‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪ประธานครับ
‪จะกลับแล้วเหรอครับ
‪- ค่ะ ทำงานหนักเลยนะคะ ‪- ขับรถกลับดีๆ นะครับ
‪คุณครับ
‪(หน่วยรักษาความปลอดภัย)
‪ทำอะไรน่ะครับ
‪- เดินตรวจอยู่ครับ ‪- เดี๋ยวทางนี้พวกเราตรวจเอง
‪ฝากปิดไฟที่สำนักงานหน่อยนะครับ
‪ใครน่ะ ไม่เคยเห็นหน้าเลย
‪คนที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยรับมาใหม่ ‪เขาเป็นลูกครึ่งเกาหลีจีนน่ะ
‪ทั้งศิลปะป้องกันตัว ทั้งยืงปืน ‪เก่งไปหมดทุกอย่างเลย
‪อ๋อ
‪ผมตามหาคุณซะทั่วเลย
‪คุณบอกแค่ว่าคุณอยู่ ‪แขวงชองดัม เขตคังนัม กรุงโซล
‪แต่ไม่ได้บอกที่อยู่ไว้ด้วย
‪ฉัน...
‪ไม่ชอบฝันแบบนี้เลย
‪เพราะพอตื่นขึ้นมา...
‪ฉันจะหดหู่มากๆ
‪ถึงคุณรีจองฮยอกจะมองฉันแบบนั้น ‪ฉันก็ไม่ดีใจหรอก
‪นี่ไม่ใช่ฝัน
‪รับประกันไหมคะ
‪ผมรับประกัน
‪เดี๋ยวนะ คุณมาที่นี่ได้ยังไง...
‪หน้าไปโดนอะไรมาคะ
‪ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม
‪ผมไม่เป็นไร
‪มีเหมืองทองที่ขุดไว้ ‪ตั้งแต่สมัยญี่ปุ่นปกครองครับ
‪ปัจจุบันเหมืองนั้นปิดไปแล้ว
‪ผมมั่นใจว่าโชชอลกัง
‪ใช้เส้นทางนี้ข้ามไปฝั่งใต้ครับ
‪แต่เนื่องจากเป็นเหมืองเก่า
‪และโชชอลกังขุดเจาะ ‪ไปฝั่งใต้ด้วยตนเอง
‪เลยอาจจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อครับ
‪จะผ่านถ้ำขุดยาวสิบเมตร
‪ที่ใหญ่พอแค่ให้คนคนเดียวผ่านไปได้
‪ต้องใช้เวลากว่า 20 ชั่วโมงโดยไม่พัก
‪พอผ่านปลายถ้ำนั้นมาได้...
‪ก็จะเจออุโมงค์ใต้ดินธรรมชาติ ‪ที่ออกไปสู่ชายหาดครับ
‪ถึงฉันจะเชื่อเรื่องอื่น
‪แต่ฉันไม่เชื่อ ‪เรื่องที่คุณบอกว่าคุณไม่เป็นไร
‪ผมพูดจริง
‪ผมไม่เป็นไรจริงๆ
‪พอลูกคนโตกลับมาค่อยขอให้ช่วยก็ได้
‪ทำไมต้องดื้อด้าน ‪ทำอะไรแบบนี้ดึกๆ ดื่นๆ ด้วย
‪มัวชักช้าร่ำไร ‪รสปลาดองเสียหมดจะทำยังไง
‪ที่รัก
‪มานี่หน่อย
‪(ตำรวจ)
‪เจอแล้วครับ
‪(ตอน 11)
‪เดี๋ยวสิ
‪นี่มันเรื่องอะไรกันคะ
‪คุณรีจองฮยอกมาทำอะไรที่นี่
‪นี่คุณ...
‪- แปรพรรคเพราะฉันเหรอ ‪- ไม่ใช่ครับ
‪- งั้นเป็นสายลับ... ‪- ผมเปล่า
‪ถ้างั้นก็มาอยู่ที่นี่ถาวรเหรอคะ
‪ไม่มีทางอยู่แล้ว
‪ผมแค่มาเดี๋ยวเดียว
‪นี่คุณ คุณไม่ได้เดินทาง ‪จากคังบุกมาคังนัมนะ
‪บ้านคุณน่ะ ไปๆ มาๆ ที่นี่ ‪แค่เดี๋ยวเดียวได้ที่ไหน
‪อีกอย่าง ถ้าข้ามมาได้ง่ายๆ แบบนี้
‪แล้วทำไมฉันต้องอยู่ที่นั่นตั้งนาน
‪- ไม่ได้ข้ามมาง่ายๆ นะ... ‪- พ่อแม่คุณรู้เรื่องไหมคะ
‪ถ้าคุณพ่อรู้เข้าต้องวุ่นวายแน่
‪คุณบอกท่านว่าอะไรคะ
‪ผมว่าจะตอบคำถามคุณ
‪- ถ้าคุณหยุดถามผมก่อน ‪- อือ
‪โชชอลกัง
‪เขาอยู่ที่นี่
‪อะไรนะคะ
‪เขาได้รับโทษเพราะเรื่องที่เขาก่อ
‪แต่หายตัวไปขณะส่งตัว
‪และเป้าหมายที่เขามาที่นี่ก็คือคุณ
‪ฉันเหรอ
‪ถ้าอย่างนั้น...
‪คุณมาที่นี่เพราะกลัวว่า ‪โชชอลกังจะทำอะไรฉันเหรอ
‪เสี่ยงอันตรายขนาดนี้ เพราะฉันเหรอ
‪ไม่ใช่แค่คุณ
‪คิดว่าเขาอยากทำร้ายคุณแค่นั้นเหรอ
‪เขาต้องใช้คุณเพื่อทำลายผม ‪พ่อผม และครอบครัวของผมแน่
‪ผมมาเพื่อขัดขวางเรื่องนั้น
‪ไม่ได้มาเพราะคุณคนเดียวหรอก
‪งั้นที่คุณบอกว่ามาแค่เดี๋ยวเดียว ‪จะกลับไปเมื่อไหร่คะ
‪อาจจะคืนนี้
‪ทันทีที่ผมจับตัวเขาได้
‪ทันทีเหรอ
‪ก็ได้ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว
‪ถ้าเป้าหมายแรกที่เขาเล็งอยู่คือฉัน
‪งั้นคุณรีจองฮยอกก็ต้องปกป้องฉันสินะ
‪ถ้าเป็นแบบนั้น
‪คุณก็ต้องอยู่กับฉัน
‪ตัวติดกันเลย
‪ไปกันก่อนเถอะค่ะ
‪ผมไม่หนาว
‪ฉันไม่ได้ทำแบบนี้ ‪เพราะกลัวคุณหนาวสักหน่อย
‪ที่นี่น่ากลัวมากเลยนะ
‪มีทั้งกล้องวงจรปิดรอบทิศ ‪กล้องติดรถ โทรศัพท์มือถือ
‪แถมยังมีอินเทอร์เน็ต ‪ความเร็วอันดับหนึ่งของโลก
‪ลองคุณโดนถ่ายรูปดูสิ
‪แค่ 30 นาทีก็ว่อนไปทั่วประเทศแล้ว
‪เพราะงั้นต้องปิดหน้าไว้
‪ถึงจะไม่มีทางเป็นแบบนั้น ‪แต่คุณจะเตะตาใครไม่ได้
‪และเรื่องที่เราพูดกัน
‪ถ้าหน่วยข่าวกรองหรือตำรวจ...
‪ได้ยินเข้าล่ะก็ กลายเป็น ‪ภัยระดับประเทศได้เลยนะ
‪ไม่ได้การแล้ว
‪ต้องไม่ให้ใครเห็นคุณ ‪ฉันเห็นคุณได้คนเดียว
‪ต้องไม่ให้ใคร ‪ได้ยินเรื่องที่เราคุยกันด้วย
‪เราจำเป็นต้องไปที่ที่ปิดมิดชิด
‪สถานที่ลับที่มีแค่เราสองคน
‪ไปกันเถอะค่ะ ฉันจะบังคุณเอง
‪คือ...
‪ที่นี่บ้านฉันเองค่ะ
‪ทำตัวตามสบายนะคะ ตามสบายเลย
‪ผมทำอยู่
‪คุณจะอาบน้ำก่อนไหมคะ
‪ทำไมคะ ฉันเห็นคุณดูเหนื่อย
‪ทำไมมองฉันแบบนั้นล่ะ
‪น่าอายเป็นบ้า
‪เปล่านะ
‪เรื่องนั้นเดี๋ยวผมจัดการเอง
‪หิวไหมคะ ทานอะไรไหม
‪- ปกติคุณกินอะไรเหรอ ‪- ตกใจหมด
‪เห็นคุยโม้ว่าตัวเองมีเงินเยอะ
‪ทำไมถึงไม่มีอะไรกินเลย
‪คือ...
‪ฉันไม่เคยบอกเหรอ
‪ว่าฉายาของฉันคือเจ้าหญิงช่างเลือก
‪อร่อยมากเลย
‪ก็ไม่ช่างเลือกเท่าไรนะ
‪ปกติแล้วไม่ว่าจะเป็นอาหารอะไร ‪ฉันกินไม่เคยเกินสามคำ...
