‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪ฉันบอกว่าอย่าเข้ามาไงคะ
‪ฉันไม่อยากให้คุณเห็นฉันในสภาพนี้
‪ปีหน้า
‪ปีต่อไป
‪และปีถัดจากนั้นอีก
‪ก็จะเป็นวันที่ดีครับ
‪เพราะผมจะคิดถึงคุณแบบนี้
‪ขอบคุณที่ทำให้ยุนเซรีเกิดมา
‪ขอบคุณที่...
‪ให้คนที่ผมรักยังมีชีวิตอยู่
‪เพราะฉะนั้นในวันข้างหน้า
‪วันเกิดคุณก็จะยังเป็นวันที่ดีครับ
‪ฉันนึกว่าคุณไปแล้วซะอีกค่ะ
‪ถ้าผมไป คุณตั้งใจว่า ‪จะร้องไห้แบบนั้นเหรอ
‪ใครเขาตั้งใจร้องไห้กันล่ะ
‪น้ำตามันไหลโดยไม่ตั้งใจ
‪ผมไม่อยากให้คุณร้องไห้คนเดียว
‪วันนี้ร้องไปแล้ว ไม่ร้องแล้วล่ะ
‪เหมือนเพิ่งฉีดวัคซีนป้องกันไป
‪ฉันบังเอิญ...
‪ได้ยินมา
‪อย่าให้...
‪คุณพ่อต้องลำบากเลย
‪คุณกลับไปเถอะค่ะ
‪เรื่องนั้นเดี๋ยวผมจัดการเอง
‪มีปรากฏการณ์ ‪ที่ชื่อแบมบี้ซินโดรมอยู่ค่ะ
‪เมื่อลูกกวางที่อยู่ในเขา
‪พบเจอคนเข้า
‪คนจะลูบมันเพราะสวยน่ารัก
‪แต่เมื่อคนจากไปแล้ว
‪ลูกกวางตัวนั้น
‪ก็ไม่สามารถกลับไปหาครอบครัวได้
‪เพราะกลิ่นคน
‪ติดตัวลูกกวางไปแล้ว
‪ครอบครัวเลยไม่ยอมรับ
‪ลูกกวางที่ถูกฝูงทอดทิ้ง
‪สุดท้ายก็จะตาย
‪คุณกลัวว่า...
‪พรรคพวกผมจะไม่ยอมรับ ‪และทอดทิ้งผมงั้นเหรอ
‪คุณกังวลเรื่องนั้นเหรอ
‪ฉันจะปกป้องตัวฉันเองค่ะ
‪เชื่อในตัวฉันเถอะค่ะ
‪ในโลกของฉัน
‪ฉันจะรวบรวมทุกอย่าง ‪ทั้งเงิน คน และอำนาจที่ฉันมี
‪โชชอลกัง
‪ไม่สิ
‪ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม
‪ฉันจะไม่ให้ใครมาทำร้ายได้
‪เชื่อฉันนะ
‪ตอนนี้คุณกลับไปได้แล้วค่ะ ‪คุณรีจองฮยอก
‪กลับไปยังโลกของคุณ
‪เพิ่งเคยเห็นยัยแม่หญิง ‪ร้องไห้ครั้งแรกเลย
‪นั่นสิครับ
‪ตอนข้ามชายแดนมา ‪สหายเซรีก็ไม่ร้องไห้เลย
‪ตอนแผนชุมนุมเรือล้มเหลว ‪ก็ไม่ร้องด้วยครับ
‪ตอนจะหนีกลับทาง ‪สนามบินซุนอันแล้วล้มเหลว
‪ก็ไม่ร้องไห้สักแอะ
‪นี่คุณแอบฟังถึงไหนเนี่ย
‪ทำไมยังไม่กลับมาอีกนะ
‪เฮ้อ งั้นไม่ต้องกลับมา ‪หนีไปที่ที่ไม่มีใครรู้ก็สิ้นเรื่อง
‪พูดอะไรแบบนั้น
‪การแข่งขันกีฬาทหารโลก ‪จะจบลงในอีกไม่กี่วันแล้ว
‪และก่อนหน้านั้น เราต้องพา ‪สหายรีจองฮยอกกลับไปให้ได้
‪ขอโทษครับ
‪ก็ยัยแม่หญิงที่ไม่สะทกสะท้าน ‪ตอนบอกว่าจะขุดหลุมฝัง
‪อยู่ๆ มาร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้
‪ผมเลยสติแตก
‪เดี๋ยวฉันออกไปดูเอง
‪ออกมาทำไมครับ
‪ผมเป็นห่วงน่ะครับ ‪ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‪- เข้าไปกันเถอะค่ะ ‪- ครับ
‪ทุกคนรออยู่เพราะเป็นห่วงคุณครับ
‪จู่ๆ มาทำเรื่องที่ไม่เคยทำ ‪ฉันก็ตกใจน่ะสิ
‪- ขอโทษครับ ‪- ไม่หรอก
‪พวกนายเป็นห่วงฉันเหรอ
‪เป็นห่วงเหรอ ใครเป็นห่วงกัน
‪นี่ พโยชีซู ‪ฉันไม่คาดหวังจากนายเลยย่ะ
‪ใครเป็นคนเลือกเค้กเนี่ย
‪ทำไมถึงเลือกเค้กเชยแบบนี้...
‪- มาจุดเทียนกัน ‪- ครับ
‪ผมเคยเห็นแต่ในละคร
‪เพิ่งเคยจุดเทียนบนเค้ก ‪เป็นครั้งแรกเลยครับ
‪แบบนี้ต้องปิดไฟด้วย
‪เอาล่ะ
‪เริ่มได้
‪สุขสันต์วันเกิดๆ
‪ช่วยรับช่อดอกไม้ด้วย
‪สุขสันต์วันเกิดๆ
‪สุขสันต์วันเกิด
‪อีกรอบ
‪สุขสันต์วันเกิดๆ
‪ช่วยรับพรวันเกิดด้วย
‪สุขสันต์วันเกิดๆ
‪สุขสันต์วันเกิด
‪- เป่าเลย ยัยแม่หญิง ‪- เป่าเลยครับ
‪ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีวันได้ยิน ‪เพลงวันเกิดของเกาหลีเหนือเลยนะเนี่ย
‪แต่พวกนายรู้ใช่ไหมว่า ‪ก่อนเป่าเทียนวันเกิด
‪ต้องขอพรก่อนด้วยน่ะ
‪ไม่รู้เหรอเนี่ย
‪ฉันนี่สอนพวกนายหลายเรื่องจริงๆ
‪เอาล่ะ ทุกคนหลับตานะ
‪แล้วขอพรที่ปรารถนาหนึ่งข้อ
‪หลังจากนั้นก็เป่าเทียนให้ดับ
‪แล้วพรนั้นจะเป็นจริง
‪เอาล่ะ ทุกคนขอพรเสร็จหรือยัง
‪งั้นมาเป่าเทียนกันนะ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪อยู่ดีมีสุขนะ ยัยแม่หญิง
‪- สุขสันต์วันเกิดครับ ‪- ขอบใจจ้ะ
‪- สุขสันต์วันเกิดครับ ‪- สุขสันต์วันเกิด
‪ขอบคุณนะ ทุกคน
‪(ตอน 13)
‪ค่ะ
‪ผมมารบกวนเวลาพักผ่อนคุณหรือเปล่า
‪ไม่เลยค่ะ
‪ว่าแต่มีเรื่องอะไรคะ
‪อะไรคะ
‪คุณมีของจะให้ฉันเหรอ
‪- ของขวัญวันเกิดเหรอ ‪- ก็ใช่อยู่หรอก
‪แต่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร
‪ไม่เป็นไรค่ะ อะไรเหรอ เอามาสิคะ
‪ผมขอบอกไว้ก่อน
‪มันไม่ได้พิเศษอะไร
‪คุณไม่ต้องให้ความหมายมันนักก็ได้
‪เข้าใจแล้วค่ะ เอามาสิ
‪ถ้าไม่รู้ก็คงปล่อยผ่านไป ‪แต่นี่รู้แล้ว จะปล่อยผ่านก็ไม่ได้
‪แล้วตอนนั้นดันมีเวลาว่างพอดี
‪ก็เลยซื้อมา
‪ถึงผมจะซื้อมาโดยไม่คิดอะไร
‪แต่ถ้าคุณคิดว่ามันไม่เท่าไร
‪อยากเอาไปจำนำแบบที่คุณชอบทำก็ได้
‪นี่คุณเหงื่อตกอยู่เหรอ
‪ในห้องมันร้อนน่ะ
‪เอามาเถอะค่ะ ‪คุณเพิ่งเคยให้ของขวัญผู้หญิงเหรอ
‪ทำไมตื่นเต้นขนาดนั้น
‪แหวนเหรอ
‪น่าจะพอดีอยู่นะ
‪พอดีนิ้วโป้งเลย
‪วงนั้นของผม
‪อะไรนะ
‪แหวนคู่หรอกเหรอ
‪คุณนั่นแหละ ‪เพิ่งเคยรับของขวัญจากผู้ชายหรือไง
‪มาแย่งแบบนี้ไม่ได้นะ ‪ถ้าคุณรออีกหน่อย
‪ผมก็ใส่ให้คุณแบบนี้ได้
‪อะไรกัน
‪ที่บอกว่าโสดแต่เกิดนี่
‪ขี้จุ๊แน่เลย
‪บอกมาซิ
‪ไปเรียนรู้เรื่องแบบนี้มาจากไหน
‪ทำให้คนอื่นใจเต้นแบบนี้น่ะ
‪เอามือมาสิคะ
‪ฉันขอทำบ้าง
‪ขอบคุณนะคะ
‪แหวนวงนี้สวยที่สุด ‪เท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย
‪ฉันจะใส่ไว้ตลอดชีวิต
‪คุณจะถอดก็ได้นะ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันก็จะจดจำคุณไว้
‪ทางปิดอยู่ ไปต่อไม่ได้แล้วครับ
‪จะบอกให้ฉันลงใช่ไหม เอานี่ รับไปสิ
‪ให้ตาย มาปิดทางแบบนี้ได้ยังไง
‪จริงๆ เลย
‪- ให้ตาย ‪- เดี๋ยวนะ ดึกดื่นแบบนี้
‪ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณนะเนี่ย ‪สหายประธานห้างไม่ใช่เหรอ
‪- สบายดีใช่ไหมคะ ‪- ค่ะ
‪ดีเลยที่คุณมานี่ เรามีเรื่องสงสัยอยู่พอดี
‪- คะ ‪- คุณเตรียมเรือนหอล่วงหน้าไว้แล้ว
‪แต่ทำไมถึงไม่เห็น ‪คู่แต่งงานใหม่เลยล่ะคะ
‪เรื่องนั้น อย่างที่ทุกคนทราบ
‪เพราะรีจองฮยอกของเราต้องไป ‪ประจำการด่านหน้าอย่างเร่งด่วน...
