NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIONE POSTACI, ORGANIZACJE ORAZ WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE
Życie...
pełne jest niespodzianek.
Nic w nim nie jest pewne.
Mów tylko to, co kazałem.
Halo?
- To ja. - Gdzie jesteś?
Dlaczego dzwonisz?
A w ogóle to od kogo masz telefon?
Właśnie wyjeżdżam.
Dokąd?
Przecież wiesz.
Już ci mówiłam, że wyjadę z Gu Seung-junem.
Właśnie teraz?
Tak.
Po prostu tak wyszło.
Szybciej niż myślałam.
Gdzie jesteś? Przyjadę.
Nie.
Już jestem w samochodzie.
Przepraszam,
nie miałam okazji, żeby się pożegnać.
Ale i tak żegnaliśmy się już tyle razy,
że nam wystarczy.
Mylisz się.
Wiem,
że wiele razy już się żegnaliśmy.
Ale musimy się pożegnać po raz ostatni.
Powiedz mi, gdzie jesteś.
Nie rozłączaj się!
Posłuchaj mnie.
Powiedz, gdzie jesteś, to cię znajdę.
Jeong Hyeok.
Kocham cię.
Jedziemy!
Osoba, do której dzwonisz, jest poza zasięgiem.
GU SEUNG-JUN
Telefon został wyłączony lub znajduje się poza zasięgiem.
Musi pan natychmiast wrócić do domu.
- Rety. - Co się dzieje?
O co tu chodzi?
- Jest, wrócił. - Towarzyszu Ri Jeong Hyeok.
Ludzie z Ministerstwa przeszukują wasz dom.
- Matko. - Chyba szukają Sam Suk.
Czy myślicie o tym samym?
Jak jest wściekły, robi się jeszcze bardziej atrakcyjny.
- Właśnie. - Co nie?
Tu jesteście, Ri Jeong Hyeok.
Takie dostaliśmy rozkazy.
Gdzie ta kobieta z 11 Dywizji?
Pojedzie z nami.
- Po co? - Wiem o wszystkim.
Ta suka nigdy nie należała do 11 Dywizji.
To żywy dowód, który pozwoli mi
zniszczyć was, waszego ojca i całą waszą rodzinę.
Potrafię zmusić ludzi do mówienia, bądźcie więc spokojni.
Albo po prostu ją pobiję,
albo przypalę jej skórę prądem, po trzech czy czterech...
Przecież wam mówiłem,
że wszystko może ulec zmianie.
Ty psie mały.
Jesteś skończony.
Brać go.
- Rety! - Aresztowali go?
- Nic wam nie jest? - Matko jedyna.
- Rany. - Z drogi!
- Dlaczego? - Jeong Hyeok!
- Och, nie. - Co teraz?
Co teraz będzie?
- Rety! - Nie wierzę.
Co tu się, u licha, dzieje?
Może im powiemy?
Mamy pozwolić im go zabrać?
- Co robić? - Co robić?
Towarzyszu Jeong Hyeok!
Se-ri, weź się w garść.
Myśl o czymś.
Tak, myśl o czymś przyjemnym.
O czymś miłym.
Jeong Hyeok w kuchni.
Jeong Hyeok, który nie potrafił odróżnić świec zapachowych od zwykłych.
Ale teraz już potrafi.
Jeong Hyeok, który szedł się napić wody
i przy okazji przykrywał mnie kołdrą.
Odprowadzę pana.
- Nie trzeba. - Nic się nie stanie.
Wezmę leki i odpocznę, nie ma potrzeby.
Nic takiego.
Jeong Hyeok, który zawsze oszukuje,
że nic się nie stało, chociaż jest wręcz przeciwnie.
Będzie pani bezpieczna. Jeżeli nie zniknie mi z oczu.
Powiedz, gdzie jesteś, to cię znajdę.
Dziwne słowa. Ma się za superbohatera?
Zawsze mówi, że mnie znajdzie, nieważne gdzie jestem.
Lubi gadać głupoty i mydlić oczy.
Tęsknię.
Gdzie ja jestem?
Halo? Jest tu kto?
Słyszy mnie ktoś? Halo?
No tak.
Po co by mnie mieli zamykać,
żeby od razu wypuścić?
Te dranie...
porwali mnie i uwięzili.
Dlaczego nie zabili?
O co im chodzi?
Czy oni mnie teraz obserwują?
Kim jesteście?
ŚMIERĆ UCIEKINIEROM! RAZEM KU SILNEMU PAŃSTWU SOCJALISTYCZNEMU
Jak pan pewnie wie,
niełatwo takim żołnierzom jak my tu wejść.
Tak się jednak składa, że mój przyjaciel z dzieciństwa
zajmuje w tym areszcie wysokie stanowisko.
Akurat on to na pochwały nie zasługuje.
Prawda.
No bo czyja to wina?
Matka pani Dan przyszła do nas niedawno.
Chorąży sztabowy Pyo upił się i wygadał jej wszystko o pani Se-ri.
Znaczy, no, nie do końca wszystko.
Podobno ta kobieta to właścicielka domu towarowego w Pjongjangu.
Może najęła kogoś, by znalazł panią Se-ri i coś jej zrobił.
Wiesz co, nie ma mowy.
W serialach z Południa wiele razy tak było.
Temu komuś, kto przeszkadza w ślubie,
rodzice przyszłego małżonka wylewają wodę na twarz lub płacą.
Ale bogaci ludzie stąd są twardsi,
więc może porwała ją dla nauczki.
