NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIONE POSTACI, ORGANIZACJE ORAZ WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE
Mówiłam, żebyś nie podchodził.
Nie chcę, byś mnie zobaczył.
Przyszły rok,
kolejny też,
następny znowu.
Wszystkie będą dobre.
Bo będę o tobie myślał.
Będę wdzięczny, że ktoś taki istnieje.
Będę wdzięczny,
że ukochana mi osoba żyje.
Dlatego twoje urodziny
zawsze będą dobrym dniem.
Myślałam, że wyjechałeś.
Zamierzasz tak płakać, kiedy już wyjadę?
Płacz nigdy nie jest zamierzony.
On po prostu przychodzi.
Nie chcę, żebyś płakała sama.
Teraz się wypłakałam. Później nie będę.
To taka szczepionka.
Usłyszałam coś
przez przypadek.
Wystarczy tego.
Nie utrudniaj tacie życia.
Wróć do niego.
Zajmę się tą sprawą.
Jest coś, co nazywają syndromem Bambiego.
Kiedy jakiś młody jelonek
spotyka w lesie ludzi.
Ludzie go głaszczą, rozpływają się nad jego puszystym futerkiem,
ale gdy już sobie pójdą...
ten mały jelonek
nie może wrócić do rodziny.
Z powodu zapachu
tych ludzi na swoim ciele.
Jelenia rodzina
odrzuca go.
A taki porzucony jelonek...
w końcu umiera.
Martwisz się,
że niedługo i mnie porzuci
moja rodzina?
Potrafię obronić się sama.
Zaufaj mi.
Jestem u siebie,
wykorzystam swoją pozycję, ludzi, pieniądze i wszystko, co się da.
Cho Cheol Gang...
Nie.
Żaden człowiek.
Nikt mnie nie pokona.
Zaufaj mi...
i wróć do siebie, Jeong Hyeok.
Do swojego świata.
Czy ona nie płakała po raz pierwszy?
Chyba tak.
Nawet na linii demarkacyjnej nie uroniła łzy.
Ani na łodzi, kiedy ich złapali.
Ani wtedy, gdy miała odlecieć.
Też nie płakała.
Co ty, wszystko podsłuchiwałeś?
Dlaczego nie wracają?
Mam nadzieję, że oni wezmą nogi za pas i uciekną!
Nawet tak nie mów.
Światowe Wojskowe Igrzyska Sportowe zaraz się kończą.
Musimy zawczasu zdążyć wrócić do domu.
Przepraszam.
Nawet nie drgnęła, jak jej wygrażałem, że ją zakopię.
A teraz nagle płacze.
Niczego nie rozumiem.
Wyjdę na chwilę.
- Co robicie na zewnątrz? - Martwiłem się.
Nic pani nie jest?
Wszystko dobrze.
- Chodźmy. - Oczywiście.
Wszyscy się martwią i czekają.
Wystraszyliście mnie, bo się tego nie spodziewałam.
- Przepraszamy. - Nie ma za co.
Martwiliście się o mnie?
Gdzie tam, kto by się martwił?
Po tobie wiele się nie spodziewałam.
A kto wybrał tort?
Skąd wzięliście taki staromodny tort?
- Trzeba zapalić świeczki. - Jasne.
Widziałem w takim serialu.
Pierwszy raz w ogóle to robię.
Przydałoby się wyłączyć światło.
Dobra.
Zaczynamy.
- Sto lat, sto lat - Sto lat, sto lat
- Przyjmij te kwiaty - Przyjmij te kwiaty
- Sto lat, sto lat - Sto lat, sto lat
Jeszcze raz!
- Sto lat, sto lat - Sto lat, sto lat
- Przyjmij życzenia - Przyjmij życzenia
- Sto lat, sto lat - Sto lat, sto lat
- Sto lat. - Wszystkiego najlepszego.
Nigdy nie myślałam, że usłyszę północnokoreańskie „Sto lat”.
A wiecie, że zanim zdmuchnie się świeczki,
to trzeba pomyśleć życzenie?
Nie wiecie?
Tylu rzeczy was uczę.
No dobra. Zamknijcie oczy.
Pomyślcie o tym, czego pragniecie najmocniej.
Potem trzeba zdmuchnąć świeczki
i życzenie zostanie spełnione.
Pomyśleliście już?
No to zdmuchujemy.
Raz, dwa i trzy.
Wszystkiego najlepszego.
- Sto lat. - Dziękuję.
- Sto lat. - Sto lat.
Dziękuję wam.
ODCINEK 13
Proszę.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Gdzie tam.
Co cię sprowadza?
O co chodzi?
Masz coś dla mnie?
Prezent urodzinowy?
Prezent, tak,
ale to nic wielkiego.
Bez różnicy. Pokaż.
Muszę najpierw powiedzieć,
że to taki zwykły prezent.
Nie musisz nadawać mu specjalnego znaczenia.
Dobra, nie będę.
Musiałem coś przygotować na twoje urodziny.
Miałem trochę wolnego czasu,
no i kupiłem to.
Chociaż kiedy to kupowałem, za bardzo nie myślałem, więc...
Jeżeli ci nie pasuje,
to możesz zastawić w lombardzie.
Czy ty się pocisz?
Gorąco tu jest.
Daj mi już. No co, pierwszy raz dajesz kobiecie prezent?
Po co ten stres?
To pierścionek.
Na pewno będzie pasować.
Idealnie pasuje na kciuk.
Wzięłaś mój.
Co?
Czy to obrączki dla par?
