‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪(ห้องควบคุมลานจอดรถ)
‪ไม่นะ
‪(รีจองฮยอก)
‪ทำไมคุณถึงไม่รับโทรศัพท์
‪นี่ รีจองฮยอก
‪ฉันดีใจนะ
‪ที่ได้เจอนายที่เกาหลีใต้อีก
‪ไม่คิดเลยว่านายจะมาที่นี่จริงๆ ‪สุดยอดเลย
‪อ๋อ
‪ตอนนี้ฉันอยู่กับสหายยุนเซรี
‪รู้ใช่ไหมว่าสถานการณ์เราตอนนี้ ‪จะไปแจ้งความที่ไหนก็ไม่ได้
‪ฉันคงรอได้ไม่นาน
‪อย่าวางสายและมาที่นี่ซะ
‪ถ้าทำอะไรตุกติก ‪กระสุนได้เจาะกะโหลกแม่หญิงนี่แน่
‪มองแค่ข้างหน้าและเดินไปก็พอ
‪ถ้าแตะต้องผู้หญิงคนนั้น ‪แม้แต่ปลายเล็บ
‪ฉันจะฆ่าแกทันที
‪(กล่องควบคุมไฟ)
‪นี่ โชชอลกัง
‪เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว
‪เขาโกหกค่ะ เขามีปืนด้วย
‪ฉันไม่เป็นไร ‪เพราะงั้นหนีไปก่อนเถอะค่ะ
‪ทำไมไฟถึงดับเนี่ย
‪นั่นสิ จู่ๆ ดับเองหรือเปล่า
‪ลงไปดูกันเถอะ ห้องเครื่องอยู่ไหนนะ
‪สืบให้ละเอียดว่าเขาเข้ามาอยู่ใน ‪ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของเราได้ยังไง
‪แล้วก็ช่วยเพิ่มเวรกะกลางคืน
‪เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ ‪เป็นครั้งที่สองด้วยค่ะ
‪ไม่ค่ะ
‪ไม่ต้องแจ้งตำรวจหรอกค่ะ
‪ส่งไฟล์กล้องวงจรปิด ‪ที่เกี่ยวข้องมาให้ฉัน
‪ระวังอย่าให้รั่วไหลออกไปด้วยนะคะ
‪จริงสิ เจอโทรศัพท์ฉันไหมคะ
‪เจอครับ แต่สงสัยจะถูกรถเหยียบ
‪โทรศัพท์เสียหาย ‪ไม่น่าใช้ได้แล้วครับ
‪ค่ะ ไว้ค่อยคุย ‪รายละเอียดกันพรุ่งนี้นะคะ
‪เป็นยังไงบ้างคะ
‪ไม่ร้ายแรงมาก แค่มีดถากเฉยๆ
‪ผมดูแผลให้แล้ว
‪ว่าแต่เขาเป็นใครเหรอ
‪เขาเป็นแค่...
‪ยังไงก็ขอบคุณที่มาเวลานี้นะคะ
‪และถึงไม่บอก คุณหมอก็คงทราบดี
‪ช่วยปิดเป็นความลับด้วยนะคะ
‪มีผู้ชายอยู่ด้วยเหรอครับ
‪ครับ
‪ดีเลย ดูท่าสติสตังจะยังไม่คืนมา
‪เวลานี้ยังคิดจะมีแฟนอีกเหรอ
‪แต่ว่า...
‪ทำไมถึงเรียกหมอมารักษาที่บ้าน ‪แทนที่จะไปโรงพยาบาลล่ะ
‪ปกติแล้ว เวลายุนเซรีมีแฟน
‪เธอเคยพาใครมาที่บ้านบ้างหรือเปล่า
‪ไหล่ข้างนั้นเพิ่งถูกยิงมาเอง
‪แล้วยังมาโดนมีดอีก
‪แค่ถากๆ เองครับ ‪ไม่จำเป็นต้องถึงขั้นนี้หรอก
‪ไม่ค่ะ จำเป็นสิคะ
‪อีกอย่าง
‪โชชอลกังเป็นบ้าไปแล้วเหรอ ‪ไม่ใช่ที่อื่นด้วยนะ กล้าดียังไง
‪มาปลอมแปลงเอกสารสมัครงาน ‪เข้าบริษัทฉันแล้วทำเรื่องแบบนี้
‪ฉันให้อภัยเขาไม่ได้จริงๆ
‪ฉันทำอะไรไม่ได้ตอนอยู่ฝั่งเหนือก็จริง ‪แต่อยู่นี่มันคนละเรื่องเลยนะ
‪คุณปกป้องผมไว้
‪คงกลัวน่าดูเลย
‪ซึ้งเลยใช่ไหมล่ะ
‪ถ้างั้น...
‪จนกว่าแผลจะหายดี อย่าเพิ่งไปไหนนะคะ
‪แค่จนกว่าแผลจะหายดี
‪สัญญากับฉันแค่นั้นพอ
‪หลังจากแผลหายดีแล้ว
‪ต่อให้วันหนึ่งคุณจากไปปุบปับ
‪ฉันก็จะไม่ว่าอะไร
‪ณ หมู่บ้านคังโฮ อำเภอชอลวอน ‪จังหวัดคังวอน
‪ในบริเวณถ้ำที่ใช้หมักกุ้งดอง
‪มีการพบอุโมงค์ใต้ดินที่นั่นครับ
‪อ้างอิงจากผลการตรวจสอบขั้นแรก
‪อุโมงค์ที่ถูกค้นพบนี้
‪คาดว่ามีความยาว 9,296 เมตร
‪เชื่อมต่อไปยังเหมืองที่ถูกปิด ‪ที่หมู่บ้านจึงซาน อำเภอชอลวอน
‪จังหวัดคังวอน เกาหลีเหนือครับ
‪ในการพัฒนาเหมืองทอง...
‪เชิญครับ
‪ท่านประธานไม่เป็นไรจริงๆ เหรอครับ ‪บรรยากาศที่นี่ค่อนข้าง...
‪อย่าห่วงเลยค่ะ
‪เห็นฉันแบบนี้
‪แต่ทั้งศึกบนภูเขา
‪ในน้ำ
‪หรือแม้กระทั่งกลางอากาศ
‪ฉันผ่านมาหมดแล้ว
‪และกรุงโซลก็เป็นพื้นที่ของฉัน
‪สวัสดีค่ะ
‪ผู้อยู่อาศัยบ้านเลขที่ 25-1 ‪บ้านเลขที่ 25-2 และบ้านเลขที่ 25-3
‪คุณอาจจะได้ยินมาบ้างแล้ว ‪ตั้งแต่วันนี้ ตึกที่คุณอาศัยอยู่
‪ทั้งหมดเป็นทรัพย์สินของฉันแล้วค่ะ
‪- พูดเรื่องอะไร ‪- เธอพูดอะไรอยู่
‪สวยนะเนี่ย
‪ทีนี้ฉันมีเซอร์ไพรส์
‪มาให้ด้วยค่ะ
‪เมื่อสัปดาห์ก่อน
‪กลุ่มชายฉกรรจ์จากละแวกนี้ ‪พูดสองภาษาทั้งจีนและเกาหลี
‪ปะทะเข้ากับชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง
‪คนเป็นสิบรุมหนึ่งที่นี่ ‪พวกคุณคงทราบดีใช่ไหมคะ
‪เราไม่รู้อะไรทั้งนั้น
‪จะพูดเรื่องอะไรกันแน่ หา
‪ไม่รู้เรื่องเหรอ
‪ฉันได้ยินว่าขว้างมีดใส่กันด้วยนะ
‪พูดจีนเหรอ
‪เธอรู้ภาษาจีนได้ยังไง
‪ฉันจะเปิดรับข้อมูลจากพวกเขา
‪ว่าเขาได้รับคำสั่งจากใคร
‪สำหรับคนที่ให้เบาะแสได้มากที่สุด ‪เพียงคนเดียวเท่านั้น
‪ในฐานะที่ฉันเป็นเจ้าของตึก ‪ต่อไปฉันจะยกเว้น...
‪ค่าเช่าและค่าส่วนกลางให้ค่ะ
‪- จริงเหรอ ‪- ฟรีๆ เลยเหรอ
‪และอีกอย่าง
‪ดูรูปนี้ให้ดีนะคะ
‪ใครหาคนในรูปเจอ ‪ฉันจะให้เงินรางวัลตอบแทนค่ะ
‪ยิ่งหาเจอเร็วเท่าไร ‪ยอดเงินก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้นค่ะ
‪- ใครกันนะ ‪- ฝากด้วยนะครับ
‪มีใครเคยเจอเขาไหม
‪ไม่เลย
‪จะไปหาที่ไหนดี
‪ไง ไอ้น้อง
‪- ช่วยฉันหาคนหน่อย ‪- เดี๋ยวส่งรูปให้
‪เมื่อกี้น่าประทับใจจริงๆ ครับ
‪ทำไมคุณถึงไม่กลัวเลยล่ะ
‪ฉันเป็นพวกรู้จักตอบแทนไงล่ะ
‪ทั้งบุญคุณ ทั้งความแค้น
‪ไหนๆ ก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมาแล้ว
‪เพื่อนหัวหน้าฮงที่เคยพูดถึงคราวก่อน
‪คนดูแลประกันของฉันน่ะ
‪ซูชานเหรอครับ
‪ดีใจแทนเขาจริงๆ
‪เรื่องยังไปไม่ถึงแผนกค่าสินไหมทดแทน
‪แต่รายชื่อลดจำนวนบุคลากรออกมาแล้ว ‪จะให้ยกเลิกก็ยาก
‪ฉันคิดว่าพอประธานยุนเซรี ‪มีชีวิตกลับมาแล้วจะไม่เป็นอะไร
‪แต่เบื้องบนสั่งให้ทำตามแผนเดิม
‪ฉันจะไปทำอะไรได้
‪ต้องรับคำสั่งสถานเดียว
‪ขอโทษด้วยนะ
‪สวัสดีค่ะ คุณพัคซูชาน
‪จำฉันไม่ได้เหรอคะ
‪เอวา วิสเนียสก้าแห่งเกาหลีไง
‪ยุนเซรีเองค่ะ
‪ฉันเห็นทุกอย่าง ‪ที่คุณพัคซูชานทำเพื่อฉันแล้วค่ะ
‪ต้องสืบค้นแถวเขตปลอดทหาร
‪ชางชิก ลองดูเอกสารนี่หน่อย ‪ยังเร็วไปที่จะยอมแพ้นะ
‪ลองหาดูว่าที่ทะเลตะวันตก ‪มีเกาะร้างอีกไหม
‪ต้องมีอีกแน่ๆ ‪ท่านประธานต้องยังมีชีวิตอยู่
‪เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
‪แต่ฉันรู้ว่าคุณหวัง ‪และเชื่อว่าฉันยังมีชีวิตอยู่
‪ยิ่งกว่าใครค่ะ
‪ไม่หรอกครับ ‪ผมก็แค่อยากมีชีวิตอยู่ต่อเหมือนกัน
‪วันนี้ฉันไม่ได้มาหาคุณ ‪เพื่อขอบคุณหรอกนะคะ
‪ตลอดเวลาที่ฉันมีชีวิตรอด ‪ฉันได้ยินว่าคุณพัคซูชาน
‪โทรหาหัวหน้าฮงเฉลี่ยแล้ว ‪วันละ 37 สายนี่
‪ครับ พอดีผมมีเรื่องต้องบอกเขา
‪แถมยังส่งข้อความและอีเมลหา ‪หลายร้อยฉบับเลย
‪มีข้อมูลเอกสารที่ต้องส่งให้น่ะครับ
‪ความมุ่งมั่นนั่น ‪ทำให้คุณตามหาจนเจอนี่คะ
‪เสียงเซรีหมายเลขหนึ่ง
‪นี่คือเซรีหมายเลขหนึ่งๆ
‪ได้ยินไหม เป็นยังไง ‪เหมือนเสียงท่านประธานไหม
‪อือ ใช่เสียงท่านประธานเลย
‪ใช่ไหม ถูกต้องใช่ไหม
‪ตอนนั้นผมดีใจจริงๆ
‪ฉันชอบความมุ่งมั่นนั้นมากค่ะ
‪เพราะงั้น...
