‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪ยุนเซรี
‪ยังไม่มีใครมาครับ
‪ติดต่อไม่ได้ด้วยครับ
‪ไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหมครับ
‪ทำยังไงดีครับ
‪ตอนนี้เราต้องออกเดินทางแล้วด้วย
‪เธอถูกยิงบริเวณหน้าอก ‪ให้เลือดไปหนึ่งถุงแล้วค่ะ
‪- ถูกยิงเหรอ ‪- ค่ะ
‪- ติดต่อห้องผ่าตัด ‪- ครับ
‪ถูกยิงนานแค่ไหนแล้ว
‪ระยะเวลาเดินทาง 11 นาทีค่ะ
‪ทำซีพีอาร์ไปแล้วค่ะ
‪เช็กสัญญาณชีพหน่อย
‪เจาะสายน้ำเกลือทางหลอดเลือดดำ ‪และส่งเลือดไปตรวจ
‪ความดันอยู่ที่ 60/40 ค่ะ ค่าออกซิเจน 80
‪คนไข้ความดันต่ำ ‪ให้ฟูลดร็อปทางเส้นเลือดทั้งสองข้าง
‪- เตรียมเลือดด้วยครับ ‪- ค่ะ
‪เหมือนจะมีภาวะปอดรั่ว ‪เลือดออกในเยื่อหุ้มปอดเพราะถูกยิง
‪ก่อนอื่นใส่ท่อช่วยหายใจ ‪เตรียมการใส่สายระบายทรวงอก
‪ใส่ท่อถ่ายเลือด และขอเอกซเรย์ด้วยนะครับ
‪ค่ะ
‪ญาติผู้ป่วยใช่ไหมครับ
‪ครับ
‪ตอนนี้คนไข้อยู่ในภาวะฉุกเฉินครับ
‪เนื่องจากภาวะปอดรั่วจากการถูกยิง
‪ทำให้ต้องใส่สายระบายทรวงอกทันที
‪จากนั้นจะทำการผ่าตัดเพื่อนำกระสุนออกครับ
‪ผมเคยมีพี่ชาย
‪หลังจากเสียเขาไป ผมเจ็บปวดมาก
‪เพราะงั้นผมเลยตัดสินใจ
‪ว่าจะใช้ชีวิตโดยไม่สูญเสียใครไปอีก
‪จะไม่ใช้ชีวิตอย่างร่าเริง
‪จะใช้ชีวิตที่ไม่คิดฝันถึงอนาคต
‪ไปอย่างเงียบๆ
‪นับจากตอนนั้น
‪ผมก็ไม่เคยหลับสนิท
‪ไม่ทำเรื่องไร้สาระ
‪ไม่เล่นดนตรี
‪และไม่รักใครอีก
‪จนกระทั่งคุณมาลงจอดเร่งด่วนบนโลกของผม...
‪ในวันหนึ่ง
‪ผมใช้ชีวิตแบบนั้นมาตลอด
‪เซรี
‪แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนไปแล้ว
‪ต่อให้ต้องใช้ชีวิตด้วยความกลัว ‪ว่าจะเสียคุณไปทุกวัน
‪ผมก็ยังอยากใช้ชีวิตกับคุณ
‪ต่อให้ต้องเจ็บปวดกับความฝันที่เป็นจริงไม่ได้
‪ผมก็อยากลองวาดฝันอนาคตดู
‪เพราะฉะนั้น...
‪ช่วยมีชีวิตต่อไปด้วย
‪ช่วยมีชีวิตรอด
‪มาฟังเรื่องของผมด้วย
‪ผมยังมี...
‪เรื่องที่่...
‪ไม่ได้บอกคุณ
‪ไม่ได้มาขึ้นรถบัสเหรอ ทั้งหมดเลยเหรอ
‪ครับ เขารอหลังเวลานัดถึงสองชั่วโมง
‪แต่ไม่มีใครมาเลยครับ
‪ติดต่อไม่ได้ด้วย
‪หากกองทัพรู้เรื่องคดีนี้เข้า
‪เรื่องจะร้ายแรงขึ้นนะครับ
‪เรื่องนี้
‪ตอนนี้มีใครรู้บ้าง
‪ตอนนี้มีแค่ผมกับทหารที่ส่งเข้าไปในพื้นที่ครับ
‪อีกไม่นานกระทรวงความมั่นคงและกองทัพ
‪จะมีปราศรัยและอบรมฟื้นฟูกำลังพล
‪เนื่องในโอกาสเข้าร่วม ‪การแข่งขันกีฬาทหารครั้งนี้
‪- เตรียมตัวไว้ด้วย ‪- ครับ
‪ปัญหาคือทางอธิบดีกองทัพไม่อยู่เฉยแน่
‪ผมคิดว่าเขาน่าจะติดต่อกับโชชอลกัง
‪เราควรมีแผนรับมือภายหลังนะครับ
‪ส่งคนไปรับก็ไม่กลับ แล้วจะให้ฉันทำยังไงเนี่ย
‪ผมอยากจะบ้าจริงๆ ‪ทำไมเธอถึงไม่ฟื้นสักทีครับ
‪พวกเขามีเลือดไม่พอหรือเปล่าครับ
‪สหายเซรีเลือดออกเยอะเลย
‪ฉันหมู่เลือดโอ
‪ยัยแม่หญิงบอกว่าตัวเองหมู่โอใช่ไหม
‪ถ้าเลือดไม่พอ เอาเลือดฉันไปก็ได้
‪เธอหมู่เลือดเดียวกับสหายผู้กองครับ
‪ถ้าโรงพยาบาลมีเลือดไม่พอ เขาคงให้ไปแล้ว
‪โรงพยาบาลที่เกาหลีใต้มีเลือดเยอะ ‪ไม่น่ามีปัญหาครับ
‪งั้นทำไมผ่านมาสามวันแล้ว เธอยังไม่ฟื้นอีก
‪คง...
‪ไม่มีเรื่องอะไรหรอก...
‪ใช่ไหม
‪สหายเซรี...
‪แล้วพวกนายน่ะ ‪ฉันบอกให้ใช้บัตรได้ตามใจเลย
‪แต่พวกนายใช้ไปไม่เท่าไรเอง
‪ฉันเลยเตรียมของขวัญให้พวกนายคนละชิ้น
‪ฉันเป็นเจ้าของบริษัทแฟชั่นนะ
‪ฉันอยากให้ชุดเป็นของขวัญพวกนาย
‪ลองวัดไซส์คร่าวๆ ด้วยสายตาแล้ว
‪ไม่รู้ว่าจะพอดีไหม
‪รอแป๊บนะ
‪ยัยแม่หญิงนี่นะ
‪คนงามเพราะแต่งจริงๆ
‪ทุกคนดูดีมากเลยนะ
‪แน่นอน พวกเราแค่ไม่ได้แต่งเฉยๆ
‪พอแต่งขึ้นมาก็ไม่แพ้คนโซลหรอก
‪ก็เป็นไปได้ที่คนจะมาถามทางกับพโยชีซูอยู่นะ
‪นายเหมือนคนโซลเลย
‪ใช่ไหมล่ะ
‪ชุดอึนดงเล็กไปหรือเปล่านะ
‪ไม่เลยครับ พอดีเป๊ะ แถมอุ่นด้วย
‪ผมชอบมากเลยครับ
‪คุณไม่จำเป็นต้องให้ผมหรือเปล่า
‪ผมรู้สึกผิด
‪พูดอะไรแบบนั้นคะ
‪ฉันต้องขอบคุณที่อุตส่าห์ ‪เสี่ยงอันตรายตัดสินใจอย่างยากลำบาก
‪ไม่หรอกครับ เทียบกับสิ่งที่ผมทำแล้ว...
‪ฉันเคยเจออูพิลค่ะ
‪เขาบอกว่าพ่อเคยบอกไว้
‪ว่าให้สนิทกับเพื่อนๆ
‪แต่ฉันบอกไปว่าจะทำแบบนั้นไม่ได้
‪โลกไม่ได้สวยงามแบบนั้น
‪ถ้าใครจะมาตีเขา ให้ชิงตีก่อนค่ะ
‪ถึงอย่างนั้นในใจฉัน
‪กลับอยากให้คำพูดของพ่ออูพิล...
‪เป็นคำพูดที่ถูก
‪ฉันอยากให้โลก
‪งดงามเหมือนสวนดอกไม้
‪แบบนั้นอย่างน้อยพวกเรา...
‪ก็สามารถถามไถ่ความเป็นอยู่กันได้
‪(โรงพยาบาลแทฮึง)
‪จะบอกว่าคนร้ายยิงปืนอยู่
‪แล้วรถก็เข้าไปขวางพอดีเหรอครับ
‪ครับ ผมได้ยินมาแบบนั้น
‪รถเร่งเองหรือเปล่าครับ
‪นั่นสิ สถานการณ์อันตรายแบบนั้น ‪ปกติแล้วน่าจะเบี่ยงหลบนะ
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪ถ้าจะเบี่ยงหลบ ‪ข้างหลังเธอมีพื้นที่อยู่ตั้งเยอะ
‪ทำไมจู่ๆ ถึงพุ่งไปข้างหน้าแบบนั้น
‪ใช่ไหม ไม่งั้นมันเหมือนว่า ‪ในจังหวะที่ลูกกระสุนพุ่งมา
‪เธอเหยียบคันเร่งเอง ‪เพื่อใช้ร่างกันลูกกระสุนเลยนะ
‪ท่านประธานไม่ทำแบบนั้นหรอก
‪- เธอไม่ใช่คนแบบนั้นครับ ‪- ไม่ใช่เลย
‪คนที่คุณยุนเซรีช่วยไว้คือเขาเหรอครับ
‪ไม่ครับ ไม่ใช่เขา
‪นายมาทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย
‪ท่านประธานอุตส่าห์ ‪มีชีวิตรอดกลับมา แล้วยังมา...