‪อย่างนั้นใช่ไหมคะ ฉันน่ะ...
‪เหมือนจะเห็นผู้ชายแปลกหน้า ‪เข้าบ้านนั้นไป
‪เพราะงั้นในฐานะที่ฉัน ‪เป็นหัวหน้าราษฎรของละแวกนี้
‪ก็คิดอยู่ว่าต้องแวะไปบ้านนั้นไหม
‪ฉันทักทายช้าไปนิด สวัสดีปีใหม่นะคะ
‪- ไม่ต้องก็ได้นะคะ ‪- ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‪ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้น ‪เป็นหลานฉันเองค่ะ
‪ชื่ออัลเบรโต้
‪อัลเบร...
‪เขาอาศัยอยู่ที่ยุโรป ‪เพิ่งถูกเรียกตัวกลับประเทศมาไม่นาน
‪ฉันบอกว่าให้อยู่พยองยาง
‪แต่เขาบอกว่าคิดถึงอากาศต่างจังหวัด ‪เลยขอมาอยู่ที่นี่สักพักค่ะ
‪- อย่างนั้นเองเหรอคะ ‪- ค่ะ
‪เทียบกันแล้ว อากาศที่นี่ ‪ก็ดีกว่าพยองยางนะคะ
‪ใช่ค่ะ
‪ถ้างั้นไว้เจอกันนะคะ
‪ดูรีบๆ นะ
‪เธอดูรีบมากเลยล่ะค่ะ
‪ที่ว่าเป็นหลานก็น่าจะขี้จุ๊
‪ขี้จุ๊เหรอ
‪ชู้ไงคะ
‪ได้มีการนองเลือดแน่
‪สวัสดีครับ
‪- สหายอัลเหรอ ‪- ครับ สหายอัลเองครับ
‪ครั้งก่อนเราพบกันแล้ว ‪ใช่ไหมครับ คุณแม่
‪- "คุณแม่" เหรอ ‪- ถึงอย่างนั้น...
‪ผมก็คิดอยู่ว่าจะไปพบที่พยองยาง
‪- พบฉันเหรอ ‪- ใช่แล้วครับ
‪คุณแม่มาหาเองแบบนี้ ‪ผมรู้สึกเป็นเกียรติจริงๆ
‪- ลูกดันของฉันอยู่ที่นี่ใช่ไหม ‪- ครับ
‪เธออยู่ที่นี่ครับ แต่...
‪เธอซัดวอดก้ายันฟ้าสว่าง ‪ตอนนี้เลยนอนอยู่...
‪อีกแล้วเหรอ
‪ผมกำลังจะปลุกเธอ
‪และทำซุปปลาแห้งให้เธอทานพอดีครับ
‪งั้นเหรอ
‪อย่าบอกนะครับ
‪ว่าคุณดันมาค้างนอกบ้าน ‪โดยไม่บอกคุณแม่เหรอครับ
‪โทรศัพท์เคลื่อนที่ปิดทั้งวัน...
‪พระเจ้าช่วย ‪แบบนี้คุณแม่จะตกใจแค่ไหนกัน
‪ก็ตกใจอยู่นิดหน่อย
‪ผมขอโทษแทนเธอด้วย
‪อย่าต่อว่าคุณดันมากไปเลยนะครับ
‪- ลูกดันของฉันอยู่ไหนกันนะ ‪- ห้องนั้นครับ
‪- ทางนี้เหรอ ‪- ครับๆ
‪ให้ตายเถอะ ยัยลูกบ้านี่
‪ตื่นเดี๋ยวนี้เลย
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪คุณแม่ยังไม่ทานข้าวเย็นใช่ไหมครับ
‪ออกมาทานข้าวก่อนเถอะครับ
‪เครื่องเคียงพวกนี้หน้าตาคุ้นๆ นะ
‪เหมือนของที่อยู่ ‪ในตู้เย็นบ้านเราเมื่อวานเลย
‪ไม่ว่าจะโต๊ะกินข้าวที่ไหน ‪ก็ขาดสิ่งนี้ไม่ได้ใช่ไหมครับ
‪ได้ยินว่าเธอถือสัญชาติอังกฤษเหรอ
‪พ่อแม่ทำอาชีพอะไร
‪- แม่คะ ‪- พ่อผมเคยทำธุรกิจครับ
‪ถึงท่านจะเสียไปนานแล้วก็เถอะ
‪แม่ผมแต่งงานใหม่
‪แต่ผมไม่ได้เจอท่านมา 17 ปีแล้วครับ
‪งั้นเหรอ
‪ถ้างั้นเธอมีความสัมพันธ์ยังไง ‪กับลูกดันของฉันกันแน่
‪ผมตกหลุมรัก ‪คุณซอดันอยู่ข้างเดียวครับ
‪แน่นอนว่าผมรู้ดี ‪ว่าเธอชอบผู้ชายคนอื่นอยู่
‪รู้ด้วยว่าเธอหมั้นกับเขาคนนั้นอยู่
‪ทำไมเธอถึงชอบ
‪ลูกดันของฉัน
‪ความแน่วแน่เด็ดเดี่ยวของคุณซอดัน
‪ความสง่างามชั้นสูงที่เปล่งประกาย
‪ความงดงามและความมั่นใจต่อหน้าคนอื่น
‪ผมชอบเธอเพราะแบบนี้ครับ
‪ความจริงผมคิดว่า ‪คงได้มาจากฝั่งแม่ด้วย
‪แม่ชอบเขานะ
‪เขารู้ว่าความงดงามของลูก ‪ได้มาจากทางแม่ด้วย
‪เขาเฉลียวฉลาด
‪แถมยังตาถึงอีก
‪เราไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบที่แม่คิดนะ
‪ไม่ใช่แบบนั้น ‪แต่กลับแบกลูกมากลางดึก
‪แล้วลูกยังค้างคืนกับเขาที่อะพาร์ตเมนต์
‪ที่ใช้เป็นเรือนหออีก
‪ต้องให้หนูพูดอีกกี่ครั้ง
‪หนูให้เขาค้างที่นั่น ‪เพราะเขามีเรื่องต่างหาก
‪งั้นถ้าจองฮยอกกลับมาจากด่านหน้า
‪- ลูกจะแต่งงานกับเขาตามเดิมเหรอ ‪- แล้วจะไม่ให้แต่งเหรอคะ
‪หนูเป็นคู่หมั้นสหายจองฮยอกนะคะ
‪(จูรีโมเต็ล)
‪ใช่คุณจริงๆ ด้วย
‪- คุณเป็นใคร ‪- คุณน่าจะรู้นะ
‪ผมนึกออกแล้ว เราเคยคุยกัน ‪ทางโทรศัพท์ใช่ไหม คุณรีจองฮยอก
‪วันนั้นคุณไม่ได้มาตามที่นัดหมาย ‪แล้วส่งคนอื่นมาแทน
‪พอดีวันนั้นผมมีธุระด่วน
‪ผมไม่ควรทำแบบนั้นเลย ‪ผมไม่ทันคิด ต้องขอโทษด้วยครับ
‪กูซึงจุนเคยบอกไว้
‪ว่าสหายเป็นนายหน้าที่เก่ง ‪แต่ห้ามเชื่อใจเด็ดขาด
‪ตามคุณสมบัติของนายหน้าแล้ว ‪ผมแค่ทำหน้าที่เชื่อมโยงเท่านั้น
‪ไม่จำเป็นต้องภักดีกับใครครับ
‪ผมไม่ต้องการความภักดี
‪แค่ตอบในสิ่งที่ผมถามก็พอ
‪ฉันมีเรื่องจะถามค่ะ
‪การแข่งขันกีฬาทหารที่ว่า ‪ดูเหมือนจะจบลงในอีกห้าวัน
‪ถ้างั้นรถของทีมนักกีฬาก็จะกลับไป ‪ภายในวันนั้นเหรอคะ
‪ครับ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪เราก็ต้องขึ้นรถคันนั้นให้ได้ครับ
‪อย่างนี้เอง
‪คุณรีจองฮยอกต้องขึ้นรถคันนั้น ‪ถึงจะปลอดภัยที่สุดสินะคะ
‪พ่อของสหายรีจองฮยอก ‪เสี่ยงอันตรายจัดการเรื่องนี้ครับ
‪ถ้าถึงตอนนั้นเรากลับไม่ได้ ‪เขาก็จะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป
‪ไม่กลับไม่ได้ค่ะ
‪จะต้อง...
‪กลับไปให้ได้
‪เธอบอกว่าไม่ต้องมาเหรอคะ
‪ค่ะ เธอบอกว่าเธอจะทำงานบ้านเอง ‪ไม่ต้องไปค่ะ
‪ฉันไม่ได้ไปทำงานที่บ้านนั้น ‪มาสองอาทิตย์แล้วค่ะ
‪ถ้างั้นแปลว่ายุนเซรีซักผ้า
‪ทำความสะอาดเอง ‪โดยไม่มีแม่บ้านเหรอคะ
‪(อัตโนมัติ)
‪สหายเซรี ทำอะไรอยู่ครับ
‪ทำความสะอาดไง
‪ด้วยเครื่องนั้นเหรอครับ
‪เกาหลีใต้มีของน่าทึ่ง ‪หลายอย่างเลยนะครับ
‪ถ้าพวกนายเอากลับไปได้ ‪ฉันก็อยากซื้อให้ทุกอย่างเลย
‪บัตรนี้เป็นเหมือน ‪บัตรผ่านวิเศษของที่นี่
‪ปกติแล้วจะเรียกว่าบัตรแม่
‪- บัตรแม่คืออะไรครับ ‪- บัตรเครดิตของแม่
‪แต่นี่เป็นบัตรเครดิตของเซรี ‪เรียกว่า "บัตรเซ" แล้วกัน
‪เข้าเรื่องเลย จะให้ใช้บัตรนี้ทำอะไร
‪บัตรเซเป็นบัตรที่ไม่จำกัดวงเงิน
‪แปลว่าสามารถซื้อทุกอย่าง ‪ที่ต้องการได้
‪จริงเหรอครับ
‪เธอไม่กลัวเลยสินะ
‪ที่ฉันเคยเตือนเธอว่า ‪จะทำให้เธอเป็นขอทาน
‪- ในวันข้างหน้า ‪- ไม่กลัวเลยจ้ะ
‪ช่วยทำให้ฉันหมดตัวหน่อยเถอะ
‪ช่วยซื้อเสื้อผ้าใหม่กันด้วย
‪โดยเฉพาะพโยชีซู นายน่ะแย่ที่สุดเลย
‪ฉันอยากจะบ้าจริงๆ
‪นายไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายทางแฟชั่นนะ
‪ก่อการร้ายเหรอ ‪ยัยแม่หญิงนี่เห็นเราเป็นคนยังไงกัน
‪- เราก่อการร้ายอะไร ‪- เราไม่ใช่คนแบบนั้นนะครับ
‪คำว่า "ก่อการร้ายทางแฟชั่น" ‪ไม่ใช่การก่อการร้ายจริงๆ
‪แต่หมายถึงแต่งตัวไม่เก่ง ‪ทำนองนั้นครับ
‪งั้นเหรอ
‪เรามีเซนส์ด้านการแต่งตัวนะ
‪ไม่มีสักนิด พยายามให้มากกว่านี้หน่อย
‪ก่อนพวกนายจะกลับไป
‪ฉันอยากให้ของขวัญพวกนาย
‪ของที่พวกนายอยากได้ ‪ของที่พวกนายอยากกิน
‪เสื้อผ้าที่อยากใส่ ซื้อให้หมดเลยนะ
‪ต้องซื้อด้วย
‪สหายชีซู
‪นี่ๆ เกาหลีใต้ดูเหมือนจะอยู่สุขสบาย
‪แต่พอมาตลาดแบบนี้ ก็เห็นธาตุแท้เลย
‪ดูกางเกงนี่สิ ‪ขาดรุ่ยยิ่งกว่าผ้าขี้ริ้วอีก
‪ต้องปะรูก่อนมาแขวนขายสิ ‪มันยังขายได้อีกเหรอ
‪ผมว่าเขาคงใส่เพื่อความเท่นะครับ
‪เฮ้ย เท่กับผีน่ะสิ ‪แบบนี้ลมพัดเข้าหัวเข่าแน่
‪ขอแบบนี้เหมือนกันหนึ่งตัวครับ
‪ชอบหมวกนี่เหรอ
‪ซื้อทุกสีเลย
‪ไม่สิ ซื้อสิบใบเลย
‪ได้เหรอครับ
‪ผมคิดอยู่ว่า ‪ถ้าเอาไปให้น้องๆ น่าจะชอบ
‪แน่นอนสิ
‪ใบหนึ่งก็ราคาแค่...
‪เก้าพันวอนเหรอ
‪ถึงจะไม่ถูก
‪แต่ไม่เป็นไรหรอก ซื้อให้หมดเลย
‪แล้วเสื้อผ้าล่ะ มีตัวที่ชอบไหม
‪มีเสื้อผ้าเยอะมาก ‪เลยไม่รู้ว่าจะเลือกตัวไหนดีครับ
‪ผม...
‪เอาแค่หมวกนี้พอครับ
‪- ขยับหูได้ด้วยเหรอ ‪- สุดยอด
‪รู้ไหมว่า...
‪ในคืนนี้
‪ฉันก็คิดถึงเธอ
‪อยู่แบบนี้
‪คนพวกนั้นทำอะไรอยู่เหรอ
‪พวกขอทานหรือเปล่าครับ
‪ผมคิดไว้แล้วเชียว
‪มีพวกขอทานอยู่เต็มไปหมด
‪ผมอยากได้ชุดนั้นครับ
‪ฉันแอบ...
‪นี่
‪ฉันขอยกวาระ ‪เปลี่ยนแปลงประธานกรรมการ
‪ของเซรีส์ชอยส์ขึ้นมาอีกครั้งค่ะ
‪หลังจากประธานกลับมา ‪วาระนั้นก็ปัดตกไปแล้วนะครับ
‪ถ้าหาก...
‪เราเจอเหตุผลสำคัญ ‪ที่ทำให้ประธานยุนเซรี
‪ขาดคุณสมบัติในการบริหารต่อไปล่ะคะ
‪ในระหว่างที่ประธานยุนหายตัวไป ‪เธอไปอยู่ที่ไหนมา
‪พวกคุณไม่อยากรู้เหรอคะ
‪ตั้งใจแทงข้างหลัง ‪ทันทีที่หล่อนกลับมาเลยเหรอ
‪เธอนี่สุดยอดไปเลยนะ
‪ตอนนี้หนูกำลังพยายาม ‪ช่วยให้ลูกชายคุณแม่ได้ดี
‪ถ้าคุณแม่มองหนูเลวร้าย ‪หนูเสียใจนะคะ คุณแม่
‪แม่ที่ไหนจะยอมเสียสละลูกสาว ‪เพื่อให้ลูกชายได้ดี
‪ฉันรู้ว่าเซรีไปอยู่ที่ไหนมา
‪และรู้ด้วยว่าเธอกับเซฮยอง ‪ขัดขวางไม่ให้เซรีกลับมา
‪และแน่นอนว่าพ่อพวกเขาก็ทราบอยู่
‪เซฮยองไปดูงานที่ฮ่องกงใช่ไหม
‪บอกให้เขากลับบ้านเดี๋ยวนี้ ‪เธอก็มาด้วย
‪กลางดึกเมื่อคืน ‪ชาซังอูลงรูปในโซเชียลมีเดีย
‪ซึ่งใครเห็นก็ต้องคิดว่าเขากำลัง ‪ส่งข้อความถึงท่านประธานอยู่ครับ
‪ดูนี่สิครับ
‪พูดถึงผู้หญิงคนอื่นมากกว่ามั้ง
‪"#ดีใจที่เธอกลับมา ‪#เรามาเจอกันหน่อยไหม
‪#ตอนนี้ตีสองแล้ว #ความในใจตอนเมา"
‪ไม่ว่าดูยังไง ดูตรงไหน ‪ก็เป็นข้อความถึงท่านประธานแน่ครับ
‪เขาแค่พูดเพราะเมา ‪ทำไมทุกคนต้องวุ่นวายกันด้วย
‪พอได้แล้ว
‪แต่พวกนักข่าวเอาแต่ติดต่อมา ‪ถามว่ากลับมาคบกันเหรอ
‪กลับมาคบบ้านคุณสิ
‪เมื่อก่อนคุณก็เคยนี่ครับ
‪ตอนคบกับนักกีฬาชินยองอุงใช่ไหม
‪ไม่ใช่ ไอดอลคนนั้นต่างหาก ‪ตอนที่คบกับวอนจีฮุน
‪เดี๋ยวเลิก เดี๋ยวคบ เดี๋ยวเลิก
‪- ตอนนั้นวุ่นวายกันสุดๆ เลย ‪- ใช่เลยๆ
‪พอได้แล้ว
‪ตอนนี้งานกองเป็นภูเขาแบบนี้
‪ไม่ใช่เวลาที่จะมาฟัง ‪เรื่องไร้สาระแบบนี้นะ
‪รีบกลับไปทำงานได้แล้วค่ะ
‪ครับ
‪คุณอีฮยอกทำอะไรอยู่ครับ
‪ออกมาเร็ว
‪ไม่ต้อง ให้คุณฮยอกอยู่ที่นี่ก่อน
‪- อะไรนะครับ ‪- คือฉัน...