Pierwszy raz dostajesz prezent?
Trzeba było poczekać, a nie od razu zabierać,
tobym ci włożył na palec.
Boże.
Z nikim wcześniej się nie spotykałeś?
To chyba nieprawda.
Powiedz mi.
Gdzieś ty się tego nauczył?
Skąd wiesz, co lubią kobiety?
Daj.
Teraz ja.
Dziękuję.
Nigdy nie widziałam piękniejszego pierścionka.
Nigdy w życiu go nie zdejmę.
Możesz zdejmować.
Będę o tobie pamiętać
bez względu na wszystko.
Nie pojadę dalej, droga zablokowana.
Nie pojedziecie? Dobra, proszę.
Dlaczego ta droga jest zablokowana?
Matko jedyna.
- No i proszę. - Trochę późno już.
Nie spodziewałyśmy się was.
- Jak zdrowie szanownych pań? - Dobrze.
Dobrze was widzieć. Mamy całe mnóstwo pytań.
- Słucham? - Lokum już od dawna gotowe,
ale gdzie się podziewają nowożeńcy?
Jak dobrze wiecie,
Jeong Hyeok dostał pilne wezwanie na służbę przygraniczną.
Czyżby?
Bo chodzi o to,
że widziałam takiego dziwnego mężczyznę, jak tam wchodził do środka.
Jako że tutejsi obywatele wybrali mnie na swojego przedstawiciela,
zamierzałam pójść tam z wizytą kontrolną.
Powinnam była dać wcześniej. Szczęśliwego nowego roku.
- Nie ma potrzeby. - Ależ nie trzeba.
Ten dziwny mężczyzna to mój bratanek.
Alberto mu na imię.
Alberto...
Niedawno wrócił z Europy, gdyż ojczyzna go wezwała.
Miał zostać w Pjongjangu,
ale nalegał, żeby tutaj, bo tęskno mu za wsią było.
- A więc tak. - Tak.
Lepsze tu mamy powietrze.
Owszem.
Dobrze, do zobaczenia.
Chyba się śpieszy.
I to bardzo.
Wydaje mi się, że z tym bratankiem to blaga.
Pełna zgoda.
Dan ma romans?
Krew się poleje.
Dzień dobry.
- Towarzysz Al. - Tak, we własnej osobie.
Spotkaliśmy się wcześniej, mamo.
- „Mamo”? - Myślałem wcześniej,
by odwiedzić mamę w Pjongjangu.
- Znaczy że mnie? - Oczywiście.
Czuję się zaszczycony, że przyjechała mama tutaj osobiście.
- Dan tu jest, tak? - Tak.
Jest tutaj.
Ale wypiła zbyt dużo i odsypia.
Znowu?
Zamierzałem właśnie ją zbudzić
i podać zupę z dorsza.
Tak?
Czy Dan...
nie powiedziała, że spędzi noc poza domem?
Komórkę miała cały dzień wyłączoną.
Musiała się mama okropnie wystraszyć.
Wystraszyłam się i owszem, ale...
Przepraszam w jej imieniu.
Proszę jej nie karać zbyt surowo.
- Gdzie, u licha, jest Dan? - Tutaj.
- Tu? - Tak.
Nie do wiary, co za dziewczyna.
Wstawaj mi tu natychmiast!
Co ty sobie najlepszego wyobrażasz?
Nie jadła mama jeszcze kolacji, prawda?
Zapraszam do stołu.
Całe to jedzenie wygląda dziwnie znajomo.
Chyba jeszcze wczoraj widziałam je u siebie w lodówce.
Na każdym stole potrzebne są świece.
Słyszałam, że jesteś obywatelem brytyjskim.
Czym zajmują się twoi rodzice?
- Mamo. - Tata prowadził interesy.
Ale zmarł dawno temu.
Mama ponownie wyszła za mąż
i od 17 lat jej nie widziałem.
Ach, tak?
Powiedz mi no, co czujecie do siebie ty i Dan?
To tylko ja. Zakochałem się w Dan.
Choć wiem dobrze, że ona żywi uczucia do innego,
z którym jest zaręczona.
Powiedz mi za co
pokochałeś Dan?
Za tę jej nieugiętą srogość
i elegancję, która się z tym wiąże.
Za jej pewność siebie i wdzięk, które czynią ją niebywale silną.
To są moje powody.
Wydaje mi się, że ma to po mamie.
Lubię go.
Od razu zauważył, że tę elegancję to masz po mnie.
Mądry człowiek.
Dobrze czyta ludzi.
Z nami nie jest tak, jak myślisz, mamo.
Ale zaniósł cię do domu na plecach,
a ty spędziłaś z nim noc w mieszkaniu, które ci kupiłam.
Nie słuchałaś mnie?
Pozwoliłam mu zostać ze względu na jego sytuację.
Czyli wyjdziesz za Jeong Hyeoka,
- jak już wróci? - A dlaczego by nie?
Jestem narzeczoną Jeong Hyeoka.
MOTEL JURI
To ty.
- Kim jesteś? - Chyba wiesz.
Rzeczywiście, rozmawialiśmy telefonicznie. Pan Ri Jeong Hyeok.
Na spotkanie ze mną wysłałeś kogoś innego.
No tak, wtedy miałem wyjątkową sytuację.
Nie powinienem był tak robić, proszę mi wybaczyć.
Gu Seung-jun powiedział mi,
że znasz się na interesach, ale żeby ci nie ufać.
Taka już cecha mojej pracy, że łączę ludzi,
ale się z nimi nie wiążę lojalnością.
