‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪เดินไปที่หน้าต้นไม้นั้น
‪นั่นเป็นทางเข้ากองกำลังตรวจค้นของฝั่งใต้
‪พวกเขาใกล้จะมาตรวจค้นตอนเช้ามืดแล้ว
‪ขอความช่วยเหลือกับเขานะ
‪คุณ...
‪ไปกับฉันถึงตรงนั้นไม่ได้เหรอ
‪ผมข้ามเส้นนี้ไปไม่ได้
‪แม้แต่ก้าวเดียว
‪อย่าลืมว่าต้องเดินตามหินนั่นไปนะ
‪คุณรีจองฮยอกก็...
‪อย่าลืมฉันนะคะ
‪ลืมไม่ลงหรอก
‪ผมจะลืมผู้หญิงที่ตกมาจากท้องฟ้าได้ยังไง
‪ไม่ได้ตกสักหน่อย
‪จุติลงมา
‪เอาแบบนั้นก็ได้
‪ฉันไปนะคะ
‪แค่ก้าวเดียว
‪คงไม่เป็นไรใช่ไหม
‪(ตอน 10)
‪(ขอให้ประธานยุนเซรีไปสู่สุคติ)
‪(ขอให้ไปสู่สุคติ)
‪ได้ข่าวเรื่องบริษัทเราจะรวมกับควีนส์กรุ๊ปไหม
‪เข้าบริษัทใหญ่ก็ดีนี่
‪ไม่คิดเรื่องปรับโครงสร้างเลยเหรอ
‪นั่นสิ
‪อยู่ๆ ท่านประธานดันตาย ‪ถึงได้วุ่นวายไปหมด
‪เดี๋ยวก่อนค่ะ
‪ทำไมใช้รูปนี้เนี่ย
‪ใครเป็นคนเลือกกัน
‪ขอดูหน่อยซิ
‪ว่าใครเขียนอธิษฐานให้ฉัน
‪และใครไม่อธิษฐานให้ฉัน
‪คุณเป็นใครครับ
‪- เฮ้ย ‪- ตายแล้ว
‪- อะไรกัน ‪- อะไรเนี่ย
‪- นั่นเธอนี่ ‪- กลับมาแล้ว
‪- แม่เจ้า ‪- อะไรกันเนี่ย
‪รีบปล่อยข่าวเลยค่ะ
‪ว่ายุนเซรีกลับมาแล้ว
‪เธอยังไม่ตายเหรอ
‪ต้องขอโทษทุกคนที่ตกใจเพราะฉันด้วยนะคะ
‪และขอแสดงความเสียใจกับคนที่ดีใจที่ฉันตายด้วย
‪ฉันกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วค่ะ
‪สุดยอดเลย
‪เพื่อเป็นการขอบคุณและระลึกถึงการกลับมาครั้งนี้
‪ตั้งแต่วันนี้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ‪ผลิตภัณฑ์ทั้งหมดของเซรีส์ชอยส์
‪จะลดราคาลงครึ่งหนึ่งค่ะ
‪- จริงเหรอ ‪- เอาจริงเหรอ
‪- จริงดิ ‪- เรื่องอะไรกัน
‪ทุกคนน่าจะทราบดี
‪ว่าเซรีส์ชอยส์เป็นแบรนด์ที่ไม่เคย ‪ลดราคาแม้แต่ครั้งเดียวค่ะ
‪อีเวนต์พิเศษที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
‪มาเพลิดเพลินกับสินค้าพรีเมียมกันนะคะ
‪ผมขอโทษที่ทำให้เกิด...
‪ดูมั่นเกิน ที่รัก
‪ผมขอโทษที่ผมทำให้ทุกท่านต้องเป็นกังวล ‪โดยไม่ได้ตั้งใจ...
‪นั่นก็ดูขี้ขลาดไป
‪เหมือนคนทำอะไรผิดมาเลย
‪ต่อไปนี้ โอ๊ย ไม่รู้แล้ว ผมทำไม่ได้จริงๆ
‪ทำไมจะทำไม่ได้
‪คุณถูกฟ้องข้อหาทำร้ายร่างกายนะ
‪คุณต้องทำตัวเป็นคนดี มีมารยาท
‪ผู้คนจะได้คิดว่าคนแบบนี้ ‪ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก
‪ลองดูอีกทีนะ
‪โอ๊ย ไม่ทำแล้ว ทำไม่ได้
‪ที่รัก
‪ที่รัก อย่างน้อยรูปคุณก็ต้องออกมาดีนะ
‪ความผิดอาจจะมีอายุความ
‪แต่รูปไม่มีหรอกนะ
‪มันจะคงอยู่ตลอดไป
‪เข้าใจแล้ว
‪ไหนๆ ก็นั่งแล้ว โรยผงดำปิดหนังศีรษะหน่อย
‪- หนักเหมือนกันนะเนี่ย ‪- ตรงนี้
‪ความเครียดทำให้หัวล้านได้นะ ที่รัก
‪อย่าเครียดสิ
‪แค่ผมคิดภาพไอ้ยุนเซฮยองหัวเราะเยาะผม
‪ผมก็รู้สึกเสียศักดิ์ศรีมากแล้ว
‪ไอ้น้องเวรยุนเซฮยองยักยอกเงินบริษัท
‪โดนโกงไปแสนล้านวอน ยังปล่อยผ่านไปได้
‪มีแต่ผมที่โดนฟ้อง
‪ทำไมโลกถึงใจร้ายกับผมแบบนี้
‪ปีชงหรือเปล่า
‪ถ้าเป็นยุนเซรีคงขายหน้าน้อยกว่านี้
‪อย่างน้อยเธอก็เก่งจริง
‪ขนาดเหลือไอ้เซฮยองกับผมแค่สองคน
‪ยังไม่เลือกผม...
‪(หัวหน้าฮวัง)
‪ฮัลโหล มีอะไร
‪ใครนะ ใครมา
‪(เกี่ยวกับเครื่องร่อน)
‪ไหนว่าไม่ตายไง
‪ไหนว่ามั่นใจมาก
‪ไหนบอกว่าไปเจอท่านประธานยุนจึงพยองมา
‪ไหนว่าบนโลกนี้ ‪มีความจริงที่แน่นอนอยู่สองอย่าง
‪ก็คืออสังหาที่โซลราคาไม่มีวันตก ‪กับยุนเซรีไม่ตายแน่ๆ
‪ไหนว่าสองอย่างนี้เป็นความจริงที่แน่นอนไง
‪หือ พูดอะไรหน่อยสิ
‪ขอโทษครับ
‪หน้าหายเชิดแล้วเหรอ
‪ไม่ชูคอเมินฉันเหมือนคราวก่อนล่ะ
‪ไม่พูดเจี๊ยวจ๊าวแล้วล่ะ ปากใส่รหัสไว้หรือไง
‪- ไม่ใช่ 0000 แฮะ ‪- ขอโทษ...
‪เปลี่ยนรหัสผ่านแล้วเหรอ ไหนลอง 1234
‪พูดอะไรหน่อยสิ
‪เฮ้ย
‪ประธานครับ
‪วันนี้จะเป็นการเปิดประชุมด่วน
‪ในวาระเปลี่ยนแปลงประธานกรรมการ ‪และผู้ถือหุ้นใหญ่ครับ
‪ที่ผ่านมาทุกท่านคงเป็นห่วง ‪เรื่องข้อเท็จจริงเกี่ยวกับบริษัท
‪ที่เหมือนเปลวไฟหน้าลมเป็นอย่างมาก
‪เราควรเปลี่ยนเรื่องร้ายให้เป็นเรื่องดีค่ะ
‪ในอนาคตควีนส์กรุ๊ปมีแผนที่จะ
‪ผนวกรวมเซรีส์ชอยส์เข้าไปค่ะ
‪แน่นอนว่า
‪สวัสดิการของผู้บริหารอย่างพวกคุณ ‪จะถูกเพิ่มให้อย่างเหมาะสม
‪คงจะ...
‪ยกระดับเป็นพิเศษเลยล่ะค่ะ
‪นี่ ซูชาน ฉันยุ่งอยู่นะ มีเรื่องอะไร
‪อะไรนะ
‪หัวหน้าทีมฮง
‪ผื่นขึ้นเลย ใช่ท่านประธานจริงๆ
‪ใช่จริงด้วย
‪ตัวจริงเสียงจริง
‪ฉันมีเรื่องจะบอกเยอะเลย ‪เรื่องต้องถามก็แยะเหมือนกัน
‪แต่ยังไงก่อนอื่นก็ยินดีที่ได้เจอนะ
‪คุณไปอยู่ที่ไหนมาครับ
‪เราตามหากันแทบตาย
‪อะไรกัน
‪อะไรเนี่ย...
