NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIONE POSTACI, ORGANIZACJE ORAZ WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE
Musimy stąd uciekać.
Och, nie.
Nic ci nie jest?
Nie.
A tobie?
Jeong Hyeok.
Ocknij się.
Co mam robić? Jeong Hyeok.
Gwang Beom, jesteś cały?
Kapitanie Ri.
- Kapitanie Ri. - Co teraz?
Musimy jechać. Pani zaraz odlatuje.
No tak, nie mamy czasu.
Gwang Beom, daj mi kluczyki.
- Słucham? - Też jesteś ranny.
Z ranną nogą nie pojedziesz. Dawaj kluczyki!
No już.
PORT LOTNICZY PJONGJANG–SUNAN SARIWON
Jest tam szpital?
O czym pani mówi? Musimy jechać na lotnisko.
No mów!
W Sariwonie jest szpital, ale...
Niech pani zawróci. Jedźmy na lotnisko, kapitanem to...
A jak umrze?
Którędy teraz? Mów, nie ma czasu.
W lewo.
Kulę może przeżyje, ale wypadku samochodowego już nie.
ROBOTY DROGOWE
Co teraz? Objazd zajmie dużo czasu.
- Gwang Beom. - Tak?
Wiesz, jaki jest mój ulubiony film?
Słucham?
Mad Max: Na drodze gniewu.
Jaki?
POGOTOWIE
SZPITAL LUDOWY W SARIWONIE
POGOTOWIE
Ciśnienie 70/50. Jest nieprzytomny.
Traci mnóstwo krwi.
Wstrząs krwotoczny. Serce może mu stanąć.
Uciskajcie ranę gazą, podajcie adrenalinę.
- Zabieramy go na blok. - Dobrze.
Powinna pani już iść.
Jeszcze pani zdąży na samolot.
Traci dużo krwi, potrzebna będzie transfuzja.
Nie mamy jej tu, pani pomoże szukać.
Jak to?
Że co?
Mamy szukać krwi?
Chyba nie mają zapasów.
No i co teraz? On tu umiera.
- Trzeba coś zrobić. - Oddałbym mu swoją,
ale mamy inne grupy.
Inne grupy krwi?
- Czyli? - On ma grupę 0.
Czyli mogę mu dać swoją.
Albo pani jedzie na lotnisko, albo utknie tu na zawsze.
Uwaga.
Kiedy wymienię wasze nazwisko, bierzcie paszport i wchodźcie na pokład.
Jak tylko wsiądziecie, musicie mi oddać paszport.
- Zrozumiano? - Tak.
- Kim Seon Suk. - Obecna.
- Ra Yeong Sil. - Obecna.
- Kim Jeong Sun. - Obecna.
Trenerze.
Ta rezerwowa.
Ta z Biura Politycznego.
- Tak. - Jeszcze jej nie ma.
Kapitan Ri Jeong Hyeok się nie odzywa.
CHOI SAM SUK
ODLOTY MIĘDZYNARODOWE
Nie ma jej tu?
Podobno odlecieli.
Czy komandor Cho Cheol Gang ją zatrzymał?
Przecież mówiłem.
Ten facet jest świetny.
Rozumiem, świetny, ale gdzie on...
Gdzie on ją zabrał?
Trzeba do niego dzwonić.
Stan postrzelonych?
Kule ominęły najważniejsze organy.
Jedyne wytłumaczenie jest takie, że strzelec był doskonale wyszkolony.
Gdzie Ri Jeong Hyeok?
Spytałem piątą kompanię i powiedzieli mi,
że wyjechał na szkolenie.
Szkolenie? W Wydziale Kadr?
Taki jest powód jego podróży do stolicy.
Dzwońcie do sztabu.
- Sprawdźcie, gdzie jest. - Tak jest.
- Skonfiskujcie rejestr broni kompanii. - Tak jest.
Proszę tu zaczekać.
Pani Se-ri.
Gwang Beom.
Nie wiemy,
jak pójdzie operacja.
Może trzeba zadzwonić do jego rodziny?
Telefon kapitana Ri jest zepsuty.
Dobrze.
Lepiej idź na resztę badań.
Ja tu zaczekam.
SALA OPERACYJNA
Może zrobimy sobie wspólne zdjęcie?
To znaczy...
po moim wyjeździe już się nie spotkamy. Taka pamiątka.
Nie ma takiej potrzeby,
żebyśmy o sobie pamiętali.
No a proszę.
Taki niby arogancki...
Dziwak jeden.
- Pęseta. - Pęseta.
Uciskać gazą.
Zastrzyk z osocza.
Urokinaza.
- I antybiotyki. - Dobrze.
Pęseta.
SALA OPERACYJNA
Ostrożnie.
Operacja poszła sprawnie.
Nie doszło do uszkodzenia aorty,
czyli pacjent miał szczęście.
Stracił jednak dużo krwi, więc ma niskie ciśnienie.
Musi uważać na tężec i zakażenie krwi.
Przede wszystkim
najpierw musi odzyskać przytomność.
I potem zobaczymy.
Dziękuję.
SZPITAL LUDOWY W SARIWONIE
Jeong Hyeok.
Nie jestem
do tego przyzwyczajona.
Całe życie
kochałam i nienawidziłam tylko samą siebie.
Chroniłam też i porzucałam
tylko samą siebie.
Miałam tylko siebie.
Nikogo więcej.
Dlatego dziwnie się teraz czuję.
Teraz, kiedy mam kogoś...
poza samą sobą.
Patrzyłeś na mnie,
słuchałeś mnie,
uśmiechałeś się do mnie,
jadłeś ze mną,
dotrzymywałeś też obietnic,
choć przecież nie musiałeś.
