‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪ไม่งั้นก็...
‪(ตอน 6)
‪เราถ่ายด้วยกันสักรูปดีไหม
‪คือว่า ถ้าฉันไปเราคงไม่ได้เจอกันอีก
‪ถ่ายไว้เป็นที่ระลึกไง
‪เราไม่มีเหตุผลที่ต้องเก็บเป็นที่ระลึก
‪หรือเก็บเป็นความทรงจำนะ
‪จริงด้วย
‪ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยน่ะค่ะ
‪รูปหนังสือเดินทางทั้งหมดห้าใบ
‪ห้าพันวอนครับ
‪ขอเผื่ออีกรูปได้ไหมครับ
‪รูปติดหนังสือเดินทาง ‪และประวัติส่วนตัวอย่างละหนึ่ง
‪อีกสองส่งไปตม. กับสายการบินโครยอ
‪และยังเหลือรูปไว้เผื่อส่งไปเมืองนอกอีกหนึ่งรูป
‪รวมเป็นห้าใบ แค่นี้ก็พอแล้วครับ
‪ยังไงก็ขออีกรูปนะครับ
‪(รูปที่ระลึก รูปหนังสือเดินทาง)
‪ได้ครับ ผมจะบอกเธอให้
‪น่าจะได้เจอเร็วๆ นี้แหละ
‪ใช่จริงๆ ยุนเซรี
‪- แป๊บนะ ‪- เดี๋ยว...
‪ว้าว
‪คุณเป็นใครครับ
‪คือ...
‪เดี๋ยวก่อนๆ โอ๊ย
‪ดูเหมือนคุณจะเข้าใจอะไรผิดนะ
‪คุณเซรีครับ เขาเป็นใคร...
‪คนรู้จักฉันเองค่ะ
‪ครับ คนรู้จัก ผมรู้จักกับคุณเซรีครับ
‪ให้ตายเถอะ คุณหาเรื่องคนอื่นเป็นนิสัยหรือไง
‪ชื่อกูซึงจุน
‪พลเมืองอังกฤษเหรอ
‪ครับ โอ๊ย
‪ปล่อยผมก่อนสิ
‪มาทำอะไรที่เกาหลีเหนือ
‪มาทำธุรกิจครับ ธุรกิจ
‪แล้วทำไมผมต้องบอกคุณด้วย
‪คุณเซรี ช่วยจัดการเขาหน่อยสิครับ
‪คุณเป็นใครกัน เป็นตำรวจหรือไง
‪คุณครับ...
‪ไม่ใช่ตำรวจหรอกค่ะ
‪เขาเป็นบอดี้การ์ดของฉัน
‪ปล่อยเขาเถอะค่ะ
‪มิสเตอร์รี
‪ฉันบอกให้ปล่อยเขาไง
‪เธอบอกให้ปล่อยแล้วนี่ มิสเตอร์รี
‪ถ้าบอดี้การ์ดฉันโกรธแล้ว จะไม่ยอมปล่อยน่ะค่ะ
‪นี่ มิสเตอร์รี
‪ใจเย็นๆ ปล่อยเขาได้แล้ว
‪เหมือนแขนจะหลุดเลย
‪นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
‪ปกติแค่เจอกันที่นิวยอร์ก ‪หรือโตเกียวก็น่าตกใจพอแล้ว
‪แต่พยองยางเลยเนี่ยนะ
‪บอกหน่อยสิ
‪คุณมาที่นี่ได้ยังไง ยุนเซรี
‪คือว่า...
‪คุณไม่ได้ข่าวฉันจากใครเลยเหรอ
‪จะทำไมซะอีกล่ะ ก็เพราะเธอตายไปแล้วไง
‪ไม่ได้ข่าวเลย มีเรื่องอะไรเหรอ
‪เปล่าหรอก คือว่า...
‪พอดีผมมีธุระด่วน
‪เดี๋ยวตอนหนึ่งทุ่ม
‪มาเจอกันที่ร้านกาแฟตรงล็อบบี้ได้ไหม ผมจะรอ
‪ได้สิ
‪ทำงานหนักเลยนะครับ มิสเตอร์รี
‪เอาน่าๆ ก็มิสเตอร์รีทำงานดีมากเลยนี่นา
‪รักษาคุณภาพไว้นะครับ
‪- นี่คุณ ‪- ไว้เจอกันนะครับ
‪พอดีตอนนี้ผมยุ่ง
‪แต่ว่าผมทึ่งจริงๆ นะ มาเจอกันที่นี่ได้ยังไง
‪ต้องเป็นพรหมลิขิตแน่เลย
‪บอดี้การ์ดเหรอ
‪งั้นจะให้ฉันบอกว่าอะไรล่ะคะ
‪ให้บอกว่าเป็นคู่หมั้นที่เกาหลีเหนือเหรอ
‪และฉันก็ไม่ได้พูดผิดสักหน่อย
‪ตอนนี้คุณรีจองฮยอกคุ้มครองฉันอยู่นี่คะ
‪ไม่ใช่คุ้มครอง ควบคุมต่างหาก
‪มันก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ
‪ไม่เหมือนกันสักนิด
‪ผมไม่ได้คอยเดินตามต้อยๆ เพื่อปกป้องคุณนะ
‪สวัสดีครับ
‪อย่างที่บอก
‪ผมคอยควบคุมคุณอย่างเข้มงวด
‪หรือจะเรียกว่าผู้บังคับบัญชาก็ได้
‪เรียกใครว่าบอดี้การ์ดกัน
‪ไม่ใช่สักหน่อย
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪นี่แหละบอดี้การ์ดค่ะ
‪มาทานข้าวเหรอครับ
‪ตรงนี้มีอีกสามคนสินะ
‪เฮ้ย หมามันยังไม่แว้งกัดเจ้าของเลยนะ
‪แค่นี้แขนฉันก็จะหักอยู่แล้ว
‪ลองยิวยิตสูกันไหม มาลองดู
‪นี่ อย่าเข้าใจผิดนะ
‪พอลองคิดดู ยิวยิตสูก็สู้ตัวต่อตัวนี่นา
‪ให้ตายเถอะ
‪ไอ้พวกนั้น
‪โคตรไวเลย
‪ยังกับเป็นนักวิ่งลมกรด
‪ยอมแล้ว
‪คนเมื่อกี้เป็นอะไรกับคุณเหรอ
‪ถ้าจะอธิบายให้ฟัง ‪ก็ต้องเล่าเรื่องครอบครัวฉันให้ฟังด้วย
‪ฉันบอกคุณไปหรือยังว่าฉันเป็นลูกเศรษฐี
‪บอกหลายรอบจนผมท่องได้แล้ว
‪ความหมายของคำว่า "ครอบครัว" ‪ของคนอย่างฉันไม่เหมือนคนอื่นค่ะ
‪จะบอกว่ายังไงดี
‪การเป็นลูกกตัญญูก็เป็นธุรกิจ
‪พ่อกินข้าวเช้ากับใคร
‪เรื่องแบบนั้นก็เป็นธุรกิจทั้งหมด
‪- แล้วยังไง ‪- ก็นั่นแหละค่ะ
‪ฉันเก่งแค่ไหนไม่สำคัญหรอก
‪แต่ฉันต้องเก่งกว่าพี่ๆ
‪และพี่ๆ ก็ต้องเก่งกว่าฉัน
‪ไม่มีหรอก คำว่าพี่น้องสมานฉันท์
‪ผมแค่ถามว่าเขาเป็นอะไรกับคุณ
‪ฟังแล้วคิดตามนะคะ
‪เวลาที่คนต่อสู้กัน ถ้ามีอำนาจ
‪ก็จะกำจัดคู่ต่อสู้ได้ง่ายขึ้นไม่ใช่เหรอคะ
‪และพี่ชายฉันก็คิดแบบนั้น
‪เพราะงั้น...
‪ก็เลยตั้งใจจับฉันแต่งงาน
‪กับผู้ชายคนนั้น
‪เขาไปโตเมืองนอกน่ะ
‪พวกพี่ๆ ฉันไม่ได้อยากให้ฉันย้ายออกจากบ้าน
‪แต่อยากให้ฉันออกนอกประเทศมากกว่า
‪อยากส่งไปอยู่ไกลหูไกลตา
‪จะได้ไม่มาแย่งอะไรของพวกเขา
‪แต่ฉันไม่ยอมหรอก
‪เรื่องอะไรต้องยอมล่ะ
‪ตอนนี้พี่ๆ ของฉันอาจจะตื่นเต้นกันอยู่
‪เพราะคิดว่าฉันตายไปแล้ว
‪มองโลกในแง่ร้ายเกินไปไหมคุณ
‪คนเราน่ะ พอครอบครัวจะเป็นจะตาย ‪ก็เครียดกันทั้งนั้น
‪ถึงความสัมพันธ์เลวร้าย
‪ต้องแก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่นกันหรือมีปากเสียงกันอยู่
‪แต่คงไม่ใจไม้ไส้ระกำขนาดนั้นหรอก
‪พวกเขาอาจจะกังวลอยู่
‪อาจจะเสียใจที่ทำไม่ดีกับคุณ
‪ผมว่าต้องรอคุณอยู่แน่ๆ
‪รอให้คุณกลับไป
‪ตายจริง นั่น...
‪ต้องมีอะไรแน่นอน
‪ตาเถร
‪อือ สวัสดี ดันเหรอ
‪นี่ สหายรีจองฮยอก
‪อยู่ที่โรงแรมพยองยางกับผู้หญิงคนหนึ่ง
‪เธอรู้เรื่องหรือเปล่า
‪รู้สิ วันนี้เขามาพยองยาง
‪ส่วนสหายที่อยู่กับเขา ฉันก็รู้จักดี
‪เรานัดเจอกันน่ะ
‪ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ อือ ไว้เจอกัน
‪สหายผู้จัดการร้าน ช่วยแกะออกให้หน่อยค่ะ
‪ฉันต้องไปที่ที่หนึ่ง
‪ได้ค่ะ
‪ลูกจะไปไหนเหรอ
‪หนูมีนัดน่ะค่ะ กับสหายจองฮยอก
‪งั้นเหรอ จองฮยอกมาพยองยางเหรอ
‪ค่ะ
‪ไหนๆ ก็พูดขึ้นมาแล้ว แม่คะ
‪วันนี้เรานัดทานข้าวกับพ่อแม่สหายจองฮยอกดีไหม
‪โอ้ เป็นความคิดที่ดีเลย
‪งั้นแม่โทรหาพวกท่านหน่อยค่ะ
‪เจอกันตอนหนึ่งทุ่ม
‪ที่ห้องอาหารโรงแรมพยองยาง
‪ได้สิๆ
‪แม่จะเป็นคนนัดเอง ไม่ต้องห่วงนะ
‪ถ้าอย่างนั้นหนูขอไปเจอสหายจองฮยอกก่อนนะ
‪ได้สิ ใบไม้เปลี่ยนสีกำลังสวยเลย ‪ชวนเขาไปเดินเล่นด้วยนะ
‪- สหายผู้จัดการร้าน ‪- คะ
‪แต่งหน้าให้ด้วย ขอเลิศๆ เลยค่ะ
‪ถ้าอย่างนั้น มาขุดท้องร่องกันหน่อยไหมคะ
‪ปฏิวัติการขุดท้องร่อง เริ่มได้
‪ยอมแล้วๆ คุกเข่าแล้วเนี่ย
‪ยอมแล้ว ดูสิ...
‪ปืนเลยเหรอ
‪พี่ครับ ผมขอโทษจริงๆ
‪ผมกำลังสำนึกผิดมากจนบรรยายไม่ถูกเลยครับ
‪ไม่ต้องเลย ฉันไม่คิดจะเก็บนายไว้อยู่แล้ว
‪ยังไงก็เก็บผมไว้หน่อยเถอะครับ
‪เพื่อเป็นการตอบแทน
‪ผมมีข่าวดีสุดๆ มาบอกพี่ครับ
‪ไอ้หมอนี่คิดจะหลอกกันอีกแล้วสินะ
‪ขอผมคุยหน่อย
‪ครับ
‪เซรีที่พี่คิดว่าตายไปแล้ว
‪ยังไม่ตายครับ
‪ว่าไงนะ
‪เซรีน่ะครับ เธอยังไม่ตาย
‪ไอ้เวรนี่
‪อย่ามาโกหกนะ
‪จริงๆ นะครับ
‪ผมเห็นเธอครับ
‪นายเห็นเซรีที่ไหน
‪ตอนนี้เธออยู่ไหน
‪ฉันนอนห้องไหนคะ
‪เครื่องดักฟังหมดเลยเหรอ...
‪สุดยอดเลย
‪ตอนนี้พูดได้แล้วครับ
‪ทั้งหมดนี่คือเครื่องดักฟังเหรอคะ
‪ปกติโรงแรมจะติดอุปกรณ์พวกนี้ไว้ ‪เป็นพื้นฐานอยู่แล้ว
‪ทุกห้องเลยเหรอ
‪เป็นไปได้
‪คุณทำลายหมดแล้วจริงเหรอคะ ‪ระแวงเลยนะเนี่ย
‪ห้องผมอยู่ข้างๆ ถ้ามีเรื่องอะไร...
‪ค่ะ ฉันจะเรียกทันที
‪ไม่
‪ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อย่าเรียกผม อดทนไว้
‪เอ่อ...
‪ฉันจะรับรูปได้เมื่อไหร่คะ
‪พรุ่งนี้เช้า
‪งั้นหนังสือเดินทางก็ได้พรุ่งนี้เหรอคะ
‪หนังสือเดินทางจะแจกให้ ‪ทีมนักกีฬาทั้งหมดก่อนเดินทางครับ
‪อย่างนี้นี่เอง
‪ว่าแต่...
‪ฉันจะไม่ถูกจับได้ใช่ไหมคะ
‪สิ่งสำคัญคือไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจ
‪ไม่พูดมาก
‪แต่ฉันน่ะ...
‪แค่หายใจเฉยๆ ก็โดดเด่นเป็นพิเศษแล้ว
‪เกิดมาเป็นดาวน่ะค่ะ
‪เครียดเลยเนี่ย
‪คุณนอนพักหน่อยดีไหม
‪ดูไม่มีสติเลยนะ
‪หือ ก็ปกตินะ
‪ถ้าอย่างนั้น...
‪ไว้เจอกูซึงจุนแล้วให้เขาช่วยดีไหมคะ
‪- อะไรนะ ‪- ก็เขามาทำธุรกิจนี่
‪มาแล้วก็ต้องกลับไปสิ
‪ถ้าฉันแอบกลับไปกับเขาได้ก็เยี่ยมเลย
‪ถ้าไม่ได้
‪ก็ใช้เขาแอบส่งข่าว ‪ให้ครอบครัวฉันได้ไม่ใช่เหรอคะ
‪ไว้ใจเขาได้เหรอ
‪จริงด้วย
‪แต่ก็เหมือนที่กูซึงจุนบอก การมาเจอกันในที่แบบนี้
‪อาจจะเป็นพรหมลิขิตก็ได้
‪พรหมลิขิตนี่ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ
‪คนที่เกือบจะได้แต่งงานด้วย
‪มาเจอกันที่นี่ถือว่าไม่ใช่เคสทั่วๆ ไปนะ
‪ถ้างั้น ผมขอยกตัวอย่างนะ แค่ยกตัวอย่างเฉยๆ
‪ที่คุณตกมาจากฟ้าแล้วผมรับคุณไว้ล่ะ
‪ไหนจะคุณหนีตายมาเจอผมหน้าบ้านอีก
‪- นั่นมันบังเอิญ... ‪- เดี๋ยวเถอะ
‪บังเอิญบ้านคุณสิ เมื่อกี้ต่างหากที่บังเอิญ
‪เดี๋ยวนะ
‪ทำไมอยู่ๆ คุณถึงอยากเอาชนะเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ
‪ก็ผม... ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย
‪ผมแค่จะแยกแยะ...
‪- บังเอิญกับพรหมลิขิตให้ฟัง ‪- อะไรกัน
‪คุณรีจองฮยอกอยากเป็น ‪พรหมลิขิตของฉันเหรอ
‪- ผมเปล่า ‪- ก็ได้ๆ
‪คิดว่าเราเป็นพรหมลิขิตก็ได้ค่ะ นับว่าใช่ก็ได้
‪ไม่ต้องนับก็ได้ครับ
‪นั่นสิ เราข้ามพรมแดนมาเจอกันนี่
‪งั้นฉันนับ
‪บอกว่าไม่ต้องนับไง
‪ในแขกที่เข้าพักมีคนชื่อรีจองฮยอกไหม
‪อยู่ห้องไหน บอกด้วยค่ะ
‪ขอโทษค่ะ แต่เราบอกคุณไม่ได้ค่ะ
‪ฉันว่าได้นะ
‪ฉันเอง ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงแรมสหาย
‪พอดีมีเรื่องต้องสืบ ขอความร่วมมือหน่อย
‪ค่ะ
‪ค่ะ ทราบแล้วค่ะ
‪ช่วยบอกชื่ออีกครั้งได้ไหมคะ
‪รี...
‪จอง...
‪ฮยอก
‪สหายคนนั้นจองไว้สองห้องค่ะ
‪ขอเลขทั้งสองห้องด้วยค่ะ
‪คุณลืมกุญแจไว้...
‪ฉันเจอเหตุการณ์แบบนี้สองครั้งซ้อน ‪ควรอารมณ์เสียถูกต้องไหมคะ
‪ฉันว่าน่าจะถูกนะ
‪ฉันมาที่นี่เพราะมีคนบอกว่าเจอสหายจองฮยอกค่ะ
‪รู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ห้องนี้
‪ลูกชายเจ้าของโรงแรมนี้ตามตื๊อฉัน ‪สมัยเรียนอยู่รัสเซียค่ะ
‪คือว่า...
‪ฉันรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้อาจทำให้เข้าใจผิดได้
‪แต่ว่าพวกเรานอนแยกห้องกันค่ะ ‪ประตูก็คนละประตู
‪ฉันไม่อยากรู้ ไม่ได้ถามด้วยค่ะ
‪อ๋อ คุณไม่อยากรู้สินะ
‪ถ้างั้น...
