NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIONE POSTACI, ORGANIZACJE ORAZ WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE
Zaraz.
Może zrobimy sobie wspólne zdjęcie?
To znaczy...
po moim wyjeździe już się nie spotkamy.
Taka pamiątka.
Nie ma takiej potrzeby,
żebyśmy o sobie pamiętali.
Ma pan rację.
Tak tylko mówiłam.
Dostaną państwo pięć zdjęć.
Koszt to 5000 wonów.
Mogę prosić o jedno dodatkowe?
Jedno na paszport, jedno do CV,
dla urzędu imigracyjnego, dla Air Koryo
i jedno dodatkowe w związku z wyjazdem zagranicznym.
Czyli pięć. Na pewno wystarczy.
Czy mogę jednak prosić o więcej?
ZDJĘCIA PAMIĄTKOWE, DO PASZPORTU
Tak zrobię.
Przekażę pozdrowienia.
Nic trudnego.
To naprawdę Yoon Se-ri!
- Chodźmy stąd. - Ale...
Rety.
A pan to kto?
Cóż...
Zaraz, panie.
Doszło do nieporozumienia.
Se-ri, co to za koleś?
Mój znajomy.
Właśnie, ja też jestem jej znajomym.
Mam przewlekłą niestabilność barku z tej strony.
Imię: Gu Seung-jun.
- Obywatel brytyjski? - Tak.
Weź mnie pan puść.
- Co pan robi w Korei Północnej? - Sprawy biznesowe.
Ale po co w ogóle odpowiadam?
Se-ri, powiedz mu coś.
Coś pan za jeden? Policja?
Proszę pana...
To nie policjant.
To mój ochroniarz.
Niech pan go puści,
panie Ri.
Prosiłam, by go puścić.
Prosiła, by mnie puścić, panie Ri.
Gdy mój ochroniarz się zdenerwuje, to łatwo nie odpuszcza.
Źle, panie Ri.
Proszę się już uspokoić.
Prawie bym ramię zwichnął.
O co tu chodzi?
Dziwnie byłoby się spotkać nawet w Tokio czy Nowym Jorku.
A tu proszę, Pjongjang.
No to słucham.
Co cię tu sprowadza, Yoon Se-ri?
No...
Nikt nic o mnie nie mówił?
Po co pytasz? Zmarła.
Nie. A coś się stało?
Nie.
Chodzi o to...
Muszę zająć się jedną rzeczą.
Czy możemy się spotkać
w kawiarni na dole o 19?
- Będę czekał. - Dobrze.
Dziękuję za pańską pracę.
No tak, jasne. Przyznaję, że jest pan w tym dobry.
Proszę tak trzymać.
- Chwila. - Do zobaczenia.
Trochę się śpieszę.
Nie wierzę, że tu się spotkaliśmy.
To musi być przeznaczenie.
Ochroniarz?
A co mogłam powiedzieć?
Nie zdradzę mu, że się tu zaręczyłam.
No i też nie skłamałam.
Przecież właśnie mnie pan chroni.
Nie chronię, tylko trzymam na oku.
Co za różnica?
Duża różnica.
Nie chodzę za panią jak ochroniarz.
Dzień dobry.
Chodzi o to,
że po prostu panią nadzoruję.
Jestem jakby pani przełożonym.
Jak mogła mnie pani nazwać ochroniarzem?
Tak nie wolno.
Panie Ri.
Tak właśnie robią ochroniarze.
Panowie idą coś zjeść?
Aresztujący chodzą tu trójkami.
- Ej! - Pies nie gryzie właściciela.
Uważajcie na ręce.
Mam brązowy pas w jujitsu.
Nie zrozumcie mnie źle.
Jujitsu polega na pojedynkach jeden na jednego.
Cholera.
Gnoje jedne.
Szybcy są.
Sprinterzy jedni.
Poddaję się.
Skąd pani go zna?
Żeby panu wyjaśnić,
muszę opowiedzieć o mojej rodzinie.
Czy wspominałam, że jestem córką właściciela wielkiego konglomeratu?
Wiele razy, aż w końcu zapamiętałem.
Dla takich jak ja
rodzina oznacza wiele rzeczy.
Jest tak, że...
Dobra córka dobrze wpływa na interesy.
Na interesy wpływają nawet takie rzeczy,
jak to, z kim tata zjadł śniadanie.
- Czyżby? - Owszem.
Nie liczy się, czy jestem dobra.
Muszę być lepsza od braci.
A oni lepsi ode mnie.
Nie ma mowy o miłości między nami.
Spytałem jedynie, co panią łączy z tamtym facetem.
Proszę posłuchać.
Kiedy ktoś ma już dość rywalizacji,
marzy o wyeliminowaniu konkurencji.
Moi bracia chyba o tym marzyli.
Dlatego...
postanowili wydać mnie za mąż
za tego faceta.
Koreańczyk, ale mieszka za granicą.
Czyli bracia chcieli,
żebym zamieszkała poza Koreą Południową.
Żebym zniknęła im z oczu.
Żebym nic nie mogła im zabrać.
Ale się temu sprzeciwiłam.
Nie mogłam ich posłuchać.
Muszą być teraz wniebowzięci.
Myślą, że nie żyję.
Źle pani uważa.
To kwestia życia i śmierci, a pani należy do rodziny.
Nie dogadujecie się,
czasem kłócicie, rozumiem to.
Ale nie wolno pani tak mówić.
Na pewno się martwią.
Pewnie im źle, bo tak panią traktowali.
Czekają
aż pani wróci.
Coś takiego.
Co tu się dzieje?
Nie może być.
Dan? Jesteś tam?
Ri Jeong Hyeok
jest w Hotelu Pjongjang
z jakąś kobietą, wiesz?
Oczywiście, że wiem. Dzisiaj miał przyjechać.
I znam też tę kobietę.
Później do nich dołączę.
Dziękuję za troskę. Widzimy się później.
Proszę to zdjąć.
Muszę gdzieś pójść.
Dobrze.