‪ช่วยจับไอ้สารเลวนั่นให้ได้นะครับ
‪ขอร้องล่ะครับ
‪- ต้องขอโทษด้วยครับ ‪- คุณตำรวจครับ
‪- เป็นอะไรของนาย ‪- มานี่
‪พยานอยู่ไหนครับ
‪เดี๋ยวผมไปพามานะครับ เฮ้ย ลุกขึ้นมาเลย
‪- ได้โปรดล่ะครับ คุณตำรวจ ‪- นายนี่มัน
‪กลับบ้านไปเลย
‪(คนไข้ ยุนเซรี)
‪สวัสดีครับๆ
‪เดี๋ยวค่ะ
‪ผู้ชายคนนั้นคือใครเหรอคะ
‪บอดี้การ์ดส่วนตัวของท่านประธานครับ
‪ตายจริง บอดี้การ์ดส่วนตัว ‪ก็คือผู้ติดตามคุ้มกันน่ะเหรอ
‪ครับ ก็ประมาณนั้น
‪- เขามาจากบริษัทไหนคะ ‪- อะไรนะครับ
‪- ไม่มีเบอร์ติดต่อเหรอ ‪- อะไรนะครับ
‪มีผู้ชายอยู่ด้วยเหรอครับ
‪ครับ
‪ส่งประวัติส่วนตัวของเขามาให้ฉันหน่อยค่ะ
‪อะไรนะครับ เอาประวัติส่วนตัวไปทำไมครับ
‪ถ้าฉันถามก็แค่ตอบคำถามมาค่ะ
‪ไม่ต้องถามกลับ
‪อ๋อ ครับ
‪งั้นผมจะตอบคำถามอย่างเดียวนะครับ
‪ประวัติส่วนตัวของเขา ‪อยู่กับท่านประธานครับ ผมไม่มี
‪และต่อให้ผมมี
‪ผมก็ให้คุณโดยไม่ได้รับอนุญาต ‪จากท่านประธานไม่ได้ครับ
‪ขอตัวนะครับ
‪เซรีส์ชอยส์คัดเลือกพนักงานมาดีจริงๆ นะ
‪ผมอยากขอความร่วมมือคุณ ‪ให้การในฐานะพยาน
‪เพราะไม่ค่อยมีคดียิงกันกลางกรุงโซลเท่าไร
‪เรากำลังวิเคราะห์ภาพวิดีโออยู่
‪แต่คำให้การคุณอาจช่วยให้เราจับคนร้ายได้
‪ก่อนอื่น ผมขอดู ‪บัตรประชาชนได้ไหมครับ
‪(สาธารณรัฐประชาชนจีน)
‪(บัตรต่างชาติที่พำนักในประเทศ)
‪คุณโตที่จีนสินะ
‪มีผู้ป่วยจากการถูกยิงอีกไหมครับ
‪ไม่ครับ ไม่มีเลย
‪ถ้างั้นคุณได้ตามหาคลินิกเถื่อน
‪ใกล้ๆ จุดเกิดเหตุบ้างไหมครับ
‪อะไรนะครับ
‪คนร้ายก็ถูกยิงเหมือนกันครับ
‪แต่เขาไปรักษาที่โรงพยาบาลธรรมดาไม่ได้
‪ผมเชื่อว่าเขารักษาอยู่ในคลินิกแบบนั้นครับ
‪ปลอดภัยแล้วใช่ไหมครับ
‪ครับ ผมเอาลูกกระสุนออกแล้ว
‪จ่ายค่าจ้างหนักๆ ด้วยล่ะ
‪แน่นอน เดี๋ยวจ่ายสดเลย สิ้นเดือนนี้นะ
‪ให้ตายเถอะ
‪เป็นยังไงบ้างครับ ‪ความรู้สึกตายแล้วเกิดใหม่
‪ช่วยฉันไว้ทำไม
‪เรื่องนั้นเพราะผมยังไม่ได้
‪เงินที่เหลือจากคุณลูกค้า
‪ผมเลยให้คุณตายไม่ได้ครับ
‪แน่นอนว่าค่าผ่าตัดวันนี้ ‪ลูกค้าต้องเป็นคนจ่ายครับ
‪ทุนนิยมช่วยฉันไว้สินะ
‪ก็ประมาณนั้นแหละครับ
‪รีบจัดการสิ่งที่ต้องทำ
‪กลับไปที่ที่คุณอยู่ ‪แล้วจะจัดการยังไงก็ทำเถอะครับ
‪คุณทำแบบนี้ที่นี่ไม่ได้
‪ถ้าคุณมาตายที่นี่ เรื่องจะวุ่นวายขึ้นนะ
‪ผมก็จะลำบากขึ้นด้วย
‪ยุนเซรีล่ะ
‪ยุนเซรีเป็นยังไงบ้าง
‪ต้องไล่บอดี้การ์ดที่อยู่หน้าห้องออกหรือเปล่า
‪ทำไมจู่ๆ ถึงไล่บอดี้การ์ดล่ะ
‪จะเชื่อใจฝากเขาดูแลที่นี่ได้ยังไงคะ
‪เขาเป็นคนที่อยู่ในจุดเกิดเหตุ
‪และเหมือนว่าตำรวจยังสืบสวนไม่เสร็จด้วย
‪ฉันไม่สบายใจค่ะ
‪นั่นสิ เราต้องไล่เขาออกตั้งแต่แรก
‪แต่ผมมัวตกใจจนไม่มีสติ
‪จะบ้าตาย
‪ผมขอโทษจริงๆ
‪ตอนนี้ท่านประธานก็นอนอยู่แบบนั้น ‪ไม่รู้จะช่วยยังไง
‪พวกเขาเคยคิดถึงท่านประธานตอนไหนกัน
‪พวกเขาบอกว่ารู้สึกแปลกๆ แถมไม่เชื่อใจคุณ
‪เลยจะเปลี่ยนมาใช้คนของตัวเอง
‪ผมว่าพวกเขานั่นแหละแปลกที่สุด
‪นี่ นายเลิกร้องได้แล้ว ฉันไม่ไหวแล้วนะ
‪(ดินแดนแห่งสวรรค์ของราษฎร)
‪แม่ครับ พ่อกลับมาแล้วครับ
‪ที่รัก
‪ฉันบอกแล้วใช่ไหม
‪สายตาเจ้าโชชอลกังนั่นดูเป็นคนไม่ดี
‪ไม่ให้ไปยุ่งกับเขา
‪ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว
‪ฉันเคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ว่านัมชิกไม่ฉลาดเหมือนคุณนั่นแหละ
‪อย่าใช้สมองคิดอะไร
‪แม่พูดถูกแล้วครับ
‪ตอนที่ผมไม่ใช้สมอง แล้วเดาข้อสอบแบบทิ้งดิ่ง
‪ได้คะแนนเยอะสุดเลยครับ
‪- เจ้าลูกคนนี้ ‪- โอ๊ย
‪ใช่แล้วๆ
‪พ่อจะไม่ใช้สมอง แล้วใช้ชีวิตเป็นคนดี
‪มานี่เร็ว
‪มานี่นะ
‪เจ้านี่ๆ
‪ตายแล้วๆ
‪ตาเถร มานี่เลยนะ มานี่
‪มาทางนี้
‪เจ้าไก่บ้านี่
‪จะไปไหน
‪ว้าว
‪- ฉันเป็นยังไงบ้าง ‪- สมแล้ว...
‪สหายยองแอรักษาสมดุลเก่งมากเลยค่ะ
‪ไม่ได้เบียดบังความหรูหราของสหายประธานห้าง
‪แต่ก็ไม่ได้ดูอวดดีเกินไปด้วย
‪เป็นชุดที่ดูลงตัวและสุภาพพอเหมาะ
‪ไม่มีที่ติเลยค่ะ
‪- ใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪สหายยองแอ ลองชิมนี่หน่อยสิคะ
‪ไหน
‪ปรุงรสได้พอดีเลย
‪ค่ะ
‪ฉันบอกแล้วใช่ไหม
‪วันนี้แทนที่จะระวัง สิ่งที่เข้าไปในปาก
‪ให้ระวังสิ่งที่จะออกมาจากปากให้มาก
‪อย่าห่วงเลยค่ะ
‪ถ้าวันนี้ฉันดื่มเหล้าและพูดอวดดี
‪ฉันจะโกนหัวเลยค่ะ
‪เดี๋ยวฉันโกนให้เอง
‪ค่ะ
‪สหายประธานห้างมาแล้วค่ะ
‪- ตายจริง มาแล้วเหรอคะ ‪- ตายจริง
‪ตายแล้ว เชิญเลยค่ะ
‪มาแล้วเหรอคะ
‪ว้าว
‪มีอาหารพื้นบ้านสดใหม่เพียบเลยนะคะ
‪เหมาะกับแชมเปญที่ฉันเตรียมมาพอดีเลยค่ะ
‪ตายจริง เตรียมของดีมาด้วย
‪แชมเปญคืออะไรเหรอคะ
‪ขวดนี้คืออะไร
‪ของดีสินะคะ
‪ไว้ครั้งหน้าฉันจะเตรียม ‪แก้วแชมเปญมาด้วยนะคะ
‪ถ้างั้นพวกเรา...
