‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪ต้องรีบลงจากรถแล้วครับ
‪ไปกัน
‪บาดเจ็บตรงไหนไหม
‪ไม่ค่ะ คุณรีจองฮยอกล่ะ
‪คุณรีจองฮยอก
‪ไม่นะ ตั้งสติไว้
‪ทำยังไงดี คุณรีจองฮยอก
‪คุณควังบอม ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪สหายผู้กอง
‪- สหายผู้กองครับ ‪- ทำยังไงดีๆ
‪เราต้องรีบไปแล้วครับ เวลาขึ้นเครื่อง...
‪ใช่ เราไม่มีเวลาแล้ว
‪คุณควังบอม กุญแจ ขอกุญแจรถหน่อย
‪- อะไรนะครับ ‪- คุณควังบอมบาดเจ็บนี่
‪ขับรถไม่ได้หรอก บอกให้เอากุญแจมาไง
‪เร็ว
‪(สนามบินนานาชาติซุนอัน ซารีวอน)
‪ถ้าไปทางนั้นจะมีโรงพยาบาลไหม
‪อะไรนะครับ เราต้องไปสนามบิน ‪คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ
‪มีหรือไม่มี
‪ที่ซารีวอนมีโรงพยาบาลอยู่ครับ แต่...
‪ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ คุณต้องไป ‪สนามบินก่อน ที่เหลือเราจะหาทาง...
‪หาทางเองแล้วถ้าเขาตายล่ะ
‪ต้องไปทางไหนต่อ รีบบอกมาสิ ไม่มีเวลาแล้วนะ
‪เลี้ยวซ้ายครับ
‪แบบนี้เราจะตายจากอุบัติเหตุ ‪มากกว่าตายเพราะถูกยิงนะครับ
‪(เขตก่อสร้าง)
‪ทำยังไงดี ถ้าอ้อมคงใช้เวลานานแน่
‪- คุณควังบอมคะ ‪- ครับ
‪รู้ไหมว่าฉันชอบหนังเรื่องอะไรที่สุด
‪อะไรนะครับ
‪"แมด แม็กซ์ ถนนโลกันตร์"
‪เอ๊ะ
‪(ห้องฉุกเฉิน)
‪(โรงพยาบาลราษฎร เมืองซารีวอน)
‪(ห้องฉุกเฉิน)
‪(เพื่อสุขภาพของราษฎร)
‪ความดัน 70/50 ไม่รู้สึกตัวค่ะ
‪แผลที่ไหล่ก็เสียเลือดมาก
‪เขาช็อกเพราะเสียเลือดมาก ‪ถ้าหัวใจหยุดเต้นละก็แย่แน่ๆ
‪กดแผลด้วยผ้าก๊อซ ให้ยากระตุ้นความดันด้วย
‪- เตรียมผ่าตัดทันที ‪- รับทราบค่ะ
‪สหายเซรี รีบไปได้แล้วครับ
‪ถ้ารีบไป อาจไปถึงก่อนเครื่องบินออกได้
‪คนไข้เสียเลือดมาก ‪เราต้องรีบหาเลือดฉุกเฉินเพื่อให้เลือดค่ะ
‪โรงพยาบาลเราไม่มีเลือดสำรอง ‪รีบไปหามาด้วยนะคะ รีบเลยค่ะ
‪อะไรนะคะ
‪เขาว่าอะไรนะ ให้เราไปหาเลือดเองเหรอ
‪โรงพยาบาลคงไม่มีเลือดสำรองครับ
‪แล้วจะทำยังไง เขากำลังจะตายนะ
‪- เธอบอกต้องรีบนี่ ‪- ถ้าผมให้เลือดเขาได้ก็คงดี
‪แต่ประเภทเลือดผมไม่ตรงครับ
‪ประเภทเลือดเหรอ หมู่เลือดน่ะเหรอ
‪- เขาหมู่เลือดอะไร ‪- โอครับ
‪โอเหรอ ฉันให้เอง ฉันให้เขาได้
‪สหายเซรี ถ้าไม่ไปตอนนี้ ‪คุณจะกลับไปไม่ได้แล้วนะครับ
‪เอาล่ะ
‪ต่อไปจะให้มารับหนังสือเดินทาง ‪ตามลำดับที่จะขานชื่อนะ
‪แต่ทันทีที่ขึ้นเครื่องบิน ‪ให้คืนหนังสือเดินทางทันที
‪- เข้าใจไหม ‪- รับทราบ
‪- คิมซอนซุก ‪- ค่ะ
‪- นายองชิล ‪- ค่ะ
‪- คิมจองชุน ‪- ค่ะ
‪สหายผู้จัดการทีมครับ
‪เรื่องนักกีฬาคนนั้นน่ะครับ
‪นักกีฬาที่กรมการปกครองแต่งตั้ง
‪- อือ ว่าไง ‪- เธอยังไม่มาเลยครับ
‪แถมยังติดต่อสหายผู้กองรีจองฮยอกไม่ได้ด้วย
‪(ชเวซัมซุก)
‪(ผู้โดยสารขาออกต่างประเทศ)
‪เธอไม่มาใช่ไหมครับ
‪ไหนว่าออกมาจากบ้านแล้ว
‪แสดงว่าผู้พันโชชอลกัง ‪ขัดขวางระหว่างทางเหรอครับ
‪ผมบอกแล้วใช่ไหมครับ
‪ว่าเขาทำงานได้ประณีตมาก
‪แล้วไอ้ที่ทำอย่างประณีต...
‪เขาเอาเธอไปไว้ที่ไหน
‪รีบติดต่อโชชอลกังเร็ว
‪คนที่ถูกยิงเป็นยังไงบ้าง
‪กระสุนเข้าที่จุดสำคัญและกระดูก
‪ถ้าเป็นการเจตนายิง
‪คนยิงต้องเป็นมือปืนฝีมือดีครับ
‪ตอนนี้รีจองฮยอกอยู่ที่ไหน
‪เมื่อครู่ผมตรวจสอบกับกองร้อยที่ห้าแล้ว
‪เขาไปสังเกตการณ์การอบรมสาธิตมาครับ
‪อบรมสาธิตเหรอ ที่กรมเสนาธิการกองทัพเนี่ยนะ
‪ครับ เขาเลยไปที่พยองยางครับ
‪บอกกองบัญชาการ ‪ให้สืบหาตำแหน่งรีจองฮยอกเดี๋ยวนี้
‪- ครับ ‪- ยึดรายการเบิกจ่ายอาวุธมาด้วย
‪รับทราบครับ
‪รอตรงนี้นะคะ
‪- สหายเซรี ‪- อือ คุณควังบอม
‪เขาว่า...
‪ไม่รู้ว่าผลการผ่าตัดจะเป็นยังไง
‪เราต้องติดต่อครอบครัวเขาหรือเปล่า
‪โทรศัพท์เคลื่อนที่ของสหายผู้กองใช้ไม่ได้ครับ
‪เข้าใจแล้ว
‪คุณควังบอมก็ไปรักษาให้เรียบร้อยเถอะ
‪ฉันจะอยู่ตรงนี้เอง
‪ครับ
‪(ห้องผ่าตัด)
‪เราถ่ายด้วยกันสักรูปดีไหม
‪คือว่า...
‪ถ้าฉันไป เราคงไม่ได้เจอกันอีก ‪ถ่ายไว้เป็นที่ระลึกไง
‪เราไม่มีเหตุผลที่ต้องเก็บเป็นที่ระลึก
‪หรือเก็บเป็นความทรงจำนะ
‪อะไรกัน
‪ไม่เห็นต้องทำเป็นหยิ่งเลย
‪ขำตายล่ะ
‪- คีม ‪- คีม
‪กดผ้าก๊อซห้ามเลือด
‪ให้เลือด
‪ให้ยายูโรไคเนส
‪- และยาปฏิชีวนะด้วย ‪- ค่ะ
‪คีม
‪(ห้องผ่าตัด ผู้ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า)
‪ระวังหน่อย
‪การผ่าตัดราบรื่นดีครับ
‪ตอนแรกผมกลัวว่าจะโดนเส้นเลือดใหญ่
‪แต่โชคดีที่ไม่เป็นอะไรครับ
‪แต่เนื่องจากเสียเลือดมาก ‪จึงต้องรอให้ความดันขึ้น
‪ต้องระวังบาดทะยักและเลือดเป็นพิษ
‪และที่สำคัญที่สุด
‪คือการให้คนไข้ฟื้นโดยเร็วครับ
‪มารอดูอาการกันนะครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪(โรงพยาบาลราษฎร เมืองซารีวอน)
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪ฉันไม่ชิน...
‪กับเรื่องแบบนี้เลย
‪ฉันแค่...
‪รักตัวเอง แล้วก็เกลียดตัวเอง
‪ปกป้องตัวเอง
‪แล้วก็ทอดทิ้งตัวเอง
‪ฉันเคยแต่อยู่ตัวคนเดียว ‪ไม่เคยมีใครอยู่ข้างๆ มาก่อน
‪เพราะงั้นฉันเลยไม่คุ้นเท่าไร
‪ไม่เคยมีใคร...
‪อยู่กับฉัน
‪มองมาที่ฉัน
‪ฟังเรื่องของฉัน
‪ยิ้มให้ฉัน
‪กินข้าวด้วยกัน
‪รักษาสัญญากับฉัน...
‪ทั้งที่ไม่ได้ทำหนังสือสัญญากัน
‪และคอยปกป้องฉัน อะไรแบบนั้น
‪แต่ว่า...