A dokąd to?
Mam spotkanie
z Jeong Hyeokiem.
Poważnie?
Znowu jest w stolicy?
Tak.
Tak sobie myślę, mamo,
że powinnyśmy dzisiaj urządzić kolację z jego rodzicami.
Och, co za świetny pomysł.
Trzeba do nich zadzwonić.
Dzisiaj o 19
w restauracji Hotelu Pjongjang.
Dobrze.
Wszystko załatwię, nie martw się.
Najpierw spotkam się z Jeong Hyeokiem.
Dobrze. Możecie iść na miły jesienny spacer.
- Proszę pani. - Tak?
Muszę wyglądać
wyjątkowo pięknie.
Przejdźmy więc do rzeczy.
Proszę, by dokonała pani
rewolucji.
Poddaję się. Jestem na kolanach.
Wystarczy już tego.
Spluwa?
Naprawdę mi przykro.
Żałuję tego, co zrobiłem.
Daj spokój. Czasu już nie cofniesz.
Ale niech się pan zastanowi.
W ramach wdzięczności
powiem panu coś, co pana bardzo zadowoli.
Chcesz mnie znowu oszukać?
Poproszę telefon.
Dziękuję.
Myślał pan, że Se-ri nie żyje.
To nieprawda.
Coś ty powiedział?
Se-ri żyje.
Ty dupku.
Nie waż się kłamać.
Mówię poważnie.
Widziałem ją.
Gdzie niby widziałeś Se-ri?
Gdzie ona jest?
Gdzie jest mój pokój?
Czy to podsłuchy...
Boże.
Już możemy rozmawiać.
Czy to podsłuchy?
Takie urządzenia są we wszystkich pokojach.
W całym hotelu?
Zapewne.
Na pewno znalazł pan wszystkie? Trochę się denerwuję.
Będę w pokoju obok, więc w razie kłopotów...
Tak, zawołam pana od razu.
Nie.
Proszę mnie wołać tylko w nagłych wypadkach.
Zaraz.
Kiedy dostanę zdjęcia?
Jutro rano.
Jutro też dostanę paszport?
Członkowie drużyny dostaną paszporty tuż przed odlotem.
Rozumiem.
Ale...
czy dam radę i mnie nie złapią?
Nie może pani zwracać na siebie uwagi.
- I proszę milczeć. - Znaczy, no,
zwracam na siebie uwagę nawet jak nic nie mówię.
Jestem jak kwiat na pustyni.
Martwię się.
Proszę się zdrzemnąć.
Bo jest pani niespokojna.
Co? Nieprawda.
Jak pan myśli?
Powinnam poprosić Seung-juna o przysługę?
- Jaką? - Mówi, że jest tu w interesach.
Czyli stąd wyjedzie.
Dobrze by było wyjechać z nim.
Jak nam się nie uda,
to przynajmniej powie o mnie mojej rodzinie.
Może mu pani ufać?
Chyba ma pan rację.
Ale Seung-jun dobrze powiedział, że nasze spotkanie
to może być przeznaczenie.
Przeznaczenie jest takie proste?
Prawie za niego wyszłam
i spotkaliśmy się ponownie akurat tutaj.
To dam taki przykład... Znaczy, to będzie tylko przykład.
Spadła pani z nieba wprost na mnie.
Uciekła pani, ale trafiła wprost do mojego domu.
- To przypadek... - Co?
Nieprawda. O przypadku mówiła pani.
Cóż...
Co się pan tak licytuje?
Nie o to mi chodzi.
Wskazuję tylko na różnice
- między przeznaczeniem a przypadkiem. - Co?
Chce pan być moim przeznaczeniem?
- To nie tak. - Jasne.
Niech będzie, że to przeznaczenie nas połączyło.
Nie trzeba tak mówić.
W końcu to spotkanie transgraniczne.
Niech tak będzie.
Ale mówię, że nie trzeba.
Czy gości u was Ri Jeong Hyeok?
W którym pokoju?
Przykro mi, ale nie mogę udzielić pani takiej informacji.
Może pani.
To ja. Jestem w hotelu.
Muszę się czegoś dowiedzieć i potrzebuję pomocy.
Halo?
Dobrze.
Oczywiście.
Proszę powtórzyć imię.
Ri...
Jeong...
Hyeok.
Zarezerwował dwa pokoje.
Proszę o numery.
Chwila, klucz.
Coś takiego po raz drugi,
chyba mam prawo być zła?
Zapewne tak.
Ktoś cię tu widział. Przyszłam sprawdzić.
Skąd wiedziałaś, który pokój?
Syn właściciela hotelu podrywał mnie w Rosji.
A więc...
Rozumiem,
że to może źle wyglądać.
Ale żeby było jasne, to mieszkamy w oddzielnych pokojach...
Nie chcę wiedzieć, nie pytam.
Tak, nie chce pani wiedzieć.
No więc...
Zostawię was samych.
Powinnam już iść.
Mam tak tu stać cały dzień?
Chyba go nie zabije, prawda?
Dlaczego nie zadzwoniłaś?
To ty powinieneś do mnie zadzwonić.
Widziano cię w Hotelu Pjongjang z inną kobietą.
Wiesz, jak się poczułam, kiedy to usłyszałam?
Wybacz, że tak się stało.
Też cię czymś zaskoczę.
Masz jakieś plany na wieczór?
Bo nie powinieneś.
Idziemy na wspólną kolację z rodzicami.
Co jest? Nie dasz rady?
Nie, dam radę.
Obiecałem ci coś.
Obiecałem ci pomóc w tym, co trzeba zrobić.
A więc pomogę.
Mogę zrobić coś jeszcze?
Powiedz. Zrobię to.
Nie.
Widzimy się...
w hotelowej restauracji o 19.
Nie ufam ci.
Rozumiem, proszę pana.
Na pana miejscu też bym sobie nie ufał.
To gdzie jest Se-ri?
Nie mogę zdradzić tak od razu.
To byłby kiepski początek negocjacji.
Chcesz się już teraz pożegnać z życiem?
Jak mnie pan zabije tu i teraz,
to już nigdy nie odnajdzie swoich pieniędzy.
A tego by pan nie chciał, prawda?
Czego chcesz?
Pół na pół.
- Co? - Oddam panu połowę.
Resztę uzupełni pan z własnej kieszeni.
Ma pan spore rezerwy.
Zasrany gnojku.
Mówimy o pańskiej siostrzyczce.
O siostrze, która podobno nie żyje, ale ja wiem, gdzie jest.
Ona chyba jest warta tych pieniędzy.
Miejcie go na oku.
Nie wiadomo, co wymyśli.
Tak jest.
Przepraszam.
Jeżeli chce pan skoczyć,
to tamten budynek jest o wiele wyższy.
Lepiej skoczyć stamtąd.
Nie pamięta mnie pani?
A jednak pamięta.
Pani się nie martwi. Odwieziemy panią całą i zdrową.
Dziękuję.
Teraz sobie pani przypomniała? Cóż za spotkanie.
Mam już tego dość.
Jestem z Wielkiej Brytanii.
Przyjechałem tu w interesach.
Dlatego tak dziwnie gadam. Nie ma co wzywać policji.
Nie obchodzi mnie, jak pan mówi.
Czyli inny facet zaprząta pani głowę.
Na dachu myśli się o takich sprawach.
Przyłapałam narzeczonego w hotelu z inną.
Boże mój, to poważna sprawa.
Na gorącym uczynku?
Nie wiem.
Nie ma co się przejmować tym gościem.
Bo jeśli pani będzie,
to koniec waszej relacji.
A dlaczego?
Bo faceci nie lubią być z kimś, kto im ciągle truje.
To co mam zrobić?
Ignorować go.
Wtedy on nie zdąży zignorować pani.
W relacjach damsko-męskich pozycja wyjściowa pozostaje na zawsze.
Co pan robi na dachu, skoro taki mądry?
Ja?
Moim problemem są pieniądze.
Właściwie to kocham pieniądze.
Liczyłem, że do mnie przyjdą, ale jeszcze nie trafiły.
Jedynie mnie skopały.
W kwestiach finansowych pozycja wyjściowa również ma znaczenie.
- Jakie? - Pieniądze trafiają do tych,
którzy je ignorują.
Kiedy komuś na nich zależy i je goni,
one przed nim uciekną.
Możemy wiele się od siebie nauczyć.
Proszę wybaczyć mój wygląd.
Jestem Gu Seung-jun.
Seo Dan.
Chyba nic panu nie jest.
A co miałoby być?
Myślałam, że pan oberwie.
Miała taki wzrok, jakby mogła zabić.
Na pewno pani sobie poradzi sama?
Dam radę. Przecież go znam.
To żaden święty,
ale też nie jest taki zły.
Nawet u kraba na talerzu trzeba usunąć szczypce.
A jak się go wcześniej ugotuje?
Taka nieporadna osoba jak pani powinna być wyjątkowo ostrożna.
Można komuś ufać, a on później wbije nóż w plecy.
Niebezpieczny.
- Co? - Pański wzrok.
Wzrok zakochanego i zmartwionego.
Jaki wzrok?
Niech pan się we mnie nie zakochuje.
Bo będzie kłopot.
Nie ma pani gorączki.
Niech mnie pan nie dotyka.
Niech pan się nie zakochuje.
Bo nic z tego nie będzie.
Nie rozumiem, skąd te nonsensy.
Cześć, Se-ri.
Cześć, Seung-jun.
Z odległości całkiem przystojny.
Na Południu to słowo ma inne znaczenie?
Proszę już iść. Do zobaczenia.
Miałem iść, właśnie...
Jesteś idealnie o czasie.
Pa, panie Ri.
Rety, mamo.
Co z twoją twarzą?
Taka młoda, a za modą nie nadążasz?
Konturowanie twarzy jest teraz bardzo popularne.
Patrz jak dobrze wygląda mój nos.
A szczęka ostra jak brzytwa.
W ogóle nie jest ostra.
Wyglądasz przerażająco.
Zgadza się.
W tym całym konturowaniu o to chodziło.
Dlaczego?
Żeby państwo Ri nie mieli wątpliwości.
Dzisiaj sobie wszystko wyjaśnimy.
Źle cię traktują, bo jestem wdową.
Mamo.
Wiem, że to dyrektor Biura Politycznego,
ale każdy dolar w Pjongjangu przechodzi przez moje ręce.
Obiecali ożenić syna z tobą za pieniądze,
a czekamy na to całe lata.
Przepraszam.
Tutaj.
Tak, proszę pana.
Dan.
Tak.
Czyli jesteś tu w interesach?
Badam lokalny rynek.
- Po co? - Znasz Jima Rogersa.
Jeden z najlepszych inwestorów i mój przyjaciel.
Nie blaguj mi tu.
W każdym razie coś mi powiedział.
Chce zainwestować w Korei Północnej, jeżeli będzie okazja.
Dlaczego? Bo tutejsze rolnictwo jest niedoceniane.
Jakby ostatni czysty ocean świata.
Badam więc rynek, żeby po cichu wszystko przygotować
i złapać okazję.
A więc
szukasz tu jakiejś ziemi?
Tak. Kopalnie węgla, które kupiłem w Irlandii,
przynoszą ostatnio małe zyski.
Zbyt tam drogo.
Przyglądam się też kopalni węgla Aoji.
Skończ z tymi kopalniami.
Co z kasą, którą ukradłeś mojemu bratu?
Nie ukradłem.
Pewnie nie wiesz, bo siedzisz tu jakiś czas.
Doszło do nieporozumienia, które zostało już wyjaśnione.
Kłamiesz.
Mam do niego zadzwonić?
No tak. Nie możemy dzwonić na Południe.
Ale mówię poważnie.
Podobno już się spotkali.
Owszem.
Jeong Hyeok jest nieco wycofany, a moja córka nie mogła już czekać
i po prostu pojechała się z nim zobaczyć.
Mamo.
Coś nie tak? Przecież to komplement.
Dobrze, gdy mężczyzna jest nieco wycofany.
Zgadzam się.
Dan zaś wygląda tak pięknie.
Nieprawdaż?
Tak.
Wczoraj była nawet piękniejsza.
Z każdą chwilą, dzień po dniu się starzeje.
Jej wczorajsze komórki już zniknęły.
A te dzisiejsze znikną do jutra.
Słucham?
Ten kawaler i ta panna znikają na naszych oczach.
Wydaje mi się,
że to wielka strata dla narodu.
Oczywiście.
Byliśmy nieco opieszali.
Proszę pomyśleć.
Ślub został odłożony w czasie
z powodu wypadku państwa syna.
Nawet żałoba po rodzicach kończy się po trzech latach,
- a tu minęło ich siedem. - Mamo.
Ślub powinien się odbyć
pod koniec przyszłego miesiąca.
Słucham?
No cóż...
Byłoby miło z pewnością.
Niedługo przeniosę Jeong Hyeoka do Pjongjangu.
Załatwimy im odpowiednie mieszkanie
i kupimy wszelkie potrzebne rzeczy.
Już nasza w tym głowa.
Rety. Ale...
tak nie może być.
Musimy im kupić meble i sprzęt domowy.
Meble i sprzęt domowy?
Proszę pani, chyba pani nie wie, co ostatnio jest w modzie.
Sekretarzyk, szafka na pościel, szafa, biblioteczka i półka na buty.
Ze sprzętu to zamrażarka, pralka,
magnetofon, telefon, aparat i wiatrak.
Ach, tak.
Jest jeszcze robot odkurzający, mówiące urządzenie do ryżu
i kołdra puchowa.
Mogę nawet załatwić więcej.
Jeong Hyeok, co ty na to? Jeśli to zbyt szybko...
To stara obietnica.
Dotrzymajmy jej.
Powinniśmy to uczcić szampanem.
Kelnerka.
Przynieś nam najdroższy szampan.
Mamy powód do świętowania.
Oczywiście, proszę pani.
Chyba wasza wspólna misja jest wyjątkowo ważna.
Jechała pani za nim aż do Pjongjangu.
Nie jechałam za nim. Przyjechaliśmy razem.
Przyjeżdża pani do hotelu z jednym mężczyzną, a pije kawę z innym.
Jest pani bardzo towarzyska.
Czy może tak lekko się prowadzi?
Dlaczego?
Z tym, z którym tu przyjechałam, kawę wypiłam wcześniej.
Znacznie wcześniej.
Czyżby?
Przed chwilą zdecydowałam o dacie naszego ślubu.
Pobieramy się w ostatnią sobotę przyszłego miesiąca.
Czyżby?
A więc tak.
Gratulacje. Bardzo bym chciała przybyć na wasz ślub,
ale nie będę wtedy w mieście.
Bez obaw.
Pani wyjazd to dla mnie najlepszy prezent ślubny.
Takie przytyki z uśmiechem na twarzy to moja domena.
Ale ona była szybsza.
Cholera.
Se-ri.
Całe życie jesteś śliczna,
a teraz nagle tak kiepsko wyglądasz?
Trzeba było wybrać styl powitalny,
a nie pożegnalny.
Zdjęcie dotarło?
Mówiłem prawdę od początku.
Nie, to żaden sobowtór, to naprawdę ona.
Gdzie znalazłbym sobowtóra Se-ri?
Chwila. Pan się nie rozłącza.
Może pójdziemy na spacer?
Nawet w Pjongjangu
jesienne liście dodają otoczeniu barw.
Zupełnie jak w Seulu.
To prawda.
Ale zmieńmy temat.
Pomówmy o tobie.
A co o mnie?
Jak się tu dostałaś?
Przez wypadek.
Jaki wypadek?
Nie mogę powiedzieć.
Wyjaśnię wszystko później.
Mogę tylko zdradzić,
że wkrótce wrócę do Seulu.
Skoro jesteś tu w interesach, to niedługo wyjedziesz.
Tak.
A więc...
mogę prosić o przysługę?
Powiedz mojemu tacie, że żyję.
I jeszcze...
żeby działał tak, jak planował.
Musisz mu to powiedzieć przed zgromadzeniem.
Jasne.
Powiem mu.
Nie martw się.
Dziękuję.
Matko kochana.
Coś ty z twarzą zrobiła?
Dzięki tej twarzy Dan ma wreszcie ustaloną datę ślubu.
Z taką twarzą chyba może zrobić wszystko.
Cieszę się Dan, że wychodzisz za mąż.
Chyba nie tylko ja na tym zyskam?
Oczywiście, że nie, twoja mama na pewno jest wniebowzięta.
Wreszcie spełniłyście wasze marzenie.
Jeong Hyeok,
zadzwonię do ciebie.
Co z nią?
Jeong Hyeok, pora na mnie.
Ach, co do tej twojej wcześniejszej prośby.
MÓJ KRAJ, TAK BARDZO GO KOCHAM
Przepraszam was, obywatelko.
Nie macie za krótkiej spódnicy?
- Co jest? - I zbyt długich włosów?
Jak w latach 70.
Czepiają się ubioru i fryzur?
Nie do wiary.
Wasze nazwiska.
Dlaczego wy dwoje nie macie portretów?
Nie rozumiecie?
Dlaczego nie macie wpiętych portretów?
Jestem brytyjskim dyplomatą.
Dopiero co tu wylądowaliśmy i nie znamy waszego języka.
Czego pan od nas chce?
Dlaczego wy...
Dobra.
- Idźcie. - „Dobra” co?
O czym on w ogóle do mnie mówi?
„W ogóle” co?
Tu też boją się angielskiego, jak na Południu.
Ri Jeong Hyeok.
Jeszcze nie jest po pracy?
Co pan tu robi?
To ja powinienem pytać. Chodźmy.
Seung-jun, powinnam z nim iść.
W razie czego możesz do mnie dzwonić na ten numer, który ci dałam.
Dobra. Do zobaczenia.
Tak pan trzyma, panie Ri.
„Na ten numer, który ci dałam”, czyli na jaki numer?
Dałam mu pański numer.
Mojego telefonu? Kto pani pozwolił?
Seung-jun obiecał powiedzieć mojemu tacie o mnie.
Ale dlaczego pan jest taki wściekły?
Podobno jestem pani ochroniarzem.
A nawet nie wiem, gdzie pani jest.
Dlatego jest pan taki wściekły?
Bo wyszłam?
Nie powinna mi pani znikać z oczu.
A co, jeśli
nie będę znikać?
Będzie pani bezpieczna.
Jeżeli nie zniknie mi z oczu.
Nie jest pan członkiem Avengers ani nic takiego.
Skąd ta pańska pewność, skoro nie wie pan, co się może zdarzyć?
Zawsze chce pan wygrywać?
Nieczęsto w życiu przegrywam.
Skoro już tu jestem
i pewnie nie spróbuję pjongjańskiego naengmyeonu,
chcę przynajmniej napić się piwa przy Taedongu.
Jest jakiś dobry lokal?
- Proszę bardzo. - Stop!
Wieki temu jadłam kurczaka z piwem.
Szczerze mówiąc, najbardziej brakowało mi
chrupiącego smażonego kurczaka z piwem, którego jadałam w Seulu.
Tutaj tez mają dobrego kurczaka.
Proszę zamówić.
Poproszę piwo numer jeden z beczki.
Najdroższe z tej listy.
I smażonego kurczaka na słodko.
Dwa kufle piwa i smażony kurczak na słodko.
Oczywiście.
Nikt pani nie goni.
Ostatnio jestem pod ciągłą presją.
Dzisiaj trzeba się napić.
Ostatnio też dużo pani pije.
Ale dzisiejsze picie jest zupełnie inne.
Zrobiłam już zdjęcie paszportowe.
Wkrótce wyjadę.
Co się dzieje?
Brak prądu.
Nie wiedziałam, że to problem w stolicy.
Wkrótce wróci.
Ludzie się nawet nie dziwią.
Śnieg pada.
Właśnie widzę.
Pierwszy raz w tym roku?
Chyba mamy kłopoty.
Pierwszy śnieg przy kimś oznacza spełnioną miłość.
Nie słyszał pan?
Pierwsze słyszę.
W Seulu przy pierwszym śniegu
pada cała sieć telekomunikacyjna.
Wszyscy zakochani chcą się wtedy umówić.
A dlaczego?
Bo pierwszy śnieg to miłość.
Naprawdę?
Oczywiście.
Ale...
na nas to nie zadziała.
Byłby kłopot.
Tak, i to wielki.
Wielki kłopot?
Dlaczego?
Bo co? Bo jest pan ze mną, a powinien być
z narzeczoną?
Dlatego to taki wielki kłopot?
Przepraszam,
ale czy cierpi pani na jakąś chorobę?
Chorobę szczęścia-smutku?
Jakiego „szczęścia-smutku”?
Jak choroba afektywna dwubiegunowa?
Ciągle pani zmienia zdanie.
Naprawdę nie wiem, czego pani chce.
Sama też siebie nie rozumiem.
Więc jak by mógł pan?
A te ciągłe zmiany nastroju, to taki już mój nawyk.
Nawyk związany z piciem.
Może po prostu...
wychylmy jeszcze.
Mam ciężką głowę?
Trochę.
Chwila.
Jeżeli taka mała twarz jak moja jest dla pana ciężka,
znaczy dla pana ramion...
Po co pan nosi takie szerokie ramiona, co?
Lepiej się pozbyć tych mięśni.
Niech pan wytrzyma troszkę dłużej.
Mam ciężką głowę...
bo mam dużo rzeczy na głowie.
Dlaczego ma pani tyle na głowie?
Niedługo pani wraca.
Nie powinna się pani cieszyć?
Cieszę się.
To przez tę radość
boli mnie głowa.
Bo się cieszę.
Niczego pan nie wie.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Panowie zamawiali smażonego kurczaka.
- Smacznego. - Dziękujemy.
To duża rzecz.
Mamy poważny trop. Policja teraz przeanalizuje nagranie
i zlokalizuje ją.
Na pewno ją znajdą.
Wysłałeś im też kopię nagrania, tak?
Jej bratu i bratowej.
Tak, jego sekretarce.
Oni nam uwierzą, prawda?
Napijmy się.
Za szybki powrót naszej szefowej, Se-ri.
- Zdrówko. - Chwila.
Czekaj.
Chcę, żeby wróciła cała,
ale czy musi wracać szybko?
- Co? - Słuchaj, stary.
No wiesz, bo jest tak.
Cieszę się, że ona żyje.
I to bardzo.
Ulżyło mi, i to jak.
Aż chcę w niedzielę pójść do kościoła.
Ale?
Ale kiedy myślałem sobie o tym, że ona wróci,
przeszło mi przez myśl, że nie musi się śpieszyć.
Chodzi o to, że taka przerwa jak teraz mi się należy.
Moje wieczory są ostatnio bardzo przyjemne.
Przecież ona jest z bogatej rodziny.
Myślisz, że oni usłyszą jej głos
i pozwolą jej tam zostać?
YOON JEUNG-PYEONG
Proszę mi wyjaśnić, jak moja siostra
tam wylądowała.
Co? Ach, tak.
Też myślałem, że to niedorzeczne.
W sumie nie wiem, co ona tam robi.
Panie Oh, zrobi pan coś dla mnie.
Oczywiście, proszę pana.
Proszę dopilnować, żeby...
Oczywiście, wyciągniemy ją.
Znamy się na rzeczy.
Dopilnujemy, żeby bezpiecznie wróciła do domu.
- Zamierzam... - Nie.
- Słucham?
Dopilnujecie, żeby tam została.
Mamy jej stamtąd nie zabierać?
- Nie. - Nie, czyli nie.
Ma zostać tam na zawsze.
Nie rozumiesz?
- Pan ma na nazwisko Oh? - Tak.
Wyślemy jutro kogoś do pana domu.
Niech pan przygotuje dowód i numer rachunku bankowego.
Jak podpisze pan umowę,
środki trafią na pana konto.
Znaczy... słucham?
Pan słucha uważnie.
To proste.
Chcemy, żeby Se-ri...
została tam na zawsze.
Ujmę to tak. Niech Se-ri nigdy więcej tu nie wraca.
Niech pan tego dopilnuje. A wtedy...
pieniądze przestaną być pana zmartwieniem.
Niech nie wraca na Południe.
Niech pan zrobi, co będzie trzeba.
Jeżeli tak pan zrobi...
on zapewnił, że zapomni o skradzionych pieniądzach.
Wszyscy wygrywają.
Co za rodzinka.
Jak mogą być tacy bezduszni?
Skupmy się lepiej na zyskach z tej umowy.
Słusznie.
Musimy się najpierw spotkać z tym gościem.
Najlepszy w tej dziedzinie oficer wojsk Północy, Cho Cheol Gang.
Gdzie on teraz jest?
WYDZIAŁ KONTROLI
No proszę.
Nikt wcześniej nie śmiał tutaj kończyć przy mnie jedzenia.
Wiecie co? Macie jaja.
Jest takie powiedzenie.
„Płyną łzy, ale łyżka pracuje”.
Ciężką pracą zasługujemy na jedzenie.
Nic nie zatrzyma mnie przed dokończeniem.
Chyba nie rozumiecie powagi sytuacji.
Jesteście w tarapatach.
Sprawdziłem waszą historię połączeń.
Często rozmawiacie z Brygadą Inżynieryjną.
A oni są podejrzani.
Tak?
Musi być jakiś powód mojego wezwania.
Czy to liczy się jako dowód?
Dowód?
Sukinsynu jeden.
Myśleliście, że wam odpuszczę, bo jesteście jednym z nas?
Cztery osoby nie żyją.
W tym trzech złodziei,
którym pozwoliliście kopać i kraść.
Nie wysłaliście ciężarówek z Brygady Inżynieryjnej,
żeby oni zamilkli na zawsze?
Dyrektor Hwang Tae Yong z Wydziału Kontroli.
Skąd znacie...
moje imię?
Może nie wiecie, ale jesteśmy sobie bliscy.
Co?
Co takiego? Nigdy się nie spotkaliśmy.
Może omówimy sprawę w cztery oczy?
Róbcie tak dalej, a skończycie z połamanymi kośćmi.
Odpowiadać na pytania!
Skoro tego chcecie.
Dyrektorze Hwang.
Nim dołączyliście do Wydziału Kontroli,
wasza córka wyszła za mąż, prawda?
Czyż nie przydzielono jej mieszkania
w nowo wybudowanym bloku obok rzeki?
W apartamentowcu, mieszkanie za 100 000 dolarów?
Kim jesteście?
- Skąd o tym wiecie? - Żeby pomóc waszej córce
w zakupie tego mieszkania, sprzedałem dziesiątki antyków.
Mogę wam wszystko powiedzieć.
Znam dokładne daty. Mam też zdjęcia,
gdybyście chcieli zobaczyć.
Nie jesteście jedynymi.
Dyrektorzy Wydziału Śledczego, Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego
i inni ważni ludzie.
Mało kto ode mnie nie wziął pieniędzy.
Łatwo zostać członkiem rodziny.
Wystarczy się dzielić.
Żyjmy w zgodzie.
Jesteśmy rodziną.
Co im powiedzieliście,
że już was wypuścili?
Trudno jest stamtąd wyjść o własnych siłach.
W życiu żaden posiłek nie jest za darmo.
Taki niby darmowy jest najdroższy.
Zadałem pytanie, to odpowiedzcie mi.
Nieelegancko jest uchylać się od odpowiedzi.
Mam wam pomóc, bo wziąłem od was pieniądze?
Towarzyszu,
ja, Cho Cheol Gang, jako sierota żebrałem o jedzenie.
Żadnych rodziców, żadnego rodzeństwa.
To wy pomogliście mi znaleźć się tu, gdzie jestem.
Jesteście moją rodziną.
A więc to tak?
Będę wobec was lojalny.
Nieważne, co się stanie,
rodzina zawsze musi się trzymać razem.
Czyli jedziemy na jednym wózku.
Tylko dlaczego tak przerażająco o tym mówi?
Co on, ponury żniwiarz?
Wiele się wydarzyło pod moją nieobecność.
Owszem, wiele.
I chodzi o to, że...
Mógłby pan wziąć w opiekę jeszcze jedną osobę?
Jeszcze jedną?
Zna pan tę kobietę?
A pan?
- Zna ją pan? - Ja spytałem pierwszy.
Kim ona jest?
Sam Suk.
Przecież obywatel Ri zostaje. Wyjeżdżasz bez niego?
To przez tę kobietę? Tego Białego Lisa?
- Znaczy tę sukę? - Zdzirę?
Tak. Wszystko z powodu tej szmaty.
Nie mam innego wyjścia.
Chyba została zmasakrowana w Pjongjangu.
Co się stało? Za włosy cię wytargała?
Rety. Tutaj też się targa za włosy?
W bójkach tak. Bo jak inaczej?
- No właśnie. - A tam nie?
- Tak trzeba. - Ciąga się za włosy.
- Właśnie. - No tak.
Czyli naprawdę jesteśmy jednym narodem.
Ale nie ciągnęłam jej włosów.
Ani ona nie ciągnęła moich.
Ja po prostu
nie chcę, by on wciąż czuł ten ból.
Rety, ale posłuchaj no mnie.
Naprawdę chcesz od niego odejść?
Jak Gyeonu i Jiknyeo?
Miłość przetrwa rozłąkę.
Ta piosenkarka Choi Sam Suk o tym śpiewała.
Miłość mamy wyrytą w sercach.
Prawdziwa miłość
powinna być wyryta w sercu zakochanego.
Sam Suk.
Nie powinnaś wyryć miłości w sercu.
Tylko w mózgu.
Jak wyryjesz ją tutaj...
to życie będzie zbyt bolesne.
Cóż, z czasem o takich rzeczach się zapomina.
Bądź szczęśliwa, niech on to zobaczy.
Znajdź sobie kogoś lepszego od niego.
Jakie to smutne.
Tylko dbaj o siebie.
Ciekawe czy się jeszcze spotkamy.
Chodź no tu.
Będzie dobrze.
Pewnie i tak byście ze sobą zerwali.
Lepiej teraz niż później.
Podjęłaś słuszną decyzję.
Zaraz.
Jak możesz być taka pewna,
że byśmy ze sobą zerwali?
Moglibyśmy żyć szczęśliwie.
Niemożliwe. Nie ma takiej mowy.
Tak na pewno by nie było.
Dlaczego?
Po pierwsze, niezgodność charakterów.
Starsze pokolenie też nie lubi takich osób jak ty.
Pewnie miałabyś okropne relacje z teściową.
Lepsze to niż późniejszy rozwód.
Chyba źle mnie oceniasz.
Uśmiecham się do starszych
i rozmawiam z nimi w bardzo miły sposób.
Sam Suk, wiedziałaś o tym?
Uśmiechasz się nawet oczami,
a jednak mi dokazujesz.
Aż mam ochotę ci przywalić, kiedy tak robisz.
- Inni by z tobą nie wytrzymali. - Ty też nie musisz.
Widzisz? O tym mówię.
Kiedy ktoś starszy ci coś wypomina,
to lepiej słuchaj.
A ty nigdy nie słuchasz i nie chcesz się zmienić.
Kiedy z tobą rozmawiam,
to aż mi ciśnienie skacze.
Mam tak samo.
Skończmy już dla dobra naszego ciśnienia.
Najlepiej tak będzie. Cześć.
Tak jest, cześć, idę sobie.
Ja też sobie idę.
Matko.
- Won. - Z drogi.
To moje buty.
Wiecie, kto to jest?
No tak. Wy tylko słuchacie jej głosu.
Nie wiecie, jak wygląda.
To ta kobieta, która mieszka u Ri Jeong Hyeoka.
Dzisiaj poproszono mnie, bym ją tu zatrzymał.
Jak to?
Zna pan tę kobietę?
A pan? Zna ją pan?
Ja spytałem pierwszy.
Kim ona jest?
Przyjaciółką.
Kim była w Korei Południowej?
Pochodzi z bogatej rodziny, niczego jej w życiu nie brakowało.
Tyle panu wystarczy.
Niech pan teraz odpowie.
Skąd ją pan zna?
Mieszka na osiedlu wojskowym.
Wiem o tym.
A czy wie pan, że wyjeżdża z kraju w czwartek?
- Wyjeżdża? - Słyszałem,
że jest już gotowa do odlotu.
Tak nie może być.
Trzeba ją powstrzymać.
Poprosił mnie, bym ją tu zatrzymał.
Pozbędę się więc kłopotu i jednocześnie zarobię.
Co zamierzacie?
Dzięki wam wiem wszystko.
Wiem, którym lotem odleci drużyna narodowa.
Tylko jedna droga prowadzi na port lotniczy
Sunan w Pjongjangu.
Proszę o uwagę.
Na pewno już wiecie.
Tym razem naprawdę wracam do domu.
I co z tego?
Znowu dostaniemy prezenty?
Co ja, święty Mikołaj?
Nie mam nawet 100 wonów, nic wam nie dam.
Nie będzie prezentów.
Co to „święty Mikołaj”?
Co to jest?
Święty Mikołaj to taki starzec,
który raz do roku wchodzi ludziom do domów przez komin...
To złodziej?
Nie. Wręcz przeciwnie, bo on zostawia prezenty.
Czyli to taki dobry złodziej?
Przestańcie już obgadywać Mikołaja.
W każdym razie teraz to już wracam do domu na dobre.
A żeby uświetnić nasze pożegnanie,
jest propozycja, by zorganizować wspólny piknik.
Komu takie coś wpadło do głowy?
Mnie.
Kapitanie Ri, powie jej pan coś?
Ciągle gada głupoty
i wpada na głupie pomysły, bo pan jej pozwala.
Pojutrze mamy wolne. Może wtedy?
Załatwię wam wszystkim przepustki.
Muszę umyć odznakę na czapce,
wyszorować złote guziki,
no i wyczyścić kołnierz. Takie moje wolne.
Mam dużo do roboty.
Nie mogę sobie pozwolić na jakiś piknik.
Jestem przeciw.
RYŻ
Przecież idziemy na piknik.
Po co wam łopaty i siekiery?
Znowu chcecie mnie gdzieś zakopać?
Całe moje życie będę żałował,
że panią odesłaliśmy,
zamiast zakopać.
Nigdzie nie ma kapitana i Eun Donga.
Eun Dong już rozpala ogień.
A kapitan Ri ma sprawę.
- Gdzie? - Nie wiem.
Na ślub się przygotowuje czy co?
Nie o takim pikniku myślałam.
Ale jest miło.
Romantycznie.
Jakie słodkie prosiątko.
Dobra, trzeba zarżnąć świniaka.
Co zarżnąć?
Nie może pani wyjechać bez prezentu na pożegnanie.
Więc pożegnamy panią naszą świnią.
Dlaczego chcecie ją żegnać? Ona nigdzie nie jedzie.
Na początku do pani strzelaliśmy.
Więc musimy się dobrze pożegnać.
Jak zarżnięcie świni może być dobrym pożegnaniem?
Nie możemy tu trzymać zamrożonego jedzenia.
Jak idziemy na piknik, to bierzemy świnię
i robimy sobie schabik na miejscu.
Ale ja jej nie zjem.
Ona tak na mnie patrzy, nie ma mowy.
A jeszcze niedawno mówiła pani, że je mięso
trzy razy dziennie.
- Co teraz pani strzeliło do głowy? - Tak, wtedy to była prawda.
Ale nigdy nie jadłam znanego mi zwierzęcia.
Nie mogę jej zjeść.
Nie mogę.
No to co będziemy jeść?
Tutaj jest.
Tutaj. Patrz.
- Tam! - Łap!
- Łap ją! - Tam jest!
- Cholera. - Znowu uciekła.
- Miałeś czekać. - Ja się tym zajmę.
No weź.
Ej, przestańcie już!
- Mamy ją. - Tak! Mamy rybę!
- Mamy rybę! - Tak!
- No wreszcie. - Weź.
- Zrobiłeś tak? - Naprawdę.
Patrz, mam.
- Masz? - Chyba nawet dwa.
Mamy już pięć.
Tylko ostrożnie.
Proszę.
Gotowe do jedzenia.
- Dobrze wygląda. - Weź więcej.
Dobre, co nie?
Tak.
- Smakuje? - To jest pyszne.
Gdzie się tak nauczyłeś łapać kraby?
W życiu tak pysznych krabów nie jadłam.
Nie wiedziałem, że tak potrafisz.
Sam je złapałem.
Ale one słodkie.
Skoro jutro pani wyjeżdża,
mamy dla pani niespodziankę.
Naprawdę?
W końcu. Gdzie ona jest?
To znaczy co?
Co?
Myślałam, że dacie mi prezent, bo ja wam dałam.
To nie prezent.
Towarzysz Pyo napisał wiersz.
Podziękuję. Nie muszę słuchać...
Czytasz wiersz? Nie ma potrzeby.
Daj mi go i już.
Sama przeczytam. Albo i nie.
„Pożegnalny wiersz dla kobiety.
Kiedy uderzasz młotkiem, gwóźdź wbijasz w ścianę.
Kiedy wiatr dudni pod płotkiem, owoc persymony spada w nieznane”.
Kiepski ten wiersz.
„Lecz ta kobieta robi tylko to, na co ma ochotę.
Kiedy strzelamy, nie umiera.
Kiedy krytykujemy, nosa nie zadziera.
- Och, co za kłopotliwa osoba”. - Dobra, wystarczy.
„Ale skoro już stąd wyjeżdżasz,
wyświadcz mi przysługę.
Trzymaj się. Nie daj się.
Życzę ci szczęścia.
Nie zapominaj o nas.
A choćby uderzyli cię po pysku,
ani się waż
mówić o moim nazwisku”.
Twoje zdradzę im od razu. Na pewno.
Już się więcej nie spotkamy.
Może nam coś pani zaśpiewa?
Wiecie co?
Jeśli wam coś zaśpiewam,
już nigdy mnie nie zapomnicie.
Jak moglibyście żyć beze mnie?
Tak się o was martwię.
Gdy wieje chłodny wiatr
To po mnie wspomnienie
Ta ulotna bryza
Ona niesie moją tęsknotę
Kiedy liście opadają
To po mnie wspomnienie
Opadające liście
Poniosą nasze wspólne chwile
Gdy wieje chłodny wiatr
Choćbyś był samotny
Nawet wtedy, proszę cię
Nie myśl o mnie więcej
A raz się tak zdarzyło
Że ciepło spojrzenia twego
Motyle sprowadziło
Do mego serca młodego
Naprawdę mnie pan nie odwiezie?
Bo myślałam,
że razem pojedziemy na lotnisko.
Lepiej pożegnać się tutaj.
Proszę na siebie uważać.
Być może pan za mną nie,
ale ja będę za panem tęskniła.
Może czasami o panu pomyślę.
Nie.
Częściej niż czasami.
A nawet nie dowiemy się, co słychać u drugiej osoby.
Trochę mnie to martwi.
Jak pani stąd wyjedzie,
to liczę, że zapomni o tym miejscu i o mnie.
Że wróci pani do dobrego życia, które wiodła wcześniej.
Niech to będzie tylko zły sen.
Zamiast podawać mi dłoń,
może mnie uściskasz?
Już cię więcej nie zobaczę.
Pojechali.
Co to jest?
Dlaczego on przyśpiesza?
Gwang Beom, co się dzieje?
Och, nie.
Musimy stąd uciekać.
Och, nie.
Nic ci nie jest?
Nie.
A tobie?
Jeong Hyeok!
Jeong Hyeok.
Ocknij się.
Zawieziecie jutro Se-ri na lotnisko.
A co z panem?
Będę jechał za wami.
Musimy być gotowi na wszystko.
Mamy ją chronić?
Idźcie na piknik beze mnie.
Muszę się przygotować.
Po co panu ta sprężyna?
Szykuje się pan na wyścig górski?
ZBROJOWNIA PIĄTEJ KOMPANII JEDNOŚĆ W JEDNYM CELU
- Jeszcze jeden tłumik. - Tak jest.
Wymieńcie na półautomatyczny, kaliber 9mm.
- Dajcie mi też granatnik. - Tak jest.
REJESTR WYDANYCH BRONI KAPITAN RI JEONG HYEOK
Kapitanie Ri.
Czy coś się dzieje?
Oby nie.
Obiecałem jej,
że jak długo jest w zasięgu mojego wzroku,
tak długo będę ją chronił.
Jeong Hyeok.
Ten ze strzelaniny to musi być on.
Jedźmy na lotnisko, kapitanem to...
A jak umrze?
Skoro jeszcze nie wrócił,
to musiał zostać ranny.
Czy naprawdę coś się stało?
Ona nie jest w 11 Dywizji.
Zakradła się tu
- z Południa. - Doniesie pani na nią,
a ucierpi też narzeczony.
Nie obchodzi mnie jego los.
Te motyle pojawiają się właśnie dlatego,
że nie znamy dalszych losów.
Napisy: Cezary Kucharski