‪ทั้งสองคนคุยกันตามสบายนะคะ
‪ฉันขอตัว
‪จะปล่อยให้ฉันยืนตรงนี้เหรอคะ
‪เธอคงไม่ฆ่าเขาใช่ไหมนั่น
‪คุณน่าจะติดต่อมาก่อน
‪สหายต่างหากที่ควรจะติดต่อมาไม่ใช่เหรอคะ
‪มีคนเจอสหายที่โรงแรมพยองยาง
‪อยู่กับผู้หญิงสองต่อสอง
‪เคยคิดไหมคะว่า ‪ถ้าฉันได้ยินแบบนี้แล้วจะรู้สึกยังไง
‪ขอโทษนะครับ คุณคงคับข้องใจมาก
‪เพราะงั้นฉันเลยทำให้คุณอึดอัดใจบ้างค่ะ
‪เย็นนี้มีนัดหรือเปล่าคะ
‪ถ้ามีก็ยกเลิกไปค่ะ
‪เพราะฉันนัดทานข้าวครอบครัวทั้งสองฝ่ายไว้
‪ทำไมคะ ลำบากใจมากเหรอ
‪ไม่ครับ ไม่เลย
‪ผมสัญญาไว้แล้วไม่ใช่เหรอ
‪ว่าจะช่วยคุณ ไม่ขาดตกบกพร่อง
‪ผมจะให้ความร่วมมือ
‪มีอะไรให้ผมทำอีกไหม
‪บอกมาได้เลย ผมจะทำ
‪ไม่มีแล้วค่ะ
‪เจอกันที่ห้องอาหารโรงแรมตอนหนึ่งทุ่มนะคะ
‪ฉันไม่เชื่อนายหรอก
‪ผมเข้าใจครับพี่
‪เป็นผม ผมก็ไม่เชื่อครับ
‪แล้วตกลงเซรีอยู่ที่ไหน
‪ถ้าอยากให้ผมบอกพี่
‪ก็ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยนกันหน่อยสิครับ
‪นายอยากตายแบบไม่มีใครรู้ที่นั่นหรือไง
‪ถ้าผมตายแบบไม่มีใครรู้ที่นี่
‪พี่ก็จะไม่รู้ว่าเงินพี่อยู่ไหนนะครับ
‪จะเอางั้นเหรอครับ
‪แล้วจะให้ทำยังไง
‪มาเจอกันตรงกลางแล้วกันครับ
‪- อะไรนะ ‪- ผมจะคืนเงินพี่ครึ่งหนึ่ง
‪อีกครึ่ง พี่ก็เอาเงินตัวเองมาโปะสิครับ
‪พี่เงินเยอะจะตาย
‪ไอ้หมอนี่ จริงๆ เลย
‪เรื่องน้องสาวแสนล้ำค่าเพียงคนเดียวของพี่
‪แถมยังเป็นเบาะแสของน้องสาว ‪ที่พี่คิดว่าตายไปแล้ว
‪ผมว่ามันคุ้มค่าอยู่นะ
‪เฝ้าไว้ให้ดี
‪ไม่รู้เขาจะหนีไปไหนอีก
‪ครับ
‪ถ้าเกิดว่า
‪คุณยืนตรงนั้นเพราะจะกระโดดลงไป
‪ตึกที่อยู่ข้างหน้านั่นสูงกว่าอีกค่ะ
‪ไปตรงนั้นดีกว่า
‪คุณจำผมไม่ได้เหรอ
‪น่าจะจำได้สิ
‪ไม่ต้องห่วงนะครับ สหาย
‪ผมจะไปส่งคุณให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัยครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪จำได้แล้วเหรอครับ ยินดีที่ได้เจอนะครับ
‪ฉันควรเลิกพูดสำเนียงนี้แล้ว
‪ความจริงผมถือสัญชาติอังกฤษครับ
‪มาที่นี่เพราะเรื่องธุรกิจ
‪สำเนียงผมเลยเป็นแบบนี้ ‪อย่าไปแจ้งความที่ไหนเข้าล่ะ
‪ฉันไม่สนใจสำเนียงคนอื่นหรอกค่ะ
‪คุณกำลังเสียใจเพราะผู้ชายที่หมายตาอยู่สินะ
‪คนเรามักจะมาดาดฟ้าเพราะเรื่องนั้นนี่ครับ
‪คู่หมั้นฉันมาโรงแรมกับผู้หญิงอื่นค่ะ
‪อ๋อ ฮะ อะไรนะ แรงนะเนี่ย
‪แล้วยังไงต่อ จับได้คาหนังคาเขาไหม
‪ไม่รู้สิคะ
‪อย่าทุ่มเทเพื่อเขามากไปเลยครับ
‪ยิ่งคุณทุ่มเทมากเท่าไร ‪เขาก็จะยิ่งห่างไกลออกไป
‪ทำไมน่ะเหรอ
‪เพราะผู้ชายไม่อยากอยู่ข้างๆ ‪ผู้หญิงที่ทุ่มเทเพื่อเขาไงครับ
‪งั้นต้องทำยังไงคะ
‪ก็แค่เมินเขาไปครับ
‪ชิงเมินก่อน ต่อไปจะได้ไม่ถูกเมิน
‪ในความสัมพันธ์ชายหญิงน่ะ ‪ตำแหน่งแรกเริ่มสำคัญที่สุด
‪แล้วสหายที่ฉลาดแบบนี้ ‪เครียดเรื่องอะไรถึงมาดาดฟ้าคะ
‪ผมเหรอ
‪ผมเครียดเรื่องเงินน่ะ
‪ผมรักเงินมากเลย
‪มันเหมือนจะมา แต่ก็ไม่มาสักที
‪ได้แต่แผลแบบนี้มาแทน
‪ตำแหน่งแรกเริ่มน่ะสำคัญ ‪ทั้งความรักและเงินเลยล่ะค่ะ
‪- ยังไงเหรอ ‪- เราต้องเมินเงินด้วย
‪ต้องทำโทษมันบ้างถึงจะมาหา
‪เอาแต่พึ่งพา ไล่ตาม เสียดายมัน
‪มันก็จะบอกว่า "ไล่ตามฉันสิ" ‪และหนีไปตลอดชีวิต
‪ดูเหมือนเราจะผลัดกันสอนอยู่สินะครับ
‪สภาพผมดันเป็นแบบนี้ซะได้
‪ผมชื่อกูซึงจุนครับ
‪ซอดันค่ะ
‪คุณยังดูปกติดีนะคะ
‪แล้วผมควรจะไม่ปกติเหรอ
‪ฉันคิดว่าคุณจะโดนยิงไปแล้ว
‪เหมือนมีเลเซอร์ออกมาจากตาเธอเลย
‪ผมไม่ไปด้วย จะไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ
‪ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรู้จักเขาอยู่แล้ว
‪ถึงเขาจะดูไม่ใช่คนดีอะไร
‪แต่ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นค่ะ
‪ว่ากันว่าสี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง
‪สี่ตีนอะไรนะคะ
‪เอาไว้สอนคนประมาทอย่างคุณ ‪ให้ระวังตัวทุกเรื่องยังไงล่ะ
‪คนที่คุณคิดว่ารู้จักดี เชื่อใจได้ ‪มักจะแทงข้างหลังก่อนเสมอ
‪อันตรายเลยนะ นั่นน่ะ
‪- อะไร ‪- ก็ตอนนี้...
‪คุณมองฉันอย่างเป็นห่วงด้วยสายตาหวานซึ้งนั่นไง
‪ตาอะไรนะ
‪อย่ามาตกหลุมรักฉันนะคะ คุณรีจองฮยอก
‪ฉันจะลำบากเอา
‪ก็ไม่มีไข้นี่
‪แตะเนื้อต้องตัวตลอดเลยนะ
‪อย่าตกหลุมรักฉันจริงๆ ละกัน ‪ฉันรับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ
‪ไข้ก็ไม่มี ทำไมเอาแต่พูดจาเหลวไหล
‪อ๊ะ คุณเซรีครับ
‪โอ้ กูซึงจุน
‪พออยู่นี่แล้วดูสูงเพรียวดีนะ
‪สูงเพรียวของฝั่งใต้ ‪ไม่เหมือนที่นี่เหรอ
‪คุณรีจองฮยอกก็รีบไปเถอะค่ะ ฉันไปก่อนนะคะ
‪ผมก็กำลังจะไป...