Kapitanie Ri, tamta pani nie wydawała się zdolna do czegoś takiego.
Ostrzegam cię.
Możesz żałować tej decyzji.
Towarzysze.
Chcę, żebyście coś dla mnie zrobili.
Jak cię zamknęli,
to dopiero wtedy zadzwoniłeś.
Pierwszy raz w życiu.
Ona zniknęła.
Tak?
Na pewno coś o tym wiesz.
Kto ją porwał?
I dokąd?
I czy...
- jest cała? - Nie ośmieszaj się.
Za kilka dni bierzesz ślub,
a martwisz się inną kobietą.
Wydaje się, jakbyś wszystko przegrał.
Właściwie to wyszło na dobre.
Najlepiej, jeżeli zostaniesz w areszcie aż do dnia naszego ślubu.
Dopiero wtedy wyjdziesz.
Do zobaczenia.
Czy to mój ojciec?
Pamiętam twoje słowa.
Miałem żałować tej decyzji? Kto ci pomógł?
To nie mogło być Ministerstwo.
Moja mama by tego nie zrobiła.
Czy ty...
spotkałaś się z moim ojcem?
Czy on...
- ją zabrał? - Tak. Ona nie żyje.
Nigdy jej nie znajdziesz.
Więc przestań szukać.
Przekaż coś mojemu ojcu.
Jeżeli ją w jakikolwiek sposób skrzywdzi,
straci swojego jedynego syna.
Przekaż mu to.
POSŁUSZEŃSTWO IDEOLOGICZNE
Powinienem był z tobą pójść?
Jak z nim?
Dyrektor Ri o tym nie wie, prawda?
Jak on mógł tu trafić?
- Wścieknie się, kiedy... - Przestań.
Co?
Zaraz masz ślub.
On musi tu zostać,
żeby ślub się odbył.
Co takiego? O czym ty mówisz?
U Pil.
- Tato. - Rety.
Co ty tu robisz?
Wczoraj jacyś panowie przyszli i zabrali tę ładną panią z Południa.
A ona wtedy upuściła takie coś.
U Pil.
Pokazywałeś to komuś?
Nie mów o tym nikomu, dobrze?
Dobrze, tato.
Ale nic jej nie będzie?
Człowiek nigdy nie wie, co komu w głowie siedzi.
Znamy go od tak dawna, a on tak nas oszukał.
Nie rozumiem kapitana Ri.
On nie jest z tych, którzy by się chwalili rodziną.
- Właśnie. - A jednak.
To ważna rzecz. Jak mógł nam wcześniej nie powiedzieć?
Ojciec kapitana Ri to dyrektor Biura Politycznego?
Nie mogę uwierzyć.
Dyrektor Ri nie pozwoli,
żeby jego ukochany syn siedział w areszcie.
Powiemy mu?
Kapitan Ri zabronił nam mówić komukolwiek.
Ani słowa.
- Tak jest. - Tak jest.
Chyba usłyszeli, co?
Ty mówiłeś trochę za cicho.
Byłoby podejrzane, gdybyśmy krzyczeli.
Ale czy to wystarczy, żeby wszyscy wiedzieli?
Słuchaj.
Żeby zapylić sto kwiatów nie trzeba aż stu pszczół.
Za parę godzin wszyscy w okolicy będą wiedzieć.
Ale chodzi o to,
że nie wiemy, czy to prawda.
Muszę was o coś poprosić.
Rozsiejcie plotkę o mojej rodzinie.
Że mój tata to dyrektor...
Biura Politycznego.
Pewnie nawet jak się dowie, to mnie stąd nie wyciągnie.
Ale potrzebuję waszej pomocy, żeby się samemu wydostać.
Mówiłem wam.
Jak go postrzelili, walnął się w łeb.
Bez obaw, chorąży sztabowy.
To sama prawda.
Czas ucieka.
Informacja musi jak najszybciej dotrzeć do pułkownika.
Jego ojciec dyrektorem Biura Politycznego?
A jeżeli to jakaś bzdura i daliśmy się nabrać?
Nie znasz kapitana? On nie kłamie.
Jego ojciec to dyrektor Biura Politycznego?
Tak jest. Mój mąż słyszał,
jak jego podwładni o tym rozmawiali.
Mówię wam,
to po nim widać.
Rewolucję ma wypisaną na twarzy.
Mówi i chodzi też w taki sposób.
Zawsze wydawał się zbyt pewny jak na kapitana.
- Tak. - Zdecydowanie.
Jak zobaczyłam te jego szerokie bary,
to od razu wiedziałam.
- Jego bary? - Tak.
Zobaczcie.
Może tak chodzić i je pokazywać, bo ma w kimś oparcie.
Gdyby ktoś kiedyś go onieśmielał,
to by sobie takich barów nie wyrobił.
- Słuszna uwaga. - Tak pewnie było.
- Co nie? - No tak.
STREFA ZDEMILITARYZOWANA
Dezerter z Oddziału pogranicznego 31.
- Mamy dezertera. - To nie są ćwiczenia!
- Mamy dezertera.
Dezerter z Oddziału pogranicznego 31.
Co? Kolejny dezerter?
Wszyscy w gotowości. Gdzie komandor podporucznik Cho?
W Pjongjangu?
Co on tam teraz robi?
Na szkoleniu?
Rety. Dobra.
- Podałabyś mi obiad? - Dowiedziałam się.
Czego?
O Ri Jeong Hyeoku.
Też wiem, do aresztu go zabrali.