‪คุณทำแบบนั้น
‪เพราะงั้น
‪คุณถึงได้อยู่เคียงข้างฉัน
‪ที่จริงฉันน่ะ
‪ไม่ใช่คนที่...
‪ขี้กลัวอะไรแบบนั้นนะ
‪แต่ตอนนี้ฉันกลัวมากเลย
‪กลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป
‪ตอนนี้คุณ...
‪ไม่ใช่แค่...
‪ใครบางคนสำหรับฉันแล้ว
‪จองฮยอก
‪มีสายด่วนจากบ้านนายที่พยองยาง
‪- มีอะไรเหรอ ‪- พี่ชายนาย...
‪เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ
‪ทางนั้นขอให้นายกลับประเทศด่วน
‪เปียโนนั่นของคุณอาเหรอคะ
‪เล่นเปียโนเป็นไหมคะ
‪เล่นให้หนูฟังหน่อยสิ
‪บางทีนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่อาได้เล่นเปียโน
‪ทำไมล่ะคะ
‪ไม่รู้สิ
‪อามีเพลงที่แต่งให้พี่ชายอาไว้
‪หนูช่วยเป็นผู้ชมคนสุดท้ายของอาได้ไหม
‪คุณรีจองฮยอก
‪ดีมาก คุณเก่งมาก เก่งมากจริงๆ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
‪ทำไมคุณ...
‪อย่าเพิ่งพูดเลยค่ะ ‪คุณเพิ่งฟื้นจากยาสลบ
‪ไว้ทีหลังนะ
‪คุณลุกขึ้นตอนนี้ไม่ได้นะ
‪คุณไม่ได้ไป...
‪ขึ้นเครื่องบินเหรอ
‪ฉันขึ้นเครื่องบินไม่ได้ค่ะ
‪ทำไม
‪คือว่า...
‪ฉันไปไม่ได้ค่ะ เพราะสถานการณ์ตอนนั้น
‪คุณควรต้องไปสิ
‪ใช่ค่ะ
‪ฉันควรต้องไป
‪แต่ฉันไปไม่ได้
‪- ช่วยฟังฉัน... ‪- เพื่อจะพาคุณกลับไป
‪พวกเราทุกคนเดิมพันด้วยชีวิต
‪รู้ไหมว่ามันหมายความว่าอะไร
‪รู้ค่ะ
‪รู้แต่ยังอยู่ตรงนี้งั้นเหรอ
‪คุณทำให้ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า
‪เราต้องลำบากกันแค่ไหน
‪ต้องเจอปัญหาอีกเท่าไร คุณรู้สึกผิดบ้างไหม
‪คุณยังไม่ฟื้นจากยาสลบสินะ
‪ถึงได้พูดความในใจออกมาแบบนี้
‪หมอว่าต้องให้คุณปลอดภัยไว้ก่อน
‪จะให้คุณโมโหเพราะฉันไม่ได้
‪ตอนนี้ฉันจะไปให้พ้นหน้าคุณ
‪เอาไว้คุณดีขึ้น แล้วค่อยโมโหฉันนะ
‪(รีจองฮยอก)
‪คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ ฝากด้วยนะคะ
‪เหรอคะ ฉันจะติดต่อหมอเจ้าของไข้ให้...
‪แผลที่เย็บสะอาดดี ไม่มีเลือดปนนะครับ
‪คุณเลือดออกมาก
‪แต่ได้รับเลือดอย่างดี ความดันก็สูงขึ้นแล้ว
‪สหายดวงดีจริงๆ
‪แต่ยังขยับตัวแรงๆ ไม่ได้นะครับ
‪ต้องรับการรักษาประมาณสิบห้าวัน
‪คุณกับคนรักคงเป็นบุพเพสันนิวาสจริงๆ นะคะ
‪หมู่เลือดยังตรงกันอีก
‪ถ้าตอนนั้นคนรักคุณไม่ถ่ายเลือดให้ คุณคงช็อก
‪- จนเป็นอะไรไปแล้วล่ะค่ะ ‪- ใช่แล้ว
‪สหายหญิงคนนั้น ถึงผมจะบอกว่า ‪ร้องไห้แบบนั้นจะทำให้อ่อนเพลีย
‪แต่ก็ยังร้องไม่หยุด
‪- ไปไหนแล้วล่ะ ‪- ตอนที่คุณยังไม่ฟื้น
‪ก็ร้องไห้เพราะคุณไม่ฟื้น
‪พอคุณฟื้น ก็ร้องไห้เพราะคุณฟื้นอีก
‪งั้นเหรอ
‪พักผ่อนเถอะครับ
‪เธออาจจะไปร้องไห้ที่ไหนอีกก็ได้
‪เวลาแบบนี้...
‪ฉันอยากจะหนีไปไหนสักที่
‪แต่ฉันไม่มีรถ
‪ไม่มีที่ไปด้วย
‪น่าสมเพช
‪คุณบ้าไปแล้วเหรอ
‪ขยับตัวลุกขึ้นมาได้ยังไง
‪หนาวนะ อยากป่วยหรือไง
‪ยังจะมาเป็นห่วงคนอื่นอีก
‪วันนี้คุณเพิ่งโดนยิงมานะ
‪จริงๆ เลย
‪จับฉันไว้ เข้าไปข้างในกัน
‪เมื่อกี้...
‪ไม่ใช่ความในใจของผม
‪ขอโทษนะ ผมพูดแรงไป
‪รู้แล้วค่ะ
‪บอกว่ารู้แล้วไง ฉันยกโทษให้
‪คุณไม่ตายนี่
‪ฉันรู้สึกขอบคุณที่คุณยังมีชีวิตอยู่
‪เพราะงั้นเรื่องยกโทษให้ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
‪จับฉันไว้นะคะ เข้าไปข้างในกัน
‪ทำไมคะ
‪ทั้งที่อยากไปขนาดนั้น
‪ก็น่าจะไปซะสิ
‪ฉันก็อยากทำแบบนั้น
‪แต่บอกว่าทำไม่ได้ไง
‪ฉันก็อยาก...
‪ปกป้องคุณรีจองฮยอกบ้างสักครั้ง
‪อย่ามองฉันด้วยสายตาลึกซึ้งแบบนั้นสิ
‪คุณเข้าใจผิดแล้ว
‪- ผมแค่มองคุณเฉยๆ ‪- ไม่นะ
‪เมื่อกี้ ถึงจะแค่แวบเดียว ‪แต่คุณมองฉันลึกซึ้งมากเลย
‪เห็นไหม
‪ตอนนี้คุณก็มองฉันด้วยสายตาลึกซึ้งอยู่นะ
‪(รายการเบิกจ่ายอาวุธ)
‪(ร้อยเอกรีจองฮยอก)
‪เหตุยิงต่อสู้นั่นต้องเป็นเขาแน่ๆ ครับ
‪ดูจากที่มันยังไม่กลับค่าย ‪แปลว่ามันต้องบาดเจ็บแน่
‪สั่งให้ทหารหน่วยสื่อสารทั้งหมดอยู่ในภาวะฉุกเฉิน
‪- ครับ ‪- โทรศัพท์หาโรงพยาบาล
‪ที่ห่างจากรัศมีจุดยิงปะทะ ‪ในบริเวณ 20 กิโลเมตรทั้งหมด
‪โรงพยาบาลประจำจังหวัด ‪อำเภอ ตำบล รวมทั้งหมู่บ้าน
‪- ตรวจสอบให้หมด คลินิกด้วย ‪- รับทราบครับ
‪ห้องฉุกเฉินรพ. ราษฎรเมืองซงริมใช่ไหมครับ
‪มีผู้กองประจำค่ายทหาร 527 ‪ที่ชื่อรีจองฮยอกเข้ารักษาไหมคะ
‪เข้าใจแล้วค่ะ
‪มีคนชื่อรีจองฮยอกบ้างไหมครับ
‪รพ.ราษฎรหมู่บ้านพุงด็อกใช่ไหมคะ
‪นี่คือค่ายทหาร 527 นะคะ
‪ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์เลยนะ
‪(มิสเตอร์รี)
‪ขณะนี้ไม่สามารถติดต่อปลายทางได้
‪อะไรเนี่ย ไม่รับโทรศัพท์เลย
‪ขณะนี้ไม่สามารถติดต่อปลายทางได้
‪เป็นยังไงบ้าง เจอโชชอลกังไหม
‪- ครับ ‪- ยุนเซรีอยู่ที่ไหนครับ
‪ผู้พันโชก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ
‪หมายความว่าไงกัน
‪เขาเกณฑ์หน่วยรถบรรทุกมา ‪เพราะเราขอให้ขัดขวางเธอ แต่...
‪หน่วยรถบรรทุกเหรอมีหน่วยงานแบบนั้นด้วยเหรอ
‪ไม่มีหรอกครับ
‪เป็นพวกที่โชชอลกังใช้เงินส่วนตัว ‪ให้เคลื่อนไหวตามคำสั่งครับ
‪อะไรกัน จะบอกว่าเขาทำให้เกิดอุบัติเหตุเหรอ
‪- ด้วยรถบรรทุกเนี่ยนะ ‪- ครับ
‪แต่ยุนเซรีหายตัวไปครับ
‪หายตัวไปเหรอ
‪ทางผู้พันโชตามหาอยู่ เดี๋ยวคงเจอครับ
‪แล้วไปทำให้เกิดอุบัติเหตุทำไม ‪ถ้ามีคนบาดเจ็บจะทำยังไง
‪นี่
‪เป้าหมายของเราคือทำให้ยุนเซรี ‪กลับไปเกาหลีใต้ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ
‪ถ้าอย่างนั้น...
‪จะบอกว่าตายก็ไม่เป็นไรงั้นเหรอ
‪ผมก็นึกว่าไม่เป็นไรซะอีก
‪คุณคงยุ่งนะครับ
‪อะไรครับ
‪ตัวเองเป็นนักต้มตุ๋นแท้ๆ ยังทำตัวมีมนุษยธรรมอีก
‪ยุ่งน่าดูเลยนะ
‪ตายแล้วๆ
‪นั่นใครกันคะ
‪นั่นมันยัยไร้มารยาทนี่คะ
‪พอสหายซัมซุกจากไป
‪ก็เสนอหน้ามาเหมือนรออยู่เลยนะ
‪ฉันจะทำให้สหายคนนั้นน้ำตาตกเองค่ะ
‪ดูลักษณะแม่หล่อนแล้วคงทำให้น้ำตาตกยาก
‪แล้วทำไงดีคะ
‪แค่ทำให้พวกหล่อนนอบน้อมกับเราก็พอ
‪ได้ยินว่าหัวหน้าราษฎรอยู่ที่นี่
‪มาถึงก็พูดไม่มีหางเสียงเลย
‪ฉันเอง คุณเป็นใคร
‪ฉันเป็นแม่ของคู่หมั้นผู้กองรีจองฮยอก
‪แห่งค่ายทหารด่านหน้าแห่งนี้
‪ฉันอยากหาอะพาร์ตเมนต์แถวนี้หน่อย
‪คงไม่ได้หรอก
‪ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ
‪ไม่ได้เพราะไม่มีบ้านที่เหมาะสมไง
‪ที่ด้านหน้าหมู่บ้าน ‪มีอะพาร์ตเมนต์ชั้นสูงๆ ว่างตั้งเยอะ
‪ฉันแวะไปดูมาแล้ว
‪แล้วอีกอย่าง
‪เธอดูอายุน้อยกว่าฉันตั้งเยอะ
‪ทำไมถึงพูดห้วนๆ แบบนั้น
‪พอเถอะค่ะ เราไปหาที่อื่นก็ได้
‪- ปล่อยแม่นะ ‪- หนูไม่ได้จับ
‪ถึงจะไม่ได้รับการอบรม ‪แต่โอ้มายก็อดสุดๆ ไปเลยนะ
‪เจอกันครั้งแรกแต่กลับไม่ต้อนรับอย่างดี
‪แอตติจูดแบบนี้คืออะไรเนี่ย
‪พูดจาให้รู้เรื่องหน่อยเถอะ
‪ทำไมหนวกหูกันนัก
‪เธอเป็นใครอีกล่ะ
‪ฉันเป็นภรรยาของผู้พันเอก
‪นายของ...
‪ผู้กองรีจองฮยอก
‪ไม่คิดว่าจะได้เจอบุคคลสูงส่งที่ลานหมู่บ้านแบบนี้
‪ดัน ทำอะไรอยู่ รีบทักทายสิ
‪อย่ามายืนคุยกันแบบนี้เลย ไปหาที่จิบน้ำหวานๆ
‪พูดคุย สานสัมพันธ์กันดีไหมคะ
‪ช่างน้ำหวานๆ เถอะ
‪แค่พูดมาว่าจะหาอะพาร์ตเมนต์ไปทำไม
‪เพราะว่าลูกดันของฉัน ‪กำลังจะแต่งงานกับผู้กองรีจองฮยอก
‪เลยจะมาหาเรือนหอน่ะค่ะ
‪งั้นฉันรู้เหตุผลแล้ว
‪- แต่ว่า... ‪- จริงสิ
‪ไม่ไหวแล้ว สมองฉัน
‪ความจริงฉันเปิดห้างสรรพสินค้าที่พยองยางค่ะ
‪เพราะงั้น...
‪ฉันก็เลยมีของแบบนี้อยู่ในกระเป๋า
‪จนหนักเลย
‪เจอกันครั้งหน้า
‪ฉันจะเอาของที่คุณต้องการมาให้เยอะๆ นะคะ
‪เอาไปอีกอันนะคะ
‪อาฉันอาศัยอยู่ที่นี่ค่ะ
‪ฉันรู้จักดีเลยค่ะ ลองขึ้นไปดูสิคะ
‪เชิญค่ะ
‪อย่างว่า แต่งงานทั้งที ‪ครอบครัวทั้งสองฝ่ายต้องเห็นพ้อง
‪ส่วนใหญ่แล้ว เชื่อฟังพ่อแม่ ‪ก็ไม่มีอะไรเสียหายหรอก
‪- ใช่ไหมคะ ‪- ฉันพูดตามประสบการณ์ชีวิต
‪- ใช่ค่ะ ‪- ใช่แล้วค่ะ
‪ไปกันเถอะค่ะ
‪ถ้าอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ชั้นสูงนี้
‪จะเห็นวิวป่าทั้งโลกเลยค่ะ
‪ทำเลก็ดี๊ดี
‪- มีน้ำข้างหลัง มีเขาข้างหน้า ‪- ใช่ค่ะ
‪เดินเพียงแค่ห้านาที
‪ก็ไปถึงสิ่งอำนวยความสะดวกหลักทั้งหมด ‪ของหมู่บ้านได้
‪ขอบคุณค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ
‪เธอได้ไปสองอันเลยนะ
‪เชิญเลยค่ะ
‪ไปชั้นไหนคะ
‪สหายคนขับลิฟต์ กดชั้นห้าให้หน่อยค่ะ
‪ชั้นกำลังดีเลยใช่ไหมล่ะคะ
‪ลิฟต์นี่ค้างบ่อยเหรอคะ
‪ฉันเลยบอกว่าชั้นกำลังดีไงคะ
‪คนรู้จักฉันอาศัยอยู่ชั้น 17
‪เวลาไฟดับ จะให้เดินขึ้นไปก็มืดมน
‪ก็เลยมักจะกลับไปนอนที่ค่ายทหารค่ะ
‪เพราะแบบนี้ถึงไม่ควรอยู่ชั้น 17 ไง
‪- ใช่แล้วค่ะ ‪- ถูกต้อง
‪ถ้าเป็นชั้นห้าก็พอขึ้นบันไดได้นะคะ
‪เอาล่ะค่ะ มาร่วมแรงกันหน่อยค่ะ
‪อย่าห่วงเลยนะคะ
‪ขึ้นมาได้เลยค่ะ
‪- ขึ้นได้สบายๆ เลยนะ ‪- จับมือฉันไว้ค่ะ
‪ขึ้นมาสิคะ ไม่ต้องกังวล ‪ขึ้นมาเถอะค่ะ
‪- ขึ้นมาเลยค่ะ ‪- มาค่ะ
‪- เอาล่ะ ‪- เชิญค่ะ
‪ดูกระดาษแปะผนังสไตล์ยุโรปนี่สิคะ
‪หรูหราสุดๆ เลยใช่ไหมคะ
‪เจ้าของบ้านจบศิลปะจากมหาวิทยาลัยพยองยาง
‪บ้านนี้เลยดูมีศิลปะมาก
‪- ค่ะ ‪- ใช่ไหม
‪นี่มันตู้เย็นซุงชื่อดังไม่ใช่เหรอคะ
‪ใหญ่โตดีจัง
‪เหมาะสำหรับใส่หนังสือแนวตั้งใช่ไหมล่ะคะ
‪ชั้นล่างก็เอาไว้ใส่เสื้อผ้า
‪เพราะไฟติดๆ ดับๆ
‪เราเลยใช้ตู้เย็น ‪เป็นของตกแต่งบ้านน่ะค่ะ
‪- เหมาะสำหรับเก็บของจริงๆ ‪- ใช่ไหมคะ
‪ตายจริง ตอนเจอกันยังตัวเล็กๆ อยู่เลย
‪- โตขึ้นเยอะเลย ‪- เดี๋ยว
‪เลี้ยงแพะไว้ที่นี่เหรอคะ
‪ต้องจัดสรรพื้นที่ให้เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมสิคะ
‪ที่พยองยางคงคิดแบบนี้ไม่ถึงแน่ๆ
‪เจ้านั่น อาฉันเลี้ยง...