‪ตามหาฉันขนาดนั้นเลย
‪พูดจริงเหรอ
‪ให้ตายเถอะ
‪หน้าตาคุณดูดีขึ้นนะ
‪ไม่ครับ
‪ไม่เลย
‪ถ้าอย่างนั้นเราจะให้คะแนนเสียง ‪ด้วยการยกมือนะครับ
‪เริ่มจากคนที่เห็นด้วยกับวาระ ‪การเปลี่ยนแปลงประธานกรรมการครับ
‪- ตายแล้ว ‪- ท่านประธาน
‪- ท่าน...
‪- ท่านประธานจริงๆ เหรอครับ ‪- ตัวจริงนี่
‪ความรู้สึกที่เปิดฝาโลงออกมา ‪ในงานศพของตัวเอง
‪เป็นแบบนี้เองเหรอคะ
‪ใครให้เงินช่วยงานศพเท่าไร
‪ใครนินทาฉันอยู่หลังฉากกั้นห้อง
‪ดูหน้าก็รู้หมดเลยนะคะ
‪คนที่ยกมือเมื่อสักครู่
‪ฉันจะทำเป็นไม่เห็น
‪รีบกลับไปตั้งใจทำงานเถอะค่ะ
‪พี่สะใภ้คะ
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน...
‪ตั้งแต่พี่จองร้านอาหารญี่ปุ่น ‪ตอนพบปะกันครั้งแรก ฉันก็คิดว่า
‪"อ๋อ
‪พี่คงชอบกินของดิบ ชอบกินอะไรง่ายๆ สินะ"
‪ประมาณนั้นน่ะค่ะ
‪แต่ขอโทษด้วยนะ
‪พี่คงฮุบบริษัทฉันไปไม่ได้ง่ายๆ หรอก
‪เพราะฉันกลับมาแล้ว
‪ท้องฟ้ากระจ่างใสไร้เมฆ
‪ขอให้เราเป็นดวงจันทร์ส่องสว่าง
‪เที่ยงแท้มั่นคงเป็นหนึ่งเดียว
‪ดินแดนที่สะพรั่งด้วยดอกมูกุงฮวา ‪ทิวเขาสูงสามพันลี้และแม่น้ำ
‪ผองประชาจะปกป้อง ‪แดนเกาหลีต้องคงอยู่ชั่วนิรันดร์
‪ร้องได้จนจบเลยเหรอครับ
‪นี่ ฟังตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นยันตกทุกวัน
‪จะจำไม่ได้ได้ยังไง
‪ถึงจะไม่รู้อะไรนะ ‪แต่ได้ยินว่าขนาดชาวเกาหลีใต้
‪ก็ยังมีแค่ไม่กี่คนที่จำเนื้อเพลงชาติท่อนที่สี่ได้
‪ด้วยจิตใจนั้น...
‪เป็นบ้าอะไร เดี๋ยวก็มีใครได้ยินหรอกครับ
‪ใครจะได้ยิน ผู้กองก็ไม่อยู่
‪ว่าแต่สหายผู้กองไปไหนเหรอครับ
‪ไม่รู้สิ
‪ช่วงนี้เขานอนไม่ค่อยหลับด้วย
‪กินอะไรก็ไม่ค่อยลง
‪ปกติตอนฉันอกหักยังไม่เคยเป็นถึงขนาดนี้
‪ได้ยินว่าถ้วยนี้คืออันนั้นนี่คะ
‪ที่ตักน้ำมาอธิษฐาน
‪เมื่อกี้พโยชีซูบอกมา
‪ว่าเมื่อ 60 ปีก่อน บ้านหลังนี้ ‪มีคุณแม่ที่ลูกชายไปออกรบอาศัยอยู่
‪ผมรู้ครับ
‪คุณแม่คนนั้น
‪ได้เจอลูกชายไหมนะ
‪ถ้าสวดมนต์อธิษฐานอย่างตั้งมั่น
‪จะได้พบกับ...
‪คนที่อยากเจอไหมนะ
‪เธอทำเพราะแบบนั้นครับ
‪เพราะต้องเฝ้ารอถึงจะมีชีวิตอยู่ได้
‪ถึงได้ทำแบบนั้น
‪สหายที่เคยเจอที่ตลาด...
‪ครับ ใช่แล้วครับ
‪คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไงครับ
‪มีหนังสืออนุญาตจากกระทรวงความมั่นคงเหรอ
‪ผมทราบว่ามีด่านตรวจหนึ่งลักลอบขนเสบียงทหาร
‪ผมใช้เรื่องนั้นผ่านเข้ามาที่นี่ครับ
‪ผมต้องนั่งฟังที่คนอื่นพูดทั้งวัน
‪เลยรู้ความลับเยอะน่ะครับ
‪เช่น เขาไปเจอใครมา
‪โกหกอะไรบ้าง
‪อะไรคือจุดอ่อนของเขา
‪คุณแอบฟังคนอื่นเหรอครับ
‪เรียกว่าเป็นหนูก็ได้ครับ
‪ผมทำงานแอบฟังมาตั้งแต่อายุ 17
‪จึงไม่เคยพูดเรื่องตัวเองกับใครครับ
‪แต่เมื่อหลายปีก่อน
‪ผมได้เจอคนที่รับฟังเรื่องของผมครับ
‪เขายังให้ของขวัญวันเกิดผมด้วย
‪กระเป๋าสตางค์ที่สหายตามคืนให้
‪(สุขสันต์วันเกิดนะ ว่ากันว่าถ้าใช้ ‪กระเป๋าสตางค์ดีๆ โชคดีก็จะตามมา)
‪(ฉันหวังว่าสหายมันบกที่ฉันชอบ ‪และครอบครัวจะมีแต่โชคดีนะ)
‪(รีมูฮยอก)
‪สหายรู้จัก...
‪พี่ชายผมเหรอ
‪(สิบปีก่อน)
‪คุณหมอครับ ช่วยดูลูกผมหน่อย
‪ตอนเดินมาไม่เห็นเหรอ
‪ตอนนี้ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ระบาด
‪ยาเลยหมด เราก็ไม่มีวิธีเหมือนกัน
‪ถ้าหายารักษามาเองได้ก็จะดูให้อยู่
‪ฉันซื้อยานี้มาจากตลาดค่ะ
‪นี่ยาปลอมครับ
‪เป็นแค่ผงแป้งละลายน้ำ
‪ตอนนี้คงหาซื้อยาของแท้ไม่ได้หรอกครับ
‪ถ้าเป็นโรงพยาบาลหมายเลข 11 ก็ไม่แน่
‪ไข้ไม่ลงเลยค่ะ
‪ไม่นะ
‪ไม่เป็นไรนะ ลูกแม่
‪สหายมันบก
‪ฉันหายาได้แล้ว
‪ฉันพาสหายพยาบาลมาด้วย วางใจได้แล้วนะ
‪นี่อาจไม่พอค่ายา
‪แต่รับไปเถอะนะ
‪คิดซะว่าเป็นค่ารักษาชีวิตลูกฉัน
‪ได้สิ ฉันจะรับไว้
‪แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ
‪ขอบคุณนะ
‪ขอบคุณจริงๆ
‪คุณบอกให้ผมดักฟัง
‪(เจ็ดปีก่อน)
‪สหายผู้กองรีมูฮยอกเหรอครับ
‪ก็ชัดเจนแล้วนี่ ทำไมต้องถามซ้ำ
‪คุณสนิทกับสหายรีมูฮยอกไม่ใช่เหรอครับ
‪เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับสหาย
‪แม่ของสหายน่ะ
‪ข้ามชายแดนเพราะจะไปค้าขาย
‪ตอนนี้อยู่ที่สถานกักกัน
‪อะไรนะครับ
‪คนแก่แบบนั้นไปอยู่ในสถานกักกัน ‪จะทนอยู่ได้จนหมดฤดูหนาวนี้ไหมนะ
‪ได้ยินว่าเป็นวัณโรคด้วยนี่
‪ฉันจะหาทางพาเธอออกมาเอง
‪สหายทำงานที่สั่งให้ดีเถอะ
‪แต่ว่า...
‪ไม่งั้น...
‪สหายจะสูญเสียแม่ไปตลอดกาลนะ
‪ไม่เป็นไรเหรอ
‪ตอนนี้ชอลกังข้ามเส้นไปแล้วล่ะ
‪ไม่ฟังที่ฉันพูดด้วย
‪ไม่ใช่แค่ลักลอบขน ‪ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมหรือขายยาบ้า
‪แต่ยังฆ่าคนเพื่อปกปิดการทุจริตของตัวเองด้วย
‪เขาจะถูกส่งไปกองตรวจสอบที่พยองยาง
‪ได้หลักฐานมาแล้วเหรอครับ
‪รายชื่อคนที่รับเงินเพื่อปกปิดความผิดของชอลกัง
‪รวมถึงข้อมูลที่ว่าเงินนั่นมาจากไหน ‪ฉันได้บันทึกมาหมดแล้ว
‪อันหนึ่งฉันจะเอาติดตัวไปด้วย
‪และเผื่อเอาไว้
‪ที่เหลืออีกอัน...
‪จะไว้ในนาฬิกาเหรอครับ
‪ใช่แล้ว
‪เขาออกเดินทางแล้วครับ
‪พวกเขาผ่านด่านตรวจที่สองแล้วครับ
‪รถเป้าหมาย
‪กำลังเข้าเนินบงด็อกแล้วครับ
‪เขาผ่านลูกระนาดสุดท้ายแล้วครับ
‪กลับดึกนี่คะ
‪วันนี้วันเกิดคุณแต่ไม่ได้ฉลองวันเกิดเลย
‪ฉันทำซุปเนื้อไว้ให้
‪เมื่อกี้สหายผู้กองรีมูฮยอกแวะมาค่ะ
‪แถมยังซื้อเนื้อดีๆ มาให้เพราะเป็นวันเกิดคุณ
‪เขาบอกว่าตัวเองมีงานที่พยองยาง
‪แล้วเขาก็ให้สิ่งนี้ด้วยค่ะ
‪กระเป๋าสตางค์ไม่ใช่เหรอคะ
‪เงิน...
‪พ่ออูพิลคะ
‪มีจดหมายด้วยค่ะ
‪สหายมันบก
‪สุขสันต์วันเกิดนะ
‪ว่ากันว่าถ้าใช้กระเป๋าสตางค์ดีๆ ‪โชคดีก็จะตามมา
‪ฉันหวังว่าสหายมันบกที่ฉันชอบ ‪และครอบครัวจะมีแต่โชคดีนะ
‪พอดีฉันมีงานที่พยองยาง
‪ถ้ากลับมาแล้ว เรามาดื่มกันหน่อยนะ
‪รีมูฮยอก
‪(สุขสันต์วันเกิดนะ ว่ากันว่าถ้าใช้ ‪กระเป๋าสตางค์ดีๆ โชคดีก็จะตามมา)
‪(ฉันหวังว่าสหายมันบกที่ฉันชอบ ‪และครอบครัวจะมีแต่โชคดีนะ)
‪เหตุผลที่มา...
‪บอกผมตอนนี้คืออะไร
‪ผมเสียใจมาเนิ่นนาน แต่มันไม่ช่วยอะไรเลยครับ
‪แม้จะปลอบตัวเอง
‪ให้สบายใจว่าทำอะไรไม่ได้ ‪แต่ก็ไม่สบายใจสักนิดเลยครับ
‪ทุกครั้งที่ลืมตาตื่น ทุกครั้งที่นอนหลับ
‪ผมรู้สึกผิดมาตลอดครับ
‪เรื่องที่ผม...
‪ทำลงไปกับเขา...
‪และ...
‪ผมยังคิดถึงเขามากด้วยครับ
‪เขาเป็นสหายเพียงคนเดียวของผม
‪ผมอยากชดใช้ความผิดนี้ครับ
‪ตอนนี้ผมจะเป็นอะไรก็ไม่สน
‪แต่ช่วยปกป้องครอบครัวผมด้วยครับ
‪นายเห็นน้องของฉันใช่ไหม
‪ตอนนี้เขาไปเรียนต่อที่สวิส
‪อย่างนั้นเหรอครับ
‪เขาเป็นอัจฉริยะด้านเปียโนเลยนะ
‪รับทุนเรียนต่อที่นั่นอยู่
‪เมื่อไม่นานนี้ก็จัดการแสดงดนตรีไป
‪ได้ยินว่าทุกคนลุกขึ้นปรบมือให้เลย
‪จองฮยอกน้องฉันบอกว่าแต่งเพลงให้ฉันด้วย
‪เขาบอกว่าถ้าได้กลับมาจะเล่นให้ฉันฟัง
‪ดีใจไหมครับ
‪ดีใจสิ
‪แค่คิดถึงเจ้าน้องคนนั้น ก็มีความสุขแล้ว
‪พี่ครับ
‪ผมขอโทษ
‪ฉันอยากให้เขา
‪มีความสุข
‪เฮ้อ หนาวจริงๆ
‪นี่อะไรเนี่ย
‪(ความรู้คือแสงสว่าง ‪ความเพิกเฉยคือความมืดมน)
‪- แวร์อาร์ยูฟรอม ‪- แวร์อาร์ยูฟรอม
‪คุณมาจากที่ไหน
‪- คุณมาจากที่ไหน ‪- คุณมาจากที่ไหน
‪จะบอกว่า
‪สหายซัมซุกมาจากเกาหลีใต้งั้นเหรอ
‪ค่ะ
‪สหายซัมซุกไม่ใช่สหายซัมซุก
‪แต่ชื่อยุนเซรีค่ะ
‪ชื่อยุนเซรีเหรอ
‪ค่ะ
‪เราเคยเห็นที่ตลาดนี่คะ
‪ผลิตภัณฑ์ชั้นสูงจากเพื่อนบ้านข้างล่าง
‪เซรีส์ชอยส์
‪เซรีนั่นคือยุนเซรีคนนี้ค่ะ
‪ครีมเนื้อแน่นชุ่มชื่นเซรีส์ชอยส์นั่นน่ะเหรอ
‪ค่ะ
‪โทนเนอร์กระชับรูขุมขน ‪เซรีส์ชอยส์นั่นด้วยน่ะเหรอ
‪- ค่ะ ‪- ใช่แล้วค่ะ
‪เอสเซนส์ผิวหน้าเงางาม ‪ก็เป็นของเซรีส์ชอยส์ด้วยค่ะ
‪ตายจริง นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪แล้วเซรีคนนั้น
‪ทำไมถึงกลายมาเป็นสหายซัมซุกที่นี่ได้ล่ะ
‪ถ้าอ่านดูตรงนี้ เธอบอกว่า ‪เพราะอุบัติเหตุเลยเป็นแบบนี้ค่ะ
‪ไม่สิ
‪ทั้งที่จะไปแล้ว แต่ทำไมเธอถึง ‪ไม่บอกความจริงเราก่อนจะไป
‪เหตุผลคือนี่หรือเปล่าคะ
‪พี่ๆ คะ
‪ที่ผ่านมาฉันต้องขอโทษที่โกหกพี่ๆ นะคะ
‪"พี่ๆ" เหรอ
‪ค่ะ พี่ยองแอ
‪พี่วอลซุก
‪พี่มยองซุน
‪พี่อ๊กกึม
‪เธอเขียนไว้แบบนี้ค่ะ
‪ฉันอยู่คนแรกใช่ไหม
‪ค่ะ อยู่คนแรกเลยค่ะ
‪พี่ๆ เชื่อทุกอย่างที่ฉันพูด
‪โมโหด้วยกัน และพูดคุยซุบซิบด้วยกัน
‪มันช่วยปลอบประโลมฉันได้มากเลยค่ะ
‪ตอนนี้ฉันอาจจะจากไปแล้ว
‪แต่ฉันก็อยากบอกชื่อจริงกับพวกพี่ๆ ไว้ค่ะ
‪ถึงจะโกหกมากมายอย่างช่วยไม่ได้
‪แต่ความรู้สึกฉันที่มีต่อพี่ๆ เป็นเรื่องจริงนะคะ
‪- ทำยังไงดี ‪- ตายแล้ว
‪สหายซัมซุกต้องลำบากและกลัวมากแน่ๆ เลยค่ะ
‪เกิดอุบัติเหตุทำให้ต้องมาอยู่ในที่ที่ไม่รู้จัก
‪จะถูกจับได้ไหม จะถูกจับตัวไปหรือเปล่า
‪เธอต้องกลัวมากแน่ๆ เลยค่ะ
‪ตายแล้ว ในนั้นมีคนอยู่ค่ะ
‪ออกมา
‪นั่นสิ
‪สหายคนนั้นทำตัวเข้มแข็ง
‪แต่จริงๆ แล้วขี้กลัว
‪ขี้ขลาดตาขาวเลยแหละ
‪ตอนแรกพวกเราคิดว่าเธอไม่มีมารยาท
‪แต่พออยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ
‪ก็ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ
‪กินปลากับเบียร์กันดีกว่า
‪- มาชนกัน ‪- ชน
‪ฉันเลือกทรงรีบไปเถอะค่ะ
‪ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าเธอกลับไป ‪อย่างปลอดภัยไหม
‪เธอจากไปสองอาทิตย์แล้ว
‪ดูจากที่เธอไม่กลับมา
‪ก็คงกลับไปอย่างดี
‪หรือไม่ก็ตายไปแล้ว
‪ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง
‪ตายแล้ว
‪ทำยังไงดีคะ
‪(พี่ยองแอ พี่วอลซุก ‪พี่มยองซุน พี่อ๊กกึม)
‪- ฮาวอาร์ยูดูอิ้ง ‪- ฮาวอาร์ยูดูอิ้ง
‪คุณสบายดีไหม
‪- คุณสบายดีไหม ‪- คุณสบายดีไหม
‪นั่น...
‪ตายแล้ว
‪ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ ว่าใครมา
‪ฉันสวดมนต์ให้เธอทุกเช้าเลย
‪ก็คิดอยู่ว่าฉันเฝ้ารอ ‪ปาฏิหาริย์ลมๆ แล้งๆ หรือเปล่า
‪แต่ก็เป็นปาฏิหาริย์จริงๆ
‪ที่ผ่านมาเธอไปอยู่ที่ไหนมา
‪ดูผิวเธอสิ ไม่ได้การแล้ว
‪บ่ายพรุ่งนี้ไปคลินิกเสริมความงามที่ฉันไป
‪แล้วไปใช้คอร์สฉันนะ
‪ที่นั่นจองคิวยากมากเลยล่ะ
‪พี่คะ
‪จ้ะ ฉันเอง
‪เดี๋ยวก่อน มันติดนิ้วฉัน เดี๋ยวนะ
‪มันติดอยู่ เบาๆ
‪พี่เข้าไปในห้องแต่งตัวฉันเหรอคะ
‪เปล่านะ ฉันไม่อยากไปเลย ‪แต่คุณแม่จะไปให้ได้น่ะ
‪แล้วเข้าบ้านฉันได้ยังไง
‪คุณแม่เป็นคนเปิดประตู ท่านรู้รหัสผ่าน
‪หนูขอโทษนะคะแม่
‪หมายความว่ายังไง
‪แม่...
‪หวังให้หนูกลับมาหรือเปล่าคะ
‪ตอนที่หุ้นบริษัทหนูตกลงมา
‪ได้ยินว่ามีคนมากว้านซื้อหุ้นตอนราคาตก
‪หนึ่งในนั้นคือพี่สะใภ้รองที่กว้านซื้อไปเยอะที่สุด
‪และรองลงมา
‪เขาว่าคือแม่ค่ะ
‪- เรื่องนั้น... ‪- หนูมุ่งมั่นสร้างบริษัทนี้ขึ้นมา
‪มันเป็นของหนู ไม่ใช่ของลูกๆ แม่
‪แม่ก็อยากแย่งมันไปด้วยเหรอคะ
‪- เซรี ‪- จริงสิ
‪เพราะแม่คิดว่าหนูตายไปแล้วสินะ
‪ใช่ค่ะ
‪ก็เข้าใจได้
‪เข้าใจได้อยู่แล้ว
‪แต่แม่รู้สึกดีใช่ไหมคะ
‪ที่ได้คิดว่าหนูตายไปแล้ว
‪รู้สึกดีใช่ไหม
‪เพราะแบบนั้น
‪หนูถึงได้ขอโทษไงคะ
‪ที่หนูมีชีวิตกลับมา
‪ทำให้แม่ต้องเสียใจ
‪ทำไมแม่ไม่มาทานข้าวครับ
‪แม่แกบอกว่าท้องไส้ไม่ค่อยดีน่ะ
‪นั่นสิคะ พวกเราก็ยังช็อกไม่หายเลย
‪คลื่นไส้ด้วยค่ะ
‪พ่อรู้ตั้งแต่เมื่อไรครับว่าเธอยังมีชีวิตอยู่
‪เรื่องนั้นสำคัญตรงไหน
‪ตอนนั้นใช่ไหมครับ
‪สองอาทิตย์ก่อนใช่ไหมนะ
‪ที่อยู่ๆ พ่อก็บอกว่าจะไปดูงาน ‪สักสามสี่วันแล้วไม่กลับบ้าน
‪เรื่องนั้นไม่สำคัญ
‪- เราเลิกพูด... ‪- ก็คงวันนั้นแหละ
‪ตอนที่ฉันอยู่โรงพยาบาล
‪โรงพยาบาลเหรอ ทำไม
‪เธออยู่โรงพยาบาลมาตลอด ‪หลังเกิดอุบัติเหตุเหรอ
‪เพราะงั้นถึงไม่ติดต่อเรามาเหรอ
‪ฉันจำอะไรไม่ได้ค่ะ
‪จำไม่ได้เหรอ
‪อะไรกัน ความจำเสื่อม ‪ที่ฉันเคยแต่ได้ยินมาน่ะเหรอ
‪ก็คงอย่างนั้นมั้งคะ
‪เธอจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ
‪ก็ไม่ขนาดนั้นค่ะ
‪ฉันจำได้ถึงตอนนั้น
‪- ฉันจะยกตำแหน่งให้แก ‪- "ฉันจะยกตำแหน่งให้แก"
‪ฉันจำได้แม่นถึงตรงนั้นเลย
‪เหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวาน
‪คุณพ่อคะ
‪ไหนๆ เรื่องก็เป็นแบบนี้แล้ว มาคิดเรื่องผู้สืบทอด
‪กันใหม่ดีไหมคะ
‪พี่คะ
‪ก็จริงนี่ ถึงจะมีไพ่ดีอยู่ในมือ
‪แต่ถ้าไพ่ไม่ตรงกันก็ต้องรีเซ็ตเกมใหม่
‪ดีจังเลยนะคะ
‪ทุกคนยังเหมือนเดิมเลย
‪ถึงฉันจะรู้สึกหิว แต่พอกลับบ้านแล้วไม่หิวเลย
‪ขอตัวก่อนดีกว่าค่ะ
‪ไม่ต้องกังวลว่าไฟจะดับตอนไหน
‪ไม่มีใครโผล่มาตรวจค้นบ้านพัก ‪ตอนกลางดึกด้วย
‪ดีจังเลย นี่สิคือบ้าน
‪ใช่แล้ว
‪นี่แหละ ต้องแบบนี้
‪การอาบน้ำต้องนอนยืดขาแบบนี้ได้สิ
‪มีน้ำร้อนไหลตลอด ‪ไม่ต้องต้มน้ำที่หม้อเหล็กก่อน
‪ตายแล้ว ยุนเซรีเป็นอะไรของเธอ
‪จริงๆ เลย พูดถึงหม้อเหล็กเฉยเลย
‪นี่ ตอนนี้เธออยู่ที่โซลนะ ตั้งสติหน่อย
‪เดี๋ยวนะ
‪ที่ผ่านมาผิวฉันคงแก่ลงไปสิบปีแน่เลย
‪ต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิมให้ได้ ‪เมื่อก่อนฉันทั้งสาวทั้งรวย
‪จะรวยอย่างเดียวไม่ได้นะ เซรี
‪ต้องกลับมาสาวอีกครั้งด้วย
‪ทำความสะอาดบริเวณดวงตา
‪ชุ่มชื้น
‪ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม
‪มันกำลังกลับมาแล้ว
‪นี่สินะ
‪เตียงต้องกว้างเหมือนสนามฟุตบอลแบบนี้
‪และต้องนุ่มแบบนี้
‪จริงไหมคะ คุณรีจองฮยอก...
‪(วันอังคารที่ 7 มกราคม 2:13 น.)
‪(รายงานอุบัติการณ์)
‪(ผู้รายงาน ผู้กองรีมูฮยอก)
‪(รายงานอุบัติการณ์)
‪(รายงานการสืบสวน)
‪(รายชื่อผู้ให้สินบนในปี 2011)
‪(วันที่ อาชีพ จำนวน ช่องทาง)
‪(รายงานอุบัติการณ์)
‪(ผู้รายงาน ผู้กองรีมูฮยอก)
‪ว่าไง
‪ขอดูบัตรประจำตัวราษฎรหน่อยครับ
‪ผมทิ้งหนังสือเดินทางไว้ที่ห้องครับ
‪งั้นก็กลับไปเอามาครับ
‪มีคนแจ้งว่าคุณมีพฤติกรรมต้องสงสัย
‪ผมเป็นนักการทูตนะครับ
‪เราจะยืนยันตัวตนของคุณเอง
‪ไปครับ
‪อะไรเนี่ย
‪อัลเบรโต้
‪ฉันว่าจะโทรหาคุณอยู่พอดีเลย
‪น้าคะ
‪นี่เพื่อนหนูสมัยเรียนเมืองนอกค่ะ อัลเบรโต้ กู
‪อ๋อ อย่างนั้นเหรอ
‪อัลเบรโต้เป็นนักการทูตค่ะ
‪โอ้ ยินดีที่ได้พบนะ อัลเบรโต้
‪พวกนายมาทำอะไรที่นี่
‪เราได้รับรายงานว่าเจอคนมีพฤติกรรมน่าสงสัย
‪เลยมาตรวจสอบเขาครับ
‪แต่มีคนยืนยันตัวให้แบบนี้
‪ก็ไม่ต้องตรวจสอบแล้วครับ
‪แหงสิ
‪เขาเป็นเพื่อนของดันหลานฉันนะ
‪มีอะไรที่จะยืนยันตัวตนเขาได้ดีกว่านี้อีกล่ะ
‪คุณจะโทรหาผมจริงๆ เหรอครับ
‪ก่อนหน้านี้คุณพูดนี่
‪ฉันแค่พูดไปงั้น
‪ไม่นะ พูดไปงั้นไม่ได้สิ
‪คิดถึงสิ่งที่คุณติดหนี้บุญคุณผม ‪แล้วก็สิ่งที่ผมทำให้คุณ
‪คุณจะพูดไปงั้นไม่ได้นะ
‪ฉันติดหนี้อะไรคุณคะ
‪พูดไปคุณคงปฏิเสธไม่ออก
‪จะให้ผมพูดออกมาเองเหรอครับ
‪วันนั้นผมขับรถไม่ได้เพราะดื่มมา
‪และบ้านของคุณก็อยู่ห่าง ‪จากบาร์โรงแรมตั้งสองกิโลเมตร
‪ผมต้องแบกคุณไปส่งบ้านเพราะคุณเมาเละ
‪แต่คุณเอาแต่พูดแบบนั้นกับผมนะ
‪ว่าให้ผมค้างที่นั่น
‪ฉันเหรอคะ
‪"นอนที่นี่นะ"
‪คุณจำไม่ได้เหรอ
‪ปกติถึงฉันจะดื่ม ฉันก็จะดูเหมือนยังไม่เมา
‪ว่ากันว่านิสัยตอนเมาของฉันก็ค่อนข้างดี
‪ดูเหมือนว่าวันนั้นฉันคงดื่มเยอะ ‪จนทำพลาดไปนะคะ
‪นิสัยตอนเมามีแค่ดีหรือแย่ต่างหาก
‪ไม่มีคำว่า "ค่อนข้าง" หรอก
‪ที่ว่าค่อนข้างดีนี่รวมตอนกลิ้งลงไปกับพื้น
‪- แล้วตะโกนบอกให้ผมนอนค้างด้วยเหรอ ‪- ยังไงก็เถอะ
‪เอาเป็นว่าหายกันนะคะ
‪วันนี้ฉันก็ช่วยคุณไปแล้วนี่คะ
‪ก็ได้ครับ หายกันก็ได้
‪ว่าแต่
‪คุณจะลุยต่อหรือเปล่าครับ
‪งานแต่งคุณน่ะ
‪ผมได้ยินว่าคุณรีจองฮยอก ‪ไปที่เขตปลอดทหารนี่ครับ
‪แปลว่าเขาจะออกมาไม่ได้สักพักใช่ไหม
‪ฉันไม่เคยบอกคุณเรื่องนั้นนะ
‪คุณจำไม่ได้เหรอ
‪วันนั้นคุณเมาแล้วเล่าให้ผมฟังทุกเรื่อง
‪วันนั้นฉันยังไม่รู้เรื่องเลย
‪งั้นเหรอ
‪มั่นใจเหรอครับ
‪งั้นผมรู้ได้ยังไง
‪ฝันไปเหรอเนี่ย
‪คุณได้ยินจากสหายจองฮยอกหรือเปล่าคะ
‪ครับ
‪คงเพราะไม่ค่อยได้ออกกำลังกายสินะ
‪ครับ ผมเองครับ
‪พรุ่งนี้ผมจะพาสหายเซรีกลับเกาหลีใต้
‪- อะไรนะ ‪- ที่คุณบอกว่าครอบครัวสหายเซรี
‪รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่
‪หวังให้เธอกลับไป
‪เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า
‪คุณเชื่อผมเหรอครับ
‪ตอนนี้คุณเป็นคนเดียวที่ผมเชื่อได้
‪แล้วถ้าพวกเขาไม่อยากให้เธอกลับไป
‪คุณจะไม่ส่งเธอกลับไปเหรอ
‪ไม่ใช่อย่างนั้น
‪ผมแค่อยากรู้
‪คือว่าไม่ใช่ทุกคนที่รู้เรื่องหรอกครับ
‪มีพี่ชายเธอคนหนึ่งที่รู้เรื่อง
‪แต่เขาไม่ดีใจที่เธอรอดหรอกครับ
‪พูดตามตรง เขาไม่อยากให้เธอกลับไป
‪เพราะถ้ากลับไป เธอจะไปแย่งตำแหน่งเขา
‪เอายังไงครับ ถึงคุณเซรีกลับไป ‪ก็ไม่ดีกับเธอเท่าไร
‪ให้เธออยู่ที่นี่ต่อไหม
‪อย่าพูดจาเหลวไหลสิครับ
‪ที่นั่นคือที่ของเธอ
‪แล้วเธอก็ต้องการจะกลับไป
‪ผมต้องส่งเธอกลับไปให้ได้
‪เฮ้อ แล้วยังไงครับ คุณอยากทำอะไรก็ทำสิ
‪จะโทรหาผมทำไม
‪ช่วยผมด้วยครับ
‪อะไรนะครับ ทำไมผม...
‪ไม่สิ ผมไม่อยากรู้เหตุผล
‪ผมจะทำเป็นไม่ได้ยิน แค่นี้นะครับ
‪ผมจะวางสายแล้วนะครับ
‪ผมได้ยินว่าคุณเป็นเพื่อนเก่าเธอ
‪เรารู้จักกันนานแล้ว แต่ไม่ได้สนิทกันครับ
‪ผมส่งข้อความหาเธอวันปีใหม่ ‪วันคริสต์มาส วันเกิดเธอ
‪แต่เธอไม่เคยส่งแม้แต่ ‪อีโมติคอนกลับมาหาผมเลย
‪ไม่เคยตอบ...
‪เท่านั้นไม่พอ ยุนเซรียังดูถูกผมด้วย
‪เธอถอนหมั้นก่อนงานแต่งไม่กี่อาทิตย์
‪แล้วทำไมผมต้องช่วยด้วย
‪คุณอยากให้ผมช่วยอะไรกันแน่
‪บ้าหรือเปล่าครับเนี่ย
‪จับตาดูรอบๆ ให้ดี
‪ครับ
‪(หยุดตรวจ)
‪อารมณ์เสียจริงๆ ทำไมฉันต้องมาอยู่ที่นี่ด้วย
‪ถ้ายุนเซรีกลับโซลไปแล้ว ‪ยุนเซฮยองไม่อยู่เฉยแน่
‪จริงๆ เลย
‪ฉันหนีไปดีไหม
‪ไม่ๆ หนีดีไหมนะ
‪ไม่ได้สิ ผู้ชายต้องไม่คืนคำ
‪ในเมื่อสัญญาไปแล้วก็ยกเลิกสัญญาได้นี่
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪มีแต่รถเข้ามา
‪- ไม่มีรถออกไปเหรอ ‪- ครับ
‪ตรวจค้นรถที่ออกไปให้ดี
‪ถ้าหากมีผู้หญิงนิรนามอยู่ในรถคันนั้น
‪ให้รายงานฉันทันที
‪- เข้าใจไหม ‪- รับทราบครับ
‪ไปกันเถอะ
‪ตอนนี้แหละ
‪ใจเย็นๆ นะ
‪ขอดูบัตรประจำตัวหน่อยครับ
‪ได้ครับ
‪ผมได้ยินว่าสถานทูตอังกฤษอยู่ทางนี้
‪เปิดประตูหน่อยสิ พ่อคนหล่อ
‪สถานทูต ไม่
‪- ที่นี่ ไม่ใช่ ‪- สถานทูต ผมรู้
‪"ที่นี่ ไม่ใช่" เหรอ
‪ที่นี่ แม่น้ำแทดง ไปแม่น้ำ
‪แขวงมุนซู แม่น้ำ ไป
‪- ไปเหรอ ‪- ถอยๆ
‪ทำไม
‪เป็นบ้าอะไรวะแม่ง
‪คุณพูดอะไร ผมไม่เข้าใจเลย
‪เฮ้ย มองผมสิ มองผม
‪- เขาพูดอะไรของเขาเนี่ย ‪- คุณเป็นอะไร
‪เลี้ยวรถกลับ ถอยรถๆ
‪- โอเค ขอบคุณครับ ‪- แม่น้ำ
‪ผมจะลองไปดู
‪ขอบคุณนะ คุณซึงจุน
‪หึ
‪ขอโทษที่วันนั้นฉันหนีไปแบบนั้นนะ
‪ผมนึกว่าคุณเป็นนักแข่งรถซะอีก
‪ไปฝึกตีโค้งมาจากไหน
‪ความจริงตั้งแต่ตอนอยู่เกาหลีใต้ ‪ถึงคุณจะดูเป็นนักต้มตุ๋น...
‪นักเลง...
‪คือคุณเป็นคนฉลาด
‪แต่ฉันคิดว่าคุณเป็นแค่คนที่...
‪ใช้มันในทางที่ถูกต้องไม่เป็น
‪แต่พอมารู้จักแล้ว
‪คุณเป็นคนใช้ได้เลย
‪ไว้ใจได้ด้วย
‪- งั้นเหรอ ‪- อือ
‪แล้วแหวนล่ะ
‪ฮะ
‪แหวนขอแต่งงานที่คนใช้ได้และน่าไว้ใจ
‪อย่างผมให้คุณไปน่ะ
‪คุณเอาไปขายเหรอ
‪เปล่านะ ไม่ใช่แบบนั้น
‪ฉันแค่ไปฝากไว้ที่ไหนสักที่
‪แล้วที่ไหน
‪โรงจำนำที่ตลาด
‪พอดีว่าฉันต้องการเงิน
‪ฉันอยากให้ของขวัญคุณรีจองฮยอก
‪แต่ฉันไม่มีเงิน
‪แต่วันนั้นฉันทำของขวัญคุณหายไป
‪มันเป็นนาฬิกาวินเทจที่ดูดีมากเลย
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪คุณไม่เจ็บตรงไหนก็ดีแล้ว
‪คุณสองคนช่วยลงจากรถผมได้ไหม
‪ฝนตกอีก
‪(ชานเมืองแคซอง)
‪(ด่านหน้า 15 กิโลเมตร)
‪ขอบคุณนะ
‪วันนั้นผมแยกกับเขาหลังจากไปส่งที่นั่นครับ
‪จากนั้นผมก็ไม่รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ถ้าอย่างนั้น
‪เหตุผลที่สหายจองฮยอก ‪ผลัดเปลี่ยนกองร้อยฉุกเฉิน
‪ก็เพราะผู้หญิงคนนั้น
‪ใช่แล้วครับ
‪เขาเดิมพันทุกอย่างเพื่อเธอสินะคะ
‪รู้ไหมครับว่าทำไมผมถึงช่วยพวกเขา
‪ผมอยากรีบจบรักแรกของคุณซอดันครับ
‪อะไรนะคะ
‪รักแรกน่ะ ไม่ควรอยู่กับมันนานนะครับ
‪ทุกสิ่งเมื่อทำนานๆ ก็จะเบื่อ
‪ทั้งคน ทั้งความรัก
‪อยู่ห่างกันสักพัก
‪ระยะห่างแบบนั้นเป็นสิ่งดีครับ
‪ทั้งชัดเจนและสวยงาม
‪ถ้าสหายช่วยเขาสองคน
‪แล้วรักแรกฉันจะจบเหรอคะ
‪รีจองฮยอกเดิมพันชีวิตตัวเอง
‪เข้าไปที่นั่นเพื่อปกป้องยุนเซรี
‪แบบนี้ไม่เรียกว่าจบเหรอ
‪ถ้าคุณเห็นจุดจบ คุณก็ควรจบมันได้แล้ว
‪คุณไม่รู้อะไรเลยสินะ
‪การจบมันเพราะเห็นจุดจบ...
‪- ไม่ใช่ความรักค่ะ ‪- คุณซอดันนั่นแหละ ไม่รู้อะไร
‪คุณกำลังรอใครสักคนอยู่
‪แต่ขนาดคุณยังสมเพชตัวเองตอนรอเลย
‪นั่นไม่ใช่ความรักหรอก
‪แต่เป็นความยึดติด
‪รักมานานเกินไปจนมันแปรเปลี่ยน
‪ตอนนี้คุณต้องทิ้งมันไปได้แล้ว
‪ผู้ชายที่แกเจอที่โรงแรม
‪เขาคิ้วเข้ม ผิวขาวจั๊วะ
‪ตัวสูงชะลูด แต่ผอมเพรียว
‪ใช่ไหม
‪ใช่เลย
‪ถ้างั้นใช่คนเดียวกับที่แบกดันกลับบ้านไหม
‪เพราะอย่างนั้นฉันเลยรู้สึกว้าวุ่นใจ
‪เลยดูสิ่งนี้อยู่
‪เสน่ห์หญิง
‪หน้าตาสวรรค์ประทานที่ไม่ว่าใครเห็น
‪ก็ต้องตกหลุมรัก
‪ถ้ามีหน้าตาแบบนี้ก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว
‪แต่ถ้ามั่งมีถึงขนาดนี้แล้ว ‪ก็ไม่จำเป็นต้องสวยขนาดนั้น
‪แต่ลูกดันกลับมีทั้งสองอย่าง
‪ก็ต้องมีผู้ชายมาตามตื๊ออยู่แล้ว
‪ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง
‪แกจะไปรู้อะไร
‪ฟังนะพี่ ที่ผมคิดว่ามันแปลกก็คือ...
‪ถึงจองฮยอกจะไปด่านหน้า ‪เพราะผลัดเปลี่ยนกองร้อยฉุกเฉิน
‪แต่ดันกลับดูไม่เสียใจอย่างที่คิด
‪จองฮยอกก็เหมือนหมาที่ตามกลิ่นไก่ไปนั่นแหละ
‪จะโน้มน้าวเขายังไงนะ
‪แต่ว่าพี่ดูอารมณ์ดีนะ
‪นี่ อารมณ์ดีอะไรกันยะ
‪งานแต่งจะล่มมิล่มแหล่ ฉันเป็นห่วงจะตาย
‪แต่ถ้ามันจะล่ม
‪บอกเลิกเองก็ดีกว่าโดนบอกเลิกอยู่แล้ว
‪ใครบอกเลิกอะไรกันเล่า
‪สวัสดีครับ
‪อือ มีเรื่องอะไรเหรอ
‪(ศาลพิพากษาแห่งสาธารณรัฐ ‪ประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี)
‪เนื่องด้วยการพิพากษาครั้งนี้...
‪เป็นการพิจารณาคดีพิเศษ
‪เราจึงขอลดขั้นตอน
‪การตัดสินโดยคณะลูกขุน
‪และจะดำเนินการด้วยอัยการ ‪และทนายความเท่านั้น
‪- อัยการ ‪- ครับ
‪แถลงข้อกล่าวหาได้
‪จำเลยโชชอลกังตั้งใจลอบสังหาร ‪คนร่วม 11 คนในคดีรถประสานงา
‪ที่สี่แยกจอนซึงในปี 2011
‪รวมถึงคดีอื่นๆ อีกหกคดีครับ
‪นอกจากนั้นเขาได้ใช้อำนาจ ‪ผู้พันกองพันความมั่นคงในทางที่ผิด
‪ในการลักลอบขนทรัพย์สินทางวัฒนธรรม
‪รวมถึงซื้อขายยาเสพติด ‪และยังก่อคดีอีกมากมายครับ
‪สำหรับหลักฐาน อ้างอิงเอกสารที่ส่งไปได้ครับ
‪(เอกสารหลักฐาน)
‪สหายได้หลักฐานนี้จากไหน
‪ร้อยเอกรีจองฮยอกจากค่ายมินกยอง ‪เป็นผู้ส่งมอบให้ครับ
‪เชิญที่คอกพยานหน่อย
‪คุณได้รับเอกสารนี้จากที่ไหนครับ
‪หนึ่งในเหยื่ออุบัติเหตุ
‪เป็นพี่ชายแท้ๆ ของผม
‪ร้อยเอกรีมูฮยอกเป็นผู้รวบรวมไว้ครับ
‪สหายผู้พิพากษา
‪เรื่องที่ผมลอบสังหาร
‪โดยการจัดฉากอุบัติเหตุ เป็นการใส่ร้ายครับ
‪ผมไม่รู้จักคนขับรถบรรทุกนั่นด้วยซ้ำ
‪เขาพูดจริงไหม
‪ดูสิครับ
‪มันเป็นแค่อุบัติเหตุธรรมดาครับ
‪นี่เป็นวัสดุของเกราะเหล็ก
‪ผสมเซรามิกความแข็งสูง ‪ของรถบรรทุกที่ก่อเหตุครับ
‪เกราะเหล็กผสมเซรามิก ‪เป็นเกราะชนิดพิเศษความแข็งสูง
‪ใช้ติดกับรถถังและรถเกราะ
‪ซึ่งใช้กับรถเกราะของรัสเซีย
‪เป็นสินค้าที่รัสเซียเอง ‪ก็ห้ามนำเข้าหรือส่งออกครับ
‪แต่กลับมีสิ่งนี้อยู่ที่กองกำลังทหารช่าง
‪มันถูกลักลอบนำเข้ามาผ่านสะพาน ‪ข้ามแม่น้ำทูมันในเมืองคาซานครับ
‪กองกำลังทหารช่างยังมีเครื่องมือผลิต
‪กันชนเหล็กชนิดพิเศษด้วยครับ
‪เรื่องทั้งหมดนี้
‪มีหลักฐานว่าเป็นจำเลยหรือไม่
‪ถ้าท่านดูเอกสาร
‪ช่วงก่อนวันเกิดเหตุหนึ่งสัปดาห์
‪จะเห็นบันทึกการโอนเงินจำนวนมาก ‪ของกองพันความมั่นคง
‪ในชื่อ "บริษัทซูจองการค้า" ไปยังรัสเซียครับ
‪เจ้าของบัญชี
‪เป็นหนึ่งในมาเฟียที่ถูกรัฐบาลรัสเซียจับกุม
‪ข้อหาลักลอบขนโลหะชนิดพิเศษ ‪เมื่อไม่นานนี้ครับ
‪ทั้งหมดนี่โกหกทั้งเพครับ
‪เมื่อไม่นานนี้เขาได้ปกปิดสายลับจากเกาหลีใต้
‪พอผมพยายามตรวจสอบ
‪ก็โกหกว่าเธอเป็นบุคคลประเภท 11
‪อยู่ในความสงบด้วย
‪พอผมทราบเรื่องนั้น
‪เขาจึงปลอมแปลงหลักฐาน
‪เพื่อกำจัดผมครับ
‪เรียกอธิบดีกองตรวจสอบมาเป็นพยานสิครับ
‪นี่เป็นคำแถลงที่ไม่เกี่ยวข้องกับคดีนี้
‪ขอให้เป็นโมฆะ
‪- สหายผู้พิพากษา ‪- ผมขอประกาศคำตัดสิน
‪สหายผู้พิพากษา
‪จำเลยโชชอลกังได้กระทำ ‪ความผิดโทษร้ายแรง ตามมาตรา 60
‪ในข้อหาลักพาตัวและทำร้ายผู้อื่น
‪รวมถึงกระทำและสั่งการในความผิดทางอาญา
‪มาตราที่ 116 ข่มขู่ผู้อื่น
‪มาตราที่ 198 ลักลอบขนสินค้า
‪อีกทั้งยังดำเนินและสั่งการอาชญากรรมนับไม่ถ้วน
‪ด้วยเหตุนี้ การพิพากษาคดีพิเศษนี้
‪จึงขอพิพากษาให้ยึดทรัพย์สินทั้งหมดของจำเลย
‪ถอดถอนสิทธิพลเมืองประเทศสาธารณรัฐ
‪กักบริเวณในพื้นที่ที่แยกออกจากสังคม
‪ต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต
‪และต้องใช้แรงงานไปจนวันตาย
‪ไม่อนุญาตให้ใช้สิทธิ์ยื่นอุทธรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น
‪จบการพิพากษา
‪รีจองฮยอก
‪แกพลาดอะไรไปอย่าง
‪และสิ่งนั้น
‪จะทำให้นังนั่น...
‪ต้องตาย
‪สิ่งที่ฉันพลาดไปคืออะไรกัน
‪(จำนวนสุทธิ วัสดุเกราะเหล็ก)
‪จำนวนโลหะพิเศษที่ลักลอบ
‪ไม่เท่ากับกันชนเหล็กที่ยึดมา
‪ไม่มีทางที่จะยกเลิกใช้วัสดุ ‪ที่ลักลอบซื้อมาด้วยเงินหลายแสนดอลลาร์
‪แปลว่าแหล่งผลิตเกราะกันชนเหล็ก ‪ไม่ได้มีที่เดียวเหรอ
‪ถ้าอย่างนั้น...
‪จุดหมายคืออุโมงค์หน้าทางเข้าเขามันดัล
‪ทะเบียนรถเป้าหมาย
‪พยองยาง 0758-3617
‪ไปได้
‪นั่นอะไรน่ะ
‪อะไรล่ะนั่น
‪จริงๆ เลยนะ ไอ้พวกนี้
‪นี่ๆ ถอยเร็วๆ
‪ถอยเลยๆ
‪มีคนจงใจให้เกิดอุบัติเหตุครับ
‪ใช่แล้ว
‪พวกยศสูงที่รับสินบนจากเจ้าโชชอลกัง
‪ไม่ได้มีแค่สองสามคนนะ
‪คงอยากปิดปากเขา
‪ก่อนที่เรื่องจะบานปลายน่ะ
‪จำนวนคนที่ขึ้นรถส่งตัวมีห้าคน
‪แต่จำนวนศพที่พบมีแค่สี่ครับ
‪สถานที่เกิดเหตุเละขนาดนั้น
‪เดี๋ยวก็คงเจอแหละมั้ง
‪ศพอาจกระเด็นออกมาตอนประสานงา
‪อาจเป็นอุบัติเหตุที่ผู้สมรู้ร่วมคิดของโชชอลกัง
‪ตั้งใจให้เกิดก็ได้ครับ
‪ทำไมชอบตั้งสมมติฐานตลอดเลยนะ
‪ดูแค่ความจริงที่เห็นก็พอ
‪กรรมตามสนองเขาแล้ว
‪เจ้าโชชอลกังนั่นจะต้องตาย
‪ด้วยวิธีเดียวกับที่เขาเคยใช้ฆ่าคน
‪(อย่าปรานีผู้ที่ลักลอบเข้ามาในดินแดนของเรา)
‪(ประธานยุนเซรีแห่งเซรีส์ชอยส์ ‪และทายาทควีนส์กรุ๊ปเสียชีวิต)
‪- ค่ายมินกยอง... ‪- ผู้กองรีได้ของขวัญจากฉันหรือยัง
‪ตกใจสินะ
‪ฉันไม่อ่อนแอเหมือนพี่ชายนายหรอกนะ
‪ไม่ตายง่ายๆ แบบนั้นหรอก
‪ฉันขอสาบานกับชื่อพี่เลย
‪ฉันจะต้องจับแกให้ได้
‪แกจะต้องใช้ชีวิตเหมือนตายทั้งเป็น
‪งั้นเหรอ
‪แต่จะทำยังไงดีล่ะ
‪กว่าจะถึงตอนนั้น
‪ฉันคงไปถึงฝั่งใต้และเด็ดหัวแม่หญิงนั่นแล้ว
‪ถ้าอยากตามจับฉันก็ตามมาสิ
‪ไว้เจอกัน
‪(คัมภีร์ไบเบิล)
‪ดื่มแก้วเดียวแล้วไปกันเถอะ
‪ฉันต้องไปสวดมนต์ข้ามคืนด้วย
‪มีที่ที่ต้องไปขอบคุณเยอะเลย
‪ท่านประธานแข็งแรงดีใช่ไหม
‪มั่นใจใช่ไหมว่าไม่เจ็บไม่ป่วยตรงไหน
‪อือ
‪แต่เธอแปลกๆ ไป
‪ยังไง
‪- ดูนี่สิ ‪- ตรงนี้ล่ะ
‪- ตรงนี้ด้วยเหรอ ‪- ตรงนี้ด้วย
‪ค่อยๆ ทำไปก็ได้ค่ะ
‪แล้วยังไง
‪ตั้งแต่ฉันเข้าบริษัทมา
‪ฉันไม่เคยได้ยินคำว่า "ค่อยๆ ทำไป" เลย
‪ปกติแล้วประธานชอบบอกให้เรา ‪"ค่อยนอนตอนตาย"
‪อ๋อ
‪แล้วสุดสัปดาห์ก่อน อยู่ดีๆ เธอก็...
‪ชวนฉันขึ้นเหนือไปเขาบุคฮัน
‪ประธานครับ เรากลับกันเถอะ
‪หัวหน้าทีม
‪ตรงนั้นที่เป็นเหมือนทุ่งอ้อ
‪ข้างหลังนั่นเหมือนมีคนขยับอยู่ไหมคะ
‪ไม่รู้สิครับ
‪ดูดีๆ สิคะ
‪ดูดีแล้วก็ยังไม่รู้ครับ
‪ฉันพูดตามตรง แต่จู่ๆ เธอก็...
‪เธอก็ร้องไห้ ร้องไห้ออกมาเฉยเลย
‪ท่านประธาน เป็นอะไรไปครับ
‪ถ้าผมทำอะไรผิดก็บอกมาเลยนะครับ
‪ผมจะตั้งใจทำทุกอย่างเลย
‪อย่าเป็นแบบนี้สิครับ
‪ไม่หรอกค่ะ
‪ค่อยๆ ทำไปก็ได้
‪ฉันว่าเธอ...
‪น่ากลัวกว่าเดิมอีก
‪(ร่างแบบตกแต่งภายใน)
‪(ทำอาหารอย่างมีความสุข ขาว ดำ เทา)
‪ประธานครับ
‪จะกลับแล้วเหรอครับ
‪ค่ะ ทำงานหนักเลยนะคะ
‪ขับรถกลับดีๆ นะครับ
‪สหายมันบก
‪มีคนมารออยู่ข้างนอกครับ
‪ทำได้ดีมาก
‪ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่ต้องก็ได้นะ
‪ทำแบบนั้นทำไม
‪อะไรกัน
‪ฉันมาลองคิดดู
‪ว่าความรักคืออะไร
‪อยากให้คุณเป็นอย่างฉัน
‪ให้คุณเป็นห่วงฉัน
‪ให้คุณคิดถึงฉัน
‪นี่คือความรักหรือเปล่า
‪ไม่งั้นก็อยากให้คุณต่างจากฉัน
‪ให้คุณไม่ต้องกังวลอะไร
‪ไม่คิดถึงฉัน ลืมฉันไปให้หมด
‪ความคิดแบบนี้ใช่ความรักไหม
‪ถ้านี่ก็ยังไม่ใช่
‪งั้นเพื่อที่จะได้เจอคุณอีก
‪ฉันเลยมีความคิด...
‪อยากเจอเรื่องทุกอย่าง
‪ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง
‪นั่นคือความรักใช่ไหมคะ
‪ผมหลงทางอยู่ตั้งนาน
‪คุณบอกแค่ว่าแขวงชองดัม เขตคังนัม กรุงโซล
‪แต่ไม่ได้บอกที่อยู่ไว้ด้วย
‪ลูกชายของฉัน
‪หัวหน้าและสหายของพวกนาย จองฮยอก
‪เขาข้ามไปฝั่งใต้แล้ว
‪นี่เป็นความลับสุดยอด
‪นายทหารกองร้อยที่ห้าที่จองฮยอกเชื่อใจ
‪และสหายจองมันบกที่ตัดสินใจช่วยเหลือ
‪เพื่อเปิดเผยว่าทำไมมูฮยอกลูกฉันถึงตาย
‪ในฐานะพ่อของรีจองฮยอก
‪ฉันอยากขอร้องอะไรบางอย่างเป็นพิเศษ
‪ช่วยพาจองฮยอกลูกฉัน...
‪กลับมาด้วย
‪(พาจู เมืองแห่งสันติสุข)
‪(ทีมนักกีฬาเกาหลีเหนือ ‪การแข่งขันกีฬาทหาร)
‪รถเยอะจังเลยนะครับ
‪นี่มันอะไรกันเนี่ย
‪คนพวกนี้คงเกณฑ์รถมาเยอะๆ ‪เพราะรู้ว่าเราจะมาแน่เลย
‪คงอยากให้เราเห็นสินะ
‪- สวัสดี ‪- ยินดีต้อนรับ
‪- สวัสดี
‪พวกเขามาแล้ว
‪มากันแล้วๆ
‪ลงมาแล้ว
‪- มาแล้วๆ ‪- ยินดีต้อนรับนะครับ
‪มองทางนี้หน่อยครับ
‪- มองทางนี้หน่อยครับ ‪- รู้สึกยังไงบ้างครับ
‪- รู้สึกยังไงบ้างคะ ‪- มองทางนี้หน่อยค่ะ
‪- มองทางนี้หน่อยครับ ‪- ทางนี้ค่ะ
‪พิธีปิดการแข่งขันกีฬาทหารนานาชาติ ‪จะเกิดขึ้นในอีกสองสัปดาห์
‪จนถึงตอนนั้นขอให้ทุกคน ‪ทำภารกิจกลับมาให้สำเร็จ
‪แต่ถ้าเกิดเรื่องไม่คาดคิด
‪เราจะไม่รับผิดชอบ
‪- ครับ ‪- ครับ
‪นั่นอะไรเหรอ
‪อ๋อ ผมก็ไม่รู้
‪เลยเลือกถ้วยที่ใหญ่สุดครับ
‪แล้วสหายล่ะ
‪"คาโบนาร่า..."
‪"คา..."
‪ชื่ออะไรของมันเนี่ย
‪ผมจาจังรามยอนครับ
‪ตอนดูละครเกาหลีใต้ที่ฝั่งเหนือ ‪ผมอยากกินจาจังมยอนมานานแล้ว
‪น่าจะคล้ายๆ กันนะ
‪เกาหลีใต้สุดยอดเลยนะครับ
‪มีรามยอนตั้งหลายสิบแบบ
‪ตั้งสติหน่อย
‪เราจะยอมแพ้ ‪เพราะมีรามยอนหลายแบบไม่ได้นะ
‪ลองคิดดูสิ
‪ถ้ามีข้าวอุดมสมบูรณ์แล้วจะกินรามยอนทำไม
‪เป็นเพราะพวกเขาไม่มีข้าวต่างหาก
‪โอ๊ย ร้อนๆ โอ๊ย
‪โอ๊ย ร้อนวุ้ย
‪ข้าวอยู่ตรงนี้ครับ
‪นี่เป็นการแข่งขันกีฬาทหารระดับโลก
‪การแข่งขันกีฬาทหารนานาชาติ ‪ปีนี้จัดขึ้นที่เกาหลีใต้
‪นักกีฬาทหารชาวเกาหลีเหนือ ‪ก็เข้าร่วมด้วยครับ
‪มีนักกีฬาเกาหลีเหนือเข้าร่วม 173 คน
‪นอกจากนักกีฬาแล้ว ก็ยังมีเจ้าหน้าที่ กรรมการ
‪และหน่วยแพทย์ร่วมด้วย
‪ทีมนักกีฬาเกาหลีเหนือที่เข้าร่วม
‪เดินทางถึงประเทศเกาหลีใต้ทางรถยนต์ครับ
‪การแข่งกีฬาครั้งนี้มีความหมายอย่างมาก
‪- เพราะช่วยกระชับความสัมพันธ์... ‪- ลองนี่สิ
‪- ครับ ‪- ไม่ใช่การแข่งขันต่อสู้
‪แต่เป็นมิตรภาพทางการกีฬาครับ
‪ทหารกว่า 7,300 คนได้วางปืนลง
‪และจะใช้กีฬาเป็นอาวุธ
‪ในการแข่งขันเป็นเวลาสองสัปดาห์ครับ
‪- ทีวีเอ็นนิวส์... ‪- ทีนี้พวกเราต้องไปที่ไหนครับ
‪อย่าแตกตื่น
‪เราต้องกลมกลืนกับพวกเขา
‪สหายชีซูนั่นแหละที่ดูแตกตื่นสุด
‪เลิกเกร็งกันได้แล้ว
‪ถ้าไม่อยากดูแปลกแยก
‪เดินหน้า
‪อย่าหันกลับมามอง
‪หยุดเดิน
‪มาเกาหลีใต้นานแค่ไหนแล้ว
‪สองวันแล้วครับ
‪ดูออกเลยนะว่าเพิ่งมาไม่นาน
‪เป็นบุคคลประเภท 11 ที่มาทำภารกิจเหรอ
‪ไม่ใช่หรอกครับ
‪พวกเรามีคนที่ต้องมาตามกลับน่ะ
‪งานหินเลยสินะ
‪ว่าแต่สหายเป็นใครครับ
‪(ร้านอาหารชินซอง)
‪ฉันน่ะนะ
‪ได้รับคำสั่งให้มาทำภารกิจที่นี่ก่อนพวกนาย
‪แต่ยังไม่มีคำสั่งสักที
‪เป็นคนที่รออยู่มานานมาก
‪ทำนองนั้นแหละ
‪สหายเหมือนคนที่นี่มากเลยครับ
‪ปรับตัวได้สมบูรณ์แบบเลยนะ
‪ก็นะ
‪ที่นี่ก็เป็นที่ที่คนอาศัยอยู่
‪ไม่มีอะไรให้ต้องกลัว
‪ดงกู ทำไมแกไม่ไปส่งอาหารอีก
‪จะไปแล้วครับผม
‪- รีบไปเลยๆ ‪- ไปจริงๆ ครับ
‪ฉันจะให้ของขวัญสหายสักอย่าง
‪งานนี้พวกนายจะได้ค่าจ้าง 9,690 วอน
‪มากกว่าแรงงานขั้นต่ำ 8,590 วอน ‪ถึง 1,100 วอน
‪จาจังมยอน จัมปง เกี๊ยวซ่า
‪เป็นงานพิเศษที่สามารถ ‪กินทั้งหมดนั้นได้ตามต้องการ
‪และเป็นงานที่ไม่มีใครสนใจ
‪ไม่เป็นที่น่าสงสัยของใครแน่
‪ฉันขอส่งต่อให้พวกนาย
‪(ร้านอาหารชินซอง)
‪ขอให้โชคดีนะ
‪ดงกู แกจะไปไหน
‪อยู่นั่นครับ นั่นๆ
‪แกจะไปไหน
‪เฮ้ย
‪เฮ้ย ดงกู