‪ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมเจอคุณ
‪ก็ไม่เคยเห็นคุณกินอะไร ‪น้อยกว่าสามคำเลย
‪นั่นเป็นสถานการณ์พิเศษไงคะ
‪พอคิดว่าต่อไปอาจไม่มีอะไรกินก็ได้
‪ก็เลยกินไปตามสัญชาตญาณ ‪เพื่อเอาชีวิตรอด
‪เราสั่งมาทานก็ได้ค่ะ บอกเมนูมาเลย
‪พิซซ่าไหม หรืออาหารจีนดี
‪ไก่ทอดล่ะ
‪ทำไมเกาหลีใต้มีร้านไก่ทอดเยอะแบบนี้
‪คนกินไก่เยอะมากด้วยครับ
‪ราคาจะสักเท่าไรกันนะ
‪ราคาเท่าไรแล้วยังไง ‪เราไม่ควักกระเป๋าสตางค์อยู่แล้วนี่
‪ยังไม่มาอีก ทำอะไรกันอยู่ครับ
‪สหายมันบก
‪ลืมที่เราอบรมกันมาแล้วเหรอ สหายอะไร
‪เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้า
‪งั้นผมจะเรียกแบบเกาหลีใต้แล้วกัน
‪พี่ครับ
‪พี่มันบกคุยเป็นกันเองกับเราเถอะครับ
‪ได้สิ พูดมาสิ
‪ส่วนตัวผมคิดว่าน่องไก่ ‪เป็นเหมือนศัตรูของพ่อแม่
‪ต้องกำจัดลงท้องให้หมดไปครับ
‪เงินใช้ทำภารกิจของเรามีจำกัด
‪ถ้าเจอผู้กองรีจองฮยอกเร็วก็โชคดีไป
‪แต่ถ้าไม่ ‪ค่าที่พักอาศัยก็ไม่น้อยเลยนะ
‪เราควรอดออมเงินไว้ไม่ใช่เหรอ
‪อาหารมาส่งครับ
‪ทานสิคะ
‪- อะไรคะ ‪- คุณว่าที่เกาหลีใต้ทำแบบนี้
‪เวลาเจ้าบ้านเชิญทานอาหาร
‪แขกควรให้เจ้าบ้านทานคำแรก
‪เป็นมารยาทบนโต๊ะอาหารไม่ใช่เหรอ
‪อะไรกัน
‪ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะ
‪ฉันยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย
‪ที่คุณรีจองฮยอกมานั่งทานข้าวอยู่ในบ้านฉัน
‪อยู่กับฉันแบบนี้
‪กับครอบครัวคุณ เป็นยังไงบ้าง
‪อยู่ด้วยกันดีค่ะ ‪คุณเป็นห่วงเรื่องนี้สินะ
‪ความจริงตอนอยู่ที่นั่น ‪ฉันก็กังวลอยู่เหมือนกัน
‪แต่คุณรีจองฮยอกพูดถูก
‪- ผมพูดถูกเหรอ ‪- อือ คุณพูดถูกค่ะ
‪จะดีจะร้ายยังไง ‪ครอบครัวก็คือครอบครัว
‪ตอนอยู่ที่นี่ ‪เราทะเลาะกันสุดๆ ไปเลย
‪แต่พอรอดกลับมา
‪ทุกคนก็ดีใจกันมากเลยค่ะ
‪ตอนนี้ดีกันแล้วค่ะ
‪ค่อยยังชั่วหน่อย
‪ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี
‪ก็คิดอยู่ว่าคงจะดี ‪ถ้าได้บอกคุณว่าฉันใช้ชีวิตอยู่ดีมีสุข
‪แต่อีเมลหาก็ไม่ได้ โทรหาก็ไม่ได้อีก
‪แต่คุณอยู่นี่แล้ว
‪ฉันดีใจมากที่ได้บอกคุณต่อหน้าแบบนี้
‪เพราะงั้นถึงคุณจะกลับไปแล้ว
‪ก็ไม่ต้องห่วงฉันนะคะ
‪ตกใจอะไรคะ
‪ที่นี่เกาหลีใต้ ‪และฉันไม่ใช่ใครที่ไหนนะ
‪และตึกนี้ก็ขึ้นชื่อ ‪เรื่องระบบรักษาความปลอดภัยด้วย
‪ไม่สิ เวลานี้พวกเขามาที่นี่ทำไม
‪ใครครับ
‪พี่รองกับพี่สะใภ้น่ะค่ะ
‪ทำไมมาหาดึกจัง
‪คุณทานเถอะค่ะ ‪เขากดกริ่งแล้วเดี๋ยวก็ไป
‪- ไม่อยู่หรือเปล่า ‪- ไม่อยู่อะไรล่ะ
‪แค่ไม่ยอมเปิดต่างหาก
‪ฉันรู้รหัสประตู
‪งั้นก็กดเลยสิ
‪ระบบรักษาความปลอดภัยดีจริงๆ เหรอ
‪เข้าห้องไปก่อนนะคะ ‪เอาเสื้อคุณไปด้วย
‪ให้ตายสิ
‪พวกพี่ทำอะไรเนี่ย ‪นี่ถือว่าบุกรุกเคหสถานนะ
‪แค่พี่ชายมาหาน้องสาว ‪บุกรุกเคหสถานที่ไหน
‪- ตอนนี้... ‪- นั่นสิคะ แล้วบล็อกเบอร์พวกเราทำไม
‪เดินดุ่มๆ เข้ามาแบบนี้ได้ไง
‪มาทำไมคะ มีเรื่องอะไร
‪เซรี
‪เรารู้เรื่องหมดแล้ว
‪เรื่องอะไร
‪เรื่องที่ว่าเธออยู่ไหน ‪ตอนเราไม่ได้ข่าวเธอ
‪พี่รู้เรื่องที่ฉันไม่รู้งั้นเหรอ
‪นี่ ไม่ต้องมาเล่นละครเลย ‪น่ารังเกียจจริงๆ ยัยนี่
‪เธออยู่เกาหลีเหนือมา
‪เธอเป็นคนที่มีชื่อเสียง
‪ถ้าคนอื่นรู้เรื่องนี้จะเป็นยังไง
‪"เป็นอุบัติเหตุค่ะ ฉันจำไม่ได้"
‪เธออาจจะปั้นเรื่องขึ้นมาได้ ‪แต่ใครเขาจะเชื่อ
‪ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าพี่ต้องการพูดอะไร
‪ฉันจะอธิบายง่ายๆ ให้ฟัง
‪เกมจบแล้ว ตำแหน่งของพ่อเป็นของฉัน
‪นามบัตรฉันเขียนว่า ‪ประธานควีนส์กรุ๊ปแล้วด้วย
‪เพราะงั้นเลิกเล่นตุกติกได้แล้ว
‪ฉันรู้ว่าเธอคงไม่อยู่เฉยๆ หรอก
‪แต่ถ้าเธอวางแผนทำอะไรไร้สาระ ‪เพื่อเกลี้ยกล่อมพ่อล่ะก็...
‪เดี๋ยวนี้แค่คำพูด ‪ก็ทำให้คนตายทั้งเป็นได้แล้วนะ
‪เธอเข้าใจหรือเปล่า
‪มีวิธีมากมายที่จะทำให้เธอ ‪ไม่มีหน้าออกไปไหนในเกาหลีได้เลย
‪พี่คะ
‪ยังไงฉันก็ไม่เข้าใจ ‪เรื่องที่พี่พูดอยู่ดี
‪เพราะงั้นพี่ช่วย...
‪กลับไปได้ไหม
‪ยัยนี่ทำไม่รู้ไม่เห็น ‪จนถึงที่สุดเลยแฮะ
‪เราไม่ได้พูดพร่ำเพรื่อนะ
‪- เรามีหลักฐาน ‪- คุณคิดว่าไง
‪ทุกคนโล่งใจที่คุณยังไม่ตาย
‪จริงเหรอ ใครกัน แม่เหรอ หรือว่าพ่อ
‪ทุกคนนั่นแหละ
‪ทั้งพ่อ แม่ พี่ๆ ของคุณ ‪ดีใจกันใหญ่เลย
‪มีบันทึกเสียงนอกเหนือจากนี้ด้วย
‪รูปด้วย หลักฐานเพียบเลยล่ะ
‪ก็ได้ค่ะ
‪ถ้าเป็นตามที่พวกพี่พูด
‪ฉันอยู่ที่เกาหลีเหนือ ‪และไปพบกูซึงจุนมา
‪และพี่ทั้งสองคนก็รู้ความจริงนั้น
‪- ใช่แล้ว ‪- แต่ว่า...
‪พี่ไม่คิดจะช่วยฉันกลับมาเลยสินะ
‪- อะไรนะ ‪- อยากให้ฉันอยู่ที่นั่นตลอดไปเหรอ
‪หรือแอบหวังว่าฉันจะตายที่นั่น
‪ให้ตายเถอะ ยัยนี่พูดบ้าอะไรเนี่ย
‪เราคิดที่จะช่วยเธอออกมาจากที่นั่น
‪แต่นี่มันเรื่องใหญ่โตนะ
‪ถ้ามีอะไรผิดพลาด ‪ครอบครัวเราอาจเดือดร้อนได้...
‪ว่ากันว่าในชีวิตคนเรา ‪มีคนอยู่สามประเภทที่ไม่ควรลืม
‪คนที่ช่วยเราตอนลำบาก
‪คนที่ทิ้งเราไว้ลำพังตอนเหนื่อยยาก
‪และ...
‪คนที่ต้อนเราให้จนมุมตอนเข้าตาจน
‪เพราะงั้น...
‪ฉันตั้งใจว่าจะไม่ลืมพี่สองคนค่ะ
‪นี่ขู่เราเหรอ
‪- ตัวเองเป็นใครถึงมาขู่เรา ‪- ที่รัก
‪วันนี้เรากลับกันเถอะ
‪นี่ รู้สถานะของตัวเองไว้ด้วย
‪ดวงดี มีชีวิตกลับมาได้
‪ก็จงซาบซึ้งแล้วใช้ชีวิตเงียบๆ ไปสิ
‪วันหน้าฉันจะไม่เตือนอีก
‪คุณ...
‪อย่าพูดอะไรเลยค่ะ
‪ฉันขายหน้าเหลือเกิน
‪ผมจะไม่พูดอะไร
‪แบบนี้ดีกว่าเยอะเลย
‪เงียบกริบ
‪แต่อบอุ่น
‪ไม่รู้ทำไม
‪ฉันถึงโกรธน้อยลง
‪แต่ผมโกรธ
‪โกรธจนเกือบลืมตัววิ่งออกมาแล้ว
‪แต่ว่า...
‪คุณอย่าลืมนะ
‪คนที่ในชีวิตนี้คุณไม่ควรลืม
‪คือคนที่คุณชอบ ไม่ใช่คนที่เกลียด
‪ถ้าคุณจำคนที่เกลียดฝังใจ
‪ตลอดเวลาที่คุณจดจำพวกเขา ‪คุณจะมีแต่บาดแผลและรู้สึกเจ็บปวด
‪มีแต่คุณที่เสียเปรียบ
‪คุณเกลียดการเสียเปรียบ ‪มากกว่าใครไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪ฉันทำธุรกิจ ‪เลยไม่ชอบเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
‪งั้นคุณก็จดจำ ‪แต่คนที่ชอบไว้ในใจเถอะ
‪แบบนั้นถึงจะกินอิ่ม นอนหลับได้
‪ต่อให้คนคนนั้น...
‪ไม่อยู่ข้างๆ ฉันเหรอ
‪ต่อให้ไม่อยู่ข้างๆ ก็ตาม
‪จริงด้วย
‪คนเราต้องกินอิ่มนอนหลับ ‪ถึงจะแข็งแรง
‪ต้องแข็งแรง ถึงจะสู้ชนะได้
‪มาคิดดูแล้ว
‪แบบนี้ได้เปรียบกว่า
‪ได้เปรียบอยู่แล้ว
‪หรือว่าเกาหลีใต้...
‪จะรู้ว่าพวกเรามา
‪ก็เลยเปิดไฟทุกดวงโชว์หรือเปล่านะ
‪ไฟพวกนั้นเปิดทั้งคืนเลยเหรอครับ
‪ไม่ปิดเลยเหรอ
‪ไม่ยักรู้มาก่อนว่าจะเหมือนในละครเลย
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪ถ้าไฟสว่างแบบนี้
‪อูพิลลูกฉันคงทำการบ้านได้ทั้งคืน
‪แบบนั้นคงดีน่าดู
‪ท่ามกลางไฟเหล่านั้น
‪ผู้กองจะอยู่ที่ไหน...
‪แทนที่จะสงสัยเรื่องนั้น
‪ฉันสงสัยว่าคืนนี้ ‪ท่ามกลางไฟเหล่านั้น
‪พวกเราจะพักที่ไหนมากกว่า
‪(ห้องซาวน่าถ่าน)
‪ถ้าสวรรค์มีจริง ‪ผมก็คิดว่าคงเป็นที่นี่เลยครับ
‪อยากพาแม่มาที่แบบนี้ได้บ้างจัง
‪ตอนดูละคร ‪ก็คิดอยู่ว่าที่แบบนี้จะดีแค่ไหน
‪ดีจริงๆ เลยครับ
‪สหาย
‪น้องๆ จ๋า
‪พวกนายปล่อยใจ ‪ไปกับประเทศทุนนิยมมากไปแล้วนะ
‪อย่าหลงระเริงไปกับความอุ่นที่รู้สึกดีแบบนี้
‪- ครับ ‪- ครับ
‪เราเสียค่าเข้าด้วยเงินมหาศาล ‪คนละ 12,000 วอน
‪ต้องรับความอบอุ่นไปให้เต็มที่ ‪จะได้ไม่เสียดายเงิน
‪พรุ่งนี้จะได้ปฏิบัติหน้าที่ ‪ท่ามกลางลมหนาวๆ ได้
‪แต่ว่า...
‪ผมหิวครับ
‪อย่างที่บอกไป
‪ว่าเราเสียค่าเข้ามหาศาล ‪คนละ 12,000 วอน ถึงได้มาอยู่นี่...
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪เงินทั้งหมดอยู่กับฉันนะ
‪ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
‪แต่ป้าเจ้าของบอกว่าไม่ต้องจ่ายเงิน ‪แล้วให้ของกินพวกนี้มาครับ
‪จริงเหรอ หล่อนให้มา ‪โดยไม่ต้องจ่ายเงินเลยเหรอ
‪ครับ
‪แค่แสดงสายรัดข้อมือนี้ให้เขาเห็นก็พอครับ
‪ประเทศทุนนิยมนี่น้ำใจงามจริงๆ
‪สหายควังบอม...
‪พี่ควังบอมหล่อ เขาเลยให้มาหรือเปล่า
‪งั้นเดี๋ยวฉันต้องไปลองดูบ้างแล้ว
‪กินกันเถอะ
‪จะทานให้อร่อยเลยครับ
‪ระวัง มันร้อน
‪ทานอันนี้ด้วยครับ
‪(ตู้เก็บรองเท้าผู้ชาย)
‪(ทางเข้าผู้ชาย ทางเข้าผู้หญิง)
‪ถ้าคนละ 12,000 วอน ‪แล้วอยู่สบายแบบนี้
‪ก็ไม่แย่เลยนะเนี่ย
‪- ใช่ไหมครับ ‪- ใช่
‪คุณคะ ‪ต้องจ่ายค่าสายรัดข้อมือด้วยค่ะ
‪มีคนหนึ่งขัดตัวไป
‪ทั้งหมด 137,000 วอนค่ะ
‪ใครขัดตัวกัน
‪ตายแล้ว
‪มาเร็ว
‪ตายจริง สหายวอลซุก
‪สวยมากเลยค่ะ
‪อุ๊ยตาย เธอก็ใช่ย่อย
‪พอจับแต่งตัวหน่อยก็สวยสง่าแบบนี้
‪เวลาปกติแต่งตัวแบบนี้บ้างสิ
‪ใช่ค่ะ เราแค่ไม่ได้แสดงตัวเฉยๆ
‪แต่พอแต่งตัวแบบนี้ ‪ก็เหมือนดาราเลยใช่ไหมคะ
‪- ใช่แล้วๆ ‪- ใช่ไหมคะ
‪ตายแล้ว สหายยองแอ
‪- สหายยองแอ ‪- นี่ใครกันคะ
‪ตายจริง
‪สหายยองแอ...
‪แต่งสวยขนาดนี้ หนุ่มๆ ที่เดินผ่าน ‪คงเลือดกำเดาพุ่งแน่เลยค่ะ
‪จริงๆ เลย ไม่ต้องมาโกหกหรอก
‪- ไม่นะคะ ‪- ไม่ใช่นะคะ
‪ตอนคุณเดินมา ฉันนึกว่าลมฤดูใบไม้ผลิ ‪พัดมากลางหน้าหนาวเลยค่ะ
‪ใช่ไหม
‪ว่าแต่ที่นั่นดูดวงแม่นจริงๆ เหรอ
‪แม่นมากค่ะ
‪ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ‪เขาดูดวงเลื่อนขั้นของสามีฉัน
‪แม่นมากๆ เลยค่ะ
‪- เลื่อนขั้นเหรอ ‪- เลื่อนขั้นเหรอ
‪ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ‪เขาไม่ได้เลื่อนขั้นเลย
‪- อ๋อ ‪- แม่นมากเลยค่ะ
‪ไม่มีใครตามมาใช่ไหม
‪ตายจริง ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ
‪มีคนดูต้นทางอยู่ข้างนอกค่ะ
‪แปลว่าไม่มีอะไรค่ะ
‪ได้ยินว่าอาทิตย์นี้ ‪ที่แคซองมีคนโดนจับไปสองคน
‪ฉันไม่สบายใจจนนอนไม่หลับเลย
‪แต่ถึงจะดูแม่นยังไง ‪ก็ดูอนาคตตัวเองไม่ได้เหรอคะ
‪จริงๆ เลย
‪ท่านเทพที่นี่เป็นวิญญาณจากฝั่งใต้
‪เพราะงั้นเรื่องหน่วยปราบปราม ‪เรื่องสถานกักกัน
‪ท่านไม่ค่อยชำนาญเท่าไร
‪- อย่างนี้นี่เอง ‪- ค่ะ
‪แต่เรื่องเงินทุน ‪เรื่องการศึกษาของลูก
‪การเลื่อนขั้นของสามี เรื่องสุขภาพ
‪เรื่องนี้ท่านแม่นสุดๆ เลยค่ะ
‪- ใช่แล้ว ‪- ค่ะ
‪ถ้าอย่างนั้น
‪ต้องทำยังไงลูกชายฉัน ‪ถึงจะเรียนเก่งคะ
‪ฉันต้องส่งเขาเรียนหมอ ‪ม.คิมอิลซองให้ได้
‪คณะแพทย์ ม.คิมอิลซองเหรอ ไหนดูซิ
‪ไม่เห็นมีเสียงเลย
‪มีเสียงให้ท่านเทพได้ยินก็พอ
‪ถึงพวกเราได้ยิน ‪ก็ไม่มีความหมายอะไรสักหน่อย
‪- ใช่แล้วค่ะ ‪- ใช่ค่ะๆ
‪ถ้าให้ข้างนอกได้ยินเสียงกระดิ่ง ‪ฉันก็ถูกจับน่ะสิ
‪- ถูกค่ะ ‪- ใช่ค่ะ
‪พี่ๆ จะมีเรื่องวุ่นวายนะ
‪พูดสำเนียงเกาหลีใต้ด้วย
‪สามีพี่ไปที่ไกลๆ ใช่ไหม
‪- แม่เจ้า ‪- คุณพระ
‪เขาไปทำงานที่พยองยางหนึ่งเดือนค่ะ
‪ไม่ใช่พยองยางนะ ไปไกลกว่านั้นอีก
‪เอ๊ะ
‪เขาจะไม่ได้กลับมานะ
‪- เอ๊ะ ‪- เอ๊ะ
‪เดี๋ยวนะ พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪ทำไมเขาถึงจะไม่ได้กลับมา
‪ไม่ใช่เวลาที่พี่จะมาห่วงคนอื่นนะ
‪พูดกับฉันเหรอคะ
‪จะเกิดการนองเลือดที่หมู่บ้านนี้
‪การนองเลือด...
‪น่ากลัวจัง
‪ของหวานๆ
‪ทานของหวานนะคะ อยู่นี่ค่ะ
‪มีเรื่องอะไร
‪ทำบ้าอะไร
‪ปล่อยนะ ปล่อยฉัน
‪- อะไรกัน ‪- พาเขาไป
‪ทำอะไรของพวกนายเนี่ย
‪ปล่อยฉันนะ
‪- อะไรกัน ‪- พาตัวไป
‪ปล่อยฉันนะ ปล่อยนะ
‪บอกให้ปล่อยไง
‪รีบเก็บของเร็วครับ
‪อะไรครับ เก็บของอะไร
‪- เร็วเข้าๆ ‪- มีเรื่องอะไรครับ
‪โชชอลกังที่ดูแลเราอยู่ ‪โดนจับได้แล้วครับ
‪จับได้เหรอ จับได้เรื่องอะไร
‪ทั้งหมดเลย ‪ธุรกิจคุ้มครองก็ถูกเปิดเผยด้วย
‪แล้วยังไงครับ
‪ได้ยินว่าเกิดอุบัติเหตุตอนส่งตัว
‪ผมก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นตายร้ายดียังไง
‪แต่ที่ผมแน่ใจคือ ‪ถ้าเราถูกจับได้ที่นี่ เราตายแน่ครับ
‪ตายเหรอ
‪เดี๋ยวสิ ‪จู่ๆ มีเหตุร้ายแบบนี้ได้ยังไง
‪ทั้งหมดนี่เพราะรีจองฮยอกเลยครับ
‪ถ้าสหายไม่ไปช่วยรีจองฮยอก
‪โชชอลกังก็คงไม่ถูกจับได้
‪โทษผมอีก ความผิดผมอีกแล้ว
‪ความผิดผมเอง เถ้าแก่ชอน ‪คุณจะไม่ทิ้งผมใช่ไหม
‪พี่ พี่ชอน อย่าทิ้งผมนะ
‪รีบๆ เก็บของสักทีเถอะครับ
‪เก็บแล้วๆ เก็บหมดแล้ว
‪สหายชอนซูบก
‪- มานี่เลย ‪- ปล่อยฉันนะ
‪ปล่อย
‪อย่าออกมา
‪พ่อครับ
‪ผมขอโทษและรู้สึกผิดจริงๆ ‪ที่ต้องเรียนให้ทราบ
‪แต่โชชอลกังที่หายตัวไป ‪ในอุบัติเหตุระหว่างส่งตัว
‪คือคนร้ายที่ฆ่าพี่
‪และเขากำลังไล่ตาม ‪ผู้หญิงที่ผมรักอยู่ครับ
‪ในเมื่อเรามีหลักฐานว่าเขาหลบหนีไปที่เกาหลีใต้
‪ผมเลยทนมองอยู่ที่นี่เฉยๆ ไม่ได้ครับ
‪ผมปล่อยให้เขาทำร้าย ‪คนที่ผมรักอีกไม่ได้
‪ถ้ามีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก
‪ผมคงไม่ให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต
‪เหลือเวลาอีกหนึ่งเดือน ‪ก่อนผลัดเปลี่ยนกองร้อย
‪ผมจะกลับมาภายในเวลานั้นให้ได้
‪ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ
‪เป็นยังไงบ้างคะ ‪มีใครติดต่อมาบ้างไหมคะ
‪ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย
‪ที่จะหาตัวเขาหรือติดต่อกับเขา
‪ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับจองฮยอกอีกคน ‪ฉันคงอยู่ต่อไปไม่ได้ค่ะ
‪ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อไป
‪ไอ้ลูกบ้านั่น
‪ถ้าโดนจับได้ว่าข้ามไปฝั่งนั้น
‪ไม่ใช่แค่ผม ‪แต่ครอบครัวเราจบเห่ไปด้วยแน่
‪คุณยังห่วงเรื่องนั้นอีกเหรอคะ
‪ต่อให้ต้องร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด
‪เกียรติยศก็ยังมาก่อนลูกในไส้เหรอคะ
‪ลองให้ตำแหน่งบ้าๆ นั่น ‪พรากลูกชายเราไปอีกครั้งสิคะ
‪ฉันจะกัดลิ้นตายเดี๋ยวนั้นเลย
‪คุณอยู่ในตำแหน่งใหญ่โตนั่น ‪ไปคนเดียวเถอะค่ะ
‪จองฮยอกลูกแม่...
‪เรียบร้อยแล้วครับ ‪คุณจะใช้ลายนิ้วมือใช่ไหมครับ
‪- ค่ะ ‪- สักครู่นะครับ
‪ครับ เริ่มได้เลยครับ
‪ลองเช็กดูครับ
‪- เรียบร้อยแล้วครับ ‪- ใส่ลายนิ้วมือคนนี้ด้วยค่ะ
‪ผมด้วยเหรอ
‪เดี๋ยวผมก็จะไปแล้วนะ
‪ยังไงก็ทำไว้เถอะค่ะ
‪แน่นอนว่าเดี๋ยวคุณก็กลับไป
‪แต่ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ ‪คุณต้องไปไหนมาไหนกับฉัน
‪เปลี่ยนสไตล์มาเป็นฝั่งใต้หน่อยไหมคะ
‪ผมว่าไม่จำเป็นเท่าไรนะ
‪ไม่มากหรอกค่ะ นิดเดียวพอ
‪ทำอะไรคะ
‪ในฤดูหนาวต้องเคาะแบบนี้ก่อนขึ้นรถ
‪เพราะสัตว์ป่าอาจเข้ามา ‪หลบหนาวในเครื่องยนต์ได้
‪ที่นี่ลานจอดรถใต้ดิน
‪อากาศก็ไม่ได้หนาว ‪จะมีสัตว์ป่าได้ยังไง
‪อะไรกันเนี่ย
‪คุณเคาะเอง แล้วยังตกใจเองอีก
‪ผมแค่ไม่ทันตั้งตัวน่ะ
‪เพราะที่นี่เป็นลานจอดรถใต้ดิน ‪อากาศก็ไม่ได้หนาว
‪แต่ก็โชคดีจริงๆ นะคะที่คุณเคาะ
‪ต่อไป พอเข้าฤดูหนาว ‪ก่อนขึ้นรถ ฉันจะเคาะแบบนี้...
‪ทำไมครับ
‪ฉันจะทำยังไงดี
‪เดี๋ยวคุณรีจองฮยอกก็ไปแล้ว
‪แต่ฉันจะต้องอยู่ที่นี่คนเดียว ‪คอยเคาะรถ...
‪ทุกฤดูหนาว
‪และทุกครั้งที่ทำแบบนี้
‪ก็คงคิดถึงคุณที่สอนฉันทำแบบนี้นี่
‪ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่
‪คุณรีจองฮยอกต้องอยู่เฉยๆ แล้วล่ะ
‪อย่าทำอะไรให้ฉันคิดถึงคุณในอนาคต
‪ผมจะพยายาม
‪อยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไรอีก
‪ไปกันเถอะค่ะ ต้องไปแปลงโฉม ‪เป็นคนเกาหลีใต้นี่นะ
‪ยินดีต้อนรับค่ะ
‪ลองใส่ตัวนี้ดูสิคะ
‪ต้องใส่ด้วยเหรอ ‪ชุดที่ผมใส่ก็สะดวกสบายดีอยู่แล้ว
‪แต่ฉันไม่โอเคค่ะ เร็วสิคะ
‪- พาไปหน่อยค่ะ ‪- เชิญทางนี้ค่ะ
‪เหมาะมากๆ เลยค่ะ
‪ไม่ต้องปรับตรงไหนเลย
‪อย่างกับสั่งตัดเลยค่ะ
‪ปกติชุดสีนี้ไม่ค่อยเหมาะกับใครนะคะ
‪ทำไมถึงได้เหมาะกับคุณสุดๆ แบบนี้
‪ก็ดูงั้นๆ นะ
‪มีตัวอื่นไหม
‪ตัวนี้ ลองใส่ตัวนี้ดูค่ะ
‪เหลือเชื่อเลยค่ะ
‪เหมาะกับคุณลูกค้ามากค่ะ
‪ใส่พอดีเป๊ะเลยค่ะ
‪คุณใส่ชุดนี้ถ่ายรูปแล้วดูดีกว่านายแบบอีก ‪ทำยังไงดีนะ
‪ลองหมุนให้ดูข้างหลังหน่อยค่ะ
‪ข้างหลังไม่ค่อยสวยนะ
‪มีชุดอื่นไหม
‪ลองใส่ตัวนี้ดูหน่อยค่ะ
‪ปวดหัวแย่เลยนะคะ ‪สามีใส่ชุดไหนก็เหมาะไปหมด
‪สามีเหรอคะ
‪ตายจริง ไม่ใช่นะคะ
‪ดูเหมือนใช่เหรอคะ
‪งั้นคงเป็นแฟนกันอยู่สินะคะ
‪น่าอิจฉาจังเลยค่ะ
‪เมื่อกี้ฉันเห็นเขามองคุณ ‪เหมือนมีน้ำผึ้งไหลเยิ้มเลยค่ะ
‪หวานมากเลย
‪ก็...
‪ไม่ได้หวานอะไรขนาดนั้นนะ
‪ชุดที่ลองใส่เมื่อกี้
‪- ค่ะ ‪- แล้วก็ชุดที่เขาถือเข้าไปเมื่อกี้
‪- แล้วก็ชุดนี้ ‪- ค่ะ
‪ชุดนี้ด้วย
‪แล้วก็เสื้อเชิ้ตตรงนั้นทุกสี ‪ฉันเอาหมดนั่นเลยค่ะ
‪- นี่ค่ะ ‪- ค่ะ
‪สักครู่นะครับ
‪- คุณจะทำอะไรน่ะ ‪- จะอะไรซะอีกคะ
‪เคยบอกแล้วไง ว่าฉันเป็นนกนางแอ่น
‪แถมยังเป็นนกนางแอ่นชั้นสูงด้วย
‪ตอนนี้คุณรีจองฮยอก ‪เป็นชาวนาผู้โชคดีที่ช่วยชีวิตนกตัวนั้นไว้
‪เรามาเปิดของขวัญกัน ‪ด้วยการรูดแบล็กการ์ดค่ะ
‪- จ่ายเต็มนะคะ ‪- ค่ะ
‪ขอบคุณนะครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ดูนั่นสิ หล่อมากเลย
‪- หล่อมากเลย ‪- ถ่ายรูปไว้หน่อย
‪ขอบคุณค่ะ ตายจริง
‪คุณรีจองฮยอกคะ ‪ไหนๆ เราก็มาแล้ว ไปทำผม...
‪คุณรีจองฮยอกทำอะไรอยู่คะ
‪รีบไปกันเถอะค่ะ
‪ขอแค่ถึงเด็กคนนั้นก็พอ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- ท่านประธาน ‪- อือ
‪คนนี้คือคุณอีฮยอก ‪เป็นบอดี้การ์ดของฉัน
‪- อะไรนะครับ ‪- คุณเคยบอกว่าไม่ชอบบอดี้การ์ด
‪- แค่ชั่วคราวน่ะ ‪- อ๋อ แค่ชั่วคราว
‪การที่คุณจ้างบอดี้การ์ดส่วนตัว
‪เป็นสัญญาณว่า ‪จะเริ่มต้นอีกครั้งหรือเปล่าครับ
‪- เรื่องอะไร ‪- มีแฟน...
‪ถ้าคุณบอกก่อน ‪เราจะได้เตรียมแผนไว้น่ะครับ
‪แค่บอกมาว่าอยู่ในแวดวงกีฬา ‪หรือวงการบันเทิง
‪บอกขอบเขตเรามาก็พอครับ
‪ฉันไม่รู้จริงๆ ‪ว่าทั้งสองคนพูดเรื่องอะไรอยู่
‪ไว้เจอกันตอนประชุมนะคะ
‪ไปกันค่ะ คุณฮยอก
‪ได้วุ่นวายอีกแหง
‪ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
‪ฉันไม่ได้มีข่าวฉาวบ่อยขนาดนั้นนะ
‪ผมยังไม่ได้ถาม
‪ฉันก็ต้องหาความสุขหน่อยสิคะ
‪ไม่มีครอบครัวก็มากินข้าวด้วย
‪ไม่มีเพื่อนฝูงเที่ยวเล่นด้วยกันอีก
‪- ก็เลยพยายามออกไปเจอคนอื่น... ‪- ก็เลยต้องมีแฟนสินะ
‪ไม่ใช่อย่างนั้นนะ
‪แค่ทานข้าวด้วยกันครั้งเดียว ‪ข่าวก็งอกขึ้นมาได้
‪ไปรับลมที่แม่น้ำฮันไม่กี่ครั้ง ‪ก็ลือกันไปต่างๆ นานา
‪- ครับ ‪- แต่ว่า
‪ต่อจากนี้คงยากแล้ว
‪ฉันมาตรฐานสูงขึ้นแล้วนี่
‪เพราะคุณรีจองฮยอกเลย
‪ล้อเล่นรึเปล่า...
‪ตึกสูงเสียดฟ้านี่ ‪เป็นของแม่หญิงนั่นจริงๆ เหรอ
‪เห็นโอ้อวดว่าเป็นเศรษฐี
‪ไม่ใช่แค่พูดโม้สินะครับ
‪ตอนนั้นผมน่าจะเลือก ‪ร้อยล้านแทนข้าวโพด
‪ก่อนอื่นเข้าไปกันก่อนเถอะ
‪ให้คนที่เหมือนคนเกาหลีใต้เป็นคนนำ
‪- ควังบอม ‪- ครับ
‪เข้าไปกันเถอะ
‪ให้ช่วยอะไรมั้ยครับครับ
‪มาที่นี่ทำไมเหรอ
‪เรามาหาสหายประธาน...
‪ไม่ใช่สิ เรามาหาประธานที่นี่ครับ
‪คุณได้นัดท่านประธานไว้หรือเปล่าครับ
‪ถ้าไม่ได้นัดก่อน ‪คงเข้าพบท่านประธานไม่ได้
‪ทางนี้
‪เชิญทางนี้ครับ
‪เมื่อตรวจสอบตัวตนแล้ว ‪เราจะช่วยลงทะเบียน...
‪- ขอเข้าพบให้นะครับ ‪- ฟังนะ
‪ไว้คราวหน้าค่อยมาใหม่ก็ได้ จริงไหม
‪- น้องชาย ‪- ใช่ครับ พี่
‪พวกเขาคงไม่ทันสังเกตใช่ไหม
‪น้องชีซูไปเรียน ‪สำเนียงเกาหลีใต้มาจากไหนเนี่ย
‪- ดูเป็นธรรมชาติใช่ไหมครับ ‪- เหมือนเป๊ะเลย
‪ผมนึกว่าเป็นคนโซลซะอีกครับ
‪นี่ จูมอก นายก็ใช้ได้เหมือนกันนะ
‪- งั้นเหรอครับ ‪- อื้อ
‪เธอซื้อสร้อยคอนั่นจากที่ไหน
‪สามีฉันซื้อให้น่ะ
‪งั้นเหรอ
‪แล้วนี่เธอซื้อกระเป๋านี้ ‪จากที่ไหนเหรอ
‪ยังไม่วางขายที่ร้านเลยนี่
‪ของสวยๆ แบบนี้...
‪ต้องสอยมาใช้ก่อนคนอื่น
‪ฉันก็เลยขอร้องสามีฉันมาน่ะ
‪อ๋อ งั้นเหรอ
‪แต่รองเท้าของเธอ ‪ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ
‪รองเท้านี้เหรอ
‪สามีฉันไม่ธรรมดาเลยล่ะ
‪ชอบซื้อของแบบนี้มาให้ตลอดเลย
‪เหนื่อยใจจริงๆ
‪ว่าแต่ทำไมดันยังไม่มาอีก
‪เห็นว่างานแต่งถูกเลื่อนออกไปอีกแล้ว
‪ข่าวลือสะพัดไปทั่วพยองยางเลย
‪- งั้นเหรอ ‪- ฉันบอกแล้วไง
‪คราวก่อนฉันเห็นสหายรีจองฮยอก ‪กับผู้หญิงคนหนึ่งที่โรงแรมพยองยาง
‪บรรยากาศไม่ธรรมดาด้วย ‪เคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ถ้างั้นจะบอกว่า ‪ซอดันผู้สูงส่งถูกทิ้งงั้นเหรอ
‪ซอดันผู้สูงส่งอะไร
‪ใช่ไหมจ๊ะ เทอริอุส
‪บอกแม่หน่อยสิ
‪เป็นอะไรกัน
‪จริงๆ เลย เจ้าหมานี่ ‪อยู่ๆ มาฉี่ใส่ซะงั้น
‪- ตายจริงๆ ‪- เช็ดให้หน่อย ก่อเรื่องจริงๆ
‪ทุกคนสบายดีไหม
‪มาแล้วเหรอ
‪ไปไหน ไปไหนดี
‪จะหนีไปที่ไหน
‪จะบ้าตาย...
‪ดัน ทำไมเธอมาช้าจัง
‪เธอไม่มีสามีให้ต้องขออนุญาต
‪ไม่มีลูกๆ เกี่ยวแข้งเกี่ยวขาด้วยนี่
‪ฉันกังวลอยู่ว่าดันจะมีแก่ใจ ‪ออกมาที่นี่ไหม
‪แต่เห็นเธอแต่งตัวสวย ‪จัดเต็มมาซะขนาดนี้
‪ฉันก็โล่งใจนะ
‪พูดเรื่องอะไร
‪ดัน
‪ไม่ต้องรักษาหน้ากับพวกเราหรอก
‪พูดมาเถอะ
‪มาถึงขั้นนี้แล้ว ‪พวกเธอถอนหมั้นกันแล้วใช่ไหม
‪ครอบครัวของสหายรีจองฮยอก ‪มีอำนาจแล้วยังไง
‪- ใช่แล้ว ‪- ใช่แล้ว
‪ในขณะที่เพื่อนๆ รุ่นเรา ‪แต่งงานกันไปหมด
‪เธอต้องเฝ้ารอเขาอยู่คนเดียว
‪จนเลยช่วงวัยแต่งงานไป
‪แต่ก็นะ การแต่งงาน ‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย
‪พอฉันกลับบ้านก็เจอกับสามี ‪ที่รักและห่วงแหนฉันเหลือเกิน
‪ฉันเบื่อจะตายที่เขาทำแบบนั้น
‪นั่นสิ
‪แต่เดี๋ยวนี้มีคนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ
‪ที่ต้องตายอย่างโดดเดี่ยว
‪แย่จริงๆ เลยเนอะ
‪- ใช่แล้ว ‪- ใช่แล้วๆ
‪ฉันเป็นห่วงว่าเธอจะเป็นแบบนั้นนะ
‪- จินซุก ‪- ว่าไง
‪สหายซองด็อกสบายดีใช่ไหม
‪ก็ต้องสบายดีสิ
‪งั้นเหรอ
‪ช่วงหนึ่งสหายซองด็อก ‪เคยบอกว่าอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีฉัน
‪ถ้าไม่ได้แต่งงานกับฉันก็ขอตายดีกว่า
‪เพราะงั้นฉันเลยเป็นห่วง ‪กลัวว่าเขาจะตาย
‪แต่เธอยอมรับเขาไว้ และเขาสบายดี
‪ฉันก็ดีใจนะ
‪โอ๊ย ร้อน
‪กาแฟร้อนจังเลยนะ
‪เถ้าแก่ชอนก็ถูกจับไป ‪ตอนนี้ผมจะไปสนามบินได้ยังไง
‪ผมอาจถูกขึ้นทะเบียน ‪เป็นบุคคลเฝ้าระวังแล้วก็ได้
‪สหายคนขับรถ อย่าเป็นแบบนี้เลย
‪ให้ผมอยู่บ้านสหายสักพักได้ไหม
‪ฮัลโหลๆ
‪ฮัลโหล
‪อยู่ๆ ฝนก็ตก ให้ตายเถอะ คงตกนานเลย
‪สามีฉันบอกว่าประชุมเสร็จจะมารับ
‪สามีฉันก็น่าจะใกล้ถึงแล้วเหมือนกัน
‪ตายแล้ว ตายจริง
‪ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน
‪ฉันคงต้องขอตัวก่อน
‪ไปแล้วเหรอ
‪มีร่มหรือเปล่า
‪กลับดีๆ นะ
‪ดูแม่จอมหยิ่งจนถึงที่สุดสิ
‪เธอคงกลัวว่าพอสามีพวกเรามารับ
‪เธอจะดูน่าสมเพชที่ต้องกลับคนเดียว
‪- เลยรีบชิ่งหนีกลับก่อนสินะ ‪- ใช่แล้ว
‪นี่ๆ อาจไม่ใช่แบบนั้นก็ได้นะ
‪- หือ ‪- ดูนั่นสิ
‪- ตายจริง ‪- ตาเถร
‪- ตายแล้ว ‪- หวานสุดๆ ไปเลย
‪ดูนั่นสิๆ
‪- ตายจริง ‪- ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร
‪- ตายแล้ว ‪- พระเจ้า
‪- ใช่แล้ว ‪- นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪ดูเหมือนเมื่อกี้ ‪ผมเพิ่งช่วยคุณซอดันออกมานะ
‪อย่าพูดจาเหลวไหล
‪บนรถคุณมีอะไรหวานๆ ไหมคะ
‪รู้จักคำว่าหวานๆ ด้วยเหรอ ‪รู้จักคำนั้นได้ไง
‪รู้จักได้ยังไงสำคัญตรงไหนคะ
‪ก็จริงครับ
‪ที่สำคัญคือวันที่ห่อเหี่ยวแบบนี้ ‪ต้องกินของหวานๆ
‪พวกช็อกโกแลต ลูกอมอะไรแบบนี้
‪- มีไหมคะ ‪- ไม่มีครับ
‪มีร้านสะดวกซื้อบ้างไหมนะ
‪คุณ มานี่หน่อยครับ
‪(หน่วยรักษาความปลอดภัย)
‪อือ
‪มากินข้าวที่นี่กับเราสิครับ
‪วันนี้เราน่าจะมีประชุมถึงมืด ‪คงเลิกดึกเลย
‪เดี๋ยวผมไปทานกับประธานยุนเซรี...
‪คุณยังไม่รู้สินะ
‪ประธานเราไม่กินข้าว ‪ร่วมโต๊ะกับใครครับ
‪เขายังไม่รู้ข้อควรระวังสินะ
‪อืม เกือบเป็นเรื่องแล้ว
‪ประธานของเราทานข้าวคนเดียวครับ
‪ไม่ชอบให้ใครอยู่ข้างๆ ‪ไม่ชอบให้ใครชวนคุย
‪เธอไม่ชอบชุดสีแบบนี้ด้วยนะ
‪ใช่ เกลียดสุดๆ เลย
‪เธอชอบออกนะครับ
‪ไม่หรอกครับ
‪คุณยังไม่รู้จักประธานเราดี
‪ใช่ว่าจะไม่รู้เลยสักหน่อย
‪เป็นอะไรไป
‪เธอเป็นคนที่อ่อนไหวเหมือนแมวครับ
‪ไข่ต้มก็ทานเฉพาะ ‪ที่ต้ม 8 นาที 27 วินาที
‪ถ้าต้ม 8 นาที 30 วินาทีไปให้
‪ก็จะบอกว่าแข็งไป รู้ดีเหมือนผีเลย
‪คุณต้องรู้รสนิยมของเธอ
‪ถึงจะอยู่รอดได้นานที่สุดนะครับ
‪ฟังและจำไว้ ‪ถือว่าเป็นคำสอนของรุ่นพี่
‪ผมไม่ค่อยรู้รสนิยมของคุณเหรอ
‪พูดเรื่องอะไรคะ
‪พนักงานคุณรู้จักคุณดี
‪ขนาดรสนิยมเรื่องไข่ต้มยังรู้เลย
‪รสนิยมไข่ต้มของฉันจะไปสำคัญอะไร
‪คุณรีจองฮยอกรู้ ‪รสนิยมฉันดีกว่าใครนี่
‪รสนิยมคุณคืออะไร
‪คุณรีจองฮยอกไง
‪ฉันบอกคุณ ‪ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้วนะ
‪ว่าหน้าคุณตรงสเปกฉันเลย
‪รู้ทั้งรู้ ทำไมชอบทำเป็นไม่รู้นะ
‪ที่นี่เป็นอะพาร์ตเมนต์ ‪ที่เตรียมเป็นเรือนหอของคุณเหรอ
‪ฉันไม่เคยวาดฝันไว้เลย
‪ว่าผู้ชายที่ก้าวผ่าน ‪ธรณีประตูคนแรกจะเป็นคุณ
‪นั่นสิ ผมก็ไม่เคยคาดคิด ‪ถึงสถานการณ์แบบนี้เหมือนกัน
‪ฉันให้คุณยืมบ้านสักพัก ‪เพราะคุณบอกว่าไม่มีที่ไป
‪อย่าคิดจะอยู่นานนะคะ
‪แน่นอนสิครับ ผมบอกแล้วไง
‪ว่าจริงๆ ผมต้องขึ้นเครื่องบินวันนี้
‪แต่มีเรื่องให้ต้องอยู่ต่อสักพัก
‪ต่อให้อยากอยู่นาน ก็ทำไม่ได้หรอก
‪อย่าทิ้งร่องรอยอะไรไว้ด้วยนะคะ
‪คิดซะว่ามาหายใจที่นี่ ‪แล้วกลับไปก็พอ
‪โอเค
‪ฉันไปก่อนนะคะ
‪ฉันจะเอารถคุณไปนะคะ
‪อีกสิบนาที ปิดไฟด้วยนะคะ
‪เพราะอาจจะมีการสุ่มตรวจค้นที่พัก ‪ตอนกลางคืนได้
‪คุณจะกลับไปเลยเหรอ ไม่หิวเหรอครับ
‪ผมหิวนะ
‪กินรามยอนก่อนกลับไหม
‪เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดเลย
‪ที่ผมได้กินรามยอน ‪กับผู้หญิงสองต่อสอง
‪ไม่ต้องตีความอะไรหรอกค่ะ
‪ผมไม่ได้เป็นคนตีความเองนะ
‪แต่อาหารที่ชื่อ "รามยอน" ‪มีความหมายแฝงทางสังคมครับ
‪หมายความว่าอะไรคะ
‪"กินรามยอนก่อนกลับไหม"
‪คำนี้ที่เกาหลีใต้ไม่ใช่คำที่ ‪พูดพร่ำเพรื่อกับใครก็ได้นะ
‪ไม่สิ กับผมน่ะไม่เป็นไร
‪แต่ในอนาคต ถ้ามีผู้ชายคนไหน
‪มาพูดแบบนี้ ‪คุณต้องพูดให้ชัดเจนเลยนะ
‪"ไม่ค่ะ" รีบตัดบทไปเลย
‪ทำไมต้องตอบว่าไม่ด้วยคะ
‪ฉันชอบออก
‪อะไร คุณชอบอะไร
‪รามยอนเหรอ หรือว่าผู้ชายคนไหน
‪ไม่งั้นก็...
‪ผมเหรอ
‪ทำไมเธอถึงขำนะ
‪ฉันตลกเหรอ
‪ก็ไม่ได้ตลกขนาดนั้นสักหน่อย
‪ว่าแต่ทำไม...
‪ฉันถึงอยากรู้ขนาดนี้นะ
‪ใช่แล้ว ถามเธอไปก็ได้นี่
‪โทรไปหาแบบแมนๆ
‪แล้วถามว่า "หัวเราะอะไร" ก็ได้นี่
‪ขณะนี้ไม่สามารถติดต่อปลายทางได้
‪นอนเหรอ
‪นอนแล้วเหรอ
‪หรือยังไม่ถึงบ้านนะ
‪เพราะงั้นเลยไม่รับสายเหรอ
‪หรือว่าเธอเมินสายโทรศัพท์ฉันกัน
‪ทำไมล่ะ
‪หรือว่าจะเล่นตัว
‪อะไรกัน
‪ยังไม่รับโทรศัพท์ฉันอีกเหรอ
‪ฟ้าสว่างแล้วนะ
‪เธอนอนตื่นสายเหรอ
‪อย่าอยากรู้ไปเลย
‪ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรสักหน่อย
‪คงเพราะช่วงนี้ฉันรู้สึกไม่เจริญอาหาร
‪- สวัสดีครับ ‪- โทรมาทำไมคะ
‪ผมเหรอ ผมโทรหาคุณเหรอ
‪ไม่รู้ตัวเลย สงสัยคงกดผิดน่ะครับ
‪เพราะงั้นคุณถึง ‪โทรหาผมทันทีที่ตื่นเหรอครับ
‪ถ้าไม่มีอะไรงั้นแค่นี้นะคะ
‪เดี๋ยวก่อนๆ
‪มีธุระเรื่องอื่นเหรอคะ
‪วันนี้คุณจะทำอะไรครับ ‪ไม่สิ ที่ผมจะพูดคือ...
‪วันนี้ผมจะทำอะไรดี
‪ทำไมถึงมาถามฉันล่ะคะ
‪ก็ผมไม่รู้จะถามใครนี่
‪ผมไม่มีคนรู้จักที่นี่สักหน่อย
‪ผมมีเรื่องจะถามคุณ ‪นอกจากเรื่องนี้ด้วย
‪ผมไปหาคุณดีไหม
‪แต่คงไกล แถมผมไม่มีรถด้วย
‪ก็คุณดันเอารถผมไป
‪- แล้วยังไงคะ ‪- คุณมาหาผมได้ไหมครับ
‪ฮัลโหล
‪ฮัลโหลครับ
‪วางสายไปแล้วเหรอ
‪ก็ไม่นี่ เธอไม่ได้บอกว่าจะวางนี่
‪หรือว่าสายตัดไปเอง
‪แถวนี้ไม่ค่อยมีสัญญาณเหรอ
‪อะไรกัน
‪ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้
‪แกทำอะไรของแก
‪ฉันบอกว่าถ้าลูกดันมา ‪ให้คอยดูแลไม่ให้คลาดสายตาไง
‪พี่ พี่ลองไปกองทหารผม
‪แล้วถามพลทหารที่เดินผ่านไปมาดู
‪ว่าช่วงนี้เขาเห็น ‪นายพลกรมกองตัวเองไหม
‪ตั้งแต่ดันกลับมา ‪ผมก็ไม่ได้อยู่ติดค่ายทหารเลย
‪แล้วแกดันพลาดสิ่งนี้ไปได้ไง
‪ลูกสาวเจ้าของห้างสรรพสินค้า ‪ชื่อดังในพยองยาง
‪ซอดันถอนหมั้นอย่างน่าตกใจ
‪เหตุผลที่เธอเลื่อนวันแต่งงาน ‪กับรีจองฮยอก
‪ลูกชายอธิบดีกรมการปกครอง
‪เพราะซอดันมีผู้ชายคนอื่น
‪ดันมีผู้ชายคนอื่น...
‪ผู้ชายที่ผมเห็นน่ะเหรอ
‪ฉันถึงได้ถามนี่ไง
‪หยุดตีผมก่อนได้ไหม
‪ดัน แม่มีเรื่องจะคุยกับลูกหน่อย
‪คนที่น้าของลูกเห็น
‪แกพูดสิ
‪อ๋อ คนที่น้าเห็นคราวก่อนที่โรงแรม
‪สหายอัลคนนั้นน่ะ
‪อัลเบรโต้
‪- ทำไมคะ ‪- ฮะ อ๋อ
‪วันนี้แม่หลานมีนัดทานข้าวเช้า
‪แล้วได้ยินข่าวลือมาน่ะ
‪- หลังจากนี้พี่พูดเองเลย ‪- ไอ้โง่นี่...
‪คือว่า แม่ได้ยินมา...
‪ว่าเมื่อวาน ‪ตอนที่ลูกไปพบเพื่อนร่วมรุ่น
‪มีผู้ชายมาพาลูกขึ้นรถกลับไป
‪ผู้ชายคนนั้นใช่คนที่น้าลูกเจอ
‪- คนเดียวกับสหายอัลคนนั้นหรือเปล่า ‪- แม่คะ
‪หือ ว่ามาเลย
‪แม่เตรียมใจไว้แล้ว พูดมาได้เลย
‪- หนูต้องไปธุระแล้วค่ะ ‪- ตอนนี้เหรอ
‪ให้แม่ไปด้วยไหม
‪แม่ไม่ต้องไปก็ได้สินะ
‪เดินทางดีๆ นะลูก
‪ใช่แล้ว ใช่แน่ๆ
‪อะไรเหรอ นอกใจเหรอ
‪ไม่ใช่ ความเสน่หาต่างหาก
‪นี่ ดันกับสหายรีจองฮยอก
‪ยังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย
‪นอกใจอะไรกัน
‪ถ้าเธอเปลี่ยนใจไปหาเขาคนนั้น
‪ยังไงฉันก็จะสนับสนุนเต็มที่
‪- พูดจริงเหรอ ‪- ใช่
‪โธ่ พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร
‪พูดตามตรง ถ้าสหายอัลคนนั้น
‪ไม่ใช่โจรหรือนักต้มตุ๋นก็พอแล้วนี่
‪ฮัลโหล
‪ออกมาสิคะ
‪ถึงแล้วเหรอครับ ที่นี่น่ะเหรอ
‪ยืนมองอะไรอยู่คะ
‪ไม่ลงมาเหรอ
‪ไม่ครับ เดี๋ยวผมลงไป
‪ขอเวลาสิบนาที ไม่สิ แค่ห้านาทีครับ
‪ฉันให้แค่สามนาทีค่ะ
‪แม่ครับ
‪ลูกชายคนโตของแม่คาบข้อมูล ‪สำคัญมากๆ มาบอกแม่นะครับ
‪วันนี้ฉันเหนื่อย สรุปมาสั้นๆ
‪นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะ ‪จะสรุปสั้นๆ ยังไงดี
‪คือว่า หลังจากเซรีหายตัวไป ‪เธอมีชีวิตยังไง
‪แล้วหนึ่งเดือนหลังจากนั้น ‪เธอกลับมาแบบไร้รอยขีดข่วนได้ยังไง
‪- เซรี... ‪- อยู่ที่เกาหลีเหนือมาค่ะ
‪นี่
‪เมื่อกี้เธอพูดอะไรนะ
‪เกาหลีเหนือค่ะ ‪เกาหลีเหนือที่ออกข่าวทุกวัน
‪เขาไปสืบหา ‪ข้อมูลลับสุดยอดนี่มาได้ค่ะ
‪ลูกพูดเรื่องอะไร...
‪ยังมีเรื่องให้ตกใจอีกครับแม่
‪ที่น่าช็อกกว่าคืออะไรรู้ไหมครับ
‪ไอ้เจ้ายุนเซฮยอง ‪มันรู้ความจริงนี้อยู่แล้วครับ
‪ไอ้เจ้าไฮยีนานั่น
‪- อะไรนะ ‪- ทั้งๆ ที่รู้
‪แต่มันกลับปกปิดความจริงนี้ไว้
‪อาจจะหวังให้เซรีน้องผม...
‪ตายในที่น่ากลัวนั่นก็ได้
‪ใช่แล้ว เขาต้องหวังแบบนั้นแน่
‪แน่นอนเลยค่ะ
‪ต้องทำขนาดนั้นเพื่อ ‪ตำแหน่งผู้สืบทอดเลยเหรอ
‪แม่ครับ คิดถูกแล้วเหรอที่จะมอบอำนาจให้กับ
‪คนที่โหดเหี้ยม
‪เลวทรามขนาดนี้
‪ลูกแน่ใจนะ
‪แน่ใจครับ
‪เขาชื่อผู้จัดการโอ
‪เป็นสายฝั่งประเทศจีนของกูซึงจุน
‪ผมรู้มาว่าเขาไปเจอ ‪เซฮยองกับน้องสะใภ้หลายครั้ง
‪ผมเลยลองสืบดู ‪และรู้ความจริงนี้มาครับ
‪ไม่นานนี้ผู้จัดการโอมาที่กรุงโซล
‪ผมไม่รู้ว่าเขาวางแผนอะไรอยู่
‪ไม่รู้ว่าเกี่ยวอะไร ‪กับที่เซรีกลับมาไหม
‪ผมกำลังสืบอยู่ครับ
‪อ๋อ คุณนี่เอง
‪ผมก็พอได้ยินมาบ้างครับ
‪มื้อค่ำเหรอครับ ดีเลย
‪เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลยนี่นะ
‪มีบัญชีที่ต้องเคลียร์กันด้วย
‪เจอกันที่ไหนดีครับ
‪ดูนี่สิคะ
‪ตอนเห็นเข้า ฉันตกใจมากเลย
‪(คนอะไรหล่อจัง มารยาทก็งาม)
‪ใครเป็นคน...
‪คงมีคนใช้โทรศัพท์มือถือถ่าย ‪แล้วอัพโหลดลง
‪ฉันบอกคุณแล้วไง ‪ว่าต้องระวังตัวให้มาก
‪ไม่คิดเลยว่าจะขนาดนี้
‪ผมประมาทไป ‪ผมแค่จะจับประตูไว้ให้เฉยๆ
‪ตายจริง มีคนอัพขึ้นมาเรื่อยๆ เลย
‪ยามเฝ้าประตูห้าง มารยาทดีสุดๆ
‪ไม่ใช่ยามเฝ้าประตูนะ ‪ผู้มารยาทดีต่างหาก
‪- ดูขายาวๆ สิ ‪- เบ้าหน้าฟ้าประทาน
‪เบ้าหน้าฟ้าประทานคืออะไร
‪ก็ประมาณว่า "หน้าตาดี" อะไรแบบนั้น
‪อ๋อ ผมก็นึกว่าอะไร ‪หมายความว่าแบบนี้นี่เอง
‪มีคำนั้นอยู่ตรงนี้ด้วย
‪ชอบเหรอคะ
‪เปล่าซะหน่อย
‪เปล่าอะไรกัน
‪หล่อขั้นเทพคืออะไร
‪ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แปลว่าอะไรนะ
‪หล่อเหมือนเทพลงมาจุติ
‪ดูคุณชอบมากนะ
‪มานั่งดูเองไหมคะ
‪เอาสิ
‪ยืนดูเอาแล้วกัน
‪คุณรีจองฮยอก ฉันต้องทำงานนะ
‪คุณมีโทรศัพท์ด้วยเหรอคะ
‪เดี๋ยวนะ คุณไปเปิดเบอร์มาตอนไหน
‪แล้วที่นี่จะมีใครโทรหาคุณกันคะ
‪สักครู่นะ
‪มั่นใจไหมว่านัดพบกับโชชอลกัง
‪แล้วสถานที่ล่ะ
‪เย็นนี้ผมต้องไปที่อื่นหน่อย
‪คุณจะไปที่ไหนคะ
‪อย่าบอกว่าคุณรู้แล้วนะ ‪ว่าโชชอลกังอยู่ที่ไหน
‪ยังไม่รู้หรอก
‪ผมได้ยินว่าเขาจะไปพบนายหน้า ‪เลยจะไปตรวจสอบดู
‪- ฉันไปส่งค่ะ ไปด้วยกันเถอะ ‪- ไม่ครับ
‪อาจจะอันตรายก็ได้นี่
‪ที่นี่โซลนะ ไม่ใช่พยองยาง
‪คุณรีจองฮยอก ‪จะไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้
‪มันอาจจะอันตราย
‪เพราะงั้นคุณถึงไปด้วยไม่ได้
‪ถ้าเกิดไป แล้วจับเขาได้
‪ผมอาจจะ...
‪ต้องกลับไปคืนนี้เลย
‪ทันทีเลยเหรอ
‪จะไม่ได้เจอหน้ากันอีกเหรอ
‪คงไม่มีเวลาให้เจอหน้ากัน
‪นั่นสิ
‪ไม่รู้ว่าสถานการณ์จะเป็นยังไง
‪อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้
‪แต่ถึงอย่างนั้น
‪ก็ควรได้ยินเสียง
‪ก่อนไปหรือเปล่า
‪ถ้าเกิดจะไม่ได้เจอกันอีก
‪ส่งโทรศัพท์มาสิคะ
‪นี่เบอร์ฉันนะคะ
‪และถ้าลงแอปนี้ไว้
‪จะแชร์ตำแหน่งของกันและกันได้
‪เผื่อมีเรื่องอะไรน่ะค่ะ
‪(ยุนเซรี)
‪จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมนะ
‪คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ถ้าหาทางกลับไม่เจอก็บอกฉันนะ
‪ฉันจะไปรับ
‪รายการแอนิมอลฟาร์มทำอะไรอยู่
‪ทำไมไม่มาเก็บสกู๊ป ‪รักสัตว์ของฉันเนี่ย
‪(โทรออก)
‪(ตำแหน่งปัจจุบันของยุนเซรี: ตึกเซรีส์ ชอยส์)
‪อย่ามานี่นะ
‪- ทำไมคุณถึงไม่รับโทรศัพท์... ‪- นี่ รีจองฮยอก
‪ฉันดีใจนะ
‪ที่ได้เจอนายที่เกาหลีใต้อีก
‪ไม่คิดเลยว่านายจะมาที่นี่จริงๆ ‪สุดยอดเลย
‪ทำไมแกถึงรับโทรศัพท์นั้นได้
‪อ๋อ ตอนนี้ฉันอยู่กับสหายยุนเซรี
‪รู้ใช่ไหมว่าสถานการณ์เราตอนนี้ ‪จะไปแจ้งความที่ไหนก็ไม่ได้
‪ฉันคงรอได้ไม่นาน
‪อย่าวางสายและมาที่นี่ซะ
‪- แกอยู่ไหน ‪- สหายไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าที่ไหน
‪เพราะฉันมองนายอยู่
‪ยกมืออีกข้างขึ้น
‪ถ้าทำอะไรตุกติก
‪กระสุนได้เจาะกะโหลกแม่หญิงนี่แน่
‪มองแค่ข้างหน้าก็พอ
‪ถ้าแตะต้องผู้หญิงคนนั้น ‪แม้แต่ปลายเล็บ
‪ฉันจะฆ่าแกทันที
‪ได้สิ อยากพูดอะไร
‪ก็พูดออกมาเลยเพราะเดี๋ยวก็ตายแล้ว
‪นี่ โชชอลกัง
‪เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว
‪คุณรีจองฮยอกหนีไปค่ะ
‪เขาโกหกค่ะ
‪เขามีปืนด้วย
‪ฉันไม่เป็นไร ‪เพราะงั้นหนีไปก่อนเถอะค่ะ
‪(เจ็ดปีก่อน)
‪ของหวานๆ อะไรก็ได้ที่หวานๆ
‪อันนี้อร่อยนะคะ
‪เวลาที่โกรธหรือเศร้า ‪กินแล้วจะอารมณ์ดีขึ้น
‪คุณไม่ใช่คนเกาหลีสินะ ขอโทษค่ะ
‪เสียดายผู้ชายจัง
‪คุณสองคนดูสมกันดีนะคะ
‪คุณบอกว่าจะมาตามหา ‪บ้านสหายเซรีที่ชองดัมนี่ครับ
‪หยุดตรงนั้นเลย
‪สองคนนั้นหาตัวยากกว่าที่คิดไว้ซะอีก
‪- ลูกดันไปค้างข้างนอกเหรอ ‪- ตายแล้ว
‪คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ ‪ว่าตอนอยู่ฝั่งใต้คุณเป็นยังไง
‪ทีนี้รูปร่างหน้าตาเรา ‪ก็ไม่แพ้ใครแล้ว
‪ทีนี้ฉันมีเซอร์ไพรส์ ‪มาให้ด้วยค่ะ
‪ผมต้องพายุนเซรีไปฝั่งเหนือ ‪เพื่อพิสูจน์บางอย่าง
‪ผมแค่อยากอยู่ที่นี่กับคุณ
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน