตายจริง จองฮยอก มาไม่บอกกล่าวเลย
‪กินข้าวมาหรือยัง
‪ครับ ว่าแต่ทำไม ‪ถึงมีนกกระจอกเทศได้ล่ะครับ
‪เดี๋ยวนี้นิยมเลี้ยงนกกระจอกเทศ ‪แทนหมาเฝ้าบ้านน่ะ
‪เสียงดังกว่าหมาอีกใช่ไหมล่ะ
‪ครับ แล้วพ่อล่ะครับ
‪อยู่ข้างใน เข้าไปกันเถอะ
‪เมื่อวานซืนดันแวะมาที่นี่
‪เด็กคนนั้นสวยขึ้นเยอะเลย
‪จัดงานภายในปีนี้กัน
‪ภายในปีนี้ ไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ
‪พวกเขาหมั้นกันมาเจ็ดปีแล้วนะ ‪ยังว่าเร็วไปอีกเหรอ
‪แต่ดันเพิ่งกลับมาได้ไม่นานเอง
‪จองฮยอกก็ประจำอยู่ด่านหน้าด้วย
‪ถ้าทำงานที่พยองยางก็ไม่แน่
‪ต่อให้รีบแค่ไหน แต่ก็ควรดูความเหมาะสมนะคะ
‪ผมจะทำตามพ่อครับ แต่ว่า...
‪ขอรบกวนเรื่องยุ่งยากเรื่องหนึ่งได้ไหม
‪หยุดจับแขนฉันสักทีน่า
‪- โอ๊ย เดินดีๆ หน่อยสิ ‪- ปล่อยฉัน
‪จริงๆ เลย
‪ซุกจ๊ะ
‪ถ้าต้องการสะพานนกกางเขน ‪เชื่อมระหว่างคนเลี้ยงวัวและสาวทอผ้า
‪บอกฉันได้เสมอนะ ฉันพร้อมช่วยเต็มที่เลย
‪- สะพานนกกางเขนเหรอคะ ‪- อื้อ
‪- ที่จริง... ‪- พูดมาสิ
‪ถ้าหากผู้กองรีได้ติดดาว เลื่อนขั้น
‪ได้เป็นใหญ่เป็นโต
‪พ่อแม่จะใจอ่อนลงบ้างไหมคะ
‪- หือ ‪- ประมาณว่า...
‪เหมือนดาวที่เชื่อมระหว่าง ‪ดาวหนุ่มเลี้ยงวัวกับดาวสาวทอผ้า
‪แต่เป็นเขาได้ดาวประทานแทนน่ะค่ะ
‪ฉันเข้าใจแล้ว
‪เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะพูดกับสามีให้เอง
‪จริงเหรอคะ
‪พี่ยองแอคะ
‪เฮ้ย เลิกไปเลย
‪อย่าแต่งงานกับเขานะ
‪คนรักกัน ตอนคบกันก็ดีอยู่หรอก
‪พอแต่งงานแล้ว ‪ผู้ชายที่เราเคยชอบจะหายไปเลย
‪หายวับไปกับตาเลย
‪ถ้าชอบเขา ก็เก็บเขาไว้ในความทรงจำ
‪แบบนั้นเขาจะได้ไม่หายไปไหน
‪สหายคนนี้เป็นอะไรไปเนี่ย เมามากเหรอ
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ตายแล้ว
‪สหายยองแอ
‪ชอบสามีตัวเองมากไหมคะ
‪ว่าไง ชอบพันเอกมากไหม
‪ถ้าไม่ได้เป็นพันเอก ก็ไม่เหลืออะไรแล้ว
‪ก็เป็นแค่ตาแก่คนหนึ่ง...
‪พูดอะไรเนี่ย
‪ทำไม ฉันพูดผิดหรือไง
‪ทำอะไรอยู่ ลากกลับบ้านไปเลย
‪- ขอโทษนะคะ ‪- ตาแก่นั่น
‪- ลากไปเลย ‪- ไอ้เฒ่าแรคคูน
‪ทำไมจะบอกว่าเป็นตาแก่แรคคูนไม่ได้
‪- ช่วยหน่อย ‪- ตัวหนักจริงๆ
‪- ปล่อยฉัน ‪- เธอคงเสียสติไปแล้ว
‪ปล่อยนะๆ
‪- ปล่อยนะ ‪- ดื่มไปกี่หาบเนี่ย
‪ปล่อยฉันนะ
‪คุณไปค้างข้างนอกมาสินะ
‪ผมไม่ได้นอนข้างนอก ‪จะบอกว่าค้างข้างนอกไม่ได้
‪ถ้าอยู่ข้างนอกจนเช้า ก็เรียกว่าค้างข้างนอกค่ะ
‪อย่าข้ามมานะคะ
‪คิดซะว่านั่นคือเส้น 38 อย่าข้ามเส้นกันและกัน
‪คุณรีจองฮยอกต้องการแบบนั้นนี่
‪คุณเหยียบเส้นแล้วนะ
‪ถ้าเราไม่ล้ำเส้นกันและกัน ‪ก็จะไม่เกิดสงครามขึ้น
‪ช่วยระวังด้วยนะคะ
‪คุณโกรธเหรอครับ
‪เปล่าค่ะ ทำไมต้องโกรธด้วย
‪- ถ้าไม่ได้โกรธ... ‪- บอกว่าไม่โกรธไงคะ
‪ช่วยวางมีดลง แล้วค่อยคุยกันได้ไหม
‪เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับ เลยลองคำนวณดู
‪เมื่อวานคุณออกจากที่นี่ไปตอนยังไม่สองทุ่ม
‪น่าจะถึงพยองยางตอนสี่ทุ่ม ‪ต่อให้นั่งดื่มกาแฟสักแก้ว
‪ก็คงออกจากที่นั่นตอนห้าทุ่ม ‪อย่างช้าก็ถึงที่นี่ตอนตีหนึ่งตีสอง
‪แล้วตอนนี้กี่โมงคะ
‪ตายจริง ตอนนี้เจ็ดโมงครึ่งแล้ว
‪บอกว่าเดี๋ยวกลับมา แต่ก็ไม่กลับ
‪- ผมมีธุระต้องทำ ‪- ก็แหงล่ะ
‪ผมทำเรื่องให้คุณอยู่ในรายชื่อนักกีฬาทีมชาติ
‪ที่จะไปแข่งกรีฑานานาชาติ
‪อะไรนะคะ
‪แบบนั้นคุณจะได้ตั๋วเครื่องบินไปยุโรป
‪เดี๋ยวนะ คุณไปหาทางเรื่องนั้นมาเหรอ
‪งั้นก็ควรพูดตั้งแต่กลับมาสิ
‪ฉันหัวร้อนไปเพื่ออะไรกันเนี่ย
‪แต่ว่า...