‪- หมดแก้ว ‪- หมดแก้ว
‪หวานดีนะเนี่ย
‪- นี่คืออะไรเหรอคะ ‪- อร่อยมากเลยค่ะ
‪ฉันไม่รู้ว่าจะชดใช้บุญคุณ ‪ของสหายประธานห้างยังไงดี
‪พูดอะไรกันคะ
‪พวกคุณเป็นเพื่อนบ้านของจองฮยอก ‪เท่ากับเป็นเพื่อนบ้านฉันด้วย
‪ถ้ามีเรื่องอะไรที่ช่วยได้ ก็ต้องช่วยสิคะ
‪ถ้างั้นเราก็คือคนกันเอง
‪ออฟคอร์สเลยค่ะ
‪ว้าว คุณนี่พูดจาเท่มากเลยนะคะ
‪ใช่แล้วค่ะ
‪ฉันนึกว่าคนที่ประสบความสำเร็จ ‪ที่พยองยางอย่างสหายประธานห้าง
‪จะน่ากลัวเหมือนเสือ ‪และเอะอะโวยวายหนวกหูซะอีก
‪สหายวอลซุกพูดอะไรอีกเนี่ย
‪กินที่กินอยู่เข้าไปเถอะ
‪ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ‪เราสบายใจแบบนี้ จะเป็นไรไปคะ
‪ฉันคิดว่าคุณจะน่ากลัวเหมือนเสือ ‪เป็นคนเอะอะโวยวายซะอีก
‪ถึงจะเอะอะอยู่นิดหน่อย ‪แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวเลยนะคะ
‪ฉันก็ค่อนข้างเอะอะหนวกหูอยู่นะคะ
‪ค่ะ
‪ไม่ค่ะๆ ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ
‪สหายประธานห้างเป็นคนดีจริงๆ ค่ะ
‪ตายจริง
‪งานแต่งลูกจะล่มแหล่มิล่มแหล่
‪ทำไมถึงได้มาช่วยเราง่ายๆ แบบนี้คะ
‪พูดเรื่องอะไรคะ
‪เป็นอะไรเนี่ย
‪ฉันคิดไม่ดีคนเดียวหรือไง ‪ทุกคนก็บอกนี่
‪สหายหลานยุโรปก็ดูไม่เหมือนหลานเลย...
‪หยิกฉันทำไมคะ
‪โธ่เอ๊ย ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร
‪สหายอัลคนนั้นเป็นหลานฉันจริงๆ ค่ะ
‪ใช่ที่ไหนกัน เล่นชู้ต่างหาก
‪ทำไมต้องหยิกฉันด้วย
‪ไม่ได้การแล้ว หล่อนเมาเกินไปแล้ว
‪พาตัวไปเลยๆ
‪- สหายวอลซุกกลับเถอะ ‪- ฉันไม่เมา
‪ดื่มเยอะไปแล้วค่ะ ลุกขึ้นเถอะค่ะ
‪- เป็นอะไรเนี่ย ‪- คุณเมาแล้ว ลุกขึ้นมา
‪- อะไรกันเนี่ย ฉันปกติดีนะ ‪- ลุกขึ้นมาสิคะ
‪ตายแล้ว
‪ก็ทุกคนว่าแบบนั้นนี่
‪ว่าลูกสาวสหายประธานห้าง ‪ดูเหมาะสมกับสหายยุโรปกูมากกว่าอีก
‪สหายวอลซุก
‪ปล่อยนะ
‪- หยุดก่อน ‪- อืม
‪พูดที่พูดเมื่อกี้อีกทีสิคะ
‪ลูกสาวสหายประธานห้าง ‪ดูเหมาะสมกับสหายยุโรปกูมากกว่า
‪ไม่ใช่ ก่อนหน้านั้น
‪ฉันปกติดีเหรอ
‪ไม่ใช่ๆ ก่อนหน้านั้นอีก
‪ชู้เหรอ
‪ที่บอกว่าเล่นชู้
‪แปลว่าจองฮยอกของเรา
‪ก็เคยนอกใจเหรอ
‪เป็นอย่างนั้นเหรอคะ
‪หือ
‪สหายยองแอ ‪เมื่อกี้ฉันพูดอะไรไปเหรอคะ
‪ที่นี่ที่ไหนคะ
‪แล้วฉันเป็นใคร
‪จองฮยอกเคยนอกใจงั้นเหรอ
‪หล่อนเป็นใครกันแน่
‪ยัยนั่นวิ่งฝ่าทุ่งกับระเบิดไป
‪แต่กับระเบิดไม่ระเบิดเลย
‪ผมยิงเธอแล้ว แต่ไม่โดน
‪เธอบอกว่าตัวเองเป็นนกนางแอ่นจากฝั่งใต้
‪ยัยแม่หญิง
‪เธอโม้ว่าตอนอยู่เกาหลีใต้
‪เธอต้องกินเนื้อสองในสามมื้อ
‪บอกว่าตัวเองช่างเลือก แต่กินไม่หยุดเลย
‪ข้อดีหลังยัยแม่หญิงนั่นมา
‪คือแชมพูที่ทำให้กลิ่นขมับเหมือนกลิ่นดอกไม้
‪ทำอะไรอยู่ครับ
‪จดไว้สิครับ
‪เป็นสัญญาที่ทำไว้นานแล้วนี่ครับ
‪ต้องรักษาสัญญาสิ
‪ย้ายเข้าเรือนหอแล้ว ทำไมทำหน้าบูดแบบนั้น
‪เปล่านะคะ
‪แม่คะ
‪ไม่ต้องห่วงนะคะ
‪ไม่ว่ายังไง ลูกแม่ก็จะ ‪แต่งงานกับสหายจองฮยอก
‪และมีความสุขยิ่งกว่าใครค่ะ
‪แม่คะ ทำไมไม่รับโทรศัพท์เลยคะ
‪นี่
‪เคยเห็นแม่ตั้งใจดื่ม
‪แล้วรับโทรศัพท์เหรอ
‪จับหนูไว้สิคะ
‪ได้สิ
‪ลูกสาวแม่
‪เข้าบ้านกันเถอะ
‪ทำไมถึงดื่มเยอะแบบนี้
‪ดันจ๋า
‪ทำไมคะ
‪ทำไม
‪แม่พูดอะไรเหรอ
‪ลูก
‪ไม่ต้องเห็นแก่แม่ แล้วมีความสุขซะเถอะ
‪จู่ๆ พูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪แน่นอนว่า...
‪แม่ก็คงดุด่าลูกในฐานะแม่บ้าง
‪แต่ว่า
‪ลูกไม่ต้องฟังแต่แม่หรอก
‪ทำตามที่ใจลูกต้องการ
‪ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเถอะ
‪แม่จะพูดแบบนี้แหละ
‪ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะคะ
‪เข้าไปนอนข้างในเถอะ
‪แม่น่ะ
‪ถ้าลูกดันเชื่อฟังคำพูดแม่
‪จนแม่จากโลกนี้ไป
‪แล้วลูกไม่มีความสุข
‪แม่จะทำยังไง
‪ถ้าแม่คิดผิด จะทำยังไง
‪แม่กลัว...
‪ว่าจะเป็นแบบนั้นมากเลย
‪(โรงพยาบาลแทฮึง)
‪ผมจะส่งทีมรักษาความปลอดภัยมาดูแล ‪พี่รู้เอาไว้แล้วกัน
‪นี่ ฉันก็มีทีมรักษา ‪ความปลอดภัยเหมือนกันนะเว้ย
‪เป็นแชมป์ยูโดมาก่อน
‪แม่นปืนๆ
‪มีคนที่เคยคว้าเหรียญทองแม่นปืนมาแล้วด้วย
‪เด็กผมเคยทำงานทำเนียบมาก่อนนะ
‪พวกเราจะดูแลเรื่องพยาบาล ‪กับรักษาความปลอดภัยเซรีเอง
‪พี่ก็แค่...
‪ตายแล้ว เธอขยับนิ้วค่ะ
‪- หือ ‪- เธอขยับตัวแล้ว
‪- โอ๊ะๆ ‪- โอ๊ะ
‪- โอ๊ะๆ ลืมตาแล้วๆ ‪- ลืมตาแล้วๆ
‪- ตายจริง ‪- เห็นตาดำแล้ว
‪เรียกหมอเจ้าของห้อง เอ้ย ‪หมอเจ้าของไข้หน่อยครับ
‪เธอฟื้นแล้ว
‪ค่ะ
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม
‪มาโดนยิงที่เกาหลีใต้ได้ยังไง
‪ฉันนึกว่าฮอลลีวู้ดซะอีก
‪- นั่นสิ ‪- จริงๆ เลย
‪หือ
‪อือๆ
‪อือ
‪ไปให้พ้น
‪อือๆ ว่าไงนะๆ
‪ออกไปให้หมดทุกคน
‪เธอบอกให้เราออกไปค่ะ
‪ออกไป ออกไปให้หมดทุกคน
‪เธอยังปกติดีอยู่
‪ดูจากนิสัยเหมือนเดิมแบบนั้น ปกติดีแน่
‪เซรีฟื้นแล้วเหรอ
‪ครับ แต่เธอไล่พวกเราออกมาครับ
‪ถามหาแต่คนอื่น
‪อะไรกัน
‪บอดี้การ์ดแบบไหนกัน
‪หายตัวไปโดยที่ฉันไม่อนุญาตได้ยังไง
‪คุณบอกให้อยู่ในที่ที่คุณมองเห็นนี่
‪คุณบอกให้ฉันอยู่แต่ในที่ที่คุณมองเห็น
‪แล้วฉันจะปลอดภัย
‪รีบมาเลยนะคะ
‪ฉันคิดถึงคุณ
‪ผมกำลังไป
‪ตอนนี้เลย ผมกำลังไปหาคุณแล้ว
‪ต้องรอดูผลต่อไป...
‪โอ๊ะ นั่น...
‪- คุณ ‪- แต่...
‪ทำไม...
‪ทำไมถึงได้พุ่งเข้าหาอันตรายแบบนั้น
‪ทำไมไม่กลัวอะไรเลย
‪คุณอาจตายจริงๆ ได้นะ
‪ถ้าคุณตายจริงๆ จะทำยังไง
‪คุณจะให้ผมอยู่ยังไง
‪ตลกจริงๆ เลย
‪ถ้าใครมาได้ยินเข้า
‪คงคิดว่าฉันทำอยู่ฝ่ายเดียว
‪คุณรีจองฮยอกก็เคยนี่
‪คุณก็เคยเกือบตายเพราะฉัน
‪มันไม่เหมือนกันสักหน่อย
‪ไม่เหมือนกันตรงไหน
‪คุณบอกว่าผมเป็นบอดี้การ์ดไง
‪คุณบอกว่าผมเป็น ‪คนปกป้องคุ้มครองคุณไม่ใช่เหรอ
‪อะไรกัน
‪ฉัน...
‪ฟื้นมาอย่างยากลำบากแค่ไหน
‪คุณเอาแต่...
‪พูดเรื่องไร้สาระอยู่ได้
‪จะโมโหฉันไปถึงเมื่อไหร่
‪ผมรักคุณ
‪ผมกลัวว่าจะไม่ได้พูดคำนี้
‪ผมกลัวเหลือเกิน
‪ฉันก็กลัวเหมือนกันค่ะ
‪ฉันนอนฝันนานมาก
‪แต่ในฝันนั้น
‪ไม่มีคุณรีจองฮยอกเลย
‪ฉันอยากตื่นขึ้นมาจริงๆ
‪หยุดทำไมครับ
‪โอ๊ะ
‪สหายเซรี ผมเป็นห่วงคุณจริงๆ ครับ
‪ตอนนี้ยังกอดแบบนั้นไม่ได้
‪จับมือแทนแล้วกัน
‪อ้อ ครับ
‪แล้วเมื่อกี้ที่สหายผู้กองกอด...
‪ไม่ใช่ยัยแม่หญิง แต่เป็นท่อนไม้หรือไงครับ
‪ก็ได้ครับ
‪ดีใจที่ได้เจออีกนะครับ
‪ตอนนี้คุณหายดีแล้วใช่ไหมครับ
‪ยังไม่หายหรอก
‪ไม่ได้แล้ว คุณนอนต่อเถอะ
‪ทุกคนออกไปก่อน
‪ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นไร
‪ว่าแต่พวกนายรู้เรื่องได้ยังไง
‪ฉันยังไม่ได้โทรหาเลยนะ
‪ขอโทษนะครับ
‪เฮ้อ
‪สหายเซรีป้องกันตัวเองไม่ได้
‪แล้วสหายผู้กอง ‪ก็เข้าห้องพักฟื้นไม่ได้ด้วย
‪ผมกลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไร ก็เลย...
‪ห้องพักฟื้นนี้ป้องกันแน่นหนาที่สุด ‪ในบรรดาห้องพิเศษทั้งหมดแล้วครับ
‪และแน่นอนว่าเราจะจัดบุคลากร ‪และเครื่องใช้ในห้องให้เป็นพิเศษด้วย
‪ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪(คนไข้ ยุนเซรี)
‪งั้นทำไมผ่านมาสามวันแล้ว ‪เธอยังไม่ฟื้นอีก
‪คงไม่มีเรื่องอะไรหรอก...
‪ใช่ไหม
‪สหายเซรี...
‪เขาว่าการผ่าตัดราบรื่นดี
‪เพราะลูกกระสุนเจาะทะลุปอด
‪แต่โชคดีที่เป็นแค่ภาวะปอดรั่ว
‪- สหายมันบก ‪- ขอบคุณครับ
‪ที่อาการดีขึ้นเป็นเพราะแพทย์ชั้นนำ
‪และเครื่องมือผ่าตัดชั้นเลิศ
‪และทั้งหมดนี้เป็นเพราะเงินลงทุน ‪ของท่านประธานใหญ่ยุน
‪เพราะ...
‪นี่ พ่อของสหายเซรี ‪เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลนี้นี่เอง
‪ว้าว ลูกสะใภ้คนรองนี่ใช้ไม่ได้เลยครับ
‪บ้าเอ๊ย พี่ชายคนรองก็เลวไม่แพ้กันเลย
‪ทำไมๆ
‪เอามาสิ
‪- ได้ยินไหม ‪- จริงๆ เลย
‪ทนไว้ก่อนๆ
‪โอ๊ะ สหายประธานใหญ่ยุนบอกว่า
‪"แกทำเรื่องอะไรของแก
‪ยุนเซฮยอง ไม่ใช่ฝีมือแกจริงๆ เหรอ"
‪แล้วพี่คนรองก็พูด
‪"ทำไมพ่อไม่เชื่อผมล่ะครับ
‪ผมเป็นลูกพ่อจริงหรือเปล่าครับ"
‪- เจ้าหมอนั่น น่าโดนอัดสักหมัด ‪- ให้ตาย
‪อัดเลยๆ
‪นั่นแหละๆ
‪แบบนั้น ใช่เลย
‪- มีเรื่องอะไร ‪- ทำไมๆ
‪- เธอฟื้นแล้วครับ ‪- ฮะ
‪- อะไรนะ ‪- ไชโย
‪- ไปเร็วๆ ‪- ไชโย
‪- เร็ว ‪- ไปกัน
‪แปลว่า...
‪ตอนที่ฉันยังไม่ฟื้น ‪คุณแอบดักฟังตลอดเหรอคะ
‪ในนี้มีเรื่องที่สหายเซรีต้องฟังอยู่
‪ลองฟังดูนะครับ
‪คุณซอดัน ผมผิดไปแล้วครับ
‪อย่าร้องไห้เลย...
‪ผมจะรอที่สะพานครั้งก่อนจนกว่าคุณจะมา
‪รีบมานะครับ
‪ถ้ารอนาน ผมอาจจะถูกจับตัวไปก็ได้
‪เดี๋ยวนะ ตาคนบ้านี่
‪มาทำแบบนี้กับฉันทำไม
‪พูดไม่ออกเลย
‪เขาเสียสติไปแล้วหรือไง
‪วุ่นวายจริงๆ
‪ดึกดื่นป่านนี้ มาทำอะไรที่นี่คะ
‪ก็คุณไม่รับโทรศัพท์ผม
‪คุณไม่กลัวเลยหรือไงคะ
‪พยองยางไม่ใช่สถานที่เล่นๆ นะ
‪คุณอาจโดนกระทรวงความมั่นคง ‪จับตัวไปก็ได้
‪ผมก็กังวลเหมือนกัน แต่ว่า...
‪ผมเป็นห่วงคุณซอดันมากกว่า
‪รีจองฮยอก...
‪คุณร้องไห้เพราะเขาไปหายุนเซรี แล้วผม..
‪ก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
‪คิดซะว่าผมเป็นรีจองฮยอก แล้วชกผมได้เลย
‪แบบนั้นอาจจะระบายความโกรธของคุณได้นี่
‪- เอาสิ ‪- ถ้าฉัน...
‪คิดว่าคุณเป็นสหายรีจองฮยอก
‪ก็คงชกไม่ได้หรอกค่ะ
‪ผู้หญิงคนไหนจะชกผู้ชายที่ชอบ ‪เพื่อระบายความโกรธล่ะคะ
‪ถ้างั้น...
‪แค่คิดว่าเป็นผม...
‪บอกแล้วว่าอย่าล้อเล่นกับฉัน
‪หมัดหนักมากเลย
‪แต่มีเสน่ห์มาก
‪คุณช่วยจริงจังสักวินาทีได้ไหมคะ
‪ผมจริงจังอยู่นะ
‪จริงเหรอคะ
‪อะไรเหรอ
‪ที่ว่า...
‪ฉันมีเสน่ห์
‪คุณซอดันนี่โง่จริงๆ
‪ตอนนี้คุณ
‪คิดว่าตัวเองไม่มีเสน่ห์ ‪รีจองฮยอกถึงจากคุณไปเหรอ
‪ถึงจะไม่ใช่แบบนั้น
‪แต่พอเขาจากไป
‪ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นค่ะ
‪ผมเคยบอกคุณแล้วใช่ไหม
‪ว่าผมจะไม่โกหกคุณอีก
‪เพราะงั้นฟังที่ผมจะพูดให้ดีๆ
‪ก่อนอื่นเลย คุณซอดันน่ะ
‪เป็นคนสวยครับ
‪อะไรอีก
‪ไม่ว่าคุณจะมัดหรือปล่อยผมก็สวย
‪ถึงจะนอนอยู่แล้วออกมาข้างนอก ‪ทั้งที่ไม่แต่งหน้าแบบนี้
‪ก็เหมือนเทพธิดา
‪ตอนมาช่วยผมก็ดูเกิร์ลครัชมาก
‪เท่มากๆ เลยล่ะ
‪อะไรอีก
‪ถึงคุณจะดูเย็นชา เย่อหยิ่ง ‪ไม่เป็นมิตร ผมก็ไม่รู้สึกเกลียด
‪ความจริงแล้ว บางทีก็...