‪มาตรงเวลาพอดีเลย
‪ไปนะ มิสเตอร์รี
‪เดี๋ยวนะคะแม่
‪ทำไมหน้าเป็นแบบนั้น
‪ลูกไม่รู้เทรนด์ที่วัยรุ่นนิยมเหรอ
‪นี่เป็นการแต่งหน้าขุดท้องร่องที่กำลังนิยมเลย
‪ดูสิ จมูกโด่งเป็นสัน
‪ขนาดกรามยังเหลาจนแหลมเลย เห็นไหม
‪แหลมอะไรกัน น่ากลัวจะตาย
‪ใช่แล้ว วันนี้แม่ตั้งใจ ‪ขุดท้องร่องมาเพื่อให้ดูน่ากลัว
‪ทำไมคะ
‪ถ้าวันนี้ครอบครัวรียังไม่ชัดเจน
‪คงได้เห็นดีกันแน่
‪มัวอิดออดเพราะลูกเป็นลูกแม่หม้ายหรือไง
‪แม่
‪ถึงเขาจะเป็นอธิบดีกรมการปกครอง
‪แต่แม่เป็นเจ้าของเงินดอลลาร์ทั้งหมด ‪ในพยองยางนะ
‪ตอนขอหมั้นก็ขอเพราะอยากได้เงิน
‪แต่นี่ยื้อไว้ตั้งกี่ปีแล้ว
‪สหาย
‪มาทางนี้หน่อย
‪ค่ะ
‪ดัน
‪ค่ะ
‪คุณมาทำธุรกิจที่นี่งั้นเหรอ
‪พูดตามตรงก็คือกำลังสำรวจตลาดอยู่
‪ตลาดอะไร
‪คุณรู้จักจิม โรเจอร์สใช่ไหม ‪นักลงทุนที่ติดอันดับสามของโลก
‪เขาสนิทกับผมมาก
‪เลิกโม้ได้แล้ว
‪ยังไงก็เถอะ เขาบอกไว้ว่า
‪ถ้าเขาทำได้ เขาก็อยากทุ่มเงินลงทุน ‪ในเกาหลีเหนือ
‪ทำไมน่ะเหรอ เพราะที่นาที่นี่ ‪ถูกประเมินราคาไว้ต่ำมากๆ
‪จะบอกว่าเป็นบลูโอเชียน ‪แห่งสุดท้ายของโลกเลยก็ว่าได้
‪ต้องสำรวจพื้นที่และแอบลงมือทำก่อน
‪พอโอกาสมาจะได้คว้าไว้ทัน
‪จะบอกว่าคุณมาดูที่ดินงั้นเหรอ
‪อือ แล้วก็ช่วงนี้เหมืองแร่ในไอร์แลนด์
‪ที่ผมซื้อไว้ไม่ค่อยได้กำไร
‪เพราะราคาต้นทุนสูงน่ะ
‪ผมเลยว่าจะไปดูแถว ‪เหมืองอาโอจิและที่อื่นๆ ด้วย
‪เลิกพูดเรื่องอาโอจิได้แล้ว
‪เรื่องที่คุณโกงพี่รองล่ะ
‪โกงเหรอ
‪คุณเซรีอยู่ที่นี่มานานเลยไม่รู้
‪เราแค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย
‪ตอนนี้เข้าใจกันแล้ว
‪โกหก
‪ลองโทรหาเขาดูไหมล่ะ
‪จริงสิ ที่นี่โทรไปเกาหลีใต้ไม่ได้
‪ยังไงก็แล้วแต่ ผมพูดจริงนะ
‪ได้ยินว่าทั้งคู่เจอกันมาแล้ว
‪ค่ะ
‪เพราะลูกเขยรีนิสัยใจเย็นสุขุม
‪ลูกสาวที่ใจร้อนของฉันเลยลงไปหาค่ะ
‪แม่คะ
‪เป็นอะไร แม่ชมนะ แม่ชมอยู่
‪ผู้ชายใจเย็นสุขุมถือเป็นเรื่องดีนี่คะ
‪ค่ะ ถูกของคุณ
‪ว่าแต่ทำไมหนูดันถึงได้สวยแบบนี้คะ
‪สวยใช่ไหมคะ
‪ค่ะ
‪เมื่อวานเธอสวยกว่านี้อีก
‪วันเวลาผ่านไป วันแล้ววันเล่า ‪เธอก็แก่ลงเรื่อยๆ
‪เซลล์ที่เคยอยู่ในตัวเธอเมื่อวานหายไป
‪และเซลล์ที่เคยอยู่วันนี้พรุ่งนี้ก็จะหายไป
‪อะไรนะคะ
‪วัยหนุ่มสาวอันงดงาม ‪เหี่ยวเฉาไปอย่างเห็นได้ชัด
‪ถือว่าเสียหายระดับชาติหรือเปล่านะ
‪ฉันคิดแบบนั้นน่ะค่ะ
‪ค่ะ
‪ที่ผ่านมาพวกเราเลินเล่อเกินไป
‪ลองคิดดูสิคะ
‪ที่งานแต่งต้องเลื่อนทีแรก
‪ก็เพราะอุบัติเหตุของลูกชายคนโตพวกคุณ
‪ขนาดไว้ทุกข์พ่อแม่ยังทำกันแค่สามปี
‪แต่นี่ผ่านมาเจ็ดปีแล้ว
‪แม่คะ
‪งั้นวันเสาร์สุดท้ายของเดือนหน้า
‪มาจัดงานแต่งวันนั้นกันครับ
‪อะไรนะคะ
‪เดี๋ยวนะคะ
‪ได้แบบนั้นก็ดีค่ะ
‪อีกไม่นานจองฮยอก ‪จะย้ายมาประจำที่พยองยางครับ
‪ทางคุณหาอะพาร์ตเมนต์ชั้นสูงๆ ไว้ก็พอ
‪ข้าวของเครื่องใช้อื่นๆ ทางเราจะจัดการเอง
‪ไม่ต้องเตรียมการอะไรเพิ่มครับ
‪แต่ว่ายังไง...
‪จะทำแบบนั้นได้ยังไงคะ
‪ยังไงก็ต้องมี "ห้าตู้หกเครื่อง" เหมือนคนอื่น
‪"ห้าตู้หกเครื่อง" เหรอคะ
‪คุณนายไม่รู้จักคำสแลงใหม่ๆ เลยนะคะ
‪ห้าตู้ก็คือตู้กับข้าว ตู้ผ้าห่ม ‪ตู้เสื้อผ้า ตู้หนังสือ ตู้รองเท้า
‪หกเครื่องก็คือตู้เย็น ‪เครื่องซักผ้า เครื่องอัดเสียง
‪โทรศัพท์ กล้องและพัดลมค่ะ
‪ค่ะ
‪แล้วยังมีหุ่นยนต์ทำความสะอาด ‪หม้อหุงข้าวพูดได้
‪และผ้าห่มขนห่านอีก
‪ไม่ใช่แค่ห้าตู้หกเครื่อง ‪เก้าตู้สิบเครื่องก็ยังไม่พอเลยค่ะ
‪จองฮยอก ลูกคิดว่ายังไง
‪เร็วเกินไปไหม
‪เป็นสัญญาที่ทำไว้นานแล้วนี่ครับ ‪ก็ต้องรักษาสัญญาสิ
‪วันนี้เรามาเปิดแชมเปญกันดีไหมคะ
‪สหายบริกร
‪ขอแชมเปญที่แพงที่สุดหนึ่งขวด
‪วันนี้เรามีเรื่องต้องฉลองกัน
‪รับทราบค่ะ
‪ภารกิจร่วมของคุณสองคนคงวุ่นวายมากเลยนะคะ
‪ดูจากที่ตามมาถึงพยองยาง
‪ไม่ได้ตามมาค่ะ แต่มาด้วยกัน
‪มาโรงแรมกับผู้ชายคนหนึ่ง ‪ดื่มกาแฟกับผู้ชายอีกคน
‪สหายนี่ มนุษยสัมพันธ์ดีจังเลยนะคะ
‪หรือก็แค่ง่ายกันแน่นะ
‪ทำไมคะ
‪ฉันดื่มกาแฟกับคนที่มาโรงแรมด้วยกันไปแล้ว
‪เมื่อตอนบ่าย
‪อย่างนั้นเหรอคะ
‪เมื่อกี้ฉันเพิ่งกำหนดวันแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นค่ะ
‪เราจะแต่งงานกันเสาร์สุดท้ายของเดือนหน้า
‪งั้นเหรอคะ อย่างนี้นี่เอง
‪ยินดีด้วยนะคะ ฉันก็อยากไปร่วมงานแต่งคุณนะ
‪แต่ตอนนั้นฉันคงไม่อยู่ที่นี่แล้ว
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ
‪เพราะการที่คุณไม่อยู่ที่นี่ ‪ถือเป็นของขวัญแต่งงานที่ดีที่สุด
‪ยิ้มหาเรื่องคนอื่นมันงานฉันนะยะ
‪ตัดหน้ากันเฉยเลย
‪ชิ
‪เซรีเอ๊ย
‪เธอสวยมาตลอดตั้งแต่เกิด
‪ทำไมต้องกลายเป็นหญิงเฉิ่มตอนนี้ด้วย
‪น่าจะทำผมทรงยินดีต้อนรับมากกว่า
‪ดันทำทรงบอกลาซะงั้น
‪พี่เห็นรูปหรือยังครับ
‪เห็นไหมครับ ผมพูดจริงใช่ไหมล่ะ
‪ไม่นะครับ ไม่ใช่คนหน้าเหมือน ‪ตัวจริงเสียงจริงเลย
‪ผมจะไปหาคนหน้าเหมือนขนาดนี้จากไหน
‪รอก่อนนะครับ อย่าเพิ่งวางสาย
‪เราไปเดินเล่นข้างนอกกันหน่อยไหม
‪ฤดูใบไม้ร่วงที่พยองยางก็ยังสวยนะ
‪เหมือนโซลเลย
‪ตอนนี้ผมเล่าเรื่องผมจบแล้ว
‪มาคุยเรื่องคุณเซรีกัน
‪เรื่องฉันนี่อะไรเหรอ
‪คุณมาที่นี่ได้ยังไง
‪มันเป็นอุบัติเหตุน่ะ
‪อุบัติเหตุอะไร
‪ฉันยังบอกตอนนี้ไม่ได้
‪ไว้ค่อยเล่าให้ฟังทีหลัง
‪แต่ที่แน่นอนคือ...
‪อีกไม่นานฉันจะกลับไปโซลแล้ว
‪คุณซึงจุนก็คงกลับไปหลังจากทำธุรกิจเสร็จสินะ
‪ก็คงงั้นครับ
‪ถ้างั้น
‪ฉันขอร้องอะไรหน่อยสิ
‪ช่วยบอกพ่อฉันว่าที่จริงฉันยังไม่ตาย
‪แล้วก็...