‪จริงอยู่ที่ฉันเก่งกีฬาและวิ่งเร็วพอตัว
‪แต่ไม่ถึงขั้นนักกีฬาทีมชาตินะ
‪คุณเป็นตัวสำรองเผื่อมีคนเจ็บ
‪และคงไม่ได้ลงแข่งจริงๆ
‪ทันทีที่ถึงสนามแข่ง
‪คุณจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย
‪หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วยังไงต่อคะ
‪คุณก็จะได้กลับบ้าน
‪เครื่องบินออกเมื่อไหร่คะ
‪วันพฤหัสหน้า
‪ถ้าเป็นวันพฤหัสก็กลับไปทันประชุมผู้ถือหุ้น
‪ถึงจะไม่มีเวลาเตรียมตัวแต่ไม่เป็นไรค่ะ
‪คุณต้องถ่ายรูปเพื่อทำหนังสือเดินทาง
‪แล้วยังไงคะ
‪ที่พยองยางไม่เหมือนที่นี่
‪ถ้าไม่อยากเป็นที่สงสัย
‪ก็ต้องปรับเปลี่ยนอะไรหน่อย
‪(ร้านตัดผมอิลดังแบก)
‪(ทรงผมมาตรฐานของสตรี)
‪ต้องเลือกจากในนี้เท่านั้นเหรอคะ
‪ค่ะ นี่เป็นทรงผมยอดนิยมค่ะ
‪(ทรงเนินเขามันซูแด ทรงมัดรวบ)
‪(ทรงนกนางนวล ทรงบอกลา)
‪ฉันโกนหัวไปเลยดีไหมนะ
‪แบบนั้นสหายยองแอจะยกโทษให้ไหม
‪คิดว่าเธอจะยกโทษให้เหรอ
‪อย่าโกนหัวให้เสียเปล่าเลย
‪โอเค
‪เลือกได้แล้วเหรอ
‪ฉันเลือกทรงบอกลา
‪เพราะฉันจะบอกลาแล้วจริงๆ
‪เลือกถูกแล้วล่ะค่ะ
‪ผมดัดไปข้างหลัง เลยเป็นทรงบอกลา ‪เพราะหันหลังบอกลาสินะ
‪ต๊ายตาย สวยจริงๆ เลย
‪เอาล่ะ ลองใส่ตัวนี้ดูค่ะ
‪- ไม่เอา ‪- อะไรนะ
‪- อะไรเนี่ย ‪- ทำไมเอาไปพันแบบนั้น
‪อะไรกันเนี่ย
‪เสียสติไปแล้วมั้ง
‪ชุดนี้ดี
‪ชุดนี้ดูเชย แต่ก็ดูฮิปแปลกๆ
‪กางเกงขาตรงแบบนี้ ‪ฉันเคยเห็นที่นิวยอร์กแฟชั่นโชว์นะ
‪ลายนี้เลย
‪เอานี่ ลองใส่นี่หน่อย ดูขาดอะไรไปนะ
‪ลองคลุมผ้านี้ดู
‪ตอนนี้ค่อยไปสู้แม่สาวพยองยางนั่นได้หน่อย
‪ซัดหล่อนให้แพ้คาพยองยางไปเลย
‪คือว่าฉันไม่ได้แต่งตัวไปเอาชนะใครนะคะ
‪เมื่อวานตอนที่เจอกัน
‪ฉันก็เอาชนะหล่อนได้ด้วยหน้าสดเลยค่ะ
‪ไม่นะ ชนะตรงไหน
‪ฉันเห็นอยู่
‪ตายแล้ว
‪มีของแบบนี้ด้วย
‪สวยจังเลย เท่าไรเนี่ย
‪ตัวนี้แพงค่ะ
‪ถ้าไม่ซื้อก็วางคืนเลย มันจะเปื้อนเอา
‪เดี๋ยวนะคะ ที่ว่าแพงนี่เท่าไรคะ
‪หมื่นห้าพันวอนค่ะ
‪- แพงมากเลยนะ ‪- แพงมาก
‪มีเงินหรือเปล่าคะ
‪ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยพูดแบบนี้ครั้งแรกเลย
‪ใช่แล้วค่ะ ฉันไม่มีเงิน
‪ร้านนี้ตีราคาให้สูงที่สุดเลยค่ะ
‪มีใครอยู่ไหมคะ
‪มาอีกแล้วเหรอ
‪ยังเหลือของให้จำนำอีกเหรอ
‪วันนี้ไม่ได้มาจำนำเอง แต่พาลูกค้าคนอื่นมาค่ะ
‪เป็นบุคคลประเภท 11ที่อยู่เกาหลีใต้มานาน
‪มีแต่ของดีทั้งนั้นเลยนะคะ
‪งั้นเหรอ คุณจะจำนำอะไรครับ
‪เป็นลิมิเต็ดอิดิชันที่มีแค่ห้าเรือน ‪ของคอลเล็กชั่นฟอลล์วินเทอร์ 2019
‪ฉันซื้อมาจากดีไซเนอร์เองที่ร้านสาขาใหญ่เลยค่ะ
‪ในห้าเรือน ฉันซื้อมาหนึ่งเรือน
‪อีกสี่เรือนใครซื้อกันล่ะคะ
‪ถ้าคุณได้ยินจะต้องตกใจมากแน่ๆ
‪แพรีส ฮิลตันกับมิแรนดา เคอร์...
‪ฟังฉันอยู่หรือเปล่าคะ
‪น้ำหนักเบานะ
‪ใช่แล้วค่ะ ดูออกเลยสินะคะ
‪ให้ความรู้สึกเหมือนไม่ได้ใส่ทั้งที่ใส่อยู่
‪อย่าเสียเวลาต่อรองเลยค่ะ
‪ฉันขอแค่หนึ่งส่วนสี่ก็พอ
‪สองหมื่นดอลลาร์
‪ทองแดงหมื่นวอน หนังเจ็ดพันวอน
‪ค่าแรงสองหมื่นวอน ผมให้ได้หมื่นเก้าพันวอน
‪เธอเป็นเพื่อนฉันนะคะ ขอสองหมื่นวอนได้ไหมคะ
‪ก็ได้ สองหมื่นวอน
‪เดี๋ยวค่ะ ไม่ใช่สองหมื่นวอน ‪แต่เป็นสองหมื่นดอลลาร์นะคะ
‪คุณดูตรงไหนของคุณ...
