‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪(ยุนเซรีไม่ปรากฏตัวในที่สาธารณะ)
‪(คำให้การจากคนใกล้ตัวว่า ‪หายสาบสูญจากอุบัติเหตุร่มร่อน)
‪พูดมาสิคะ
‪คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมคะ ‪ตัวตนที่แท้จริงของเธอ
‪ผมรู้อยู่แล้ว
‪ทำไมหญิงเกาหลีใต้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะ
‪ตอนแรกเป็นอุบัติเหตุ
‪ต่อมาก็เป็นเรื่องบังเอิญ
‪- เดี๋ยวเธอก็กลับไปแล้ว ‪- เลยปกปิดเรื่องเธอเหรอคะ
‪ใช่
‪คุณอาจเสียทุกอย่าง ‪เพราะปกปิดเรื่องเธอได้นะคะ
‪ผู้หญิงคนนี้
‪อาจทำให้คุณตายได้เลยนะ
‪ถึงอย่างนั้น
‪ก็ยังชอบเธอเหรอคะ
‪พูดตามตรง
‪ผมก็ไม่อยากตายหรอกนะ
‪ไม่มีใครอยากตายหรอก
‪แต่ว่า...
‪ผมไม่มีทางเลือก
‪หมายความว่าอะไรคะ
‪ผม...
‪เคยสูญเสียคนที่รักที่สุดในโลกไป ‪เพราะปกป้องเขาไม่ได้
‪พี่...
‪ตายไปยังจะดีเสียกว่า
‪แล้วยังไงคะ
‪ผมเลยต้องส่งเธอกลับบ้านอย่างปลอดภัยครับ
‪ต่อให้เกิดอะไรขึ้นกับผมระหว่างนั้น
‪มันก็คงช่วยไม่ได้จริงๆ
‪ต่อให้ต้องตาย
‪ก็ไม่เป็นไรเหรอคะ
‪ไม่เป็นไรเหรอ
‪ถ้าเกิดเรื่องขึ้นกับเขาเพราะคุณ
‪เขาถูกยิงมานี่นา
‪คุณบอกว่าวันนี้พวกทหารแห่จะมาจับเขานี่
‪นอกจากปืนกับทหารแล้ว
‪ก็ไม่รู้ว่าเขาจะโดนอะไรอีก
‪แบบนั้นก็ยังไม่เป็นไรเหรอ
‪นี่คุณกำลังขู่ฉันเหรอ
‪ไม่ได้ขู่ ผมพูดความจริง
‪ปกติคุณฉลาดจะตาย ยุนเซรี
‪คิดดูดีๆ สิ
‪ถ้าคุณขอบคุณหรือรู้สึกผิดต่อเขา
‪หรือถ้าหากว่า...
‪คุณชอบเขา
‪หายตัวมาแบบนี้เลยดีกว่า
‪คุณก็รู้นี่
‪คุณไม่รู้ว่าทางเขาเป็นยังไง ‪แล้วยังจะติดต่อไปอีกเหรอ
‪จะราดน้ำมันลงบนกองไฟหรือไง
‪คิดไตร่ตรองดูให้ดี
‪จนถึงตอนนี้คุณแค่ดวงดี
‪แต่ในอนาคตถ้าคุณพลาดนิดเดียว
‪คนที่ซ่อนคุณ คนที่ช่วยคุณ
‪อาจจะเป็นอะไรไปก็ได้
‪หลีกทางด้วยครับ
‪ผมต้องไปแล้ว
‪ไม่ว่ายังไงคุณก็จะปกป้องผู้หญิงคนนั้นเหรอคะ
‪ฉันก็เหมือนกันค่ะ
‪ฉันก็...
‪จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้อง ‪คนที่ฉันจะแต่งงานด้วยค่ะ
‪ฉันทนดูคุณ...
‪เดินไปตายแบบนั้นไม่ได้ค่ะ
‪ฉันเตือนคุณแล้วนะคะ
‪อย่าทำอะไรให้ต้องเสียใจภายหลัง
‪โธ่ ที่รัก
‪ตอนนี้เลิกงานไม่ใช่ปัญหานะ
‪ไม่รู้ว่าลูกชายท่านอธิบดีกรมการปกครอง ‪จะโทรมาตอนไหน
‪คุณชอบร้องอยากไปพยองยางไม่ใช่เหรอ
‪โอกาสทำดีให้เขาเห็นแบบนี้ไม่มีอีกแล้วนะ
‪ใครน่ะ
‪- มีอะไรครับ ‪- ผมจำได้ที่คุณบอกว่า
‪ผมใช้ของทุกอย่างที่โรงพยาบาล ‪เหมือนของของผมได้
‪แน่นอนครับ ใช้ได้ตามสบายเลยครับ
‪แล้วเจอกันนะครับ
‪ขับรถดีๆ ครับ
‪(ห้องฉุกเฉิน)
‪(การแพทย์ฉุกเฉิน)
‪(ค้นหาเส้นทาง)
‪ตั้งแต่คุณเซรีเข้ามา ‪ชีวิตของเขาก็คงเริ่มผิดพลาดไป
‪(แจ้งเหตุ กระทรวงความมั่นคง 110 ‪กรมสันติบาล 118)
‪ออกจากวงโคจรที่เคยเป็น
‪เดินบนเส้นทางที่ไม่เคยเดิน
‪จุดจบจะอยู่ตรงไหนกันนะ
‪จะมีอะไรอยู่ตรงนั้น
‪คุณไม่กลัวเหรอ
‪(ตอน 8)
‪(โรงพยาบาลราษฎร เมืองซารีวอน)
‪สหายเซรี ไม่ได้ถูกลักพาตัวไปใช่ไหมครับ
‪นายก็เห็นเธอเดินออกไปเองนี่
‪เดี๋ยวนะ ถ้าเธอรู้จักผู้ชายคนนั้น ‪ตั้งแต่อยู่เกาหลีใต้แล้ว
‪เขาเป็นคนรักเธอเหรอครับ
‪ไม่ใช่หรอก
‪เธอคงเห็นกองพันความมั่นคงแห่มา ‪กลัวว่าจะทำให้ฉันต้องลำบาก
‪คิดแบบนั้นแล้วเลยพยายามหนีไปซ่อนตัวสักพัก
‪ถ้าคิดแล้ว ทำไม...
‪ถึงติดต่อไม่ได้ล่ะครับ
‪สหายผู้กอง
‪โทรศัพท์เคลื่อนที่ใช้ได้แล้วครับ
‪(พยองยาง)
‪โอ๊ะ สหายเซรีหรือเปล่าครับ
‪ยัยแม่หญิงเหรอครับ
‪ผมเอง
‪คุณคิดว่าใครถึงรับด้วยคำว่า "ผมเอง"
‪รอยุนเซรีอยู่เหรอครับ
‪ผมกูซึงจุนนะ
‪ผมรู้ว่าคุณอยู่กับสหายเซรี
‪ที่นั่นที่ไหน ผมจะไปหาเอง
‪ผมกลัวว่าคุณที่ร่างกายยังไม่หายดี
‪จะเที่ยวไปตามหาเธอที่ไหนเลยติดต่อมา
‪แต่คุณดันรู้อยู่แล้ว ผมโทรมาเสียเที่ยวเหรอ
‪ผมถามว่าคุณอยู่ที่ไหน
‪ยุนเซรีอยู่กับผมครับ
‪แถมยังปลอดภัยและสะดวกสบายสุดๆ
‪เพราะงั้นไม่ต้องตามหาเธอแล้วครับ
‪ที่เหลือผมจะจัดการเอง
‪ยุนเซรีก็ต้องการแบบนั้นเหมือนกัน
‪เข้าใจแล้ว
‪แต่ก่อนอื่นผมขอฟังเสียงเธอหน่อย ‪จะได้รู้ว่าเธอสบายดี...
‪ฮัลโหล ฮัล...
‪ทำไมครับ
‪- วางไปแล้วน่ะสิ ‪- เธออยู่กับใครครับ
‪จะใครซะอีกล่ะ ก็คนรักจากเกาหลีใต้ไง
‪เลขหมายนี้ไม่สามารถติดต่อได้ ‪เนื่องจากปิดการใช้...
‪ปิดโทรศัพท์เคลื่อนที่เหรอครับ
‪จะถามทำไม คงปิดเครื่องน่ะสิ
‪แล้วทำไมสหายเซรีไม่โทรมาเอง
‪เธอไม่กล้าออกหน้าเอง
‪เลยให้คนรักจากเกาหลีใต้โทรให้ไง
‪ลองโทรอีกครั้งสิครับ
‪จะโทรไปทำอะไรอีก
‪เธอได้เจอคนรักจากเกาหลีใต้อีกครั้ง
‪คงอยากลืมอดีตทั้งหมดซะละมั้ง
‪ยัยแม่หญิงนั่น
‪- โชคดีจังโว้ย ไชโย ‪- ก็บอกว่าไม่ใช่คนรักไง
‪บอกว่าไม่ใช่ไง
‪นายไม่รู้อะไรสักหน่อย
‪ชอบพูดเองเออเอง นิสัยเสียนะ
‪ที่เกาหลีใต้พวกเขาเคย...