Chroniłeś mnie.
Robiłeś...
te rzeczy...
to wszystko.
Cały czas
byłeś przy mnie.
Zazwyczaj...
nie panikuję
zbyt łatwo.
Ale teraz trochę się boję.
Że coś ci się stanie.
Czy to oznacza,
że jesteś dla mnie
kimś wyjątkowym?
Jeong Hyeok.
Dostałem pilną wiadomość od twojej rodziny z Pjongjangu.
- To znaczy? - Twój brat
zginął w wypadku.
Musisz szybko wracać do kraju.
To pana pianino?
Umie pan grać?
Zagra pan dla mnie?
Być może zagram po raz ostatni w życiu.
Dlaczego?
Cóż...
Napisałem piosenkę dla mojego brata.
Może będziesz moją ostatnią słuchaczką?
Jeong Hyeok.
Dobra robota. Jestem z ciebie taka dumna.
Jak się czujesz?
Co ty tu...
Nic nie mów. Dopiero co się wybudziłeś.
Później.
Nie powinieneś teraz wstawać.
Czy ty...
nie poleciałaś?
Nie mogłam polecieć.
Dlaczego?
Bo...
nie mogłam z powodu tej sytuacji.
Powinnaś była lecieć.
Wiem.
Powinnam,
ale po prostu nie mogłam.
- Posłuchaj... - Ryzykowaliśmy życiem,
żebyś mogła wrócić.
Wiesz, co to znaczy?
Wiem.
A więc co tu jeszcze robisz?
Przez ciebie to wszystko było na nic.
Ile jeszcze musimy przez ciebie przejść, żebyś poczuła jakąś skruchę?
Chyba narkoza jeszcze nie zeszła.
To pewnie dlatego
mówisz to, co czujesz.
Lekarz powiedział, że musisz wypocząć.
Nie chcę cię denerwować.
Pójdę już.
Jak już się lepiej poczujesz, to możesz mnie skrzyczeć.
RI JEONG HYEOK
Pacjent się wybudził, proszę do niego zajrzeć.
Dobrze. Powiadomię lekarza.
Rana jest czysta, przestał pan krwawić.
Pomimo utraty krwi
pańskie ciśnienie wzrosło dzięki transfuzji.
Miał pan szczęście.
Proszę się jednak nie przemęczać.
Następne 15 dni powinien pan odpoczywać.
Jesteście sobie pisani z narzeczoną.
Na szczęście macie tę samą grupę krwi.
Gdyby nie oddała panu swojej,
- mogłoby być źle. - Prawda.
Mówię jej, że zemdleje, jeśli będzie płakać po oddaniu krwi,
a ona potem i tak cały dzień płacze.
- A dokąd poszła? - Najpierw płakała,
bo się nie budzi.
A potem płakała, bo się obudził.
Naprawdę?
Niech pan odpoczywa.
Może znowu gdzieś płacze?
Chciałabym...
się stąd wyrwać.
Ale nie mam samochodu
i nie mam dokąd.
Ale to żałosne.
Oszalałeś?
Nie wolno ci wstawać.
Zimno jest. Chcesz się przeziębić?
O mnie to ty się nie martw.
To nie mnie dzisiaj postrzelili.
Co za człowiek.
Łap się. Idziemy.
To, co powiedziałem...
nie myślę w ten sposób.
Przepraszam, że byłem niemiły.
Dobra już.
Jasne. Przeprosiny przyjęte.
Nie umarłeś.
Cieszę się, że żyjesz.
Wybaczyć to nic trudnego.
Łap się i wracamy.
O co chodzi?
Chciałaś wrócić do domu.
Powinnaś odlecieć.
Chciałam,
ale nie mogłam, przecież mówię.
Chociaż raz
to ja musiałam chronić ciebie.
Przestań na mnie patrzeć takim wzrokiem.
Nie zrozum mnie źle.
- Ja tylko patrzę. - Nieprawda.
Przez sekundę miałeś takie melancholijne spojrzenie.
Widzisz?
Znowu tak na mnie patrzysz.
REJESTR WYDANEJ BRONI
KAPITAN RI JEONG HYEOK
Ten ze strzelaniny to musi być on.
Skoro jeszcze nie wrócił, to musiał zostać ranny.
Od teraz wszyscy przy łącznicy
macie być w gotowości.
- Tak jest. - Obdzwońcie szpitale
w promieniu 20 kilometrów od miejsca strzelaniny.
Wszystkie szpitale i wszystkich lekarzy.
- Choćby wiejskich. - Tak jest.
- Halo? - Czy to...
Czy to pogotowie w Songnimie?
Czy jest u was wojskowy, kapitan Ri Jeong Hyeok?
Dobrze.
Pacjent Ri Jeong Hyeok?
Szpital Ludowy w Pungdeok-ri?
Tu Jednostka 527.
Dlaczego nie odbierają?
PAN RI
Osoba, do której dzwonisz, jest poza zasięgiem.
Dlaczego nie odbiera?
Osoba, do której dzwonisz, jest poza zasięgiem.
Spotkał pan Cho Cheol Ganga?
- Tak. - To gdzie jest Se-ri?
Mówi, że też nie wie.
Jak to?
Zmobilizowali oddział ciężarówek, ale...
Oddział ciężarówek? Istnieje coś takiego?
Nie istnieje.
To prywatny oddział Cho Cheol Ganga.
Doprowadzili do wypadku czy co?
- Z ciężarówkami? - Tak.
Ale Yoon Se-ri zniknęła.
Zniknęła?
Cho na pewno ją wkrótce znajdzie.
Jak to doprowadził do wypadku? Mógł ją zranić.
Ale...
Czy nie mieliśmy jej tu zatrzymać,
bez względu na wszystko?