‪ผมขอจำนำนี่หน่อยครับ
‪สามหมื่นห้าพันวอน
‪คุณคะ ทำไมนาฬิกาฉันถึงถูกกว่าเข็มขัดนี่ล่ะ
‪นี่เป็นของแบรนด์เนมนะ รุ่นลิมิเต็ด
‪ไม่มีความหมายหรอก
‪เราดูจากน้ำหนัก ต้องใช้หนังเยอะกว่านี้
‪น้ำหนักเบาไป
‪เพราะเขาทำให้น้ำหนักเบาไงคะ
‪นี่เป็นของที่เลียนแบบไม่ได้ ‪ประเมินค่าไม่ได้เลยนะคะ
‪เพราะงั้นเราเลยให้ราคามันไม่ได้ไง
‪ถ้าไม่เอาสองหมื่นวอนก็ไปเลยครับ
‪- ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อยค่ะ ‪- แล้วยังไง
‪ฉันแค่จะขอเพิ่มอีกห้าพันวอน
‪ก็ได้ สองหมื่นห้าพันวอน
‪ขอบคุณค่ะ ดีจังเลยค่ะ ‪ทุกทีเขาไม่ให้เยอะขนาดนี้นะ
‪ค่ะ
‪อย่าเพิ่งขายนะคะ ไว้ฉันจะมาเอาคืน
‪นาฬิกานี้ของจริงนี่นา ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่เนี่ย
‪คงมีคนที่เจอเหตุการณ์คล้ายๆ ฉันสินะ
‪อันนี้เขามาฝากไว้ ไม่เอาเงิน
‪หลายปีแล้วแต่ไม่มาเอาสักที
‪จะออกนอกประเทศวันพฤหัสหน้าเหรอ
‪ครับ
‪และยังใช้ตั๋วเครื่องบิน ‪โดยปลอมเป็นนักกีฬาทีมชาติ
‪หนังสือเดินทางเถื่อนเหรอ
‪ไม่ถึงขั้นนั้นครับ
‪พวกเขาจะไปโรงแรมพยองยาง ‪ถ่ายรูปหนังสือเดินทาง
‪และแวะโรงงาน 926 ครับ
‪น่าจะทำหนังสือเดินทางทางการ ‪ไม่ได้ปลอมแปลงนะครับ
‪บุคคลประเภท 11 ส่วนมาก
‪ต้องปลอมแปลงตัวตน ‪เพื่อเดินทางออกนอกประเทศลับๆ นี่ครับ
‪สหายคิดว่าเธอเป็น ‪บุคคลประเภท 11 จริงๆ เหรอ
‪อะไรนะครับ
‪ครับ ถ้าดูจากบันทึกเสียง
‪เราไม่พบจุดน่าสงสัยอะไรครับ
‪งั้นเหรอ
‪ก็ดี ถ้าสหายที่เชี่ยวชาญด้านนี้ ‪บอกว่าไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไร
‪- ทำได้ดีมาก ‪- ครับ
‪- สหาย ‪- ครับ
‪นาฬิกาของรีมูฮยอกน่ะ
‪ทำไมถึงหายไปนะ
‪ทั้งบ้านพัก ทั้งในค่ายด้วย
‪เราค้นตัวคนที่รู้จักรีมูฮยอกหมดแล้ว
‪แล้วนาฬิกานั่นอยู่ที่ไหนนะ
‪ไม่ทราบสิครับ แต่ถ้าตกไปอยู่ในมือคนอื่นแล้ว
‪เขาคงไม่ปล่อยไว้แบบนี้
‪ใช่ไหม
‪แต่ฉันรู้สึกตงิดๆ
‪ถ้าเกิดว่านาฬิกานั่นไปถึงมือรีจองฮยอก
‪ทั้งสหายทั้งฉันจบเห่แน่
‪ตามหาให้เจอ
‪ครับ
‪ทั้งหมด แถวตรง
‪สหายผู้กอง กองร้อยที่ห้ามาตั้งแถว ‪เพื่อรับการฝึกในตอนเย็นครับ
‪รองผู้กองฮวังยองบอมครับ
‪ตามระเบียบพัก
‪ทำไมไม่เห็นพลทหารหลายคน เกิดอะไรขึ้น
‪จ่าสิบโทพโยชีซู สิบตรีพัคควังบอม
‪พลทหารชั้นกลางคิมจูมอก ‪พลทหารชั้นต้นกึมอึนดง
‪สี่คนนี้ถูกกระทรวงความมั่นคงเรียกตัวไปครับ
‪พลทหารกึมอึนดง
‪ยังไม่เริ่มสอบสวนเลย ทำไมร้องไห้แบบนั้นล่ะ
‪ที่บ้านเกิดมีคุณแม่และยังมีน้องอีกตั้งสี่คน
‪ฉันจะบอกว่า...
‪ในพวกนายทั้งหมดสี่คนเนี่ย
‪ฉันตั้งใจจะช่วยแค่คนเดียว
‪คนเดียวที่เปิดเผยเรื่องจริงกับฉันก่อนเป็นคนแรก
‪ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป ก็ไม่มีโอกาสอื่นแล้วนะ
‪ถ้านายพูด นายจะรอด
‪แต่ถ้านายไม่พูด หนึ่งในคนที่เหลือก็รอด
‪นายอยากรอดหรือเปล่าล่ะ
‪รับไป
‪พูดตามที่รู้ก็พอ
‪ผู้หญิงที่บอกว่าเป็น ‪บุคคลประเภท 11 นั่นมาจากไหน
‪มาทำไม
‪ผู้กองรีจองฮยอกปิดบังอะไรอยู่
‪ที่อ้างว่าซ่อมแซมปั๊มน้ำ
‪แล้วพาพลทหารไปบ้านมีแผนการอะไร
‪ถ้าพร้อมก็พูดออกมานะ
‪- สหายผู้พันครับ ‪- ว่าไง
‪ผมเป็นคนสุดท้ายไม่ใช่เหรอครับ
‪- อะไรนะ ‪- เมื่อกี้
‪ทั้งสหายจ่าสิบโทพโยชีซู
‪สหายสิบตรีพัคควังบอม รวมถึงสหายคิมจูมอก
‪คุณสอบสวนทุกคนแล้ว
‪ผมเป็นคนสุดท้ายใช่ไหม
‪แต่ว่ายังไม่ทราบอีกเหรอครับ
‪ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น
‪ไอ้เวรนี่
‪สหายผู้กองรีจองฮยอก ‪ไม่เห็นเหรอว่ากำลังสอบสวนอยู่
‪ออกไปซะ
‪ถ้าสงสัยอะไรเกี่ยวกับผมก็จับผมมาสอบสวนสิครับ
‪คงไม่ได้หรอก
‪เรากำลังขุดคุ้ยเรื่องผู้กองรีจองฮยอก
‪คิดว่าเจ้าตัวจะปริปากพูดความจริงเองเหรอ
‪แต่ผมคิดต่างไปครับ
‪มีเพียงเจ้าตัวที่จะพูดความจริงได้
‪ดังนั้น...