Nie liczę na twoją lojalność.
Po prostu odpowiedz na moje pytania.
Mam pytanie.
Te całe Igrzyska Sportowe skończą się za pięć dni.
Autokar z drużyną też wtedy odjedzie?
Tak.
Musimy koniecznie do niego wsiąść.
Rozumiem.
A dla Jeong Hyeoka najbezpieczniej będzie, jeżeli też wsiądzie do tego autokaru.
Jego ojciec podjął odpowiednie kroki mimo sporego niebezpieczeństwa.
Jeżeli kapitan wtedy nie wróci, niebezpieczeństwo się nasili.
Nie może tu zostać.
On musi wrócić.
Bez dwóch zdań.
Nie wzywała pani?
Nie. Powiedziała, że od teraz to ona zajmie się wszystkim,
więc od dwóch tygodni mnie tam nie było.
Twierdzi pani,
że Yoon Se-ri pierze, sprząta
i zajmuje się domem bez pani pomocy?
AUTOMATYCZNE
Pani Se-ri, co pani robi?
Sprzątam.
Czymś takim?
Tyle w tej Korei Południowej ciekawych rzeczy.
Kupiłabym wam wszystko, gdybyście tylko mogli coś zabrać.
To taka magiczna przepustka.
To się nazywa matkomatem.
- Co takiego? - Matkomat.
Ale skoro to moja karta, niech będzie, że Serimat.
Pani lepiej mówi, co to jest.
To karta bez żadnego limitu.
Możecie dzięki niej kupić wszystko.
Naprawdę?
Odważna pani jest.
Nie wierzy mi pani,
- że puszczę ją z torbami? - Nie.
Możecie wydać wszystkie moje pieniądze.
Kupcie sobie nowe ubrania.
Zwłaszcza ty, Chi Su.
Zaraz tu normalnie zwariuję.
Jesteście terrorystami modowymi.
Terrorystami? Za kogo nas pani ma?
- Żadni z nas terroryści. - Nie jesteśmy tacy.
Terroryści modowi nie robią żadnych ataków terrorystycznych.
Chodzi o to, że nie mamy poczucia mody.
Naprawdę?
My się przecież znamy na modzie!
Wręcz przeciwnie. Musicie się bardziej postarać.
Zanim wyjedziecie stąd,
to chcę dać wam prezent.
Kupcie więc wszystko, co kiedykolwiek chcieliście kupić
albo nosić.
Koniecznie.
Chi Su.
Na pierwszy rzut oka Korea Południowa zdaje się bogatym krajem.
Lecz dom towarowy prawdę ci powie.
Patrzcie na te spodnie. Podarte niczym jakieś szmaty.
Mogli chociaż coś przyszyć przed wystawieniem na sprzedaż.
Takie jeansy chyba są w modzie.
W modzie, akurat! Kolana ci odmarzną.
Absurd.
Ja też chcę takie jeansy.
Podoba ci się?
Kup wszystkie.
Kup każdy kolor.
Naprawdę mogę?
Moje rodzeństwo będzie zachwycone.
Pewnie, że tak.
Jedna kosztuje...
Pięć tysięcy wonów?
Tanie nie jest, ale...
Dobra, kupuj wszystko.
A może też jakieś ubrania?
Tyle tu tego, że nie wiem, co wybrać.
Ta czapka...
ona mi wystarczy.
- Jak to się rusza? - Nie może być.
Dobrze wiesz
Że dziś wieczorem
Jestem taki sam, jak zawsze
Myślę o tobie
Co oni wyprawiają?
To chyba żebracy.
Wiedziałem.
Żebracy są wszędzie.
Chcę takie ubrania.
W tajemnicy
Czekaj.
Omówmy kwestię zmiany na pozycji
prezesa Wyboru Se-ri.
Ta kwestia została zakończona wraz z powrotem pani prezes Yoon.
A jeżeli powiem,
że prezes Yoon ma pewne poważne wady,
które uniemożliwiają jej prowadzenie firmy?
Czyż nie chcą się państwo dowiedzieć, gdzie pani prezes Yoon była
przez cały ten czas?
Wbijasz jej nóż w plecy tuż po tym, jak wróciła.
Jestem pod wrażeniem.
Chcę, by twój syn odniósł sukces.
Zawiodę się, jeśli zrobisz ze mnie zołzę.
Żadna matka nie poświęciłaby córki w imię sukcesu syna.
Wiem, gdzie była Se-ri.
Wiem też, że wraz z Se-hyeongiem utrudniliście jej powrót.
Mój mąż też o tym wie.
Se-hyeong jest w Hongkongu, prawda?
Każ mu wracać i przyjedźcie do domu razem.
Zeszłej nocy Cha Sang-u wrzucił coś,
co ewidentnie było skierowane do pani.
Proszę spojrzeć.
To pewnie o innej.
„Cieszę się, że wróciłaś. Może się spotkamy?
Jest druga w nocy, a alkohol mnie ośmiela”.
Nie ma innej opcji, to wiadomość do pani.
Po co to zamieszanie? Napił się i pisze.
Wystarczy tego...
Tylko że dziennikarze ciągle pytają, czy do siebie wrócicie.
Wrócimy, akurat!
No przecież tak już było.
Z tym Shin Yeong-woongiem, nie?
Nie, to ten piosenkarz, Won Ji-hun.
Ciągle albo zrywali,
- albo się godzili. - Istny chaos.
Wystarczy!
Jestem zawalona robotą
i nie mam czasu na takie gadanie.
Wy też wracajcie do pracy.
Oczywiście.
Lee Hyeok, co jest?
No chodź.
Nie, Hyeok zostaje.
- Co? - No bo mam
ważne i ściśle tajne rozkazy dla niego.
- Wy już idźcie. - Dobrze.
Chyba nie kłamałaś z tym wracaniem do randkowania.
Wiesz, to były takie miłe chwile.
Więc to tak?
Tak, właśnie tak.
Ze mną jest tak samo?
Nasza znajomość to też jest miła chwila?
Boziu,
mały Hyeok jest zazdrosny?
Gdzie tam!
Jak myślisz, czyja to wina?
Że niby moja?
Długo zwlekałeś, żeby mnie poznać.
Miałem przeskoczyć linię demarkacyjną?
Dlatego jestem taka wyrozumiała.
To po prostu coś, na co nie miałeś wpływu.
Mnie też nie było łatwo.
„Czy to ten?” Nie, jednak nie.
„A może ten?” Nie, to też nie ten.
Ten jedyny czekał w Korei Północnej, to zrywałam z tymi tutaj.
Nie było łatwo. Wiele stresu mnie to kosztowało.
Skoro po tylu trudnościach i zawirowaniach w końcu się poznaliśmy,
to może gdzieś wyskoczymy?
Zgoda?
Zadowolona, że gdzieś wyskoczyliśmy?
Taki spontaniczny dzień nigdy w pełni nie zadowala.
Jest spontaniczny, czyli bez planu,
więc nie da się zrobić za wiele.
Ale nawet mimo tego
zapada w pamięć.
Robiłeś już sobie takie wolne dni?
- Tak. - I co?
To nie było nic specjalnego.
Raz opuściłem zajęcia, żeby zrobić kilka zdjęć na zewnątrz.
Zobaczyłem wtedy kogoś, kto chciał skoczyć
z wysokiego mostu.
Kogo?
Kobietę. Taką w moim typie.
No i jasne, dlaczego takie dni zapadają ci w pamięć.
Poprosiłem ją o zrobienie mi zdjęcia.
Dobra, oszczędź mi szczegółów.
Spytała mnie, czy musi to być tu i teraz.
Trzęsącymi się dłońmi wzięła aparat.
Może nam pani zrobić zdjęcie?
Dobrze.
Pan da aparat.
Gdzie to było?
W Szwajcarii.
Na moście widokowym w Sigriswil.
Tamta kobieta zapadła mi w pamięć.
Później zastanawiałem się,
czy wszystko u niej dobrze.
Jak sobie radzi?
Co u niej?
Bo była w moim typie.
Czyli wtedy...
tą kobietą obok ciebie
była Seo Dan?
Powiedziałaś, że stać mnie na więcej.
Tak się zastanawiam...
ile razy my się spotkaliśmy.
Jestem teraz...
bardzo szczęśliwa.
Mówi się,
że człowiekowi przelatują przed oczami
najlepsze chwile
na moment przed śmiercią.
Wydaje mi się,
że to będzie jedna z tych chwil.
KURCZAK BBQ
Wygramy, nie?
- Co jest... - Popatrz no.
- Dalej! - Co to było?
- Co ty wyprawiasz? - Ej!
Co to za zamieszanie?
Oglądają mecz piłki nożnej.
Cóż za rozrywka.
Międzynarodowe zawody.
Kogo tam jakieś zawody obchodzą?
- Chi Su ma rację. - No.
Musimy się skupić na misji, czyli na wysłaniu
kapitana Ri z powrotem do domu.
- Ale gra Korea z Japonią. - Co?
JAPONIA: 0, KOREA: 0
Dalej, jazda!
- Biegnij! - Ruszaj!
- Dalej! - Dalej!
- Szybciej!
- Teraz! - Strzał!
Kapitanie Ri!
Se-ri!
- Korea górą! - Korea górą!
- Republika Korei! - Republika Korei!
- Tak jest. - Dalej!
- No nie! - Było blisko!
- Dobra, dalej. - Biegnij!
- Szybciej! - Biegiem!
- Dalej! - Strzelaj!
- Na zdrowie. - Za sukces.
Tak trzymać.
Dzisiaj ja stawiam wszystkie kurczaki.
Yangsongi beoseot.
Dlaczego zawsze taka końcówka słowa?
Cholera.
Nie masz wyjścia, pijesz.
Do dna.
- Pośpiesz się i pij - Pośpiesz się i pij
- Pij do dna - Pij do dna
- Nie bądź tchórzem, pij - Nie bądź tchórzem, pij
Jeszcze raz!
- Pośpiesz się i pij - Pośpiesz się i pij
- Pij do dna - Pij do dna
- Nie bądź tchórzem, pij - Nie bądź tchórzem, pij
Dziękuję...
Bardzo miło was tu widzieć.
Zezłościłem się, gdy odkryłem, że mnie zdradziliście.
Ale was rozumiem.
Nie da się ciągle korzystać z jednego tylko źródła pożywienia.
Musicie jednak zrozumieć swoją sytuację.
Jak sądzicie,
czy dyrektor Biura Politycznego ochroni was po powrocie?
To przecież wy jesteście winni śmierci jego syna.
Wykorzystają was i porzucą.
Czy to dyrektor Biura Politycznego zapewnia byt waszej rodzinie?
Czy to Ri Jeong Hyeok uwolnił waszą matkę z więzienia?
Nie możecie mnie po prostu puścić?
Chcę spłacić dług,
który mam wobec Ri Mu Hyeoka.
Spłacić dług trupowi czy może...
uratować życie syna. Co wybieracie?
Co takiego?
To zdjęcie U Pila z rana.
Błagam...
Lojalność i sprawiedliwość. Dobre to wartości.
Ale nie zależy mi na nich nie dlatego, że o tym nie wiem,
lecz dlatego, że gdy mam wybór:
chronić rodzinę i dzieci, czy dbać o wartości, wybieram to pierwsze.
Ktokolwiek wybrałby inaczej?
Jako dziecko żebrałem na ulicy.
Nie mam kogo chronić i niczego się nie boję.
Dlatego mogę postawić wszystko na jedną kartę.
Jeżeli złapię Ri Jeong Hyeoka i zabiorę Yoon Se-ri,
to czeka na mnie o wiele wyższa pozycja.
A więc...
podejmijcie decyzję.
Towarzyszu.
Kapitan chyba powinien spać tutaj.
Mnie jest tu dobrze. Ciesz się łóżkiem.
Dziękuję, kapitanie.
Wcześniej spaliście w saunie?
Tak.
Ale tam też było super.
Tyle wspaniałych miejsc jest w Korei Południowej.
Co jeszcze?
Byłem z Ju Meokiem w takiej kafejce internetowej.
Grałem po raz pierwszy w gry komputerowe.
Czyli ty też grałeś.
W twoim wieku przyda ci się takie doświadczenie.
Od razu zauważyłem,
jak jacyś amatorzy strzelają z karabinów niczym dzieci.
Pomyślałem sobie: „Pokażę wam, jak to się robi”.
Ale to było trudniejsze, niż myślałem.
Łatwe to nie jest.
No właśnie.
Przeanalizowałem więc cechy broni i opancerzenia, które miałem.
Ale wtedy jakiś gnojek z Korei Południowej
uzbrojony w drogi sprzęt wszystko mi zepsuł.
Ach, no nie.
Wkurzyłem się i mówię: „Nie chowaj się za ekranem.
Pokaż swoją twarz”.
- I co? - Nie przyszedł.
Okazał się być tchórzem i oszustem, typowym kapitalistycznym bogaczem.
Durny Pomidorowy Rolnik.
A powiedz, jak ty się nazywałeś?
Nadałem sobie pseudonim Rozpaczliwy Wysiłek.
- Czyli to tak. - Właśnie. No i ja...
Może przestaniesz paplać i pójdziesz spać? Późno już.
A kapitan dokąd?
Idę się napić wody.
Dobranoc.
Coś się stało?
Jedzenie jest...
Nie jestem głodny.
Tęsknicie za swoją rodziną?
Wkrótce ich zobaczycie.
To wszystko przeze mnie. Przepraszam.
IGNORANCJA MROKIEM!
Zastanawiałyśmy się,
czy jakoś możemy ci pomóc, Yeong Ae.
Myeong Sun ma ci coś do powiedzenia.
- Co? - Nie mam kontaktu z mężem,
bo wyjechał na długą misję.
Poszłam więc do jego kolegów
i zadałam im parę pytań.
Do kolegów, znaczy tych podsłuchujących?
Tak.
Przecież wiesz.
Oni wiedzą o wszystkim, co się dzieje.
Właśnie.
No.
To co ci koledzy powiedzieli?
Według nich ten incydent z pułkownikiem
wydarzył się dlatego,
że Cho Cheol Gang
zadarł z dyrektorem Biura Politycznego.
- Och, Yeong Ae. - Matko.
Jak on śmiał zadzierać z tak ważną osobą?
Cho Cheol Gang pewnie już dawno nie żyje.
Matko jedyna.
Dlaczego akurat teraz Ri Jeong Hyeok
musi być na granicy?
Wiem!
Może to nie bezpośrednio,
ale wiem, jak możemy
dostać się do dyrektora Biura Politycznego.
- Jak? - Matka przyszłej synowej
- dyrektora Biura Politycznego. - Tak?
Jej bratanek mieszkał w Europie.
Co?
Nie do wiary. Sam musiałem sobie podgrzać wodę.
Teraz już nic mnie nie zdziwi.
Towarzyszu bratanku z Europy, jesteście tam?
Proszę otworzyć.
Może go nie ma.
Musi tam być.
Na pewno tam jest.
Przed chwilą było widać parę wodną,
jak wylatuje z mieszkania.
Rzeczywiście.
Co nie?
Pukaj dalej.
Otwierać.
Same otworzymy w razie czego.
Ale to nielegalne.
- Co się dzieje? - To Dan.
Mocą nadaną mi przez mieszkańców wsi...
Proszę wejść.
- „Wejść”? - Dobrze.
Och, matko moja.
Witam.
Dzień dobry.
Wielu mam dziś gości.
Ach, najmocniej przepraszam, że się tak pojawiłyśmy niezapowiedziane.
Mam nadzieję, że to nie kłopot.
Owszem, kłopot.
Yeong Ae, czy to nie wspaniale?
Zamiast bratanka matki przyszłej synowej dyrektora Biura Politycznego,
który mieszkał w Europie,
spotkałyśmy przyszłą synową dyrektora.
O co chodzi?
Ten pierścionek
dostałam od teściowej.
Bardzo o niego dbałam.
Więc dbajcie dalej.
Chodzi o to, że...
mój mąż został uwięziony przez Ministerstwo.
Czy mogłybyście szepnąć dobre słowo dyrektorowi Biura Politycznego,
przyszłemu teściowi?
Nie przyjmuję takich próśb.
Czy chcecie coś dodać?
No już, Dan, nie bądź taka.
Skąd ta pryncypialność?
Może wydawać się zimna niczym wiatr na początku roku,
ale serce ma iście wiosenne.
Proszę podać imię i nazwisko męża.
Przekażę informację ciotce.
I proszę, towarzysz bratanek z Europy
potrafi mówić z sensem, prawda?
Bardzo proszę się tym zająć.
Nie martwcie się.
Wydaje mi się, że już gdzieś was widziałam.
Mnie?
Jak wychodziliście raz z domu kapitana Ri.
- Naprawdę? - Tak.
Sama go tam wysłałam.
Potrzebowałam czegoś.
- Aha. - Ach.
Właśnie.
Wreszcie mogę wyjść. Dzięki.
Trudno było mi usiedzieć przez tych parę dni.
Powiedz.
Co robiłeś u Jeong Hyeoka?
Wiesz, że on jest na granicy.
Tylko nie próbuj mi tu kłamać.
Nie będę cię okłamywał. Tak postanowiłem.
Bo widzisz...
to on się ze mną skontaktował z granicy.
Po co?
Cho Cheol Gang nie zginął podczas transportu.
On zniknął.
Pojechał na Południe, żeby porwać Se-ri
i zniszczyć rodzinę Ri Jeong Hyeoka.
Co było dalej?
No więc Ri Jeong Hyeok...
jest w Seulu.
Chce uratować Se-ri i złapać Cho Cheol Ganga.
Nie chciał kłopotać bliskich,
dlatego nikomu nic nie mówił, a o pomoc poprosił mnie.
Zrobiłem dla niego kilka rzeczy i skontaktowałem z paroma ludźmi.
Nie jestem pewien jego motywów, ale...
Dan.
Wszystko dobrze?
Dan, przepraszam cię.
Nie płacz...
Dobra. Mów, czego się dowiedziałeś.
Myeong Eun.
Mam dobre wieści i złe wieści.
Co najpierw?
Skończ się wygłupiać i po prostu gadaj.
Na początek powiem, że Alberto Gu
naprawdę jest biznesmenem z Wielkiej Brytanii.
Prowadzi interesy w wielu krajach
na całym świecie.
- A złe wieści? - Te były złe.
Co ty gadasz?
Dyrektor Biura Politycznego wytropił ostatnio
nielegalne interesy na wielką skalę.
Chodzi o przemytników, dilerów narkotyków
oraz tych, którzy ukrywali przestępców.
Ciebie nie wytropił?
Gdzie tam. Dzięki twoim pieniądzom
nikt mnie nigdy nie mógł przekupić.
- Co dalej? - Pewien Brytyjczyk
jest zamieszany w całą sprawę.
I to właśnie ten Alberto Gu.
Co do...
Że co?
Ministerstwo go szuka.
Oszukał kogoś na Południu na grube pieniądze
i uciekł do naszego kraju.
Boże mój.
No to jakie masz dobre wieści?
- Właśnie. Dobre są takie... - No?
Dan chyba o tym wszystkim wie.
- Co? - Od początku wiedziała.
A to oznacza,
że nie dała się oszukać z tą miłością.
Zwariowałeś.
Jakie to niby dobre wieści?
- Co z tobą nie tak? - Czekaj!
Co ty? Dlaczego zawsze mnie bijesz?
- Czym zawiniłem? - Palant!
Co tu się dzieje?
Chcę wysłać Ju Meoka na spotkanie, więc musi wyglądać ładnie.
Możesz już ją zdjąć.
Co to za spotkanie?
Będzie robił za szykownego Koreańczyka z Południa.
Coś odbierze.
Ja też bym mógł udawać takiego szykownego Koreańczyka.
Wczoraj stanąłem na skrzyżowaniu
i ludzie zaczęli mnie pytać o drogę.
Myśleli, że jestem z Seulu.
Nie o to chodzi.
Ju Meok, powinieneś się przebrać
zanim wyjdziesz.
Co? Mam się przebrać?
Tak. Tutaj się nie nosi byle czego,
kiedy trzeba wyjść na takie spotkanie.
- No proszę. - Przystojniacha.
Świetnie.
Pasuje jak ulał.
- Naprawdę? - Tak.
Wy na Południu tak się ubieracie, kiedy idziecie na spotkanie?
Jasne, przecież mówiłam.
Se-ri zazwyczaj nie prosi mnie o takie rzeczy,
ale tym razem bardzo nalegała.
Podobno jesteś jedną z tych osób,
które są jej najbliższe.
Mówiła też, że przybyłeś z bardzo daleka, by się ze mną spotkać.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Gdybyś chciał coś powiedzieć, mów śmiało.
Mówiła pani,
że tych, którzy się kochają,
nic nie rozdzieli.
Nieważne...
jak wielka to odległość...
Zawsze wrócisz do osoby, którą kochasz.
Tak, właśnie tak.
Prawdziwa miłość wraca.
- Gdzie Ju Meok? - Mówi, że nie jest głodny.
Dlaczego?
Odmawia jedzenia ze względu na wspaniały posiłek, który spożył
z aktorką Choi Ji-woo.
Ju Meok, do zobaczenia ponownie.
Dobrze, Ji-woo.
Do zobaczenia.
Ale zobaczymy się tylko jeśli dojdzie do zjednoczenia.
Jak ci poszło spotkanie?
- Ale byłem zaskoczony. - Pokaż.
Jak mogłem tak się dać nabrać?
Nie widziałeś rano,
jak tak robiłam?
Wy na Południu tak się ubieracie,
kiedy idziecie na spotkanie?
Jasne, przecież mówiłam.
Co to takiego?
Skrzyżowane palce.
Amerykańscy imperialiści tak robią,
gdy chcą zdradzić, że zamierzają skłamać.
Tak jest. Czyli mimo tego, że skłamałam,
to nie był żaden grzech.
Jak można sobie na aż tak wiele pozwalać?
Dziękuję bardzo.
Spełniło się moje życiowe marzenie.
Cieszyłbym się, choćbym miał dzisiaj umrzeć.
Dostałeś swoją zasłużoną nagrodę.
Za miłość do koreańskiej fali.
Eun Dong, ty dostałeś nagrodę za życzliwość.
A ty...
Chi Su, dostałeś nagrodę za pachnące włosy.
Czyli co, kolejne pożegnanie?
Tak.
Znowu się żegnamy. Nic nowego.
Kto wie? Może to nie jest ostatni raz.
Jednak powinniśmy pożegnać się póki jeszcze możemy.
A, właśnie, dałam wam kartę, żebyście sobie poszaleli,
ale wydaliście niewiele.
Dlatego sama przygotowałam dla was prezenty.
Gotowi do drogi powrotnej?
- Tak jest. - Tak jest.
Przyślą nam inny autobus,
żeby pozostali sportowcy nic nie widzieli.
Nie jedziecie z nami, kapitanie?
Człowiek o nazwisku Oh skontaktuje się ze mną.
Pojedziecie pierwsi.
Dołączę do was, jak już skończę.
Dobra robota.
Wyciągnę Ri Jeong Hyeoka z nory
przy pomocy tego całego Oh.
Tymczasem wy zachowujcie się normalnie
i informujcie o położeniu Jeong Hyeoka i Se-ri.
Och.
Coś się chyba stłukło.
To w sumie zrozumiałe.
Daj mi rękę.
Dobrze.
Tato.
Czy ty wiesz, ile to ma lat?
Nie możesz tego ot tak...
Coś ty powiedział?
Trzeba było mówić prawdę,
kiedy miałeś ku temu okazję.
Tato!
Uwierzysz tym dwóm nieznajomym,
czy może własnemu synowi?
Zaufałem ci.
A więc proszę, byś ufał nadal.
- To nieporozumienie. - Zamknij się!
Jak myślisz, dlaczego wyznaczyłem ciebie na następcę?
Bo jesteś kompetentny?
Nie rozśmieszaj mnie!
Było wręcz przeciwnie.
Jesteś pod pantoflem żony i dałeś się łatwo oszukać.
Sądziłem, że wiedząc, ile ci brakuje,
poprosisz innych o pomoc, zamiast trzymać wszystko dla siebie.
Tak właśnie myślałem.
Dlatego dostałeś po mnie schedę.
Czyli mówisz, że wybrałeś mnie dlatego,
że najwięcej mi brakuje?
Ale nie wiedziałem, że brakuje ci aż tyle!
Popełniłem błąd.
Zwołam walne zgromadzenie udziałowców.
Pogódź się z losem i przygotuj na utratę stanowiska.
Dlaczego to robisz?
Tato, doskonale rozumiem twój gniew.
Wybacz nam, że nie powiedzieliśmy ci wcześniej.
Wstawaj.
Nie chcę was oglądać, więc wynocha!
Spójrz, proszę, na to.
I wtedy podejmiesz decyzję.
To Gu Seung-jun.
Ukrywał się na Północy wraz z Se-ri.
Czy sądzisz, że to przypadek?
Odkryliśmy to dopiero niedawno w trakcie śledztwa.
Pamiętasz Gu Myeong-su, prezesa firmy Guryong,
którą siłą przejąłeś ponad 20 lat temu?
Seung-jun to jego syn.
Intencjonalnie wybrał za cel naszą rodzinę.
Co takiego?
Chcieliśmy to potwierdzić,
nim ci powiemy.
Wybacz nam.
Tato, mówiąc szczerze,
to miałem masę myśli w głowie.
„Dlaczego byli razem w Korei Północnej, przecież odwołali ślub?
Czy te skradzione pieniądze mają jakiś związek z Se-ri?”
Najpierw jednak kazałem mu odesłać Se-ri do domu.
Właśnie wtedy powiedział mi,
żebym pogodził się z utratą połowy skradzionej sumy.
Ale co mogłem?
Priorytetem było sprowadzenie Se-ri.
Czyżby?
Będę musiał dokładnie sprawdzić,
czy nadal nie kłamiesz.
I czy Se-ri byłaby do tego zdolna.
Jeżeli dowiem się, że znowu próbowałeś mnie oszukać,
stracisz nie tylko stanowisko,
ale też wszystko, co masz.
Zadzwoń do niej.
Nie chcę z tobą gadać.
To jest nas dwoje.
Tata chce cię widzieć, więc przyjeżdżaj.
Z mamą też nie najlepiej.
A co jest? Znowu niskie ciśnienie?
Wszystko przez ciebie.
Czy rodzina miała kiedyś z ciebie jakiś pożytek?
Powiedz mu, że zaraz tam będę.
Nagrywanie skończone.
Tędy Se-ri jeździ do domu.
Nie ma własnego kierowcy,
więc rób, co chcesz.
Czy to znaczy,
że mam ją zabrać...
lub się jej pozbyć?
Rób sobie z nią, co tam chcesz.
Po prostu nie chcę więcej jej widzieć.
To wszystko.
Pora, żebym się przygotował.
Se-ri...
właśnie wyjechała.
My także wkrótce wyjedziemy.
PÓŁNOCNOKOREAŃSKA EKIPA SPORTOWA WOJSKOWYCH
ZAKAZ RUCHU
Ri Jeong Hyeok zaraz tu będzie.
A skoro już prawie tu jest,
to moja rola chyba skończona. Czy mogę już iść?
Jeszcze nie.
Wasza rola będzie skończona dopiero wtedy,
gdy zabiję Ri Jeong Hyeoka
i wsiądę na łódź z Yoon Se-ri.
Zorganizowałem całe to spotkanie,
a on zaraz przyjedzie, więc chyba nic tu po mnie.
Oto i on.
Nie miałem wątpliwości.
Wiedziałem, że przyjdziesz.
Nie jesteś tchórzem,
który uciekłby na Północ, zostawiając Se-ri w moich rękach.
Masz rację.
Nie zamierzam zostawić swojej kobiety samej.
Nie chciałem wracać,
dopóki taki drań jak ty tu jest.
Ej!
Man Bok.
Chcecie mi coś powiedzieć?
Powiedzcie, o czym myślicie.
Całe swoje życie zdawałem relacje z tego, co podsłuchałem.
A tu pytanie, o czym myślę.
Dziękuję.
Powiem,
o czym myślę.
Spotkałem się dziś z Cho Cheol Gangiem.
Groził mi, pokazał zdjęcie syna.
Jestem przerażony.
Ale tym razem zamierzam walczyć.
Nie jedziecie z nami, kapitanie?
Mam jeden przystanek po drodze.
Człowiek o nazwisku Oh skontaktuje się ze mną.
Pojedziecie pierwsi.
Dołączę do was, jak już skończę.
Powiedz mu, że zaraz tam będę.
Chcę wierzyć w słowa brata,
że mama naprawdę jest chora.
Na serio myślicie, że mój brat zmówił się z Cho Cheol Gangiem
i przygotował coś takiego?
Niedługo się dowiemy.
Skąd taka przestraszona mina? Nie pasuje pani.
Bez obaw, jesteśmy w pobliżu.
- Tak jest. - Tak jest.
Se-ri...
właśnie wyjechała.
Eun Dong, jak tam?
Nie przesadzaj, bo już nie urośniesz!
Nie bój nic, dobrze mi idzie.
Co takiego? On ma jakąś wyjątkową głowę.
Ej, tylko ostrożnie!
Bez obaw.
Jesteśmy z jednostki specjalnej.
Zimno tu, niech pani nie otwiera drzwi.
Oby nic im się nie stało.
Weź się nie ruszaj przez chwilę, co?
Dzięki temu trafię za każdym razem.
Nic wam nie jest?
- Nie. - Wszystko dobrze.
Man Bok.
Toś mnie wystraszył.
Dobra, panowie, ruszamy dalej.
- Tak jest. - Tak jest.
Ej, mówię serio! Uważajcie!
Z tym brakiem czynszu na rok to mówi pani poważnie?
Nie jeden rok, ale dwa bez czynszu.
A teraz: naprzód! Ruszać!
- Idziemy! - Jazda!
Kapitanie Ri, jesteśmy!
Widzę, że podjąłeś decyzję.
Więc i ja podejmę.
Ej, no.
Co ty wyprawiasz?
Strzelaj.
Co, nie zabijesz takiej płotki jak on?
Mięczak z ciebie.
Co to?
Czy to był strzał?
Co oni robią?
Czekaj.
Kto to?
Nie.
Nie idź tu.
Se-ri?
Mówi się,
że człowiekowi przelatują przed oczami
najlepsze chwile
na moment przed śmiercią.
Wydaje mi się,
że to będzie jedna z tych chwil.
Przyszły rok, kolejny też,
następny znowu.
Wszystkie będą dobre.
Bo będę o tobie myślał.
Będę wdzięczny, że ktoś taki istnieje.
Będę wdzięczny,
że ukochana mi osoba żyje.
Jeong Hyeok.
Tak naprawdę
to twoje słowa
mi wystarczyły.
Mogłam cieszyć się
tym szczęściem,
które było mi dane.
Se-ri...
Se-ri.
Nie.
Mylisz się.
Tyle nie wystarczy.
Wciąż jeszcze
mam wiele do powiedzenia.
Coś, czego jeszcze ci nie mówiłem.
Kocham cię.
Kocham cię, Se-ri.
Według tego, co powiedział Man Bok,
przekroczył już kapitan granicę.
Nie rozwiąże tego kapitan bez narażania życia.
Tak uważamy.
Bardzo was przepraszam.
Ale nie mogę pojechać.
- Wy wróćcie i... - Musi kapitan narazić kogoś więcej.
Przecież jest nas więcej.
My pomożemy.
Jesteśmy waszymi podwładnymi.
Kapitan jest dla nas równie ważny co kraj.
Czekamy na rozkazy.
- Nie mogę. - Kapitanie Ri.
I dla nas pani Se-ri jest...
przyjaciółką na dobre i na złe.
Prosimy o rozkazy.
Chorąży sztabowy Pyo.
Tak jest.
Kapralu Park.
Tak jest.
Sierżancie sztabowy Kim.
- Tak jest. - Starszy szeregowy Geum.
Tak jest.
Dajcie z siebie wszystko,
by ochronić Se-ri.
To tyle.
Wierzę w was.
Nie.
Proszę.
Proszę...
Niech nam ktoś pomoże.