Mówi pan,
że można ją ot tak zabić?
Myślałem, że to bez różnicy.
Pewnie panu trudno.
Co?
Być takim ludzkim oszustem.
Musi być panu trudno.
Och, nie.
Kto to jest?
Ta zdzira, co wcześniej.
Sam Suk ledwo wyjechała,
a ta tu tak sobie przychodzi.
Jeszcze zapłacze
ta szmata jedna.
Patrzcie na jej matkę. Raczej trudno, by zapłakała.
To co robić?
Musi pokazać, że nas szanuje.
Słyszałam,
że macie tu jakiegoś sołtysa.
Ledwo przyszła i tak gada?
To ja. Kim wy jesteście?
Jestem matką narzeczonej kapitana Ri Jeong Hyeoka
z pogranicznej jednostki wojskowej.
Chcę kupić tu mieszkanie.
Łatwo nie będzie.
Dlaczego by nie?
Nie będzie łatwo, bo brak tu pustych mieszkań.
Dobrze wiem, że ten wysoki budynek przy wjeździe stoi pusty.
Słyszałam o nim.
A przy okazji...
wydaje się, że jestem z nas dwóch starsza.
Tak okazujecie szacunek starszym?
Chodźmy już. Znajdziemy miejsce gdzie indziej.
- Puszczaj mnie. - Nie trzymałam cię.
Rozumiem, trudno tu wymagać kultury, ale to jest wprost oburzające.
Należy być miłym dla obcych.
Co to w ogóle za zachowanie?
Chyba nie do końca rozumiem.
Co to za zamieszanie?
A pani to kto?
Jestem żoną pułkownika,
czyli szefa...
kapitana Ri Jeong Hyeoka.
Nie spodziewałam się tu tak zacnej osoby.
Dan, podejdź no się przywitać.
Może pójdziemy już stąd i porozmawiamy na spokojnie
przy szklance soku? Co pani na to?
Soku nam nie trzeba.
Niech pani powie, po co to mieszkanie.
Moja córka wkrótce wyjdzie za kapitana Ri.
Szukam więc mieszkania dla nich.
Rozumiem.
- A jednak... - Ach, tak.
Byłabym zapomniała.
Prowadzę dom towarowy w Pjongjangu.
Pewnie dlatego
akurat mam takie oto rzeczy ze sobą.
Ciężkie.
Następnym razem
przyniosę paniom znacznie więcej przydatnych rzeczy.
Jeszcze jedno, specjalnie dla pani.
Tutaj właśnie mieszka moja ciotka,
więc dobrze znam to miejsce. Może panie wejdą, pooglądają?
Zapraszam.
Przecież małżonkowie muszą mieć zgodę swych rodzin.
Słuchanie rodziców nikomu chyba jeszcze nie zaszkodziło.
- Co nie? - Mówię z doświadczenia.
- Co nie? - Pełna zgoda.
Chodźmy.
Wszystkie mieszkania w tym apartamentowcu
charakteryzują się pięknym widokiem na góry.
Lokalizacja też jest cudna.
Z tyłu woda, z przodu góry.
- Na odwrót. - No tak.
Wszystkie najważniejsze budynki w okolicy są tylko pięć minut drogi stąd.
Dziękuję. Zapraszam tędy.
Dostała już drugie.
Witam panie.
Które piętro?
Towarzyszko windziarko, prosimy na piąte.
Piąte piętro jest idealne.
Często się tak zatrzymuje?
Właśnie dlatego powiedziałam, że to idealne piętro.
Znajomy mieszka na 17 piętrze i mówi,
że jak nie było prądu, to nie dał rady wspiąć się tak wysoko,
więc wrócił na noc do obozu.
Nie ma co, 17 piętro to wysoko.
- Owszem. - Oczywiście.
Na piąte da się wejść.
Razem otwórzmy drzwi.
Bez obaw.
Proszę za mną.
- Łatwo było je otworzyć. - Proszę.
Zapraszam.
Nie ma się czym przejmować.
- Proszę. - Pani mnie złapie.
Do góry i już.
Tapeta w stylu europejskim.
Czyż nie wygląda luksusowo?
Gospodarz ukończył Akademię Sztuk Pięknych.
Pewnie dlatego tak tu pięknie.
- Zapewne. - Nieprawdaż?
Och, czyż to nie słynna lodówka Sung?
Rozmiar w sam raz. Podoba mi się.
Rozmiar w sam raz na książki.
Na dolnych półkach zmieszczą się ubrania.
Często wyłączają prąd,
więc lodówki zazwyczaj służą innym celom.
Wygodny sposób przechowywania rzeczy.
- Co nie? - Na pewno.
Och, nie widziałam cię od kiedy byłaś taka malutka.
- Ależ wyrosłaś. - Oni tutaj trzymają kozę?
Ekologiczne wykorzystanie przestrzeni.
W Pjongjangu czegoś takiego pewnie nie macie.
Moja ciocia się nią zajmuje.
Potem wyprawi przyjęcie z okazji wyjazdu syna na studia.
Ale on się chyba nie dostanie.
- Och, no co ty. - Ej.
Nie wolno zmuszać dzieci do studiowania.
- Racja. - Chłopakowi przydałoby się lanie.
Wyrosła już ta koza, można by zjeść.
Oni... hodują tu też kury?
Wszyscy mamy kury na balkonach.
A gdzie wy je trzymacie w Pjongjangu?
O, proszę, są jajka.
Dobra robota.
Mamo.
- Chcesz dalej to oglądać? - A co?
- Pójdę do Jeong Hyeoka. - Dobra, jasne.
Rety, co się dzieje?
Osoba, do której dzwonisz, jest poza zasięgiem.