‪เชิญสหายผู้พันพูดได้เลยครับ
‪ความจริงในวันนั้น
‪พูดเรื่องอะไรของนาย
‪สวัสดีครับ
‪ครับ สหายพันเอก
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪เรื่องรถบรรทุกประสานงายังไม่จบอีกเหรอ
‪มีเอกสารจากสหายองครักษ์ ‪ศูนย์บัญชาการกองตรวจสอบส่งมา
‪เรียกตัวคนขับรถต้องสงสัย ‪และสหายโชชอลกังขึ้นไปพยองยางทั้งหมด
‪แต่ทำไมถึงเรียกฉันไปด้วย
‪ฉันเกี่ยวอะไรด้วย
‪นายบอกว่าจะรับผิดชอบเรื่องนี้เองไม่ใช่เหรอ
‪แล้วทำไมพวกเขาถึงเรียกตัวฉันไปด้วย
‪มาหาฉันเดี๋ยวนี้เลย
‪นี่ รีจองฮยอก
‪ท่าทางคุณจะยุ่งอยู่นะครับ
‪ผมจะพาตัวพลทหารของผมกลับเอง
‪(สาธารณรัฐประชาธิปไตย ‪ประชาชนเกาหลีจงเจริญ)
‪(สร้างชาติด้วยชาตินิยม)
‪(บันทึกเสียง)
‪- ไปเลย ‪- ไปไหนก็ไป
‪- ไสหัวไป ‪- ไปให้พ้น ไอ้ลูกหนู
‪- ไปให้พ้น ‪- ไปเลย
‪- อะไรกันเนี่ย ‪- ไปไกลๆ เลย
‪รังแกคนอื่นนี่เป็นปัญหาสังคม ‪ทั้งเกาหลีเหนือและใต้เลยนะ
‪- ไปไกลๆ ‪- ไปให้พ้น
‪เฮ้ย เด็กพวกนี้
‪พวกเธอ
‪ทำไมถึงยกพวกมาแกล้งคนคนเดียว
‪ป้าเป็นใคร
‪ฉันมาจากหน่วยรบพิเศษ
‪ฉันพูดสำเนียงเกาหลีใต้เก่งใช่ไหมล่ะ
‪ถ้าพวกเธอรู้ว่าฉันทำอะไรที่เกาหลีใต้
‪คงกลัวหัวหดเลยล่ะ
‪พ่อเขาทำงานเป็นหนูครับ
‪หนูเหรอ
‪อาชีพไม่มีแบ่งชั้นสูงต่ำหรอกนะ
‪พ่อเขาจะเป็นหนู เป็นหู เป็นจมูก หรือเป็นปาก
‪แล้วพวกเธอเกี่ยวอะไรด้วย
‪ถ้ากลั่นแกล้งคนไม่มีทางสู้แบบนี้ ‪โตไปจะเป็นเหมือนพโยชีซูนะ
‪พโยชีซูคือใครครับ
‪คนน่าเกลียดคนหนึ่ง
‪ลองพวกเธอแกล้งเขาอีก
‪ฉันจะเอาไปฟ้องรีจองฮยอกเลย
‪แล้วรีจองฮยอกเป็นใครครับ
‪คนที่ต่อสู้เก่งสุดๆ
‪ถ้าเขารู้นะ พวกเธองานเข้าแน่ๆ
‪รีบไปเลย ยังไม่ไปอีก
‪ส่วนเธอน่ะ ทำไมถึงยอมให้เขาแกล้งแบบนั้น
‪ต้องสู้ให้ตายไปข้าง คนอื่นจะได้เลิกรังแก
‪เขาบอกให้สนิทกับสหายคนอื่นๆ ไว้
‪ใครบอก
‪พ่อครับ
‪พ่อเธอเป็นคนดีจริงๆ นะ
‪แต่โลกนี้ไม่ได้สวยงามแบบนั้นหรอกนะ
‪เธอจะสนิทกับคนที่ทำร้ายเธอได้ยังไง
‪คนที่ทำร้ายเธอไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายเจ็บปวด
‪มีแค่คนที่โดนที่เจ็บปวด
‪เพราะงั้นต่อไปถ้ามีคนทำร้ายเธอ
‪ก็ชกกลับแบบนี้ไปเลย
‪พี่สาวก็ทำแบบนั้นเหรอครับ
‪พี่สาวเหรอ
‪ใช่ พี่สาวก็ทำแบบนั้น
‪พอทำแบบนั้น พวกเขาก็ไม่แกล้งอีกเลย
‪ไม่เข้ามาใกล้ด้วย
‪อาจจะเหงานิดหน่อย แต่ก็ดีกว่าเจ็บปวดนี่นา
‪สะพายกระเป๋าซะสิ
‪ความจริงเมื่อวันก่อน ‪ผมมาทำความสะอาดตอนเช้าตรู่
‪และได้ยินอะไรบางอย่างครับ
‪แต่เสียงนั่นฟังไม่ค่อยชัด
‪แล้วก็มีหลายเครื่องที่ใช้คลื่นความถี่เดียวกันด้วย
‪อยากลองฟังดูไหมครับ
‪ครับๆ
‪นี่คือเซรีหมายเลขหนึ่งๆ
‪ได้ยินไหม คิดว่าไง
‪เหมือนเสียงท่านประธานไหม
‪อือ ใช่เสียงท่านประธานเลย
‪ใช่ไหม ถูกต้องใช่ไหม
‪ฉันได้ยินเสียงนี้จนเบื่อทั้งเช้าและเย็น
‪ขนลุกเลย
‪ได้ยินเสียงนี้แล้วขนลุก ลมขึ้นด้วย
‪ร่างกายฉันจำได้แม่นเลย
‪ขอแฟลชไดรฟ์นั่นหน่อยครับ
‪ผมจะเอาไปแจ้งตำรวจ ถ้าลองตรวจสอบดู
‪คงจะรู้ว่าใครส่งมาครับ
‪ครับ ทราบแล้วครับ
‪- ขอบคุณนะครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪อือ ที่รัก
‪ตอนนี้ฉันอยู่หน้าบ้านคุณแม่
‪ฉันลองคิดดูแล้ว
‪ตอนนี้ฉันไม่ควรสวดมนต์ ‪แต่ควรเป็นลูกสะใภ้ที่ดีมากกว่า
‪คุณแม่คะ
‪คราวก่อนหนูขอโทษจริงๆ นะคะ
‪เขาก็ไม่มีหน้ามาพบคุณแม่
‪เลยบอกให้หนูมาแทนน่ะค่ะ
‪คุณแม่ก็ทราบใช่ไหมคะว่าเขาสร้างรีสอร์ตที่บาหลี
‪ถ้าคุณพ่อวางมือจากตำแหน่งแล้ว
‪หนูจะให้เขาทำรีสอร์ตส่วนตัวหลังหนึ่ง
‪ให้คุณพ่อคุณแม่โดยเฉพาะ
‪หนูแนะนำเขาไปเองค่ะ
‪บาหลีเหรอ ก็ดี
‪ทำไม จะส่งเราไปอยู่ที่นั่นเหรอ
‪ไม่ใช่นะคะ
‪หนูแค่อยากให้คุณพ่อคุณแม่กะหนุงกะหนิง...