‪น่ารักด้วย
‪พอคิดว่าผู้ชายที่ผู้หญิงแบบนั้นชอบ ‪จะเป็นคนยังไงกัน
‪ก็ทั้งสงสัยและอิจฉา
‪เพราะงั้นต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ ผมก็อยาก...
‪เป็นคนดีดูบ้าง
‪คุณต้องเป็นคนดี ถึงทำให้ผมคิดแบบนั้นได้
‪เป็นผู้หญิงที่ดีเลยนะ
‪ถ้าคุณร้องไห้แบบนี้ ผม...
‪สมองโล่งไปหมดเลยจริงๆ
‪คิดอะไรไม่ออกเลย
‪แทบบ้าเลยล่ะ
‪ให้ผมพูดอีกไหม
‪ไม่ต้องแล้ว
‪เซรี
‪ตอนที่เธอไม่อยู่ ฉันสวดมนต์ด้วย
‪ว่าถ้าพระเจ้าคืนตัวเธอมา
‪ฉันจะพูดทุกอย่างที่อยากพูด
‪แต่ฉันกลับไม่ได้พูดอีกแล้ว
‪ฉันกำลังถูกลงโทษอยู่หรือเปล่า
‪หลังจากที่ฉันได้เจอ...
‪เธอที่เกิดมาไม่ถึงเดือน
‪เธอ...
‪ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะไม่รักฉันในฐานะแม่
‪แต่ฉันกลับ...
‪ไม่รับมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว
‪และ...
‪วันนั้น
‪แม่เหรอ
‪แม่คะ เราจะไปไหนเหรอ
‪แม่บอกแล้วไง
‪ว่าเราจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกันสองคน
‪ไปกันแค่สองคน พี่ๆ ไม่ไปเหรอคะ
‪เธอมีความสุข ‪เพราะเป็นการเที่ยวกันสองคนครั้งแรก
‪แต่ฉันกลับทิ้งเธอ
‪เธอยังเด็กเลยเอาแต่รอฉัน
‪จนเป็นลมอยู่คนเดียวที่นั่น
‪ฉันไม่ได้กลับไปหาเธอ
‪หนูจ๋า หนู
‪- เป็นอะไรไหม ‪- ที่รัก แจ้ง 119 หน่อย
‪- แจ้ง 119 ‪- เข้าใจแล้ว
‪หนูจ๋า ตั้งสติหน่อย หนูจ๋า
‪ตอนนั้นฉัน...
‪ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว
‪เซรี
‪ถึงได้ไปที่นั่น
‪และตอนที่ฉันกลับไป ‪หลังตั้งสติได้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
‪เธอก็หายไปแล้ว
‪ขอโทษนะ
‪แม่ขอโทษ
‪ที่ชีวิตแม่เหมือนตกนรก
‪ไม่ใช่เพราะลูก แต่เป็นเพราะแม่เอง
‪แม่คงอยากทำให้ตัวเองเจ็บปวด
‪ด้วยการเกลียดชัง
‪ลูกที่ให้ความรักกับแม่
‪แม่คะ
‪อย่าร้องไห้เลย
‪หนูจะปกป้องแม่เอง
‪แค่สักครั้ง
‪ช่วยกลับมาได้ไหม
‪แม่จะพูดขอโทษลูกเอง
‪แม่จะขอบคุณลูกด้วย
‪ทุกครั้งที่ลูกกลับมา ใจแม่...
‪มีความสุขมากจริงๆ
‪คุณร้องไห้เสร็จหรือยัง
‪อือ
‪ฉันแค่เสียใจเฉยๆ
‪เพราะแผลผ่าตัดของฉัน
‪ฉันเลยอดใส่บิกินี่แล้ว
‪งั้นก็ไม่ต้องใส่บิกินี่สิ
‪มันไม่ง่ายแบบนั้นน่ะสิคะ
‪รอยแผล...
‪ใหญ่ขนาดนี้เลย
‪ขอโทษนะ ‪แต่แค่นั้นไม่เรียกว่ารอยแผลหรอก
‪ต้องใหญ่ขนาดนี้สิ
‪อะไรน่ะ แผลโดนฟันเหรอ
‪คุณเย็บกี่เข็มเนี่ย
‪สิบสี่เข็ม
‪ผมโดนพ่อค้าลักลอบ ‪ฟันมีดใส่ตอนประจำการที่ด่านหน้า
‪พวกเราเย็บโดยไม่ได้ฉีดยาชาด้วย
‪พระเจ้า ไม่ฉีดยาชาด้วยเหรอ
‪คุณรีจองฮยอกคงเจ็บน่าดูเลย
‪สุดยอดเลยนะเนี่ย
‪ไม่ขนาดนั้นสักหน่อย
‪อันนี้คุณน่าจะเคยเห็นแล้ว
‪ที่โดนยิงครั้งนั้น
‪ใช่ ฉันเห็นแล้ว
‪คุณเจ็บมากใช่ไหม
‪ฉันโดนมาเหมือนกันเลยรู้
‪โดนยิงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย
‪จริงสิ ที่เอวตรงนี้
‪แผลนี้ถูกเสาเหล็กบาดตอนฝึกครั้งแรก
‪ทำไมถึงใหญ่ขนาดนั้น
‪ถ้าคุณมองดีๆ ที่กระหม่อมก็มีแผล
‪โอ๊ะ อยู่ตรงนี้เอง
‪คุณรีจองฮยอกคงเจ็บน่าดูเลย
‪เมื่อก่อน...
‪ผมเคยบาดเจ็บตรงนี้ด้วย
‪ตรงนี้เหรอ
‪ตรงนี้ไม่มีรอยแผลเป็นเลยนะ
‪- อันนี้... ‪- นี่ๆ เท่าที่ดู เจ้าของร้านไก่
‪คงคิดว่าฉันเป็นคนโซล...
‪อะไรเนี่ย
‪- ไม่ใช่แบบนั้นนะ ‪- นี่
‪ยัยแม่หญิง พอเธอได้สติก็ถอด
‪เสื้อสหายผู้กองแบบนั้น...
‪- ฉันไม่ได้ถอดนะ ‪- แล้วฉันก็ไม่ได้ถอดด้วย
‪งั้นแล้วทำไมเสื้อหลุดลุ่ยขนาดนั้นล่ะครับ
‪ให้เราไปนั่งทานข้างนอกไหมครับ
‪บอกว่าไม่ใช่ไง กินในนี้เถอะ
‪ไม่รู้ว่าเราควรมานั่งทาน
‪ต่อหน้าคนที่ยังทานข้าวไม่ได้หรือเปล่า
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ฉันบอกให้ทุกคนไปซื้อมาทานไง
‪ได้เห็นทุกคนกินกันอย่างอร่อย
‪ฉันก็อิ่มแล้ว
‪- กินเร็ว ‪- ถ้างั้นพวกเรา
‪เพื่อให้สหายเซรี...