‪ให้เขาทำตามแผนเดิมที่ตั้งใจไว้
‪ต้องบอกก่อนประชุมผู้ถือหุ้นให้ได้เลย
‪ได้สิ ผมจะบอกให้ ไม่ต้องห่วง
‪ขอบคุณนะ
‪ตกใจหมด
‪หน้าพี่ไปโดนอะไรมาเนี่ย
‪นี่ เพราะฉันแต่งหน้าแบบนี้ ‪ดันถึงได้วันแต่งงานมานะ
‪นั่นสิ หน้าแบบนั้นก็ควรได้วันแต่งงานมาอยู่หรอก
‪ดันคงดีใจน่าดูนะที่ได้วันแต่งงานแล้ว
‪มีแต่หนูที่ดีใจเรื่องวันแต่งงานเหรอคะ
‪มีแค่หลานที่ไหน แม่หลานก็ดีใจเหมือนกัน
‪สองแม่ลูกตามฝันสำเร็จแล้วสินะ
‪สหายจองฮยอก ไว้ฉันจะติดต่อไปนะคะ
‪เป็นอะไรของเขา
‪จองฮยอก ฉันไปก่อนนะ
‪จริงสิ จองฮยอก เรื่องที่นายขอเมื่อวันก่อนน่ะ
‪(เรารักประเทศของเรา)
‪สหาย นี่ สหาย
‪ทำไมกระโปรงสั้นแบบนี้ครับ
‪- อะไรกันเนี่ย ‪- แล้วทำไมผมยาวแบบนี้
‪- เหมือนยุค 70 เลย ‪- สหายสารวัตร
‪- กำหนดทรงผมกับชุดเนี่ย ‪- ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ
‪เหลือเชื่อเลย
‪ชื่อล่ะ
‪ทำไมทั้งสองคนถึงไม่ติดเข็มกลัดท่านผู้นำครับ
‪ฟังเกาหลีไม่ออกเหรอ
‪ผมถามว่าทำไมถึงไม่ติดเข็มกลัดท่านผู้นำครับ
‪ผมเป็นทูตจากอังกฤษ
‪เราเพิ่งมาถึงพยองยาง
‪และไม่เข้าใจภาษาคุณ
‪คุณต้องการอะไรเหรอ
‪ต้องการอะไร โอเคๆ
‪ไปได้
‪โอเคอะไรครับ
‪พูดอะไรของเขาเนี่ย
‪พูดอะไรงั้นเหรอ
‪กลัวภาษาอังกฤษเหมือนเกาหลีใต้เลย
‪คุณรีจองฮยอก
‪เขายังไม่เลิกงานอีกเหรอ
‪คุณมาทำอะไรที่นี่คะ
‪ผมต่างหากที่ต้องถาม ไปกันเถอะครับ
‪คุณซึงจุน เดี๋ยวฉันไปต่อกับเขาแล้วกัน
‪ถ้ามีเรื่องด่วนก็ติดต่อเบอร์ที่ให้ไปนะ
‪ได้สิ ไว้เจอกัน
‪ทำงานหนักเลยนะครับ มิสเตอร์รี
‪ที่บอกว่าเบอร์ที่ให้ไป เบอร์ใครงั้นเหรอ
‪ฉันให้เบอร์มือถือคุณไปค่ะ
‪เบอร์โทรศัพท์เคลื่อนที่ผมเหรอ ใครอนุญาตกัน
‪ก็กูซึงจุนบอกว่าจะส่งข่าวคราวฉันให้พ่อรู้
‪ว่าแต่ทำไมคุณหัวฟัดหัวเหวี่ยง ‪ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
‪ก็คุณบอกว่าผมเป็นบอดี้การ์ด เป็นคนอารักขา
‪ผมหาคุณไม่เจอ แล้วจะคุ้มครองคุณได้ไง
‪โกรธเพราะเรื่องนั้นเหรอ
‪เพราะหาฉันไม่เจอเนี่ยนะ
‪งั้นคุณก็ควรอยู่ในที่ที่ผมหาเจอสิ
‪ถ้าอยู่ในที่ที่คุณหาเจอแล้วยังไง
‪คุณจะปลอดภัย
‪ขอแค่อยู่ในที่ที่ผมหาเจอ
‪คุณไม่ใช่อเวนเจอร์สสักหน่อย
‪อนาคตจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้
‪ตอบซะมั่นอกมั่นใจเชียว
‪คุณเอาชนะได้ทุกอย่างเลยหรือไง
‪ตั้งแต่เกิดมา ผมยังไม่เคยแพ้ใคร
‪ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว
‪ถึงจะไม่ได้ชิมบะหมี่เย็นพยองยาง
‪แต่ฉันอยากดื่มเบียร์ที่แม่น้ำแทดงนะ
‪รู้จักร้านบ้างไหมคะ
‪- นี่ค่ะ ‪- พอเลย
‪- อย่าห่วงเลยครับ ‪- ไม่เป็นไร
‪คุณน่าจะลองดื่มดูนะ รสชาติดีเลย
‪นี่ล่ะ
‪ฉันไม่ได้กินไก่ทอดกับเบียร์มานานเท่าไหร่แล้วนะ
‪ความจริงแล้วฉันไม่ต้องการอะไรเลย
‪แค่อยากกินไก่ทอดกรอบๆ กับเบียร์ ‪เหมือนที่เคยกินตอนอยู่โซล
‪ไก่ทอดที่นี่ก็อร่อยเหมือนกัน
‪ลองสั่งดูสิครับ
‪ฉันเอาเบียร์สดเบอร์หนึ่งที่แพงที่สุด
‪แล้วก็ไก่ทอดรสหวาน
‪เบียร์หมายเลขหนึ่งครึ่งลิตรสองแก้ว ‪กับไก่ทอดรสหวานครับ
‪รับทราบค่ะ
‪ไม่มีใครแย่งคุณหรอก
‪ที่ผ่านมาฉันเครียดมากนะคะ
‪วันนี้ขอดื่มหน่อยเถอะ
‪ก็เห็นดื่มเป็นปกตินะ
‪แต่วันนี้มันไม่เหมือนกัน
‪ถ่ายรูปหนังสือเดินทางแล้ว
‪ใกล้จะได้กลับไปแล้วด้วย
‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪ไฟดับ
‪ที่พยองยางก็ไฟดับเหมือนกันสินะ
‪เดี๋ยวไฟก็มาครับ
‪คนอื่นไม่ตกใจกันเลย
‪หิมะตกค่ะ
‪ผมเห็นแล้ว
‪นี่หิมะแรกหรือเปล่า
‪เป็นเรื่องแล้วล่ะ เป็นเรื่องแล้ว
‪เขาว่าถ้าได้ดูหิมะแรกด้วยกันจะสมหวังในรัก
‪ไม่เคยได้ยินเหรอคะ
‪ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยได้ยินเลย
‪ที่โซลน่ะ ถ้าหิมะแรกตก
‪เครือข่ายโทรศัพท์จะล่มกันให้วุ่นเลย
‪เพราะพวกที่กิ๊กกันอยู่จะนัดกัน
‪ทำไมน่ะเหรอ
‪เพราะถ้าดูหิมะแรกด้วยกัน รักนั้นจะสมหวังไงล่ะ
‪จริงเหรอ
‪จริงสิคะ
‪แต่เราสมหวังกันไม่ได้นี่นา
‪ไม่งั้นเป็นเรื่องแน่
‪ใช่ งานเข้าเลยล่ะ
‪งานเข้าเหรอ
‪ทำไม
‪เพราะคุณควรอยู่กับคู่หมั้นตัวจริง ‪แต่ดันมาอยู่กับฉันแทนเหรอ
‪เพราะแบบนั้นเลยงานเข้าสินะ
‪ขอโทษนะครับ
‪คุณเป็นโรคอะไรหรือเปล่า
‪อย่างโรคเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
‪โรคเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายคืออะไรคะ
‪อ๋อ โรคอารมณ์แปรปรวนน่ะเหรอ
‪เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
‪จนผมไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร
‪ขนาดฉันยังไม่รู้ตัวเองเลย
‪คุณจะมารู้ได้ยังไง
‪ที่ฉันเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายน่ะ
‪เป็นนิสัยเวลาดื่มเหล้า
‪มาชนแก้วกันดีกว่าค่ะ
‪หนักเหรอคะ
‪มาก
‪ไม่ได้สิ
‪ถ้าหน้าเล็กๆ หนักขนาดนั้น
‪คุณน่ะ คุณ...
‪จะมีไหล่กว้างๆ นี่ไปทำไม
‪ตัดกล้ามออกไปเลย
‪ทนแป๊บเดียวนะคะ
‪ที่ตอนนี้หัวฉันหนัก
‪เพราะฉันมีเรื่องให้คิดเยอะ
‪มีเรื่องอะไรให้คิดอีก
‪เดี๋ยวก็ได้กลับไปแล้ว
‪น่าจะชอบมากกว่านะ
‪เพราะชอบนี่แหละ
‪เพราะฉันชอบ เลยคิดหนักค่ะ
‪เพราะฉันชอบไง
‪ไม่รู้อะไรบ้างเลย
‪หนูอยากได้ไหม
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณนะครับ
‪ไก่ทอดที่สั่งได้แล้ว
‪- ทานให้อร่อยนะครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪เรื่องใหญ่เลยนะเนี่ย
‪เรื่องที่เราเจอนี่ใหญ่จริงๆ ‪ทีนี้ตำรวจก็จะวิเคราะห์คลื่นเสียง
‪และติดตามหาตำแหน่ง
‪ต้องหาท่านประธานเจอแน่ๆ
‪นายส่งสำเนาไฟล์เสียงให้พวกเขาหรือยัง
‪พี่ชายและพี่สะใภ้เธอ
‪ใช่ ฉันฝากเลขาไปแล้ว
‪ทีนี้เขาจะยอมเชื่อเราแล้วใช่ไหม
‪นี่ มาดื่มกันเถอะ
‪เพื่อให้ท่านประธานเซรี ‪กลับมาอย่างปลอดภัยโดยพลัน
‪- ชน ‪- เดี๋ยวๆ
‪เดี๋ยวก่อน
‪แน่นอนว่าเธอต้องกลับมาอย่างปลอดภัย
‪แต่ต้องให้เธอรีบกลับมาด้วยเหรอ
‪- อะไรนะ ‪- เจ้าเพื่อนยาก
‪ฉันขอบอกเงื่อนไขหลักฉันก่อนเลย
‪ฉันดีใจจริงๆ ที่เธอยังมีชีวิตอยู่
‪เหมือนจะบินได้เลยล่ะ
‪ตอนนี้โล่งใจมาก
‪อยากไปโบสถ์สุดสัปดาห์นี้ขึ้นมาเลยล่ะ จริงๆ นะ
‪แล้วยังไง
‪แต่พอคิดว่าเธอจะกลับมาแล้ว
‪ฉันก็รู้สึกว่าความจริงไม่ต้องรีบก็ได้
‪ฉันคิดว่าชีวิตฉันต้องการพักแบบนี้อีกหน่อย
‪ช่วงนี้ฉันมีเวลาว่างตอนเย็นด้วย
‪นี่ เธอเป็นเศรษฐีนะ
‪ถ้าครอบครัวเธอได้ฟังเสียงร้อนรนนั่น
‪จะอยู่เฉยกันได้เหรอ
‪(ยุนจึงพยอง)
‪ทำไมเซรีน้องสาวผมถึงไปอยู่ที่นั่นได้
‪ครับ นั่นสิครับ
‪ตอนได้ข่าวผมก็งงเหมือนกัน
‪เธอไปที่นั่นทำไมเหรอครับ
‪ผู้จัดการโอ ทำงานให้ผมสักงานสิ
‪ครับๆ
‪ช่วยให้น้องสาวผม...