Czy naprawdę coś się stało?
Co jest? Co ona tu robi?
Rety!
Co pan tu robi?
A co pani tu robi, pani Seo Dan?
No tak. Podwoziłem panią do tej wioski.
Ale co pani tu robi?
- Mieszka tu mój narzeczony. - Narzeczony?
- Tutaj? - A co?
Po prostu też znam ten dom.
Zna pan Ri Jeong Hyeoka?
Ach, tak, pan Ri.
Też na niego czekam. Jeszcze nie wrócił.
Zimno jest. Może pani zaczeka na niego ze mną w samochodzie.
Lepiej pani z takimi włosami.
Widziałem wszystko.
Teraz jest lepiej.
Nie jestem pewna,
o czym pan mówi.
Przecież pani wie.
Nie ma pan gorączki.
Tylko skąd taka czerwona twarz?
Nie jest czerwona.
Przecież jest. Widział pan coś, czego nie powinien?
Tak przy okazji, to ja coś ostatnio widziałam.
Wczoraj w nocy widziałam,
jak dwoje ludzi namiętnie się całuje przed szpitalem.
Koniec świata.
W środku nocy. Jak tak można?
I tak wszyscy spali.
To oni wtedy też powinni.
Dlaczego wyszli na deszcz i odstawiali takie coś?
Nie mogło być aż tak źle.
To ja ich widziałam, nie pan, prawda? Więc mówię, że było źle.
Skąd ten wzrost ciśnienia?
Puls też szaleje.
Nic mi nie jest.
Nieprawda. Musi pan dalej odpoczywać.
Powiem o tym lekarzowi.
Coś mówiłaś?
Nic nie mówiłam.
Nie mówiłaś.
Nie mówiłam.
A co robisz tak w ogóle?
Masz dziurę w mundurze. Z powodu tej kuli.
Wyprałam go, żeby zmyć krew.
Muszę teraz ją zaszyć.
Może i nie widać,
ale modę całej Azji mam w małym palcu.
Zostały nam trzy możliwości do wyboru.
Jeden.
Udajemy, że do niczego nie doszło i jest jak wcześniej.
Dwa.
Udajemy, że do niczego nie doszło i nigdy o tym nie rozmawiamy.
- To nie to samo? - Drobna różnica.
A numer trzy?
Przecież jesteśmy dorośli.
Po co się przejmować takimi błahostkami?
To też drobna różnica?
Oczywiście, że tak.
Wybieram numer trzy.
- Chcesz numer trzy? - Tak.
A więc po wczorajszym czujesz presję.
- Sama mówiłaś, żebym wybrał... - Jasne. Tak powiedziałam.
Dobry wybór.
Ale czułeś przymus, że musisz wybrać?
To zrozumiałe, w końcu cię postrzelono.
Potem ta operacja, narkoza,
na zewnątrz lało jak z cebra, a ja stałam i płakałam.
To pewnie był twój odruch.
Rozumiem, jasne.
- Ale... - Ja nie naciskam.
Nie znoszę tego.
Taki drobny pocałunek to nic takiego.
Powinniśmy wyluzować.
Idę oddać pudełko do szycia.
Pani Se-ri.
Co tu robicie?
Usłyszeliśmy, co się stało.
Wymyśliliśmy wymówkę, że trzeba przywieźć cement.
Czy z kapitanem wszystko dobrze?
Tak się przestraszyłem, jak o tym usłyszałem.
Nie martwcie się, już z nim dobrze.
Smutniejszą wiadomością jest to, że znowu pani nie wyjechała.
To wręcz tragiczna wiadomość.
Tylko tak mówi, bo jak o tym usłyszał, to się bardzo o panią zmartwił.
To prawda?
Zmartwił, akurat.
Przynieśliśmy jedzenie.
Super. Bo tu dają ryż i niewiele więcej.
Pacjencie karm się sam.
Kupiłam co nieco i zrobiłam zestaw lunchowy.
Co to „zestaw lunchowy”?
Jak suchy prowiant.
Ach.
Sama pani zrobiła?
Tak.
I nakarmiła pani pacjenta?
Naturalnie.
Matko, to przecież musiało być
zabójcze niczym pocisk rakietowy.
Chodźmy.
Powinna lepiej traktować chorego.
Usnął!
Dopiero co z nim rozmawiałam.
Kapitan Ri blado wygląda.
Na pewno z nim dobrze?
Zawsze taki silny, teraz leży. Aż trudno się na to patrzy.
Wygląda trochę inaczej, co nie?
Wygląda zupełnie tak samo.
Inaczej.
Jak go postrzelili?
I po co mu było udawać zwinnego.
Co ty gadasz.
Pewnie denerwuje się, że musi leżeć.
Raczej wstydzi się tego.
- Ej. - Oberwał na służbie.
Nie słuchałeś wcześniej?
Postrzelili go, bo mnie chronił.
Oberwał za mnie.
Tej kuli to nie mógł uniknąć.
- Aha. - Aha.
Ale może nie oberwał za panią.
Istnieje szansa, że kapitan Ri nieudolnie próbował
uniknąć tej kuli.
Wiecie, jak bywa.
Życie to nie film.
Kul się nie da uniknąć.
Dzięki, że przyszliście.
Czas na was.
Ale przyjechaliśmy z daleka.
- Ma pani coś do picia? - Nie gadajcie już,
- tylko idźcie. - Ej, bez popychania.
Do zobaczenia.
Wrócimy tu jeszcze.
Do zobaczenia wam, pa.
Otwórz oczy.
Po co udajesz, że śpisz?
Kiepski z ciebie aktor.
Poszli sobie?
Jasne, że tak.