‪ไม่รู้เหรอว่าเราแยกห้องนอนกันมายี่สิบปีแล้ว
‪แยกห้องนอนกันเหรอคะ
‪ทำไมล่ะคะ หนูไม่รู้เลยค่ะ
‪คุณแม่คงเหงาน่าดูเลย
‪ใช่ เธอคงเหนื่อย กลับไปเถอะ
‪ฉันก็ว่าจะพักผ่อนสักหน่อย
‪ถ้างั้นคุณแม่คะ
‪เราจะเข้ามาอยู่ที่นี่เองค่ะ
‪บ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้
‪แต่คุณพ่อคุณแม่กลับแยกห้องกัน ‪คงเงียบเหงาน่าดูเลยนะคะ
‪อย่าคิดว่าหนูเป็นลูกสะใภ้เลยนะคะ
‪คิดซะว่าหนูเป็นลูกสาวแล้วกันค่ะ
‪คุณแม่ไม่มีลูกสาวนี่คะ
‪เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ
‪- หนูว่าอะไรเหรอคะ ‪- บอกว่าฉันไม่มีลูกสาวเหรอ
‪คุณแม่เคยมีค่ะ
‪คุณแม่เคยมี แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว
‪เธอจะบอกว่าเซรีตายแล้วงั้นเหรอ
‪คุณแม่คะ ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ
‪เธอไม่ได้ตายค่ะ
‪เธออยู่ในใจของพวกเรา
‪ตลอดไปค่ะ
‪- กลับไปซะ ‪- เดี๋ยวค่ะ คุณแม่
‪ขอหนูพูดอีกนิดนึงนะคะ
‪ว่ามา
‪คุณแม่มีหุ้นส่วนนี่คะ แปดเปอร์เซ็นต์
‪คุณแม่ลงมติเข้าข้างเราไม่ได้เหรอคะ
‪ถ้ารวมหุ้นส่วนกับพันธมิตรเราก็อาจจะสู้ได้น่ะค่ะ
‪นะคะ
‪ที่รัก
‪ไม่หลงกลเลย
‪ไม่นะ คุณแม่โกรธใหญ่เลย ใช่
‪จะพูดว่าอะไรล่ะ ฉันบอกว่าฉันเป็นลูกสาว
‪แต่คุณแม่นิสัยแปลกมากเลย
‪เพราะงี้ถึงได้แยกห้องนอนไง
‪หรือเพราะแยกห้องนอนถึงเป็นแบบนี้นะ
‪ไม่รู้แล้ว แล้วคุณเจอตัวนักต้มตุ๋นนั่นหรือยัง
‪ทำไมยังไม่เจออีก
‪ถ้าน้องคุณเจอตัวก่อน ก็จบเกมเลยนะ
‪(เมืองเสิ่นหยาง ประเทศจีน)
‪หลุดปากบ้างหรือยัง
‪ยังไม่ยอมปริปากเลยครับ
‪จะอดทนไปทำไม
‪- ปกป้องประเทศอยู่หรือไง ‪- ผมไม่รู้จริงๆ ครับ
‪พูดเรื่องเงินหรือยัง
‪- ยังเลยครับ ‪- ให้ตาย
‪ไม่ยอมพูดเพราะไม่รู้เรื่องเงินไง
‪เรามาจบเรื่องนี้กันเถอะ
‪นายรับเงินจากกูซึงจุนมาเท่าไร
‪ฉันให้สิบเท่าเลย
‪นี่ สหายผู้จัดการโอ
‪ตอนนี้จะมาบอกให้ส่งตัวเขากลับจีนเหรอ
‪ถึงเราจะทำงานผิดกฎหมาย ‪แต่ก็มีจรรยาบรรณในการทำธุรกิจนะ
‪เราบอกจะปกป้องเขาเลยพามาที่นี่ ‪แล้วจะให้ทำแบบนั้นได้ยังไง
‪อะไรนะ สิบเท่าเหรอ
‪เขาจะให้สิบเท่าจริงๆ เหรอ
‪ไว้ผมจะโทรกลับนะครับ
‪ผมเบื่อจะตายแล้ว
‪พรุ่งนี้เราไปพยองยางกันเถอะ
‪ไปร้านอาหารอ๊กรยูกวัน ไปคาสิโนด้วย
‪ได้สิครับ
‪จริงเหรอ
‪ไปกันพรุ่งนี้เลยครับ พยองยาง
‪ดีเลย
‪ทุกคนโดนซ้อมมาขนาดนั้น
‪กินแค่รามยอนจะพอเหรอ
‪บะหมี่หยักนี่อร่อยดีครับ
‪ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะ
‪อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ‪เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว
‪ใช่แล้วครับ คนที่ต้องขอโทษคือยัยนี่ต่างหาก
‪ที่ทุกคนต้องเป็นแบบนี้เพราะยัยแม่หญิงนี่
‪ใช่แล้วล่ะ
‪ฉันขอโทษนะ ทุกคน
‪ฉันซาบซึ้งทุกคนจนอยากให้อะไรสักอย่าง
‪แต่อย่างที่รู้ว่าฉันไม่มีเงิน
‪อย่างน้อยรับอันนี้ไปนะ
‪ทำไมยัยแม่หญิงนั่นถึงส่งฮาร์ตให้พวกเรานะ
‪นายบอกว่าแปลว่าชอบไม่ใช่เหรอ
‪ครับ ก็ใช่ครับ
‪แปลว่าชอบเหรอครับ
‪ค่อยยังชั่วนะครับ สหายผู้กอง
‪ผมเป็นห่วงอยู่ว่ายัยแม่หญิงนั่น
‪จะมีเจตนาแฝงกับสหายผู้กองหรือเปล่า
‪ถ้าส่งให้มั่วซั่วแบบนี้ ก็ไม่มีความหมายอะไรนี่ครับ
‪ใช่แล้ว ไม่มีความหมายอะไรเลย
‪ประเทศทุนนิยมนี่ไม่มีแม้กระทั่งจุดยืน ‪ในการให้สัญญาณฮาร์ตเลยนะ
‪แถมยังส่งสัญญาณให้สหายควังบอมตั้งสองครั้ง
‪งั้นเหรอ ผมไม่ได้มองเลย
‪กลับดีๆ นะ ทุกคน
‪พรุ่งนี้ผมต้องพาสหายเซรีไปร้านถ่ายรูป
‪ที่โรงแรมพยองยาง ‪เพื่อถ่ายรูปหนังสือเดินทาง รู้กันเอาไว้นะ
‪- ครับ ‪- ครับ
‪มาแล้วเหรอคะ
‪วันนี้ฉันจะล้างจานให้เป็นพิเศษ
‪แต่พรุ่งนี้ฉันต้องไปถ่ายรูปติดหนังสือเดินทาง
‪กินรามยอนได้ยังไงนะ พรุ่งนี้หน้าบวมเป่งแน่
‪ทำไมมองฉันแบบนั้นล่ะคะ
‪สหายมีหัวใจหลายดวงเหรอ
‪หือ
‪ใครมีหัวใจหลายดวงคะ
‪พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪ช่างเถอะ
‪พูดไปก็เมื่อยปากเปล่าๆ
‪วันนี้ผมจะนอนเตียง
‪ฉันปวดเอวอยู่นะ
‪ปวดอะไรก็เรื่องของคุณ
‪เป็นอะไรของเขา
‪อะไรน่ะ
‪ฮาร์ตไร้สาระของประเทศทุนนิยมนี่
‪เพราะงั้นสหายคู่หมั้น
‪เลยไล่พวกที่แกล้งอูพิลไปหมด
‪บอกว่าทำงานเป็นหนูแล้วยังไง
‪เพราะทำงานเป็นหนู