‪แน่นอนครับ ต้องพาเธอกลับมาอยู่แล้ว
‪พวกเราเชี่ยวชาญเลยล่ะครับ
‪เราจะพยายามเต็มที่ ‪เพื่อพาเธอกลับมาอย่างปลอดภัย
‪- ผมจะ... ‪- ไม่
‪- ไม่ต้อง ‪- อะไรนะครับ
‪ช่วยให้เธออยู่ที่นั่นต่อไปก็พอ
‪ไม่ใช่พากลับมา...
‪- ไม่ใช่ ‪- ครับ ไม่ใช่ครับ
‪ดูให้เธออยู่ที่นั่นตลอดไป
‪ไม่เข้าใจเหรอ
‪- คุณคือผู้จัดการโอใช่ไหมคะ ‪- ใช่ครับ
‪พรุ่งนี้จะมีคนคนหนึ่งไปที่บ้านคุณค่ะ
‪เตรียมบัตรประชาชนกับสำเนาบัญชีให้พร้อม
‪เมื่อคุณเซ็นหนังสือสัญญาแล้ว
‪เงินจะโอนเข้าทันที
‪โอนเงินเข้าเหรอครับ
‪ฟังให้ดีนะคะ
‪ง่ายนิดเดียว
‪เราต้องการให้ยุนเซรี...
‪อยู่ที่นั่นต่อไป
‪อย่าให้เธอกลับมาที่นี่เด็ดขาด
‪แค่นั้นก็พอค่ะ
‪แล้วเราจะให้คุณใช้ชีวิต ‪โดยไม่ต้องห่วงเรื่องเงินตลอดไป
‪ทำให้เธอกลับเกาหลีใต้ไม่ได้
‪ไม่เกี่ยงวิธี แค่นั้นครับ
‪ถ้าทำได้
‪เขาว่าจะจัดการเรื่องที่สหายฉ้อโกงให้ครับ
‪ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
‪ครอบครัวนี้สุดยอดไปเลยนะ
‪ไร้ความปรานีจริงๆ
‪พวกเราแค่กอบโกยสิ่งที่เราจะได้ก็พอครับ
‪แหงอยู่แล้ว
‪งั้นเราต้องไปเจอคนคนนั้นก่อน
‪สหายโชชอลกัง ผู้มีอำนาจควบคุมเป็นที่หนึ่งที่นี่
‪ตอนนี้เขาอยู่ไหนเหรอ
‪(กองตรวจสอบภายใน พยองยาง)
‪ให้ตาย ดูสิๆ
‪ฉันไม่เคยเห็นใครกินข้าวที่นี่ ‪จนเกลี้ยงขนาดนี้มาก่อนเลย
‪สหายนี่อึดจริงๆ นะ
‪เขาว่ากันว่าถึงตาจะร้องไห้อยู่
‪แต่ปากก็ต้องกินครับ
‪พวกเรากินเพื่ออยู่
‪ผมไม่มีห่วงจนกินไม่ลงหรอกครับ
‪โธ่เอ๊ย ดูท่าจะยัง ‪ไม่เข้าใจสถานการณ์นะ
‪เรื่องนี้ร้ายแรงมาก
‪ฉันค้นประวัติการโทรของแกแล้ว
‪แกโทรคุยกับกองกำลังทหารช่าง
‪ที่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยหลายครั้งเลย
‪เหรอครับ
‪คงเพราะมีเรื่องต้องโทรคุยกันน่ะครับ
‪มันจะเป็นหลักฐานได้เหรอครับ
‪หลักฐานเหรอ
‪ไอ้บัดซบนี่
‪คิดว่าเป็นครอบครัวสังกัดเดียวกัน ‪แล้วฉันจะอ่อนข้อให้เหรอ
‪มีคนตายตั้งสี่คนนะ
‪และสามในสี่ก็เป็นพ่อค้าลักลอบ
‪ที่รับคำสั่งจากแก
‪แกเกณฑ์รถบรรทุกของกองกำลังทหารช่าง
‪เพื่อฆ่าปิดปากพวกเขาไม่ใช่หรือไง
‪สหายอธิบดีกองตรวจสอบฮวังแทยง
‪แก...
‪รู้ชื่อฉันได้ยังไง
‪เห็นแบบนี้พวกเราก็มีบุพเพสันนิวาสกันนะครับ
‪บุพเพเหรอ
‪บุพเพสันนิวาสอะไร ‪ฉันเพิ่งเคยเจอสหายเป็นครั้งแรก
‪ให้ผู้ตรวจสอบออกไปก่อน ‪แล้วค่อยคุยกันดีไหมครับ
‪อย่ามาทำตัวอวดดีพูดจาเฉไฉ
‪ตอบคำถามฉันมา
‪ถ้าคุณต้องการแบบนั้นก็ได้ครับ
‪สหายอธิบดี
‪ก่อนคุณจะมาประจำที่กองตรวจสอบภายใน
‪คุณส่งลูกสาวออกเรือนใช่ไหมครับ
‪เรือนหอคืออะพาร์ตเมนต์สร้างใหม่ ‪ที่เขตแม่น้ำโพทงหรือเปล่านะ
‪อะพาร์ตเมนต์ 30 ชั้น ราคาแสนดอลลาร์
‪แกเป็นใคร
‪- รู้เรื่องนั้นได้ยังไง ‪- เพื่อช่วยคุณซื้อเรือนหอให้ลูก
‪ผมขายของโบราณหายากไปหลายสิบชิ้นเลย
‪ถ้าอยากรู้ก็บอกนะครับ
‪ผมมีทั้งวันที่ เวลา
‪รวมถึงรูปหลักฐานด้วย
‪ไม่ใช่แค่สหายอธิบดีกองตรวจสอบนะครับ
‪สหายอธิบดีกองสอบสวน
‪สหายกองกำลังคุ้มครองแห่งชาติ
‪และคนที่สูงกว่านั้นขึ้นไปอีก
‪น้อยคนครับ ที่ไม่ได้เงินจากผม
‪การเป็นครอบครัวเดียวกันไม่ยากนะครับ
‪แค่กินเล่นด้วยกันก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว
‪มาเอาตัวรอดด้วยกันเถอะครับ
‪ครอบครัวเดียวกันนี่นา
‪นายบอกเขาว่าอะไร
‪เขาถึงปล่อยตัวนาย
‪ฉันได้ยินว่าที่นี่ไม่ปล่อยตัวง่ายๆ นะ
‪ไม่มีข้าวฟรีที่ไหน
‪ที่กินหมดแล้วไม่ติดค้างกันหรอกครับ
‪เพราะแบบนั้นถึงว่ากันว่า ‪ข้าวฟรีคือข้าวที่แพงที่สุดไงครับ
‪สหาย ฉันถามก็ตอบมาสิ
‪ทำไมถึงเฉไฉไม่ตอบคำถามฉัน อวดดีจริงๆ
‪นายจะบอกว่าฉันควรช่วยนาย ‪เพราะรับเงินนายมางั้นเหรอ
‪สหายพันเอกครับ
‪โชชอลกังที่เป็นเด็กกำพร้าเร่ร่อนคนนี้
‪ไม่มีทั้งพ่อแม่และพี่น้องครับ
‪สหายพันเอกเป็นคนช่วยผมให้มายืนตรงจุดนี้
‪คุณเป็นครอบครัวผมนะครับ
‪อย่างนั้นเหรอ
‪ผมจะภักดีกับคุณครับ
‪ครอบครัวน่ะ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็เดินไปด้วยกันเสมอนี่ครับ
‪แค่บอกว่าลงเรือลำเดียวกัน
‪แต่ทำไมถึงฟังดูน่ากลัวแบบนั้นนะ
‪เป็นยมทูตหรือไง
‪เหมือนจะมีหลายเรื่องเกิดขึ้น ‪ตอนที่ผมไม่อยู่นะครับ
‪ครับ หลายเรื่องเลย
‪เพราะงั้น...
‪คุณต้องการคุ้มครองใครอีกสักคน ‪นอกจากผมไหมครับ
‪ใครอีกคนเหรอ
‪รู้จักเธอเหรอครับ
‪แล้วคุณล่ะ
‪- รู้จักเธอเหรอ ‪- ตอบผมมาก่อนครับ
‪ผู้หญิงคนนี้คือใคร
‪สหายซัมซุก
‪ผู้กองรีอยู่ที่นี่ แล้วเธอจะจากเขาไปไหนกัน
‪เพราะแม่หญิงคนนั้นเหรอ ยัยจิ้งจอกนั่น
‪- ยัยไร้มารยาท ‪- แม่สันดานเสีย
‪ค่ะ เพราะยัยสันดานเสียนั่น
‪แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นี่คะ
‪ตอนไปพยองยางคงโดนรังแกหนักเลยสินะ
‪ทำไม โดนเธอทึ้งผมมาเหรอ
‪ตายแล้ว ที่นี่ก็ทึ้งผมกันด้วยเหรอคะ
‪เวลาทะเลาะกันก็ต้องทึ้งผมสิ ไม่งั้นจะทึ้งอะไร
‪- นั่นสิ ‪- จะให้ทึ้งอะไร
‪- ใช่แล้ว ‪- ต้องทึ้งผมสิ
‪แน่นอนๆ
‪นั่นสิ ครอบครัวเกาหลีเรานี่ ‪เหมือนกันจริงๆ นะคะ
‪แต่ฉันไม่ได้ทึ้งผมเธอหรอกค่ะ
‪แล้วก็ไม่ได้โดนทึ้งด้วย
‪แค่ฉัน...
‪ไม่อยากเห็นเขาต้องลำบาก
‪แต่ยังไงก็เถอะ
‪เธอจะจากเขาไปจริงๆ เหมือนหนุ่มเลี้ยงวัว
‪กับสาวทอผ้างั้นเหรอ
‪รักกันต้องอยู่ด้วยกันเหรอคะ
‪นักร้องชเวซัมซุกก็บอกไว้นี่คะ
‪รักนั้นฝังอยู่ในใจเรา
‪รักแท้น่ะ
‪ต้องฝังอยู่ในใจไม่ใช่เหรอคะ
‪สหายซัมซุก
‪ความรักน่ะ อย่าให้มันฝังอยู่ในใจ
‪ให้ฝังอยู่ในหัว
‪ถ้ามันฝังอยู่ในนี้
‪เธอจะเจ็บปวดจนอยู่ไม่ได้
‪ถ้าเป็นแค่ความทรงจำ ‪เมื่อเวลาผ่านไปก็จะลืมเอง
‪อยู่อย่างมีความสุขนะคะ สง่าผ่าเผย
‪ขอให้เจอสหายหนุ่มที่ดีกว่านี้
‪เศร้าจริงๆ ค่ะ
‪ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
‪จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่นะ
‪มานี่สิคะ
‪ดีแล้วล่ะๆ
‪ยังไงทั้งสองก็ต้องเลิกกันอยู่แล้ว
‪เลิกกันตอนนี้ ‪ดีกว่าเลิกทีหลังร้อยเท่าเลย
‪ดีแล้วล่ะๆ
‪เดี๋ยวนะคะ ทำไมถึงมั่นใจ...
‪ว่าเราต้องเลิกกันล่ะคะ
‪เราอาจจะอยู่อย่างมีความสุขก็ได้
‪ไม่หรอกๆ ไม่มีทาง
‪ไม่มีทางเป็นแบบนั้นเด็ดขาด
‪ทำไมคะ
‪อย่างแรกคือ นิสัยทั้งสองคนเข้ากันไม่ได้
‪สหายซัมซุกก็ไม่ได้มีความเป็นหญิง ‪ที่ผู้ใหญ่จะเอ็นดูเลย
‪แม่สามีกับลูกสะใภ้ไม่ลงรอยกัน ‪ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะ
‪เลิกกันแบบนี้ดีกว่าหย่าอยู่แล้ว
‪ช่างไม่รู้อะไรเลยนะคะ
‪ฉันน่ะปฏิบัติกับผู้ใหญ่...
‪ด้วยรอยยิ้มอย่างนิ่มนวลสุดๆ
‪สหายซัมซุกไม่รู้ตัวใช่ไหม
‪สหายยิ้มจนตาเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
‪แต่ก็เถียงคำไม่ตกฟากไปด้วย
‪เห็นแบบนั้นแล้ว ฉันอยากตบคว่ำสักทีเลย
‪แต่ฉันยั้งมือไว้อยู่
‪งั้นก็ไม่ต้องยั้งสิคะ
‪ดูสิ ดู
‪ถ้าผู้ใหญ่บอกแล้ว
‪ก็ควรคิดว่า "อ๋อ ฉันเป็นแบบนั้นเอง
‪ฉันต้องแก้นิสัยนั้นแล้ว" ‪ต้องคิดแบบนั้นสิ
‪เวลาฉันคุยกับสหาย
‪ความดันฉันขึ้นตลอดเลย
‪ฉันก็เหมือนกันค่ะ
‪เพื่อสุขภาพของเรา เราแยกย้ายกันเถอะค่ะ
‪ได้เลย ลาก่อน
‪ค่ะ อยู่กันดีๆ นะคะ ฉันไปแล้ว
‪ได้เลย ฉันก็จะไปเหมือนกัน
‪ตายแล้วๆ
‪- หลบไป ‪- หลบไปเลยค่ะ
‪นั่นมันรองเท้าฉันนะ
‪รู้ใช่ไหมว่าใคร
‪นายเคยฟังแต่เสียง
‪คงไม่เคยเห็นหน้าเธอ
‪เธอคือผู้หญิงคนนั้นที่อาศัยอยู่บ้านสหายรีจองฮยอก
‪วันนี้ฉันได้รับคำขอให้คุ้มครองเธอไว้ที่นี่
‪- อะไรนะครับ ‪- รู้จักเธอเหรอครับ
‪แล้วคุณล่ะ รู้จักเธอเหรอ
‪ตอบผมมาก่อนครับ
‪ผู้หญิงคนนี้คือใคร
‪เพื่อนผมครับ
‪เธอเป็นใครที่เกาหลีใต้งั้นเหรอ
‪คุณรู้แค่ว่าเธอเป็นลูกสาวที่ล้ำค่า
‪ของครอบครัวที่มีฐานะก็พอครับ
‪ทีนี้ตอบคำถามผมได้แล้ว
‪คุณรู้จักเธอได้ยังไงครับ
‪เธออาศัยอยู่หมู่บ้านทหาร
‪- ผมทราบครับ ‪- วันพฤหัสนี้
‪เธอจะไปจากที่นี่แล้ว
‪- ไปจากที่นี่เหรอ ‪- ได้ยินว่าเตรียมตั๋วเครื่องบินแล้ว
‪สกัดเธอไว้ด้วยครับ
‪สกัดไว้ก่อน
‪เขาขอให้สกัดเธอไว้ ‪ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย
‪ได้กำจัดเรื่องกวนใจ
‪แถมยังได้เงินด้วย
‪คุณตั้งใจจะทำอะไรครับ
‪ฉันรู้ข้อมูลที่จำเป็นจากสหายหมดแล้ว
‪ได้รู้เที่ยวบินของนักกีฬาทีมชาติที่เดินทางวันนั้น
‪เส้นทางไปสนามบินซุนอันก็...
‪มีแค่ทางเดียว
‪ตั้งใจฟังนะคะ
‪อย่างที่ทุกคนได้ยินมา
‪ครั้งนี้ฉันจะกลับไปจริงๆ แล้วค่ะ
‪แล้วแต่เธอเถอะ
‪สหายจะให้ของขวัญเหรอครับ
‪เห็นฉันเป็นซานตาคลอสหรือไง
‪ตอนนี้ฉันมีเงินในมือไม่ถึงร้อยวอน ‪จะให้ของขวัญได้ยังไง
‪รีดเลือดกับปูเลยนะ
‪ซานตาคลอสเหรอ คืออะไรครับ
‪ซานตาคลอสเนี่ย
‪คือชายแก่ที่จะเข้าไปในปล่องไฟบ้านคนอื่นปีละหน
‪โจรเหรอครับ
‪ไม่ใช่นะ ไม่ใช่โจร
‪เขาไปให้ของขวัญน่ะ
‪งั้นเขาเป็นโจรปล้นคนรวยช่วยคนจนเหรอ
‪เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องโจรได้แล้ว
‪ยังไงก็เถอะ ครั้งนี้ฉันจะกลับไปจริงๆ แล้ว
‪เพื่อเก็บความทรงจำอันสวยงามเป็นที่ระลึก
‪เลยมีความเห็นว่าควรไปปิกนิกกันค่ะ
‪ใครกัน ใครออกความเห็นไร้สาระแบบนั้น
‪ฉันเอง
‪สหายผู้กอง ด่าเธอแรงๆ สักคำสิครับ
‪พอตามใจเข้าหน่อย ‪เธอก็เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระแบบนี้
‪พรุ่งนี้กับมะรืนเป็นวันหยุด มาเจอกันดีไหม
‪ฉันจะขออนุญาตให้ทั้งสี่คนออกมาข้างนอกได้
‪วันหยุดเราต้องขัดเข็มกลัดติดหมวก
‪ต้องขัดกระดุมโลหะ
‪ต้องซักแถบบ่าอีก
‪มีงานกองเป็นภูเขา
‪แล้วจะไปปิกนิกได้ยังไงครับ
‪ผมไม่เห็นด้วยครับ
‪(ข้าวสาร)
‪ว่าแต่ เรามาปิกนิกกัน
‪แต่ทำไมมีทั้งเสียมทั้งขวาน
‪พวกนายตั้งใจจะเอาฉันไปฝังเหรอ
‪ฉันทำแบบนั้นไม่ได้
‪ได้แต่ส่งเธอไปโดยดี
‪ถึงได้เศร้าอยู่นี่ไง
‪แล้วทำไมไม่เห็นคุณรีจองฮยอกกับอึนดงเลย
‪อึนดงล่วงหน้าไปจุดไฟก่อนแล้ว
‪ส่วนสหายจองฮยอกไปธุระครับ
‪- ที่ไหน ‪- ผมก็ไม่ทราบครับ
‪หรือว่าเขาไปเตรียมงานแต่งนะ
‪ถึงจะไม่เหมือนภาพปิกนิกที่ฉันจินตนาการไว้
‪แต่ก็ดีเหมือนกันนะ
‪โรแมนติกจริงๆ
‪ลูกหมูน้อย
‪เอาล่ะ ถ้าพร้อมแล้วก็เด็ดคอได้เลย
‪เด็ดอะไรนะ
‪ก็วันนี้เป็นวันสุดท้ายของสหายเซรี ‪จะส่งคุณไปเฉยๆ คงไม่ได้
‪สุดรักสุดหวงของเราเลยนะครับ ‪แต่วันนี้เราจะเด็ดหัวมันให้คุณ
‪นี่ เด็ดเดิดอะไรกัน ไม่ใช่ดอกไม้นะ
‪ถึงเราจะเริ่มต้นด้วยการยิงปืนใส่
‪แต่ก็ควรจบกันอย่างงดงามสิครับ
‪เด็ดหัวหมูแบบนั้นจะจบอย่างงดงามได้ยังไง