‪ก็บอกว่าไม่ใช่ไง
‪พวกเขาถอนหมั้นกันไปแล้ว ‪จะเป็นคนรักได้ยังไง
‪ถอนหมั้นเหรอ งั้นแปลว่า ‪เธอเคยหมั้นกับเขามาก่อนเหรอครับ
‪มิน่าล่ะ ฉันว่าแล้วว่าไม่ใช่คนรู้จักธรรมดา
‪คนรู้จักธรรมดาสิ ต้องเป็นคนรู้จักธรรมดาอยู่แล้ว
‪สหายไม่รู้จักคำว่าถอนหมั้นเหรอ
‪ยกเลิกการหมั้นไปแล้ว
‪ยกเลิกไปแล้ว ก็เป็นแค่คนรู้จักกันเฉยๆ
‪แล้วทำไมต้องโมโหด้วยครับ
‪ฉันโมโหตอนไหน
‪สหายชีซูชอบทำนิสัยเสียตลอด
‪ฉันเลยใช้โอกาสนี้ตำหนิเฉยๆ
‪โมโหอะไรตอนไหนกัน
‪ใครครับ
‪หนูมานี่เพราะพวกพี่ๆ เสียงดังค่ะ
‪ช่วยเบาเสียงด้วยค่ะ
‪เอ่อ ขอโทษนะ
‪(รีจองฮยอก)
‪พี่คือรีจองฮยอกเหรอ
‪ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‪รู้จักฉันด้วยเหรอ
‪แล้วพี่สาวคนสวยที่พูด ‪สำเนียงเกาหลีใต้เก่งๆ ไปไหนแล้วคะ
‪พี่เขาบอกว่าคนที่ชื่อรีจองฮยอกเป็นเมนเธอ
‪บอกว่ารวยเสน่ห์สุดๆ
‪เมนเหรอ แล้วที่บอกว่า ‪รวยเสน่ห์สุดๆ คืออะไรครับ
‪สหายจูมอก ล่ามทีสิ
‪เป็นคำสแลงใหม่ของเกาหลีใต้ครับ
‪เมนก็คือหลัก
‪หมายถึงคนที่รักที่สุด
‪คำว่า "เมน" ไว้ใช้เรียกคนที่ปลื้ม ‪หรือรักเป็นอันดับหนึ่งครับ
‪ไม่ใช่ว่านายไม่รู้แล้วโม้ไปทั่วอยู่นะ
‪ผมเปล่านะครับ
‪"เมน" มีความหมายแบบนั้นแหละค่ะ
‪แล้วที่บอกว่ารวยเสน่ห์
‪ก็เหมือนกับผักกาดขาว ‪แช่เกลือแล้วจะอ่อนยวบ
‪จิตใจเธอก็อ่อนยวบเพราะเสน่ห์คุณ ‪เหมือนผักกาดขาวนั่น
‪ประมาณนั้นแหละครับ
‪ฉันก็สงสัยอยู่ว่าเป็นคนแบบไหน
‪แต่พอเจอตัวแล้วก็เข้าใจเลยค่ะ
‪ฉันยอมรับเลย
‪นี่ เธอเป็นใครถึงมายอมรับ
‪พูดคุยกันตามสบายเลยนะคะ
‪ฉันยอมหยวนให้เมนของพี่สาวเป็นพิเศษ
‪ดูเธอทำ
‪ตอนนี้คุณยิ้มอยู่เหรอครับ
‪เปล่านะ ไม่ได้ยิ้ม
‪เรื่องสหายเซรี ฉันจะลองหาทางดู
‪พวกสหายกลับไปทำงานเถอะ
‪ขอบคุณที่วันนี้มาเยี่ยมนะ
‪- ครับ ‪- ครับ
‪พวกเราไปนะครับ
‪ตอนเขาโดนยิง หัวไปกระแทกอะไรหรือเปล่า
‪เดี๋ยวโมโห เดี๋ยวยิ้ม เป็นอะไรของเขาเนี่ย
‪เขาเป็นโรคเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายหรือเปล่าครับ
‪อาการหนักเลยล่ะ
‪ร้ายแรงเลยนะเนี่ย
‪(สวรรค์ชั้นสูงสุด)
‪อันนี้เอาไว้แถวหน้าต่าง
‪- ครับ รับทราบครับ ‪- หมุนหน่อยๆ
‪- ทางนี้ ‪- พี่ไม่ต้องหมุนหรอก
‪จริงๆ เลย
‪หมุนเลยๆ เร็วๆ
‪แสงมันจะไม่เข้านะ
‪ไม่ใช่แบบนี้ จริงๆ เลย
‪ก็ไม่แย่นะ
‪ย้ายเข้าเรือนหอแล้ว ทำไมทำหน้าบูดแบบนั้น
‪เปล่าซะหน่อย
‪ก็เป็นแบบนั้นได้นะพี่
‪เวลางานแต่งใกล้เข้ามา ‪คนเราก็จะคิดมากต่างๆ นานา
‪งั้นเหรอ
‪ฉันไม่เห็นคิดอะไรเลย
‪ภรรยาผมน่ะ
‪ตอนหนึ่งเดือนก่อนแต่งงาน ‪มาบอกว่าแต่งไม่ได้แล้ว
‪เดี๋ยวนะ ทำไมล่ะ
‪เธอบอกว่าชอบชายอื่น
‪มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ
‪ตอนนั้นผมคิดวุ่นวายไปหมด
‪ไปหาพ่อตาแม่ยายแล้วอ้อนวอนดีไหม
‪คิดจะไปตามหาคนที่มีฮยังบอกว่าชอบ
‪หักขาเขาให้กระดูกหักสองท่อนไปเลย
‪แล้วรู้ไหมว่าผมทำยังไง
‪ไอ้น้องคนนี้ ไม่ใช่ละครเกาหลีใต้นะยะ
‪มาตัดจบอะไรแบบนี้
‪แกทำยังไง
‪"ไปซะ
‪ถ้าชอบเขาขนาดนั้นก็ไปหาเขาเถอะ
‪ขอให้มีความสุขนะ" ผมบอกไปแบบนั้น
‪แล้วยังไงต่อคะ
‪สามวันต่อมาก็กลับมาหา ‪ร้องไห้ฟูมฟายขอโทษ
‪น้าเลยแต่งงานได้อย่างราบรื่นไง
‪น่าจะไปซะตอนที่ยังมีโอกาส
‪ชะตามีฮยังนี่น่าเศร้าจริงๆ
‪ใช่ไหม ชะตาของมีฮยัง...
‪โอ๊ย พี่นี่จริงๆ เลย
‪หนูปวดหัว ขอไปสูดอากาศหน่อยนะคะ
‪มีเรื่องอะไรหรือเปล่านะ
‪ทะเลาะกันมาเหรอ
‪พยากรณ์ว่าตั้งแต่พรุ่งนี้หิมะจะตกหนัก
‪หนาวเยือกตั้งแต่วันนี้เลย...
‪- ใครเหรอ ‪- อ๋อ
‪คนดูแลตอนอยู่ที่นี่ แล้วก็พาเที่ยวด้วย
‪พ่อบ้านชอนครับ
‪ผมพ่อบ้านชอนครับ
‪คุณทำอะไรครับเนี่ย
‪ลักพาตัวสหายคนนั้นมาแบบนี้ได้ยังไง
‪คุณบอกว่านักต้มตุ๋นไม่ควรมีมนุษยธรรมไง
‪ผมแค่คิดว่าคุณพูดถูก
‪เชื่อฟังผมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
‪อีกอย่าง
‪ถึงจะทำงานเถื่อนแบบนี้ ‪ก็ต้องมีจริยธรรมทางธุรกิจนะครับ
‪เราสัญญากับผู้พันโชชอลกังไปแล้วนะ
‪เถ้าแก่ชอนครับ
‪ถ้าโชชอลกังมายุ่ง ค่าคอมมิชชั่นก็ต้องแบ่งครึ่ง
‪แต่ถ้าไม่ คุณก็ได้กินคนเดียว
‪เอายังไงดีครับ
‪ผมจะบอกว่า...
‪เล่าแผนคุณให้ผมฟังมาเลยต่างหาก
‪ผมจะได้รู้ว่าต้องทำยังไง
‪งานด่วนของเราก็คือ...
‪แยกรีจองฮยอกกับยุนเซรีออกจากกัน
‪ถ้าปล่อยรีจองฮยอกไว้
‪ยังไงเขาต้องหาทาง ‪ส่งยุนเซรีกลับโซลแน่ๆ
‪งั้นก็ปล่อยไว้ไม่ได้สินะ
‪(ซอดัน)
‪(หายสาบสูญจากอุบัติเหตุร่มร่อน)
‪รู้จักสหายคนนี้ใช่ไหมคะ
‪ฉันเคยเห็นคุณดื่มกาแฟกับเธอที่ร้านกาแฟโรงแรม
‪อย่าคิดโกหกฉันเลยค่ะ
‪ผมจะโกหกไปทำไมครับ
‪ผมรู้จักเธอครับ รู้จักดีด้วย
‪เธอไม่ใช่บุคคลประเภท 11
‪แต่เป็นคนที่แทรกซึมจากฝั่งใต้ ‪เข้ามายังสาธารณรัฐเรา
‪ใช่ไหมคะ
‪ไม่ใช่แทรกซึมครับ แค่เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย...