‪มันไม่ดียังไงล่ะ
‪คุณทำเพราะอยากทำที่ไหนกัน
‪เพราะถูกสั่งให้ทำต่างหาก
‪ไอ้หนูเวรเอ๊ย
‪เฮ้ยๆ
‪แกเป็นคนแจ้งใช่ไหม
‪ถ้าไม่ใช่แกแล้วกองกำลังความมั่นคง ‪จะรู้ได้ไงว่าฉันขายยา
‪เพราะแก ฉันเกือบต้องโทษที่สถานกักกันแล้ว
‪ขอโทษครับๆ
‪ถ้าขอโทษก็บอกมาให้ไว
‪แกใช่ไหม หรือมีหนูตัวอื่น
‪ถ้ามีอีก ฉันจะได้ปล่อยแกไป
‪ขอโทษครับๆ
‪ถ้าแกเป็นแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ
‪ใช่แล้ว ปัญหาคือหูของนาย
‪ถ้าไม่มีมัน แกคงฟังอะไรไม่ได้ยิน
‪ถ้าไม่ได้ยิน ก็ไปฟ้องอะไรไม่ได้
‪- สหายผู้กอง ‪- พวกแกไม่มีงานทำแล้วเหรอ
‪ฉันหางานให้พวกแกทำดีไหม
‪- ไม่ครับ ‪- ไม่ครับ
‪สวัสดีท่านผู้มีเกียรติที่กำลังเดินทางทุกท่าน
‪ไม่ว่าจะเป็นอะไร ก็ร้องขอได้เลย
‪เข็นรถเข็นไปอย่างคล่องแคล่ว
‪ส่งยิ้มให้กันอย่างอ่อนหวาน
‪พนักงานขายของ
‪บนรถไฟของเรา
‪ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและเปี่ยมรัก
‪เดินทางไปด้วยกัน
‪นี่เป็นน้ำแร่พิเศษ ลองชิมดูสิ
‪ลองทานผลไม้ที่หอมหวานนี้ดู
‪โอบกอดแนบอกกลับไปอย่างพอใจ
‪เส้นทางในการเดินทางนี้มีแต่ความสุข
‪- พนักงานขายของ ‪- โอ๊ะ คุณรีจองฮยอก ออกมาหน่อยค่ะ
‪- ฉันเอาอันนี้ ‪- บนรถไฟของเรา
‪ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและเปี่ยมรัก
‪เดินทางไปด้วยกัน
‪เราไม่ได้ขายของข้างทาง
‪ของบนรถไฟดีกว่าเป็นไหนๆ
‪- นั่งสิครับ ‪- เอาใจใส่ลูกค้าดีกว่าใคร
‪นั่นคืองานของเรา
‪พนักงานขายของ
‪บนรถไฟของเรา
‪ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและเปี่ยมรัก
‪เดินทางไปด้วยกัน
‪บราโว่
‪ขอเบียร์ที่มีอยู่ทั้งหมดเลยครับ
‪(น้ำดื่ม)
‪(น้ำอัดลม)
‪ว่าแต่รูปหนังสือเดินทาง
‪ถ่ายได้แค่ที่นั่น
‪ที่ร้านถ่ายรูปในโรงแรมนั้นที่เดียวเหรอคะ
‪เพราะที่นั่นเป็นร้านถ่ายรูปที่รัฐกำหนด
‪ถ่ายได้แค่ที่นั่นที่เดียวครับ
‪อย่างนี้นี่เอง
‪แต่ว่านะคะ
‪ฉันมีเรื่องสงสัยค่ะ
‪ถ้าเกิดฉันไปที่นั่น
‪แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอยที่ยุโรป
‪จะไม่เป็นไรเหรอคะ
‪ฉันหมายความว่า
‪คุณจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ
‪จะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า
‪หากใส่ชื่อคนที่แกแนะนำไว้ในนักกีฬาทีมชาติ
‪แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันคุ้มครองแกไม่ได้นะ
‪และไม่คิดจะทำด้วย
‪ผมทราบดีครับ
‪ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪จริงเหรอคะ
‪ค่อยยังชั่ว
‪ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ
‪รถไฟขบวนที่สามจากแคซองมุ่งหน้าไปพยองยาง
‪จะหยุดรถสักครู่เนื่องจากอยู่ในพื้นที่ไฟฟ้าดับค่ะ
‪คาดว่าไฟฟ้าจะดับสิบชั่วโมง ‪จึงขอความเข้าใจจากทุกท่านค่ะ
‪สิบชั่วโมงเหรอ
‪สิบชั่วโมงคือสักครู่งั้นเหรอ
‪คงไม่ใช่สิบชั่วโมงหรอกครับ
‪- ใช่ไหมคะ ‪- น่าจะนานกว่านั้น
‪อาจจะประมาณ 13 ถึง 16 ชั่วโมง
‪เป็นไปไม่ได้
‪แล้วเราจะทำอะไรที่นี่
‪ของกินตอนนี้ก็เหลือแค่ไข่สองฟอง
‪ล้อเล่นหรือไง
‪- ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ‪- ข้าวล่ะ แล้วจะนอนยังไง
‪คุณห่วงไม่เข้าเรื่องเลย
‪แล้วจะทำยังไง
‪สิบชั่วโมงเลยนะ จะให้ผมทำยังไง
‪ดูนั่นสิครับ
‪อะไร
‪อะไรน่ะ
‪ทำไมต้องวิ่งกันด้วย มีอะไรเหรอ
‪มีของน่าสนใจหลายอย่างเลย
‪อธิบายหน่อยสิ
‪รอสักครู่ เดี๋ยวก็รู้เองครับ
‪คนพวกนั้นคือใครเหรอ
‪ทำไมพวกเขาต้องวิ่งด้วย
‪พวกพ่อค้าแม่ค้าโดดรถไฟน่ะ
‪พวกเขาขายอะไรเหรอคะ
‪มีฟืนขายนะ มีฟืนขาย
‪- ทางนี้เลยค่ะ ‪- ทางนี้ค่ะ
‪- สหาย มีถ่านด้วยนะคะ ‪- เชิญเลยค่ะ
‪- รับอะไรดีคะ ‪- นี่ค่ะ
‪- ทางนี้ค่ะ ‪- เนื้อเสียบไม้ค่ะ
‪- ทางนี้ค่ะ ‪- ทางนี้เลยค่ะ
‪- ใส่เงินมาเลยค่ะ ‪- ทางนี้ครับ
‪- ใส่มาเลยค่ะ ‪- ไม่ใช่นะคะ
‪- นี่ค่ะ ‪- เนื้อเสียบไม้ค่ะ เนื้อเสียบไม้
‪เนื้อเสียบไม้ครับ
‪มีฟืนขายนะครับ มีฟืนขาย
‪ทางนี้เลยค่ะ รับอะไรดีคะ
‪- ไก่ย่างก็มีนะคะ ‪- ไก่ย่าง
‪ขายผ้าห่มค่ะ
‪รับไก่ย่างไหมคะ
‪เดี๋ยวนะ นี่คุณชวนปูเสื่อที่ไร่ข้าวโพด
‪แล้วนอนข้างนอกงั้นเหรอ
‪ยังไงไม่ว่าข้างในหรือข้างนอกรถไฟ ‪ก็หนาวพอๆ กัน
‪แต่ข้างนอกเราผิงไฟได้
‪แต่ว่านี่มันเกินไป...
‪ในรถไฟอุ่นกว่าอีก
‪มีฟืนขายนะครับ
‪มีฟืนขายนะคะ
‪มีฟืนขายค่ะ
‪มีข้าวโพดขายนะคะ
‪ขายฟืนนะคะ
‪มีฟืนขายนะครับ มีฟืนขายครับ
‪เฮ้อ
‪มีฟืนขายนะคะ
‪อุ่นจัง
‪คนพวกนั้นมีผ้าห่มด้วย
‪เขาขายเหรอ หรือว่าเอามาเอง
‪อุ่นดีจังเลย
‪แถมยังยืดขาได้ด้วย
‪เหมือนได้อัพเกรดจากชั้นประหยัด ‪เป็นชั้นธุรกิจเลย
‪ดีแล้วที่ออกมา
‪คุณรีจองฮยอกมานั่งสิคะ อุ่นมากเลย
‪ข้าวโพดกับมันฝรั่ง
‪คุณจะไปไหนเหรอคะ
‪น่าอร่อยจัง
‪คุณรีจองฮยอกก็กินด้วยสิคะ
‪ไหนบอกว่ากินน้อย
‪อร่อยมากเลย
‪แต่ว่านะ คุณรีจองฮยอก
‪เมื่อกี้ฉันเห็น
‪คนตรงนั้นซื้อน้ำล้างหน้าด้วย
‪น้ำเย็นห้าสิบวอน น้ำร้อนหนึ่งร้อยวอน
‪แพงกว่าสองเท่า แต่ไหนๆ แล้ว ‪ซื้อน้ำร้อนก็ดีกว่าใช่ไหมคะ
‪เดี๋ยวนะ นี่คุณคิดมาอยู่ที่นี่เหรอ
‪จะปักหลักที่นี่หรือไง
‪ทำไมถึงกิเลสหนาแบบนี้
‪พูดไม่ออกเลย
‪แค่น้ำล้างหน้าชามละร้อยวอน
‪ทำไมฉันถึงกลายเป็นคนกิเลสหนาไปได้
‪ฉันก็มีเงินเหมือนกันนะ
‪ฉันจะออกค่าน้ำล้างหน้าเอง
‪คุณเอาเงินมาจากไหน
‪ฉันเอานาฬิกาไปจำนำ
‪ที่นี่รับจำนำของแบรนด์เนมของฉันตามน้ำหนัก
‪แต่วันนั้นฉันใช้ซื้อชุดที่อยากได้ไปหมดแล้ว
‪เหลือแค่ห้าร้อยวอนเอง
‪แต่ที่นั่นมีนาฬิกาผู้ชายที่สวยมากๆ อยู่ด้วย
‪ฟังฉันอยู่หรือเปล่าคะ
‪คนที่นี่ไม่คิดจะฟังฉันเลยใช่ไหมเนี่ย
‪โอ๊ย ร้อน
‪ร้อนมากเลย
‪คุณรีจองฮยอกเป็นคนดีจริงๆ
‪จู่ๆ ก็ชมกันเหรอ
‪จู่ๆ ก็คิดขึ้นมาน่ะค่ะ
‪ฉันมีความคิดว่า
‪ในอนาคตคุณจะเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดี
‪ไม่รู้สิ
‪ผมไม่เคยคิดเรื่องอนาคต
‪ทำไมคะ
‪เพราะถ้ามันต่างจากที่คิดไว้
‪ก็จะรู้สึกไม่ดีน่ะ
‪เคยเป็นแบบนั้นมาก่อนเหรอคะ
‪เคยสิ
‪เพราะงั้นหัวใจคุณถึงเจ็บปวดสินะ
‪สุภาษิตของอินเดียว่าไว้ค่ะ
‪ว่าบางทีรถไฟที่ขึ้นผิดก็พาเราไปยังจุดหมายได้
‪ฉันก็เคยเป็นแบบนั้นเหมือนกัน
‪ชีวิตของฉัน
‪เหมือนขึ้นรถไฟผิดตลอดเวลา
‪ครั้งหนึ่งฉันเคย...
‪อยากลงกลางทาง
‪ไม่อยากไปไหนแล้ว
‪เคยคิดจะกระโดดลงไปด้วย
‪แต่ดูตอนนี้สิคะ
‪ฉันขึ้นรถไฟผิด ผิดแบบสุดๆ
‪จนข้ามเส้น 38 มา
‪ยังไงก็เถอะ
‪ถึงไม่รู้ว่าจะเป็นไปตามที่หวังไหม
‪แต่ก็ลองคิดถึงอนาคตดูบ้างนะคะ
‪ฉันน่ะ
‪ถึงจะไปจากที่นี่แล้ว
‪แต่ก็หวังว่าคุณรีจองฮยอกจะมีความสุข
‪ไม่ว่าคุณจะขึ้นรถไฟขบวนไหน
‪ฉันก็อยากให้คุณไปถึงจุดหมายที่ตั้งใจไว้
‪โรแมนติกจริงๆ
‪โคตรโรแมนติกเลย
‪ตั้งสติหน่อยสิครับ
‪ถ้าคุณเหนื่อยก็พิงผมได้นะครับ
‪บ้าไปแล้วเหรอ
‪ไม่น่าเชื่อเลยว่าบนรถไฟหนาวกว่า
‪อะไรของคุณวะครับ
‪ให้ตายเถอะ
‪ฉันจะอยู่ที่นี่ได้ยังไงตั้งสิบปี
‪ที่นี่คนละระดับกันเลยนะเนี่ย
‪- งั้นเหรอ ‪- รีบมาเร็วเข้า
‪อย่ามัวแต่ชะเง้อมองอยู่
‪- รีบมาได้แล้ว ‪- มันดูบ้านนอก
‪เดี๋ยวก่อน คุณว่าไงนะ บ้านนอกเหรอ
‪ฉันน่ะตรงข้ามกับบ้านนอกสุดขั้วเลยนะ ฉันคนนี้น่ะ
‪ไม่ฟังฉันอีกแล้ว รอด้วยสิคะ
‪ขับรถมาใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง
‪แต่นั่งรถไฟมาใช้เวลาไปสิบเจ็ดชั่วโมงเนี่ยนะ
‪เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยครับ
‪ถึงจะเกิดบ่อย แต่ก็ไม่ควรเกิดกับผมไหมล่ะ
‪แล้วคุณไม่กลับไปแล้วหรือไง ‪ทำไมของเยอะแบบนี้
‪พอจัดไปจัดมาก็เยอะแบบนี้น่ะครับ
‪ก็ได้
‪จะถ่ายแล้วนะครับ
‪มองตรงนี้นะครับ หนึ่ง สอง สาม
‪เรียบร้อยแล้วครับ
‪เดี๋ยวค่ะ เหมือนฉันจะหลับตาเลย
‪ขอถ่ายใหม่ดีไหมคะ
‪ใช้ได้แล้ว
‪รูปนี้ใช้เพื่อยืนยันตัว
‪ถ่ายสวยไปจะเป็นเรื่องได้
‪ต้องถ่ายสวยๆ สิ ถึงจะใช้ยืนยันตัวได้มากกว่า
‪ไปกันเถอะ
‪ไม่งั้นก็...
‪เราถ่ายด้วยกันสักรูปดีไหม
‪คือว่า...
‪ถ้าฉันไป เราคงไม่ได้เจอกันอีก
‪ถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึกไง
‪เราไม่มีเหตุผลที่ต้องเก็บเป็นที่ระลึก
‪หรือเก็บเป็นความทรงจำนะ
‪จริงด้วย
‪ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยน่ะค่ะ
‪ยินดีต้อนรับค่ะ
‪จองไว้ในนามชอนครับ
‪รอสักครู่นะคะ
‪(ประชาสัมพันธ์)
‪ห้อง 1511 ค่ะ
‪ไปกันครับ
‪ครับ
‪ผมจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
‪แล้วไปกินข้าวกัน ผมหิวมากเลย
‪ครับ ได้ครับ
‪อือ ผมเอง
‪ตอนนี้เรามาที่พยองยางแล้ว
‪เขาไม่สังเกต เพราะงั้นอย่าห่วงเลย
‪ไม่รู้ว่าสหายผู้พันมีเรื่องอะไร ติดต่อไม่ได้เลย
‪อือ ว่าแต่
‪เชื่อได้แน่นะ ที่เขาบอกว่าจะให้มากกว่าสิบเท่า
‪ก่อนที่จะส่งตัวให้เขา ‪ต้องดูให้แน่ก่อนสิว่าเขาโอนเงิน...
‪ส่งโทรศัพท์มา
‪เถ้าแก่ชอน ทำไมวางสายไปแบบนั้นล่ะ
‪ไอ้ผู้จัดการโอ
‪แกเอาเงินฉันไปขนาดนั้นแล้ว ‪ยังทำกับฉันแบบนี้อีกเหรอ
‪อยู่ๆ เป็นอะไรไป
‪ฮัลโหล นี่
‪ใครบอกจะให้สิบเท่า ใครกัน
‪ซึงจุน ฉันมองคนเก่งใช่ไหม
‪แกเป็นคนเก่งมากนะ
‪คิดว่าอยู่ที่นั่นแล้วฉันจะหาไม่เจอล่ะสิ
‪ที่พูดเมื่อกี้คือตบหัว ‪แล้วลูบหลังพร้อมกันเลยใช่ไหมเนี่ย
‪เพราะแบบนี้ผมถึงเคารพพี่ไงครับ
‪พี่เป็นคนชัดเจนดี
‪เงียบเลย ถ้าแกมาถึงที่นี่เมื่อไหร่ ‪เตรียมตัวตายได้เลย
‪คืนเงินฉันมาด้วย
‪- ให้ตายเถอะ ไอ้เวรนี่ ‪- พี่ครับ
‪ผมไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้นครับ
‪แต่พอทำธุรกิจ...
‪ฮัลโหลๆ
‪ทำไมเงียบไป
‪ครับ พี่
‪อะไร
‪ยุนเซรีสบายดีไหมครับ
‪ทำไมจู่ๆ ถึงถามหาเซรี ทำเอาฉันเศร้าเลย
‪เซรีไม่อยู่แล้ว ฉันก็อยากเจอเหมือนกัน
‪ผมเจอเธอครับ เซรี
‪ว่าไงนะ
‪เปล่าครับ แล้วทำไมไม่อยู่ล่ะครับ
‪จะทำไมซะอีกล่ะ ก็เพราะเธอตายไปแล้วไง
‪ตายเหรอครับ
‪ทำไมล่ะ
‪นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก
‪เดี๋ยวนายก็ได้ไปเจอเธอบนสวรรค์แล้ว
‪ถ้าได้เจอก็ฝากความคิดถึงด้วยนะ
‪ได้ครับ ผมจะบอกเธอให้
‪น่าจะได้เจอเร็วๆ นี้แหละ
‪ใช่จริงๆ ยุนเซรี
‪เดี๋ยวนะ คุณมาที่นี่ได้ไง...
‪จะไปไหน
‪นี่พรหมลิขิตอะไรเนี่ย
‪กูซึงจุนนี่ฆ่าไม่ตายจริงๆ
‪เดี๋ยวนะ...
‪คุณเป็นใครครับ
‪ยุนเซรี
‪- เรา... ‪- เราเลิกกันเถอะ
‪ผมกำลังจะพูดคำนั้นพอดี
‪มาตกลงให้รู้เรื่องกัน
‪ฉันเป็นคนบอกเลิก ฉันเป็นคนทิ้งคุณ
‪คุณไปบอกใครก็ได้ว่าเคยคบฉัน
‪แต่ถ้าคุณพูดเหลวไหลว่าคุณเป็นคนบอกเลิกฉัน
‪หรือเป็นคนทิ้งฉันล่ะก็
‪รู้ใช่ไหมว่าเศรษฐีเกาหลีน่ากลัวนะ
‪คุณตายแน่ๆ
‪พี่มักจะเป็นแบบนี้ตลอด
‪ถ้ารู้ว่าตัวเองจะเจ็บปวดก็ชิงทำร้ายคนอื่นก่อน
‪ถ้ารู้ว่าต้องรอ ก็จะไปก่อนโดยไม่แล
‪ต่อไปพี่ลองเจอคนแบบพี่ดู
‪คนที่ทำให้พี่ต้องรออย่างไม่มีจุดหมาย
‪ไม่มีวันซะล่ะ
‪ฉันไม่มีทางรอคนคนเดียวหรอก
‪ไม่ทำตัวแห้งเหี่ยวแบบนั้นแน่
‪รีจองฮยอก
‪ทำไมยังไม่มาอีก
‪ให้ตายเถอะ
‪คุณรีจองฮยอก ‪นี่คุณปกป้องฉันอยู่สินะคะ
‪ไม่ได้ปกป้อง จับตาดูต่างหาก
‪ผมไม่ใช่คนที่จะเดินตามต้อยๆ ‪เพื่อคอยปกป้องคุณนะ
‪ฉันจะไม่โดนจับได้ใช่ไหมนะ
‪ฉันทิ้งกุญแจ...
‪ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นสองครั้งซ้อน
‪ก็ควรจะรู้สึกไม่ดีใช่ไหมคะ
‪อย่าหัวเสียเพราะผู้ชายคนนั้นเลยครับ
‪เขาไม่ได้ตามฉันมา
‪เราสองคนก็แค่ลงเอยมาเจอกัน
‪ฉันกับผู้ชายคนนั้น ‪เพิ่งกำหนดวันแต่งงานไปเอง
‪คิดจะคุ้มครองใครอีกสักคน ‪นอกจากผมไหมล่ะ
‪ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร
‪เพราะว่าชอบ ‪ก็เลยคิดมากอยู่นี่แหละค่ะ