Młodzi nie mają dzisiaj za grosz szacunku.
Sprzeciwił się przełożonemu. Co on wyrabia?
Gnojek na jakiś czas może zapomnieć o słońcu.
A czy ty się zastanawiałeś,
dlaczego kapitan Ri się sprzeciwił?
Bo jest niewychowany, ot co.
On zawiadomił Biuro Śledcze,
przez co ja i Cho mieliśmy ich na głowie.
Wszędzie węszył, co za męczarnia.
Jak myślisz, dlaczego sobie pozwalał
na takie węszenie, sprzeciwianie się i brak kultury?
Ciągle tylko owijasz w bawełnę.
Powiedz, o co chodzi.
Czy ty kiedyś...
poznałeś dyrektora Biura Politycznego?
Jak bym mógł poznać taką szychę?
A masz kogoś, kto poznał?
Owszem.
Ale ktoś nam go zabrał sprzed nosa.
Kto taki? Co za wariat?
- Ty! - Ej, za co to?
Ri Jeong Hyeok od samego urodzenia
jest związany z tym dyrektorem.
Co? Czyli że niby jak?
Ri Jeong Hyeok to syn dyrektora Biura Politycznego!
Co?!
Kazałam ci dać mu Gwiazdę Zasług.
A ty nie, bo inny dostanie.
Ma zapomnieć o słońcu?
Ty już w życiu słońca nie zobaczysz!
I co teraz zrobisz? Gadaj mi tu!
Dokąd to?
Kim jesteście?
Co wy robicie?
Proszę się napić.
Herbata z gąski sosnowej.
Pięknie pachnie. Dziękuję.
Ale nie wypiję.
Nie jestem tutaj w charakterze gościa.
Nie wypiję niczego, co mi pan poda.
Nie jestem głupia.
A gdzie pani myśli, że jest?
Pan jest ojcem Seo Dan, prawda?
Nie musi pan udawać.
Przypomina pan ją z wyglądu.
Pańskie usta, nos,
a szczególnie
pańskie przeszywające spojrzenie.
Wszystko ją przypomina.
- Czyżby? - Tak.
Dostrzegam takie rzeczy szybciej niż inni.
Najwidoczniej.
Na początku zastanawiałam się,
kto mógłby mi zrobić coś takiego,
ale teraz już wszystko rozumiem.
Rozumie pani?
Uważa pan, że stoję na drodze pańskiej córki.
Że wtrącam się tam, gdzie nie powinnam.
To oczywiście zrozumiałe.
Dobrze. Proszę mi więc powiedzieć,
co chciała pani osiągnąć, trzymając się
Jeong Hyeoka?
Co chciałam „osiągnąć”? Przecież to zupełnie nie tak.
Jestem...
ofiarą chwili nieuwagi,
błędu w zabezpieczeniach Południa i Północy,
który został wywołany
niespodziewaną, potężną burzą.
- Co takiego? - To był wypadek.
Proszę się zastanowić.
Prowadzę firmę w Korei Południowej.
To nie jakiś byle sklep, ale ogromna marka modowa.
Może wyjdzie, że się przechwalam, ale mamy 14 oddziałów za granicą.
To po co chciałabym tu przyjeżdżać,
narażać się i w ogóle?
Przecież...
jestem zwykłą obywatelką Seulu, która martwi się,
co zrobi z tymi wszystkimi pieniędzmi,
i czy zdąży je dobrze wykorzystać przed śmiercią.
A Ri Jeong Hyeok pomógł mi z czystej dobroci serca.
Czyli twierdzi pani, że to on jest wszystkiemu winien?
Co? Nie.
Nie to miałam na myśli.
On nie zrobił niczego złego.
Nie zrobił absolutnie niczego złego.
Chcę, żeby pan o tym wiedział.
Nie zrobił?
Ukrywał Koreankę z Południa.
Na początku chciał o mnie donieść,
ale mu zagroziłam.
„Jak mnie zdradzisz, to powiem im,
że źle pilnowaliście granicy”.
Czyli musiał podjąć decyzję,
by chronić swoich podwładnych.
Czyli nic was więcej nie łączy?
Szczerze mówiąc,
to polubiłam Jeong Hyeoka.
I to bardzo.
Tak się jakoś złożyło. Przepraszam.
Ale bez wzajemności, to tylko z mojej strony, więc bez obaw.
Pewnie myśli, że już wróciłam na Południe.
Już o mnie zapomniał.
A więc...
proszę pana o pomoc.
Mnie?
Najął pan ludzi, by mnie porwali.
Ma pan władzę i możliwości. Dlatego pana proszę.
Proszę okazać wspaniałomyślność
i pomóc mi wrócić do domu w jednym kawałku.
Bo wie pan, Jeong Hyeok to zwykły kapitan.
Za dużo możliwości to on nie ma.
Tak właściwie to prawie zero.
Jak mi pan teraz pomoże,
to obiecuję, że się odwdzięczę.
Proszę pana!
Co to, żarty jakieś?
Dieta przerywana nie jest mi obca.
Nie przełknę tu choćby ziarenka ryżu.
Przykro mi.
Nic pani dzisiaj nie jadła.
Mogę pani udowodnić, że jedzenie nie jest zatrute.
Kim pani jest?
A właściwie,
to bez różnicy.
Po co mnie tu przyprowadziliście?
Przepraszam,
ale nie mamy innego wyjścia.
Jedzenie nie jest zatrute. Proszę jeść.
Chwila.
Może mi pani powiedzieć,
czy Jeong Hyeok...
Czy nic mu nie jest?
Nie chcę, żeby spotkały go kłopoty
albo kara z mojego powodu.
To ostatnie, czego bym chciała.
Tak bardzo pani na nim zależy?
No cóż...
To nie tak.
Takie zimno jest niezdrowe dla kobiety.
Tu będzie pani dzisiaj spała.
Ale...
czyj to jest pokój?
Według mnie książki dużo mówią
o charakterze człowieka,
jego osobowości i gustach.
A te książki
przypominają mi kogoś, kogo znam.
Dan, jaki był numer pokoju?
Pani nie jest...
matką Seo Dan?
Jest pani matką Jeong Hyeoka?
ZMARŁA CÓRKA PREZESA QUEENS, CEO WYBORU SE-RI
GAZETA CODZIENNA MYEONGSENG
Dziewczyna z bogatej rodziny, uznali ją za martwą.
Co ona tu robi? Po co jej znajomość z moim synem?
Nie może pan jej odesłać.
Jeżeli wróci na Południe, podniesie się wrzawa.
Musiałby pan wziąć za nią odpowiedzialność.
Komisarz ds. wojska coś knuje.
Nie mamy czasu.
Proszę o rozkaz.
Zajmę się nią jeszcze dzisiaj, po cichu.
Nie tak późno w nocy.
Słucham?
Moja żona nalega, byśmy przynajmniej pozwoli jej się wyspać.
Dobrze więc.
Jak na razie poczekamy.
No proszę, Jeong Hyeok.
Byłeś dziecięcym aktorem?
Taki przystojny, że inni mogą pozazdrościć.
A jaki charakter pisma.
Przesłodki.
CHCĘ ZOSTAĆ ŚWIATOWEJ SŁAWY PIANISTĄ
Czy ty naprawdę chciałeś...
zostać pianistą?
A jednak...
zostałeś żołnierzem.
Pułkowniku,
mogę zezwolić na odwiedziny, ale wypuszczenie to trudna sprawa.
Kierujecie tym aresztem.
Wypuszczenie powinno być dla was łatwe.
On zaatakował przełożonego,
oficera bezpieczeństwa.
Takiego buntu się nie wybacza.
Ministerstwo jest wściekłe.
Nie zajdziecie zbyt wysoko, jeżeli będziecie działać tak wolno.
Ojcem kapitana Ri jest...
Mam nogi z waty, nie wiem, jak się tu dostałem.
Prawdą jest jednak, że jako dyrektor tego aresztu
miałem swe wątpliwości co do zasadności tego zatrzymania.
- Prawda? - Ataku...
dokonuje się tym.
Czyli uderzeniem pięści.
To będzie rękoczyn?
Nie.
„Atak” to zdarzenie, w którym ktoś zostaje pobity pięścią.
No i co dalej?
Wydaje się, iż kapitan Ri uderzył przełożonego otwartą dłonią.
Tak przynajmniej słyszałem.
- Czyli to żaden atak. - Nie ma mowy o ataku.
Gdzie Ri Jeong Hyeok, siedzący za niewinność?
Pójdzie ze mną.
ŚMIERĆ UCIEKINIEROM! RAZEM KU SILNEMU PAŃSTWU SOCJALISTYCZNEMU
Chyba wynieśliście z tego jakąś lekcję.
Po pierwsze,
w życiu wszystko może się zdarzyć.
Po drugie, cokolwiek się zdarzy,
przyjdźcie do mnie.
Trzeba było dzwonić od razu.
Naprawicie swoje błędy, tak?
Dobrze.
Dużo ostatnio przeszliście. Przyda się wam odpoczynek.
Moja żona przygotowała prawdziwą ucztę.
Zapraszam do nas.
Chciałbym prosić o pomoc.
Dobrze.
Co takiego?
Mówcie.
Tutaj postawię jego ulubioną surówkę z białej rzodkwi.
Dawaj.
Tutaj postaw.
- Pan pułkownik wrócił. - Dzień dobry.
Ach, witajcie.
Co tu robisz sam? Gdzie kapitan Ri Jeong Hyeok?
Nie wiem. Mówił, że się śpieszy.
No i miał do mnie dziwną prośbę.
Jaką?
Czyli to od pani Jeong Hyeok nauczył się gotować.
Czy on...
gotował dla pani?
Tak, wspaniały makaron.
Robił też pyszną kawę.
To jego wielkie serce też ma po pani.
Jeong Hyeok, co ty na to? Jeśli to zbyt szybko...
To stara obietnica.
Dotrzymajmy jej.
Jeong Hyeok był takim słodkim chłopcem.
Ale się zmienił.
Stał się chłodny, nie dopuszczał do siebie nikogo.
A pani mówi o wielkim sercu.
Cieszę się.
Gdzie ona jest?
Kto?
Wiesz, o kim mówię.
Wiem, że ją porwałeś.
- Gdzie ona jest? - Gdzie mogę się ukryć?
Pani mu powie, że o niczym nie wie.
Już i tak...
dość miał kłopotów przeze mnie.
Nie chcę go widzieć,
bo się rozpłaczę.
Czy jest tu...
jakaś piwnica albo coś?
Czy ona...
nie żyje?
Kazałeś ją zabić?
Mów natychmiast!
Nie martwisz się o swoją przyszłość?
Martwię.
Dlatego pytam.
Nie chcę wyrzucać sobie,
że nic nie zrobiłem. Dlatego tu jestem.
„Powinienem był być szybszy.
Uratowałbym ją, gdybym był lepszy”.
Nie chcę tak myśleć.
Dobrze wiesz, jaki okrutny to los.
Mu Hyeok.
Z trudem łapałem oddech, kiedy wracałem do domu.
Bałem się, że ona przeze mnie cierpi.
Jeśli coś jej się stanie,
do końca życia sobie nie wybaczę.
Odetchnij ze spokojem.
Bo dlaczego nie?
Nie możemy skazywać syna na taki los.
Jeong Hyeok.
Masz gadane.
Nigdy wcześniej tyle nie mówiłeś.
Co ci się stało?
Znowu jesteś ranny?
Nic mi nie jest.
Zawsze tak mówisz.
Kto ci to zrobił?
Spóźniłem się, wybacz.
Nie mów tak.
To ja przepraszam.
To przeze mnie.
Zawsze sprawiam kłopoty.
Nieprawda.
Gdybym tylko tu nie trafiła...
Nie mów tak.
To nieprawda.
A więc...
lepiej się czujesz po tym, jak na mnie nakrzyczałeś?
Powinieneś przeprosić ojca.
To ty sprawiłeś kłopot.
Nie wolno tak krzyczeć na własnego tatę.
Bierzesz jego stronę?
Dumny z siebie jesteś?
Nie to miałem na myśli.
Gdybym wiedział, że o niej wiesz...
A czy wtedy pozwoliłbyś mi ją zobaczyć?
Ukrywasz tę kobietę i narażasz rodzinę na niebezpieczeństwo!
Ale to moja wina.
Nie jej.
A ona twierdzi, że jej.
Że ci groziła,
żebyś nie mógł na nią donieść.
Co...
To nie tak.
Takie grożenie mnie nie ruszało.
Sam podjąłem decyzję, by ją ukryć.
Dlaczego?
Żeby jej nie skrzywdzili.
Nie mogłem ufać Ministerstwu.
Kto wie, co by ją tam spotkało?
Mogli ją zranić, wykorzystać
albo w ogóle się jej pozbyć.
Nie miałem pewności, że tak nie będzie.
Dlatego nie mogłem tego zrobić.
Jeong Hyeok.
Matko jedyna.
To po prostu nie do wiary.
Precz mi z oczu.
Dobrze.
Właśnie jadłyśmy. Zjedz z nami.
Po prostu nie wierzę.
O to chodzi? Nic mi nie jest.
Wdałem się w bójkę z typami z Ministerstwa.
I teraz nie mogę wrócić do rezydencji. Mieszkam w hotelu.
Nawet nie pytałam.
Co pani zamawia?
Cały dzień nie jadłem, jestem bardzo głodny.
Co jest? Aż się boję.
Wie pan, jak poznałam Jeong Hyeoka?
Nie wiem, ale nie jestem ciekaw.
Poważnie. Nie interesuje mnie to.
Miałam wtedy 17 lat.
Chodziliśmy
do jednej szkoły.
Po prawej słabo nawoskowane.
Pocierać mocniej.
- Mocniej. - Pocierać mocniej.
Czy to nie Jeong Hyeok?
Gdzie?
- Gdzie? - A czyszczenie, co wy?
Patrzcie.
Szybko.
Nie co dzień można oglądać, jak Jeong Hyeok gra w koszykówkę.
A kto to Jeong Hyeok?
Nie znasz go?
Zdobył trzy nagrody w państwowym konkursie
i będzie grał na konkursie Czajkowskiego.
Niesamowite.
Świetny jest.
Od tamtej chwili
ciągle o nim myślałam.
I chociaż nigdy nie rozmawialiśmy,
czułam, że się znamy.
Nasze rodziny zaaranżowały zaręczyny,
a ja podekscytowana poleciałam do Szwajcarii,
gdzie Jeong Hyeok studiował.
- Cześć. - Na razie.
Jeong Hyeok.
Dan, to ty?
Słyszałem o tobie od taty.
- Chodziliśmy do... - Miło cię poznać.
Mnie również.
„Miło cię poznać”?
Nie widział mnie po raz pierwszy.
Każdy powinien rozpoznać kogoś,
obok kogo tyle już razy przechodził.
Ja byłam pierwsza.
Znałam go wcześniej od niej.
Mnie pierwszej się spodobał. Czy to się nie liczy?
Oszukuje się pani.
Takie rzeczy nie mają znaczenia.
Dobra, wystarczy. Ile już pani wypiła?
Wyglądam na pijaną?
Tak.
A co ci do tego, dupku?
Nie jesteś aż taki głupi.
W porządku, może pani sobie na wiele pozwolić,
- ale proszę mnie nie... - Ej.
- Tak? - Mogę wszystko.
Nie rozumiem tego.
Czego?
Dlaczego nie interesuje go taka atrakcyjna kobieta?
- Co? - Te usta nie powinny przeklinać.
To właśnie mój typ.
Przez takie serce mi szaleje.
Starczy już tego.
Ty
znasz się na ludziach, nie?
Jesteś niebrzydki.
Prawda? Niebrzydki.
Ale po co?
Tamta kobieta cię rzuciła.
Gdyby cię nie rzuciła,
to wszystko byłoby dobrze.
Co takiego? Wcale mnie nie rzuciła.
To przecież...
Zaraz, co?
Kim pan jest?
- Przepraszam. - Co pan robi?
Ej.
Możesz tu spać.
Czy ty oszalałaś?
Nie odzywaj się.
Cała okolica cię usłyszy.
Matko jedyna!
Na pewno coś widziałyście, towarzyszko windziarko.
Tak, widziałam co nieco.
Tylko zupełnie nie pamiętam, co to było.
Zapewne nie będziecie chciały sobie przypomnieć.
Wydawało mi się, że jej narzeczony
to kapitan z wojska...
Ale już zapomniałam.
Możesz tu spać.
No i masz babo placek.
Zaraz.
Och.
Och, nie.
Gdzie ten sukinsyn...
gdzie on?
Muszę więcej ćwiczyć.
Co znowu?
Tak, to ja.
Co?
Tak?
Ach, to ty.
A kogo się spodziewałaś?
Nikogo szczególnego.
Czuję się trochę niepewnie. W obcym pokoju,
w obcym domu.
No i nie mogę spać, bo mi niewygodnie.
Niepewnie i niewygodnie.
I dlatego całą noc grałaś na pianinie?
Wiesz od mamy?
No bo...
Różne myśli krążyły mi po głowie.
Jak mam chandrę, to sztuka mnie uspokaja.
Tak już jest.
A właśnie, czy ty naprawdę chciałeś zostać pianistą?
Dowiedziałam się o twoim dziecięcym marzeniu.
Było, minęło.
Mogę cię o coś zapytać?
Właśnie to grałam w nocy.
Kojarzysz tę melodię?
Pytałam każdego, kto zna się na muzyce,
ale nikt nic nie wiedział.
Skąd ty ją znasz?
Usłyszałam ją w Szwajcarii, kiedy po niej podróżowałam.
Spodobała mi się, to ją zapamiętałam.
Ale nie mam pojęcia, kto ją skomponował.
To było...
w śnieżnej wsi nad pięknym jeziorem.
Jak ona się nazywała?
Iseltwald.
Tak, właśnie tak.
Skąd wiedziałeś?
To ta piosenka.
Znasz ją.
Kto ją napisał? Jaki ma tytuł?
Późne popołudnie.
Dookoła była mgła.
Opuszczałem Szwajcarię, bo dowiedziałem się o śmierci brata.
Jak to?
Napisałem ją dla mojego brata.
Nad tamtym jeziorem zagrałem ją pierwszy i ostatni raz.
Czyli mówisz...
że wtedy...
to ty ją grałeś?
Jakim cudem...
Nie wierzę.
Tamtego dnia...
czułam się bardzo samotna.
Naprawdę...
chciałam wtedy umrzeć.
Pójść w jakieś śliczne miejsce
i po prostu zniknąć.
Żeby nikogo nie kłopotać.
Dlatego wtedy tam pojechałam.
A ty...
też tam byłeś.
Nawet w takiej chwili,
nawet gdy o tym nie wiedziałeś,
i tak ocaliłeś mi życie.
Posłuchaj mnie.
Jutro...
wrócisz do domu.
Wtedy na osiedlu wojskowym
pojawił się podejrzany pojazd.
Miał tymczasowe tablice rejestracyjne, więc go namierzyliśmy.
Pojechano nim do Seojaegolu i później zniknął.
Tam mieszka dyrektor Biura Politycznego.
Powiedzmy, że ona tam właśnie pojechała.
I tak nie wiemy, czy nadal tam jest.
Mogli już ją zabić.
Tak się składa, że ochroniarz pracujący w Seojaegolu
to mój stary znajomy, dlatego wiem co nieco.
Podobno samochody tam wjeżdżały, ale żaden jeszcze nie wyjechał.
Jest tak.
Ten, kto się tam teraz pojawi, może trafić na coś wielkiego.
Baczność.
Przepuśćcie też ciężarówkę za mną.
Tak jest!
Dzień dobry, dyrektorze.
Mam ważną sprawę do omówienia.
Jestem przed waszym domem.
Macie chwilę na rozmowę?
Wybaczcie tak nagłą wizytę.
Z pewnością
macie ważny powód.
My się już znamy, nieprawdaż?
Tak jest.
Z oddziału, gdzie leżał Ri Jeong Hyeok.
Owszem, tak było.
A wy dwaj skąd się znacie?
On mnie poinformował
o czymś wyjątkowo dziwnym.
„Poinformował” was?
Według jego słów osoba poszukiwana przez Ministerstwo
ukrywa się właśnie tutaj.
Nie mam pewności, czy powinienem mu wierzyć.
Czyli co,
chcecie mój dom przeszukać czy jak?
Wykluczone.
Nie śmiałbym.
Ale jeśli taka osoba się tu ukrywa,
to może was skrzywdzić.
Nie można do tego dopuścić.
Dziękuję za waszą troskę.
WNIOSEK O DOCHODZENIE
Wszczynamy pilne dochodzenie. Wniosek przyszedł z Ministerstwa.
Obawiam się, że niestety będziemy musieli przeszukać wasz dom, dyrektorze.
To tylko formalność.
Zachowajcie najwyższy szacunek.
- Szukajcie. - Tak jest!
Nie do wiary.
Nagła zmiana kompanii?
Zmiana, a niech mnie.
Myślałem, że będziemy coś z tego mieli,
że kapitan Ri jest synem dyrektora Biura Politycznego.
My, jego podwładni.
A tu nic. Zupełnie.
A przecież
mieliśmy tam wrócić dopiero na wiosnę.
Słuchajcie.
Kapitan Ri oszukał nas wszystkich.
Pomyślcie.
Gdyby naprawdę był synem dyrektora Biura Politycznego,
to czy ktoś by do niego strzelał albo zamykał w areszcie?
Pewnie okłamał nas dlatego,
że ma takie marzenie, by w przyszłym życiu
urodzić się synem dyrektora Biura Politycznego.
Wszystkich nas oszukał.
A ty dlaczego milczysz?
Kapitan Ri coś ci powiedział?
No to jaką prośbę miał Jeong Hyeok do pułkownika?
Podszedł do mojego męża i powiedział...
Chciałbym prosić o pomoc.
Dobrze.
Co takiego?
Mówcie.
Chcę, by moja kompania została przeniesiona na granicę.
Ale mamy zimę.
Sam chciał, żeby ich przenieść na granicę?
Na samą granicę?
Może po tym areszcie oszalał?
Bo po co taka prośba?
Kapitan Ri ruszy na granicę z panią Se-ri.
Dlatego poprosił o zmianę kompanii.
Co? Jak to? I po co?
Wróci tam, skąd przyszła.
Ale to nie ma...
Jeżeli jakoś ją tam zaprowadzi,
to może mieć sens.
Chyba masz rację.
Nikt nie zna terenu lepiej od nas.
Patrolujemy teren wokół posterunku.
My tam rządzimy,
a kapitan Ri to nasz przełożony.
Tamten teren
to nasz teren.
GRANICA
KOREAŃSKA STREFA ZDEMILITARYZOWANA DROGA NUMER 1
Miło, że się o mnie troszczycie,
ale tyle powinno wam wystarczyć.
Wkrótce zajdzie słońce.
Oczywiście.
Wydaje się, że mój informator się mylił.
Gnojku.
Śmieciu!
Wiesz, gdzie jesteśmy? W co sobie pogrywasz?
Wystarczy już.
Ri Jeong Hyeok nie przyszedł z wizytą?
Nie ukrywa tej kobiety?
Ty!
Najwidoczniej nie słyszeliście.
Doszło do zmiany kompanii.
Z powodu jednego dezertera.
Mój syn jest na granicy jako kapitan swojej kompanii.
Nie miałem pojęcia.
- Przepraszam najmocniej. - To właśnie tam.
Pojechał na granicę,
- żeby ją przeszmuglować na Południe. - Zamknij się już.
Wiem, że tak jest.
Prawdopodobnie wkroczyli do Strefy Zdemilitaryzowanej.
Przepraszam raz jeszcze.
Zajmę się nim.
Brać go.
Chwila.
Nie wiedziałam, że będzie tu jakaś wioska.
Ludzie tu mieszkali przed wojną.
Ten dom jest w najlepszym stanie.
Pani siada z nami.
O tak.
To żaden alkohol, bo to jest lekarstwo.
Z pewnością przygotowano je przed rokiem 1953...
Chorąży sztabowy Pyo.
Tak jest.
Co robi miska na tym garnku?
To miska do wody.
Taka potrzebna przy modlitwie?
Tak.
Kobieta, która tutaj mieszkała, musiała wysłać syna na wojnę.
W pokoju są jego zdjęcia.
Nigdy nie ruszamy tych misek.
Każdy z nas ma...
matkę.
Pani mama pewnie się ucieszy, jak pani już wróci.
Pewnie się niecierpliwi.
Bo ja wiem.
Och, przecież ją widać.
Co widać?
Widzi pani tę małą górę?
- Tak. - To góra Bukhan.
W Seulu, co nie?
Naprawdę?
Aż tak blisko?
Blisko tam,
ale i tak...
więcej się nie zobaczymy?
Ale przynajmniej
zobaczy pani mamę.
Zazdroszczę pani.
Nie mam z nią najlepszych relacji.
Ty też zobaczysz swoją mamę, jak już skończysz służbę.
Nabija się pani z niego?
Zostało mu dziewięć lat i siedem miesięcy.
Co takiego?
Aż tyle?
To bardzo długo.
Eun Dong.
Pewnie bardzo za nią tęsknisz.
Tak.
Tęsknię i się o nią martwię.
W rodzinnej miejscowości jest jeszcze zimniej.
Ciekawe, czy mają dość drewna.
Ciekawe, czy rodzeństwo dobrze je.
Mój najmłodszy brat
jest bardzo słaby,
często choruje.
Na pewno sobie radzą.
Wy wszyscy też radźcie sobie.
Dobrze się odżywiajcie.
Dbajcie o zdrowie
i cieszcie się życiem, dobrze?
Nigdy nie wiadomo.
Może nasze państwa się zjednoczą.
Niech pani nie plecie. Pani wraca i cieszy się życiem.
Ale jak pani tu znowu trafi, to ja...
zakopię panią.
U podnóża góry.
Albo nad rzeką.
Jak wolisz.
Góra czy rzeka.
Słońce
zaraz powinno zajść.
Ta wydzierająca się kobieta może stąd uciec dopiero po zmroku.
Mamo, musimy dzwonić po ślusarza. Nie ma tu głównego klucza.
Co ty tu robisz?
Otwórz drzwi.
Kodem są moje urodziny.
Gdy prawie umarłam.
Mamo, skąd znałaś kod?
Niesamowita jest. Skąd ona to wszystko wie?
Może i do mnie by się włamała.
Nie martwi cię to?
Och, proszę.
Tyle się zastanawiałam, kto wylicytował go w Hongkongu.
A on był tutaj.
Zaparzyłam kawy.
Dziękuję.
No to powiedz,
co cię tu sprowadza?
Wchodzisz na giełdę?
Zapewne wiesz, że twoi bracia nie radzą sobie najlepiej.
Czy musisz...
to robić?
Moja firma to nie sprawa moich braci ani mojego taty.
Sama ją założyłam i rozwinęłam. A teraz wejdę na giełdę.
Mamo.
Nie było mi łatwo zajść tak wysoko, a wręcz przeciwnie.
Nikt ci nie kazał.
Dobrze wiem, o co ci chodzi.
Chcesz, by ojciec cię dostrzegł.
Żeby zrozumiał, że jesteś lepsza od braci.
Żeby cię wybrał. Chcesz wszystko zabrać!
- Mamo. - „Mamo”.
Porzuć swoją chciwość,
a będzie między nami dobrze,
jak między matką a córką.
To żadna chciwość.
To moje marzenie.
Czy ty uważasz,
że na to zasługujesz?
To przez ciebie...
moje życie jest piekłem.
Boże święty.
Mamo, widzisz ten podpis?
Projektantka Jean Merritt zmarła krótko po złożeniu podpisu.
To ta torebka, mamo. Boże święty.
Odłóż ją.
- Dobrze. - Wychodzimy.
- Już? - Tak.
Co ty robisz?
W końcu musimy połączyć albo przejąć Wybór Se-ri.
Te dokumenty w tym pomogą.
NAGRODA DLA DOSKONAŁEJ FIRMY KOBIETA PREZES ROKU
Mamo, to chyba ty?
Chyba tak.
Trzymaj się.
Wróć do swojego życia, jak gdyby nigdy nic.
Nie powinieneś się o mnie martwić.
Dam sobie radę.
Czeka na mnie ogrom pracy. Wrócę do starego trybu raz-dwa.
Będę dobrze zarabiała i dobrze wydawała jak zwykle.
Będę ciężko pracowała i chodziła na randki.
Będziesz chodziła na randki?
A nie powinnam?
No cóż...
sama zdecydujesz.
Czy to nie ty powiedziałaś,
że mamy mieć czas na żałowanie?
Chodziło chyba o pół roku.
Miałam na myśli, że to czas dla ciebie.
Kazałeś mi wracać do starego życia.
Ale nie do randek z innymi.
Miało być, jak gdyby nigdy nic.
Ale nie żebyś od razu leciała za innymi.
Czy pół roku
wystarczy?
Jasne.
Dobrze.
Przez sześć miesięcy
będę tęskniła i żałowała.
To przeznaczenie.
Pomyśl.
To niesamowite, że spotkaliśmy się w Szwajcarii,
a potem w Korei Północnej.
O co chodzi?
Możesz chodzić na randki.
Możesz się zachowywać, jak gdyby nigdy nic.
Ale proszę...
nie czuj się więcej samotna.
Nie myśl już o tym, jak by tu zniknąć w ślicznym miejscu.
Masz mnie.
Ale nie będziesz obok.
Nie będę obok.
Ale zawsze będę miał nadzieję,
że nie jesteś samotna.
Bądź szczęśliwa.
Przez całe życie.
Tyle mi wystarczy.
Jak się dostać
stąd na granicę?
Jak pójdziesz tam, to dotrzesz do rzeki Yeokgok.
Jest tam mała łódka.
Używają jej do łowienia ryb przy użyciu granatów, gdy woda jest wysoka.
Potem ścieżką bez min.
Bezpieczny teren jest oznaczony
słupkami granitowymi wysokimi na 40 cm.
W promieniu dziesięciu metrów nie ma min.
Jak pójdziesz tą drogą, to dotrzesz do Południowej Granicy.
- To niedaleko stąd. - Tak.
Droga w tę i z powrotem to godzina, może dwie.
A mamy...
Zaraz wzejdzie słońce.
Dlaczego on nie wrócił?
Może się zgubił.
Nie ma mowy.
Coś nie tak?
Idziemy złą drogą.
Znowu?
Ciągle zła droga.
Chyba już widziałam to miejsce.
Ścieżka wydaje się znajoma, czyli...
Jeong Hyeok.
Bądź szczery.
- Co? - Łatwo się gubisz w terenie, co?
Kapitan Ri najlepiej orientuje się w przestrzeni,
nawet w ciemności.
Tak.
Mam problem ze znalezieniem kierunku...
w ciemności.
Przepraszam.
Jeżeli jeszcze nie wrócił, to znaczy,
że albo doszło do wypadku...
- Co? - Co?
Albo chce z nią
spędzić więcej czasu.
- Ach. - No tak.
WOJSKOWA LINIA DEMARKACYJNA
Jesteśmy.
Wreszcie tu trafiliśmy.
Widzisz tamto drzewo?
Idź w jego stronę.
Tamtędy przechodzi patrol żołnierzy z Południa.
Będą na patrolu rano.
Poprosisz ich o pomoc.
A czy możesz...
odprowadzić mnie do tamtego miejsca?
Nie mogę postawić stopy
za tą linią.
Trzymaj się słupków po drodze.
Jeong Hyeok,
nie zapomnij o mnie.
Nie zapomnę.
Jak mógłbym zapomnieć o kobiecie, która spadła z nieba?
Nie spadłam.
Odpięłam się.
Pewnie.
Pora na mnie.
Jeden krok...
chyba nie zaszkodzi.
Nie do wiary.
Same posępne i trudne książki.
KOCHAM CIĘ
RI JEONG HYEOK
KOCHAM CIĘ, RI JEONG HYEOK
Napisy: Cezary Kucharski