‪ไม่สำคัญหรอกค่ะ
‪เพราะตอนแจ้งความ ฉันจะแจ้งแบบนั้น
‪คุณจะแจ้งความเหรอ
‪ถ้าแจ้ง คู่หมั้นคุณก็ซวยไปด้วยนะ
‪คุณคิดว่าฉันกลัวเรื่องพวกนั้นเหรอคะ
‪ฉันไม่สนว่าเขาจะเป็นตายร้ายดียังไง
‪ยืนยันข้อเท็จจริงเรียบร้อยแล้ว ‪ขอตัวก่อนนะคะ
‪เดี๋ยวก่อนครับ
‪ผมเข้าใจว่าคุณหมายความว่าอะไร
‪แต่ก่อนแจ้งความ เรามาร่วมมือกันดีไหม
‪สหายอยากแยกรีจองฮยอก ‪กับยุนเซรีออกจากกันเหมือนกันนี่
‪- ผมก็เหมือนกัน เพราะงั้น... ‪- เพราะเราเรียกกันว่าสหาย
‪เลยคิดว่าเป็นสหายกันจริงๆ เหรอคะ
‪ผมแค่จะบอกว่าเราอย่าเพิ่งใช้อารมณ์
‪ใจเย็นๆ แล้วร่วมมือกันโดยใช้สติ
‪มันมีทางที่ง่ายกว่าที่คุณคิดอยู่นะ
‪ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
‪ทางที่ง่ายเหรอ
‪ไหนขอฟังหน่อยสิคะ
‪สหายผอ.จะทำด้วยตัวเองเหรอครับ
‪ต้องทุ่มเทแบบนี้ถึงจะเกลี้ยกล่อมเขาได้
‪ฉันว่าพรุ่งนี้จะลองแย็บ ‪เรื่องโรงพยาบาลพยองยางดู
‪ถ้าได้ไป พาผมไปด้วยนะครับ
‪ผมด้วยครับ
‪ได้สิๆ พวกเราไปเจอกันที่พยองยางนะ
‪- เยี่ยมเลย ‪- พยองยาง
‪อาหารมาแล้วครับ
‪- เขาไปไหนแล้วล่ะ ‪- ไม่ทราบเหรอคะ
‪เขาออกไปเมื่อกี้นี้ค่ะ
‪บอกว่าจะไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลค่าย
‪- สหายผอ. ‪- แย่แล้ว สหายผอ.
‪- แล้วพยองยางล่ะครับ ‪- ใช่เวลามาห่วงเรื่องนั้นเหรอ
‪(โรงไฟฟ้าย่อย เขตจานัม)
‪สหายผู้กอง
‪อากาศหนาว ทำไมมาถึงที่นี่ครับ
‪ตามที่ผมบอกทางโทรศัพท์
‪ผมมีเรื่องสำคัญจะขอร้อง ‪ให้สหายผู้ดูแลช่วยหน่อย
‪บอกมาได้เลยครับ
‪ถ้าไม่ใช่เพราะสหายผู้กอง
‪ลูกคนเล็กของผมคงตายโดยไม่ทันได้ผ่าตัด
‪ผมจะทดแทนบุญคุณไปตลอดชีวิตเลยครับ
‪ขอบคุณนะ
‪ดูเหมือนจะมีบ้านพักลับซ่อนอยู่บริเวณเขาจานัม
‪ผมค้นหาที่อยู่ไม่ได้ เลยหาไม่เจอ
‪ก็เลยจะมาสืบจากแหล่งไฟฟ้าสินะครับ
‪ใช่แล้ว
‪อาคารพิเศษอย่างบ้านพักจะติดตั้งสายไฟพิเศษ
‪นอกเหนือจากสายไฟธรรมดาครับ
‪เพื่อป้องกันไฟดับเป็นครั้งคราว
‪สายไฟพิเศษของพื้นที่เรา
‪ก็จะมีเบอร์ 12 เบอร์ 13 และเบอร์ 30 ‪ทั้งหมดสามเส้นครับ
‪ถ้าเกิดมีบ้านพักลับซ่อนอยู่
‪ก็น่าจะเป็นเส้น 30 ‪ที่สายไฟลากเข้าไปในป่านะครับ
‪ทั้งหมดนี่คือเครื่องดักฟังเหรอคะ
‪ในห้องโรงแรมจะติดอุปกรณ์ไว้ ‪เป็นพื้นฐานอยู่แล้ว
‪พวกคุณไม่รู้ใช่ไหม
‪ไม่รู้เลยนะเนี่ย
‪ทั้งหมดนี่มันอะไรน่ะ
‪เครื่องดักฟัง
‪ตอนฉันไปพยองยาง ที่โรงแรมมีของพวกนี้ติดอยู่
‪ต้องระวังด้วยนะ
‪ที่นี่ก็เป็นที่พักเหมือนกันนี่
‪- บ้านพักตากอากาศหรูหรา ‪- ใช่แล้ว
‪เอายังไงดี ‪ให้ฉันไปดูที่ห้องคุณซึงจุนให้ไหม
‪ไม่เป็นไร
‪คุณเซรีรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง
‪ฉัน...
‪มีคนบอกมาน่ะ
‪เข้าไปพักอีกสักหน่อยไหม
‪ไม่ล่ะ
‪ไหนๆ ก็พร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว ‪เรามาประชุมกันดีไหม
‪เอาล่ะ ฉันขอฟังแผนของแต่ละคนก่อน
‪ว่าจะส่งตัวฉันกลับไปให้เร็วที่สุดยังไง
‪คุณบอกว่าครอบครัวฉันบอกแบบนั้นนี่
‪ว่าจะหาวิธีให้ฉันกลับไปได้เงียบๆ อย่างปลอดภัย
‪ก็น่าจะมีแผนอะไรกันบ้างสิ
‪แล้วเส้นทางล่ะ คิดไว้ทางไหน
‪ทางบก ทางทะเล หรือทางอากาศ
‪ค่ะ พ่อบ้านชอน พูดได้เลยค่ะ
‪นี่เป็นความลับสุดยอด
‪มีวิธีชุมนุมเรืออยู่ครับ
‪- ชุมนุมอะไรนะ ‪- อ๋อ ชุมนุมเรือ
‪ให้เรือไปเจอกันที่ทะเลเปิด
‪นั่งเรือเล็กๆ แล้วเปลี่ยนไปขึ้นเรือใหญ่
‪แต่คงทำไม่ได้สักพัก
‪ทำไมครับ
‪คุณไม่รู้เหรอคะ
‪เขามีคำสั่งงดเดินเรือค่ะ
‪ผู้บังคับการเรือที่เพิ่งมาใหม่เข้มงวดมาก
‪ไม่รับบัตรโทรศัพท์ด้วย
‪อ๋อ งั้นเหรอครับ
‪อะไรกัน มีแค่วิธีนี้เหรอ
‪- อันนี้ฉันรู้อยู่แล้วนะ ‪- ยุนเซรี
‪ผมไม่คิดพาคุณไปด้วยวิธีอันตรายแบบนั้นหรอก
‪- งั้นยังไง ‪- ผมจะทำให้คุณเซรี
‪ได้นั่งเครื่องบินตั๋วชั้นธุรกิจกลับไปอย่างสบายๆ
‪โดยไม่มีอันตรายใดๆ
‪แล้วจะทำยังไง
‪ดูเหมือนคุณจะลืมนะว่าผมมีอีกชื่อว่าอัลเบรโต้ กู
‪ผมเป็นคนต่างชาตินะ ถือหนังสือเดินทางอังกฤษ
‪- แล้วยังไง ‪- คุณก็ทำแบบนั้นบ้าง
‪ฉันถึงถามว่าทำยังไงไง
‪แต่งงานกับผมไง
‪อัลเบรโต้
‪เพี้ยนไปแล้วเหรอ
‪ก่อนอื่นยื่นหนังสือจดทะเบียน
‪แล้วให้สถานทูตที่นี่ออกหนังสือเดินทางคุณใหม่
‪คุณไม่ใช่ยุนเซรี ชาวเกาหลีใต้
‪แต่มีคุณสมบัติเป็นภรรยาอัลเบรโต้ กู ‪แล้วขึ้นเครื่องบินไปกับผม
‪ใช้ได้เลยนะครับ
‪ใช้ได้อะไรกัน จะให้แต่งงานปลอมๆ กับคุณเหรอ
‪วันนี้ผมถึงได้ออกไปข้างนอกมาไง
‪ส่วนเอกสาร...
‪ผมเตรียมไว้คร่าวๆ แล้ว
‪ครอบครัวของคุณ...
‪ก็ต้องการแบบนั้นเหมือนกัน
‪ขอโทษนะคะ
‪พอดีฉันเห็นควันที่ปล่องไฟ
‪พวกคุณเป็นใครเหรอ
‪นายทหารสังกัดผู้กองรีเหรอคะ
‪เอาสิ ทานเลย
‪ดื่มกันคนละแก้วนะ
‪เหล้าคงไม่เหมาะ
‪ผมที่เป็นหัวหน้าพลทหารพาพลทหารแวะมาที่นี่
‪เพื่อเตรียมบ้านให้สหายผู้กองครับ
‪โธ่เอ๊ย
‪ฉันจะเป็นแม่ยายผู้กองในอนาคตนะ
‪ไม่ต้องห่วง
‪คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ
‪มาสิ สักแก้ว
‪ไม่เป็นไรหรอกๆ
‪- ผมไม่เป็นไรครับ ‪- ได้สิๆ
‪ผู้กองรีเป็นคนแข็งกระด้างใช่ไหม
‪ในเมื่อคุณเปิดประเด็นมาแล้ว
‪พูดตามตรงนะครับ
‪ครับ เขาเป็นแบบนั้นจริงๆ
‪งั้นเหรอ
‪แต่เสน่ห์ของเขาคือ ‪เป็นคนไม่มีช่องโหว่อะไรเลย
‪คงมีผู้หญิงตามเขาต้อยๆ เพียบ
‪ผมคิดว่าตัวเขาเองก็รู้ตัว
‪ก็เลยแกล้งทำเป็นเฉยเมยครับ
‪สหายสิบโทครับ
‪หือ
‪ฉันไม่ได้แต่งเรื่องนี่
‪ตอนแรกฉันว่าจะไม่ดื่มเยอะ
‪สหายสิบโท วันนี้เรามาชนแก้วโต้รุ่งกันนะ
‪เราทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ
‪(คำร้องจดทะเบียนสมรส)
‪อือ
‪วันนี้วันคริสต์มาสอีฟ เราควรฉลองมื้อเย็นกัน
‪อีกหนึ่งชั่วโมงลงมานะ
‪อ๋อ ได้สิ
‪วันนี้คริสต์มาสอีฟสินะ
‪หิมะตกด้วยนี่
‪คุณเซรีชอบบุยยาเบสใช่ไหม
‪กินคู่กับโซวีญงบลองก์
‪คือว่าฉันไม่ค่อยกินเมนูหอย ถ้าไม่ใช่บุยยาเบสน่ะ
‪นี่ด้วยครับ
‪แย่จังเลย
‪เวลากินอาหารทะเล ‪ฉันกินคู่กับโซวีญงบลองก์เท่านั้น
‪จูมอก นายใส่น้ำตาลหรือเปล่า
‪นั่งสิ
‪ขอบคุณนะ
‪มาดื่มกันก่อนเถอะ
‪เป็นไง
‪ก็ไม่แย่ ขมนิดหน่อย
‪จริงเหรอ
‪ผมบอกให้เขาเอาของดีมาแล้วนะ
‪เอาไวน์อื่นไหม
‪ไม่เป็นไร ฉันไม่อยากดื่ม
‪เรื่องที่ผมพูดเมื่อกี้น่ะ
‪ถึงจะเป็นแค่เอกสาร
‪แต่สิ่งที่ควรมีก็ต้องมี
‪เวลาถ่ายรูปแต่งงาน ไม่ต้องใช้ชุดแต่งงานก็ได้
‪แต่ถ้าเป็นแหวนแต่งงาน
‪ยังไงก็ต้องมีใช่ไหม
‪นี่อะไรเหรอ
‪สถานการณ์มันอาจจะดูตลก
‪ตอนนี้เรามีทั้งไวน์ ทั้งเทียน
‪ผมกำลังขอคุณแต่งงานอยู่
‪ผมคิดว่าพรหมลิขิตของเราที่ตัดขาดไป ‪เมื่อเจ็ดปีก่อนกลับมาอีกครั้ง
‪อย่ามาบิลด์กันนะ
‪แบบนี้ทำให้ฉันรู้สึก ‪เหมือนเราจะแต่งกันจริงๆ เลย
‪แล้วแต่งจริงไม่ได้เหรอ
‪ผมรู้ดีว่าคุณชอบคนอื่นอยู่
‪แต่ผมคิดว่าเป็นความรู้สึกที่ ‪เกิดขึ้นได้ในสถานการณ์ไม่ปกติ
‪คุณทั้งเหงา ทั้งกลัว
‪และไม่มีที่พึ่ง
‪แต่ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ของจริงหรอก
‪เมื่อจากไป ความรู้สึกนั้น...
‪ก็เป็นแค่ของปลอม
‪เพราะงั้นลืมไปให้หมด
‪แล้วแต่งงานกับผมนะ
‪(แผงควบคุมไฟฟ้า)
‪อะไรกัน
‪เขาบอกว่าที่นี่ไฟไม่ดับนี่นา
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪พ่อบ้านชอน
‪ติดต่อสถานีไฟฟ้าย่อยหน่อย
‪ฉันจะไปดูว่าแผงควบคุมไฟฟ้า ‪มีปัญหาอะไรหรือเปล่า
‪รับทราบครับ
‪ทำไมเขาถึงอยู่ตรงนั้น
‪บ้าหรือเปล่า
‪เขาควรจะนอนอยู่โรงพยาบาลสิ
‪จะออกไปทำอะไรของคุณหา
‪ว่าไง จะตามเขาไปเหรอ
‪ไปกับเขาแล้วอยู่ด้วยกันที่นี่เหรอ
‪หรือว่า
‪จะไปอยู่โซลด้วยกัน
‪คุณจะทำยังไง
‪ผมก็หงุดหงิดเหมือนกัน ‪ที่ต้องถามคำถามที่ไม่มีคำตอบ
‪ไม่ได้นะ คุณเซรี
‪อย่าเปิดประตู
‪คุณคิดว่าเขาจะช่วยให้คุณกลับบ้านได้เหรอ
‪ที่ผ่านมาก็ล้มเหลวตลอด
‪อย่าพูดแบบนั้น
‪เขาทำเต็มที่แล้ว
‪สุดท้ายแล้วคนที่ไม่ไปคือฉันเอง
‪เราจะหาวิธีด้วยกัน
‪ก็ได้
‪เอาเป็นว่าพวกคุณสองคนจะลองหาวิธีดู
‪แล้วผลของมันล่ะ
‪ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ
‪ผลอะไร
‪ที่นี่เกาหลีเหนือนะ
‪การที่คุณเซรีกลับไปโดยสวัสดิภาพ
‪แปลว่าคุณรีจองฮยอกจะไม่ปลอดภัย
‪ทำไมคุณถึงได้มั่นใจขนาดนั้น
‪รู้จักคนที่ชื่อซอดันใช่ไหม ‪คู่หมั้นของคุณรีจองฮยอก
‪คุณรู้จักผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง
‪เธอรู้เรื่องหมดแล้ว
‪เธอรู้แล้วว่าคุณเป็นใคร
‪ถ้าคุณรีจองฮยอก
‪ยังปกป้องปกปิดเรื่องคุณเซรีต่อไปแบบนี้
‪เธอบอกว่าจะไม่อยู่เฉย ‪จะเปิดเผยให้หมด แล้วรีจองฮยอก...
‪ก็จะตายอยู่ที่นี่
‪เขาจะตาย
‪ถ้าคุณปิดหูปิดตาแล้วอดทน ‪เรื่องทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง
‪ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม
‪คุณกลับไปที่ของคุณ
‪เขาก็กลับไปที่ของเขา
‪คุณมา...
‪ทำอะไรที่นี่คะ
‪บาดเจ็บตรงไหนไหม
‪ตอนนี้
‪ใครกันแน่ที่น่าเป็นห่วง
‪พูดไม่ออกเลย
‪คิดว่าแผลถูกยิงเป็นเรื่องเล่นๆ เหรอ ‪ไม่ได้ยินที่หมอพูดเหรอคะ
‪เขาบอกว่าคุณต้องระวัง ‪ตั้งสองสัปดาห์ถึงหนึ่งเดือนนะ
‪แล้วอากาศแบบนี้
‪คุณมาทำอะไรอยู่ที่นี่ในเวลานี้เนี่ย
‪จะทำอะไรล่ะ
‪ก็มารับคุณไง
‪เพราะคิดว่าคุณน่าจะรออยู่
‪ขอโทษนะคะ
‪แต่ฉันไม่ได้รอคุณค่ะ
‪ปล่อยฉันไปได้แล้ว คุณรีจองฮยอก
‪ฉันต้องไป ถึงจะมีชีวิตต่อไปได้
‪- ผมจะหาวิธีอื่น... ‪- คุณหาไม่ได้นี่
‪ล้มเหลวมาตลอด แล้วฉันจะเชื่อคุณได้ไง
‪คุณกูซึงจุนบอกว่าเขามีวิธีอื่น
‪ถ้ายื่นเรื่องจดทะเบียนสมรส
‪ฉันจะได้หนังสือเดินทางคนต่างชาติ
‪และกลับไปอย่างปลอดภัย
‪เมื่อกี้เขาขอฉันแต่งงานด้วย
‪ฉันตัดสินใจแล้ว
‪เพราะงั้น...
‪เราอย่ามาเจอกันอีกเลยค่ะ
‪"เรา" เหรอ
‪ฉันพูดเองยังรู้สึกตลกเลย
‪เราเป็นอะไรกัน
‪เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่
‪แค่เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ก็เป็นคนทำผิดกฎหมายแล้ว
‪ฉันเบื่อที่นี่จะตายแล้ว
‪อยากไปจากที่นี่
‪อย่ารั้งฉันไว้เลยค่ะ
‪ที่คุณรีจองฮยอกทำแบบนี้
‪ฉันลำบากใจและไม่ชอบเลย
‪คุณพูดจริงเหรอ
‪ฉันพูดจริงค่ะ
‪เข้าใจแล้ว
‪ผมเข้าใจแล้วครับ
‪อย่าร้องไห้เลยนะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ไม่ต้องตาม
‪เข้าไปกันเถอะ
‪คุณเข้าไปก่อนเถอะ
‪ฉันอยากอยู่คนเดียว
‪ได้สิ
‪ข้างนอกหนาว อย่าอยู่นาน รีบเข้ามานะ
‪หนาวจะตายอยู่แล้ว
‪อากาศหนาวขนาดนี้
‪เขากลับไปคนเดียวแบบนั้น
‪ถ้าเป็นลมไปจะทำยังไง
‪ทำยังไงดี
‪ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว
‪ทำยังไงดี
‪เซรี
‪ยุนเซรี
‪ให้ตาย
‪ไปไหนแล้วเนี่ย
‪หายไปไหนของเขา
‪ขึ้นรถเถอะค่ะ
‪ฉันจะไปส่งคุณเอง
‪ปล่อยฉันนะคะ ฉันไม่ได้มาให้คุณกอดนะ
‪ให้ตายเถอะ ยุนเซรี
‪ขับรถหนีไปเลยเหรอเนี่ย
‪คุณทำเป็นฉลาดอยู่คนเดียวแบบนั้น
‪แล้วโดนตบตาแบบนี้ได้ไง
‪โดนอะไรนะครับ
‪มีปัญหาอยู่อีกอย่างครับ
‪ปัญหาอะไรอีก
‪ที่ฉันมา
‪เพราะกลัวว่าคุณ
‪ที่ร่างกายยังไม่หายดีจะแข็งตาย
‪ไม่ได้มีเจตนาอื่นค่ะ
‪ผมรู้แล้ว
‪ฉันจะไปส่งคุณที่บ้านแล้วกลับทันที
‪เรื่องของเราจะไม่มีอะไรเปลี่ยนค่ะ
‪ที่ฉันพูดเมื่อกี้มาจากใจจริง
‪จากนี้เราไปตามทางของตัวเองเถอะ
‪รถที่ยุนเซรีขับหนีไป
‪น่าจะไม่มีน้ำมัน
‪เพราะงั้นผมเลยบอกรถขนของไว้ ‪ว่าถ้ามาให้เอาน้ำมันมาด้วย
‪ขับหนีไปแบบนั้นแล้วจะทำยังไงทีนี้
‪พายุหิมะขนาดนี้ พวกเขาสองคนได้แข็งตายแน่ๆ
‪หิมะไม่น่าจะหยุดตกง่ายๆ
‪งั้นทำไงดีคะ
‪แถวนี้ไม่มีบ้านคน
‪ไปต่ออีกหน่อยน่าจะมีโรงเรียนอยู่
‪ไปผิงไฟที่นั่นได้
‪ไปกันเถอะครับ
‪เป็นการนัดที่ยากมากนะ
‪เพราะเป็นฉัน
‪ถึงได้ติดต่ออธิบดีกองทัพ ‪คณะกรรมการกลางพรรคแรงงานให้ได้
‪แต่ว่า
‪ถ้าเป็นอธิบดีกองทัพ ‪คณะกรรมการกลางพรรคแรงงาน
‪ก็พอสูสีกับอธิบดีกรมการปกครองใช่ไหม
‪ไอ้นี่
‪ถ้าอธิบดีกรมการปกครอง ‪เป็นพระอาทิตย์ตก
‪อธิบดีกองทัพก็เป็นพระอาทิตย์ขึ้น
‪ถ้าไม่อยากถูกไฟคลอกตาย ‪ระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นและตก
‪ก็จัดการให้เรียบร้อย ‪อย่าให้พลาด เข้าใจไหม
‪อย่าห่วงเลย
‪ทำไมอธิบดีกองทัพถึงอยากพบนายน่ะเหรอ
‪พระอาทิตย์ตกก็ควรจะต้องรีบตก
‪แต่เพราะไม่ยอมตกสักที
‪ตอนนี้พระอาทิตย์ขึ้นเลยดุเดือดมากแล้ว
‪ท่านอยากได้จุดอ่อนที่จะกระชาก
‪อธิบดีกรมการปกครองลงมายิ่งกว่าอะไร
‪ถ้าเกิดท่านได้จุดอ่อนที่สุดยอดจริงๆ
‪กระดานอาจจะพลิกเลยก็ได้
‪ถ้านายได้ดีแล้ว
‪อย่าลืมฉันนะ เข้าใจไหม
‪จะบอกว่าลูกชายอธิบดีกรมการปกครอง
‪กำลังคุ้มครองหญิงนิรนาม ‪ชาวเกาหลีใต้อยู่งั้นเหรอ
‪ใช่แล้วครับ
‪และเธอเป็นบุคคลพิเศษประเภท 11
‪ที่ยังไม่ได้ตรวจสอบงั้นเหรอ
‪ไม่ใช่ไม่ได้ตรวจสอบ แต่ตรวจสอบไม่ได้ครับ
‪กระทรวงความมั่นคงต้องส่งฟ้อง ‪เป็นคดีสอบสวนอย่างเป็นทางการ
‪ถึงจะตรวจสอบบุคคลคุ้มครองพิเศษ ‪ประเภท 11 อย่างเป็นทางการได้
‪แต่ตอนนี้ยังแค่ตั้งข้อสงสัย
‪เลยตรวจสอบไม่ได้ครับ
‪ยิ่งไปกว่านั้น ยังเกี่ยวข้องกับ ‪อธิบดีกรมการปกครอง
‪เลยยิ่งยากเข้าไปใหญ่ครับ
‪แล้วเหตุผลที่มาหาฉันคืออะไร
‪หากให้สหายอธิบดีกองทัพ ‪รับเรื่องโดยตรงจากท่านผู้นำ
‪เรื่องทุกอย่างก็จะง่ายขึ้นครับ
‪จะมีเรื่องไหนจัดการเขาง่าย ‪ไปกว่าสายลับอีกครับ
‪ถึงเขาจะเป็นอธิบดีกรมการปกครอง
‪ก็ไม่รอดข้อหานี้แน่ๆ
‪แต่ว่านะ
‪ตาแก่เจ้าเล่ห์นั่นไม่รู้เหรอว่าลูกชายของเขา
‪ทำเรื่องแบบนั้นอยู่
‪ถ้าเขารู้
‪เขาคงไม่อยู่เฉยๆ แน่
‪ว่ากันว่าเส้นผมบังภูเขา
‪ต่อให้เป็นคนฉลาดที่สุดในโลก
‪ก็อาจถูกลูกชายหลอกเอาได้ครับ
‪การที่ฉันรับเรื่องจากท่านผู้นำโดยตรง
‪ก็เหมือนเดิมพันด้วยชีวิต
‪จะให้ทำแบบนั้น เราต้องได้หลักฐานที่ยังมีชีวิตอยู่
‪พาหญิงเกาหลีใต้คนนั้นมาหาฉันทันที
‪รับทราบครับ สหายอธิบดี
‪ครับ สหายผู้พัน ‪ผู้กองรีจองฮยอกยังไม่กลับบ้านครับ
‪พวกนายทหารแวะมาช่วงเย็น แต่...
‪งั้นเหรอ
‪เขาออกจากโรงพยาบาลไปนานแล้ว
‪แต่ยังไม่กลับบ้าน แล้วเขาไปไหน
‪เข้าใจแล้ว
‪ถ้ารีจองฮยอกกับ ‪ผู้หญิงคนนั้นกลับมาแล้ว
‪ให้รีบบอกฉันทันที
‪ครับ
‪นั่นครับ นั่นเลย
‪เมื่อวานสหายรีจองฮยอกมาดู
‪แล้วจดทะเบียนรถไปครับ
‪ไอ้เวรนี่
‪ตอนนี้อากาศเป็นแบบนี้ ‪เลยออกไปตามหาไม่ได้
‪วันนี้ผมดูแล้ว
‪เรื่องนี้คงไม่ง่ายอย่างที่คิด
‪ฟังอยู่หรือเปล่าครับ คุณซอดัน
‪ฟังอยู่ค่ะ
‪ครั้งนี้คุณคงต้องเดินหมากแล้วครับ
‪คุณจะทำจริงๆ เหรอ
‪อะไรคะ
‪แต่งงาน
‪แค่เอกสารเอง จะเป็นอะไรไป
‪ยังไงแต่งงานก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ
‪สถานการณ์เราก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเหมือนกัน
‪ยังไงผมก็คิดว่าไม่ควรแต่งงานแบบนั้น
‪แล้วคุณรีจองฮยอกล่ะ
‪เห็นว่าคุณซอดันที่คุณจะแต่งงานด้วย ‪รู้เรื่องฉันหมดแล้ว
‪คุณรู้หรือเปล่าคะ
‪ผมรู้
‪แล้วถ้าคุณซอดันแจ้งความจะทำยังไง
‪แบบนั้นงานแต่งของพวกคุณจะล่มไหม
‪นี่คุณกังวลแทนว่างานแต่งผมจะล่มไหมเหรอ
‪ฉันกลัวว่าชีวิตคุณจะพัง
‪ชีวิตของคุณที่อยู่ที่นี่
‪อาจแตกละเอียดเพราะฉันก็ได้
‪ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
‪คุณซอดันเป็นรักแรกของคุณเหรอ
‪เห็นว่าจบมัธยมต้นด้วยกันมาใช่ไหม
‪เปล่าครับ
‪สมัยเรียนเราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ
‪แล้วใครกันคะ
‪รักแรกของคุณรีจองฮยอกน่ะ
‪ใครเหรอ
‪นั่นสิ
‪สไตล์แบบนี้โสดตั้งแต่เกิดแหงๆ
‪ผมไม่แน่ใจว่าโสดตั้งแต่เกิดแปลว่าอะไร
‪แต่ฟังดูเหมือนดูถูกกันอยู่เลย
‪ใช่ ถูกของคุณแล้วล่ะ
‪ความจริงคำนั้น...
‪มันก็ออกจะดูถูกอยู่
‪พ่ออูพิล ดึกดื่นขนาดนี้ทำไมมาดื่มเหล้าแบบนี้คะ
‪คุณตื่นเพราะผมเหรอ
‪กลับเข้าไปนอนเถอะ
‪คุณเป็นห่วงเขาเหรอคะ
‪ผู้กองรีจองฮยอก
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪ฉันเป็นภรรยาคนเป็นหนูมาสิบปีแล้วนะคะ
‪ทำไมจะไม่รู้
‪งั้นเหรอ
‪พ่ออูพิลคะ คุณแค่ทำตามหน้าที่ที่ประเทศสั่งมา
‪ถ้าเกิดมีเรื่องอะไร
‪ก็ไม่ใช่ความผิดคุณเลยนะคะ
‪ที่รัก
‪จำสหายผู้กองรีมูฮยอกได้ไหม
‪จำได้สิคะ
‪เขาดีกับบ้านเราขนาดนั้น
‪ผม...
‪ทำให้เขาต้องตาย
‪เป็นเพราะงานต่างหาก
‪แต่ว่า...
‪น้องชายเขาคือผู้กองรีจองฮยอก
‪จริงเหรอคะ
‪ถ้าผู้กองรีจองฮยอกเป็นอะไรไป
‪ผมก็ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง
‪ผมทำให้คนที่เห็นผมมีค่าต้องตาย
‪และทำตามคำสั่งคนที่ไม่เห็นค่าผม
‪ถ้าบอกว่าเป็นงานที่ประเทศสั่ง
‪ถ้านั่นคือชีวิตของผม
‪แบบนั้นมันไม่โหดร้ายไปหน่อยเหรอ
‪มีไข้นี่
‪กลัวไม่รู้ว่าเป็นทหารเหรอ
‪นั่งหลับแบบนี้ได้ไง
‪รักษาตัวด้วยนะ
‪พี่ด้วยนะ
‪ได้สิ สายแล้ว ขึ้นรถเถอะ
‪ของขวัญ
‪นายไปเอาเงินมาจากไหน
‪เงินรางวัลที่ได้จากการประกวดระดับชาติไง
‪งั้นก็ซื้อของตัวเองสิ ทำไมถึงทำอะไรไร้สาระ
‪ที่ด่านหน้าต้นไม้เยอะ ‪เลยมองพระอาทิตย์ไม่ค่อยเห็น
‪พี่จะได้รู้เวลาว่ากี่โมงแล้ว
‪ถ้าไม่ใช้นาฬิกาดีๆ ‪ฉันจะไม่รู้เวลาหรือไง
‪ลองใส่ดูสิ
‪เร็วเข้า
‪นาฬิกานี่ดีจริงๆ ด้วย
‪ขอบใจนะ จองฮยอก
‪ขอบคุณอะไร
‪ผมสิต้องขอบคุณพี่
‪อือ สายแล้ว รีบขึ้นรถเถอะ
‪พี่
‪เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
‪ไม่ได้การแล้ว
‪เรากลับบ้าน ไม่ก็ไปโรงพยาบาลอีกรอบ
‪พระอาทิตย์ขึ้น หิมะก็หยุดแล้วด้วย
‪รีบไปกันเถอะค่ะ
‪อือ ว่าไง
‪นั่งสิ
‪ดัน หนูมีเรื่องอะไรเหรอ
‪หนูมาเพราะมีเรื่องจะบอกค่ะ
‪เฮ้อ ทำไมยังไม่มาอีก
‪ผมบอกให้รีบส่งรถขนของมาแล้ว
‪แต่คงขับเข้ามายากเพราะหิมะน่ะครับ
‪ให้ตายเถอะ
‪มาแล้ว
‪ไม่ใช่รถนั่นไม่ใช่เหรอ
‪อะไรกัน
‪พวกเขามาทำไม
‪มีเรื่องอะไร
‪ค้นให้ทั่ว
‪- ครับ ‪- ครับ
‪มีอะไรครับ
‪- มีเรื่องอะไรครับ ‪- สหาย...
‪เดี๋ยว มีเรื่องอะไรครับ
‪เพราะยุนเซรีเหรอ
‪เธอไม่อยู่ที่นี่หรอกครับ
‪คุณทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ
‪ผมเป็นลูกค้าคุณนะ
‪ลูกค้าที่รับบริการคุณอยู่
‪ก็ได้ ตามใจเลย
‪เงินผมที่คุณชอบ
‪คุณจะไม่ได้มันสักวอน
‪นี่ ไอ้หนุ่มตาขาวเกาหลีใต้ ‪ฉันไม่ได้ชอบเงินหรอกนะ
‪ฉันแค่ต้องการบางอย่างที่ต้องใช้เงินซื้อ
‪อย่างเช่น
‪อำนาจที่ฉันจะสามารถ...
‪ฆ่าคนที่ฉันอยากฆ่าที่ไหนเมื่อไหร่ก็ได้
‪แต่ถึงไม่มีอำนาจแบบนั้น ฉันก็ฆ่าแกได้ง่ายๆ เลย
‪คนที่ไม่มีตัวตนในเกาหลีใต้แล้วอย่างแก
‪ถ้าฉันฆ่าแกทิ้งที่นี่
‪ก็ไม่มีใครรู้หรอก
‪ยุนเซรีอยู่ไหน
‪ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นแน่
‪จำไม่ได้จริงๆ เหรอครับ
‪ฉัน...
‪พูดเรื่องอะไรไปบ้างเหรอ
‪ทั้งหมดเลย คุณเล่าไปหมดเลยครับ
‪แล้วแบบนี้สหายผู้กองจะทำยังไงครับ
‪เขาคงถูกไล่บี้จากทั้งสองตระกูลเลย
‪งานแต่งก็คงถูกยกเลิกด้วย
‪งั้นสหายเซรีก็เป็นอันตรายไปด้วยหรือเปล่าครับ
‪ฉันโดนมอมเหล้าสินะ
‪มอมเมิมอะไรกัน
‪คุณบอกให้เธอจดไว้จะได้ไม่ลืมด้วย
‪รู้ไหมครับว่าตัวเองกระเหี้ยนกระหือรือขนาดไหน
‪จำไม่ได้จริงๆ เหรอครับ
‪นี่ สหายหญิงคนนั้นคงเห็นฉันแล้วมองออกว่า
‪"เขายศสูงที่สุด
‪ต้องมีข้อมูลลับสุดยอดแน่ๆ "
‪เลยมาสืบแต่กับฉัน
‪แล้วฉันจะเอาชนะเธอได้ยังไง
‪เธอเห็นว่าคุณหลอกง่ายที่สุดมากกว่า
‪คือ...
‪สหายจะทำเรื่องที่ผ่านไปแล้ว ‪ให้เป็นเรื่องใหญ่เหรอ
‪คุณขัดขวางเรื่องใหญ่ที่จะเกิดขึ้นก่อนเถอะครับ
‪ใช่ไหม
‪คือฉันคิดว่านะ
‪เมื่อวานฉันโดนมอมเหล้า
‪เรื่องที่ฉันเปิดเผยความจริงไป
‪นิดๆ หน่อยๆ
‪ขอแค่สหายผู้กองไม่รู้
‪ก็น่าจะไม่เป็นอะไร
‪หมายความว่าอะไรครับ
‪แค่จะขอให้ทุกคนปิดปากให้สนิทน่ะ
‪สหาย
‪พวกเราเป็นสหายกันไม่ใช่เหรอ
‪จูมอก อึนดง
‪ลูกไปไหนมาแต่เช้า
‪เมื่อคืนแม่ไปดื่มเหล้าที่ไหนมา
‪ความจริงแล้วแม่รู้สึกว่า
‪ความสัมพันธ์ระหว่างลูกกับจองฮยอกแปลกๆ
‪แม่เลยไปแถวหมู่บ้านมา
‪แม่โทรไปที่โรงพยาบาล
‪แต่เขาออกไปแล้ว
‪เลยคิดว่าเขาน่าจะกลับบ้านน่ะ
‪แม่คะ
‪นี่ ฟังแม่ก่อน
‪แม่ไปบ้านเขา แต่ไม่เจอเขาหรอก
‪มีแต่พวกพลทหารอยู่
‪แล้วในนั้นก็มีคนที่ปากสว่างอยู่คนหนึ่ง
‪แม่ก็เลยลองซักไซ้กับเขาดู
‪แล้วยังไง
‪แม่ได้ยินอะไรมาบ้าง
‪ได้ยินสิ ได้ยินทุกเรื่องเลย
‪เรื่องอะไร
‪แม่จำไม่ได้
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪หมายความว่ายัยนกนางแอ่นจากฝั่งใต้นั่น...
‪สองจากสามมื้อ
‪จะต้องกินเนื้อสัตว์งั้นเหรอ
‪ได้กลิ่นดอกไม้ออกมาจากขมับเหรอ
‪กลิ่นดอกไม้เหรอ
‪แม่ฟังมาหมดทุกอย่างเลย
‪ได้ฟังเรื่องที่น่าเหลือเชื่อสุดๆ มา
‪แต่จำไม่ได้เลยว่ามันเหลือเชื่อยังไง
‪แม่ตัดสินใจอะไรบางอย่างด้วยนะ
‪แต่จำไม่ได้ว่าตัดสินใจอะไร
‪จำอะไรไม่ได้เลย
‪ที่ข้อมือนี่อะไรเหรอคะ
‪ฮะ
‪จริงด้วย
‪แม่กลัวว่าจะลืมเลยจดประเด็นสำคัญไว้
‪นกนางแอ่นจากฝั่งใต้
‪นกนางแอ่น ‪ก็บินมาจากทิศใต้อยู่แล้วนี่
‪แม่คงจดอะไรไร้สาระมา
‪ในสามมื้อ
‪จะต้องกินเนื้อสองมื้อ
‪มีนกนางแอ่นกินเนื้อด้วยเหรอ
‪- ไม่รู้สิ ‪- แชมพูเหรอ
‪กลิ่นดอกไม้จากขมับ
‪โอ๊ย รหัสลับทหารยังง่ายกว่านี้เลย
‪แม่คะ
‪แม่อยากรู้เรื่องอะไรกันแน่
‪แม่น่ะ
‪อยากรู้ว่าดันของแม่
‪ไม่มีปัญหาอะไรกับผู้ชายที่จะแต่งงานด้วย
‪ตอนนี้ลูกดันของแม่
‪มีความสุขอยู่ใช่ไหม
‪เขารักลูกสาวแม่หรือเปล่า
‪แม่อยากรู้แค่นี้แหละ
‪แม่คะ
‪ไม่ต้องห่วงนะคะ
‪ไม่ว่ายังไง ลูกแม่ก็จะแต่งงานกับสหายจองฮยอก
‪และมีความสุขยิ่งกว่าใครค่ะ
‪ฉันบอกให้ไปโรงพยาบาลอีกรอบไง
‪แค่กินยาแล้วนอนพักก็ไม่เป็นไรแล้ว
‪บอกว่าไม่เป็นไรอีกแล้ว
‪คุณจะไปไหน
‪ไม่ไปไหนหรอกค่ะ
‪หมายถึงสุดท้ายฉันก็ต้องไป
‪แต่ตอนนี้คุณป่วยอยู่นี่
‪และวันนี้ก็วันคริสต์มาสด้วย
‪เพราะงั้นนอนพักผ่อนให้ร่างกายดีขึ้นก่อนเถอะค่ะ
‪ครับ สหายผู้พัน
‪รีจองฮยอกกลับไปบ้านกับยุนเซรีหรือยัง
‪ยังครับ ยังไม่มีใครกลับมาครับ
‪ถ้ามีเรื่องอะไรก็รีบบอกทันทีนะ
‪ครับ
‪ไปหมู่บ้านทหารกัน
‪- ครับ ‪- ครับ
‪(ดินแดนแห่งสวรรค์ของราษฎร)
‪ตั้งแต่วันนี้ พวกลูกๆ จะปิดเทอมฤดูหนาวกัน
‪คงเสียงดังโหวกเหวกน่าดู
‪ใช่ค่ะ พอคิดว่าต้องทำข้าวให้กินสามมื้อ
‪- ก็ท้อแท้ไปหมดเลยค่ะ ‪- นั่นสิคะ
‪- แม่ครับ ‪- แม่คะ
‪- มาแล้ว ‪- ตายจริง ลูกแม่
‪กลับมาแล้วเหรอๆ
‪เอาล่ะ ทุกคน ก่อนจะเข้าบ้าน
‪เอาใบผลสอบออกมาซิ
‪สอบปลายภาคไปแล้วนี่
‪- จริงด้วย ‪- แม่ครับ ผมทำถูกหมดเลย
‪เก่งมากจ้ะๆ
‪แม่คะ หนูก็ผิดไม่กี่ข้อเอง
‪จริงเหรอ ขอดูหน่อย
‪ไหนๆ ไหนดูซิ
‪ตายจริง โตขึ้นลูกเป็นอะไรดีนะ
‪มีอะไรที่ลูกทำไม่ได้บ้าง
‪เก่งมากเลย
‪โฮยอง แกก็เอาออกมาเร็ว
‪แม่ครับ แม่จะขายหน้าเอานะ
‪จะดูจริงเหรอ
‪ไอ้เจ้าลูกคนนี้
‪แกได้ที่โหล่อีกแล้วเหรอ
‪นี่ เจ้าลูกคนนี้
‪สหายวอลซุก
‪เรื่องเรียนเนี่ยต้องมีคนคอยช่วยด้วย
‪โดยเฉพาะเด็กหัวช้าอย่างโฮยอง ‪ยิ่งต้องมีคนช่วยเลยล่ะ
‪ได้ยินว่านัมชิกเรียนเสริมด้วยใช่ไหมคะ
‪ใช่
‪ครูจบจากม.คิมอิลซอง
‪- ม.คิมอิลซองเหรอ ‪- จบจากม.คิมอิลซองเหรอคะ
‪ใช่ เธอชื่อคุณครูคิมจียอง
‪ฉันได้ยินว่าเธอติวได้แม่นที่สุด ‪ในแคซอง เลยคว้าตัวเธอมา
‪โห ถ้างั้นช่วยแนะนำให้โฮยอง...
‪ขอโทษนะ แต่คงไม่ได้
‪ครูคนนั้นรับนักเรียนแค่ปีละหนึ่งคน
‪แล้วคนคนนั้นคือนัมชิกเหรอคะ
‪แม่ครับ
‪ตายจริง นัมชิก
‪หนูคงได้เข้าคณะแพทย์ม.คิมอิลซองแน่ๆ เลยนะ
‪เรื่องตระเตรียมการอย่างรอบรู้และลงมือทำนี่
‪ต้องยกนิ้วให้สหายยองแอเลย
‪แล้วหนูนัมชิกได้กี่คะแนนเหรอ
‪ครั้งนี้ผมได้ร้อยคะแนนเลยครับแม่
‪จริงเหรอ ตายจริง
‪เดี๋ยวนะ แม่คิดว่าต้องใช้เวลาซะอีก ‪ได้ผลเร็วจริงๆ
‪ครูจากม.คิมอิลซองไม่ธรรมดาจริงๆ นะคะ
‪ไหนดูหน่อยซิ
‪(โรงเรียนประถมแคซอง)
‪(โรงเรียนประถมแคซอง ‪สอบปลายภาค วิชาจริยธรรม)
‪แม่ครับ อย่าดูคะแนนแยกวิชาสิครับ
‪ดูคะแนนรวมสิครับ
‪รวมกันได้ร้อยคะแนนพอดีเลยครับ
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไปกัน
‪กลับบ้านกัน
‪ไปกินข้าวกัน ลูกแม่
‪แกจะไปไหน
‪ผมมีติวความเข้าใจกับครูคิมจียอง...
‪เจ้าลูกซื่อบื้อ
‪ไม้เรียวอยู่ไหนๆ
‪อย่าหนีนะ เจ้าลูกบ้า
‪บอกว่าอย่าหนีไง มานี่
‪หยุดนะ ต้องตีสักทีถึงจะได้สติใช่ไหม
‪มานี่เดี๋ยวนี้เลยนะ
‪ตายจริง ดูสิว่าใคร
‪สหายซัมซุก
‪เดี๋ยวนะ
‪สหายรู้เรื่องอะไร ถึงได้กลับมาเหรอ
‪คะ
‪เมื่อวานยัยนั่นย้ายเข้ามาอยู่เรือนหอแล้ว
‪อ๋อ
‪ขนทีวีแขวนผนังเครื่องใหญ่โต
‪เครื่องซักผ้ารุ่นใหม่ล่าสุด หม้อหุงข้าวพูดได้
‪แล้วยังมีอะไรอีกนะ
‪เป็นอะไร
‪อ๋อ แล้วก็มีเตียงใหญ่เท่าสนามกีฬา
‪ฉันเพิ่งเคยเห็นเตียงแบบนั้นครั้งแรกเลย
‪ขนาดกว้าง...
‪ของใช้เข้าเรือนหอก็ต้องแบบนั้นสิคะ
‪เอาเป็นว่าฉันทราบแล้วค่ะ
‪ฉันไม่ได้กลับมาถาวรค่ะ
‪แค่แวะมาไม่ได้ตั้งใจ
‪ไหนๆ ก็มาแล้ว
‪เลยอยากให้ของขวัญกับคนที่มีบุญคุณน่ะค่ะ
‪ของขวัญเหรอคะ
‪ของขวัญเหรอ
‪แต่ว่าสหายซัมซุกไม่มีเงินนี่
‪จริงด้วย
‪สหายยากจนที่สุดในพวกเราแล้วนะ
‪นี่ไม่ใช่เพชรธรรมดานะคะ
‪เพชรวีวีเอสหนึ่งกะรัต ชั้นหนึ่งเลย
‪ถ้าใช้ไฟส่องคงรู้ทันที
‪ประกายเพชรน้ำหนึ่ง
‪ที่มีเฉพาะในเพชรหน้ากลม
‪เจียระไนสวยเป็นรูปหยดน้ำ
‪ถึงฉันจะไม่พูดถึงทองคำขาว 18 เค
‪แต่คุณคงทราบอยู่แล้วใช่ไหมคะ
‪ใช่
‪เธอว่าแบบนั้นแหละ
‪ฉันรับประกันให้เอง
‪สหายยองแอผู้มีสายตาเฉียบแหลม
‪ไม่รับประกันพร่ำเพรื่อนะคะ
‪ว้าว ประกายเพชรสวยจริงๆ นะ ใช่ไหม
‪ของแบบนี้ไม่ต้องพูดซ้ำหรอกค่ะ
‪เอาล่ะ มาเริ่มต่อรองกันเลยนะคะ
‪เราจะเริ่มที่ห้าล้านนะคะ
‪เท่าไรนะครับ
‪ถ้าถามซ้ำ ฉันจะบวกเพิ่มอีกแสนค่ะ
‪ห้าล้านหนึ่งแสน
‪ห้าล้านหนึ่งแสนเหรอ
‪ห้าล้านสองแสน
‪ห้าล้านสอง...
‪ทรัพย์สินทั้งหมด ‪ของโรงจำนำเรามีแค่นี้แหละ
‪ถ้านับดูแล้ว
‪- น่าจะ 140,000 วอน ‪- เอ๊ะ
‪ผมรับไว้ไม่ได้หรอก ผมไม่มีเงิน
‪- เดี๋ยวฉันลดให้ค่ะ ‪- แล้วใครจะมาเอา
‪อย่างที่ผมเคยบอกไปแล้ว
‪ผมรับจำนำเสื้อกันหนาวหนาๆ
‪เส้นผมก็รับนะ
‪หรือพวกเสื้อผ้า
‪ไม่ก็ของกิน อะไรแบบนั้น
‪สหายเจ้าของร้าน
‪เรามาหยวนๆ กันหน่อยไหม
‪สหายคนนี้มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ
‪คือว่า หลบหน่อยๆ
‪ถ้างั้นเรามาแลกเปลี่ยนกับข้าวของ
‪ที่อยู่ในร้านดีไหมคะ
‪ข้าวของเหรอ
‪ว่าแต่คุณบอกลุงคนเมื่อกี้ไปว่าอะไรคะ
‪อ๋อ ไม่สำคัญหรอก
‪ไม่ต้องใส่ใจหรอก
‪เธอถูกผู้ชายทิ้งมา
‪เลยสติสตังไม่ค่อยดีเท่าไร
‪รับแหวนนี่ไปเถอะ
‪เธอไม่กลับมาเอาหรอก
‪นี่คือเซรีหมายเลขหนึ่งๆ ถ้ามีใครได้ยิน...
‪จะบอกว่าไม่ใช่เหรอ
‪จะบอกว่าไม่ใช่เสียงประธานยุนเซรีเหรอครับ
‪ครับ พี่ๆ เธอมาตรวจสอบแล้วครับ
‪เขาบอกว่าไม่ใช่แน่ๆ
‪ต้องเอาไปวิเคราะห์เสียงก่อนหรือเปล่าครับ
‪เราทำไปแล้วครับ
‪แต่ว่าเสียงไม่ชัดเลย ‪ความเป็นไปได้ก็น้อยตามไปด้วย
‪แล้วพวกเขาก็แจ้ง ‪เสียชีวิตแล้วนี่ครับ
‪วันก่อนออกข่าวด้วย ไม่เห็นเหรอ
‪นี่คือเซรีหมายเลขหนึ่งๆ ถ้ามีใครได้ยิน...
‪ดูสิ ฉันขนลุก แถมลมพิษขึ้นด้วย
‪ร่างกายฉันยังจำได้ชัดเลย
‪ทำไมร่างกายนายจำเสียงนี้ได้
‪แต่ครอบครัวเธอกลับจำไม่ได้นะ
‪ครอบครัวนี้ขึ้นชื่อว่าความสัมพันธ์ไม่ค่อยดี
‪ตอนที่พี่ชายโทรมา
‪ท่านประธานก็บล็อกเบอร์ทันทีเลย
‪- ทำไมล่ะ ‪- ปกติแล้ว
‪ครอบครัวเศรษฐีจะไม่คิดเหมือนคนปกติ
‪ฉันเห็นมาหมดแล้ว
‪หุ้นส่วนดีกว่าพี่น้องและหุ้นก็ดีกว่าลูกตัวเอง
‪แต่ถึงยังไง
‪พ่อแม่คงไม่เป็นแบบนั้น
‪เราลองไปหาแม่ท่านประธานกัน
‪ท่านเป็นคนคลอดออกมานะ
‪จะจำเสียงลูกตัวเองไม่ได้เลยเหรอ
‪ไม่ใช่แม่แท้ๆ
‪- อ๋อ ‪- ความลับนะ ฉันเพิ่งรู้มาเหมือนกัน
‪แล้วท่านประธานใหญ่ล่ะ
‪เขาเป็นพ่อแท้ๆ นี่
‪นายบ้าไปแล้วสินะ
‪เราจะไปพบท่านได้ยังไง
‪มาแล้วๆ
‪ท่านประธานใหญ่
‪- ท่านประธานใหญ่ครับ ‪- ท่านประธาน
‪ท่านประธาน
‪คุณ ผมเห็นคุณแล้ว
‪มานี่เลย มาตรงนี้
‪- คุณพูดกับเราเหรอครับ ‪- รีบมาเร็ว
‪พวกคุณมาที่นี่ทำไม
‪เราแค่ผ่านมาครับ
‪ผ่านมางั้นเหรอ
‪ที่จอดรถที่มีแค่วีไอพีเข้ามาได้เนี่ยนะ
‪ทำอะไรกันอยู่
‪เปล่าครับ พวกเขาเป็นคนดูแลที่นี่น่ะครับ
‪- พ่อเข้าไปเถอะครับ ‪- งั้นเหรอ
‪เชิญครับ
‪ท่านประธาน ผมมีเรื่องจะบอกครับ
‪พ่อ เข้าไปเถอะครับ ไม่ต้องสนใจ
‪ความจริงพวกเขาแค่จะมาขอเงินครับ
‪ผมจัดการเองครับ พ่อเข้าไปเถอะครับ
‪ท่านประธานครับ ประธานยุนเซรียังไม่ตายครับ
‪รีบจัดการเลย
‪ลูกสาวท่านยังไม่ตายครับ
‪โอ๊ย
‪เจ็บนะ โอ๊ยๆ เดี๋ยวครับ
‪ท่านประธานครับ
‪เขาเป็นอะไรไปอีกคน
‪ทำอะไรอยู่ รีบจัดการสิ
‪ประธานยุนเซรียังไม่ตายครับ
‪เรามีหลักฐานอยู่ในนี้ครับ
‪จริงๆ นะครับ
‪ผมได้ยินเสียงเธอครับ
‪พวกคุณเตรียมตัวไว้นะ
‪พรุ่งนี้เตรียมพบทนายของผมได้เลย
‪ท่านประธานๆ
‪- ปล่อยนะ โอ๊ย ‪- เจ็บนะเว้ย
‪- ปล่อยนะ ‪- ปล่อยผมเลย
‪ปล่อยสิวะ
‪โอ๊ยๆ
‪(เมอร์รี่คริสต์มาส มิสเตอร์รี)
‪สวัสดีครับ
‪ฉันเองนะคะ
‪คุณอยู่ไหน ทำไมไม่เข้าบ้านแล้วโทรมาแทน
‪ว่าแต่นี่โทรศัพท์เคลื่อนที่ใครครับ
‪ฉันไปแล้วนะคะ คุณรีจองฮยอก
‪ไปไหน
‪จะที่ไหนล่ะ
‪ฉันบอกคุณแล้วนี่ ว่าจะไปกับกูซึงจุน
‪ไปตอนนี้เลยเหรอ
‪ใช่ พอดีอยู่ๆ เรื่องก็เป็นแบบนี้น่ะค่ะ
‪ตารางเวลาเลื่อนขึ้นมา
‪ตอนนี้คุณอยู่ไหน ผมจะไปหา
‪ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันขึ้นรถออกมาไกลแล้ว
‪ขอโทษนะคะ ที่ฉันออกมาไม่ทันร่ำลา
‪แต่เราก็ร่ำลากันหลายครั้งแล้วนี่
‪ไม่จำเป็นต้องร่ำลากันอีกหรอก
‪ไม่สิครับ
‪ถึงจะเคยบอกลากันแล้ว
‪ต่อให้เคยบอกกันหลายครั้งก็ต้องบอกอีก
‪เราต้องบอกลากันอีกครั้ง
‪แค่บอกมาว่าตอนนี้คุณอยู่ไหน
‪คุณรีจองฮยอกนี่น่าหงุดหงิดจริงๆ
‪ฉันบอกว่าออกมาไกลแล้วไง
‪เรื่องมันดันกลายมาเป็นแบบนี้
‪เพราะงั้นอย่าถามว่าฉันอยู่ไหน
‪อย่าบอกว่าจะมาหาฉันเลย
‪ยุนเซรี ขอร้องล่ะ
‪ขอเวลาผมแป๊บเดียว
‪ถึงคุณจะไปไกลแล้ว แต่ผมจะรีบไป
‪ขอแค่แป๊บเดียว
‪ผมจะรีบไป
‪รักษาตัวด้วยนะคะ
‪ขอให้สุขภาพแข็งแรง
‪จัดงานแต่งงานราบรื่น
‪มีครอบครัวที่ดี
‪มีความสุขมากๆ
‪ใช้ชีวิตไปนานๆ นะคะ
‪ลืมเรื่องของฉันไปให้หมด
‪ต้องทำให้ได้นะ
‪อย่าวางสายนะ
‪ฟังผมนะ
‪บอกสิ่งที่คุณมองเห็นมา ผมจะตามหาคุณเอง
‪คุณรีจองฮยอก
‪ฉันรักคุณค่ะ
‪(หนึ่งปีก่อน)
‪(เซรีส์ชอยส์)
‪(ราฮา พ่อขอโทษนะ เมอร์รี่คริสต์มาส...)
‪หัวหน้าฮง เอกสารแผนการตลาดปีหน้าอยู่ไหนคะ
‪ฉันบอกให้คุณพิมพ์ออกมานี่คะ
‪ทำไมคะ
‪ท่านประธานจะทำแบบนี้จริงๆ เหรอครับ
‪วันนี้วันคริสต์มาสอีฟนะครับ ‪ตอนนี้สี่ทุ่มแล้วด้วย
‪ผมว่าคุณทำเกินไปครับ
‪หัวหน้าฮงเป็นคริสเตียนเหรอ
‪- เปล่าครับ ‪- แล้วยังไง
‪ให้ความสำคัญวันเกิดคนอื่นทำไม
‪จริงๆ แล้วก็เป็นแค่ ‪งานวันเกิดคนแปลกหน้าไม่ใช่เหรอ
‪แล้วทำไมจะต้องวุ่นวาย
‪แขวนสายรุ้งรอบบ้าน ประดับต้นไม้
‪อวยพรกัน แถมยังเขียนการ์ดกันอีก
‪แล้วทำไมต้องให้ของขวัญกันด้วย
‪วันเกิดตัวเองก็ไม่ใช่
‪ทำแบบนั้นมันตลกสุดๆ เลยนะ
‪ไม่จริงเหรอคะ
‪ทำตัวเหมือนคนโง่กันไปหมด
‪คนเรานี่
‪ไม่รู้อนาคตจริงๆ นะ
‪ชีวิตคนเราไม่แน่นอนอยู่แล้ว
‪รีจองฮยอก ฉันคิดถึงคุณ
‪เธอถูกฆ่าแล้วค่ะ ตอนนี้ไม่ว่าที่ไหนก็ไม่อยู่แล้ว
‪พาคนที่จะทำให้ผมเสียใจภายหลังไปไว้ไหนครับ
‪- ตั้งสติหน่อยสิครับ ‪- นี่ เข้าไปเลย
‪จะบอกว่าสหายซัมซุกมาจากเกาหลีใต้เหรอ
‪หนังสือขอความร่วมมือเร่งด่วนครับ
‪สหายรีจองฮยอกไม่ได้มาที่นี่เหรอครับ
‪ผู้หญิงคนที่แกปกปิดไว้ ‪อาจทำให้ครอบครัวเราพังได้
‪ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
‪ผมคงอยู่เหมือนตกนรกไปตลอดชีวิต