‪มีเรื่องสำคัญที่ต้องสั่ง ‪ให้เขาทำอย่างลับๆ
‪- รีบออกไปได้แล้วค่ะ ‪- ครับ
‪ที่ว่าจะกลับเกาหลีใต้มาหาผู้ชาย ‪ไม่ได้พูดเล่นสินะ
‪ก็แค่กิ๊กเองค่ะ ‪ผู้ชายที่ผ่านเข้ามาเฉยๆ
‪อย่างนั้นเหรอ
‪อือ ก็ใช่น่ะสิ
‪ผมก็กำลังจะผ่านไปหรือเปล่า
‪ถ้าผ่านไปแล้วก็บอกได้นะ
‪ตายจริง
‪ฮยอกจ๋าของฉันหึงเหรอคะ
‪ไม่ใช่นะ
‪ก็เพราะใครกันล่ะ
‪คุณจะบอกว่าเพราะผมเหรอ
‪แล้วทำไมคุณถึงไม่รีบโผล่มาล่ะ
‪แนวสงบศึกชั่วคราวคั่นระหว่างเรา ‪แล้วผมจะรีบโผล่ไปได้ไง
‪เพราะงั้นฉันถึงเข้าใจคุณอยู่นี่ไงคะ
‪ถึงจะเป็นเรื่องเศร้า ‪ก็ไม่ใช่ความผิดคุณรีจองฮยอก
‪แต่ยังไงฉันก็ลำบากเหมือนกัน
‪คนนี้หรือเปล่านะ แต่พอคบก็ไม่ใช่
‪หรือคนนั้นนะ พอคบก็ไม่ใช่อีก
‪ก็พรหมลิขิตฉันอยู่ที่เกาหลีเหนือโน่น ‪จะคบใครก็ไม่ใช่ไปซะหมด
‪ฉันก็เหนื่อยและลำบากมากเหมือนกันนะ
‪ไหนๆ เราก็ฝ่าฟัน ‪หากันจนเจอแบบนี้แล้ว
‪เรามาโดดงานกันไหมคะ คุณรีจองฮยอก
‪ตกลงไหม
‪คุณพอใจกับการโดดงานวันนี้ไหม
‪ไม่มีการโดดงานไหนที่น่าพอใจหรอก
‪พอทำอะไรโดยไม่วางแผน
‪ก็ทำอะไรได้ไม่มากเท่าไร ‪เมื่อเทียบกับที่ตั้งใจ
‪แต่มันก็น่าจดจำนะ
‪ถึงจะไม่ได้ทำอะไรมากก็เถอะ
‪คุณเคยโดดงานหรือโดดเรียนบ้างไหมคะ
‪- เคยสิ ‪- คุณทำอะไรเหรอ
‪ผมก็ไม่ได้ทำอะไรมาก
‪โดดเรียน ออกไปข้างนอก แล้วไปถ่ายรูป
‪แต่ผมเจอคนคนหนึ่งกำลังลังเล
‪ว่าจะกระโดดลงไปจากสะพานสูงๆ ดีไหม
‪ใครเหรอ
‪เป็นผู้หญิงที่ตรงสเปกผมเลย
‪เพราะงั้นถึงบอกว่า ‪วันแบบนั้นน่าจดจำสินะ
‪ผมเข้าไปขอให้เธอถ่ายรูปให้
‪โอ๊ย ช่างเถอะค่ะ ‪ทำไมต้องเล่าละเอียดด้วย
‪เธอถามว่าที่นี่น่ากลัวนะ ‪ต้องถ่ายที่นี่ด้วยเหรอ
‪เธอมือสั่น แต่ก็ยังรับกล้องไป
‪ช่วยถ่ายรูปให้เราหน่อยได้ไหมครับ
‪ได้ค่ะ
‪เอากล้องมาสิคะ
‪ที่นั่นที่ไหนเหรอคะ
‪สวิตเซอร์แลนด์
‪บนสะพานซิกริซวิล
‪เธอเป็นคนที่น่าจดจำมาก
‪หลังจากนั้นเธอยังอยู่ดีไหม
‪คงไม่คิดอะไรแย่ๆ ใช่หรือเปล่า
‪บางทีผมก็คิดถึงเธอขึ้นมา
‪เพราะว่า...
‪เธอตรงสเปกผม
‪ถ้างั้น...
‪ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ คุณ
‪คือคุณซอดันเหรอ
‪คุณพูดใช่ไหม ว่าเสียดายผู้ชาย
‪พวกเรา...
‪เจอกันกี่ครั้งแล้วเนี่ย
‪ตอนนี้ฉัน...
‪มีความสุขมากจริงๆ
‪ก่อนที่คนเราจะตาย
‪เขาว่ากันว่าจะมีภาพ ‪ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด
‪ในชาตินั้นๆ
‪แวบขึ้นมาในหัว
‪บางทีช่วงเวลาเหล่านั้น
‪คงมีตอนนี้อยู่แน่ๆ
‪(ร้านไก่ทอดบีบีคิวโอลีฟ)
‪พวกเราจะชนะใช่ไหม
‪- ได้โปรดล่ะ ‪- เจ้านั่น
‪- เฮ้ยๆ ‪- สกัดไว้ๆ
‪- สกัดไว้ ทำอะไรอยู่เนี่ย ‪- เฮ้ยๆ
‪ทำไมถึงหนวกหูแบบนี้
‪พวกเขาดูบอลอยู่น่ะครับ
‪เพลิดเพลินกันจริงๆ เลยนะ
‪เป็นนัดแข่งระดับชาติครับ
‪จะแข่งระดับไหนก็เรื่องของเขา
‪- สหายพโยชีซูพูดถูกนะ ‪- ใช่
‪เราต้องคิดแค่เรื่องปฏิบัติการ ‪พาสหายรีจองฮยอก
‪กลับประเทศให้สำเร็จ...
‪- นัดเกาหลีเจอญี่ปุ่นครับ ‪- หือ
‪(ญี่ปุ่น: 0 เกาหลี: 0)
‪ไปเลยๆ
‪- ไปเลยๆ ‪- ยิงเลยๆ
‪- เตะเลยๆ ‪- ยิงเลยๆ
‪- ไปเลยๆ ‪- ไปเลย
‪- นั่นแหละ ‪- ยิงเลย
‪สหายผู้กองครับ
‪ยัยแม่หญิง
‪- สาธารณรัฐเกาหลี ‪- เกาหลีสู้ๆ
‪- สาธารณรัฐเกาหลี
‪- ไปเลยๆ ‪- เตะเลย
‪- ให้ตายสิ ‪- เกือบเข้าแล้ว
‪- ดีมากๆ ‪- มาแล้วๆ
‪- วิ่งเร็ว ‪- ส่งลูกสิ
‪- เตะ ‪- ยิงเลย
‪- ชน ‪- หมดแก้ว
‪เมื่อกี้เยี่ยมจริงๆ
‪วันนี้ฉันเลี้ยงไก่ทอด ‪ทั้งหมดนี่เองค่ะ
‪เห็ดแชมปิญอง
‪ทำไมเธอชอบลงท้ายด้วยคำแบบนี้เนี่ย
‪ให้ตายสิ
‪ไหนๆ ก็ต่อไม่ได้แล้ว ดื่มเถอะครับ
‪- ดื่มเลยๆ ‪- เอาเลยครับ
‪รีบๆ ดื่มเข้าไปเลย
‪ถ้าไม่ยอมดื่มจะถือเป็นคนใจเสาะ
‪ถ้าดื่มเก่งจะถือว่าเป็นชายชาตรี
‪ชายชาตรี
‪รีบๆ ดื่มเข้าไปเลย
‪ถ้าไม่ยอมดื่มจะถือเป็นคนใจเสาะ
‪ถ้าดื่มเก่งจะถือว่าเป็นชายชาตรี
‪ขอบคุณครับ...
‪ได้มาเจอกันที่นี่ ฉันยิ่งดีใจนะ
‪หลังรู้ว่าสหายทรยศฉัน ‪ตอนแรกก็โกรธอยู่
‪แต่ก็คิดว่าเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นได้
‪บางทีบุ้งสนก็อยากกินใบไม้อื่น ‪ที่ไม่ใช่ใบสนนี่
‪แต่ยังไงก็คิดถึงความเป็นจริงด้วย
‪ถ้าสหายกลับประเทศ
‪สหายอธิบดีจะปกป้องสหายเหรอ
‪สหายเป็นคนฆ่าลูกชายคนโตของเขา ‪อย่างเลือดเย็นเชียวนะ
‪เมื่อใช้ประโยชน์เสร็จแล้ว ‪เขาก็จะทอดทิ้ง
‪ที่ผ่านมา คนที่ดูแลครอบครัวสหาย ‪คืออธิบดีกรมการปกครองเหรอ
‪คนที่พาแม่สหายที่แก่เฒ่า
‪ออกมาจากสถานกักกัน ‪คือรีจองฮยอกงั้นเหรอ
‪คุณช่วยทำเป็น ‪ไม่รู้จักผมไม่ได้เหรอครับ
‪ผมอยากชดใช้
‪ให้กับสหายรีมูฮยอกที่ตายไปครับ
‪จะชดใช้ให้คนที่ตายไปแล้ว
‪หรือว่า...
‪จะช่วยชีวิตลูกชายคนเดียวที่มีอยู่
‪อะไรนะครับ
‪นี่เป็นรูปอูพิลเมื่อเช้านี้
‪สหายผู้พันครับ...
‪คุณธรรมเอย ความถูกต้องเอย ‪มันก็ดีนะ เป็นเรื่องดี
‪มีใครบ้างไม่รักษามันไว้ ‪เพราะไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีกัน
‪แต่แทนที่จะยึดติดกับหลักการหรูหรานั่น
‪ฉันก็ต้องเลือกปกป้อง ‪ครอบครัวกับลูกๆ สิ
‪แบบนั้นใครจะกล้าบอกว่าไม่ดีเหรอ
‪แต่ฉันเป็นแค่เด็กเร่ร่อน ‪ที่เกิดข้างถนน
‪ฉันไม่มีใครต้องปกป้อง ‪และไม่กลัวอะไร
‪เพราะงั้นฉันถึงได้เดิมพันทุกอย่าง ‪และลงมือทำเลย
‪ถ้าฉันจับรีจองฮยอกได้ที่นี่ ‪และพาตัวยุนเซรีกลับไป
‪ฉันก็ขึ้นไปได้สูงกว่านี้อีก
‪เพราะฉะนั้น
‪เลือกเอาแล้วกัน
‪สหาย
‪สหายผู้กองน่าจะมานอนตรงนี้นะครับ
‪ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง นอนสบายๆ เถอะ
‪ขอบคุณครับ
‪ได้ยินว่าก่อนมาเจอเรา ‪ไปนอนที่ซาวน่ามาเหรอ
‪อ๋อ ครับ
‪แต่ที่นั่นดีมากเลย
‪ที่เกาหลีใต้ ‪มีของน่าทึ่งหลายอย่างเลยครับ
‪มีอะไรน่าทึ่งอีกเหรอ
‪ผมไปร้านอินเทอร์เน็ต ‪กับสหายจูมอกมาครับ
‪เพิ่งเคยเล่นเกมครั้งแรกเลยครับ
‪อึนดงก็เล่นเกมด้วยสินะ
‪นั่นสิ อายุเท่านี้ ‪ก็ควรมีประสบการณ์แบบนั้น
‪ตอนแรก...
‪ผมเห็นพวกมือสมัครเล่นใช้ปืนยาว ‪ยิงปังๆ อย่างกับเด็ก
‪"ต้องทำให้ดูเป็นตัวอย่างแล้ว" ‪ผมคิดแบบนี้แล้วเข้าร่วมกับเขาครับ
‪แต่ยากกว่าที่คิดนะครับ
‪ไม่ง่ายอย่างที่เห็นหรอก
‪ครับ เพราะงั้น...
‪ผมก็เลยศึกษา ‪จุดเด่นของอาวุธกับปืนที่มีอยู่
‪แล้วก็มีคนเกกมะเหรกเกาหลีใต้
‪ถืออาวุธแพงๆ โผล่มาจากไหนไม่รู้ ‪แล้วจัดการซะเรียบเลย
‪บ้าจริง
‪ถ้าผมไม่เหลืออดจริงๆ คงไม่บอกเขาว่า ‪"อย่าซ่อนหลังคอมพิวเตอร์
‪แล้วมาเจอกันตัวๆ เลยดีกว่า" ‪หรอกครับ
‪- แล้วยังไงต่อ ‪- เขาไม่มาครับ
‪คงเป็นคนขี้อวดในประเทศทุนนิยม ‪ที่มีเงินเยอะแต่ขี้ขลาดน่ะครับ
‪ไอ้เจ้าคนปลูกมะเขือเทศ
‪ชื่อในเกมของสหายคืออะไรเหรอ
‪อ๋อ ครับ ‪ผมใช้ชื่อว่ามานะบากบั่นครับ
‪- อย่างนี้เองสินะ ‪- ครับ เพราะงั้นผม...
‪เลิกพูดแล้วนอนเถอะ นี่ก็ดึกแล้ว
‪จะไปไหนเหรอครับ
‪ไปดื่มน้ำ
‪รีบนอนซะ
‪ทำไมมานั่งตรงนี้ครับ
‪ถ้าเกิดว่ารู้สึกหิว...
‪ไม่ใช่ครับ
‪คิดถึงครอบครัวเหรอ
‪คุณจะได้กลับไปพบพวกเขาแล้ว
‪ขอโทษที่ต้องเป็นแบบนี้เพราะผมนะครับ
‪(ความเพิกเฉยคือความมืดมน)
‪ที่ผ่านมาพวกเรา
‪คิดกันอยู่ว่าจะมีวิธี ‪ช่วยสหายยองแอบ้างไหม
‪สหายมยองซุนมีอะไรจะบอกสหายยองแอค่ะ
‪- หือ ‪- ฉันติดต่อสามี
‪ที่ไปดูงานไกลไม่ได้
‪ก็เลยไปพบพวกรุ่นน้อง ‪ที่สนิทกันของเขา
‪แล้วไปถามพวกเขามาค่ะ
‪รุ่นน้องก็ทำงานเป็นหนูเหรอ
‪ค่ะ
‪คนเป็นหนูนี่
‪ไม่มีข้อมูลอะไรในหมู่บ้านเรา ‪ที่พวกเขาไม่รู้หรอกค่ะ
‪จริงด้วย
‪ค่ะ
‪ถ้างั้นพวกสหายรุ่นน้อง...
‪บอกข้อมูลอะไรมาบ้างเหรอ
‪คดีที่สหายพันเอก ‪เข้าไปเกี่ยวข้องด้วย
‪เป็นเพราะผู้พันโชชอลกัง...
‪ไปหาเรื่องอธิบดีกรมการปกครอง
‪เลยเป็นแบบนี้ค่ะ
‪- สหายยองแอ ‪- โอ๊ยๆ
‪กระตุกหนวดพวกยศสูงแล้วถูกจับแบบนั้น
‪โชชอลกังเลยถูกฆ่าตาย ‪โดยไม่มีใครรู้หรือเปล่าคะ
‪ทำยังไงดีคะ
‪แล้วเวลาแบบนี้ สหายรีจองฮยอก...
‪ดันไปด่านหน้าซะได้
‪จริงด้วย
‪ถึงจะไม่ใช่ทางที่ไปหา
‪อธิบดีกรมการปกครองโดยตรง
‪แต่ก็มีทางอ้อมอยู่ใกล้ๆ นี้ค่ะ
‪- หือ ‪- หลานชาย...
‪- อือ ‪- ของแม่ของลูกสะใภ้
‪อือ
‪ของอธิบดีกรมการปกครอง ‪ที่เคยอยู่ยุโรปมา
‪อะไรนะ
‪ได้ลองต้มน้ำจากหม้อเหล็กมาอาบด้วย
‪ถือว่าได้ลองทำทุกอย่างแล้วสินะ
‪สหายหลานยุโรปอยู่ไหมคะ
‪ช่วยเปิดประตูให้หน่อยค่ะ
‪ไม่อยู่หรือเปล่าคะ
‪อยู่สิ
‪เขาอยู่ข้างในนะ
‪เมื่อกี้เราเห็นควัน...
‪จากหม้อเหล็กบ้านนี้ก่อนขึ้นมานี่
‪มีควันออกมาค่ะ
‪จริงด้วยนะคะ
‪ลองเคาะดูอีกทีซิ
‪เปิดประตูหน่อยค่ะ
‪เรางัดเข้าไปได้นะ
‪แบบนั้นผิดกฎหมายนะ
‪- มีเรื่องอะไรเหรอคะ ‪- อ๊ะ คุณซอดันนี่
‪ฉันเป็นหัวหน้าราษฎรหมู่บ้านนี้ ‪เลยมาตรวจดู...
‪- เข้ามาสิคะ ‪- จะเข้ามาเหรอ
‪แม่เจ้า
‪มาแล้วเหรอ
‪สวัสดีครับ
‪มากันเยอะเลยนะครับ
‪ตายจริง
‪จู่ๆ เราแห่มากันเยอะแบบนี้
‪ไม่รู้ทำให้คุณไม่สะดวกสบายหรือเปล่า
‪ไม่สะดวกสบายค่ะ
‪สหายยองแอ ดีแล้วไม่ใช่เหรอคะ
‪เราตั้งใจมาเจอหลานชายแม่ลูกสะใภ้
‪ของอธิบดีกรมการปกครอง ‪ที่เคยอยู่ยุโรปมา
‪แต่ลูกสาวของเธออยู่ตรงนี้แล้ว
‪มีธุระอะไรคะ
‪แหวนนี่
‪ฉันได้รับมาจากแม่สามี
‪เป็นแหวนที่ฉันเก็บรักษาอย่างดีเลย
‪งั้นก็เก็บรักษาต่อไปสิคะ
‪ความจริงแล้วสามีของฉัน
‪ถูกจับกุมอยู่ที่กองบัญชาการทหาร ‪กระทรวงความมั่นคง
‪ช่วยพูดกับสหายอธิบดีกรมการปกครอง
‪ว่าที่พ่อสามีหน่อยนะคะ
‪ฉันไม่รับคำขอร้องส่วนตัวค่ะ
‪มีอะไรจะพูดอีกไหมคะ
‪จริงๆ เลย พี่ดัน
‪อย่าทำตัวแข็งกระด้างไปหน่อยเลยครับ
‪ถึงพี่สาวผมจะพูดจา ‪เย็นชาเหมือนลมหนาว
‪แต่จิตใจเธออบอุ่นนะครับ
‪จดชื่อสามีคุณมาสิครับ
‪ผมจะหาโอกาสลองคุยกับคุณน้าให้
‪ว้าว สหายหลานยุโรปของเรา
‪คุยกันรู้เรื่องจริงๆ นะ
‪ตายจริง งั้นฉันรบกวนหน่อยนะ
‪ไม่ต้องห่วงนะครับ
‪แต่เหมือนฉันเคยเห็นสหายมาก่อนเลยค่ะ
‪ผมเหรอครับ
‪มีอยู่คืนหนึ่ง ฉันเห็นคุณ ‪ออกมาจากบ้านสหายรีจองฮยอกค่ะ
‪- จริงเหรอ ‪- รีจองฮยอกเหรอ
‪ฉันวานเขาไปทำธุระเองค่ะ
‪พอดีมีของที่ต้องไปเอา
‪- อ๋อ ‪- อ๋อ
‪ครับ
‪ว้าว ผมได้ออกมาข้างนอก ‪เพราะคุณซอดันเลย
‪ผมลำบากมากจริงๆ ‪ที่สองสามวันมานี้อยู่แต่ในบ้าน
‪พูดมาสิคะ
‪คุณไปบ้านสหายจองฮยอกทำไม
‪ตอนนี้สหายจองฮยอกอยู่ด่านหน้านะ
‪อย่าแม้แต่จะคิดโกหกฉันเลยนะคะ
‪ผมไม่โกหกคุณซอดันหรอกครับ ‪ผมตั้งใจจะไม่โกหก
‪ความจริงแล้ว
‪ผมได้รับการติดต่อ ‪จากคุณรีจองฮยอกที่อยู่ด่านหน้าครับ
‪เรื่องอะไรคะ
‪โชชอลกังไม่ได้ตาย ‪จากอุบัติเหตุขณะส่งตัว
‪แต่หายตัวไปครับ
‪เขาไปเกาหลีใต้เพื่อพาตัวยุนเซรีมา
‪ทำลายครอบครัวของคุณรีจองฮยอก
‪แล้วยังไงคะ
‪เพราะงั้นคุณรีจองฮยอก...
‪เลยไปที่โซลครับ
‪บอกว่าจะไปช่วยยุนเซรี ‪และจับตัวโชชอลกัง
‪เขาว่าถ้าบอกคนรอบข้าง ‪อาจจะทำให้เดือดร้อนได้
‪เลยขอร้องผมที่ดูง่ายให้ทำนู่นทำนี่
‪ผมเลยคอยทำธุระให้
‪แนะนำคนให้เขา
‪ผมก็ไม่รู้ว่า ‪ทำไมผมถึงทำแบบนั้น แต่...
‪คุณซอดัน
‪ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪คุณซอดัน ผมผิดไปแล้วครับ
‪อย่าร้องไห้เลย...
‪เอาล่ะ รายงานเรื่องที่สืบมาเร็ว
‪พี่ครับ
‪ก่อนอื่นเลย ‪มีทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดี
‪พี่อยากฟังเรื่องไหนก่อน
‪เจ้าหมอนี่ รีบพูดมาไม่ต้องลีลาเลย
‪ก่อนอื่นเลย สหายอัลเบรโต้ กู
‪เป็นนักธุรกิจชาวอังกฤษจริงๆ
‪มีบริษัทระดับนานาชาติ
‪อยู่หลายประเทศเลย
‪- แล้วเรื่องไม่ดีคืออะไร ‪- นี่ล่ะ เรื่องไม่ดี
‪พูดอะไรเนี่ย
‪มีคำสั่งจากอธิบดีกรมการปกครอง
‪ให้มีมาตรการสืบค้น ‪ธุรกิจผิดกฎหมายครั้งใหญ่
‪ทั้งลักลอบขนสินค้า ค้าขายยาเสพติด
‪และพวกที่รับเงินเพื่อซ่อนตัวอาชญากร
‪แล้วแกไม่เป็นไรเหรอ
‪ผมน่ะ เพราะความร่ำรวยของพี่
‪เลยเห็นทองไม่ต่างจากก้อนหิน ‪เอาตัวรอดมาได้ไง
‪- แล้วยังไง ‪- มีนักธุรกิจชาวอังกฤษ
‪ที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้อยู่
‪และเขาก็คืออัลเบรโต้ กูนี่แหละ
‪วอทเดอะ ว่าไงนะ
‪กระทรวงความมั่นคงกำลังตามตัวเขาอยู่
‪เขาโกงเงินจำนวนมหาศาลที่เกาหลีใต้
‪แล้วมาซ่อนตัวอยู่ในประเทศเรา
‪โอ้มายก็อด
‪ใช่สิ แล้วเรื่องดีล่ะ
‪- เรื่องดีก็คือ... ‪- ว่าไง
‪ไม่ใช่ว่าดันไม่รู้ความจริงนี้
‪- อะไรนะ ‪- ดูเหมือนหลานจะรู้เรื่องอยู่
‪อย่างน้อยดันของเรา
‪ก็ไม่โดนนักต้มตุ๋นหลอกไง
‪ไอ้บ้านี่
‪เรื่องดีบ้านแกสิ
‪- เดี๋ยวปั๊ด ‪- เดี๋ยวสิพี่
‪- ไอ้หมอนี่ ‪- มาตีผมทำไม
‪- ผมทำอะไรผิด ‪- ให้ตายเถอะ
‪ทำอะไรครับ
‪เดี๋ยวฉันจะวานให้จูมอกทำธุระให้
‪เลยจะส่งเขาไปแบบหล่อๆ น่ะ
‪จูมอกเอาออกได้แล้ว
‪ธุระอะไรเหรอ
‪แต่งตัวเหมือนผู้ดีชาวโซล
‪ไปทำธุระเอาของให้ฉันหน่อย
‪ถ้าเป็นผู้ดีชาวโซล ‪ฉันตรงคุณสมบัติเลยนะ
‪ไม่ว่าที่ไหน เวลาอยู่ตรงสี่แยก
‪ก็มักจะมีคนมาถามทางฉันตลอด
‪คิดว่าฉันเป็นคนโซล
‪ไม่ใช่หรอก
‪แต่จูมอกนี่ ถ้าจะไปทำธุระให้ฉัน
‪คงต้องเปลี่ยนชุดหน่อยแล้วล่ะ
‪เอ๋ ชุดเหรอครับ
‪ใช่แล้ว ที่นี่เวลาไปทำธุระ
‪ใช่ว่าจะใส่ชุดอะไรก็ได้นะ
‪- ว้าว ‪- เท่มากเลย
‪สุดยอดเลยครับ
‪ดูเหมาะมากเลยนะ
‪- จริงเหรอครับ ‪- อือ
‪คนเกาหลีใต้แต่งตัวแบบนั้น ‪ไปทำธุระให้จริงๆ เหรอ
‪ก็บอกว่าใช่ไง
‪ปกติแล้วเซรีไม่ขอร้องอะไรแบบนี้
‪แต่เธอมาขอร้องฉันไว้น่ะค่ะ
‪บอกว่ามีน้องๆ ‪ที่เธอชอบที่สุดในโลกอยู่
‪และคุณเป็นหนึ่งในนั้น
‪ฉันได้ยินว่าคุณเดินทางมาไกล ‪เพราะอยากมาเจอฉันเลย
‪ขอบคุณมากนะคะ
‪ไม่เป็นไรเลยครับ
‪ถ้ามีอะไรอยากพูดกับฉัน ‪ก็พูดมาได้เลยนะคะ
‪คุณบอกว่าคนรักกัน...
‪ยังไงก็จะได้พบกัน
‪ใช่ไหมครับ
‪ต่อให้จากกัน...
‪ไปไกลแสนไกลแค่ไหน
‪ก็จะกลับมาพบกันอีกครั้ง
‪ครับ ถูกต้องแล้วครับ
‪ความรักจะหวนคืนกลับมาครับ
‪- แล้วสหายจูมอกล่ะ ‪- จูมอกบอกว่าไม่กินข้าวครับ
‪ทำไมล่ะ
‪เขาบอกว่าไม่อยากให้ ‪อาหารอื่นลงไปในกระเพาะ
‪หลังกินมื้อเที่ยงอันล้ำค่า ‪กับสหายนักแสดงจีอูมาครับ
‪คุณคิมจูมอก ไว้เรามาพบกันอีกนะคะ
‪ครับ องค์หญิงจีอู ‪ต้องเจอกันอีกให้ได้นะครับ
‪แต่จะทำได้ต้องรวมชาติเท่านั้น
‪ได้รับของที่ฉันให้ไปเอามาไหม
‪- สหายเซรี ผมโดนต้มซะเปื่อยเลยครับ ‪- ขอดูหน่อยสิ
‪ทำไมถึงเนียนแบบนี้
‪เมื่อเช้าตอนที่ฉันพูดกับนาย
‪- ไม่เห็นฉันทำแบบนี้เหรอ ‪- เกาหลีใต้แต่งตัวแบบนั้น
‪ไปทำธุระให้จริงๆ เหรอ
‪ก็บอกว่าใช่ไง
‪มันคืออะไรเหรอครับ
‪ครอสมายฟิงเกอร์
‪สัญญาณนี้เป็นวิธีของ ‪จักรวรรดินิยมอเมริกา
‪มีความหมายว่า ‪"หลังจากนี้ฉันจะโกหก" น่ะครับ
‪ใช่แล้ว เพราะงั้นถึงฉันจะโกหกนายไป
‪แต่พระเจ้าจะยกโทษให้
‪ทำไมยัยแม่หญิงนี่ถึงได้ ‪ใจดีกับตัวเองเหลือเกินนะ
‪ขอบคุณจริงๆ ครับ สหายเซรี
‪วันนี้พรของผมเป็นจริงแล้ว
‪ต่อให้ตายวันนี้ ก็ตายตาหลับแล้วครับ
‪นายได้รับรางวัลที่สมควรได้แล้วนี่
‪รางวัลผู้ชื่นชอบกระแสเกาหลี ‪คิมจูมอก
‪รางวัลความใจดี กึมอึนดง
‪และ...
‪รางวัลกลิ่นดอกไม้จากขมับ พโยชีซู
‪เรากำลังบอกลา ‪เป็นครั้งสุดท้ายอีกครั้งเหรอครับ
‪ใช่แล้ว
‪เราบอกลากันแบบนี้เรื่อยเลย
‪แต่ใครจะไปรู้ ‪นี่อาจจะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายก็ได้
‪แต่ในตอนที่บอกลาได้
‪ก็ต้องบอกลาไว้ล่วงหน้าสิ
‪แล้วพวกนายน่ะ ‪ฉันบอกให้ใช้บัตรได้ตามใจเลย
‪แต่พวกนายใช้ไปไม่เท่าไรเอง
‪ฉันเลยเตรียมของขวัญ ‪ให้พวกนายคนละชิ้น
‪ทุกคนเตรียมตัวกลับกัน ‪เสร็จแล้วใช่ไหม
‪ครับ
‪เพื่อไม่ให้นักกีฬาคนอื่นผิดสังเกต
‪ทางนั้นบอกว่าจะเตรียมรถบัส ‪แยกต่างหากให้ครับ
‪สหายผู้กองจะไม่ไปด้วยกันเหรอครับ
‪ชายที่ชื่อผู้จัดการโอจะติดต่อฉัน
‪พวกสหายไปก่อน เสร็จแล้วฉันจะตามไป
‪ทำได้ดีมาก
‪ตอนนี้เรื่องเรียกรีจองฮยอกมาเจอ
‪ฉันจะจัดการผ่านสหายผู้จัดการโอเอง
‪สหายทำตัวไม่ให้เป็นที่ต้องสงสัย
‪และคอยบอกตำแหน่งของรีจองฮยอก ‪กับยุนเซรีก็พอ
‪ตายแล้ว
‪เสียงของแตกไม่ใช่เหรอคะ
‪อือ ก็เข้าใจได้อยู่นะ
‪จับมือผมหน่อยได้ไหม
‪อือ ได้สิ
‪พ่อครับ
‪พ่อรู้ไหมครับว่าแจกันนี้ของยุคไหน
‪ถ้าพ่อทำลายมรดกทางวัฒนธรรม...
‪ไอ้บ้านี่ ปล่อยฉันนะ
‪แกน่าจะพูดออกมาตอนนั้น
‪ตอนที่ฉันให้โอกาสแก
‪พ่อครับ
‪พ่อจะเชื่อคำพูดของคนที่พ่อเพิ่งพบ
‪หรือจะเชื่อลูกชายพ่อครับ
‪ฉันเคยเชื่อแก
‪ถ้างั้นก็ช่วยเชื่อผมต่อไปสิครับ
‪- พ่อเข้าใจผิดนะครับ ‪- เงียบไปเลย ไอ้ลูกเวร
‪แกคิดว่าทำไม ‪ฉันถึงให้ตำแหน่งนั้นกับแก
‪เพราะแกเก่งเหรอ
‪ไม่ใช่เลย
‪เพราะแกบกพร่องที่สุดต่างหาก
‪ใหญ่สู้เมียก็ไม่ได้ ‪ลืมตาขึ้นมาก็ถูกฉ้อโกง
‪แต่ถ้าแกรู้ว่าตัวเองบกพร่อง
‪ก็คงไม่หลับหูหลับตา
‪ฉันคิดว่าแกจะยื่นมือ
‪ขอความช่วยเหลือ
‪เพราะแบบนั้นฉันถึงให้ตำแหน่งนั้น
‪งั้นที่พ่อเลือกผมจากทั้งสามคน
‪เพราะว่าผมบกพร่องที่สุดงั้นเหรอครับ
‪ถึงจะบกพร่อง ‪แต่ฉันไม่รู้ว่าแกจะแย่ขนาดนี้
‪ฉันทำพลาดไป
‪อีกไม่นาน ‪ฉันจะจัดการประชุมผู้ถือหุ้นขึ้น
‪ไม่ต้องอาลัยอาวรณ์ ‪เตรียมตัวลงจากตำแหน่งซะ
‪ทำไมพ่อทำแบบนี้ล่ะครับ
‪คุณพ่อคะ ‪สมควรแล้วที่คุณพ่อจะโกรธค่ะ
‪ยกโทษให้พวกเรา ‪ที่ไม่ได้บอกคุณพ่อก่อนด้วยนะคะ
‪ลุกขึ้นมา
‪ฉันไม่อยากเห็นทั้งคู่ ‪ออกไปเดี๋ยวนี้
‪ช่วยดูรูปพวกนี้หน่อยนะคะ
‪ดูแล้วพิจารณาดูค่ะ
‪เขาคือกูซึงจุนค่ะ คุณพ่อ
‪ทั้งสองคนไปซ่อนตัว ‪ที่เกาหลีเหนือด้วยกันค่ะ
‪มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ เหรอคะ
‪และเรารู้มาตอนที่สืบเรื่องนี้ค่ะ
‪บริษัทที่คุณพ่อบีบบังคับ ‪ให้ควบรวมกิจการเมื่อ 20 ปีก่อน
‪ประธานกูมยองซูแห่งกูรยงผลิตภัณฑ์
‪กูซึงจุนเป็นลูกชายของเขา
‪เขาปกปิดทุกอย่าง ‪และพยายามเข้าหาครอบครัวเราค่ะ
‪อะไรนะ
‪ก่อนที่เราจะบอกเรื่องนี้
‪เราต้องตรวจสอบให้แน่ใจก่อนค่ะ
‪ขอโทษด้วยนะคะ
‪พ่อครับ พูดตามตรง
‪ความคิดก็วิ่งวุ่นเต็มหัวผมเลยครับ
‪ทั้งคู่ถอนหมั้นกันไปแล้ว ‪แต่ทำไมถึงอยู่ที่เกาหลีเหนือด้วยกัน
‪เงินที่กูซึงจุนหอบหนีไป ‪เกี่ยวข้องอะไรกับเซรีไหม
‪ยังไงก็เถอะ เราบอกเขา ‪ให้รีบส่งตัวเซรีคืนมา
‪แต่กูซึงจุนก็ใช้ ‪เรื่องนั้นเป็นเหยื่อล่อ
‪บอกให้เรายอมสละ ‪เงินที่เขาโกงไปครึ่งหนึ่ง
‪แต่จะทำยังไงได้ล่ะครับ
‪เรื่องเร่งด่วนที่สุด ‪คือเราต้องพาเซรีกลับมา
‪งั้นเหรอ
‪พวกแกยังปั้นเรื่องโกหกอยู่
‪หรือว่าเซรีทำเรื่องแบบนั้นจริงๆ
‪ไว้ตรวจสอบดูเดี๋ยวก็รู้
‪ถ้าหากว่านี่เป็นเรื่องโกหก
‪ไม่ใช่แค่ตำแหน่งในตอนนี้
‪แกเตรียมตัวสูญเสียทุกอย่างได้เลย
‪เรียกเซรีมา
‪ฉันไม่มีเรื่องจะคุยกับพี่
‪เออ ฉันก็ไม่มีเรื่อง ‪จะคุยกับเธอเหมือนกัน
‪แต่พ่อเรียก เพราะงั้นรีบมาเลย
‪แม่ก็ไม่ค่อยสบายด้วย
‪แม่เป็นอะไร ความดันต่ำอีกแล้วเหรอ
‪ทั้งหมดก็เพราะเธอไง
‪มีตอนไหนบ้างที่เธอ ‪ทำประโยชน์ให้ครอบครัวเรา
‪บอกท่านด้วยว่าเดี๋ยวฉันไป
‪ปิดการบันทึกค่ะ
‪นี่เป็นเส้นทางจากบ้านเซรีมาบ้านพ่อ
‪เธอไม่ใช้คนขับรถ มักจะขับรถคนเดียว
‪ที่เหลือก็จัดการได้เลย
‪หมายความว่า
‪ไม่ว่าผมจะพาตัวยุนเซรีไป ‪หรือกำจัดเธอ
‪ก็ทำได้ตามต้องการใช่ไหมครับ
‪คุณจะทำอะไรมันก็เรื่องของคุณ
‪แค่ให้ผมไม่ต้องเห็นหน้าเซรีก็พอ
‪ผมสั่งคุณแค่นั้นนะครับ
‪งั้นผมก็ต้องเตรียมตัวแล้วล่ะครับ
‪เมื่อสักครู่สหายเซรี ‪ออกเดินทางไปบ้านพ่อแล้วครับ
‪พวกเราก็กำลังจะออกเดินทางเหมือนกัน
‪(ทีมนักกีฬาทหารเกาหลีเหนือ)
‪(ห้ามผ่าน)
‪คุณรีจองฮยอกน่าจะใกล้ถึงแล้ว
‪ตอนนี้ผมทอดสะพาน ‪ให้คุณสองคนพบกันแล้ว
‪คงหมดหน้าที่ผมแล้ว ‪ถ้างั้นผมขอตัวได้ไหมครับ
‪ยังไม่ถึงเวลา
‪รีจองฮยอกต้องมาที่นี่ ตายต่อหน้าฉัน
‪และเมื่อฉันพายุนเซรีขึ้นเรือไปได้
‪ตอนนั้นถึงจะหมดหน้าที่ของสหาย
‪ไม่สิครับ ผมจัดการนัดเวลาสถานที่ให้
‪และให้เขามาที่นี่แล้ว
‪ผมว่าผมทำงานของผมเสร็จแล้ว...
‪มาโน่นแล้วครับ
‪สมเป็นรีจองฮยอกเลย
‪ฉันคิดไว้แล้วว่าสหายต้องมา
‪หลังจากที่รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่
‪สหายไม่ใช่คนขี้ขลาดที่จะทิ้ง ‪ยุนเซรีไว้ที่นี่คนเดียวอยู่แล้ว
‪แกมองฉันถูกแล้ว
‪ฉันไม่ทิ้งผู้หญิงของฉัน ‪ไว้ที่นี่คนเดียว ไม่สิ
‪ตราบใดที่สวะอย่างนายอยู่ที่นี่
‪ฉันก็ไม่มีทางกลับไปหรอก
‪เฮ้ย
‪สหายมันบก
‪มีอะไรจะบอกผมไหม
‪ถ้ามีอะไรก็พูดมาเถอะครับ
‪ผมใช้ชีวิตทั้งชีวิต ‪เป็นหนูรายงานสิ่งที่ได้ยินมา
‪แต่คุณบอกให้ผมพูดสิ่งที่อยากพูด
‪ขอบคุณมากนะครับ
‪ถ้างั้นผมจะพูดสิ่งที่ผมอยากพูดครับ
‪วันนี้ผมเจอโชชอลกัง
‪เขาให้ผมดูรูปลูกและข่มขู่ผมด้วย
‪ความจริงถึงผมจะกลัว
‪แต่ครั้งนี้ผมจะไม่ถอยหนีครับ
‪สหายผู้กองจะไม่ไปด้วยกันเหรอครับ
‪ฉันมีที่ที่ต้องไป
‪ชายชื่อผู้จัดการโอจะติดต่อฉัน
‪พวกสหายไปก่อน
‪เสร็จแล้วฉันจะตามไป
‪บอกท่านด้วยว่าเดี๋ยวฉันไป
‪เขาบอกว่าแม่ไม่สบาย
‪ฉันอยากเชื่อที่พี่บอก
‪พี่จะสมรู้ร่วมคิดกับโชชอลกัง
‪แล้วทำเรื่องแบบนี้จริงๆ เหรอ
‪ลองไปดูเดี๋ยวก็รู้
‪นี่ อย่าทำหน้าหวาดกลัว ‪ไม่สมกับเป็นเธอแบบนั้นสิ
‪มีพวกเราอยู่ เธอจะกังวลอะไร
‪- ใช่ครับ ‪- ใช่ครับ
‪เมื่อสักครู่สหายเซรี ‪ออกเดินทางไปบ้านพ่อแล้วครับ
‪อึนดงเป็นอะไรไหม
‪ระวังอย่าให้ ‪แผ่นสร้างกระดูกบาดเจ็บนะ
‪ไม่ต้องห่วงครับ ผมไม่เป็นไร
‪อะไรเนี่ย สมแล้วที่เป็นพโยชีซู
‪นี่ ระวังตัวด้วยนะ
‪เห็นแบบนี้
‪เราอยู่หน่วยรบพิเศษนะครับ
‪เดี๋ยวลมหนาวเข้านะครับ ‪รออยู่ในรถเถอะครับ
‪หวังว่าพวกเขาจะไม่เจ็บตัวนะ
‪นี่ๆ อย่าขยับนะ
‪ถ้าแกไม่ขยับ ฉันอัดตรงเป้าแน่ๆ
‪ไม่เป็นไรกันใช่ไหม
‪- ครับ ‪- ไม่เป็นไรครับ
‪สหายมันบก
‪ผมตกใจมากเลยนะครับ
‪เอาล่ะๆ หน้าเดินเลยพวกเรา
‪ไปกันเลย
‪นี่ บอกให้ระวังไง
‪เราไม่ต้องจ่ายค่าเช่า ‪หนึ่งปีใช่ไหมครับ
‪ฟรีหนึ่งปี แถมให้อีกปีด้วย
‪บุกเลย ไปเลย ไปๆ
‪- ไป ‪- ลุย
‪สหายผู้กอง เรามาแล้วครับ
‪ฉันได้เห็นแล้วว่าสหายเลือกแบบไหน
‪ฉันก็จะเลือกเหมือนกัน
‪เฮ้ยๆ
‪ไง ไอ้พวกเวร
‪ยิงเลยสิ
‪ก็แค่หนูตัวเดียว ทำไมถึงยิงไม่ได้
‪ไอ้คนอ่อนแอเอ๊ย
‪อะไรกัน
‪เสียงปืนนั่นมันอะไร
‪อะไรกันน่ะ
‪อย่า...
‪ใครน่ะ
‪ไม่นะ
‪อย่ามานะคะ คุณรีจองฮยอก
‪ยุนเซรี
‪ก่อนที่คนเราจะตาย
‪เขาว่ากันว่าจะมีภาพช่วงเวลา
‪ที่มีความสุขที่สุดในชาตินั้นๆ
‪แวบเข้ามาในหัว
‪บางทีช่วงเวลาเหล่านั้น
‪คงมีตอนนี้อยู่แน่ๆ
‪ปีหน้า ปีต่อไป
‪และปีถัดจากนั้นอีก
‪ก็จะเป็นวันที่ดีครับ
‪เพราะผมจะคิดถึงคุณแบบนี้
‪ขอบคุณที่ทำให้ยุนเซรีเกิดมา
‪ขอบคุณที่...
‪ให้คนที่ผมรักยังมีชีวิตอยู่
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪ความจริงแล้ว แค่คำพูดนั้นของคุณ
‪ก็เพียงพอแล้ว
‪เพียงพอที่จะเป็นความสุข...
‪ทั้งหมดของฉัน
‪ยุนเซรี
‪ไม่หรอก ไม่เลย
‪คำพูดนั้นไม่เพียงพอหรอก
‪ผมยังมีสิ่งที่อยากจะพูด
‪ผมยังไม่ได้พูดคำนี้ออกไป
‪ผมรักคุณ
‪ผมรักคุณ ยุนเซรี
‪ผมได้ยินเรื่องคร่าวๆ จากสหายมันบก
‪มันชักจะเลยเถิดไปแล้วครับ
‪นี่ไม่ใช่เรื่องที่สหายผู้กอง ‪จะแก้ปัญหาคนเดียวโดยเอาชีวิต...
‪เป็นเดิมพันได้นะครับ
‪ต้องขอโทษทุกคนด้วย
‪แต่ฉันกลับไปไม่ได้
‪- พวกนายไปกันก่อน... ‪- ผมจะบอกว่ามีสิ่งอื่น
‪ที่เดิมพันได้อยู่
‪คุณมีสิ่งที่ยังไม่ได้เดิมพันอีกนี่
‪คุณมีพวกเรานะครับ
‪พวกเราเป็นนายทหาร ‪กองร้อยที่ห้าของสหายผู้กอง
‪ณ สถานการณ์ตอนนี้ สหายผู้กอง ‪สำคัญเท่าประเทศของเรา
‪สั่งมาได้เลยครับ
‪- ไม่ได้หรอก ‪- สหายผู้กองครับ
‪สำหรับพวกเรา
‪สหายเซรีก็สำคัญเช่นกัน
‪ได้โปรดสั่งมาด้วยครับ สหายผู้กอง
‪จ่าสิบโทพโยชีซู
‪ครับ
‪- สิบตรีพัคควังบอม ‪- ครับ
‪พลทหารชั้นกลาง คิมจูมอก
‪- ครับ ‪- พลทหารชั้นต้น กึมอึนดง
‪ครับ
‪ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหน
‪จงปกป้องยุนเซรีให้ได้
‪จบคำสั่ง
‪ฉันเชื่อใจพวกนายนะ
‪ยัย...
‪ยัยแม่หญิง...
‪ใคร...
‪ใครก็ได้ช่วยด้วยครับ