‪ไว้จัดงานฉลองตอนลูกชายเข้ามหาลัยติด
‪แต่ฉันดูแล้ว เขาเรียนไม่เก่งหรอก
‪- ตายจริง แล้วทำไงคะ ‪- นี่
‪เรียนตามใจพ่อแม่ไม่ได้หรอก
‪- นั่นสิคะ ‪- เจ้าหมอนั่นสมควรถูกยิง
‪ขนาดตัวเหมาะจะจับกินพอดีเลย
‪ไก่ก็เลี้ยงที่นี่เหรอคะ
‪พวกเราเลี้ยงไก่ไว้ที่ระเบียงกันทั้งนั้น
‪งั้นที่พยองยางเลี้ยงไก่ไว้ที่ไหนเหรอคะ
‪ตายจริง ออกไข่ด้วย
‪เก่งมากจ้ะ
‪- แม่คะ ‪- หือ
‪- แม่จะดูบ้านต่อไหมคะ ‪- ทำไมเหรอ
‪- หนูว่าจะไปหาสหายจองฮยอกค่ะ ‪- ได้สิๆ
‪ตาเถรๆ
‪ขณะนี้ไม่สามารถติดต่อปลายทางได้
‪ไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ นะ
‪อะไรกัน เธอมาที่นี่ทำไม
‪แม่จ๋า
‪อะไรกันคะ
‪นั่นสิ อะไรกันครับ คุณซอดัน
‪จริงด้วย ตอนนั้นที่ติดรถมาก็มาแถวนี้ใช่ไหมครับ
‪มาที่นี่ทำไมอีกครับ
‪- นี่บ้านคู่หมั้นฉันค่ะ ‪- คู่หมั้นเหรอ
‪- ที่นี่น่ะเหรอ ‪- มีอะไรเหรอคะ
‪เปล่าครับ พอดีผมรู้จักเจ้าของบ้านนี้เหมือนกัน
‪- รู้จักสหายรีจองฮยอกด้วยเหรอคะ ‪- อ๋อ
‪ใช่ครับ มิสเตอร์รี
‪ผมก็รอเขาอยู่เหมือนกัน เขาไม่อยู่ครับ
‪ถ้าไม่ถือ ไปรอด้วยกันในรถก็ได้นะครับ มันหนาว
‪ปล่อยดีกว่าครับ
‪เมื่อกี้นี้น่ะ
‪ปล่อยผมสวยกว่ามัดผมครับ
‪คุณพูดเรื่องอะไรอยู่น่ะ
‪ไม่เห็นรู้เรื่องเลย
‪ผมว่ารู้นะ
‪ไข้ก็ไม่มี
‪ทำไมหน้าแดงแบบนี้คะ
‪ไม่นี่ครับ
‪แดงนะคะ ไปเห็นอะไรที่ไม่ควรมาเหรอคะ
‪นั่นสิ คนที่เห็นคือฉันต่างหาก
‪เมื่อเช้ามืดวันนี้น่ะค่ะ
‪ฉันเห็นคนจูบกันดูดดื่ม ‪เป็นเงาตะคุ่มๆ อยู่ข้างหน้านี่
‪วิตถารจริงๆ
‪เช้ามืดแบบนั้นมาทำเรื่องบัดสีอะไรกัน
‪ก็คนนอนกันหมดแล้วนี่คะ
‪คนอื่นนอนแล้ว ก็น่าจะไปนอนด้วยสิ
‪ฝนก็ตกอยู่ ทำไมต้องทำเรื่องวุ่นวายแบบนั้นด้วย
‪ก็ไม่ถึงกับวุ่นวายนะครับ
‪คนเห็นน่ะวุ่นวาย คุณไม่รู้อะไรหรอกค่ะ
‪ทำไมอยู่ๆ ความดันสูงแบบนี้
‪ชีพจรเต้นเร็วมากเลย
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ไม่เป็นไรอะไรคะ ความปลอดภัยต้องมาก่อน
‪ฉันจะไปแจ้งหมอเจ้าของไข้นะคะ
‪คุณว่าอะไรนะ
‪ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย
‪ไม่ได้พูดเหรอ
‪ไม่ได้พูดค่ะ
‪ว่าแต่ทำอะไรอยู่ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
‪เสื้อคุณเป็นรูเพราะโดนยิงไง
‪ฉันซักที่เปื้อนเลือดออกให้แล้ว
‪จะเย็บให้สวยๆ เลยค่ะ
‪เห็นแบบนี้
‪ฉันน่ะสั่นสะเทือนวงการแฟชั่นทั่วทั้งเอเชียเลยนะ
‪เอาล่ะ พวกเรามีตัวเลือกอยู่สามข้อค่ะ
‪ข้อหนึ่ง
‪ทำเป็นว่าเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้น ‪แล้วทำเหมือนเมื่อก่อน
‪ข้อสอง
‪ไม่แสดงความรู้สึกต่อกัน ‪และไม่พูดถึงเรื่องเมื่อวาน
‪- ก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ ‪- ต่างกันนิดหน่อยค่ะ
‪แล้วข้อสามล่ะ
‪ความจริงเราก็ไม่ใช่เด็กมัธยมแล้ว
‪อย่ามาลำบากใจกัน ‪เพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เลย
‪นี่ก็ต่างกันนิดหน่อยเหมือนกันเหรอ
‪ต่างสิคะ
‪งั้นข้อสามครับ
‪- เลือกข้อสามเหรอ ‪- ทำแบบนั้นกันครับ
‪คุณคงลำบากใจสินะคะกับเรื่องเมื่อวาน
‪- เปล่านะ ก็คุณให้ผมเลือก ‪- ใช่ ฉันให้คุณเลือก
‪คุณเลือกได้ดีแล้วล่ะค่ะ เลือกได้ดีแล้ว
‪แต่ก็แปลว่าคุณลำบากใจนี่
‪นั่นสิ เมื่อวานคุณโดนยิงมา
‪เข้ารับการผ่าตัด ยังไม่ฟื้นจากยาสลบดี
‪ฝนก็ตก ฉันดันร้องไห้อีก
‪เพราะงั้นคุณเลยเผลอตัว
‪เข้าใจได้ เข้าใจอยู่แล้ว
‪- ไม่ใช่นะ ‪- ไม่ต้องลำบากใจนะคะ
‪ฉันไม่ชอบแบบนั้น
‪ฉันไม่ใช่คนที่ให้ความหมายอะไรกับสกินชิปแบบนี้
‪ปล่อยผ่านไปแบบคูลๆ กันค่ะ
‪ไปคืนกล่องใส่เครื่องเย็บปักดีกว่า
‪สหายเซรี
‪พวกนายมาได้ยังไง
‪จะมาได้ยังไงล่ะ ก็ได้ยินข่าวเศร้าถึงมาไง
‪เราหาข้ออ้างออกมา ‪เดี๋ยวต้องไปซื้อซีเมนต์ซ่อมป้อมต่อ
‪ผู้กองบาดเจ็บหนักไหมครับ
‪ผมตกใจมากเลยครับ
‪ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ
‪แต่ที่เศร้ากว่านั้นคือเธอยังไม่ไปอีกนี่แหละ
‪เหตุร้ายที่ไม่คาดคิดกับเราจริงๆ
‪ถึงอย่างนั้น พอสหายพโยได้ฟังข่าว ‪ก็เป็นห่วงสหายเซรีมากนะครับ
‪จริงเหรอ
‪เป็นห่วงอะไรกัน
‪แล้วนี่ เราซื้อของกินมาด้วยครับ
‪นั่นสิ โรงพยาบาลที่นี่ให้แต่ข้าว
‪กับก็ไม่ให้ บอกให้ทำกินเอง
‪เพราะงั้นเมื่อกี้ฉันเลยออกไปซื้อของ ‪มาทำข้าวกล่องให้เขากิน
‪ข้าวกล่องคืออะไรเหรอ
‪ปิ่นโตครับ
‪อ๋อ
‪เธอทำเองงั้นเหรอ
‪ใช่
‪แล้วเอาให้คนป่วยกินด้วยงั้นเหรอ
‪ใช่ย่ะ
‪นี่มันระเบิดปิ่นโต...
‪ไม่สิ ข้าวกล่องเลยสินะ
‪ไปกันเถอะ
‪ที่ทำไปคิดถึงคนกินบ้างไหมเนี่ย
‪เขาหลับไปแล้ว
‪เมื่อกี้ยังตื่นอยู่เลยนะ
‪หน้าตาสหายผู้กองดูซีดเซียวมากเลยครับ
‪เขากำลังฟื้นตัวจริงๆ ใช่ไหมครับ
‪คนมีกำลังวังชาแข็งแกร่งมานอนอยู่แบบนี้
‪ต่างจากคนที่เคยเห็นในค่ายเลย ว่าไหม
‪ต่างที่ไหนกันเล่า
‪ก็จริงนี่
‪ไปทำอีท่าไหนให้โดนยิง
‪ปกติก็ทำตัวปราดเปรียวแท้ๆ
‪อย่าพูดแบบนั้นสิครับ
‪ตัวเขาที่ต้องนอนอยู่แบบนี้จะอึดอัดแค่ไหนกัน
‪เขาคงขายหน้ามากกว่า
‪- นี่ ‪- ก็ดันโดนยิงขณะปฏิบัติการ
‪นายไปฟังอะไรมา
‪เขาเป็นแบบนี้เพราะปกป้องฉัน
‪เขายอมโดนยิงแทนฉันนะ
‪เขาอาจจะหลบไม่ทันก็ได้
‪- อ๋อ ‪- อ๋อ
‪แทนที่จะรับลูกกระสุนแทน
‪สหายผู้กองอาจจะพยายามหลบแล้ว
‪แต่ลูกกระสุนมาเร็ว
‪ก็เป็นไปได้ว่าเขาหลบไม่ทันนะ
‪พวกเราทุกคนก็รู้นี่
‪นี่ไม่ใช่หนังนะ
‪ลูกกระสุนเนี่ยใช่ว่าหลบแล้วจะหลบทันสักหน่อย
‪วันนี้ขอบคุณที่มาเยี่ยมนะ
‪พวกนายกลับได้แล้วล่ะ
‪พวกเราอุตส่าห์มาเยี่ยมไข้อย่างลำบาก
‪- ไม่มีน้ำหวานน้ำอัดลม... ‪- อือ ไม่ต้องพูดเรื่องน้ำหวานเลย
‪- รีบกลับไปได้แล้ว ‪- นี่ อย่าผลักกันสิ
‪งั้นฝากด้วยนะครับ
‪เดี๋ยวมาใหม่นะครับ
‪กลับดีๆ นะ บ๊ายบาย
‪ลืมตาเถอะค่ะ
‪ทำไมต้องแกล้งหลับด้วย
‪เล่นละครไม่เก่งเลย
‪กลับกันแล้วเหรอ
‪กลับไปแล้วน่ะสิ
‪ผมแค่รู้สึกผิดจนไม่กล้ามองหน้าพวกเขาน่ะ
‪ไหนตอบหน่อยค่ะ
‪คุณหลบไม่ทันเหรอ
‪คุณหลบไม่พ้นจริงหรือเปล่า
‪ผมไม่หลบต่างหาก
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะถ้าผมหลบ คุณจะโดนยิงไง
‪ฉันซึ้งมากนะ
‪เหมือนในหนังเลย
‪แต่อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ
‪ถึงจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นอีก
‪แต่ถ้ามันเกิดขึ้น
‪อย่าทำเป็นเท่
‪ต้องหลบให้ได้นะ
‪คุณก็อย่าทำแบบนั้นอีก
‪ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก
‪อย่าอยู่เพราะผม ให้ไปซะ
‪คุณนี่ยอมกันสักนิดไม่ได้เลยนะ
‪ผมพูดจริงนะ
‪คุณจะกลับโซลได้อยู่แล้วแต่ดันมาอยู่ที่นี่
‪ผมรู้สึกไม่ดีเท่าไร
‪คิดว่าฉันไม่มีแผนอื่นเหรอคะ
‪กูซึงจุนบอกว่าจะส่งข่าวฉันให้ที่บ้านฉันรู้
‪ตอนนี้เขาน่าจะบอกที่บ้านแล้วว่าฉันยังไม่ตาย
‪หนาวจริงๆ
‪ชื่อเกมอะไรเหรอครับ
‪นายพลหนุ่ม
‪สนุกไหมครับ
‪ผมขอเล่นหน่อย...
‪คุณซอดันอายุเท่าไรเนี่ย
‪จริงๆ เลย
‪ชื่อเกมอะไรนะ ผมลงเครื่องผมเองก็ได้
‪- ลงไม่ได้หรอกค่ะ ‪- ทำไมจะไม่ได้
‪ดาวน์โหลดจากแอปสโตร์ก็ได้
‪โทรศัพท์เคลื่อนที่ที่นี่ทำแบบนั้นไม่ได้ค่ะ
‪ไว้ไปพยองยางคราวหน้า
‪ก็ไปขอให้เขาลงให้ที่ตลาดแอปเอานะคะ
‪แอปอะไรนะครับ
‪ตลาดแอป
‪ไว้ไปพยองยางแล้วไปหาที่ตลาดบงซาดูนะคะ
‪โห
‪ต้องไปซื้อแอปที่ตลาดจริงๆ เหรอครับ
‪จะให้พูดอีกกี่ครั้งเนี่ย
‪ขอฉันมีสมาธิเล่นเกมหน่อยค่ะ
‪เดี๋ยวนะ
‪คุณไม่ได้รอคู่หมั้นอยู่เหรอ
‪โทรไปก็ไม่รับ บ้านก็ไม่อยู่ แต่ดูคุณไม่ห่วงเลย
‪ใช่เวลาใช้สมาธิเล่นเกมเหรอครับ
‪ก็ไม่ได้มีสมาธิขนาดนั้นสักหน่อย
‪ไม่หิวเหรอครับ ผมหิวนะ
‪เราไปหาก๋วยเตี๋ยวกินระหว่างรอกันไหมครับ
‪ก๋วยเตี๋ยวอะไรกัน
‪ว่าแต่คุณเจอคู่หมั้นได้ยังไงเหรอครับ
‪เป็นคู่แต่งงานที่ถูกเลือกไว้ให้ตั้งนานแล้วค่ะ
‪อ๋อ แต่งงานการเมืองเหรอ
‪อือ
‪ได้วันแต่งงานหรือยังครับ
‪เดือนหน้าค่ะ
‪แต่คู่หมั้นไปโรงแรมกับผู้หญิงอื่นเนี่ยนะ
‪ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ
‪พวกเขาอยู่คนละห้องกันประตูก็คนละประตู
‪เขากำลังปฏิบัติภารกิจลับกับผู้หญิงคนนั้นค่ะ
‪- แล้วเขาสารภาพรักหรือยัง ‪- สารภาพรัก...
‪ก็...
‪เดี๋ยวเราก็แต่งงานกันแล้ว
‪เห็นไหมๆ ผมเคยบอกคุณที่ดาดฟ้าแล้วใช่ไหม
‪ว่าผมมีอะไรสอนคุณ
‪เอาล่ะ ฟังดีๆ นะครับ
‪คุณอาจฟังดูว่าใจร้าย
‪แต่คุณกับคู่หมั้นจะหวั่นไหวต่อกันได้ยากเลยล่ะ
‪- ทำไมล่ะ ‪- ก็รู้ตอนจบแล้วไง จับแต่งงาน
‪แล้วมันยังไง
‪อยู่ๆ ก็ห้วนใส่ซะงั้น แต่เอาเถอะ
‪สาเหตุที่คนเราใจเต้น
‪เพราะไม่รู้ว่าตอนจบจะเป็นยังไง
‪เราจะคบกันไปเรื่อยๆ หรือเลิกกัน
‪สารภาพรักแล้วจะถูกปฏิเสธหรือจบสวย
‪ไม่รู้เลยว่าจะลงเอยยังไง
‪เลยอยากรู้ คิดตลอด กระวนกระวาย
‪กระสับกระส่าย ปั่นป่วนจะบ้าถึงได้ใจเต้นไง
‪ฉันได้วันแต่งแล้วเลยไม่ใจเต้นงั้นเหรอ
‪คุณได้แต่วัน ไม่ได้หัวใจก็เลยไม่ใจเต้นไง
‪ขอโซจูด้วยค่ะ
‪ค่ะ
‪คนอื่นอยากได้วันแต่งงาน
‪ต้องไปกินข้าว ดื่มชา
‪ดูหนัง สารภาพรัก
‪ทะเลาะกันจนนอนไม่หลับ
‪เลิกกัน วิ่งไปรั้งกันไว้ ทำโน่นนี่ต่างๆ นานา
‪แต่คุณกลับได้วันแต่งงานแล้ว
‪ไม่มีอะไรให้ทำแล้วนี่
‪มันไม่น่าตื่นเต้นแล้ว
‪นี่แหละ ข้อเสียของแต่งงานการเมือง
‪ทำไมถึงรู้ดีเหลือเกิน
‪ผมก็เกือบได้แต่งการเมืองเหมือนกัน
‪แต่ก็ยกเลิกไป
‪แต่พอยกเลิกแล้ว ผมถึงได้เริ่มใจเต้น
‪เลิกคิดถึงเธอไม่ได้เลย
‪ฉันจะปิดไฟนะคะ
‪คุณจะนอนตรงนั้นอีกเหรอ
‪ไม่งั้นแล้วยังไง
‪พื้นมันเย็น คุณจะหนาวนะ
‪มานอนตรงนี้สิ
‪เอาอย่างนั้นเหรอ
‪ตรงนี้หนาวจริงๆ แหละ ‪เมื่อวานปากฉันเกือบม่วง
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪คุณนอนตรงนี้ไง เดี๋ยวผมไปนอนตรงนั้น
‪งั้นคุณก็หนาวสิ
‪ตอนผมฝึกช่วงฤดูหนาว
‪ก็ขุดดินนอนมาแล้ว
‪แค่นี้ไม่เป็นปัญหาหรอก
‪ตอนนี้เหมือนตอนฝึกที่ไหน คุณเป็นคนป่วยนะ
‪จะให้นอนบนเตียงด้วยกันเหรอ
‪อย่าลำบากใจไปเลย
‪นี่มันเตียงผมนะ
‪ฉันบอกคุณอยู่เสมอใช่ไหม
‪ว่าถ้าเราไม่ข้ามเส้นกันก็ไม่เกิดสงคราม
‪นั่นแหละที่ผมจะบอก
‪หลับหรือยังคะ
‪หลับแล้วเหรอ
‪ยังหลับลงอีกเหรอเนี่ย
‪รีจองฮยอกครับ มีไหมครับ
‪มั่นใจใช่ไหมครับ คนไข้ถูกยิงมา
‪- โรงพยาบาลราษฎร เมืองซารีวอนเหรอ ‪- ครับ
‪ลงทะเบียนแค่ชื่อสิบตรีที่เข้ารักษาด้วยกัน
‪ทำให้รู้ช้าครับ
‪ติดต่อพนักงานคุ้มกันที่โรงพยาบาล
‪ให้เฝ้าให้ดี จนกว่าเราจะไปถึง
‪รับทราบครับ
‪(กูซึงจุน)
‪สวัสดีครับ
‪คุณซึงจุน
‪ยุนเซรีเหรอ
‪ผมพยายามติดต่อมิสเตอร์รีไปหลายครั้งเลย
‪คุณ...
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪คราวก่อนฉันวานคุณเรื่องหนึ่ง
‪ที่ให้ฝากบอกข่าวคราวฉันกับพ่อ
‪เป็นยังไงบ้างเหรอ
‪บอกท่านหรือยัง
‪ผมโทรหาคุณหลายครั้งเพราะเรื่องนี้แหละ
‪อย่าคุยกันทางโทรศัพท์เลย
‪คุณอยู่ที่ไหน เดี๋ยวผมไปหา
‪อือ
‪อยู่นี่เองสินะ ผู้กองรีจองฮยอก
‪เราก็ไม่รู้ ตามหาอยู่ตั้งนาน
‪ผมไม่มีเวลา เพราะเข้ารับการผ่าตัด
‪ทำให้รายงานค่ายล่าช้าครับ
‪เพราะสหายยื่นข้อมูลกับโรงพยาบาลช้า
‪เราเลยรู้ช้าไปด้วย
‪เอามาให้ฉันหน่อย
‪ทุกคนออกไปข้างนอกก่อน
‪(รายการเบิกจ่ายอาวุธ)
‪รายการเบิกจ่ายอาวุธกองร้อยที่ห้า
‪ลายเซ็นในนั้นเป็นลายเซ็นสหายใช่ไหม
‪- ครับ ‪- ปืนสั้นกึ่งอัตโนมัติ 9 มม.
‪อัตรากระสุนมูลฐาน
‪อีกทั้งยังเบิกปืนยิงลูกระเบิดด้วย
‪จะไปก่อสงครามที่ไหนงั้นเหรอ
‪กระสุนปืนที่สหายเบิกไป
‪เป็นแบบเดียวกับกระสุนที่โจมตี
‪กองกำลังทหารช่างแถวซารีวอนเมื่อวานนี้
‪นี่มันหมายความว่าอะไรกันนะ
‪แปลว่าผมเป็นคนยิงไงครับ
‪เพื่อปกป้องสายลับจากเกาหลีใต้
‪นายถึงขั้นยิงกองกำลังทหารช่างเลยงั้นเหรอ
‪ไม่ใช่สายลับ
‪แต่เพื่อปกป้องรถที่ผู้หญิงของผมนั่ง
‪ผมแค่ยิงปืนใส่คนที่จงใจ ‪พยายามชนประสานงาเท่านั้นครับ
‪จงใจเหรอ
‪ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้น
‪มีหลักฐานไหม
‪แล้วสหายผู้พันมีหลักฐานอะไร ‪ถึงมั่นใจว่าเธอเป็นสายลับครับ
‪- เรื่องนั้น... ‪- คนในหน่วยสาม
‪ฝ่ายแนวร่วมบอกมาเหรอครับ
‪จริงสิ จองฮยอกเรื่องที่นายขอเมื่อวันก่อนน่ะ
‪ฉันสืบดูแล้ว ผู้พันโชชอลกังขอให้ ‪หัวหน้าฝ่ายชเวที่เขาเคยแอบติดต่อ
‪ช่วยเป็นสะพานให้กับ ‪คนในหน่วยสามของฝ่ายแนวร่วม
‪เห็นว่าขอให้สืบเรื่องบุคคลประเภท 11
‪นายมีเรื่องอะไรหรือเปล่า
‪กฎระเบียบปกป้องข้อมูลบุคคลคุ้มครอง ‪มาตราสาม วรรคสอง
‪"ในกรณีที่จะตรวจสอบข้อมูลส่วนตัว ‪ของบุคคลคุ้มครองพิเศษ
‪แม้แต่บุคคลประเภท 11 ด้วยกันก็ตาม ‪จะต้องมีนโยบาย
‪หรือยื่นหนังสือก่อน จึงจะทำได้"
‪กฎว่าอย่างนั้นนะครับ
‪เอายังไงดีครับ
‪ผมยื่นขอให้สอบสวนแจกแจงได้ไหม
‪นี่ สหายรีจองฮยอก
‪ดูเหมือนนายมีเรื่องจะพูดมากมาย
‪งั้นไปพูดแบบนี้ในห้องสืบสวน ‪กระทรวงความมั่นคงดู
‪สิบตรี
‪จับตัวรีจองฮยอกไปเดี๋ยวนี้
‪มีเหตุด่วนให้รีบมาพาตัวคนที่เพิ่งผ่าตัด
‪จากแผลถูกยิงไปงั้นเหรอ
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪มีคนจากกระทรวงความมั่นคงแห่กันมา
‪ไหนจะอธิบดีกรมการปกครองอีก
‪เริ่มต้นวันได้สนุกมากเลยล่ะ
‪มีข่าวลือว่าลูกชายอธิบดีกรมการปกครอง
‪เข้ารักษาที่โรงพยาบาลเราด้วย
‪ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน
‪คนไข้ที่มาห้องฉุกเฉินเพราะถูกยิงไง
‪คนที่หล่อๆ ตัวสูงๆ น่ะเหรอ
‪สหายคนนั้นเป็นลูกชายอธิบดีกรมการปกครองล่ะ
‪ทุกคนฟังนะ
‪ฉันจะแต่งงานเข้าบ้านอธิบดีกรมการปกครอง
‪แล้วเปลี่ยนแปลงสถานะการเงิน
‪ของโรงพยาบาลเราแบบพลิกฝ่ามือเลยล่ะ
‪แต่เขามีผู้หญิงคนนั้นด้วยนะ
‪มีคนรักษาประตูแล้วจะยิงเข้าประตูไม่ได้หรือไง
‪ก็ยิงไม่ได้ไง
‪ดัน จองฮยอกอยู่ห้องอะไรนะ
‪ทำอะไรคะ คุณเป็นใคร
‪คุณเป็นใครกันแน่
‪บังทันโซนยอนดัน
‪ฉันเห็นนะว่าเธอดูเอ็มวีของบีทีเอส
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ไม่หรอก ฉันสิต้องขอโทษ
‪ไปแบบเงียบๆ กันเถอะ
‪แกขอแค่ให้ฉันทำให้คนที่แกแนะนำ
‪ขึ้นเครื่องในฐานะนักกีฬาทีมชาติก็พอ
‪แล้วทำไมกระทรวงความมั่นคง ‪ถึงได้จะมาจับแกกัน
‪ที่รักคะ
‪ยังไม่บอกเหตุผลอีกเหรอ
‪พอก่อนเถอะค่ะ ไว้ทีหลังเถอะ
‪คุณไม่ต้องมายุ่งเลย
‪แกไปก่อเรื่องอันตรายอะไรมากันแน่
‪แค่แกทำผิดนิดเดียว
‪ก็มีคนจ้องจับผิดคอยจะทำลายฉันรอบด้านแล้ว
‪ฉันเหลือลูกชายอยู่คนเดียว...
‪ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้คะ เขาเป็นลูกฉันนะ
‪เขาเพิ่งถูกยิงมานะคะ
‪เกือบตายเลยด้วย
‪ลูกชายที่เหลืออยู่คนเดียวของคุณน่ะ
‪เขาไม่ได้เรียกให้พ่อแม่มาจัดงานศพ
‪แค่ให้มาที่ห้องพักฟื้นก็ต้องขอบคุณแค่ไหนแล้ว
‪ดีแค่ไหนแล้วที่เขายังมีชีวิตอยู่
‪"บาดเจ็บตรงไหน
‪เจ็บมากหรือเปล่า" ‪แค่ปลอบเขายังทำไม่ได้เลย
‪ทำไมอยู่ๆ ถึงมาต่อว่าเขาคะ
‪คุณเป็นพ่อเขา ‪หรือมาจากกระทรวงความมั่นคงกันคะ
‪จองฮยอก
‪ตายแล้วๆ จองฮยอก
‪ไหนดูซิๆ
‪แขนขาโอเคดีสินะ
‪นี่มันเคราะห์ร้ายอะไรกันคะ
‪โดนยิงงั้นเหรอ
‪แบบนี้ให้จองฮยอกเป็นทหารต่อได้เหรอคะ
‪แม่คะ ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดอะไร...
‪ก่อนที่จะเกิดเรื่องใหญ่กว่านี้
‪ให้เขาเปลี่ยนอาชีพดีไหมคะ
‪ครอบครัวฉันมีแม่ม่ายคนเดียวก็พอแล้วค่ะ
‪จองฮยอกเองก็ชอบทางศิลปะ ‪ตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอคะ
‪โชคดีที่เขาได้แม่ที่เคยเป็นนักแสดง
‪หน้าตาก็ดี
‪มีเลือดด้านศิลปะแต่เกิด
‪ฉันชอบตรงจุดนี้ตั้งแต่แรก
‪เลยผลักดันให้หมั้นกับลูกชายคนรอง ‪มากกว่าลูกชายคนโต
‪แม่ พอสักที
‪ขอโทษค่ะ
‪พอดีแม่หนูได้ยินข่าวแล้วตกใจไปหน่อยค่ะ
‪จริงค่ะ
‪แทบสติแตกเลยล่ะค่ะ
‪ผมทำให้ทุกคนต้องลำบาก
‪ต้องขอโทษจริงๆ ครับ
‪อย่างที่เห็น การผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี
‪แค่รอให้ฟื้นตัวดีเท่านั้น ไม่ต้องกังวลนะครับ
‪ไปกัน
‪(โรงพยาบาลราษฎร เมืองซารีวอน)
‪ขอบคุณนะ เธอนั่งเถอะ
‪แต่ทำไมพี่ถึงพูดสำเนียงโซลเก่งจังเลยคะ
‪หนูดูละครแล้วลองพูดตาม
‪- แต่ไม่ได้เลยค่ะ ‪- เรื่องสำเนียงการพูด...
‪แค่ฟังเยอะๆ ลองพูดเยอะๆ ก็พอ
‪เทคนิคคือตั้งใจฝึกพื้นฐานนี่เองสินะคะ
‪พี่คะ
‪หนูชื่อฮยอนมินจี อาร์มี่อันดับหนึ่งของพยองยางค่ะ
‪อือ ยินดีที่ได้เจอนะ
‪แล้วพี่เมนใครเหรอคะ
‪- ฮะ ‪- หนูเมนจอนจองกุกค่ะ
‪มีเสน่ห์สุดๆ เลยค่ะ
‪แล้วพี่ล่ะคะ พี่เมนใครคะ
‪ฉันเมน...
‪รีจองฮยอก
‪เอ๊ะ
‪เขามีเสน่ห์สุดๆ ไปเลย
‪เมนฉันเลยล่ะ
‪ไปนะ
‪บาย
‪(โรงพยาบาลราษฎร เมืองซารีวอน)
‪อย่างเจ๋ง
‪ดูเหมือนจะมีคนดูแลอยู่อีกนะคะ
‪ใครกันคะ
‪คนที่สหายคิดครับ
‪คุณว่าเป็นสหายที่ปฏิบัติภารกิจร่วมกัน
‪เพื่อนร่วมงานดูแลกันด้วยเหรอคะ
‪สหายซอดัน
‪ผมมีเรื่องต้องบอกครับ
‪ตอนแรกผมไม่ได้ตั้งใจหลอกคุณ
‪แต่ก็หลอกคุณไปจนได้
‪พูดเรื่องอะไรคะ
‪ผมชอบ...
‪ผู้หญิงคนนั้น
‪ผมชอบเธอ
‪คิดว่าคุณหลอกฉันอยู่เหรอคะ
‪เปล่าเลยค่ะ ฉันไม่ได้ถูกหลอก ‪เพราะงั้นคุณไม่ได้หลอกฉันค่ะ
‪คุณไม่เคยหลอกฉันเลยค่ะ
‪ผมคิดว่าผมแต่งงานโดยไม่ได้ชอบสหายได้
‪แต่ผมคิดว่าผมแต่งงาน
‪โดยที่ชอบพอคนอื่นอยู่ไม่ได้
‪ฉันได้ยินว่าเธอจะจากไปเร็วๆ นี้
‪ไม่ใช่เหรอคะ
‪- ใช่แล้ว ‪- นั่นคือเหตุผลค่ะ
‪ไม่รู้ตัวเหรอคะ
‪เพราะเธอกำลังจะจากไป ‪คุณเลยเสียใจที่ต้องจากกัน
‪กลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีก
‪เพราะแบบนั้นคุณถึงได้ใจเต้นค่ะ
‪หลอกตัวเองว่ามันคือความรัก
‪ผมไม่ได้หลอก...
‪ที่ความสัมพันธ์เราจืดชืดเพราะเราได้วันแต่งแล้ว
‪ก็เลยไม่ใจเต้น
‪นี่เป็นข้อเสียของแต่งงานการเมืองค่ะ
‪สหายพูดเรื่องอะไร...
‪ยังไงก็ตาม
‪การแต่งงานของเราจะไม่เปลี่ยนแปลงค่ะ
‪คุณชอบสหายคนนั้นเหรอ
‪ชอบไปเถอะค่ะ
‪เพราะเมื่อเธอจากไป
‪ความรู้สึกจะหายไปเอง
‪มันจะหายไปเอง
‪(แผนกผ่าตัดทั่วไป)
‪คุยกันเสร็จแล้วเหรอ น่าจะคุยนานกว่านี้หน่อยสิ
‪แม่คะ ชุดแต่งงานหนู...
‪หือ
‪ไปวัดชุดแต่งงานกันค่ะ
‪เราต้องรีบเตรียมงานแต่งแล้ว
‪ได้สิๆ
‪ขอบคุณนะ
‪ถ้าอยู่ที่นั่นต่อคงเป็นเรื่องแน่
‪ทำไมเหรอ
‪อ๋อ...
‪ก็มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ
‪แต่ตอนนี้เรากำลังไปไหนเหรอ
‪ที่พักของผมตอนอยู่ที่นี่น่ะ
‪ดูคุณแล้ว
‪คงไม่ค่อยได้กินข้าวดีๆ พักผ่อนสบายๆ
‪ไปทานของอร่อย แล้วพักผ่อนหน่อยเถอะ
‪ที่ไหนเหรอ
‪ไปถึงเดี๋ยวก็รู้
‪อะไรกัน บ้านหรูหราแบบนี้
‪อะไรกัน ลูกสาวคนดังของท่านประธานยุน
‪เห็นแค่นี้ก็ตกใจเหรอ
‪บอกเรื่องนั้นฉันมาก่อน
‪คุณติดต่อบ้านฉันหรือยัง
‪นั่งก่อนเถอะ
‪- คุณติดต่อหรือยัง ‪- ที่นี่โทรไปเกาหลีใต้ไม่ได้
‪ผมเห็นว่าคุณรีบ
‪เลยติดต่อผ่านเพื่อนที่อยู่ต่างประเทศไปแล้ว
‪- แล้วยังไง ‪- แล้วจะยังไงล่ะ
‪ก็วุ่นวายเลยล่ะ ทุกคนโล่งใจที่คุณยังไม่ตาย
‪จริงเหรอ ใครกัน แม่เหรอ หรือว่าพ่อ
‪ทุกคนนั่นแหละ
‪ทั้งพ่อ แม่ พี่ๆ ของคุณต่างดีใจกันใหญ่เลย
‪โกหกใช่ไหม
‪- ฮะ ‪- ยุนเซจุน ยุนเซฮยอง
‪สองคนนั้นไม่มีทางดีใจหรอก
‪ไม่ว่าจะฟาดฟันกันยังไง ‪ครอบครัวก็คือครอบครัวนะ คุณเซรี
‪ยังไงก็เป็นครอบครัว ไม่ใช่คนอื่น
‪เห็นเขาว่าคุณหายสาบสูญไปนี่
‪เพราะอุบัติเหตุร่มร่อน
‪คุณติดต่อพวกเขาได้จริงๆ สินะ
‪ก็บอกแล้วไง
‪แล้วทำไมถึงมาตกที่นี่นะ
‪น่าทึ่งสุดๆ เลย
‪อากาศวันนั้นน่ะสิ
‪ฉันมารู้ทีหลังว่าร่มร่อน
‪เป็นเครื่องร่อนไม่มีเครื่องยนต์ ‪ทำให้เรดาร์จับไม่ได้
‪ซวยซ้ำซวยซ้อนน่ะ
‪เพราะแบบนี้ตามหายังไงก็เลยไม่เจอกันน่ะสิ
‪พี่คุณเขาตามหาอย่างหนัก ‪ถึงขั้นจ้างธุรกิจผิดกฎหมายเลยนะ
‪ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าคุณยังไม่ตาย ‪เขาบอกว่าไม่ต้องห่วง
‪อย่าเพิ่งรีบพยายามกลับไปตอนนี้
‪ตอนนี้การเมืองอ่อนไหว
‪และคุณก็เป็นคนมีชื่อเสียงด้วย
‪เขาบอกว่า...
‪จะหาวิธีให้คุณกลับไปได้เงียบๆ อย่างปลอดภัย
‪จริงสิ เขาบอกว่าถ้าคุณเซรีไม่อยู่ ‪ก็ไม่มีความหมาย
‪เลยเลื่อนประชุมผู้ถือหุ้นด้วย
‪(การประชุมผู้ถือหุ้นครั้งที่ 36)
‪ก่อนเปิดการประชุม
‪ผมอยากชี้แจงข้อเท็จจริง ‪เกี่ยวกับข่าวลือเรื่องครอบครัวของผม
‪ที่กำลังเผยแพร่ในข่าวตลาดหุ้น
‪เมื่อเร็วๆ นี้ด้วยตัวเองครับ
‪ยุนเซรีซึ่งเป็น...
‪ประธานบริษัทเซรีส์ชอยส์และลูกสาวของผม
‪หายสาบสูญไปหลังเกิดเหตุไม่คาดคิด
‪ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ‪เราค้นหากันอย่างไม่เปิดเผย
‪แต่เรายังตามหาเธอไม่พบครับ
‪ตามกฎบัญญัติทะเบียนครอบครัวมาตราที่ 90
‪เรื่องระเบียบการอนุมัติการเสียชีวิต...
‪เราได้แจ้งเสียชีวิตเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ
‪(การประชุมผู้ถือหุ้นครั้งที่ 36)
‪เห็นข่าวนี้หรือยัง ยุนเซรีตายแล้ว
‪แฟนเก่าชาซังอูไม่ใช่เหรอ
‪- ใช่แล้วๆ ‪- ตายแล้วงั้นเหรอ
‪อือ ชางชิก
‪(แจ้งเสียชีวิตยุนเซรี ประธานเซรีส์ชอยส์แล้ว)
‪ฮัลโหล ซูชาน
‪นายเป็นลมไปแล้วเหรอ
‪(การประชุมผู้ถือหุ้นครั้งที่ 36)
‪จะบ้าตาย
‪ในหุ้นออกจำหน่ายที่มีสิทธิ์ออกเสียงทั้งหมด
‪นับเป็น 94,823,847 หุ้น
‪รวมผู้ถือหุ้นที่ยื่นใบมอบอำนาจแล้ว ‪มีผู้ถือหุ้นทั้งหมด 5,798 คน
‪ที่ใช้สิทธิ์ออกเสียงเท่ากับ 70,040,947 หุ้นครับ
‪สองในสามของผู้ถือหุ้น ‪ที่เข้าร่วมทั้งหมดได้เห็นด้วยให้...
‪คุณยุนเซฮยองเข้ารับ ‪ตำแหน่งในการบริหารต่อไปครับ
‪สหายเจ้าของร้านต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ
‪ถ้าถูกจับได้ว่าขายชุดแต่งงาน ‪ฉันก็ถูกส่งไปอาโอจิน่ะสิ
‪ช่วยเข้าใจหน่อยนะคะ
‪ดันไปอยู่เมืองนอกมาสวยขึ้นเป็นกองเลย
‪นั่งลงสิ
‪คุณเพิ่งกลับจากเซี่ยงไฮ้วันนี้
‪มีอะไรมาใหม่บ้างไหม
‪คิดว่าฉันไปถึงที่นั่นเพื่อไปกิน ‪เสี่ยวหลงเปาอย่างเดียวเหรอคะ
‪นิตยสารแต่งงานใหม่ล่าสุด ‪ของเพื่อนบ้านข้างล่างค่ะ
‪ยังอุ่นๆ อยู่เลยสินะ
‪ฉันแอบเอาเข้ามา กลัวจนใจจะวายเลยค่ะ
‪ลองเลือกชุดสวยๆ ดูสิ
‪ใบหน้าสหายซอดันขาวนวล คางก็เรียวยาว
‪ถ้าเป็นชุดเจ้าสาวแบบเปิดไหล่และกระโปรงฟู
‪น่าจะดูสวยเลยนะคะ
‪กระโปรงฟูๆ จะดีเหรอ
‪สหายซอดันลดความอ้วนได้กำลังดี
‪ดูเธอสิคะ ใส่ชุดไหนก็ดูสวยทั้งนั้น
‪ลดมากไปน่ะสิ
‪(ยุนเซรีไม่ปรากฏตัวในที่สาธารณะ)
‪เป็นยังไง มีชุดที่ชอบไหม
‪(หายสาบสูญจากอุบัติเหตุร่มร่อน)
‪นี่ เขาให้เลือกชุดแต่งงาน มัวอ่านอะไรอยู่
‪แม่คะ
‪หนูมีที่ที่ต้องไป
‪ที่ไหน
‪- เปิดประตูด้วยค่ะ ‪- นี่ เอาไปไม่ได้นะ วางลงเลย
‪เปิดประตูเดี๋ยวนี้ค่ะ
‪(ยุนเซรีไม่ปรากฏตัวในที่สาธารณะ)
‪- ไม่เจอเหรอ ‪- ครับ ไม่เจอเลยครับ
‪ถ้าฉันรู้แบบนี้
‪ฉันคงไม่ไปสกีรีสอร์ตมาชิกรยองหรอก
‪แล้วก็คงไม่พลาดโอกาสล้ำค่า ‪ที่จะได้พบอธิบดีกรมการปกครอง
‪แต่ยังไงลูกชายของเขา
‪ก็ขอความช่วยเหลือจากเราอยู่นะครับ
‪โอ้ ใช่แล้ว
‪เคยมีคนบอกว่าชีวิตฉันจะพลิกผัน ‪ตอนอายุประมาณ 55
‪เขาขอดูกล้องวงจรปิดใช่ไหม
‪ถ้ามีอะไรที่ต้องการหาก็เรียกพวกเราสิครับ
‪เราคัดสำเนา
‪เอาไปให้ดูสบายๆ ที่เตียงได้นะครับ
‪ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณที่ให้เราดูนะครับ
‪พวกคุณยุ่งอยู่ กลับไปทำงานเถอะครับ
‪มีใครยุ่งอยู่ไหม
‪พวกเราว่างครับ
‪เราไม่เป็นไร เชิญดูตามสบายเลยครับ
‪นี่ไง
‪อะไรครับ มีเรื่องอะไรเหรอ
‪ผมขอใช้โทรศัพท์ได้ไหมครับ
‪ทำไมต้องถามด้วยครับ คนกันเองแท้ๆ
‪ใช้ของทุกอย่างที่อยู่ในโรงพยาบาลนี้ ‪ได้ตามสบายเลยครับ
‪ได้ข้อมูลทะเบียนรถมาหรือยังครับ
‪นี่เป็นทะเบียนรถที่ใช้คุ้มครองราษฎรก็จริง
‪แต่เป็นทะเบียนปลอมล่ะ
‪- ทะเบียนปลอมเหรอครับ ‪- ใช่
‪เราต้องสืบเพิ่ม และดูเหมือน...
‪เป็นรถที่กองพันสืบสวนอาชญากรรรม ‪กระทรวงความมั่นคงใช้
‪เป็นรถเกณฑ์ที่ใช้ในกิจกรรมระยะยาวของบ้านพัก
‪แต่บ้านพักนี้ปิดไปแล้วนะ
‪นี่มันเรื่องอะไรกันนะ
‪บ้านพักอยู่ที่ไหนครับ
‪จากแผนที่อิเล็กทรอนิกส์แล้ว
‪อยู่พิกัด 35 ถึง 129 เขตบงด็อก เมืองแคซอง
‪แต่คงหาเจอได้ไม่ง่ายเลย
‪คุณน่าจะปลุกฉัน
‪คุณดูเหนื่อยๆ น่ะ
‪ฉันขอใช้โทรศัพท์หน่อย
‪นั่งเถอะ ผมจัดโต๊ะแล้ว ทานข้าวกัน
‪ขอโทรศัพท์ก่อน
‪โทรศัพท์ทำไม
‪ฉันออกมาไม่ได้บอกเขา เขาน่าจะรออยู่
‪ใคร บอดี้การ์ดคนนั้นเหรอ
‪อือ
‪ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้วนี่
‪อะไรนะ
‪ตอนนี้เขาไม่จำเป็นแล้ว
‪ยุนเซรีเหรอคะ ชื่อสหายคนนั้น
‪คุณมีผมนะ
‪คุณอยู่กับผมที่นี่แล้วค่อยกลับไปก็ได้
‪ทำไมต้องไปอยู่กับเขาด้วย
‪คุณบอกว่าเกิดเรื่องวุ่นนี่เพราะงั้นถึงได้หนีมา
‪สถานการณ์แบบวันนี้
‪ไม่ใช่แค่คุณเซรี ‪แต่เขาก็อันตรายไปด้วยไม่ใช่เหรอ
‪ความจริงคุณแค่จากไป ก็จบเรื่องแล้ว
‪แต่เขา...
‪เขาต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป
‪ไม่คิดว่าคุณทำเกินไปหน่อยเหรอ
‪เพราะคุณ เขาคนนั้น...
‪อาจตายได้เลยนะ
‪อธิบายให้ฉันฟังได้ไหมว่านี่คืออะไร
‪(ยุนเซรีไม่ปรากฏตัวในที่สาธารณะ)
‪ผู้หญิงแบบนี้เองเหรอคะ
‪ผู้หญิงที่คุณบอกว่าชอบ
‪พูดมาสิคะ
‪คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมคะ ตัวตนที่แท้จริงของเธอ
‪ผมรู้อยู่แล้ว
‪ทำไมหญิงเกาหลีใต้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะ
‪ตอนแรกเป็นอุบัติเหตุ
‪ต่อมาก็เป็นเรื่องบังเอิญ
‪- เดี๋ยวเธอก็กลับไปแล้ว ‪- เลยปกปิดเรื่องเธอเหรอคะ
‪ใช่
‪คุณอาจเสียทุกอย่างเพราะปกปิดเรื่องเธอได้นะ
‪ผู้หญิงคนนี้
‪อาจทำให้คุณตายได้เลยนะ
‪ถึงอย่างนั้น
‪ก็ยังชอบเธอเหรอคะ
‪(ลุ่มลึกด้วยกรดคาร์บอร์นิกร้อยเปอร์เซ็นต์)
‪(รสชาตินี้สิเบียร์แท้แน่นอน)
‪(เบียร์ชั้นเลิศ)
‪สมัยเรียนคุณซังอูเล่นดนตรีคลาสสิกนี่
‪รู้จักเพลงนี้บ้างไหม
‪เพลงอะไรเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันเคยได้ยินมาจากที่ไหนสักแห่ง
‪แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเล่น
‪ฉันลองค้นดูหมดแล้ว
‪ถามเพื่อนที่เล่นดนตรีด้วย
‪แต่ไม่มีใครรู้จักเลย
‪ลองเล่นดูอีกทีสิ
‪ไม่รู้จักแฮะ
‪ฉันอยากฟังเพลงนี้อีกสักครั้ง
‪แต่ไม่มีใครรู้จักเลย
‪ไปได้ยินจากไหนมา
‪หลายปีก่อน
‪ฉันเคยไปที่สวิส
‪ตอนนั้นฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่
‪ฉันคิดว่าไหนๆ แล้วใช้เวลาสุดท้ายในที่ที่วิวสวยๆ
‪ก็น่าจะดีเหมือนกัน
‪แต่ก็ตระหนักได้ตอนไปเที่ยวว่า
‪แค่ไม่อยากมีชีวิตไม่ได้แปลว่าอยากตาย
‪ฉันแค่ต้องการกำลังใจ
‪"แม้จะไม่ใช่ชีวิตที่ได้รับความรักจากผู้คนที่รัก
‪แต่ก็ยังมีชีวิตต่อไปได้
‪มีชีวิตต่อไปเถอะ"
‪ฉันอยากให้มีคนพูดกับฉันแบบนั้น
‪แล้วตอนนั้น
‪ฉันก็ได้ยินเพลงนั้น
‪ราวกับเป็นคำตอบ
‪"มีชีวิตต่อไปนะ
‪ต้องมีชีวิตต่อไปให้ได้"
‪เหมือนเพลงนั้นให้กำลังใจฉันอยู่
‪คุณบอกว่าชอบเขานี่ หายมาแบบนี้ถูกแล้ว
‪ถอนหมั้นแล้ว จะเป็นคนรักได้ไง
‪เธอบอกเองว่าเลิกกันแล้ว
‪คุณจะบอกให้ฉันแต่งงานปลอมๆ ด้วยงั้นเหรอ
‪ฉันก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้อง
‪คนที่ฉันจะแต่งงานด้วยค่ะ
‪พาหญิงเกาหลีใต้คนนั้นมาตรงหน้าฉันเดี๋ยวนี้
‪ผมมารับแล้วเพราะคิดว่าคุณน่าจะรออยู่
‪การที่คุณกลับไปอย่างปลอดภัย
‪อาจทำให้คุณรีจองฮยอกไม่ปลอดภัยก็ได้