‪- ขอทาบทามคุณเข้าทำงานได้ไหมคะ ‪- เอ๊ะ
‪แน่นอนว่าตอนนี้บริษัทที่คุณอยู่ ‪ก็คงให้การยอมรับคุณ
‪ไม่หรอกครับ ไม่ใช่แบบนั้นเลย
‪เมื่อกี้ผมเพิ่งโดนไล่...
‪ฉันจะให้รายได้ต่อปี ‪มากกว่าตอนนี้สามเท่า
‪แถมโบนัสเยอะๆ ด้วย เป็นไงคะ
‪ตกลงครับ ท่านประธาน
‪ขอบคุณครับ ท่านประธาน
‪ฉันต้องขอบคุณคุณด้วยนะคะ ‪คุณพัคซูชาน
‪ใช้เครื่องนี้ทำกาแฟ ‪แทนหม้อเหล็กนะคะ
‪(ห้ามผ่าน)
‪เขาเข้าถึงตัวเธอได้ไวกว่าที่คิดไว้
‪(โล่ป้องกัน)
‪(ดาวน์โหลด)
‪(การปลดปล่อย)
‪หมาล่าเนื้อเข้าทำงานในบริษัท ‪รักษาความปลอดภัยของเซรีส์ชอยส์
‪ผ่านทางประธานบริษัท ‪ที่เคยใช้บริการคุ้มครองของเขา
‪โชชอลกังที่เคยทำงานรับเงิน
‪ช่วยเหลืออาชญากร ‪ข้ามชาติจากเกาหลีใต้
‪ดูเหมือนเขากำลังได้รับ ‪ความช่วยเหลือจากพวกนั้นอยู่
‪เขาฉลาดและมีเส้นสายกว่าที่คิด
‪ในเมื่อเขารู้ว่าฉันมาที่นี่แล้ว
‪เขาคงไม่ทำอะไรหุนหันพลันแล่น
‪แต่คงหาวิธีอื่นอยู่
‪(ถ้ามั่นใจก็เข้ามา อย่าหนีสิ)
‪(ถ้าขี้ขลาดก็ไสหัวไปซะ ‪ดาวน์โหลดเกม)
‪(ห้องซาวน่ายาจีน)
‪มานำเสนอผลงานในวันนี้ของตัวเองกัน
‪- ครับ ‪- ครับ
‪เริ่มจากฉันก่อนนะ
‪วันนี้เพื่อที่จะสืบหา ‪ความเป็นไปของประธานยุนเซรี
‪- เนื้อเป็นไง ‪- ฉันชอบเนื้อมากเลยค่ะ
‪ข้าวหน้าหมูดีไหม
‪ฉันไปหลบซ่อนตัวอยู่แถวบริษัท ‪ที่ประธานยุนเซรีเข้าออก
‪เพื่อรวบรวมข่าวคราวของเธอ
‪ว้าว เรื่องนี้ช็อกมากๆ เลย
‪ฉันบอกแล้วไง ‪อยากรู้จริงๆ ว่าจะเป็นยังไง
‪จริงๆ เลย ไปกันเถอะๆ
‪ขณะที่แอบฟังบทสนทนาของหลายๆ คน
‪ฉันได้ข้อมูลที่ถ้าไม่ใช่ ‪คนในบริษัทก็จะไม่รู้
‪ฟังพวกข้อมูลภายในที่สำคัญ ‪มามากมายเลยล่ะ
‪ประธานครับ ‪ช่วงนี้คุณเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ
‪หือ ยังไงเหรอ
‪เมื่อก่อนคุณทานข้าวคนเดียวนี่ครับ
‪พอทานด้วยกัน แล้วอาหารอร่อยขึ้นน่ะ
‪ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย
‪แต่ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ‪ท่านประธานส่งข้อความคุยกับใครครับ
‪อย่าบอกนะว่า...
‪แฟนเหรอครับ
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪- ครับ ‪- ครับ
‪ไม่ใช่สินะ
‪ถามออกไปได้ยังไงกันนะ
‪นั่นสิ
‪ก่อนอื่นเลย หัวหน้าโน แผนกการตลาด
‪กับผู้ช่วยยาง แผนกธุรกิจต่างประเทศ
‪กำลังคบกันอยู่
‪- เอ๋ ‪- อะไรนะครับ
‪แล้วภรรยาของหัวหน้าโน ‪ก็เขียนหนังสือร้องเรียนมาที่บริษัท
‪หัวหน้าโนแต่งงานแล้วเหรอครับ
‪ใช่
‪ละครน้ำเน่าช่วงเช้า ‪ไม่ได้สร้างขึ้นมาลอยๆ สินะ
‪นี่คือเรื่องที่สืบมาได้เหรอครับ
‪นี่ไม่ใช่ปัญหาธรรมดาๆ เลยนะ
‪ผู้หญิงที่หัวหน้าโนคบ ‪ไม่ใช่แค่ผู้ช่วยยางคนเดียว
‪คุณพระ
‪ฉันจดมาหมดเลย
‪ถึงขั้นนี้แล้ว ภรรยาหัวหน้าโน ‪คงทนมามากพอแล้วล่ะ
‪- นั่นสิครับ ‪- ครับ
‪ไปฟังเรื่องพวกนี้มาเพื่ออะไรกันครับ
‪บทสนทนา ‪ที่ไม่เกี่ยวข้องกับยุนเซรีเนี่ย
‪ก็ฉันกลัวว่าจะมี ‪เรื่องประธานยุนเซรีโผล่มาตอนท้าย
‪เลยผละออกมาระหว่างพูดกันไม่ได้
‪สรุปแล้ว ที่อุตส่าห์พูดมายืดยาว
‪ก็คือคว้าน้ำเหลวมาใช่ไหมครับ
‪แล้วสหายพโยชีซูล่ะ ‪พูดสิว่าได้อะไรมาบ้าง
‪- เงินนี่ครับ ‪- ฉันไปคังนัม
‪ศูนย์กลางของประเทศทุนนิยม
‪และไปไถเงินพวกศัตรูมา
‪คุณว่าจะไปแขวงชองดัม ‪ที่สหายเซรีอาศัยอยู่
‪แล้วตามหาบ้านเธอไม่ใช่เหรอครับ
‪นั่นเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร
‪ฉันวางแผนลดรัศมีการค้นหาไว้แล้ว
‪แผนอะไรเหรอครับ
‪ยุนเซรีชอบพูดตลอดว่าเธอต้องกินเนื้อ
‪- สองในสามมื้อ ‪- ครับ
‪และเนื้อสัตว์ก็มีเนื้อไก่ หมู วัว ‪ไม่ใช่เหรอ
‪- ครับ ‪- ใช่ครับ
‪เพราะงั้นฉันเลยคิด ‪ที่จะเริ่มจากเนื้อไก่ก่อน
‪ฉันก็เลยไปยืนเฝ้าหน้าร้านไก่ทอด ‪ที่ดังที่สุดในละแวกนั้น
‪กลิ่นหอมสุดยอดไปเลยแฮะ
‪ฉันแค่ยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ
‪ก็มีคนมายื่นกุญแจรถให้
‪คงเพราะฉันหน้าตาดูน่าเชื่อถือ
‪รับจอดรถใช่ไหมครับ
‪- จอด... ‪- ไม่ต้องทอนนะครับ
‪ผม...
‪สวัสดีค่ะ ฝากจอดรถให้หน่อยนะคะ
‪บริการรับจอดรถใช่ไหมคะ
‪ไปกันเถอะ
‪คุณเป็นใครครับ
‪พวกเขาคงเข้าใจผิดสินะครับ
‪วันนี้คนบริการรับจอดรถไม่มา
‪ผมก็ตกใจอยู่ว่าใครจอดรถให้
‪ขอโทษด้วยนะครับ
‪เรามีคนไม่พอ กำลังหาคนอยู่เลย
‪คุณขับมอเตอร์ไซค์เป็นไหมครับ
‪มอเตอร์ไซค์เนี่ย...
‪ผมขี่เป็นตั้งแต่ก่อนเดินได้อีกครับ
‪แล้วยังไง
‪ไปเป็นคนส่งไก่ทอดมาเหรอ
‪ลองคิดดูสิครับ
‪ถ้าบริการส่งไก่ไปทุกบ้าน
‪ก็น่าจะตามหาบ้านสหายเซรี ‪ที่คลั่งไคล้เนื้อเจอไม่ใช่เหรอครับ
‪โอ้
‪แล้วยังไงต่อ ‪นายได้ไปส่งไก่บ้านสหายเซรีไหม
‪ผมไปส่งมาหลายบ้านเลยล่ะครับ
‪- คุณยองแบครับ ‪- ครับ
‪ห้อง 203 ตึกหนึ่ง แคนารีแมนชั่น ‪ไก่ทอดครึ่งตัว ราดซอสครึ่งตัว
‪- ครับ ‪- ครับ
‪วันแรกคงเหนื่อยใช่ไหมครับ
‪มานั่งพักทานไก่ ‪รอคำสั่งซื้อถัดไปก่อนสิครับ
‪ครับ ขอบคุณครับ
‪(ไม่ว่าเมนูไหนก็อร่อย ‪บีบีคิวชิกเก้น)
‪ขอพักหนึ่งนาทีนะ แค่นาทีเดียว
‪ขณะนี้พนักงานไม่ว่างให้บริการ ‪กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง...
‪ขณะนี้พนักงานไม่ว่างให้บริการ ‪กรุณาติดต่อใหม่...
‪สรุปแล้วเจอบ้านเธอไหม
‪วันนี้เธอคงกินเนื้อวัว
‪แต่เดี๋ยวอีกสองสามวันเธอก็คง ‪อยากกินไก่ขึ้นมาหรือเปล่านะ
‪สหายก็คว้าน้ำเหลวเหมือนกันสิท่า
‪แล้วนายสองคน ‪บอกว่าจะไปปฏิบัติภารกิจ
‪ที่อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ที่เหมือนคลังเก็บข้อมูล ‪ของเกาหลีใต้ไม่ใช่เหรอ
‪จูมอก เป็นยังไงบ้าง
‪วันนี้เป็นวันแรก
‪ผมตั้งใจศึกษาสภาพแวดล้อมและระบบ
‪ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อศึกษาอารมณ์ของ ‪ชาวเกาหลีใต้ว่าสุขหรือเศร้า
‪- กับเรื่องอะไร... ‪- ดูละครมาใช่ไหม
‪ครับ
‪จะทำยังไงดี
‪ไม่ได้นะ แทกิล
‪ตายแบบนี้ไม่ได้
‪ให้ตายสิ
‪(มานะบากบั่น)
‪(คนปลูกมะเขือเทศ)
‪ขอ...
‪เป็น...
‪พันธมิตร
‪ขอเป็นพันธมิตร
‪(คุณคนปลูกมะเขือเทศปฏิเสธคำขอ)
‪(ท้าต่อสู้กับคุณคนปลูกมะเขือเทศ)
‪(คุณคนปลูกมะเขือเทศรับคำท้า)
‪(เริ่มการต่อสู้)
‪(พ่ายแพ้)
‪(กรุณาหนีออกจากเขตอันตราย)
‪ฝากไว้ก่อนเถอะ มานะบากบั่น
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪จะออกไปไหนคะ
‪อ๋อ คือ...
‪ผมต้องไปพบใครบางคนน่ะ
‪ทำไม อย่าบอกนะคะ...
‪ไม่ใช่ครับ
‪ฉันบอกแล้วไงคะว่าไม่ได้
‪แผลคุณยังไม่ปิดสนิทดีเลย
‪อันตรายนะ จะออกไปไหนอีก
‪สถานีชองดัม ทางออกสาม ‪อยู่ใกล้ๆ เองไม่ใช่เหรอ
‪ก็ใช่ค่ะ แต่ว่า...
‪ไม่ใช่คนอันตรายหรอก ‪แค่คนที่ผมต้องไปตักเตือนน่ะ
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪เมื่อกี้มีข้อความอะไรเข้ามาด้วย
‪ชำระเงินซื้อไอเท็มในเกมเหรอ
‪ผมขอออกไปแป๊บเดียวนะ
‪แค่ 15 นาทีก็พอ
‪หยุดอยู่ตรงนั้นเลย คุณรีจองฮยอกคะ
‪คุณเล่นเกมเหรอคะ
‪คุณบอกว่าถ้าเบื่อ ‪ให้เล่นคอมพิวเตอร์นี่
‪ใช่ ฉันบอกแบบนั้น
‪แต่ว่า...
‪เป็นจอมเวทย์เลเวลสี่แล้วงั้นเหรอ
‪ผมเป็นพวกเก่งรอบด้าน
‪พอจับทางได้ก็หยุดเล่นไม่ได้
‪ซื้อไอเท็มไปเพียบเลยนะ
‪พอผมได้เป็นจอมเวทย์แล้ว
‪เพื่อคุมสนามรบและเพิ่มค่าประสบการณ์
‪ผมต้องการยาวิเศษ ‪ไหนจะต้องเปลี่ยนอาวุธอีก
‪และเพื่อตรวจตราพื้นที่ต่อสู้ ‪และชนะการต่อสู้
‪ก็เลยต้องการเทพารักษ์ด้วยน่ะ
‪ถ้าให้ล่าอยู่แต่ในดันเจี้ยน ‪เวลามันไม่พอ
‪ยังไงก็เถอะ ‪เป็นการต่อสู้ที่ยากจริงๆ
‪อย่างนี้เอง
‪เพิ่งต่อสู้อย่างยากลำบากมา ‪ก็ควรพักสิ
‪จะไปไหนอีก
‪"มาไฝว้กันดีกว่า" เหรอ
‪นี่มันคืออะไรคะ คุณรีจองฮยอก
‪ผมก็สงสัยว่าหมายความว่าอะไร เลยหาดู
‪เห็นแปลว่า ‪"มาเจอหน้าและสู้กันสิ"
‪เพราะงั้นตอนนี้คุณก็เลย ‪กำลังจะไปสู้เขา
‪ที่สถานีชองดัม ทางออกสามเหรอ
‪ไม่ใช่แบบนั้น
‪เขาใช้คำพูดรุนแรง ‪ทำร้ายจิตใจผู้อื่น
‪แถมยังมีพฤติกรรมคุกคามคนอื่น
‪ผมเลยว่าจะไปสั่งสอนเขาสักหน่อย
‪ถอดเสื้อคลุมเถอะค่ะ
‪นั่งลง
‪ออกจากระบบ
‪เขาน่าจะรอผมอยู่นะ
‪ออกจากระบบ
‪(สถานีชองดัม ทางออกสาม)
‪อย่างนี้เองสินะ
‪เจ้าคนปลูกมะเขือเทศคงกลัวฉันล่ะสิ
‪(สถานีชองดัม ทางออกสาม)
‪ฉันเปลี่ยนอินเทอร์เน็ต ‪เป็นโหมดเด็กแล้วค่ะ
‪ไม่อนุญาตให้เข้าถึงเว็บไซต์เกม ‪และเว็บไซต์สำหรับผู้ใหญ่ค่ะ
‪และตั้งแต่วันนี้ใช้อินเทอร์เน็ต ‪ได้แค่วันละสองชั่วโมง
‪เล่นเกมเยอะไปอาจเป็นอันตรายต่อ ‪คนชอบแข่งขันอย่างคุณรีจองฮยอกได้
‪คุณทำเกินไปแล้ว
‪ไม่เกินไปสักนิด
‪- ผมว่าเกินไปนะ ‪- เกินไปตรงไหน
‪นายบอกว่าจะไปเก็บข้อมูล
‪แต่กลับไปก่อศึกคอมพิวเตอร์กับ ‪คนปลูกมะเขือเทศอะไรนั่นงั้นเหรอ
‪ขอโทษครับ
‪ไอ้เจ้านี่
‪แล้วน้องควังบอมล่ะ
‪ผมว่าจะไปเดินให้ทั่วละแวกชองดัม
‪แต่มีอุปสรรคที่คาดไม่ถึง...
‪ทำไมเหรอ
‪พอก้าวเท้าทีไร ‪ก็มีแต่คนน่ากลัวเข้ามา
‪ยื่นบัตรนี้ให้ผมครับ
‪นี่อะไร
‪เอสเอ็น
‪วายเจเหรอ
‪เจวายบี
‪นี่มันรหัสลับอะไรกัน
‪เขายื่นให้แล้วบอกว่าอะไร
‪ได้เซ็นสัญญากับที่ไหนหรือยังครับ
‪คุณเป็นคนที่เราตามหาเลยนะ
‪ตามหางั้นเหรอ
‪หน่วยข่าวกรองเหรอ
‪ตัวตนพี่ควังบอม ‪โดนเปิดเผยแล้วหรือเปล่า
‪ฉันไปที่ไหนก็ดูไม่แปลกแยก ‪จากคนเกาหลีใต้เลย
‪แต่นายคงเห็นได้ชัด ‪ว่ามาจากฝั่งเหนือสินะ
‪ขอโทษครับ
‪ต่อไปเวลาออกไปเดินตามถนน ‪ปิดหน้าให้มิดชิด
‪แล้วมองต่ำเข้าไว้
‪รับทราบครับ
‪ถึงจะคาดไว้แล้ว แต่สองคนนั้น
‪หาตัวยากกว่าที่คิดไว้ซะอีก
‪ใช่ครับ
‪ไม่ง่ายเลย
‪ตอนนี้เงินทำภารกิจก็ร่อยหรอแล้วด้วย
‪ข่าวคราวจากผู้พันโชชอลกังครับ
‪เขาว่าพบรีจองฮยอกที่เกาหลีใต้
‪และกำลังจะติดต่อครอบครัว ‪ของแม่หญิงที่ชื่อยุนเซรี
‪แล้วพาตัวยุนเซรีมาที่นี่ ‪เพื่อเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมดครับ
‪แต่ถ้าเรื่องนี้มีอะไรผิดพลาดขึ้นมา
‪สะเก็ดไฟจะกระเด็นมาโดนฉันได้นะ
‪อธิบดีกรมการปกครอง ‪ก็น่าจะรู้เรื่องนี้อยู่
‪อย่าเพิ่งบุ่มบ่ามทำอะไร ‪จนกว่าจะแน่ใจ
‪ครับ
‪(อัล)
‪ทำไมยังไม่นอนอีกคะ
‪คุณซอดันครับ
‪วันนี้ไฟฟ้าดับทั้งวันเลย
‪ดีแล้วนี่คะ
‪มืดๆ แบบนี้เหมาะจะปิดปากเงียบ ‪แล้วเข้านอนมากเลยค่ะ
‪ที่นี่หนาวมากเลย แล้วผมก็ป่วยด้วย
‪ชาร์จแบตโทรศัพท์ก็ไม่ได้ ‪แบตเตอรี่...
‪ให้ตายเถอะ
‪ถ้าเขาพูดจาเพ้อเจ้อปั้นเรื่องล่ะก็ ‪ฉันไม่ปล่อยไว้แน่
‪สหายกูซึงจุน
‪ครับ
‪- แม่จ๋า อะไรเนี่ย ‪- โอ๊ย ผมเจ็บ
‪มาทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ
‪ทำอะไรล่ะครับ ก็กำลังจะตายไง
‪แสบตาจัง
‪สุดยอดเลย มีไอออกมาจากปากด้วย
‪ลุกขึ้นมาสิคะ
‪โอ๊ย หนาว
‪ทำไมถึงตีคนป่วยแบบนี้ล่ะครับ
‪คุณต้มโจ๊กมาเหรอครับ
‪ขอบคุณครับ
‪ถ้าคุณเดินดูสักหน่อย ‪คงหาเจอทั้งเตาผิง
‪ทั้งฟืนแล้ว
‪ใครจะไปคิดว่าอะพาร์ตเมนต์ ‪จะมีเตาผิงล่ะครับ
‪โจ๊กนี่สุดยอดเลยนะครับ
‪อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอคะ
‪เค็มไม่มีที่ติ
‪ไม่เป็นไรเลยครับ
‪ถึงผมจะดูเป็นคนชั้นสูง
‪แต่จริงๆ แล้วผมมีอดีต ‪ที่ฟังแล้วน้ำตาไหลเลยนะ
‪กินโจ๊กนี่แล้วนึกถึง ‪ตอนประทังชีวิตด้วยโจ๊กเค็มๆ เลย
‪คุณจะโกหกเรื่องอะไรอีกคะ
‪- อะไรนะครับ ‪- คิดว่าฉันไม่รู้เหรอคะ
‪ว่าตอนอยู่ฝั่งใต้คุณเป็นยังไง
‪ทำไมหลานถึงอยากอ่านหนังสือนี้ล่ะ
‪หนูก็แค่...
‪อ่านแก้เบื่อน่ะค่ะ
‪หลังจากที่ยุนเซรีถอนหมั้นกับคุณ
‪คุณก็หอบเงินทุนลับของ ‪พี่ชายคนรองเธอหนีหายไป
‪นักธุรกิจชาวอังกฤษนามสกุลกู
‪เขาคนนั้นคือสหายใช่ไหมคะ
‪คุณซอดันรวบรวมข้อมูลก็เก่ง
‪เป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบจริงๆ
‪ถ้าคุณคิดจะหลอกลวงฉัน ‪ก็เลิกฝันได้เลยค่ะ
‪ผมไม่ฝันอะไรแบบนั้นหรอกครับ
‪ผมก็แค่...
‪กินโจ๊กนี่แล้วคิดถึงอดีตจริงๆ
‪อาหารเย็นมื้อสุดท้ายที่ครอบครัวผม
‪ได้กินร่วมกัน
‪พ่อผมถูกคนที่เชื่อใจโกง
‪บริษัทก็หายวับไป
‪ครอบครัวผมต้องย้ายไปอยู่อังกฤษ
‪สิ่งที่ลำบากที่สุด
‪กลับเป็นเรื่องอาหารครับ
‪ไม่มีอะไรถูกปาก แถมยังไม่มีเงินอีก
‪เย็นวันหนึ่ง
‪เราทำ...
‪โจ๊กใส่เกลือกินกัน
‪แล้วนั่นเป็นอาหารเย็น ‪มื้อสุดท้ายที่ทานด้วยกันเหรอคะ
‪ไม่นานพ่อผมก็เสีย ‪แล้วแม่ก็แต่งงานใหม่
‪ส่วนผมเข้าโรงเรียนประจำ
‪ทั้งที่เห็นพ่อถูกโกงมาแบบนั้น
‪แล้วทำไมถึงไปโกงคนอื่นล่ะคะ
‪ผมอยากเรียกมันว่า...
‪การแก้แค้นอย่างหนึ่งล่ะมั้ง
‪ถ้างั้น
‪คนที่ทำให้บริษัท ‪ของพ่อสหายกูซึงจุนเป็นแบบนั้น
‪คือครอบครัวของยุนเซรีเหรอคะ
‪ใช่แล้ว
‪เพราะงั้น
‪ผมเลยต้องการทำลายพวกเขา
‪ตอนแรกผมคิดจะเป็นลูกเขยบ้านนั้น
‪เข้าค่ายศัตรูเหมือนม้าไม้เมืองทรอย
‪ฉันไม่หลงกลคุณหรอกค่ะ
‪ฉันมองออกค่ะ
‪คุณกำลังหวังทำการใหญ่ ‪เลยทุ่มเทถึงขนาดนี้
‪อยากแต่งงานกับฉัน ‪เพื่อที่จะฮุบทุกอย่างไป
‪ท่าจะแห้วนะคะ
‪ฉันโตมาในครอบครัวที่โหด
‪ก็เลยตาแหลมมองคนเก่งน่ะ
‪แค่หลอกเอาเงินจากพี่รองของฉัน ‪แล้วจบกันเถอะค่ะ
‪แต่แผนผมพังเพราะยุนเซรีฉลาดเกินไป
‪พวกพี่ชายเธอไม่ฉลาดเท่า ‪ผมเลยได้ทำสิ่งที่พอทำได้
‪โดยเฉพาะพี่รองของเธอ เขาโลภมาก
‪การหลอกล่อคนโลภมาก
‪เป็นสิ่งที่ง่ายที่สุดในโลกเลย
‪ตอนแรก
‪ผมคิดแค่ว่าการแก้แค้นคือการเอาเงิน
‪ที่พ่อผมถูกแย่งไปคืนมา ‪ทั้งต้นทั้งดอก
‪แล้วยังไงคะ
‪พอเอาเงินคืนมาแล้ว ‪ถือว่าได้แก้แค้นก็จริง
‪แต่น่าแปลกที่กลับไม่สบายใจเลย
‪มีแต่ปวดหัว
‪มีคนเคยบอกผมไว้
‪ว่าการแก้แค้นที่สมบูรณ์ ‪คือการที่ผมมีความสุขอย่างแท้จริง
‪ถ้าผมคืนเงินทั้งหมด
‪แล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ‪ไม่มีภาระใดๆ ทั้งสิ้น
‪นั่นถึงเป็นการแก้แค้นที่แท้จริง ‪หรือเปล่าครับ คุณซอดัน
‪ใครบอกคุณแบบนั้นกันคะ
‪ถ้าเขาทำให้เราร้องไห้
‪เราต้องทำให้เขาร้องไห้เป็นสายเลือด ‪ถึงจะเรียกว่าแก้แค้นได้ค่ะ
‪สมเป็นคุณซอดันจริงๆ
‪มาล้มป่วยแบบนี้ ‪แล้วเมื่อไหร่จะแก้แค้นสำเร็จคะ
‪รีบพักเอาแรงแล้วกลับเกาหลีใต้ไป
‪แล้วพังครอบครัวยุนเซรี ‪ให้เละไม่เป็นชิ้นดีไปเลย
‪นี่คุณกำลังบอกให้ผมแก้แค้น ‪หรือคุณจะแก้แค้นเองกันแน่เนี่ย
‪โอ๊ะ
‪อะไรน่ะ เหล้านี่นา
‪เอ๊ะ ไม่ได้นะครับ
‪คุณรีจองฮยอกทำอะไรอยู่คนเดียวคะ
‪ดื่มด้วยกันไหม
‪เอาสิ แต่ฉันขออย่างอื่นนะ ‪ไม่เอาเบียร์
‪ฉันเริ่มเมาแล้ว
‪คุณเมาแล้วเหรอ
‪สุดๆ เลย
‪ค่อยยังชั่ว
‪ค่อยยังชั่วเหรอ
‪ถ้าคุณเมาจริงๆ
‪ผมอยากพูดอะไรหน่อย
‪อะไร พูดอะไรเหรอ
‪จะบอกว่าฉันสวยเหรอ
‪เปล่า
‪เมาอยู่แต่ปฏิเสธเสียงแข็งเชียวนะ
‪งั้นอะไร
‪ผม...
‪ไม่อยากกลับ
‪ผมไม่อยากกลับไป
‪ผมแค่อยากอยู่...
‪ที่นี่กับคุณ
‪เล่นเอาสร่างเมาเลยแฮะ
‪หือ
‪สร่างไม่ได้นะ
‪ยังไม่สร่างค่ะ
‪พูดต่อได้เลย
‪ตอนนี้ฉันเมามาก
‪พอตื่นคงจำอะไรไม่ได้
‪เพราะงั้น...
‪พูดทุกอย่างที่อยากพูดออกมาเถอะ
‪ผมอยาก...
‪แต่งงานกับคุณอยู่ที่นี่
‪มีลูกที่หน้าตาเหมือนคุณ
‪ฉันชอบลูกสาวนะ
‪ผม...
‪ชอบลูกแฝด
‪แฝดเหรอ สร่างเมาอีกรอบเลย
‪ห้ามสร่างนะ
‪รู้แล้วค่ะ
‪พูดต่อสิคะ
‪อยากทำอะไรกับฉันอีก
‪ผมจะเริ่มใหม่อีกครั้ง
‪เล่นเปียโนน่ะ
‪เล่นสิคะ
‪ต้องเล่นให้ได้เลย
‪ฉันจะจัดคอนเสิร์ต ‪ให้คุณรีจองฮยอกเอง
‪ฝีมือระดับคุณแล้ว ‪จัดแสดงที่สถาบันศิลปะ...
‪เดี๋ยวนะ
‪ฉันซื้อสถาบันศิลปะไปเลยดีไหม
‪ฉันว่าฉันซื้อได้นะ
‪คุณเมาจริงๆ ด้วย
‪บอกแล้วไงว่าเมาสุดๆ
‪เหมือนจะไม่สร่างตลอดไปเลย
‪ผมอยากเห็น...
‪เห็นคุณผมหงอกขาว
‪เห็นริ้วรอย
‪เห็นคุณแก่ไปด้วยกัน
‪ตอนนั้นคุณก็คงยังสวยใช่ไหม
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪เพราะว่าฉันจะค่อยๆ แก่ตัวอย่างช้าๆ
‪ถ้าอยากเห็นฉันแก่
‪คุณต้องอยู่ข้างฉันไปนานๆ แล้วล่ะ
‪ก็คงต้องเป็นแบบนั้น
‪ว่าแต่ คุณรีจองฮยอกคะ
‪อยู่ด้วยกันนานๆ ก็เรื่องหนึ่ง
‪แต่คุณคงไปดื่มนอกบ้านไม่ได้แล้วล่ะ
‪หือ
‪พอคุณเมาแล้วยิ่งตรงสเปกฉันเลย
‪ถ้าต้องให้ผู้หญิงคนอื่น ‪เห็นคุณแบบนี้
‪ฉันคงไม่สบายใจจนนอนไม่หลับเลย
‪ต่อจากนี้คุณต้องดื่มเฉพาะที่บ้านนะ
‪เอาแบบนั้นก็ได้
‪เอาแบบนั้นจริงๆ นะคะ
‪สัญญา
‪ประทับตรา
‪ถ่ายเอกสาร เคลือบ
‪ลูกดันจ๋า อรุณสวัสดิ์
‪โอ้มายก๊อด ‪ลูกดันของฉันไปค้างข้างนอกเหรอ
‪โอ๊ย ปวดหัว
‪โอ๊ย
‪เล่นดื่มไปซะหมดขวดเลย
‪แล้วมานอนอยู่ข้างๆ คนชั่วแบบนี้
‪ยังจะหลับลงอีกเหรอ
‪ไม่กลัวอะไรบ้างเลย
‪เลขหมายที่ท่านเรียก...
‪ไม่รับเหรอ
‪มยองซอก
‪อือ ว่าไง
‪ตั้งแต่เกิดมา
‪ฉันไม่เคยรู้สึกว่าแกเป็น ‪นายพลติดดาวเลยสักครั้ง
‪ตอนนี้เป็นโอกาสของแกแล้ว
‪แสดงอำนาจของแกหน่อย
‪หือ ยังไงล่ะ
‪สืบเรื่องสหายอัลมาให้หมด
‪อือ เข้าใจแล้ว
‪ว่าแต่เราควรไปหาเธอสักหน่อยไหมคะ
‪สหายยองแอไม่ออกมาข้างนอกหลายวันแล้ว
‪ไปหาแล้วยังไงต่อ
‪ไปบ้านภรรยา ‪ที่สามีถูกจับตัวไปแบบนั้น
‪เดี๋ยวก็โดนหางเลขด้วยหรอก
‪นั่นสิคะ ไม่รู้ว่าคนอื่นในครอบครัวนั้น
‪จะถูกจับตัวเมื่อไหร่
‪ก็อันตรายอยู่นะคะ
‪แต่ยังไงเธอก็ไม่ออกจากบ้าน ‪มาหลายวันแล้ว
‪ไม่รู้เลยว่าเธอมีฟืน ‪หรือของกินเหลือหรือเปล่า
‪ทุกคนฟังให้ดีนะ
‪ตอนนี้กระทรวงความมั่นคง ‪กำลังจับตาดูอย่างเข้มงวด
‪ถ้าเราไปยุ่งกับบ้านนั้น
‪แล้วโดนจับไปด้วยขึ้นมา
‪ต่อให้ฉันเป็นหัวหน้าราษฎร ‪ก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้นะ
‪เพราะงั้นวางตัวให้ดี
‪- ค่ะ ‪- ค่ะ
‪เตรียมตัวเสร็จหรือยังคะ
‪วันนี้คุณรีจองฮยอกหล่อมากเลย
‪คุณบอกว่าวันนี้มีงานใหญ่นี่
‪มีคนแปลกหน้ามาเยอะ
‪ใช่ค่ะ เพราะงั้นบอดี้การ์ด ‪ต้องไปอยู่ข้างๆ ฉัน...
‪นี่มันนาฬิกานั้นนี่
‪อะไรเหรอ
‪ฉันเคยเล่าให้คุณฟังนี่คะ
‪แต่ที่นั่นมีนาฬิกาผู้ชาย ‪ที่สวยมากๆ อยู่ด้วย
‪ฟังฉันอยู่หรือเปล่าคะ
‪คนที่นี่ไม่คิดจะ ‪ฟังฉันเลยใช่ไหมเนี่ย
‪แต่วันนั้นหลังจากที่ซื้อของขวัญให้คุณ ‪ฉันก็ทำมันหายทันที
‪มันเป็นนาฬิกาวินเทจที่ดูดีมากเลย
‪นี่คือนาฬิกาที่คุณพูดถึงเหรอ
‪ใช่
‪คุณเจอมันที่ไหนคะ
‪ทึ่งเลยนะเนี่ย
‪คุณก็ช่วยผมไว้โดยไม่รู้ตัวเหมือนกัน
‪ฉันเหรอคะ
‪ฉันก็ได้ช่วยคุณ ‪เหมือนที่คุณช่วยฉันไว้เหรอคะ
‪คุณก็ช่วยผมไว้เหมือนกัน
‪(อีกทางเลือกของเซรีส์ชอยส์)
‪(งานเปิดตัวครั้งใหญ่)
‪งานนี้...
‪เป็นโอกาสทองของเราแล้ว ยุนเซรี...
‪ต้องมาที่นี่แน่
‪ถ้าไปแล้วโดนไล่ออกมา ‪เหมือนครั้งก่อนจะทำยังไงครับ
‪เราต้องแปลงโฉมให้เหมือน ‪คนเกาหลีใต้หน่อยไหมครับ
‪(ห้องครัว ห้องอาบน้ำ ‪โฮมแอนด์ลีฟวิ่ง)
‪ฉันไม่ได้พูดต่อหน้าคนเยอะๆ มานาน
‪ตื่นเต้นมากเลยค่ะ
‪ฉันดูเป็นไงบ้างคะ
‪- ดูดีมาก ‪- จริงเหรอ
‪ไม่เห็นจะดูตื่นเต้นตรงไหน
‪ทำใจให้สบายๆ แล้วออกไปพูดเถอะครับ
‪เอาล่ะครับ ทุกท่าน
‪เพื่อเป็นการเริ่มงานเปิดตัว
‪ขอเชิญผู้ที่กลับมา ‪ราวปาฏิหาริย์ของเซรีส์ชอยส์
‪ท่านประธานยุนเซรีครับ
‪เราเตรียมตัวกันมาอย่างยาวนาน
‪สำหรับอินทีเรียชอยส์ของเซรีส์ชอยส์
‪ในที่สุดก็ได้เริ่มต้นสักที
‪ฉันต้องขอบคุณทุกท่าน
‪ที่มาร่วมงานนี้ ‪และฉลองกับฉันนะคะ
‪บริษัทที่ประธานหายตัวไป
‪พวกคุณคงกังวลกันมาก
‪ฉันจะทำงานให้หนักขึ้น...
‪ให้สมกับที่ทำให้พวกคุณกังวลค่ะ
‪เพราะพวกคุณทำให้บริษัทของเรา ‪เติบโตได้ขนาดนี้
‪และมีกำไรมากมาย
‪เพราะงั้นฉันถึงได้ส่งของขวัญ ‪ไปให้ทุกคนค่ะ
‪ตอนนี้เลย
‪โบนัสพิเศษค่ะ
‪ที่ผ่านมาทุกคนเหนื่อยมามากเลยนะคะ
‪เอาล่ะ ตอนนี้เรามาเปิดประตู
‪สู่ธุรกิจใหม่กันดีไหมคะ
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪เราจะตั้งใจทำงานครับ
‪แบบนี้รูปร่างหน้าตาเรา ‪ก็ไม่แพ้ใครแล้ว
‪ระวังแค่คำพูดก็พอครับ
‪มีคำที่เศรษฐีที่นี่ชอบพูดกันครับ
‪"เท่าไร ต้องการเท่าไร"
‪งั้นเหรอ
‪แค่ตื๊อถามราคาก็พองั้นเหรอ
‪ครับ
‪ก็ไม่ยากเท่าไรนะ
‪บุกกันเลย
‪เก้าอี้ตัวนี้ราคาเท่าไรเหรอ
‪ครับ 3,710,000 วอนครับ
‪ถ้าราคานี้รวมโต๊ะ เก้าอี้ยาว ‪และเก้าอี้ตัวเล็กแล้ว
‪ก็สมเหตุสมผลดีนะ
‪ราคานี้แค่เก้าอี้ตัวเดียวครับ
‪งั้นเหรอ
‪ราคาก็ยังเหมาะสมดีนะ
‪ตัวนี้เหลือตัวสุดท้ายแล้ว ‪ยังไงดีครับ
‪คุณจะรับไหมครับ
‪แน่นอนสิๆ
‪แต่ผมอยากเจอประธานที่นี่ก่อน
‪แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะซื้อดีไหม
‪- อะไรนะครับ ‪- ผมมีอะไรจะถาม
‪เกี่ยวกับสินค้าหน่อย
‪ถามผมได้เลยครับ
‪ผมอยากซื้อตัวนี้หน่อย
‪ค่ะ โต๊ะคอนโซลนี้เหรอคะ
‪ไม่ใช่ โต๊ะตัวนี้ต่างหาก
‪โต๊ะนี้เรียกว่าโต๊ะคอนโซลค่ะ ‪คุณลูกค้า
‪ไม่ใช่ ที่ผมหมายถึงคือ...
‪ผมอยากซื้อตัวนี้ ตัวนั้น ‪ตัวนู้น แล้วก็นั่นด้วย
‪ถ้าซื้อหมดนี่ราคาเท่าไรครับ
‪สำหรับพวกเรา เวลาเป็นเงินเป็นทองนะ
‪เราไม่เสียเวลา ‪มาเลือกเฟอร์นิเจอร์หรอก
‪- ใช่ครับ ‪- ใช่ครับ
‪คุณจะซื้อทั้งหมดนี่เหรอคะ
‪ถ้าผมจะซื้อทั้งหมดนี่
‪ไปคุยกับประธานคงเร็วกว่าใช่ไหม
‪ไหนจะต่อรองราคาอีก
‪ไม่ค่ะ คุยกับเราเร็วกว่าค่ะ
‪ลูกค้าตรงนั้นใช่ไหมครับ
‪ค่ะ พวกเขาเอาแต่ ‪บอกว่าจะขอเจอท่านประธาน
‪ฉันว่าพวกเขาแปลกๆ ค่ะ
‪ฉันได้ยินจากสำนักงานใหญ่
‪ว่าไม่นานมานี้ท่านประธาน ‪เกือบถูกสตอล์กเกอร์ทำร้าย
‪- หรือว่า... ‪- ควรบอกรปภ. หรือเปล่า เฮ่ย
‪คุณลูกค้าคะ
‪มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
‪ไม่ต้องช่วยก็ได้ครับ
‪- ฉันได้ยินมา ‪- ให้ตายเถอะ
‪ดูเหมือนปฏิบัติการเรา ‪จะถูกเปิดโปงแล้ว
‪ออกไปจากที่นี่กันเถอะ
‪หือ อะไร ทำไมล่ะ
‪นั่นรปภ. ที่เราเคยเจอนี่ครับ
‪ถ้าเขาแจ้งความพวกเรา...
‪นี่ๆ พวกเราออกจากที่นี่ก่อนเถอะ
‪อึนดง อึนดงล่ะ
‪อึนดงไปไหน ตามหาอึนดงสิ
‪อึนดง
‪ให้ตายเถอะ เจ้านี่ ‪ไปนอนอยู่ตรงนั้นได้ไง ปลุกเขาเร็ว
‪- นี่ๆ ตื่นเร็ว ‪- เจ้าหมอนั่น
‪เราจะถูกจับแล้วนะ
‪รีบออกมาเร็ว
‪ออกมานะ
‪นี่ อึนดง
‪- ลุกขึ้นมา ‪- เฮ้ย
‪อึนดง พวกเราจะถูกจับแล้วนะ
‪ออกมาเร็ว ออกมา
‪เราจะถูกจับได้นะ
‪ออกมา
‪ไปกันเถอะ
‪ไปกัน
‪ไปกันเถอะ อึนดง เร็วเข้า
‪ทางนั้นๆ
‪คุณลูกค้าครับ คุณลูกค้า
‪คุณลูกค้าครับๆ
‪คุณลูกค้าครับ รองเท้าครับ
‪คุณลืมรองเท้า ให้ตายเถอะ
‪เขาไม่ตามมาแล้วครับ
‪สมแล้ว พวกเขาจับไต๋พวกเราได้เร็วจริงๆ
‪เขาจำเราได้ในพริบตาเดียว ‪แล้ววิ่งตามแบบนี้ได้ยังไงกัน
‪นั่นสิครับ
‪ผมกลัวเกือบตายเพราะเจ้าอึนดง...
‪รองเท้านายไปไหนล่ะ
‪อ๋อ เมื่อกี้ผมรีบวิ่งออกมา ‪เลยลืมไว้...
‪ยังไงก็เถอะ ลืมไว้ได้ไงเนี่ย ‪อากาศหนาวแบบนี้
‪นั่งลงก่อน
‪แล้วทำอีท่าไหนไปนอนอยู่ตรงนั้น
‪เราไปเพื่อนอนหรือไง
‪ผมขอโทษครับ
‪ผมเพิ่งเคยเห็น...
‪เตียงที่ดูนุ่มสบายเป็นครั้งแรก ‪เลยเผลอหลับไป
‪ช่างเถอะ พอได้แล้ว
‪เขาไม่ได้นอนเพราะอยากนอนสักหน่อย
‪เขาก็แค่เหนื่อยน่ะ
‪- ใส่รองเท้านี่ไป ‪- ไม่ครับ ผมไม่เป็นไรครับ
‪ไอ้เจ้านี่
‪เกิดเดินเท้าเปล่า ‪ไปเหยียบอะไรเข้าล่ะ
‪เราไปโรงพยาบาลไม่ได้นะ จะทำยังไง
‪ใส่ซะ
‪ขอโทษครับ
‪สหายผู้กอง
‪ทำไมพวกนายถึงได้
‪ถ่อมาถึงที่นี่
‪พวกนายมานี่ได้ยังไง
‪- สหายผู้กอง ‪- สหายผู้กองครับ
‪เห็นบอดี้การ์ดฉันไหมคะ
‪เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลยนะครับ
‪เจ้าหมอนั่น แค่คุ้มครอง ‪ท่านประธานยังบกพร่อง
‪หายไปไหนของเขาเนี่ย
‪ผมจะต่อว่าเขาให้เองครับ
‪ไม่จำเป็นค่ะ
‪เซรี ยัยน้องคนนี้ ‪ถ้ามีเรื่องใหญ่ขนาดนั้น
‪ก็ต้องบอกพี่ใหญ่คนนี้สิ
‪เราเสียใจจริงๆ นะ
‪ครอบครัวเดียวกันแท้ๆ
‪ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าพูดเรื่องอะไรกัน ‪ตอนนี้ฉันยุ่งอยู่
‪เกาหลีเหนือไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ
‪จริงหรือเปล่าที่เจ้าเซฮยอง ‪กีดกันไม่ให้เธอกลับมาจากที่นั่น
‪จะถามไปทำไมคะ ก็ต้องแหงอยู่แล้ว
‪หน้าเนื้อใจเสือจริงๆ
‪พี่ไปได้ยินเรื่องนั้นจากไหน
‪เรื่องนั้นมันสำคัญที่ไหนกัน
‪สิ่งสำคัญคือตอนนี้ ‪เราต้องอยู่ฝั่งเดียวกันแล้ว
‪เล่นสองรุมหนึ่งให้แตกหักกันไปเลย ‪ฝั่งยุนเซฮยองน่ะ
‪พี่มาเพื่อพูดเรื่องนี้เหรอ
‪เซรี ฟังให้ดีนะ
‪แม่เลือกแล้วว่าจะหนุนหลังฉัน
‪เพราะงั้นเธอก็มาอยู่กับฉันซะ
‪แล้วเลิกบล็อกเบอร์พี่ชายเธอสักที
‪งั้นเหรอ
‪ถ้างั้นพี่กับแม่ผนึกกำลังกัน
‪เตะพี่เซฮยองออกไป
‪แล้วมาดันฉันขึ้นแทนดีไหม
‪ตำแหน่งนั้นเป็นของฉันมาก่อนนี่
‪เธอ...
‪ฉันยอมทิ้งสิทธิ์ที่พึงได้ ‪ในฐานะลูกชายคนโต
‪มาถกปัญหากับเธอซึ่งหน้าแบบนี้
‪ยังคิดถึงแต่ตัวเองอีก
‪งั้นบอกมา ‪ว่าพี่ได้ยินเรื่องเมื่อกี้มาจากใคร
‪พูดไปเลยค่ะ ที่รัก
‪เขาชื่อผู้จัดการโอ
‪เป็นคนที่เคยช่วยเหลือกูซึงจุน
‪ฉันรู้ว่าเขาชอบแอบนัดพบ ‪กับเซฮยองบ่อยๆ
‪ก็เลยไปเค้นคำตอบจากเขา
‪แต่เขาก็ค่อนข้างน่าสงสัยนะ
‪เขาเพิ่งซื้ออะพาร์ตเมนต์ขนาด ‪50 พยองที่คังนัมโดยไม่กู้เงินเลย
‪เห็นได้ชัดว่าใครให้เงินเขา
‪ใครเป็นคนให้ และให้ทำไม
‪พี่รู้เมื่อไหร่ก็ติดต่อมานะ
‪- ฉันเหรอ ‪- ใช่ พี่นั่นแหละ
‪ฉันยุ่งอยู่ ขอตัวก่อนนะ
‪ยัยนั่นเป็นใครถึงได้มาสั่งผม
‪แต่ที่รักคะ เธอบอกว่า ‪รู้เมื่อไหร่ให้ติดต่อเธอนะ
‪ใช่ไหม
‪แปลว่าเธอจะเลิกบล็อกเบอร์ไง
‪แปลว่าเธออยู่ข้างเดียวกับเราแล้ว
‪งั้นเหรอ
‪เก่งมากเลยที่รัก ทำดีมาก
‪(ยองริมเฟอร์นิเจอร์และตกแต่งภายใน)
‪(บริษัทอุตสาหกรรมยองริม)
‪คุณรีจองฮยอก ตอนนี้คุณอยู่ไหนคะ
‪อะไรนะคะ
‪สหายเซรี
‪พระเจ้า นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪เป็นไปได้ยังไงเนี่ย
‪พวกนายไม่ควรมาอยู่ที่นี่นะ
‪เราคิดถึงคุณครับ
‪ยัยแม่หญิง มาเจอกันที่นี่ ‪แทบจำไม่ได้เลยนะ
‪พโยชีซูก็รีบมานี่เลย
‪ทำอะไรเนี่ย น่าอายจะตาย
‪คุณควังบอมก็รีบมาสิคะ
‪ไม่เจอกันหน่อยเดียว ‪หล่อขึ้นอีกนะเนี่ย
‪ทุกคนแข็งแรงดีใช่ไหม
‪- ครับ ‪- แน่นอน
‪ฉันคิดถึงพวกนายจริงๆ
‪- ผมก็ด้วย ‪- เราก็คิดถึงครับ
‪- จริงเหรอ ‪- ฉันไม่คิดถึงเลยสักนิด
‪แล้วทำไมนายทำผมแบบนี้
‪- เอาจริงสิ ‪- คนอื่นออกจะชอบ
‪ให้ตายสิ
‪เอาล่ะๆ
‪เอาล่ะ ไว้ค่อยระบาย ‪ความในใจกันทีหลังนะ
‪อ๋อ เขาคนนี้...
‪ผมชื่อจองมันบกครับ
‪ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ
‪เราเจอกันที่หมู่บ้านหลายครั้ง
‪และผมก็ได้ยินเสียงคุณบ่อยๆ
‪คุณรู้จักฉันเหรอคะ
‪ครับ ‪คุณเป็นเจ้าหญิงช่างเลือกใช่ไหมครับ
‪พวกนายบอกเขาเหรอ
‪รู้จักสำนวนที่ว่า
‪"กำแพงมีหูประตูมีช่อง" รึเปล่า
‪เขาคนนี้เป็นทั้งกำแพงและประตู
‪นี่บ้านฉันเอง
‪- นี่มัน... ‪- ว้าว
‪กลอนประตูประเทศทุนนิยมนี่ ‪แปลกประหลาดจริงๆ
‪เท่ดีออก ทำไมพูดแบบนั้นครับ
‪ว้าว
‪อย่าหลงระเริงไปกับของทันสมัยนะ
‪ทุกคนเข้ามาสิคะ
‪พระเจ้า
‪คุณทำอะไรคะ
‪ผมกลัวว่าจะมีเครื่องดักฟังน่ะครับ
‪ที่นี่ไม่มีหรอกค่ะ
‪เธอจะไปรู้ได้ยังไง
‪ไม่ใช่บ้านเธอสักหน่อย
‪พูดอะไรเนี่ย
‪ถ้านี่ไม่ใช่บ้านฉัน แล้วบ้านใคร
‪จะบอกว่าเธออยู่บ้านกว้างๆ ‪แบบนี้คนเดียวงั้นเหรอ
‪มีห้องกี่ห้องกัน
‪มีห้าห้อง ฉันใช้คนเดียวหมดเลย
‪ใช้ห้าห้องคนเดียวเนี่ยนะ
‪- ใช้ทำอะไรบ้าง ‪- ก็มีห้องนอน ห้องอ่านหนังสือ
‪อีกสองห้องไว้ออกกำลังกายกับรับแขก
‪และที่เหลือปล่อยว่างไว้เฉยๆ ‪พอใจหรือยัง
‪ก็ได้ๆ ฉันยอมรับในความปากไวของเธอ
‪น้ำอุ่นออกมาตลอดแบบนี้
‪ยิ่งเห็นยิ่งทึ่งนะครับ
‪ผมทึ่งที่มีไฟแบบนี้มากเลยครับ
‪ไม่มีเตาผิง ‪แต่พื้นอุ่นแบบนี้ก็น่าทึ่ง
‪- ใช่เลยครับ ‪- นั่นสิ
‪โอ้โฮ ที่นี่น่าทึ่งจริงๆ เลย
‪แม่ครับ
‪ทำไมลูก...
‪ลูกตั้งโต๊ะอาหารได้ยังไง
‪ทานหน่อยสิครับ จะได้มีแรง
‪ได้สิ
‪ไม่ใช่ว่าฟ้าจะถล่มซะหน่อย
‪กินกันเถอะ
‪แม่ครับ
‪พวกเราต้องออกจาก ‪หมู่บ้านทหารนี้เหรอครับ
‪อย่าพูดแบบนั้น
‪ยังไม่ได้ข้อสรุปว่าพ่อจะเป็นยังไง
‪แล้วทำไมแม่ถึงไม่ให้ผม ‪ออกไปเล่นกับสหายคนอื่นล่ะครับ
‪ลูกอยู่ตรงนี้ อย่าไปไหนนะ
‪- ใครคะ ‪- สหายยองแอ
‪มาที่นี่ทำไม
‪ฉันเอาของมาให้คุณทานค่ะ
‪จริงๆ เลย
‪เอามาให้เพราะกลัวฉัน ‪ไม่มีอะไรกินเหรอ
‪ฉันไม่เป็นไร เธอกลับไปเถอะ
‪แต่ถึงยังไง...
‪สหายยองแอ
‪คุณชอบขนมปังอบใช่ไหมคะ
‪ทานนี่หน่อย...
‪มาตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เมื่อกี้
‪จริงๆ เลย ‪พวกเธอไม่กลัวบ้างเลยหรือไง
‪อย่ามาบ้านฉัน ‪ให้ตัวเองต้องเดือดร้อนสิ
‪รีบไปได้แล้ว
‪ต้องทานอะไรด้วยนะคะ
‪จะได้สู้ต่อได้ไงคะ
‪ใช่แล้วค่ะ
‪พวกเธอไม่ฟังฉันเลยหรือไง
‪ไม่ได้ยินที่ฉันบอกให้กลับไปเหรอ
‪รีบกลับไปได้แล้ว
‪ไปซะ กลับไปเลย
‪สหายยองแอ
‪คุณออกมาพอดีเลยนะคะ
‪สหายยองแอ ‪ฉันกลัวว่าบ้านคุณจะไม่มีฟืน
‪เลยเอามาให้ค่ะ
‪ต้องให้ห้องอบอุ่น
‪ร่างกายจะได้...
‪จริงๆ เลย ไม่ฟังกันบ้างเลยสินะ
‪ก็บอกว่าที่นี่อันตรายไง
‪อันตรายนะ รีบกลับไปได้แล้ว
‪สหายยองแอคะ
‪เข้มแข็งไว้นะคะ
‪- อย่าร้องเลยค่ะ ‪- อย่าร้องไห้เลยนะคะ
‪- สหายยองแอ ‪- อย่าร้องไห้นะคะ
‪อย่าร้องไห้เลยนะคะ
‪ทุกคน ทานเยอะๆ นะ
‪นี่ พโยชีซู อร่อยไหม
‪เธอเห็นว่าฉันกินเพราะอร่อยเหรอ
‪- งั้นอะไร ‪- เหมือนที่ยัยแม่หญิงอย่างเธอ
‪ไปกินล้างกินผลาญโกดังสหายผู้กอง
‪ฉันวางแผนว่าจะกินของ ‪ในโกดังอาหารเธอให้เกลี้ยง
‪ฉันจะทำให้เธอกลายเป็นขอทานเลย
‪ได้สิ เชิญทำตามแผนของนายได้เลย
‪ถ้าอยากกินของของฉันจนเกลี้ยง
‪นายคงต้องกินวัวทั้งประเทศแล้วล่ะ
‪เธอนี่ขี้โม้ไม่เลิกจริงๆ นะ
‪ฉันไม่ได้โม้นะยะ
‪สหายผู้กอง ทำไมไม่ทานล่ะครับ
‪กินเยอะๆ นะ
‪ทุกคนต้องลำบากแค่ไหนเพื่อมาที่นี่
‪แค่คิดก็รู้สึกหนักอึ้งในใจแล้ว
‪ขอโทษที่พูดแทรกนะครับ
‪พวกเราลำบาก แต่ทำไม...
‪คุณถึงเอาเนื้อไปวาง ‪บนข้าวยัยแม่หญิงล่ะครับ
‪นายก็คีบกินเองสิ
‪ต้องตามใจคนย่างให้สิ
‪ที่เกาหลีใต้จะเรียก ‪คนประเภทสหายผู้กอง
‪ว่าแบบนี้ครับ
‪"หนุ่มนักรัก"
‪จูมอกนี่ รู้ทุกเรื่องจริงๆ เลยนะ
‪นักรักเหรอครับ
‪เหมือนนักต้มตุ๋น ‪นักพนันอะไรแบบนั้นเหรอ
‪จะพูดแบบนั้นก็ได้เพราะคนพวกนี้ ‪ถูกตั้งชื่อตามสิ่งที่พวกเขาทำอย่างเชี่ยวชาญ
‪นั่นสิ ที่ข้ามชายแดนมาเพราะผู้หญิง
‪ก็ถือเป็นการกระทำบ้าระห่ำ ‪ที่ต้องบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์แล้ว
‪ไม่ใช่แบบนั้นนะ
‪เมื่อกี้ฉันอธิบายสถานการณ์ ‪ให้ฟังอย่างมีเหตุผลแล้วนี่
‪ใช่แล้วครับ
‪เรื่องนี้ไม่มีใครเอาชนะ ‪สหายผู้กองได้อีกแล้วครับ
‪ที่หนึ่งเลยครับ ที่หนึ่ง
‪ก็จริง
‪ที่หนึ่งเลยครับ แบบนี้เหรอ
‪- กินอีกสิ ‪- ผมอิ่มแล้ว
‪สหายผู้กอง
‪เราไม่มีเวลาแล้วนะครับ
‪พ่อสหายขอร้องพวกเรามา
‪ว่าถ้าเราเจอคุณ ให้พาคุณกลับไปทันที
‪ทันทีที่การแข่งขันกีฬาทหารจบ
‪เราต้องไปจากที่นี่ครับ
‪สหายอธิบดีขอร้องพวกเรา
‪ว่าต้องกลับไปกันอย่างปลอดภัยครับ
‪คุณไม่ได้ยินที่ผมอธิบายไปเหรอ
‪ถ้าเกิดโชชอลกัง
‪ลักพาตัวยุนเซรีไปประเทศเรา
‪เขาอาจทำร้ายพ่อผมและผมได้
‪โชชอลกังที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน
‪เมื่อไหร่ถึงจะจับตัวได้ล่ะครับ
‪ตอนนี้เรื่องสหายผู้กอง ‪เร่งรีบกว่านะครับ
‪สหายยุนเซรี
‪เป็นคนชั้นสูงที่นี่ ‪มีคนปกป้องมากมาย
‪คงไม่เป็นไรหรอกครับ
‪สำนวนชาวยิวว่าไว้ว่าคนร่ำรวย...
‪ไม่มีลูก มีแต่ผู้รับมรดก
‪ถ้าไม่มีส่วนแบ่งตัวเองมาเอี่ยว ‪ก็คงไม่มีใครมากินข้าวด้วยเลยสินะ
‪ไม่มีซุปอย่างอื่นเหรอ
‪วันนี้วันเกิดเซรีนะคะ
‪คุณใส่ใจวันเกิดเซรีตั้งแต่เมื่อไหร่
‪คุณรู้เรื่องใช่ไหมคะ
‪อะไร
‪ที่เซรีไปอยู่เกาหลีเหนือมา
‪นี่คุณ
‪คุณไม่ได้ไปดูงานต่างประเทศ
‪แต่ไปจัดการเรื่องนี้มาใช่ไหมคะ
‪(ชื่อ: ยุนเซรี)
‪(ที่อยู่: คังนัม โซล)
‪(ความสัมพันธ์: บิดา)
‪คุณได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน
‪ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันคะ
‪กลัวว่าฉัน...
‪จะเอาเรื่องนั้นมาเป็นจุดอ่อน ‪เพื่อกลั่นแกล้งลูกสาวคุณเหรอ
‪ผมก็ปฏิเสธได้ไม่เต็มปากหรอก
‪แต่คุณรู้ไหมคะ
‪ว่าเซฮยองรู้ว่าเซรีอยู่ที่นั่น
‪และใช้คนเพื่อขัดขวางไม่ให้เธอกลับมา
‪นี่คือเซรีหมายเลขหนึ่งๆ
‪ตำรวจที่สถานีบอกพวกเรามา
‪ว่าพี่ชายเธอไปบอกว่า ‪นี่ไม่ใช่เสียงท่านประธาน
‪และปฏิเสธที่จะ ‪วิเคราะห์เสียงด้วยครับ
‪หลังจากมีข่าวเซรีออกไป ‪ก็มีคนแจ้งเข้ามาหลายสิบสายเลยครับ
‪ว่าเห็นเซรีที่ไหนสักแห่ง
‪มีคลิปวิดีโอ มีไฟล์เสียง
‪ผมสงสัยเลยลองตรวจสอบดู
‪แต่เป็นของปลอมทั้งหมด อันนี้ก็ด้วย
‪เขาปลอมขึ้นครับ
‪- ไม่ใช่นะครับ ‪- ไม่ใช่ครับ
‪พนักงานที่ใกล้ชิดเซรี ‪คงเอาไฟล์เสียงเซรีให้
‪ส่วนคนดูแลประกันของเซรี ‪คงพยายามหาทางเอาตัวรอด
‪เลยแต่งเรื่องขึ้นมาครับ
‪- ไม่ใช่แบบนั้นนะครับท่าน ‪- พ่อครับ
‪พ่อจะเชื่อคำพูดคนที่พ่อเพิ่งเคยเจอ
‪หรือจะเชื่อลูกชายพ่อครับ
‪คุณพูดเรื่องจริงหรือเปล่า
‪เซฮยองขัดขวางเซรีจริงๆ ใช่ไหม
‪คุณจะออกไปแล้วเหรอ
‪ฉันมีประชุมตอนเช้าค่ะ
‪คนอื่นยังนอนอยู่ใช่ไหมคะ
‪พวกเขาน่าจะเหนื่อย
‪วันนี้คุณรีจองฮยอก ‪อยู่กับพวกพลทหารเถอะค่ะ
‪- ผมมีเรื่องจะบอก... ‪- จริงสิ
‪แผลคุณหายดีหรือยังคะ
‪หายดีแล้ว
‪ไม่ได้เป็นแผลใหญ่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
‪อย่างนี้เอง ค่อยยังชั่วหน่อย
‪คุณรีจองฮยอกรักษาสัญญาสินะ
‪คุณอยู่ที่นี่จนแผลหายดีนี่
‪ไม่หายไปไหน
‪ตอนนี้ถึงจู่ๆ คุณจะจากไป
‪ฉันก็จะพยายามไม่ตกใจ
‪จะไม่เสียใจ
‪และจะไม่รอคอยคุณ
‪ไม่ต้องห่วงนะคะ
‪ฉันไปนะคะ
‪นี่เป็นแบบที่เราจะเปิดตัว ‪ในซีซั่นนี้ครับ
‪ทั้งเสื้อแจ็กเกตหนัง ‪และเครื่องประดับโลหะ
‪สื่อถึงแฟชั่นร็อกที่ดูดิบเถื่อน...
‪มีเรื่องอะไรคะ
‪พอดีหนูต้องออกไปข้างนอก
‪เจอเซจุนมาใช่ไหม
‪ฉันคิดว่าเธอคงได้ยินแล้ว
‪เรื่องอะไรคะ
‪เรื่องที่เซฮยองทำ
‪เซรี ฟังให้ดีนะ
‪แม่เลือกแล้วว่าจะหนุนฉัน
‪ฉันปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้
‪เพราะงั้น...
‪เพื่อหนูเหรอคะ
‪หรือเพื่อลูกชายคนโตของแม่กันแน่
‪- เซรี ‪- เอาให้ชัดนะคะ
‪เผื่อใครมาได้ยินเข้า
‪จะเผลอคิดว่าแม่เป็นแม่ของหนูจริงๆ
‪ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร เธอก็คงไม่เชื่อ
‪แต่ไม่ใช่แบบนั้นนะ
‪ค่ะ หนูไม่เชื่อค่ะ
‪แม่ไม่เคยมาหาหนู
‪เซรี
‪เดี๋ยวแม่ไปซื้ออะไรอุ่นๆ มาให้ ‪รออยู่ตรงนี้นะ
‪ค่ะ
‪แม่คะ
‪หลับไม่ได้นะ
‪เดี๋ยวแม่ก็มา
‪นับถึงร้อย เดี๋ยวแม่ก็มา
‪หนึ่ง
‪สอง
‪สาม
‪สี่
‪เก้าสิบแปด
‪เก้าสิบเก้า
‪หนึ่ง
‪สอง
‪สาม
‪สี่
‪ตั้งแต่วันนั้น
‪ทะเลในคืนเหน็บหนาว ‪ก็ฝังอยู่ในจิตใจของหนู
‪- หนูจ๋า ตั้งสติหน่อย หนู ‪- และทะเลนั้น...
‪ก็ไม่เคยเช้าเลย
‪ไม่ว่าจะนับเลขถึงเท่าไร
‪พระอาทิตย์ก็ไม่ขึ้นเลย
‪และแม่ก็ไม่กลับมา
‪หลังจากวันนั้น หนูก็คิดทุกวัน
‪ทำไมหนูต้องเกิดมา
‪ทำให้ชีวิตแม่ต้องตกนรกด้วยนะ
‪ถ้าหนูไม่เกิดมา ก็คงดีกว่านี้
‪หนูรู้สึกผิด...
‪ที่มีชีวิตอยู่
‪จริงสิ
‪เธอ...
‪คงไม่เชื่อที่ฉันพูด
‪ต่อไปอย่ามาหาหนูในวันเกิดอีกนะคะ
‪เพราะมันเลวร้ายที่สุด
‪ครับ สำหรับผมนั้น
‪เวลาที่ได้เชื่อมโยง ‪คนที่มีความต้องการตรงกัน
‪ผมจะรู้สึกเหมือนว่ามันเป็น ‪ความภาคภูมิใจอย่างหนึ่งเลยครับ
‪พวกเรามีความต้องการตรงกันเหรอ
‪แน่นอนสิครับ
‪เท่าที่ผมดู ‪สิ่งที่ทุกคนที่อยู่ตรงนี้ต้องการ...
‪ดูแตกต่างแต่ก็เหมือนกันครับ
‪คุณสองคนอยากให้
‪คุณยุนเซรีไปจากที่นี่
‪และเขาคนนี้อยาก...
‪ได้ตัวคุณยุนเซรี
‪ที่บอกว่าอยากได้ตัวเซรี
‪คุณจะทำอะไรกันแน่
‪คุณจะพาเธอกลับไปเกาหลีเหนือเหรอ
‪ต้องรู้ถึงขั้นนั้นด้วยเหรอครับ
‪แค่ไม่ต้องเห็นยุนเซรี ‪ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ทำไมเขาพูดแบบนี้
‪ก็ต้องรู้สิ จะให้ไม่รู้เหรอ
‪พาเธอไปแล้ว
‪จะปลอดภัยหรือเปล่า
‪ผมต้องพายุนเซรีไปฝั่งเหนือ
‪เพื่อพิสูจน์บางอย่าง
‪ผมสูญเสียไปเยอะเพราะผู้หญิงคนนั้น
‪ต้องเอาทุกอย่างคืนมาให้ได้
‪แต่หลังจากนั้น
‪ผมก็ไม่อาจรับประกันชีวิตเธอ
‪เราต่างต้องการแบบนั้นนี่
‪ได้กำจัดปัญหาที่จะเกิดในอนาคตด้วย
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪กำจัดงั้นเหรอ
‪เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่แล้ว
‪ผู้ชายคนนี้อันตราย
‪ผู้จัดการโอ ‪คุณอยากทำชีวิตผมพังงั้นเหรอ
‪ทำไมถึงพาผมมาเจอคนแบบนี้
‪เอาเป็นว่าเราไม่เคยเจอกันนะครับ
‪ผมจะไม่เจอเขาอีก
‪เดี๋ยวครับ ท่านประธาน
‪ท่านประธานครับ
‪ว่าแต่
‪ถ้าทำตามแผน
‪คุณคงต้องใช้เงินเยอะเลยสินะคะ
‪และคงต้องการข้อมูลเยอะด้วย
‪คุณรู้ที่อยู่บ้านยุนเซรีหรือเปล่าคะ
‪ถ้างั้น...
‪จนกว่าแผลจะหายดี อย่าเพิ่งไปไหนนะคะ
‪แค่จนกว่าแผลจะหายดี
‪สัญญากับฉันแค่นั้นพอ
‪หลังจากแผลหายดีแล้ว
‪ต่อให้วันหนึ่งคุณจากไปปุบปับ
‪ฉันก็จะไม่ว่าอะไร
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪คุณรีจองฮยอก
‪ไปแล้วเหรอ
‪คุณไปแล้วเหรอ
‪ไปแล้วเหรอ
‪ไหนนายว่าที่เกาหลีใต้ทำแบบนี้ไง
‪ทำแบบนี้แล้วเขาดูชอบกันออก
‪สหายเซรี วันนี้วันเกิดคุณใช่ไหม
‪สุขสันต์วันเกิดนะครับ
‪สุขสันต์วันเกิดครับ
‪ยัยแม่หญิง...
‪ยุนเซรี
‪อย่าเข้ามานะคะ
‪ตอนนี้หน้าตาฉันดูไม่ได้
‪ผมขอโทษ
‪ที่ทำให้คุณตกใจในวันดีๆ แบบนี้
‪ไม่ใช่แบบนั้น
‪ฉันไม่ได้ตกใจ
‪ฉันแค่กลัว
‪ว่าต่อไปวันเกิดฉัน...
‪คงคิดถึงแต่วันนี้
‪แล้วจดจำว่าเป็นวันที่ดี
‪ฉันบอกว่าอย่าเข้ามาไงคะ
‪ฉันไม่อยากให้คุณเห็นฉันในสภาพนี้
‪ปีหน้า
‪ปีต่อไป
‪และปีถัดจากนั้นอีก
‪ก็จะเป็นวันที่ดีครับ
‪เพราะผมจะคิดถึงคุณแบบนี้
‪ขอบคุณที่ทำให้ยุนเซรีเกิดมา
‪ขอบคุณที่...
‪ให้คนที่ผมรักยังมีชีวิตอยู่
‪เพราะฉะนั้นในวันข้างหน้า
‪วันเกิดคุณก็จะยังเป็นวันที่ดีครับ
‪(พ่ายแพ้)
‪ฝากไว้ก่อนเถอะ มานะบากบั่น
‪วันนี้วันที่ 2 กุมภาพันธ์
‪วันเกิดของฉัน
‪และ...
‪ที่นี่...
‪บนสะพานซิกริซวิล
‪ฉันไม่เสียใจค่ะ
‪พ่อ
‪พี่ใหญ่
‪พี่รอง
‪แล้วก็แม่คะ
‪หนูจะจากไปที่แสนไกลจริงๆ
‪แต่ก็อย่าอยู่อย่างมีความสุขกันมากนะ
‪ช่วยคิดถึงหนู...
‪เป็นครั้งคราวด้วยนะคะ
‪- ขอโทษนะครับ ‪- แม่จ๋า
‪ช่วยถ่ายรูปให้เราหน่อยได้ไหมครับ
‪โอเคค่ะ เอากล้องมาสิคะ
‪แต่ว่าที่นี่น่ากลัวนะคะ
‪ต้องถ่ายที่นี่ด้วยเหรอ
‪เสียดายผู้ชายจัง
‪บอกแล้วไง
‪ว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
‪แต่เป็นพรหมลิขิต
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪คุณจะออกไปไหนคะ
‪อ๋อ
‪คือผมต้องไปพบใครบางคนน่ะ
‪ก็แค่กิ๊กเองค่ะ
‪ตายแล้ว ฮยอกจ๋าหึงเหรอคะ
‪คุณดันไม่ได้บอกว่า ‪จะค้างข้างนอกเหรอครับ
‪เราไม่ได้เป็นแบบที่แม่คิดนะคะ
‪ผมคนเดียวครับ ผมชอบคุณดันข้างเดียว
‪ตอบคำถามผมมาก็พอ
‪หมายความว่าผมจะเอาตัวเธอไป ‪หรือกำจัดเธอก็แล้วแต่ผมงั้นเหรอ
‪เรากำลังจะบอกลากันอีกครั้ง ‪เหมือนที่ทำทุกครั้งสินะคะ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪ฉันจะจดจำคุณไว้ค่ะ