‪ฟื้นตัวโดยพลัน
‪(อุโมงค์ใต้ดินใกล้ถ้ำหมักกุ้งดอง)
‪อุโมงค์ที่พบใกล้ถ้ำหมักกุ้งดอง
‪แม้จะเป็นอุโมงค์ขุดเอง
‪แต่มีลักษณะเหมือน ‪อุโมงค์เกาหลีเหนือที่เคยพบ
‪และมีลักษณะการขุดเหมือนกันครับ
‪มีแค่ขนาดที่ต่างกัน
‪มีการโค้งของอุโมงค์ ‪ตามลักษณะพิเศษของเกาหลีเหนือ
‪สันนิษฐานว่าเชื่อมไปยัง ‪เหมืองเกาหลีเหนือที่ปิดไปแล้วครับ
‪(เข็มกลัดในอุโมงค์)
‪เข็มกลัดที่พบในที่เกิดเหตุครับ
‪ระยะทางจากถ้ำไปยังเหมืองที่ปิดไป
‪สันนิษฐานว่าประมาณ ‪เก้าถึงสิบสองกิโลเมตรครับ
‪เพราะว่าตัวถ้ำแคบ
‪จึงคลานธรรมดาไม่ได้
‪ต้องเดินทางด้วยการหมอบคลาน
‪คาดว่าใช้เวลาเดินทาง ‪ประมาณ 12-24 ชั่วโมงครับ
‪ในที่แคบๆ แบบนั้น
‪พวกเขาหมอบคลาน ‪เดินทางมากว่า 12 ชั่วโมงเหรอ
‪เราไม่สามารถหาคำอธิบายได้ ‪นอกจากวิธีนั้นแล้วครับ
‪แต่สิ่งที่น่าสังเกตคือ
‪ผู้ต้องสงสัย ‪ที่เดินทางเข้ามาผ่านถ้ำนี้
‪ไม่ได้มีแค่หนึ่งคน แต่มีสองคนครับ
‪(ระยะทาง 9 - 12 กิโลเมตร)
‪เขาเป็นคนที่คาดว่าจะเข้ามา ‪ในวันที่ 18 มกราคมครับ
‪และหลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์
‪ก็พบผู้ต้องสงสัยเข้ามาอีกคนครับ
‪เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับ ‪คดีที่ยุนเซรีถูกยิงครั้งนี้หรือไม่
‪เรากำลังตรวจสอบอยู่ครับ
‪คุณจะลุกขึ้นมาพรวดเดียวแบบนั้นไม่ได้นะ
‪ถ้างั้นจะให้ฉันลุกยังไง
‪นอนสูดหายใจเข้าเบาๆ
‪แล้วลุกขึ้นตอนหายใจออกยาวๆ
‪อ้อ อย่าลืมจับมือผมด้วย
‪แบบนี้เหรอ
‪สหายผู้กองครับ ‪เรายังไม่ได้กินอะไรเลยนะครับ
‪คุณบาดเจ็บที่ปอดมา ต้องระวังให้มาก
‪ถ้าลุกพรวดพราดแบบนั้น
‪อาจทำให้บาดเจ็บที่กะบังลมได้
‪กะบังลมดูจะเกิดอันตรายได้เนอะ
‪อันตรายน่ะสิ
‪กินซุปเนื้อเผ็ดดีไหมครับ
‪เวลาท้องว่างต้องกินของร้อนๆ
‪- ฉันเอาแกงเผ็ด ‪- แกงเผ็ดก็ดีครับ
‪ไปดีกว่า
‪เดี๋ยวผมเอาไปอุ่นให้
‪พูดอะไรคะ คุณรีจองฮยอก
‪นั่นน้ำผลไม้นะ
‪ฉันอยากดื่มน้ำเย็นๆ
‪ผู้ป่วยถูกยิงดื่มน้ำเย็น ‪อาจทำให้เกิดภาวะขาดเลือดได้
‪เรื่องนั้นเป็นความรู้รอบตัวนะ
‪มันเป็นความรู้รอบตัว ‪ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
‪ตั้งแต่หมอฮอจุน
‪ไปหาอ่านในสารานุกรมการแพทย์น่าจะมี
‪ผมกดให้เอง
‪- ช่องไหน ‪- ช่อง 20
‪เดี๋ยวผมกดให้
‪เดี๋ยวผมเปิดให้
‪สหายผู้กองครับ
‪เผื่อว่าคุณจะลืม
‪เรายังอยู่ตรงนี้นะครับ
‪ถ้าคิดว่าฝาขวดนมหนัก ‪แล้วเปิดให้แบบนั้น
‪ไม่คิดว่าขี้ตาหนัก ‪แล้วเขี่ยออกให้เลยล่ะครับ
‪มีอะไรติดอยู่
‪เขี่ยออกให้จริงๆ
‪ฉันอยู่มานานเกินไปแล้ว
‪จนได้เห็นเรื่องที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
‪สหายผู้กองดูแลสหายเซรีเหมือนม้าแข่ง
‪จนไม่สนใจรอบข้างเลยนะครับ
‪ออกมาหน่อย ขอฉันเลิกงานหน่อยนะ
‪ครับ ผมเองครับ
‪ผมเจอผู้ชายคนใหม่ของ ‪ยุนเซรีแห่งเซรีส์ชอยส์แล้วครับ
‪"หญิงที่ฟื้นจากความตายแห่งศตวรรษ ‪ยุนเซรี"
‪ที่รัก ดูนี่สิ
‪พระเจ้าช่วย
‪สุดยอดจริงๆ สุดยอดไปเลย
‪ใช่ไหม สุดยอดเลยเนอะ
‪ยัยนี่นอนป่วยอยู่ยังมีข่าวฉาวได้
‪ไม่ใช่สิ แผ่นหลังผู้ชายคนนี้ต่างหาก
‪ดูนี่สิ
‪เธอใช้แขนโอบหลังยังไม่รอบเลย
‪สุดยอดเลย
‪จริงๆ เลย
‪ฉันว่าแผ่นหลังนี้คุ้นๆ นะ
‪ผู้ติดตามคุ้มกัน
‪ตายจริง คุณแม่คะ
‪บอดี้การ์ดเหรอ
‪ว่าแล้วว่าเซนส์ฉันไม่มีพลาด
‪แปลกๆ ตั้งแต่ที่โรงพยาบาลแล้ว
‪ทำไมหน้าตาบอดี้การ์ดคนนั้น ‪ถึงดูเศร้าแบบนั้น
‪ขนาดครอบครัวเธอยังเฉยๆ เลย
‪ฉันบอกแล้วไง คุณแม่คะ
‪ถึงยังไงก็โชคดีที่ตอนนั้น ‪สหายมันบกปิดผ้าม่านก่อน
‪ใช่แล้ว อีกอย่าง...
‪เขาไม่ได้ถ่ายช็อตที่ชัดเจนด้วย
‪มีช็อตที่ชัดเจนนอกจาก...
‪ช็อตนี้อีกเหรอ
‪นี่ ไม่ต้องจินตนาการเลย ไม่ใช่แบบนั้นนะ
‪"แบบนั้น" เหรอ
‪ไม่ใช่แบบนั้น
‪อีกอย่างอันนี้อยู่ที่คนมอง
‪ดูไม่น่าเป็นปัญหาขนาดนั้นนะ
‪ฉันเป็นคนป่วย
‪ถ้าบอกว่าฉันพิงเขาแค่แป๊บเดียว ‪เพราะฉันเจ็บแผลล่ะ
‪(ยุนเซรีเดตในโรงพยาบาล)
‪ไม่ครับ แทนที่จะดูเหมือนเจ็บแผลอยู่
‪สหายเซรียิ้มร่าเลยครับ
‪อืม...
‪ถ้างั้นเป็นท่าพยุงที่ใช้ในการรักษาล่ะ
‪ไม่ใช่เหมือนกันใช่ไหม
‪ตายแล้ว ในอันดับคำค้นหาเรียลไทม์
‪แฟชั่นชุดคนป่วย หน้าบอดี้การ์ด
‪บอดี้การ์ดในหนัง
‪ดูคนจะอยากเห็นหน้าคุณรีจองฮยอกนะคะ
‪นั่นสิ ก็แผ่นหลังแบบนี้...
‪ถ่ายออกมาดูดีเลย
‪- อะไรเหรอ ‪- ปาปารัสซี่คนนี้มีฝีมืออยู่นะ
‪เขาถ่ายเก็บพอยต์สำคัญได้ดีเลย
‪เห็นไลน์ไหล่ของคุณรีจองฮยอก
‪และเฟรมที่ถ่ายเราคู่กันก็สวยมาก
‪ฉันชอบรูปนี้มากเลย
‪ยัยแม่หญิงนี่ ตอนโดนยิง...
‪ต้องบาดเจ็บที่อื่นด้วยแน่ๆ
‪(ยุนเซรีเดตในโรงพยาบาล)
‪ไม่รู้สิครับ ‪เท่าที่ผมเห็น ไม่ใช่การกอดกัน
‪แต่เป็นช็อตที่เธอต้องพิงเขาเพราะเจ็บแผล
‪ที่เธอบาดเจ็บมามากกว่านะครับ
‪หน้าตาเธอดูมีความสุขมากเหรอครับ
‪ปกติแล้วประธานของเราจะยิ้ม
‪เวลาเจ็บน่ะครับ
‪ไม่ใช่ครับ เธอไม่ได้ป่วย
‪ผู้ชายคนนั้น...
‪เป็นบอดี้การ์ดจริงไหมเหรอครับ
‪ผมต้องบอกยังไงดี
‪เดี๋ยวผมติดต่อไปใหม่นะครับ
‪คุณอีฮยอก มานี่หน่อยครับ
‪ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้
‪พ่อหนุ่มนี่เป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูงสินะ
‪- อะไรนะครับ ‪- นี่
‪ทำไมพูดกับคุณอีฮยอกแบบนั้นล่ะ
‪ช่วยเข้าใจเขาด้วยนะครับ ‪เขาเครียดเพราะงานหนัก
‪ผมไม่ปล่อยผ่านหรอกนะ
‪ขอพูดสักทีเถอะ
‪โอ๊ะ ประธาน...
‪- อะไรเนี่ย ‪- ขอโทษครับ แต่คุณเข้าไปไม่ได้
‪แกเองเหรอ ไอ้คนที่เป็นข่าวฉาวกับเซรี
‪ก็แค่ถูกถ่ายรูปกับเซรี
‪ดูไม่มีวิจารณญาณเลยนะ
‪ทำอะไรอยู่ จัดการสิ
‪เฮ้ย
‪ไอ้หมอนี่ แกทำอะไรของแก
‪นี่ห้องพักฟื้นน้องสาวฉันนะ
‪พี่ชายมีเรื่องจะเข้าไปถามน้องสาวหน่อย
‪แล้วแกมาทำอะไร หลีกไป
‪นี่ ปล่อยนะ
‪บอกให้ปล่อยไง
‪แกอยากตายจริงๆ เหรอ
‪ห้ามคนในครอบครัวเข้าพบให้ได้มากที่สุด
‪นี่เป็นความต้องการของประธานยุนเซรีครับ
‪รู้แล้ว ปล่อยเถอะ
‪ฉันไม่เข้าไปแล้ว ปล่อยสักที
‪แก ไอ้เวร
‪ฝากไว้ก่อนเถอะ รอดูเลยว่าฉันจะเอาคืนยังไง
‪จริงๆ เลย ไสหัวไปให้พ้น
‪คุณมีอะไรจะพูดกับผมนะครับ
‪ผมเหรอครับ เปล่าครับ ผมแค่...
‪อยากให้ทั้งคู่มีความรักที่สวยงามครับ
‪ขอบคุณครับ
‪กลับดีๆ ครับ
‪เขาน่ากลัวจริงๆ เลยนะ
‪ฉันรู้แต่แรกแล้ว
‪ว่าจะเป็นคนที่ก่อเรื่องใหญ่
‪สหายอธิบดีกองทัพ
‪รีจองฮยอกมาที่เกาหลีใต้ตามแผนของผมครับ
‪ผมส่งหลักฐานมาให้ท่านครับ
‪อีกไม่นานผมจะพาตัวยุนเซรีกลับประเทศ
‪ทำลายอธิบดีกรมการปกครองให้ราบคาบ
‪เพื่อให้สหายอธิบดีกองทัพได้นั่งตำแหน่งนั้นครับ
‪(หน่วยข่าวกรองแห่งชาติ ประตูหน้า)
‪(ประตูใหญ่หน่วยข่าวกรองแห่งชาติ)
‪(ประธานยุนเซรีปฏิเสธข่าวเดต)
‪ได้ยินว่าผ่าตัดราบรื่นดีเหรอครับ
‪ครับ เธอพักฟื้นอยู่
‪ครับ ค่อยโล่งใจหน่อยนะครับ
‪แต่เราทราบมาว่าเมื่อเร็วๆ นี้
‪มีคนพยายามลักพาตัวคุณยุนเซรี ‪ที่ลานจอดรถของบริษัท
‪คุณทราบเรื่องไหมครับ
‪ผมไม่ทราบเลยครับ
‪ภาพกล้องวงจรปิดทั้งหมดในบริษัท
‪ถูกลบตามคำสั่งของประธานยุนเซรี
‪เราเลยยึดภาพกล้องติดรถ ‪ที่อยู่ในละแวกนั้นมาครับ
‪คุณเคยเห็นเขามาก่อนไหมครับ
‪ผมไม่แน่ใจเลยครับ
‪น่าจะเพิ่งเคยเห็นเลย
‪หลังจากที่ฝ่ายสืบสวนในประเทศ
‪ตรวจสอบกับฝ่ายข้อมูลเกาหลีเหนือแล้ว
‪พบว่าเขาเป็นคนที่เข้ามาทางถ้ำแถวคังวอนครับ
‪หมายความว่าอะไรครับ
‪ดูเหมือนเขามีเป้าหมายเป็นประธานยุนเซรี
‪และข้ามมาจากฝั่งเหนือครับ
‪เราต้องสืบสวนเกี่ยวกับ ‪ประธานยุนเซรีเพิ่มเติมครับ
‪คุณเป็นบอดี้การ์ดของเซรีใช่ไหมคะ
‪- ครับ ‪- แต่...
‪พวกคุณมีความสัมพันธ์แบบนั้น ‪ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ
‪คนที่เป็นแม่สหายเซรี
‪ดูรับมือไม่ง่ายเลยนะ
‪ผมเคยเห็นฉากแบบนี้ในละครเกาหลีใต้บ่อยๆ
‪งั้นเหรอ
‪อย่างที่ผมเคยบอก
‪เศรษฐีเกาหลีจะมาพบกับคนที่คบหาดูใจลูกตัวเอง
‪แล้วก็ทำอยู่สองอย่างครับ
‪ถ้าไม่สาดน้ำใส่...
‪โอ๊ะ
‪เฮ้อ
‪ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ก็ฟาดด้วยซองเงินครับ
‪ต่อว่าพร้อมบอกว่า "รับเงินแล้วเลิกกับเขาซะ"
‪แล้วคนส่วนใหญ่จะบอกว่า...
‪"เห็นฉันเป็นคนยังไง
‪ฉันไม่รับเงินนี้" แบบนี้ครับ
‪ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย
‪ใช่ไหมครับ ผมก็ไม่เข้าใจเหตุผลเหมือนกัน
‪ผมว่าน่าจะรับไว้ได้
‪ถ้าสหายผู้กองรับเงินมาก็คงดีนะ
‪นั่นสิครับ
‪แม่สหายเซรีกำลังหยิบอะไรออกมาครับ
‪(ฮันจองยอน)
‪เธอไม่เคยมีใครอยู่ข้างๆ ค่ะ
‪ฉันเป็นแม่เธอก็จริง
‪แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะอยู่ข้างๆ เธอ
‪ช่วยอยู่ข้างๆ เธอด้วยนะคะ
‪แบบนั้นคงจะดีเลย
‪ถ้าฉันต้องรู้เรื่องอะไรเพื่อเซรี
‪หรือหากต้องการความช่วยเหลือ
‪ก็ติดต่อมาที่เบอร์นี้นะคะ
‪ทำไม
‪คุณถึงอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้เหรอครับ
‪ถ้าคุณอยู่ข้างๆ
‪คุณยุนเซรีก็น่าจะดีใจเหมือนกัน
‪ต้องขอเวลาสักครู่นะครับ
‪มาไม่บอก มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ
‪เขามาเพราะเรื่องคดีของแก
‪คนร้ายที่ก่อเหตุยิงครั้งนี้
‪เขาคาดว่าจะเป็นคนจากฝั่งเหนือ
‪เซรี แกรู้อะไรเกี่ยวกับที่นั่นไหม
‪อย่าบอกนะว่า
‪เป็นคนที่แกรู้จักเหรอ
‪ถ้าฉันรู้จักคนร้าย
‪คุณจะจับเขาได้ไหมคะ
‪คุณรู้จักเขาเหรอครับ
‪ฉันถามคุณก่อน
‪ว่าคุณจะจับเขาได้ไหม
‪สหายอธิบดี
‪ผมได้รับรูปแปลกๆ มาครับ
‪ท่านทราบเรื่องอยู่แล้วหรือเปล่าครับ
‪ตอนนี้ลูกชายของท่านอยู่ที่โซลครับ
‪ถ้าผมเอารูปพวกนี้
‪ไปรายงานท่านผู้นำจะเป็นยังไงครับ
‪ว่ากันว่ามีแต่คนโง่เท่านั้น ‪ที่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา
‪ถึงสหายอธิบดีจะไม่ใช่คนแบบนั้นก็เถอะ
‪พูดสิ่งที่อยากพูดมาเถอะ
‪ลงจากตำแหน่งเงียบๆ เถอะครับ
‪ถ้าบอกว่าเพราะสุขภาพ ‪ก็น่าจะฟังดูเข้าท่าดีนะครับ
‪แบบนั้นผมจะปกปิดเรื่องทั้งหมดนี้ให้ครับ
‪ยังไงพระอาทิตย์ก็ต้องตก ‪และมีพระอาทิตย์ใหม่ขึ้นมา
‪ผมก็ไม่อยากบังคับ ‪ให้ท่านต้องลับขอบฟ้าหรอกนะครับ
‪ท่านตัดสินใจเองเถอะครับ ‪สหายอธิบดีกรมการปกครอง
‪ทำไมจู่ๆ ถึงเรียกพวกเรา...
‪มีเรื่องที่ฉัน...
‪อยากบอกทุกคนค่ะ
‪เบาะแสของคดียิงกันครั้งนี้
‪เหมือนจะอยู่ในนี้ค่ะ
‪หมอว่ายังไงบ้าง
‪ผลการรักษาไม่แย่เท่าไร
‪ชิ ยุนเซรีรอดอีกแล้วเหรอ
‪- นั่นสิ ‪- พ่อครับ คือว่า...
‪ทำไมคุณทำงานแบบนี้
‪มองยังไงคนก็สงสัยเรานะ
‪ถ้ายุนเซรีฟื้นขึ้นมาฟ้องทุกคนจะทำยังไง
‪คนที่ลากไอ้โชชอลกังอะไรนั่นเข้ามาคือคุณนะ
‪ผมเคยบอกแล้วว่าไม่เอาด้วย
‪ฉันแค่รอให้เขาก่อเรื่องเองอยู่
‪แต่คุณทนเซรีไม่ไหว
‪แล้วไปพบโชชอลกังเอง ทำให้เรื่องเป็นแบบนี้นี่
‪ถ้าปล่อยไว้ ‪เดี๋ยวเขาก็หาทางจัดการเอง
‪ทำไมคุณต้องรีบด้วย
‪ช่างเถอะ
‪มีหลักฐานอะไรบอกว่าเราสั่งไหมล่ะ
‪ผมให้เงินสดเขาไป
‪บัญชีกับบันทึกการโทรก็ไม่เหลือ
‪ไม่มีหลักฐานอะไรทั้งนั้น
‪เฮ้ย นี่แก...
‪สุดยอดเลย
‪เซฮยอง แก...
‪- พ่อครับ ‪- ตั้งแต่วันนี้...
‪วางมือจากทุกอย่างของควีนส์กรุ๊ปซะ
‪เปิดประชุมหุ้นส่วนเร่งด่วน
‪และเปลี่ยนประธานบริหาร
‪หลังจากนี้ฉันจะไม่นับว่าแกเป็นลูกชายฉันแล้ว
‪อย่าให้ฉันเห็นแกอีก
‪เป็นอันขาด
‪พ่อครับ เรื่องนั้น...
‪เธอ...
‪พูดอะไรหน่อยสิ
‪จริงๆ เลย
‪แล้วที่ผ่านมาพ่อดีเลิศมาจากไหนครับ
‪ถ้าพ่อจะยกตำแหน่งให้ ‪ก็ควรรีบจัดสรรปันส่วนให้ดี
‪แล้วเรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้
‪- พอได้แล้ว ที่รัก ‪- จริงๆ เลย
‪พ่อมัวแต่กำตำแหน่งไว้ ‪ดูว่าใครเก่งกว่า
‪ทำแบบนั้นทำซากอะไร ‪มันถึงต้องแบ่งพรรคแบ่งพวกแบบนี้ไง
‪แม่
‪คดีนี้ทางหน่วยข่าวกรองของเรา ‪กำลังร่วมสืบสวนกับตำรวจอยู่ครับ
‪ช่วยให้ความร่วมมือด้วยนะครับ
‪คุณจ่ายเงินให้ใคร ด้วยชื่อใคร ‪และทำไมต้องจ่าย
‪พวกคุณรู้จัก ‪คนที่ชื่อโชชอลกังได้ยังไง
‪สหายอธิบดีกองทัพ คุณไม่รู้เหรอ
‪ไม่รู้อะไรเหรอครับ
‪ฉันเป็นคนส่งลูกชายฉันไปที่โซลเอง
‪สหายอธิบดี
‪ถ้าไม่เชื่อ
‪ก็ไปถามสหายพัคซองกุก ‪อธิบดีสำนักงานลาดตระเวนดู
‪สหายคนนั้นเกณฑ์ให้ลูกชายของฉัน
‪เข้าร่วมแผนซื้อตัวเศรษฐีฝั่งใต้
‪ที่สำนักงานลาดตระเวนดำเนินการอยู่ชั่วคราว
‪แผนซื้อตัวเศรษฐีฝั่งใต้เหรอครับ
‪(ประธานยุนเซรีคืนวงการ)
‪ผู้หญิงที่อยู่ในรูปนี้
‪เธอเป็นเศรษฐีฝั่งใต้
‪เพราะนโยบายปิดกั้นเศรษฐกิจ
‪สหายก็น่าจะรู้ว่าทำให้ ‪สถานะการเงินทางทหารตกต่ำ
‪ตอนนี้มีโอกาสที่เราจะดึง
‪เม็ดเงินก้อนใหญ่จากฝั่งใต้มา
‪จะไม่คว้าโอกาสก็ไม่ได้
‪สำนักงานลาดตระเวน ‪เป็นองค์กรที่ทำงานลับๆ อยู่แล้ว
‪ช่วยเข้าใจที่เขาไม่ทันได้รายงาน ‪ให้ทางกองทัพทราบด้วย
‪ไม่นานลูกชายฉันก็จะกลับมา
‪ถึงตอนนั้นจะสอบสวนเพิ่มเติมก็ได้
‪ลูกชายท่านจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ
‪เขาคงกลับมาภายในสัปดาห์นี้
‪การแข่งขันกีฬาทหารโลกเพิ่งจบไป
‪ทีมนักกีฬาที่เข้าร่วมกลับมาแล้ว
‪แต่ทหารที่ถูกส่งไปยังอยู่ที่นั่น ‪เพื่อเจรจาหารือการแข่งขันครั้งต่อไป
‪พวกเขาจะกลับมาพร้อมกัน
‪ครับ
‪ผมไม่คิดว่าสหายอธิบดีกรมการปกครอง
‪จะโกหกเรื่องสำคัญแบบนี้หรอกครับ
‪แต่ถ้าทั้งหมดนี่เป็นเรื่องโกหก
‪ท่านจะไม่สามารถลงจาก ‪ตำแหน่งอย่างเงียบๆ ได้นะครับ
‪(พบสถานที่ซ่อนตัวของนักล่า)
‪(ซอดันสุดที่รัก)
‪สหายสองคนไปทางบันได
‪อีกสองคนตามฉันมา
‪คุณเป็นใครคะ
‪เอ๊ะ แล้วคุณเป็นใครครับ
‪อ๋า
‪อ๋อ
‪ขอโทษด้วยครับ พอดีผมดื่มเยอะไปหน่อย
‪โว้ย
‪กูซึงจุน
‪สุดท้ายแกก็มาถึงจุดนี้นะ
‪แต่ทำไมฉันมาที่นี่
‪แล้วคิดถึงผู้หญิงคนนั้นนะ
‪มีอะไร
‪บอกไปตามที่ฉันสั่งแล้วใช่ไหม
‪อูพิล ไปกินข้าวกัน
‪ครับแม่
‪เล่นสนุกไหม
‪ครับ
‪คุณคือสหายฮยอนมยองซุน ‪ภรรยาสหายจองมันบกใช่ไหม
‪ค่ะ มีเรื่องอะไรเหรอคะ
‪ช่วยไปกับเราหน่อยครับ
‪สหายจองมันบกประสบ ‪อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่พยองยางครับ
‪อะไรนะคะ
‪ทีนี้จะทำยังไง
‪คุณทำแผนพังแบบนี้ ‪แล้วมัวหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกัน
‪อะไรนะ
‪ใครมาจากเกาหลีเหนือนะ
‪รีจองฮยอกเหรอ
‪เขาเป็นใครกัน
‪ผมมาถึงแล้วครับ
‪ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณค่ะ
‪ข้างในมีใครอยู่
‪ครอบครัวของสหายเซรียังอยู่ครับ
‪ทุกคนเฝ้าที่นี่ไว้นะ
‪คุณจะไปไหนครับ
‪ถ้าเกิดว่าฉันกลับมาช้า
‪ยังไงก็ห้ามทิ้งห้องพักฟื้นนี้เด็ดขาด
‪- ครับ ‪- ครับ
‪ถ้าเกิด...
‪ว่าฉันมาช้ามากๆ
‪ฉันแค่สมมติ แต่พวกนาย...
‪ต้องกลับไปให้ได้นะ
‪ทุกคนมีครอบครัวรออยู่
‪สหายผู้กอง
‪เตรียมตัวสำหรับการยิงปะทะเผื่อไว้
‪แล้วขอรถพยาบาลไว้ด้วย
‪ครับ
‪พวกเขาเป็นทหารชั้นเลิศของเกาหลีเหนือ
‪ต้องควบคุมตัวให้เร็วที่สุด
‪ถ้าล้มเหลว ‪เพื่อป้องกันไม่ให้การปะทะลุกลาม
‪สามารถวิสามัญได้เลย จบคำสั่ง
‪- ครับ ‪- ครับ
‪พวกเขาคงไหวตัวแล้ว กำลังเตรียมหนีอยู่ครับ
‪ให้ตายเถอะ
‪ทำไม จะฆ่าฉันเหรอ
‪นายอาจจะฆ่าฉันได้
‪แต่นายก็จะตายไปพร้อมกับฉัน
‪นายเกิดมามีพ่อที่ดี
‪ชีวิตไม่เคยต้องลำบากเลยสักครั้ง
‪แต่ตอนนี้นายไม่มีพ่อที่จะปกป้องนายได้แล้ว
‪ทุกอย่างพังพินาศเพราะแก
‪โชชอลกัง ไม่ใช่แค่แกที่ไม่มีอนาคต
‪ฉันก็เดิมพันทุกอย่างของฉันแล้วเหมือนกัน
‪วางอาวุธลง
‪หากวางอาวุธตามที่บอก ‪เราจะพิจารณาตามความเป็นจริง
‪ขอย้ำอีกครั้ง
‪วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้
‪พระเจ้าที่เข้าข้างนายตอนเกิด
‪ดูเหมือนตอนนี้จะเข้าข้างฉันแล้วนะ
‪วางปืนลงได้แล้ว
‪คนอย่างนายยิงฉันไม่ได้หรอก
‪ย้ำอีกครั้ง
‪วางอาวุธลง
‪หากยิง เราจะโจมตีทันที
‪เอาไว้ฟังตอนนอนไม่หลับนะ
‪เอามาวางไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
‪ยุนเซรี
‪คุณนอนไม่หลับอีกแล้วเหรอ
‪อือ
‪ตอนนี้ถ้าคุณรีจองฮยอกไม่อยู่ข้างๆ
‪ฉันก็นอนไม่ค่อยหลับเลย
‪(ยานอนหลับ)
‪ผมเห็นคุณมียาเต็มเลย
‪เวลาคุณนอนไม่หลับ อย่ากินยานะ
‪ลองฟังเพลงนี้ดีไหม
‪คุณบอกว่าคุณฟังเพลงนี้ ‪แล้วอยากมีชีวิตอยู่ต่อนี่นา
‪คำพูดนั้นให้กำลังใจผม
‪ผมเอง
‪ก็อยากมีชีวิตอยู่ต่อ
‪เพราะงั้น...
‪เรามาใช้ชีวิตให้เหมือนว่า ‪วันพรุ่งนี้เราจะได้เจอกันอีกดีไหม
‪กินให้เต็มอิ่ม หลับให้เต็มตื่น
‪ใช้ชีวิตแต่ละวันแบบนั้น
‪เมื่อวันพรุ่งนี้มาถึง
‪ก็ทำเหมือนว่าวันต่อไปเราจะเจอกันอีก
‪แล้วใช้ชีวิต ‪อย่างมีความสุขดีหรือเปล่า
‪(วิธีทำบะหมี่)
‪ถ้าคุณสนุกและมีความสุขกับการใช้ชีวิต
‪แล้ววันหนึ่งคุณลืมผมไป
‪ผม...
‪ก็ไม่เป็นไร