Za bardzo się wstydzę, żeby z nimi rozmawiać.
To powiedz mi.
Próbowałeś uniknąć kuli?
Próbowałeś?
Nie próbowałem.
- Dlaczego? - Wtedy postrzeliliby ciebie.
Aż się wzruszyłam.
Jak w filmach.
Ale więcej tak nie rób.
Choć pewnie nie będziesz miał okazji.
Ale choćby i trafiła się okazja,
to nie zgrywaj twardziela
i unikaj kul.
Ty tak samo.
Nie zostawaj tutaj więcej z mojego powodu.
Tylko wyjedź.
Zawsze musisz mieć ostatnie słowo.
Mówię poważnie.
Mogłaś wrócić bezpiecznie do Seulu...
Źle mi na samą myśl.
Przecież mam plan awaryjny.
Gu Seung-jun ma się skontaktować z moją rodziną.
Na pewno już wiedzą, że żyję.
Ale zimno.
Co to za gra?
Mały generał.
Fajna?
Mogę zagrać?
Seo Dan, ile pani ma lat?
Taka małostkowa.
Jak się nazywa? Ściągnę sobie.
- Nie da rady. - Jasne, że da.
Musi być na App Store.
Tutejsze komórki tego nie mają.
W Pjongjangu
trzeba iść do App Marketu i poprosić o ściągnięcie.
„App”, że co?
App Market.
Jest na rynku Bongsa w Pjongjangu.
Nie wierzę.
Trzeba kupić apkę w sklepie?
Mam znowu powtórzyć?
Muszę się skupić.
Czy nie...
czekała pani na narzeczonego?
Chyba nie martwi się pani, że nie ma z nim kontaktu.
To nie czas na gierki.
Nie skupiałam się tylko na grze.
Jest pani głodna?
Ja tak.
Może pójdziemy zjeść jakieś kluski?
Klusek się zachciało.
A tak w ogóle, to jak pani poznała narzeczonego?
Decyzja zapadła dawno temu.
Czyli małżeństwo aranżowane.
Tak.
Macie już datę ślubu?
Przyszły miesiąc.
Ale narzeczony chodzi do hotelu z inną.
To nie tak. Mają oddzielne pokoje.
Wszystko robią osobno.
Wykonują tajną misję.
- Wyznał pani miłość? - On...
No cóż...
wkrótce się pobieramy.
Zaraz, chwila.
Wtedy na dachu powiedziałem pani, że znam się na tym.
Niech pani posłucha.
Może powieje chłodem,
ale trudno będzie wam zbudować pożądanie.
- Że co? - Ślub zabija motyle w brzuchu.
Co takiego?
Co się pani tak wścieka?
Te motyle pojawiają się
właśnie dlatego, że nie znamy dalszych losów.
Pokochamy się? Rozejdziemy?
Odrzuci mnie? Będziemy szczęśliwi?
Niczego nie wiadomo!
Potrzebne są silne emocje.
Serce ma szaleć przy zakochaniu.
Mówi pan, że nic z tego, bo mamy już datę ślubu?
Przed ustaleniem daty powinna pani złapać jego serce.
Poproszę butelkę soju.
Oczywiście.
Zanim ustalą tę datę,
pary chodzą na kolację, na kawę.
do kina, wyznają miłość,
kłócą się, nie śpią po nocach,
odchodzą od siebie, wracają, robią same szalone rzeczy.
A pani od razu ustaliła datę.
Teraz po wszystkim.
Nie będzie emocji.
Taka wada aranżowanych małżeństw.
Co pan tam wie?
O mało bym nie wziął ślubu.
Ale nie wyszło.
Gdy okazało się, że nic z tego, moje serce oszalało.
Ciągle o niej myślałem.
Wyłączę światło.
Znowu tu będziesz spała?
A mam inne wyjście?
Na podłodze będzie zimno.
Chodź tutaj.
Do łóżka?
Przez ten chłód wczoraj mało mi twarzy nie sparaliżowało.
Co robisz?
Ty śpisz tutaj, ja tam.
No to tobie będzie zimno.
Spałem w wykopie
podczas zimowego treningu.
Nic mi wtedy nie było.
Wtedy nie byłeś pacjentem w szpitalu.
Mamy spać w jednym łóżku?
Nie rób z tego problemu.
To moje łóżko.
Ciągle powtarzam,
że nie będzie wojny, jeśli nie przekroczymy granicy.
O to mi chodziło.
Śpisz?
Tak szybko?
Jak mogłeś tak szybko usnąć?
Ri Jeong Hyeok. Jest taki pacjent?
Ma ranę postrzałową?
- Szpital Ludowy w Sariwonie? - Tak jest.
Wpisali tam tylko nazwisko kaprala, dlatego tak długo szukaliśmy.
Poinformujcie szpital.
- Niech mają go na oku. - Tak jest.
GU SEUNG-JUN
Halo.
Seung-jun.
To ty, Se-ri?
Tyle razy dzwoniłem do pana Ri.
Czy ty...
jesteś cała?
Poprosiłam cię ostatnio o przysługę.
Żebyś skontaktował się z moim tatą.
Jak ci poszło?
Zrobiłeś to?
Dlatego dzwoniłem do pana Ri.
Spotkajmy się.
Gdzie jesteś? Przyjadę.
Dobra.
Tu jesteście, towarzyszu kapitanie.
Szukaliśmy was wszędzie.
Byłem zajęty operacją,
poinformowałem o niej bazę.
Zgadza się. Dlatego do tej pory nie wiedzieliśmy,
gdzie jesteście.
Dajcie mi to.
Wyjdźcie wszyscy.
REJESTR WYDANEJ BRONI
To rejestr broni piątej kompanii.
Wasz podpis, zgadza się?
- Tak. - Zabraliście
broń półautomatyczną 9 mm,
duże ilości amunicji oraz granatnik.
Przygotowywaliście się na wojnę?
Tą samą amunicją
ostrzelano w pobliżu Sariwonu
żołnierzy z Brygady Inżynieryjnej.
Wiecie, co to znaczy?
Że to ja strzelałem.
Czyli mówicie, że ostrzelaliście żołnierzy z Brygady Inżynieryjnej,
by chronić południowokoreańskiego szpiega?
Ona nie jest szpiegiem.
By chronić narzeczoną,
ostrzelałem ludzi, którzy chcieli doprowadzić do wypadku.
Czyli oni „chcieli”?
Skąd ta pewność?
Macie dowody?
A czy wy macie dowody, że ona jest szpiegiem?
- To... - Dyrektor Wydziału Zjednoczenia
tak wam powiedział, prawda?
Chodzi o to, o co mnie zapytałeś kilka dni temu.
Pan Choi najwyraźniej zapoznał komandora podporucznika Cho
z dyrektorem Wydziału Zjednoczenia.
Pytał o informacje co do 11 Dywizji.
Czy coś się dzieje?
Artykuł trzeci, paragraf drugi
rozporządzenia w sprawie tajnych agentów
mówi o tym, że należy złożyć wniosek,
aby otrzymać informacje
o agencie z 11 Dywizji.
Złożyliście go?
Może powinienem wszcząć śledztwo?
Towarzyszu Ri Jeong Hyeok,
chyba macie wiele do powiedzenia.
Obyście byli tacy rozmowni w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego.
Kapralu.
Aresztujcie Ri Jeong Hyeoka.
Sprawa jest tak pilna, że musicie wyciągać pacjenta ze szpitala?
Nie do wiary!
Najpierw Ministerstwo.
A teraz dyrektor Biura Politycznego.
Ciekawy początek dnia.
Podobno syn dyrektora
leży u nas w szpitalu.
Słyszałam o tym.
To ten z raną postrzałową.
Ten wysoki, przystojny?
To syn dyrektora Biura Politycznego.
No to zobaczycie.
Wżenię się w tę rodzinę
i dzięki temu na ten szpital
spłynie morze pieniędzy.
On chyba ma dziewczynę.
Takiego z dziewczyną też można uwieść.
Nie da rady.
Dan, jaki był numer pokoju?
Co pani robi? Kim pani jest?
Co to ma być?
BTS.
Widziałam, że oglądasz teledysk BTS.
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
Jedźmy po cichu, dobra?
Prosiłeś mnie o dopisanie jednej osoby
do drużyny narodowej.
Dlaczego ludzie z Ministerstwa chcą cię aresztować?
Kochanie.
Odpowiadaj, ale już!
Uspokój się. Porozmawiamy później.
Nie wtrącaj się!
Co ci strzeliło do głowy?
Jeżeli popełnisz błąd,
cały tłum ludzi chętnie mnie tym obarczy.
Jesteś moim jedynym synem...
Nie każ mi nie wtrącać się w sprawy syna!
Postrzelili go.
Prawie umarł.
Tylko on nam został.
Powinniśmy być wdzięczni,
że zadzwonił lekarz, a nie grabarz.
Powinniśmy się cieszyć, że żyje!
Spytaj go, czy nic mu nie jest, i powiedz, że wszystko będzie dobrze.
Dlaczego tak go traktujesz?
Trzymaj jego stronę, nie Ministerstwa.
Jeong Hyeok!
Matko jedyna, Jeong Hyeok!
Niech no na ciebie spojrzę.
Z nogami wszystko dobrze.
Jak mogło do czegoś takiego dojść?
Jak go postrzelili?
Chyba nie powinien dalej służyć w armii.
Mamo, cokolwiek chcesz powiedzieć...
Musi zmienić pracę,
nim dojdzie do czegoś gorszego.
Jedyną wdową w domu powinnam pozostać ja.
Czy Jeong Hyeok nie chciał być artystą?
Po mamie aktorce odziedziczył dobry wygląd.
Od urodzenia ma talent.
To właśnie dlatego chciałam,
żeby moja córka wyszła za młodszego syna, nie starszego.
Mamo, proszę cię!
Przepraszam.
Mama jest w szoku.
To prawda.
Jestem cała roztrzęsiona.
Sprawiłem wszystkim przykrość.
Przepraszam.
Operacja się udała, jak widać.
Muszę po prostu wydobrzeć.
Nie martwcie się.
Jedziemy.
SZPITAL LUDOWY W SARIWONIE
Dzięki. Wracaj na miejsce.
Skąd masz taki dobry seulski akcent?
Oglądam seriale i kopiuję akcent,
- ale to trudna sprawa. - Nauczyłam się,
bo dużo słuchałam i go używałam.
Czyli tak.
Podstawy są najważniejsze.
Hyun Min Ji. Największa fanka BTS w Pjongjangu.
Miło cię poznać.
Kto jest twoim ulubionym w zespole?
- Co? - Dla mnie Jungkook.
Taki on uroczy!
A ty? Kogo wybierasz?
Moim ulubieńcem jest...
Ri Jeong Hyeok.
Kto?
Taki on uroczy.
Mój ulubieniec.
Do zobaczenia.
Ale ona fajna.
Chyba ktoś się tobą opiekował.
Kto taki?
Ta, o której myślisz.
Mówiłeś, że pomaga ci w misji.
Opiekuje się też tobą?
Dan.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nigdy nie chciałem cię oszukać,
ale tak źle się złożyło.
To znaczy?
Bo widzisz...
ona mi się podoba.
Czuję coś do niej.
Myślisz, że mnie oszukałeś?
Nie oszukałeś mnie, bo nie dałam się nabrać.
Nigdy.
Myślałem, że ożenię się z tobą mimo braku uczucia,
ale tak się chyba nie da,
skoro czuję coś do innej.
Ona podobno niedługo wyjeżdża.
Prawda?
- Tak. - Czyli to dlatego.
Nie widzisz?
Smutno ci, bo ona wyjeżdża.
Boisz się, że już jej nie zobaczysz.
Dlatego serce ci szaleje.
Zwodzisz się, że to miłość.
Nie zwodzę...
Nie czujesz tego do mnie, bo data już ustalona.
I jestem dla ciebie obojętna.
Tak jest z aranżowanymi małżeństwami.
Dan, o czym ty mówisz?
Tak czy inaczej...
data naszego ślubu nie ulegnie zmianie.
Czujesz coś do niej?
Proszę bardzo.
Jak już wyjedzie, te „uczucia”
znikną razem z nią.
Te głupie uczucia znikną.
Już wyszłaś? Możesz posiedzieć i porozmawiać dłużej.
Mamo, moja suknia ślubna.
Co?
Pojedźmy wybrać suknię.
Przygotujmy się do ślubu.
Tak, pewnie.
Dziękuję.
Nie mogłam tam zostać.
Dlaczego?
No bo...
doszło do takiej sytuacji.
A dokąd w ogóle jedziemy?
Och, mam tutaj swoje miejsce.
Pewnie nic nie jadłaś ani nie miałaś okazji się odświeżyć.
Będziesz mogła się najeść i odpocząć.
- Co to za miejsce? - Zobaczysz.
Rety, skąd taka willa?
Co?
Jesteś córką prezesa Yoona.
Takie coś cię dziwi?
Powiedz mi.
Kontaktowałeś się z nimi?
Najpierw usiądź.
- A więc? - Nie można stąd dzwonić na Południe.
Ale sprawa była nagła,
więc skontaktowałem się przez znajomego.
- No i? - A jak myślisz?
Bardzo się cieszą, że żyjesz.
Serio, kto? Mama? Tata?
Podobno wszyscy.
Wszyscy się cieszą. Twoi rodzice i bracia też.
Kłamiesz.
- Co? - Moi bracia
na pewno by się nie cieszyli.
Możecie się kłócić, ale to rodzina.
Oni też się o ciebie martwią.
Podobno zaginęłaś
po wypadku na paralotni.
Czyli kontaktowałeś się z moją rodziną.
Tak, przecież mówię.
A więc wylądowałaś tutaj?
Zwariowana historia.
Pogoda była wtedy szalona.
Potem się dowiedziałam, że radary
nie wykryją paralotniarzy, bo latają bez silnika.
Nie mogło być gorzej.
Czyli dlatego nie mogli cię znaleźć.
Podobno twoi bracia zatrudnili detektywów, żeby cię odszukali.
Mówili, żebyś się już nie martwiła, skoro wiedzą, że żyjesz.
I żebyś nie robiła tu niczego głupiego.
Na Południu dużo się dzieje,
a ty jesteś tam jakby celebrytką.
Powiedzieli też,
że spróbują cię po cichu stąd zabrać.
Nawet przesunęli to zgromadzenie udziałowców.
Bez ciebie z niego nici.
36. WALNE ZGROMADZENIE UDZIAŁOWCÓW
Nim zaczniemy,
chciałbym sprostować kilka krążących plotek,
które dotyczą mojej rodziny
i wpływają na notowania spółki.
Yoon Se-ri,
prezes Wyboru Se-ri, czyli moja córka,
zaginęła w wyniku nieszczęśliwego wypadku.
Przez miesiąc milczeliśmy na ten temat, ciągle jej szukając,
niestety bezskutecznie.
Postępując więc zgodnie z artykułem 90 kodeksu cywilnego
i wytycznymi co do stwierdzania zgonu...
Uzyskaliśmy akt jej zgonu.
36. WALNE ZGROMADZENIE UDZIAŁOWCÓW
Widziałaś to? Yoon Se-ri nie żyje.
Czy to nie była Cha Sang-u?
- To ona. - Nie żyje?
Cześć, Chang-sik.
YOON SE-RI UZNANA ZA ZMARŁĄ
Halo?
Su-chan.
Zemdlałeś?
36. WALNE ZGROMADZENIE UDZIAŁOWCÓW
Ale mnie wystraszył.
Spośród 94 823 847 udziałów,
których właścicielom przysługuje prawo oddania głosu,
udziałowcy w liczbie 5798,
wliczając ich pełnomocników,
skorzystali z tego prawa. Ich łączna liczba udziałów to 70 040 947.
Ponad dwie trzecie obecnych tu udziałowców
zagłosowało za prezesurą pana Yoon Se-hyeonga.
Czy to wszystko naprawdę jest konieczne?
Czeka mnie obóz koncentracyjny, jeżeli zostanę przyłapana.
Proszę mnie zrozumieć.
Dan, po tych paru latach wypiękniałaś jeszcze bardziej.
Usiądź.
Czyli wróciłaś dzisiaj z Szanghaju.
Na pewno masz coś nowego.
Nie poleciałam tam, żeby objadać się xiaolongbao.
Mam to świeże wydanie poradnika ślubnego z Południa.
Matko! Rzeczywiście, nowe wydanie.
Na granicy bałam się jak nie wiem co.
Przejrzyj sobie i wyszukaj coś przepięknego.
Dan ma jasną cerę i wyraźną linię szczęki.
Dekolt w łódkę z przykuwająca uwagę długa spódnica
będą na niej wyglądać obłędnie.
Chcesz taką spódnicę?
Zrzuciła sporo kilogramów.
Tylko spójrz. Każda sukienka będzie piękna.
Zrzuciła za dużo.
YOON SE-RI ZAGINĘŁA
I jak? Coś ci się spodobało?
ZAGINĘŁA PO WYPADKU NA PARALOTNI
Ej, miałaś znaleźć sukienkę. Co ty tam oglądasz?
Mamo.
Muszę gdzieś iść.
Gdzie?
- Proszę mnie wypuścić. - Ale oddaj to!
Wypuśćcie mnie!
YOON SE-RI ZAGINĘŁA
- Nie znalazłeś jej? - Nigdzie jej nie ma.
Rety, gdybym wiedział,
to bym nie jechał na narty do Masikryongu.
Straciłem szansę poznania dyrektora Biura Politycznego.
Ale wciąż jest jeszcze jego syn, który prosi o pomoc.
Tak, racja.
A mówili mi, że w wieku 55 lat mój los się odmieni.
Podobno on chce zobaczyć nagrania z kamer?
Wystarczy, że nas pan zawoła, jeżeli będziemy potrzebni.
Nagralibyśmy panu kopię.
Mógłby pan sobie z łóżka obejrzeć.
Nie trzeba.
Dziękuję za pomoc.
Panowie pewnie są zajęci. Proszę się nami nie przejmować.
Jesteście zajęci?
Mamy sporo czasu.
Nie mamy nic do roboty, panowie oglądają.
Tutaj.
Co to jest? O co chodzi?
Czy mogę skorzystać z telefonu?
Pan nawet nie musi pytać.
Niech się pan czuje w szpitalu jak u siebie w domu.
Wiesz, czyje to numery?
Tak, pojazd należy do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych,
ale to fałszywka.
- Numer jest fałszywy? - Tak.
Sprawdziłem dokładniej.
Pojazdu używa Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego.
Używano go długo w domu dla gości.
Ale z tego co wiem, to miejsce od dawna nie istnieje.
Podejrzana sprawa.
Gdzie jest ten dom dla gości?
Na mapie napisali,
że w Bongdeok-dongu w Kaesongu. Współrzędne to 35, 129.
Nie będzie łatwo go znaleźć.
Cześć.
Dlaczego mnie nie obudziłeś?
Byłaś wyczerpana.
Mogę zadzwonić?
Siadaj, jedzenie gotowe.
Chcę najpierw zadzwonić.
Zadzwonić? Dlaczego?
Wyszłam bez słowa. Pewnie na mnie czeka.
Kto?
Ten ochroniarz?
Tak.
Już go nie potrzebujesz.
Co?
Już ci nie będzie potrzebny.
Czy to Yoon Se-ri?
Ta kobieta.
Teraz masz mnie.
Możesz tu poczekać na powrót do domu.
Po co ci on?
Przecież sama stamtąd uciekłaś.
Ta wcześniejsza sytuacja...
Czy to nie było niebezpieczne
także dla niego?
Bądźmy szczerzy. Ty możesz wyjechać.
Ale co z nim?
On tu zostanie przez resztę życia.
Czy to nie okrutne wobec niego?
Bo widzisz,
on może przez ciebie umrzeć.
Wyjaśnisz mi to?
YOON SE-RI ZAGINĘŁA
Czyli to ona?
Kobieta, która ci się podoba.
Odpowiedz.
Czy wiedziałeś,
kim ona jest?
Wiedziałem.
Co, do cholery, robi tutaj kobieta z Południa?
Trafiła tu z powodu wypadku.
Tak się poznaliśmy.
- Wkrótce wyjedzie. - Ukrywasz ją?
Tak.
Jak cię złapią, możesz wszystko stracić.
Chodzi o to, że...
możesz przez nią zginąć.
A ty i tak
coś do niej czujesz?
KWAS WĘGLOWY 100%
TAK SMAKUJE PIWO
SOLIDNE PIWO
Miałeś zajęcia z muzyki klasycznej, co nie?
Znasz tę piosenkę?
Co to za piosenka?
Nie wiem.
Ale dawno temu ją usłyszałam,
tylko nie wiem, kto ją napisał.
Przejrzałam już chyba wszystko,
pytałam każdego, kto się zna na muzyce,
ale dalej nic nie wiem.
Zagraj jeszcze raz.
Nie mam pojęcia.
Bardzo bym chciała znowu ją całą usłyszeć,
ale nikt niczego nie kojarzy.
Gdzie ją słyszałaś?
Kilka lat temu
byłam w Szwajcarii.
Wtedy
miałam dość życia.
Myślałam,
że miło będzie spędzić ostatnie dni
wśród pięknego otoczenia.
Ale w trakcie tej podróży zrozumiałam,
że nie chcę umierać.
Po prostu nie chciałam żyć.
Potrzebowałam
jedynie pocieszenia.
Nigdy w życiu ci, których kocham, nie będą kochać mnie,
a jednak
chciałam od kogoś usłyszeć,
że mogę żyć
i że muszę dalej żyć.
I właśnie wtedy
rozbrzmiała ta melodia,
jakby na moją prośbę.
„Żyj dalej.
Musisz sobie z tym poradzić”.
Znalazłam ukojenie.
Jeżeli ci na nim zależy, powinnaś teraz zniknąć.
Zerwali ze sobą. To nie jest jej chłopak.
Fałszywe małżeństwo z tobą?
Bo ja też zrobię wszystko, by ochronić narzeczonego.
Przyprowadźcie mi natychmiast tę Koreankę z Południa.
Jestem tu po ciebie. Myślałem, że na mnie czekasz.
Twój powrót na Południe oznacza,
że Ri Jeong Hyeoka czeka niebezpieczeństwo.