‪อ๋อ เพราะว่าพวกเราไม่มีที่แช่เย็น ‪หรือเก็บถนอมอาหาร
‪เวลามาปิกนิกเลยมักจะลากหมูมา
‪และย่างหมูหันกันครับ
‪ฉันกินไม่ลงหรอกนะ
‪ฉันสบตากับมันไปตั้งกี่ครั้ง จะกินมันได้ยังไง
‪เธอบอกว่าตัวเองกินเนื้อสัตว์สามมื้อ
‪พูดโม้ไปทั่วแบบนั้น
‪แล้วจะมาทำตัวเป็นคนดีเนี่ยนะ
‪นั่นก็จริงอยู่
‪แต่ฉันไม่เคยกินตัวที่รู้จักหน้ากัน
‪ไม่กิน ฉันกินไม่ได้
‪ไม่ได้
‪งั้นเราจะกินอะไรกันล่ะครับ
‪ตรงนั้นครับ
‪ตรงนี้ๆ
‪- ตรงนี้ ‪- นั่น
‪- จับเลย ‪- ไปโน่นแล้ว
‪- บ้าจริง ‪- โอ๊ย หนีไปแล้ว
‪- เฮ้ย ‪- ต้องดักมาทางนี้สิ จริงๆ เลย
‪สาดน้ำโลด
‪โอ๊ย เล่นแบบนี้ไม่ได้นะครับ
‪- เปิดดูเร็วๆ ‪- จับได้แล้ว
‪- ได้สองตัวแน่ะ ‪- เยี่ยม
‪นี่ๆ
‪- จับได้เองเลยเหรอ ‪- ใช่สิ ฝีมือระดับนี้
‪ได้แล้ว จับได้แล้วครับ
‪- จับได้แล้วเหรอ ‪- เหมือนจะจับได้สองตัวนะครับ
‪ห้าตัว
‪นี่ๆ ระวังนะ
‪เอาล่ะ
‪พร้อมแล้วครับ
‪- น่ากินจัง ‪- สุกแล้วครับ
‪อร่อยใช่ไหม
‪อร่อย
‪- อร่อยไหมครับ ‪- อร่อยมากเลย
‪ไปเรียนวิธีจับปูแบบนี้มาจากไหนน่ะ
‪ฉันเพิ่งเคยกินของแบบนี้เลย
‪ไม่รู้ว่าทำแบบนี้ได้ด้วย
‪ผมจับปูทั้งหมดนี่เองเลย
‪หวานมาก
‪วันนี้เป็นวันสุดท้ายของสหายเซรี
‪เราเลยจัดงานเลี้ยงส่งให้ครับ
‪งั้นเหรอ
‪ถึงเวลาแล้วสินะ อยู่ไหนล่ะ
‪อะไรครับ
‪อะไรอยู่ไหนครับ
‪ไม่ได้จะให้ของขวัญเหรอ
‪คราวก่อนฉันให้ไปแล้ว
‪ไม่ใช่แบบนั้นครับ
‪สหายพโยชีซูแต่งกลอนเลี้ยงส่งให้น่ะ
‪ไม่เอา ฉันไม่อยากได้...
‪นายจะอ่านให้ฟังเหรอ ไม่ต้องเลย
‪เอามาให้ฉันก็พอ
‪เดี๋ยวฉันค่อยคิดว่าจะอ่านดีไหม
‪"กลอนเลี้ยงส่งยัยแม่หญิง
‪เมื่อตะปูพบค้อนก็ถูกตอกเข้าไป
‪เมื่อลูกพลับเจอลมพัดก็ร่วงลงมา"
‪อะไรของเขา
‪"แต่แม่หญิงคนนี้กลับทำอะไรตามใจ ไม่ฟังใคร
‪ยิงก็ไม่ตาย
‪ด่าก็ไม่สะท้าน
‪เฮ้อๆ ช่างปวดหัวที่สุด"
‪นี่ เลิกอ่านเถอะ
‪"แต่ยังไงเธอก็จะจากไปแล้ว
‪ช่วยทำตามคำขอของฉันหน่อย
‪ลาก่อนนะ อย่าได้เจ็บป่วย
‪ขอให้มีความสุข
‪อย่าลืมพวกเรา
‪ถ้าหากถูกจับได้
‪ก็ห้าม ห้ามเด็ดขาด
‪ห้ามเอ่ยชื่อของฉันเป็นอันขาด"
‪ฉันจะพูดชื่อนายก่อนเลย คอยดูสิ
‪ถ้าสหายเซรีไปแล้ว เราคงไม่ได้เจอกันอีก
‪ร้องเพลงให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ
‪พวกนายน่ะ
‪ถ้าฉันร้องเพลงให้ฟังก่อนไป
‪คงลืมฉันไม่ได้แน่ๆ เอาไงดีล่ะ
‪น่าเป็นห่วงจริงๆ
‪เมื่อลมเย็นๆ พัดผ่านมา
‪ให้รู้ไว้ว่าฉันจากไปแล้ว
‪ในสายลมที่พัดผ่าน
‪คงหลงเหลือแต่ความโหยหา
‪เมื่อใบไม้ร่วงหล่น
‪ให้รู้ไว้ว่าฉันจากไปแล้ว
‪บนใบไม้ที่ร่วงหล่นนั้น
‪คงหลงเหลือเพียงความทรงจำของเรา
‪เมื่อลมเย็นๆ พัดผ่านมา
‪คุณคงรู้สึกเดียวดาย
‪แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้นก็อย่า...
‪อย่าได้คิดถึงฉันอีกเลย
‪ครั้งหนึ่งหัวใจอ่อนไหวของฉัน
‪หวั่นไหวขึ้นมา
‪ด้วยสายตาอันอบอุ่น
‪ของคุณ
‪คุณจะไม่ไปส่งฉันจริงๆ เหรอ
‪ฉันนึกว่าคุณจะไปส่งฉันที่สนามบิน
‪เราลากันที่นี่ดีกว่าครับ
‪รักษาสุขภาพด้วยนะ
‪คุณรีจองฮยอกอาจจะไม่รู้สึกแบบนั้น
‪แต่ฉันจะคิดถึงคุณค่ะ
‪ฉันคงคิดถึงคุณเป็นบางครั้ง
‪ไม่สิ
‪ที่จริงคงคิดถึงบ่อยเลย
‪แต่เราถามไถ่ความเป็นไป ‪ของกันและกันไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪เศร้าเหมือนกันนะ
‪ทันทีที่จากไป
‪คุณต้องลืมที่นี่ ลืมผม ลืมทุกอย่าง
‪หวังว่าคุณจะมีความสุข ‪แข็งแรงดีในโลกที่คุณเคยอยู่
‪คิดซะว่าฝันร้ายตื่นหนึ่งก็แล้วกัน
‪แทนที่จะจับมือ
‪คุณน่าจะกอดฉันมากกว่า
‪นี่ครั้งสุดท้ายแล้วนะ
‪ออกเดินทางแล้วครับ
‪รถคันนั้นมันอะไรน่ะ
‪เขาขับเร็วมากเลยนะ
‪คุณควังบอม ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ทำยังไงดี
‪ต้องรีบลงจากรถแล้วครับ
‪ไปกัน
‪บาดเจ็บตรงไหนไหม
‪ไม่ค่ะ
‪คุณรีจองฮยอกล่ะ
‪คุณจองฮยอกคะ
‪คุณรีจองฮยอก
‪ไม่นะ ตั้งสติไว้นะ
‪วันพรุ่งนี้สหายต้องเป็นคนขับรถไปส่งสหายเซรี
‪แล้วสหายผู้กองล่ะครับ
‪ฉันจะแอบตามไป
‪เราต้องเตรียมรับมือเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้น
‪คุ้มกันสองเท่าเหรอครับ
‪นายล่วงหน้าไปปิกนิกก่อน
‪ฉันต้องไปเตรียมตัวหน่อย
‪จะเอาสปริงแบบนี้ไปใช้ที่ไหนกัน
‪จะไปแข่งขี่มอเตอร์ไซค์วิบากเหรอครับ
‪(โกดังเก็บอาวุธกองร้อยที่ห้า ‪น้ำหนึ่งใจเดียว)
‪- ขอที่เก็บเสียงปืนพกอีกอัน ‪- ครับ
‪เปลี่ยนกระบอกนี้เป็นปืนสั้นกึ่งอัตโนมัติ 9 มม.
‪- และขอปืนยิงลูกระเบิดด้วย ‪- ครับ
‪(รายการเบิกจ่ายอาวุธ รีจองฮยอก)
‪สหายผู้กองครับ
‪ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหมครับ
‪หวังว่าจะไม่มี
‪ผมสัญญาไว้แล้ว
‪ว่าในที่ที่ผมหาคุณเจอ
‪ผมจะปกป้องคุณให้ได้
‪คุณรีจองฮยอก
‪คนที่อยู่ในเหตุยิงกันต้องเป็นเขาแน่
‪ไปที่สนามบินก่อน แล้วเราค่อย...
‪ถ้าเขาตายก่อนล่ะ
‪ยังไม่กลับมาแบบนี้
‪มันต้องบาดเจ็บแน่
‪หรือจะเกิดอะไรขึ้นจริงๆ นะ
‪เธอไม่ใช่บุคคลประเภท 11
‪เธอแทรกซึมจากฝั่งใต้
‪- เข้ามาฝั่งเหนือเรา ‪- ถ้าแจ้งเรื่องเธอ
‪คู่หมั้นคุณก็ซวยไปด้วยนะ
‪ฉันไม่สนว่าเขาจะอยู่หรือตาย
‪เหตุผลที่คนเราใจเต้น
‪ก็เพราะเราไม่รู้ว่ามันจะจบยังไง
‪คำบรรยายโดย พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน