‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪คนเรานี่ไม่รู้อนาคตจริงๆ นะ
‪ชีวิตคนเราไม่แน่นอนอยู่แล้ว
‪พูดตามที่บอกก็พอ
‪สวัสดีครับ
‪- ฉันเองนะคะ ‪- คุณอยู่ไหน
‪โทรมาทำไม กลับบ้านมาเถอะ
‪ว่าแต่นี่มือถือใครครับ
‪ฉันไปแล้วนะคะ คุณรีจองฮยอก
‪ไปไหน
‪จะที่ไหนล่ะ
‪ฉันบอกคุณแล้วนี่ ว่าจะไปกับกูซึงจุน
‪ไปตอนนี้เลยเหรอ
‪ใช่ พอดีอยู่ๆ เรื่องก็เป็นแบบนี้น่ะค่ะ
‪ตารางเวลาเลื่อนขึ้นมา
‪ตอนนี้คุณอยู่ไหน ผมจะไปหา
‪ไม่ต้องหรอกค่ะ
‪ฉันขึ้นรถออกมาไกลแล้ว
‪ขอโทษนะคะ
‪ที่ฉันออกมาไม่ทันร่ำลา
‪แต่เราก็ร่ำลากันหลายครั้งแล้วนี่
‪ไม่จำเป็นต้องร่ำลากันอีกหรอก
‪ไม่สิครับ
‪ถึงจะเคยบอกลากันแล้ว
‪ต่อให้เคยบอกกันหลายครั้ง ‪ก็ต้องบอกอีกเป็นครั้งสุดท้าย
‪เราต้องบอกลากันอีกครั้ง
‪แค่บอกมาว่าตอนนี้คุณอยู่ไหน
‪อย่าวางสายนะ
‪ฟังผมนะ
‪บอกมาว่าคุณมองเห็นอะไร ผมจะตามหาคุณเอง
‪คุณรีจองฮยอก
‪ฉันรักคุณค่ะ
‪ออกรถเลย
‪ไม่สามารถติดต่อปลายทางได้
‪(กูซึงจุน)
‪เลขหมายนี้ไม่สามารถติดต่อได้ ‪เนื่องจากปิดการใช้...
‪สหายจองฮยอก รีบกลับมาที่บ้านเร็ว
‪- ตายแล้ว ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪อะไรกันเนี่ย
‪มาแล้วค่ะๆ
‪สหายจองฮยอก
‪ตอนนี้กระทรวงความมั่นคง ‪มาค้นบ้านสหายใหญ่เลย
‪- ตายๆ ‪- ท่าทางเขาจะตามหาสหายซัมซุกนะ
‪ทุกคนคิดเหมือนกันใช่ไหม
‪เขาเดือดเลย แต่ดันดูเท่กว่าเดิมอีก
‪- เท่มากเลยค่ะ ‪- ใช่แล้ว
‪มาแล้วสินะ รีจองฮยอก
‪มีคำสั่งมาจากเบื้องบนน่ะ
‪บุคคลคุ้มครองประเภท 11 อยู่ที่ไหนล่ะ
‪เราต้องพาตัวเธอไป
‪นี่มันเรื่องอะไรกันครับ
‪ฉันรู้หมดแล้ว
‪ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่บุคคลคุ้มครองประเภท 11
‪แต่เป็นหลักฐาน
‪ที่จะทำลายนาย พ่อนาย
‪และครอบครัวของนาย
‪เรื่องเปิดปากคนน่ะฉันถนัด อย่าห่วงเลย
‪ไม่ว่าจะซ้อมให้เกือบตาย
‪หรือใช้ไฟฟ้าช็อต
‪แค่สามสี่วันหล่อนก็...
‪ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม
‪ว่าไม่ว่าจะเป็นคนหรือสิ่งของ ‪ยังไงมันก็เปลี่ยนอยู่เสมอ
‪แกน่ะ...
‪จบเห่แล้วล่ะ
‪พาเขาไป
‪- แย่แล้ว ‪- จับเขาไปเหรอ
‪- ผู้กองรี เป็นอะไรไหมคะ ‪- ตายแล้ว
‪- ไม่นะ ‪- หลีกหน่อย
‪- เอาตัวเขาไปทำไม ‪- สหายจองฮยอก
‪- ตายแล้ว ‪- ทำยังไงดีคะ
‪สหายจองฮยอก ทำยังไงดี
‪- โธ่ ‪- คุณพระ
‪คุณพระ เกิดบ้าอะไรขึ้น
‪ต้องบอกสหายพันเอกดีไหมคะ
‪ปล่อยให้พาตัวสหายไปแบบนี้ได้เหรอ
‪- ทำยังไงดี ‪- ทำไงดี
‪ตายแล้ว สหายจองฮยอก
‪ตั้งสติไว้ ยุนเซรี
‪คิดอะไรสักอย่างสิ
‪ใช่แล้ว คิดถึงเรื่องดีๆ ไว้
‪สิ่งที่ทำให้อารมณ์ดี
‪รีจองฮยอกที่กำลังต้มบะหมี่
‪รีจองฮยอกที่แยกเทียนไขกับเทียนหอมไม่ออก
‪รีจองฮยอกที่ตอนนี้แยกพวกมันออกแล้ว
‪รีจองฮยอกที่ห่มผ้าให้
‪ตอนกำลังจะเดินไปกินน้ำ
‪ฉันจะไปส่งคุณที่หน้าบ้านเอง
‪- ไม่เป็นไรครับ ‪- ไม่เป็นอะไรหรอก
‪กินยาแล้วนอนพักก็ไม่เป็นไรแล้ว
‪ไม่มีอะไร
‪รีจองฮยอกที่เอาแต่โกหกว่าไม่เป็นไร
‪ทั้งที่มีปัญหาเกิดขึ้นมากมาย
‪คุณจะปลอดภัย ขอแค่อยู่ในที่ที่ผมหาเจอ
‪บอกมาว่าคุณเห็นอะไร ผมจะตามหาคุณเอง
‪ตัวเองไม่ใช่อเวนเจอร์สแท้ๆ
‪แต่ชอบบอกว่าทำได้ทุกอย่าง ‪และตามหาฉันจนเจอไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม
‪รีจองฮยอกที่ชอบโอ้อวดอะไรไม่เข้าท่า
‪ฉันคิดถึงคุณ
‪ที่นี่ที่ไหน
‪ขอโทษนะคะๆ
‪มีใครอยู่ไหมคะ ขอโทษนะคะ
‪จริงสิ
‪ถ้าเคาะแล้วเขาเปิดให้
‪จะขังฉันไว้ทำไม
‪มีใครบางคน
‪ลักพาตัวฉันมาขังไว้
‪ทำไมถึงไม่ฆ่าฉันนะ
‪ต้องการอะไรกันแน่
‪หรือว่าจับตาดูฉันอยู่
‪คุณเป็นใคร
‪(การหลบหนีคือหนทางสู่ความตาย ‪จงสร้างชาติสังคมนิยมอันแข็งแกร่ง)
‪คุณน่าจะรู้ดี
‪ว่าทหารต๊อกต๋อยอย่างเราเข้ามาที่นี่ไม่ง่ายเลย
‪แต่ปะเหมาะที่เพื่อนสมัยเด็กของผม
‪ทำงานเป็นหัวหน้าผู้คุมที่สถานกักกันนี่พอดี
‪ผมว่าไม่ใช่เรื่องที่สหายสิบโทจะเอามาอวดนะ
‪นั่นสิ
‪เรื่องนี้เพราะใครกันล่ะ
‪วันก่อนแม่ของสหายซอดันมาหาครับ
‪แต่สหายพโยชีซู
‪ดันดื่มเหล้าเมาแอ๋ ‪แล้วแบไต๋เรื่องเซรีออกไปหมดเปลือก
‪ไม่ได้หมดเปลือกขนาดนั้น
‪ได้ยินว่าแม่เธอเป็นเศรษฐินี ‪เจ้าของห้างที่พยองยาง
‪เธออาจจะจ้างคนมาจับสหายเซรีไปก็ได้
‪เฮ้ย ไม่หรอกมั้ง
‪ในละครเกาหลีใต้มีเรื่องแบบนี้บ่อยเลยครับ
‪ถ้ามีมือที่สามมาเอี่ยวกับการแต่งงานของลูก
‪เศรษฐีเกาหลีใต้จะสาดน้ำใส่หน้า ‪ไม่ก็ฟาดด้วยซองเงิน
‪แต่เศรษฐีประเทศสาธารณรัฐของเรา ‪ที่มีความมุ่งมั่น
‪อาจจะลักพาตัวเธอเป็นการสั่งสอนก็ได้
‪สหายผู้กอง ป้าคนนั้น ‪ดูไม่ใช่คนแบบนั้นเลยนะครับ
‪ฉันเตือนคุณแล้วนะ
‪อย่าทำอะไรให้ต้องเสียใจภายหลัง
‪สหาย
‪ช่วยทำตามที่ฉันสั่งหน่อย
‪สถานที่...
‪ที่คุณเรียกฉันมาเจอเป็นครั้งแรก
‪คือคุกทหารสินะคะ
‪ผู้หญิงคนนั้นหายตัวไป
‪แล้วยังไงคะ
‪ผมรู้สึกว่าคุณน่าจะรู้เรื่องนี้
‪ใครเป็นคนทำ เขาพาเธอไปไว้ที่ไหน
‪ตอนนี้...
‪- เธอปลอดภัยไหม ‪- เหลวไหลสิ้นดี
‪คนที่ฉันจะแต่งงานด้วยในอีกไม่กี่วัน
‪กำลังเป็นห่วงผู้หญิงอื่นว่าปลอดภัยหรือเปล่า
‪และทำหน้าเหมือนโลกแตกสลาย
‪งั้นก็ดีแล้วล่ะค่ะ
‪ที่คุณถูกขังอยู่ที่นี่ ไปไหนไม่ได้ ‪จนกว่าจะถึงวันแต่งงาน
‪ไว้ค่อยออกมาวันแต่งงานนะคะ
‪แล้วเจอกันค่ะ
‪พ่อผมใช่ไหม
‪คุณบอกว่าอย่าทำอะไรที่ทำให้เสียใจภายหลัง
‪คุณไปพบใครที่ทำให้ผมเสียใจเหรอ
‪ไม่ใช่กระทรวงความมั่นคงแน่ๆ
‪และแม่ของคุณก็คงไม่ทำแบบนี้
‪อย่าบอกนะ
‪ว่าคุณไปพบพ่อผมมา
‪พ่อผมพาเธอไป...
‪ใช่ไหม ผู้หญิง...
‪ค่ะ เธอตายไปแล้ว
‪ไม่ว่าจะหาที่ไหนก็คงไม่เจอหรอกค่ะ
‪คุณยอมแพ้ซะดีกว่า
‪บอกพ่อผมด้วยนะครับ
‪ถ้าเธอบาดเจ็บแม้แต่ปลายเล็บ
‪ท่านจะเสียลูกชายที่เหลืออยู่คนเดียวไป
‪ฝากบอกท่านด้วย
‪(ปรับปรุงทัศนคติ)
‪น้าควรเข้าไปด้วยหรือเปล่า
‪จองฮยอกเป็นยังไงบ้าง
‪สหายอธิบดียังไม่รู้เรื่องจองฮยอกใช่ไหม
‪ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่คุกทหารได้
‪- ถ้าอธิบดีรู้ เป็นเรื่องแน่ ‪- ปล่อยไว้เถอะค่ะ
‪หือ
‪นี่ จะถึงวันแต่งงานหลานแล้วนะ
‪ต้องให้เขาอยู่ในนั้น
‪หนูถึงจะได้แต่งงานค่ะ
‪พูดอะไรให้น้าเข้าใจหน่อยสิ
‪อูพิล
‪- พ่อครับ ‪- หือ
‪ลูกมาทำอะไรที่นี่
‪เมื่อวานมีใครไม่รู้มาจับตัวพี่สาวคนสวย ‪ที่พูดสำเนียงเกาหลีใต้ไป
‪แล้วพี่สาวคนนั้นก็ทำกล่องนี้ตกไว้ครับ
‪อูพิล
‪ลูกได้เอาให้คนอื่นดูไหม
‪อย่าไปบอกใครนะ
‪ครับ พ่อ
‪แต่พี่สาวคนนั้นจะไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪ว่ากันว่าใจคนนี่ยากแท้หยั่งถึง
‪เรากินข้าวหม้อเดียวกันมาตั้งนาน ‪ทำไมถึงหลอกเราได้นะ
‪สหายผู้กองนี่จริงๆ เลยนะ
‪ผู้กองรีจองฮยอกของเรา ‪ไม่ใช่คนที่จะอวดชาติกำเนิดสักหน่อย
‪- ใช่ครับ ‪- ยังไงก็เถอะ
‪เขาปกปิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้กับเราได้ยังไง
‪สหายผู้กองของเราเป็นลูกชาย ‪อธิบดีกรมการปกครองงั้นเหรอ
‪ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ถ้ารู้ว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่ในคุกทหาร
‪อธิบดีกรมการปกครองคงไม่อยู่เฉยแน่ครับ
‪เราควรกระจายข่าวเรื่องนี้ไหมครับ
‪สหายผู้กองต้องการให้รู้กันแค่พวกเรา
‪ปิดปากไว้ก่อนแล้วกัน
‪- ครับ ‪- ครับ
‪ไปกันเถอะ
‪คงได้ยินกันหมดใช่ไหมครับ
‪สหายพูดเบาไปหรือเปล่า
‪ยิ่งพูดเสียงดังยิ่งน่าสงสัยนะครับ
‪แต่ข่าวนี้จะแพร่ออกไปไหมครับ
‪นี่ๆ
‪ไม่ใช่ว่าต้องมีผึ้งร้อยตัว ‪ดอกไม้ถึงจะผลิได้ร้อยดอกสักหน่อย
‪เรื่องนี้ใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็รู้กันทั้งหมู่บ้านแล้ว
‪ปัญหาก็คือ...
‪เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือเปล่าน่ะสิ
‪มีเรื่องที่พวกนายต้องทำอีกอย่าง
‪พวกนายต้องปล่อยข่าวเรื่องชาติกำเนิดของฉัน
‪พ่อของฉัน
‪คืออธิบดีกรมการปกครอง
‪ต่อให้พ่อฉันรู้เรื่องก็คงไม่ช่วยฉันออกไป
‪ฉันเลยกะจะออกไปโดยใช้ข่าวนี้ ‪พวกนายคงต้องช่วยฉันหน่อย
‪ฉันบอกแล้วใช่ไหม
‪ว่าสมองเขากระทบกระเทือนตอนถูกยิง
‪อย่าห่วงเลย สหายพโยชีซู
‪เพราะนี่เป็นเรื่องจริง
‪ไม่มีเวลาแล้ว
‪ต้องรีบให้ข่าวนี้
‪ไปถึงหูสหายพันเอกให้เร็วที่สุด
‪พ่อเขาคืออธิบดีกรมการปกครองงั้นเหรอ
‪ไม่ใช่ว่าเขาให้เรา ‪ปล่อยข่าวเหลวไหลหรอกใช่ไหม
‪ยังไม่รู้จักสหายผู้กองอีกเหรอครับ ‪เขาไม่ทำแบบนั้นหรอก
‪ลูกชายอธิบดีกรมการปกครองเหรอ
‪ค่ะ สามีของฉัน...
‪ได้ยินพวกพลทหารพูดเองเลยค่ะ
‪มาคิดๆ ดูแล้ว
‪เขาต่างไปจริงๆ
‪จะว่าไป หน้าตาเขาก็ดูล้ำอยู่นะคะ
‪ทั้งสำเนียงการพูด การเดิน
‪ดูมั่นอกมั่นใจกว่าผู้กองทั่วไป
‪- ใช่แล้วค่ะ ‪- ใช่เลยๆ
‪ความจริงแล้ว
‪ตอนฉันเห็นไหล่ผึ่งผายของเขา
‪ก็คิดอยู่ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาเลย
‪- ไหล่เขาเหรอคะ ‪- ใช่
‪ลองคิดดูสิคะ
‪เพราะเขามีคนสนับสนุน ‪ถึงยืดอกกับไหล่กว้างๆ ได้ไงคะ
‪ตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่ม ‪ไม่มีเรื่องให้ต้องกลัวหัวหด
‪เขาถึงสามารถไปไหนมาไหน ‪อย่างอกผายไหล่ผึ่งได้
‪มีเหตุผลอยู่นะ
‪ฟังขึ้นมากเลย
‪- ใช่ไหมคะ ‪- มีเหตุผลๆ
‪(เขตปลอดทหาร)
‪มีทหารหนีทัพที่ด่านตรวจ 31
‪- มีทหารหนีทัพที่ด่านตรวจ 31 ‪- กองร้อย ฉุกเฉิน
‪- มีทหารหนีทัพที่ด่านตรวจ 31
‪มีทหารหนีทัพที่ด่านตรวจ 31
‪อะไรนะ ทหารหนีทัพอีกแล้วเหรอ
‪ให้กองร้อยทั้งหมดอยู่ในภาวะฉุกเฉิน
‪แล้วผู้พันโชชอลกังล่ะ
‪ไปพยองยางเหรอ
‪ให้ตายเถอะ เขาไปอบรม ‪สืบหาสายลับอะไรตอนนี้
‪เฮ้อ เข้าใจแล้ว
‪- รีบตั้งโต๊ะกินข้าวให้ผมหน่อย ‪- คุณรู้เรื่องหรือยัง
‪อะไรเหรอ
‪ผู้กองรีจองฮยอกน่ะ
‪เห็นว่าถูกขังคุกทหารนี่
‪เด็กหนุ่มสมัยนี้ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงเลย
‪ไปทะเลาะกับนายตัวเองได้ยังไง
‪เขาคงไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันสักพัก
‪คุณไม่เคยคิดเหรอคะ
‪ว่าทำไมสหายรีจองฮยอกถึงไม่รู้ที่ต่ำที่สูง
‪เพราะเขาไม่มีจริยธรรมไง
‪คราวก่อนเขาก็ไปฟ้องกองตรวจสอบ
‪ผมกับโชชอลกังเลยโดนสอบสวน
‪ปล่อยเขาไว้ก็ปวดหัวเปล่าๆ
‪แล้วทำไมสหายคนนั้นถึงไม่มีความกลัว
‪กล้าสอดรู้สอดเห็นขุดคุ้ยเรื่องต่างๆ ล่ะคะ
‪ทำไมคุณต้องพูดอะไรวกไปวนมาด้วย
‪ไม่ต้องอ้อมค้อมหรอก พูดออกมาเลย
‪ตั้งแต่เกิดมา
‪คุณเคยเจออธิบดีกรมการปกครองไหมคะ
‪ผมจะไปเจอคนใหญ่คนโตอย่างเขาได้ยังไง
‪ทำไม คุณพอมีเส้นสายเหรอ
‪มีสิคะ
‪แต่ดันมีคนตัดมันซะขาดสะบั้นก่อน
‪ใคร ไอ้บ้าที่ไหน
‪- คุณไง ‪- โอ๊ย คุณเป็นอะไรไป
‪สหายรีจองฮยอกมีมันตั้งแต่เกิดค่ะ ‪เส้นสายที่ทอดไปหาท่านอธิบดี
‪หือ
‪ทำไมเขาถึงมี...
‪ลูกชายไง รีจองฮยอกเป็น ‪ลูกชายท่านอธิบดีกรมการปกครอง
‪หา
‪ตอนนั้นฉันบอกคุณว่า ‪ให้มอบดาวประทานให้เขาใช่ไหม
‪ดันไม่เชื่อฉัน บอกจะให้คนที่เคร่งครัด
‪ไม่เห็นตะวันเหรอ
‪คุณนั่นแหละที่จะไม่ได้เห็นตะวัน
‪จะทำยังไง ฮะ ทีนี้จะทำยังไง
‪คุณจะหนีไปไหน
‪คุณเป็นใครคะ
‪ทำอะไรน่ะ
‪ดื่มชาซะสิ
‪ชาเห็ดสนสินะคะ
‪กลิ่นหอมดี ขอบคุณค่ะ
‪แต่ขอไม่ดื่มดีกว่า
‪ฉันไม่ได้มาที่นี่ในฐานะแขก
‪ฉันถูกลักพาตัวมา ‪คงไม่กินอะไรที่คุณให้กิน
‪ฉันไม่ใช่คนโง่ค่ะ
‪คิดว่าที่นี่ที่ไหน
‪คุณคือคุณพ่อใช่ไหมคะ
‪อย่าตกใจไปเลยค่ะ
‪คุณหน้าเหมือนคุณซอดันมากเลย
‪ทั้งปาก ทั้งจมูก
‪โดยเฉพาะสายตาที่จ้องคนอื่นแบบนั้น
‪เหมือนอย่างกับแกะเลยค่ะ
‪- อย่างนั้นเหรอ ‪- ค่ะ
‪ฉันมีเซนส์ในเรื่องนี้มากกว่าคนอื่นน่ะค่ะ
‪อย่างนี้เอง
‪ความจริงตอนถูกลากมาที่นี่
‪ฉันก็โกรธ อยากรู้ว่าใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้
‪ตอนนี้ฉันพอเข้าใจแล้วค่ะ
‪เข้าใจแล้วเหรอ
‪คุณคงคิดว่าฉันเป็นคนขัดขวาง ‪อนาคตของลูกสาวนี่คะ
‪ดูเหมือนฉันเข้ามาคั่นกลาง ‪ขัดขวางทั้งสองคน
‪เข้าใจได้สุดๆ เลยค่ะ
‪งั้นบอกมา
‪เธอมีเป้าหมายอะไร ‪ถึงได้เข้าหารีจองฮยอก
‪แล้วอยู่กับเขา
‪"เป้าหมาย" เหรอ
‪พูดอะไรไม่เข้าท่าเลยนะคะ
‪คือว่าฉัน...
‪เพราะพายุลมแรงที่คาดไม่ถึง
‪ทำให้ระบบป้องกันของฝั่งเหนือใต้ ‪ทำงานผิดพลาด
‪ในช่วงเวลาที่เกิดช่องโหว่นั้น
‪ฉันพูดได้เลยว่า
‪ฉันเป็นเหยื่อที่บริสุทธิ์ค่ะ
‪- อะไรนะ ‪- มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ
‪คุณพ่อคะ ลองคิดดูนะคะ
‪ฉันเปิดบริษัทอยู่ที่เกาหลีใต้ค่ะ
‪ไม่ใช่ร้านเล็กๆ แต่เป็นบริษัทแฟชั่นใหญ่โต
‪อาจจะดูเหมือนอวด ‪แต่มีร้านที่ต่างประเทศตั้ง 14 สาขา
‪แล้วฉันจะมีเป้าหมายอะไร
‪ให้ต้องมาลำบากที่นี่ด้วยล่ะคะ
‪ฉันก็แค่...
‪คนธรรมดาที่มีทรัพย์สินมากมาย ‪วันๆ เอาแต่คิดว่า
‪จะเอาเงินไปใช้ที่ไหน
‪ทั้งชีวิตนี้จะใช้หมดไหม
‪เป็นพลเมืองโซลตาดำๆ คนหนึ่งค่ะ
‪คุณรีจองฮยอกแค่มีมนุษยธรรม ‪ที่มาช่วยฉันไว้เท่านั้น
‪ถ้างั้นจะบอกว่าเรื่องทั้งหมด ‪เป็นเพราะรีจองฮยอกเหรอ
‪คะ ไม่ใช่นะคะ
‪ทำไมถึงฟังเป็นแบบนั้นได้คะ
‪ไม่ใช่นะคะ เขาไม่ผิดอะไรเลยค่ะ
‪จริงๆ นะคะ เขาไม่ผิดอะไรเลย
‪ฉันอยากให้คุณมั่นใจเรื่องนั้นค่ะ
‪ไม่ผิดงั้นเหรอ
‪เขาปกปิดบุคคลนิรนามจากเกาหลีใต้นะ
‪ตอนแรกเขาจะแจ้งความแล้วค่ะ
‪แต่ฉันข่มขู่เขาค่ะ
‪"ลองนายแจ้งความดูสิ ‪ฉันจะบอกให้หมดเลย
‪ว่าทั้งนายและพลทหารของนาย ‪บกพร่องในหน้าที่"
‪เพราะงั้น ถ้ามองจากมุมมองของเขา
‪เขาต้องเลือกทำแบบนี้เพื่อพลทหารของเขาค่ะ
‪ถ้างั้นระหว่างพวกเธอ ไม่มีอะไรงั้นเหรอ
‪ถ้าให้พูดตามตรง
‪ฉันชอบคุณรีจองฮยอกมากค่ะ
‪ฉันชอบเขาโดยไม่รู้ตัวค่ะ ‪ต้องขอโทษด้วยนะคะ
‪แต่เขาไม่ได้ชอบฉันค่ะ ‪ฉันชอบเขาข้างเดียว ไม่ต้องห่วงนะคะ
‪ตอนนี้เขาน่าจะคิดว่าฉันกลับไปแล้ว
‪ไม่สนใจฉันหรอกค่ะ
‪เพราะงั้นคุณพ่อคะ
‪ช่วยฉันหน่อยนะคะ
‪ฉันเหรอ
‪คุณใช้คนมาลักพาตัวฉัน
‪คุณพ่อดูมีอำนาจ ฉันถึงได้อยากขอร้องค่ะ
‪ช่วยให้ฉันกลับไปอย่างปลอดภัย
‪ช่วยใจกว้างใช้อำนาจนั้นหน่อยนะคะ
‪ความจริง
‪คุณก็รู้ว่าคุณรีจองฮยอกเป็นแค่ผู้กองนี่คะ
‪แค่ผู้กองจะไปมีอำนาจอะไรกัน
‪เขาไม่มีอำนาจอะไรเลยค่ะ
‪ถ้าคุณพ่อช่วยฉันสักครั้ง
‪ฉันสัญญาว่าจะตอบแทนบุญคุณ ‪ไม่ขาดตกบกพร่องเลยค่ะ
‪คุณพ่อคะๆ
‪คุณพ่อคะ
‪คุณพ่อคะ คุณพ่อ
‪อะไรเนี่ย
‪ฉันพูดเองนี่ว่าอดอาหารเป็นครั้งคราว
‪ฉันจะไม่กินข้าวแม้แต่คำเดียวค่ะ
‪ขอโทษด้วยนะคะ
‪คุณไม่ได้กินอะไรทั้งวัน
‪ถ้ากลัวว่าอาหารถูกวางยา ‪ฉันลองทานให้ดูก่อนไหม
‪คุณเป็นใครคะ
‪ไม่สิ
‪เป็นใครไม่สำคัญ
‪พาฉันมาที่นี่ทำไมคะ
‪ฉันขอโทษนะ
‪แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน
‪อาหารปลอดภัย คุณทานได้นะ
‪ขอโทษนะคะ
‪คือว่า...
‪คุณรีจองฮยอก...
‪ตอนนี้เขาปลอดภัยดีไหมคะ
‪ห้ามให้เขาเจอเรื่องยุ่งยาก
‪หรือต้องถูกลงโทษเพราะฉันนะคะ
‪ชอบรีจองฮยอกขนาดนั้นเลยเหรอ
‪คือว่า...
‪ก็ไม่ขนาดนั้น...
‪ผู้หญิงนอนที่เย็นๆ จะเสียสุขภาพ
‪วันนี้คุณนอนที่นี่เถอะ
‪ว่าแต่เจ้าของห้องนี้คือใครคะ
‪เวลาที่ฉันดูชั้นหนังสือ
‪ฉันคิดว่ามันบอกบุคลิกภาพ รสนิยม
‪อุปนิสัยของคนคนนั้นหมด
‪หนังสือเหล่านี้ทำให้ฉันนึกถึงคนรู้จักคนหนึ่ง
‪ดัน
‪จองฮยอกอยู่ห้องอะไรนะ
‪คุณไม่ใช่แม่คุณซอดัน...
‪ใช่ไหมคะ
‪คุณแม่ของคุณรีจองฮยอกเหรอคะ
‪(ประธานยุนเซรีแห่งเซรีส์ชอยส์เสียชีวิต)
‪(มยองซองรายวัน)
‪ลูกสาวเศรษฐีชาวเกาหลีใต้ ‪ที่ถูกแจ้งเสียชีวิตไปแล้ว
‪ทำไมถึงได้มาอยู่กับลูกชายฉัน
‪ส่งเธอกลับไปไม่ได้นะครับ
‪ถ้าให้เธอกลับเกาหลีใต้ ‪ต้องส่งผลกระทบอย่างมากแน่
‪จะต้องมีเรื่องให้สหายอธิบดี ‪รับผิดชอบแน่ๆ ครับ
‪ฝั่งกองกำลังทหาร ‪ก็เคลื่อนไหวผิดปกติเหมือนกัน
‪ต้องรีบแล้วครับ
‪ขอแค่ท่านสั่งมา
‪ผมจะพาเธอไปจัดการอย่างเงียบๆ คืนนี้เลยครับ
‪นี่ก็ดึกมากแล้ว
‪อะไรนะครับ
‪ภรรยาของฉันน่ะ ‪ยืนกรานว่าจะให้เธอนอนค้างก่อน
‪เฮ้อ
‪วันนี้ปล่อยเธอไปก่อนแล้วกัน
‪บ้าจริงๆ เลย รีจองฮยอก
‪เขาเป็นนักแสดงเด็กหรือไง
‪ทำไมถึงได้หล่อแต่เด็กเลยเนี่ย
‪ดูลายมือสิ
‪น่ารักสุดๆ ไปเลย
‪(ผมอยากเป็นนักเปียโน)
‪(ที่มีชื่อเสียงระดับโลก)
‪คุณรีจองฮยอก...
‪เคยอยากเป็นนักเปียโนหรอกเหรอเนี่ย
‪แต่ว่า...
‪ต้องกลายมาเป็นทหารสินะ
‪สหายพันเอก ผมคงให้เข้าเยี่ยมได้ ‪แต่คงให้ประกันตัวไม่ได้ครับ
‪ผู้บัญชาการสถานกักกัน
‪ให้ประกันตัวทั้งคน จะมีใครกล้ายุ่งด้วยเหรอ
‪นี่เป็นคดีทำร้ายเจ้าหน้าที่ยศสูงครับ
‪แถมยังสังกัดกองพันความมั่นคงด้วย
‪เป็นการฝ่าฝืนคำสั่งที่ร้ายแรงที่สุด
‪ตอนนี้กระทรวงความมั่นคงโกรธมากเลยล่ะครับ
‪สหายข่าวช้าแบบนี้ ‪จะย้ายเข้าเมืองหลวงได้เหรอ
‪พ่อของเขาเป็น...
‪ฉันยังขาสั่นอยู่เลย ‪ไม่รู้ว่าพาตัวเองมาถึงนี่ได้ยังไง
‪ในฐานะผู้บัญชาการสถานกักกัน
‪ผมก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่า ‪นี่เป็นคดีทำร้ายร่างกายจริงไหม
‪- ใช่ไหม ‪- การทำร้ายร่างกาย
‪ต้องเป็นแบบนี้ครับ
‪ต้องเป็นการกำหมัดและชกครับ
‪ไม่ใช่การตบตีเหรอ
‪ไม่ใช่ครับ
‪ต้องเป็นการกำหมัดชก ‪ถึงจะเป็นการทำร้ายร่างกายครับ
‪อือ แล้วยังไง
‪ดูเหมือนสหายรีจองฮยอก ‪จะแบมือออก แล้วตีครับ
‪ผมได้ยินมาแบบนั้นครับ
‪งั้นก็ไม่ใช่การทำร้ายร่างกายสิ
‪ก็ไม่ใช่น่ะสิครับ
‪รีจองฮยอกที่ถูกขังอย่างไม่เป็นธรรมอยู่ที่ไหน
‪ฉันจะพาเขาออกไปเอง
‪(การหลบหนีคือหนทางสู่ความตาย ‪จงสร้างชาติสังคมนิยมอันแข็งแกร่ง)
‪นายคงได้เรียนรู้จากเรื่องนี้บ้างนะ
‪ข้อแรก
‪ในชีวิตอาจเกิดเรื่องขึ้นได้มากมาย
‪ข้อสอง
‪เมื่อเกิดเรื่องแบบนั้น...
‪นายต้องมาหาพี่ชายคนนี้
‪ถ้ามีเรื่องแบบนี้ก็ควรมาหาพี่ชายคนนี้ก่อนสิ
‪สำนึกผิดไว้ด้วยนะ
‪ครับ
‪เอาล่ะ ได้ประสบการณ์ชีวิตขนาดนี้ ‪ก็ควรได้หยุดพักผ่อนสักสองสามวัน
‪ภรรยาฉันบอกว่าจะเตรียมอาหารมื้อใหญ่ไว้ให้
‪ไปที่บ้านฉันก่อนเถอะ
‪ผมมีเรื่องจะขอร้องครับ
‪ได้สิ
‪อะไรเหรอ
‪อะไรล่ะ
‪เอาหัวไชเท้าปรุงรส ‪ที่สหายรีจองฮยอกชอบไว้ตรงนี้
‪- จริงๆ เลย ‪- ทำอะไรคะ
‪- สหายพันเอกมาแล้วเหรอคะ ‪- มาแล้วเหรอคะ
‪ตายจริง
‪ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ
‪ทำไมคุณกลับมาคนเดียว
‪สหายรีจองฮยอกล่ะ
‪ไม่รู้สิ เขาบอกว่าต้องรีบไปที่ไหนนี่แหละ
‪แต่เขาขอร้องอะไรผมแปลกๆ
‪ขอร้องอะไรเหรอ
‪คุณรีจองฮยอกคงทำอาหารเก่ง ‪เพราะได้คุณแม่มาสินะคะ
‪จองฮยอกลูกฉันทำบะหมี่ให้ทานเหรอ
‪ใช่ค่ะ เขาทำบะหมี่เก่งมาก
‪ชงกาแฟก็อร่อยมากเลยค่ะ
‪คุณรีจองฮยอกได้ด้านอบอุ่น ‪มาจากคุณแม่แน่เลย
‪จองฮยอก ลูกคิดว่ายังไง ‪คิดว่าเร็วเกินไปไหม
‪เป็นสัญญาที่ทำไว้นานแล้วนี่ครับ ‪ต้องรักษาสัญญาสิ
‪เมื่อก่อนจองฮยอกเป็นคนอบอุ่น
‪แต่เขาไม่เป็นแบบนั้นสักพักแล้ว
‪เย็นชาขึ้น ไม่ยอมเปิดใจให้ใคร
‪แต่คุณบอกว่าเขาอบอุ่น
‪ค่อยโล่งใจหน่อย
‪เธออยู่ไหนครับ
‪แกพูดถึงใคร
‪พ่อก็รู้นี่ครับ
‪ผมรู้ว่าพ่อพาตัวเธอมา
‪- เธออยู่ไหนครับ ‪- ฉันไปซ่อนที่ไหนดีคะ
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ บอกเขาไปว่าคุณไม่รู้เรื่องอะไร
‪ชีวิตของเขา
‪นอกลู่นอกทางเพราะฉันมามากแล้ว
‪ฉันไม่อยากเห็นเขาอีกแล้วค่ะ
‪ถ้าเห็นคงร้องไห้แน่
‪มี...
‪ชั้นใต้ดินไหมคะ
‪หรือว่า...
‪พ่อฆ่าเธอไปแล้วครับ
‪พ่อฆ่าเธอไปแล้วเหรอ
‪ตอบผมสิครับ
‪แกไม่คิดถึงอนาคตตัวเองเลยงั้นเหรอ
‪คิดครับ ผมคิดแล้วถึงได้ทำแบบนี้ครับ
‪ผมทำแบบนี้เพราะไม่อยากมองย้อนกลับมา
‪แล้วนึกเสียใจในวันหลังว่า
‪"ถ้าไปหาเธอเร็วกว่านี้คงปกป้องเธอได้
‪ถ้าผมทำได้ดีกว่านี้ คงช่วยชีวิตเธอได้"
‪ผมไม่อยากโทษตัวเองแบบนี้ครับ
‪พ่อทราบดีนี่ครับ
‪ว่าอยู่แบบนั้นเหมือนตกนรกแค่ไหน
‪มูฮยอก...
‪ระหว่างทางกลับบ้าน ‪ผมหายใจแทบไม่ออกเลยครับ
‪กลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไปเพราะผม
‪ถ้าเธอเป็นอะไรไป
‪ผมคงอยู่เหมือนตกนรกไปตลอดชีวิต
‪หายใจเถอะ จองฮยอก
‪ทำไมลูกต้องหายใจไม่ออกด้วย
‪คุณจะปล่อยให้ลูกอยู่เหมือนตกนรกไม่ได้นะคะ
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪คุณพูดเก่งนะ
‪ฉันเพิ่งเคยเห็นคุณพูดยาวแบบนั้นเลย
‪หน้าไปโดนอะไรมาเนี่ย
‪บาดเจ็บอีกแล้วเหรอคะ
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪บอกว่าไม่มีอะไรตลอด
‪ใครทำคุณคะ
‪ผมขอโทษที่มาช้า
‪ไม่หรอก
‪ฉันสิต้องขอโทษ
‪เพราะฉันเอง
‪ฉันเป็นตัวปัญหาตลอด
‪คุณไม่ใช่ตัวปัญหา
‪ถ้าแค่ฉันไม่มาที่นี่...
‪ไม่หรอก
‪ไม่ใช่
‪ว่าไง
‪ตะคอกใส่หน้าพ่อแบบนั้นแล้วรู้สึกดีขึ้นไหม
‪ขอโทษคุณพ่อสิคะ
‪คุณทำผิด
‪แต่โมโหใส่คุณพ่อเหมือนไม่รู้จักพ่อลูกได้ยังไง
‪นี่คุณอยู่ข้างใครกันแน่
‪ภูมิใจนักเหรอ
‪เปล่าครับ
‪ไม่ใช่แบบนั้น
‪ถ้าพ่อรู้ความจริงแล้วก็น่าจะบอกผมหน่อย
‪ถ้าฉันบอก
‪แล้วแกจะวางมือง่ายๆ เหรอ
‪ผู้หญิงที่แกปกปิดไว้ ‪อาจทำครอบครัวเราพังพินาศได้นะ
‪แต่เรื่องนั้นเป็นความผิดผม
‪เธอไม่ผิดเลยครับ
‪สหายคนนั้นบอกเองว่าเป็นความผิดเธอ
‪เธอข่มขู่แก
‪แกเลยแจ้งความกับกระทรวงความมั่นคงไม่ได้
‪อะไรนะครับ
‪ไม่ใช่นะครับ
‪ผมไม่กลัวที่ถูกข่มขู่
‪แต่ผมตั้งใจไม่แจ้งความเองครับ
‪ทำไม
‪ผมกลัวเธอเป็นอะไรไป
‪ผมไม่เชื่อใจกระทรวงความมั่นคง
‪ไม่รู้ว่าเธอจะโดนอะไรที่นั่น
‪อาจบาดเจ็บหรือถูกใช้ประโยชน์
‪ไม่ก็หายตัวไปโดยไม่มีใครรู้
‪รับประกันไม่ได้ว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นครับ
‪เพราะงั้นผมถึงส่งตัวเธอไปไม่ได้
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪ให้มันได้อย่างนี้สิ
‪เอาเถอะๆ ฉันไม่อยาก ‪เห็นหน้าแกแล้ว ไปไหนก็ไป
‪ครับ
‪เรากำลังทานข้าวกันอยู่ ลูกไปกินข้าวสิ
‪ให้ตายเถอะ เด็กพวกนี้
‪หน้าผมเหรอครับ ไม่เป็นไรหรอกครับ
‪พวกกระทรวงความมั่นคงแห่มา ‪เลยโดนไปหนึ่งยก
‪ตอนนี้ผมเลยกลับบ้านพักไม่ได้ ‪ต้องไปนอนโรงแรมครับ
‪ใครถามกันคะ
‪คุณสั่งอะไรหรือยัง
‪ผมไม่ได้กินอะไรทั้งวัน ตอนนี้หิวมากเลย
‪เป็นอะไรไปครับ ผมกลัวนะ
‪รู้ไหมคะว่าฉันเจอ ‪สหายรีจองฮยอกครั้งแรกเมื่อไหร่
‪ไม่รู้ครับ แต่ผมก็ไม่ได้อยากรู้หรอก
‪จริงๆ นะ ไม่อยากรู้ ไม่ได้ถามด้วย
‪ตอนฉันอายุ 17 ปีค่ะ
‪พวกเรา...
‪เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน
‪พื้นทางขวาเคลือบไม่ค่อยดี
‪ขัดแรงๆ หน่อย
‪- ขัดแรงๆ หน่อย ‪- ขัดแรงๆ หน่อย
‪นั่นมันสหายรีจองฮยอกไม่ใช่เหรอ
‪ไหนๆ
‪- สหายรีจองฮยอก ‪- ทำความสะอาดอยู่นะ เป็นอะไรไป
‪ต้องมาดูให้ได้เลย
‪รีบมาดูตรงนี้สิ
‪ไม่ได้เห็นสหายรีจองฮยอก ‪เล่นบาสแบบนี้ง่ายๆ นะ
‪รีจองฮยอกคือใครเหรอ
‪เธอไม่รู้จักเขาเหรอ
‪เขาชนะการประกวดศิลปะประจำชาติสามครั้ง
‪ได้ยินว่าครั้งนี้เขาเตรียมลงแข่งไชคอฟสกีอยู่
‪เขาเท่มากเลยนะ
‪เท่สุดๆ เลย
‪ตอนนั้นแหละค่ะ
‪ตั้งแต่นั้นฉันก็เห็นแต่สหายจองฮยอก
‪ถึงจะไม่เคยคุยกัน
‪แต่ฉันก็เชื่อว่าเรารู้จักกัน
‪เพราะงั้นตอนที่ทางบ้านหมั้นหมายให้
‪ฉันถึงได้บินไปถึงสวิส ‪ที่สหายจองฮยอกเรียนอยู่
‪ด้วยใจที่พองโตค่ะ
‪- แล้วเจอกันนะ ‪- เจอกัน
‪สหายรีจองฮยอก
‪อ๋อ สหายซอดันเหรอ
‪ผมได้ยินจากพ่อแล้วครับ
‪- ที่โรงเรียนกึมซอง... ‪- ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‪ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‪เพิ่งรู้จักฉันงั้นเหรอ
‪นั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นฉัน
‪ขนาดหมาจรจัดยังจำ
‪คนที่เดินผ่านไปผ่านมาบ่อยๆ ได้เลย
‪ฉันมาก่อนนะ
‪ฉันมาก่อนผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เหรอคะ
‪ฉันเจอเขาก่อน ชอบเขาก่อน ‪มันไม่มีประโยชน์เลยเหรอคะ
‪โง่จริงๆ เลยนะ คุณซอดัน
‪เรื่องพวกนั้นไม่มีความหมายหรอกครับ
‪นี่ เลิกดื่มเถอะครับ แก้วที่เท่าไรแล้วเนี่ย
‪ฉันดูเหมือนเมาเหรอ
‪ครับ
‪ไอ้หมอนี่ มาทำเป็นรู้ดีได้ยังไง
‪หมอนี่รู้ดีจริงๆ
‪คุณซอดัน ถ้าพูดเป็นกันเองผมพอรับได้นะ
‪- แต่อยู่ๆ มาด่ากันแบบนี้... ‪- เฮ้ย
‪เอ๊ะ
‪เรื่องของฉันย่ะ
‪ผมไม่เข้าใจจริงๆ
‪อะไร
‪คุณมีเสน่ห์ขนาดนี้ ‪ทำไมรีจองฮยอกถึงไม่ชอบคุณนะ
‪- อะไรนะ ‪- อย่าพูดคำหยาบออกมาอีกนะครับ
‪ยิ่งฟังยิ่งสเปกผมเลย
‪เล่นเอาผมใจเต้น
‪พอได้แล้วครับ
‪ให้ตายเถอะ
‪ไอ้คนตาถึงนี่
‪นายใช้ได้เลยนะ
‪ใช่ไหม ผมใช้ได้ใช่ไหม
‪แต่ใช้ได้แล้วยังไงล่ะ
‪ยัยนั่นก็ปฏิเสธอยู่ดี
‪ถ้านายไม่โดนปฏิเสธมา
‪เรื่องจะเป็นแบบนี้เหรอ
‪อะไรเนี่ย ผมไม่ได้โดนปฏิเสธนะ
‪นี่ คุณซอดัน เอ๊ะๆ
‪สหายเป็นใครกัน
‪- ขอโทษนะครับ ‪- สหายเป็นใคร
‪นี่ คืนนี้นอนที่นี่นะ
‪ตายจริง ยัยลูกบ้าคนนี้ เงียบปากไปเลย
‪ห้องข้างๆ ได้ยินกันหมดพอดี
‪จริงๆ เลย
‪สหายคนขับลิฟต์ ‪เมื่อกี้สหายเห็นอะไรไหม
‪ค่ะ ก็ไม่ใช่ว่าไม่เห็น...
‪แต่ฉันจำไม่ได้แล้วค่ะว่าเห็นอะไร
‪ใช่แล้วๆ จำไม่ได้ต่อไปนะ
‪ฉันได้ยินว่า
‪คู่หมั้นเป็นผู้กองด่านหน้า
‪แต่ฉันจำไม่ค่อยได้เลยค่ะ
‪นอนที่นี่นะ
‪ให้ตายเถอะ ยัยลูกคนนี้
‪ตายแล้วๆ
‪พ่อแก้วแม่แก้ว
‪ตาเถร
‪อกอีแม่
‪ไอ้หนุ่มคนนั้น
‪หนีไปไหนแล้วเนี่ย
‪คงเพราะไม่ค่อยได้ออกกำลังกายสินะ
‪เฮ้อ
‪ครับ ผมเองครับ
‪อะไรนะครับ
‪คะ
‪อ้าว คุณนี่เอง
‪คุณรอใครอยู่เหรอ
‪เปล่านี่คะ
‪ฉันก็แค่นอนไม่หลับเพราะรู้สึกอึดอัด
‪รู้สึกไม่สบายใจ
‪เพราะต้องนอนต่างบ้านต่างห้องน่ะ
‪อึดอัดไม่สบายใจ
‪เมื่อคืนเลยเล่นเปียโนทั้งคืนเหรอ
‪คุณแม่บอกเหรอคะ
‪คือว่า...
‪ฉันแค่รู้สึกจิตใจว้าวุ่นน่ะ
‪ฉันติดนิสัยแบบว่า เวลาเศร้าๆ
‪จะปลอบใจตัวเองด้วยศิลปะ
‪ว่าแต่คุณรีจองฮยอก
‪เคยอยากเป็นนักเปียโนเหรอคะ
‪ดูไม่เหมือนคุณเลยนะ ความฝันวัยเด็กของคุณ
‪มันเป็นอดีตไปแล้วครับ
‪งั้นขอถามอะไรหน่อยนะคะ
‪เมื่อคืนฉันเล่นเพลงนี้
‪คุณรู้ไหมคะว่าเพลงนี้เพลงอะไร
‪ฉันถามไปทั่วเลย ถามคนที่เล่นดนตรีก็แล้ว
‪แต่ไม่มีใครรู้จักเลย
‪คุณรู้จักเพลงนี้ได้ยังไง
‪ฉันบังเอิญได้ยินคนเล่นตอนไปสวิสค่ะ
‪ตอนนั้นฉันชอบมาก เลยจำโน้ตมา
‪แต่หาไม่เจอเลยว่าเพลงของใคร
‪ที่นั่น...
‪เป็นทะเลสาบที่มีวิวภูเขาหิมะสวยมาก
‪ชื่อว่าอะไรนะ
‪อิเซลต์วัลด์
‪ใช่เลยค่ะ ที่นั่นแหละ
‪คุณรีจองฮยอกรู้ได้ยังไงคะ
‪เพลงนี้เลย
‪คุณรู้จักสินะ
‪นี่เพลงของใครเหรอคะ ชื่อเพลงอะไรคะ
‪ตอนนั้นเป็นเวลาบ่ายแก่ๆ
‪และหมอกก็ลงหนามาก
‪ผมกำลังจะกลับจากสวิส ‪หลังทราบข่าวการตายของพี่
‪คุณพูดเรื่องอะไร...
‪เพลงนี้ผมแต่งให้พี่
‪ผมเล่นเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ทะเลสาบนั่น
‪วันนั้น...
‪คนที่เล่นเปียโนที่นั่น
‪คือคุณรีจองฮยอกเหรอคะ
‪เป็นไปได้ยังไง
‪ไม่อยากเชื่อเลย
‪วันนั้นฉัน...
‪รู้สึกโดดเดี่ยวมากจริงๆ
‪ตอนนั้น...
‪ฉันอยากตายจริงๆ
‪ฉันไปที่ที่วิวสวยๆ
‪คิดว่าไม่อยากเป็นภาระให้ใคร
‪และคิดจะจากไปเงียบๆ
‪ฉันไปเที่ยวที่นั่นเพราะแบบนั้น
‪แต่ว่าคุณ...
‪อยู่ที่นั่นด้วยสินะ
‪คุณ...
‪ขนาดตอนที่คุณไม่รู้ตัว...
‪คุณก็ยังช่วยฉันไว้
‪ฟังดีๆ นะครับ
‪พรุ่งนี้
‪คุณจะได้กลับบ้าน
‪ที่หมู่บ้านทหาร
‪ในเวลานั้นมีรถนอกน่าสงสัย
‪ติดแผ่นป้ายทะเบียนปลอมเข้าไป ‪ผมเลยลองตรวจสอบดู
‪รถคันนั้นมุ่งหน้าและหายไป ‪ที่หมู่บ้านซอแจกลครับ
‪หมู่บ้านที่อธิบดีกรมการปกครองอาศัยอยู่ครับ
‪ถึงจะคิดว่าแม่หญิงคนนั้น ‪นั่งรถนั่นไปบ้านเขาก็เถอะ
‪แต่ตอนนี้อาจไม่อยู่แล้วก็ได้นี่
‪พวกเขาอาจกำจัดเธอไปแล้ว
‪พอดีว่าเจ้าหน้าที่กองพันความมั่นคง ‪ที่ดูแลบ้านพักซอแจกล
‪เป็นเพื่อนกระทรวงความมั่นคง ‪รุ่นเดียวกับผม ผมเลยไปสืบมาครับ
‪มีรถเข้าไปที่นั่น
‪แต่ยังไม่มีรถกลับออกมาครับ
‪สหายอธิบดีกองทัพ
‪ถ้าไปตอนนี้
‪เราจับพวกเขาได้เลยนะครับ
‪วันทยาวุธ
‪รถที่ตามมากับฉัน ให้เขาผ่านด้วย
‪ครับ
‪ครับ สหายอธิบดี
‪ผมมีเรื่องด่วนจะคุยด้วย
‪ตอนนี้อยู่หน้าบ้านท่านครับ
‪ขอเข้าพบสักครู่ได้ไหมครับ
‪ต้องขอโทษด้วยนะครับ ‪สหายอธิบดีกรมการปกครอง
‪ถ้าสหายอธิบดีกองทัพว่าอย่างนั้น
‪ก็คงเป็นเรื่องด่วนจริงๆ
‪เราเคยเจอกันมาก่อนใช่ไหม
‪ครับ
‪เราเคยพบกันที่ห้องพักฟื้นของสหายรีจองฮยอก
‪อือ ใช่แล้ว
‪ว่าแต่
‪ทำไมทั้งสองถึงมาด้วยกัน
‪สหายคนนี้
‪ยื่นรายงานแปลกๆ มาน่ะครับ
‪รายงานเหรอ
‪บุคคลที่กระทรวงความมั่นคงกำลังตามหา
‪มาซ่อนตัวอยู่ที่นี่
‪ผมไม่รู้ว่าจะเชื่อดีหรือไม่น่ะครับ
‪แล้วยังไง จะบอกว่าพวกนาย...
‪จะตรวจค้นบ้านฉันเหรอ
‪พูดอะไรน่ะครับ
‪พวกเราจะกล้าได้ยังไง
‪แต่ถ้าเกิดว่าคนคนนั้นซ่อนอยู่ที่นี่จริงๆ
‪ก็จะส่งผลเสียต่อสหายอธิบดี
‪แบบนั้นคงปล่อยไว้ไม่ได้นะครับ
‪คนที่คิดถึงฉันคงมีแค่สหายนี่แหละ
‪(หนังสือขอสืบค้นเร่งด่วน)
‪นี่เป็นหนังสือขอความร่วมมือเร่งด่วน ‪จากกระทรวงความมั่นคงครับ
‪ผมขอตรวจค้นบ้านสักครู่นะครับ ‪สหายอธิบดี
‪เราแค่ทำตามขั้นตอนเท่านั้น
‪รักษามารยาทด้วยล่ะ
‪- สืบค้นได้ ‪- ครับ
‪เหลือเชื่อจริงๆ เลย
‪ผลัดเปลี่ยนกองร้อยฉุกเฉินงั้นเหรอ
‪ผลัดเปลี่ยนกองร้อยฉุกเฉินเนี่ยนะ
‪ผมก็อุตส่าห์คิดว่าถ้าสหายผู้กองเป็นลูกชาย
‪อธิบดีกรมการปกครองจริง ‪พวกเราที่เป็นลูกน้องเขา
‪จะได้เป็นหนูตกถังข้าวสารกัน
‪ถังข้าวสารที่ไหนกัน เคราะห์ร้ายล่ะสิไม่ว่า
‪จริงๆ แล้ว เราต้องไปประจำการ ‪ฤดูใบไม้ผลิปีหน้านี่ครับ
‪นี่
‪พวกเราโดนสหายผู้กองหลอกเข้าเต็มเปาเลย
‪ลองคิดดูสิ
‪ถ้าเขาเป็นลูกชายอธิบดีจริงๆ
‪ทำไมถึงถูกยิงกลางถนน ‪แถมถูกลากไปเข้าคุกทหารด้วย
‪เขาอาจแค่โกหกเพราะมีความหวังว่าชาติหน้า
‪จะได้เกิดเป็นลูกชายอธิบดีกรมการปกครอง
‪พูดความปรารถนาของตัวเองไปเรื่อย
‪พวกเราก็ดันเชื่อไปกับเขา
‪ทำไมไม่พูดอะไรเลยครับ
‪สหายผู้กองบอกอะไรไว้เหรอครับ
‪แล้วสหายรีจองฮยอก
‪ขอร้องอะไรสหายพันเอกเหรอคะ
‪สหายรีจองฮยอกขอร้องสามีฉันว่า...
‪ผมมีเรื่องจะขอร้องครับ
‪ได้สิ
‪อะไรเหรอ
‪อะไรล่ะ
‪ช่วยสั่งผลัดเปลี่ยนกองร้อยของผมด้วยครับ
‪หน้าหนาวแบบนี้
‪เขากลับขอให้ผลัดเปลี่ยนกองร้อย ‪ไปที่ด่านหน้าเหรอคะ
‪ด่านหน้าเหรอ
‪สหายจองฮยอกถูกจับเข้าคุก ‪เลยเสียสติไปหรือเปล่าคะ
‪ทำไมถึงขอร้องอะไรแบบนั้นล่ะ
‪สหายผู้กองจะเข้าเขตปลอดทหารกับสหายเซรี
‪เพราะงั้นเขาถึงได้ขอผลัดเปลี่ยนกองร้อยครับ
‪อะไรนะ พูดอะไร แล้วไปที่นั่นทำไม
‪เธอจะกลับไปทางที่เธอมาครับ
‪มันเป็นไปได้ที่ไหน...
‪ถ้าพาเธอกลับไปที่นั่นได้
‪ก็ไม่ถึงกับเป็นไปไม่ได้นะครับ
‪นั่นสินะ
‪ไม่มีใครรู้จักที่นั่นดีเท่าพวกเรา
‪อีกอย่างพวกเราก็เป็นคนดูแลป้อมเองด้วย
‪เราตรวจค้นพื้นที่กันเอง
‪และเจ้าหน้าที่รับผิดชอบก็คือสหายผู้กอง
‪ที่นั่น
‪จะเป็นพื้นที่ของเราโดยสมบูรณ์
‪(ชายแดน)
‪(เขตปลอดทหาร ‪ทางเข้าฝั่งเหนือ ด่านที่หนึ่ง)
‪ฉันเข้าใจว่าสหายคิดถึงฉัน
‪แต่เท่านี้ก็น่าจะพอแล้วไหม
‪อีกเดี๋ยวฟ้าก็จะมืดแล้ว
‪แน่นอนครับ
‪ดูเหมือนรายงานที่ได้รับจะเป็นรายงานที่ผิดพลาด
‪ไอ้บัดซบนี่
‪ไอ้คนอวดดี
‪แกคิดว่าที่นี่เป็นที่ไหนถึงได้มาล้อเล่นแบบนี้
‪นี่ พอได้แล้ว
‪สหายรีจองฮยอกไม่ได้มาที่นี่เหรอครับ
‪เขามาพาตัวเธอไปหรือเปล่าครับ
‪เฮ้ย
‪คงยังไม่ได้ยินข่าวสินะ
‪ที่ค่ายด่านหน้ามีทหารหนีกอง
‪เลยมีคำสั่งผลัดเปลี่ยนกองร้อยฉุกเฉิน
‪ลูกชายฉันเป็นผู้บังคับการ ‪กองร้อยที่ได้รับคำสั่งฉุกเฉิน
‪ตอนนี้คงอยู่ที่ด่านหน้าน่ะ
‪เราไม่รู้เรื่องเลยเสียมารยาทไปครับ
‪ที่นั่นไงครับ
‪เพราะงั้นเขาถึงไปที่ด่านหน้า
‪เพื่อส่งตัวเธอไปฝั่งใต้ครับ
‪หุบปากซะ
‪ที่ผมพูดไม่ผิดแน่ครับ
‪มีโอกาสที่เขาสองคนจะเข้าเขตปลอดทหาร...
‪ขออภัยด้วยครับ สหายอธิบดี
‪ผมจะจัดการเขาเองครับ
‪พาตัวเขาไป
‪สหายอธิบดี
‪มีหมู่บ้านแบบนี้ในเขตปลอดทหารด้วยสินะ
‪เพราะที่นี่เป็นที่พักอาศัยก่อนเกิดสงครามไงครับ
‪บ้านนี้เป็นบ้านที่สภาพดีสุดในหมู่บ้านนี่แล้ว
‪มานั่งตรงนี้ก่อนสิ
‪เอาล่ะ
‪นี่ไม่ใช่เหล้านะ แต่เป็นยา
‪อย่างน้อยก็เป็นยาดองที่ดองก่อนปี 1953...
‪สหายพโยชีซู
‪ครับ
‪ทำไมถึงมีถ้วยวางอยู่บนไหเหรอ
‪นั่นเป็นถ้วยน้ำบริสุทธิ์ครับ
‪น้ำที่ตักมาขอพรน่ะเหรอ
‪ครับ
‪ดูเหมือนบ้านนี้จะมีลูกชายไปออกรบ
‪ในบ้านยังมีรูปแขวนอยู่เลย
‪พวกเราไม่แตะต้องถ้วยน้ำบริสุทธิ์นั่นเด็ดขาด
‪เพราะเราทุกคน
‪ก็มีแม่เหมือนกัน
‪พอกลับไปแล้ว
‪แม่สหายเซรีคงดีใจมากนะครับ
‪ท่านคงรอสหายอยู่
‪ไม่รู้สิ
‪ที่นี่ก็มองเห็นนะครับ
‪อะไรเหรอ
‪เห็นเขาเล็กๆ ตรงนั้นไหมครับ
‪- อือ ‪- นั่นเขาบุคฮันครับ
‪อยู่ที่โซลใช่ไหม
‪จริงเหรอ
‪อยู่ใกล้ขนาดนี้เลยเหรอ
‪ถึงจะอยู่ใกล้กันขนาดนี้
‪แต่หลังจากนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีกใช่ไหมครับ
‪แต่ถ้ากลับไป คุณก็จะได้กลับไปเจอแม่นี่ครับ
‪ผมอิจฉานะครับ
‪แต่ฉันไม่ได้สนิทกับแม่ขนาดนั้นหรอก
‪อึนดงก็รีบปลดประจำการไปเจอแม่ได้นี่
‪เธอกวนประสาทเขาเหรอ
‪ถ้าให้อึนดงปลดประจำการ ‪ต้องรออีกเก้าปีเจ็ดเดือนเลย
‪อะไรนะ
‪เก้าปีเจ็ดเดือนเหรอ
‪ว้าว นานจังเลย
‪อึนดงของเรา
‪คงคิดถึงแม่มากสินะ
‪ครับ
‪คิดถึงแล้วก็เป็นห่วงด้วยครับ
‪บ้านเกิดผมหนาวกว่าที่นี่มาก
‪พวกเขามีฟืนพอไหมนะ
‪พวกน้องๆ ได้กินข้าวอิ่มหรือเปล่า
‪น้องเล็กของผมสุขภาพไม่แข็งแรง
‪เขาป่วยบ่อยมากเลย
‪พวกเขาจะต้องมีชีวิตที่ดี
‪พวกนายก็อย่าเจ็บป่วยนะ
‪หาอะไรกินให้ครบทุกมื้อ
‪รักษาสุขภาพ
‪มีชีวิตที่ดีนะ
‪ใครจะไปรู้
‪สักวันหนึ่งเราอาจจะรวมประเทศก็ได้
‪อย่าพูดอะไรไร้สาระ เธอก็อยู่ที่นั่นให้ดี
‪ถ้าเธอมาที่นี่อีก
‪ฉันจะ...
‪ฝังเธอให้จมดินเลย
‪ภูเขาก็ดี
‪แม่น้ำก็ด้วย
‪เอาเลย
‪ไม่ว่าจะเป็นภูเขา หรือแม่น้ำก็ตาม
‪เฮ้อ
‪ทำไมพระอาทิตย์ไม่ตกสักทีเนี่ย
‪ต้องมืดก่อน ถึงจะส่ง ‪ยัยแม่หญิงพูดมากนี่กลับไปได้
‪คุณแม่คะ เราต้องเรียกคนมาค่ะ
‪ไม่มีกุญแจสำรองด้วย
‪แม่มาทำอะไรที่นี่คะ
‪เปิดประตูสิ
‪วันเกิดหนูค่ะ
‪วันที่ฟื้นจากความตาย
‪คุณแม่รู้รหัสได้ยังไงคะ
‪ไม่ใช่เล่นๆ เลย ท่านรู้ทุกอย่างได้ยังไงนะ
‪รู้รหัสประตูบ้านเราด้วยไหมเนี่ย
‪เธอไม่กังวลเหรอ
‪ตายจริงๆ
‪เห็นมีคนประมูลไปจาก ‪งานประมูลที่ฮ่องกง ก็คิดอยู่ว่าใคร
‪อยู่ที่นี่เองสินะ
‪ดื่มกาแฟหน่อยสิคะ
‪ขอบใจนะ
‪ว่าแต่...
‪คุณแม่มาที่นี่ทำไมคะ
‪เอาบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์เหรอ
‪ก็น่าจะรู้ว่าธุรกิจของพี่ๆ ไม่ค่อยดี
‪ต้องทำแบบนั้นด้วยเหรอ
‪นี่เป็นบริษัทที่ไม่เกี่ยวกับพ่อและพี่ค่ะ
‪หนูสร้างขึ้นมาเอง ‪จดทะเบียนหลักทรัพย์ด้วยตัวเองค่ะ
‪แม่คะ
‪กว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ไม่ง่ายเลยนะคะ ‪หนูลำบากมากจริงๆ
‪แล้วใครใช้ให้ทำแบบนั้นล่ะ
‪คิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรเหรอ
‪เธออยากให้พ่อเธอเห็นนี่
‪อยากให้เห็นว่าเธอเก่งกว่าพี่ๆ ของเธอนี่
‪เพื่อที่เขาจะได้เลือกเธอ ‪เพื่อที่เธอจะได้ทุกอย่างไง
‪- แม่คะ ‪- "แม่" เหรอ
‪ถ้าเธอไม่โลภมาก
‪ความสัมพันธ์ของฉันกับเธอคงดีกว่านี้
‪คงเหมือนแม่ลูกกันจริงๆ
‪หนูไม่ได้โลภมาก
‪แต่นี่คือความฝันของหนูค่ะ
‪เธอยัง
‪กล้าฝันด้วยเหรอ
‪ทั้งที่ชีวิตของฉัน
‪เหมือนตกนรกแบบนี้เพราะเธอ
‪ตายแล้ว
‪คุณแม่คะ ตรากระเป๋านี้...
‪เป็นตราที่ดีไซน์ชองมาริท ‪ออกแบบบนเตียงคนไข้ก่อนตายค่ะ
‪นี่คือกระเป๋าใบนั้นค่ะ พระเจ้าช่วย
‪วางลงเลย
‪- ค่ะ ‪- ออกมา
‪- ตอนนี้เหรอคะ ‪- ใช่
‪เธอทำอะไร
‪ยังไงเราก็ต้องผนวก ‪ไม่ก็รับโอนกิจการเซรีส์ชอยส์เข้ามา
‪หนูถ่ายไว้ดูประกอบค่ะ
‪(รางวัลบริษัทยอดเยี่ยม ‪ซีอีโอหญิงแห่งปี)
‪นี่คุณแม่ไม่ใช่เหรอคะ
‪หนูว่าใช่นะคะ
‪ขอให้มีชีวิตที่ดี
‪กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪ตอนนี้ใครกันแน่ที่น่าเป็นห่วง
‪อย่าห่วงฉันเลยค่ะ
‪ฉันจะอยู่อย่างดี
‪กลับไปแล้วคงมีเรื่องให้ทำหลายอย่าง ‪คงปรับตัวได้เร็ว
‪หาเงินแล้วก็ใช้เงินเก่งเหมือนเดิม
‪ทำงานให้หนัก
‪และคบผู้ชายสักคน
‪คบผู้ชายสักคนเหรอ
‪งั้นไม่ให้คบใครเลยเหรอ
‪ก็ไม่ใช่แบบนั้น
‪เอาที่คุณสบายใจเลย
‪แต่คุณบอกเองไม่ใช่เหรอ
‪ว่าเราควรมีเวลาตัดใจ
‪คุณบอกว่าหกเดือนใช่ไหมนะ
‪เรื่องนั้นฉันบอกให้คุณทำ
‪อะไรกัน
‪ไหนบอกให้ฉันกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม
‪แต่ไม่ได้บอกให้คุณไปคบใครนี่
‪ก็คุณบอกให้ฉันใช้ชีวิตอย่างดี ‪เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪แต่ไม่ได้บอกให้คุณ ‪ใช้ชีวิตกับผู้ชายอื่นสักหน่อย
‪หกเดือนพอไหมคะ
‪ก็...
‪เข้าใจแล้วค่ะ
‪งั้นฉันจะใช้เวลาหกเดือน
‪เป็นช่วงเวลาตัดใจของเรา
‪เราเป็นพรหมลิขิตของกันและกันนี่
‪ลองคิดดูสิคะ
‪เราไปบังเอิญเจอกันที่สวิส
‪และยังเจอกันแบบนี้ที่เกาหลีเหนืออีก
‪ทำไมคะ
‪คุณคบผู้ชายคนอื่นก็ได้
‪ใช้ชีวิตอย่างดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้
‪แต่ว่า...
‪อย่ารู้สึกโดดเดี่ยวอีกเลย
‪อย่าคิดว่าจะจากไปอย่างเงียบๆ ‪ในที่ที่วิวสวยๆ อีก
‪เพราะว่าคุณมีผมอยู่
‪แต่คุณไม่ได้อยู่ข้างๆ ฉันนี่
‪ถึงจะไม่ได้อยู่ข้างๆ
‪แต่ผมก็หวังว่าคุณจะไม่โดดเดี่ยว
‪ผมจะอยู่กับคุณเสมอ
‪ตราบเท่าที่คุณมีชีวิต
‪มีความสุขเถอะนะ
‪ผมจะขอบคุณมาก ถ้าเป็นอย่างนั้น
‪จากตรงนี้จะไปรั้วลวดหนาม ‪ฝั่งใต้ยังไงเหรอครับ
‪ถ้าเดินตรงไปเรื่อยๆ
‪จะเจอลำธาร
‪ที่นั่นจะมีเรือพายลำเล็กๆ อยู่
‪ชาวบ้านเอาเรือที่ใช้จับปลา ‪ด้วยระเบิดมือตอนน้ำขึ้นมาซ่อนไว้
‪จากนั้นก็จะเข้าสู่เขตปลอดระเบิด
‪เป็นถนนที่ทำเครื่องหมาย
‪ด้วยหินแกรนิตทรงสี่เหลี่ยม สูงประมาณ 40 ซม.
‪รู้แค่ว่าในรัศมีห่างจากเสาหินนั้น ‪สิบเมตรจะไม่มีกับระเบิด
‪ถ้าเดินตามทางนั้นไปจนสุดทาง
‪ก็จะถึงเส้นเขตฝั่งใต้
‪โอ้ ไม่ไกลเท่าที่คิดนะครับ
‪ใช่แล้ว
‪ถ้านับเวลาไปกลับก็หนึ่งถึงสองชั่วโมง...
‪แต่ว่าตอนนี้...
‪ใกล้เช้าแล้วนะครับ
‪ทำไมยังไม่มาอีก
‪ไม่ใช่ว่าเขาหลงทางเหรอครับ
‪ไม่หรอกมั้ง
‪ทำไมคะ
‪เหมือนจะไม่ใช่ทางนี้
‪อีกแล้วเหรอ
‪ทำไมมาผิดทางตลอดเลย
‪ฉันว่าเราผ่านทางนี้มาแล้ว...
‪ทางแถวนี้มันดูเหมือนๆ กัน...
‪คุณรีจองฮยอก
‪พูดความจริงมาเถอะค่ะ
‪- อะไรเหรอครับ ‪- คุณชอบหลงทางใช่ไหม
‪สหายผู้กองมีสายตา ‪มองตอนกลางคืนดีกว่าพวกเรา
‪แถมยังจำทางเก่งด้วย
‪ใช่
‪เพราะว่าผมมองตอนกลางคืนไม่ค่อยเห็น
‪และจำทางไม่ค่อยได้
‪ต้องขอโทษด้วยนะ
‪เพราะงั้นที่เขายังไม่กลับมาสักที
‪คงเป็นเพราะเกิดเรื่องไม่คาดคิด
‪- เอ๋ ‪- เอ๋
‪หรือไม่เขาก็อยากอยู่กับเธอ
‪ให้นานกว่านี้
‪- อ๋อ ‪- อ๋อ
‪(เส้นแบ่งเขตทหาร)
‪เรามาถึงแล้ว
‪ถึงจนได้นะคะ
‪เห็นต้นไม้ตรงนั้นใช่ไหม
‪เดินไปที่หน้าต้นไม้นั้น
‪นั่นเป็นทางเข้ากองกำลังตรวจค้นของฝั่งใต้
‪พวกเขาใกล้จะมาตรวจค้นตอนเช้ามืดแล้ว
‪ขอความช่วยเหลือกับเขานะ
‪คุณ...
‪ไปกับฉันถึงตรงนั้นไม่ได้เหรอ
‪ผมข้ามเส้นนี้ไปไม่ได้
‪แม้แต่ก้าวเดียว
‪อย่าลืมว่าต้องเดินตามหินนั่นไปนะ
‪คุณรีจองฮยอกก็...
‪อย่าลืมฉันนะคะ
‪ลืมไม่ลงหรอก
‪ผมจะลืมผู้หญิงที่ตกมาจากท้องฟ้าได้ยังไง
‪ไม่ได้ตกสักหน่อย
‪จุติลงมา
‪เอาแบบนั้นก็ได้
‪ฉันไปนะคะ
‪แค่ก้าวเดียว
‪คงไม่เป็นไรใช่ไหม
‪จริงๆ เลยนะ คนเรา...
‪อ่านแต่หนังสือหดหู่ ‪เข้าใจยากแบบนี้ได้ยังไงกัน
‪(ฉันรักคุณ)
‪(รีจองฮยอก)
‪(ฉันรักคุณ รีจองฮยอก)
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน