‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪โว้ย
‪กูซึงจุน
‪สุดท้ายแกก็มาลงเอยที่นี่
‪ตอนนี้แต่ทำไมฉันถึง
‪คิดถึงผู้หญิงคนนั้นนะ
‪ฝั่งอธิบดีกรมการปกครอง ‪จัดการเรื่องนี้ได้ดีกว่าที่เราคิด
‪เราเอารูปให้เขาดูแล้ว
‪แต่เขาอ้างว่าเป็นปฏิบัติการพิเศษ ‪เพื่อดึงยุนเซรีมาเป็นพวกเรา
‪อธิบดีกรมการปกครอง
‪รับประกันว่ารีจองฮยอก ‪จะกลับมาในอีกไม่กี่วัน
‪สหายต้องกำจัดเขาที่นั่น
‪ถ้าสหายจัดการเขาไม่สำเร็จ
‪สหายก็ไม่มีเหตุผล ‪ให้ต้องกลับมาที่นี่
‪วางอาวุธลง
‪หากวางอาวุธตามที่บอก
‪เราจะพิจารณาตามความเป็นจริง
‪ขอย้ำอีกครั้ง วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้
‪พระเจ้าที่เข้าข้างนายตอนเกิด
‪ดูเหมือนตอนนี้จะเข้าข้างฉันแล้วนะ
‪วางปืนลงได้แล้ว
‪คนอย่างนายยิงฉันไม่ได้หรอก
‪ย้ำอีกครั้ง วางอาวุธลง
‪หากยิง เราจะโจมตีทันที
‪ทำไม ตัดสินใจไม่ได้เหรอ
‪ถ้านายยิงฉัน
‪นายก็จะตายเหมือนกัน
‪จริงสิ
‪รีจองฮยอกผู้สูงส่งคงไม่ยอม ‪ตายอย่างหมาข้างถนนแบบนี้หรอก
‪ตอนนี้นายกลับไปไม่ได้แล้ว
‪ฉันส่งไปหมดแล้วล่ะ
‪หลักฐานทุกอย่าง
‪ที่พิสูจน์ว่านายกับนังนั่น ‪อยู่ด้วยกันที่นี่
‪ถ้านายกลับไป
‪พ่อแม่นายก็จะถูกลงโทษ
‪นายคิดว่า
‪ทำไมพ่อนาย
‪ถึงไม่ขุดคุ้ย ‪คดีฆาตกรรมพี่นายให้ถึงที่สุดล่ะ
‪เพราะเขารู้ว่า
‪จะขุดเจอว่าตัวเองเป็นต้นเหตุไง
‪เขาเลยปกปิดมันไว้
‪และเพราะเหตุผลนั้น
‪พ่อนาย...
‪คงอยากให้นายตายอยู่ที่นี่เหมือนกัน
‪นายก็เหมือนฉันนั่นแหละ
‪ไม่มีที่ให้ไปแล้ว
‪ไม่ว่าจะกลับไปฝั่งเหนือ
‪หรือถูกจับกุมที่นี่
‪พ่อแม่นายก็ต้องตายเพราะนายอยู่ดี
‪เพราะงั้น...
‪ไปกับฉันเถอะ สหาย
‪ทิ้งปืนซะ
‪วางปืนลงเดี๋ยวนี้
‪(ตอน 15)
‪คิดเรื่องอะไรอยู่เหรอครับ
‪ฉันแค่...
‪คิดว่าที่หมู่บ้านเราฝนจะตกไหม
‪คุณคงคิดถึงครอบครัวน่าดู
‪ฝนตกหนักขึ้นนะเนี่ย
‪แล้วคุณรีจองฮยอกไปไหนคะ ‪ทำไมยังไม่กลับมาอีก
‪ไม่มีสัญญาณตอบรับ ‪จากเลขหมายที่ท่านเรียก...
‪ปิดโทรศัพท์ด้วย
‪โกนได้เลย
‪- คุณจะโกนหัวจริงๆ เหรอคะ ‪- อือ
‪สหายจะโกนหัวหรือทำอะไร ‪ก็ไปทำที่บ้านตัวเองสิ
‪ทำไมต้องมาโกนหัว ‪ที่บ้านฉันเวลานี้ด้วย
‪ฉันอยากโกนหัว
‪ณ จุดที่เกิดเหตุสยองขวัญขึ้น ‪เพื่อเป็นการสำนึกผิดค่ะ
‪- จริงๆ เลย ‪- ถ้างั้น...
‪ฉันจะโกนแล้วนะคะ
‪แม่ครับ
‪เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ‪ออกมาเร็วครับ
‪ขอฉันฝากลูกชายไว้กับ ‪เหล่าสหายก่อน แล้วฉันจะไปค่ะ
‪คุณจะพาตัวฉันไปก็ได้ค่ะ ‪แต่ปล่อยลูกฉันไปเถอะ
‪ก็บอกว่าไม่ได้ไง ‪ขึ้นรถเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า
‪แม่กับผมจะไม่ไปกับพวกคุณครับ
‪- ไอ้เด็กเวรนี่ ‪- หยุดนะ
‪เอามือลงเดี๋ยวนี้
‪นั่นอะไรครับ
‪ฉันเพิ่งซักผ้ามาน่ะ
‪ฉันเป็นภรรยาพันเอกแห่งค่ายมินกยอง
‪ฉันก็เพิ่งขุดต้นไม้มา
‪ฉันเป็นหัวหน้าราษฎรที่นี่ ‪ชื่อนาวอลซุกค่ะ
‪ฉันปล่อยให้...
‪คนแปลกหน้ามาบังคับ
‪พาเพื่อนบ้านของเราไป
‪โดยไม่แจ้งฉันก่อนไม่ได้
‪ใช่ค่ะ
‪ผมชื่อรยูจองมิน ‪มาจากกองพันกระทรวงความมั่นคง
‪"กระทรวงความมั่นคง" เหรอ
‪อย่างนั้นเหรอคะ
‪ถ้าอย่างนั้น
‪ฝากความคิดถึงถึงสหายมายองซอบ
‪ปลัดกระทรวงความมั่นคงหน่อยนะ
‪ครอบครัวเราสนิทกันมากน่ะ
‪ได้ครับ เราจะบอกให้
‪- ไปเร็ว ไป ‪- แต่มายองซอบเป็นชื่อน้องชายฉันนะ
‪และเขาไม่ใช่ปลัดกระทรวงด้วย
‪งั้นพวกเขาก็โกหกเราน่ะสิ
‪- พวกคุณเป็นใคร ‪- พวกบ้าเอ๊ย
‪มีเจ้าหน้าที่กระทรวงความมั่นคงคนไหน ‪ไม่รู้จักชื่อนายตัวเองบ้าง
‪- นั่นสิคะ ‪- ไม่มีทาง
‪สหายมยองซุน ทำอะไรอยู่ ‪พาอูพิลมานี่เร็วสิ
‪- มาเร็ว ‪- มาทางนี้
‪- ถอยไปเลย ‪- มานี่
‪รีบหนีไปซะตอนที่ยังมีโอกาส
‪ไม่งั้นฉันจะเรียกพันเอกมา
‪จับพวกแกไปลงโทษข้อหาหลอกลวง ‪ว่ามาจากกระทรวงความมั่นคง
‪ไปให้พ้น
‪ไสหัวไปเลย
‪พวกแกเป็นใครกันแน่
‪- ให้ตายเถอะ ‪- ดีมาก
‪อยู่ๆ มันเรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย
‪นั่นสิคะ
‪ไม่มีข่าวคราวของพ่ออูพิล ‪ที่ไปพยองยางเลย
‪แล้วพวกเขาเป็นใครกันคะ
‪สหายมยองซุนกับอูพิล ‪มาอยู่ที่บ้านฉันสักพักเถอะ
‪ไม่มีบ้านไหนปลอดภัย ‪เท่าบ้านฉันแล้ว เข้าใจไหม
‪ขอบคุณค่ะ
‪ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันทำอาหารให้กิน
‪ไปเถอะค่ะ
‪- ลุกขึ้นมา ‪- ลุกเถอะค่ะ
‪อูพิล ไม่ต้องร้องนะ
‪- ตายจริง ‪- ไม่ต้องร้อง
‪ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเกิดอะไรแบบนี้ขึ้น ‪เข้าไปกันเถอะ
‪- ไปกัน ‪- ไปกันเถอะ ไปเร็ว
‪มาทำอะไรที่นี่ ฉันตามหาคุณตั้งนาน
‪ทุกอย่างจบแล้ว เพราะคุณเลย
‪ยังไม่จบหรอก เรายังเหลือไพ่ในมือ
‪ไพ่อะไร
‪ยุนเซรีใจกล้ามาก
‪เธอพาคนที่เคยอยู่ด้วย ‪ที่เกาหลีเหนือมาอยู่ที่นี่
‪อะไรนะ
‪พวกคนที่อยู่กับบอดี้การ์ดเธอไง
‪ฉันเพิ่งโทรคุยกับโชชอลกังมา
‪(เครื่องดื่มร้อน)
‪นี่เครื่องอะไรเหรอครับ
‪ตู้ขายเครื่องดื่มน่ะ
‪อึนดงอยากดื่มอะไร ฉันจะกดให้เอง
‪(เครื่องดื่มร้อน)
‪แปลว่านมร้อนจะออกมา ‪จากเครื่องนี้เหรอครับ
‪มีที่ใส่กาต้มน้ำสำหรับต้มนม ‪อยู่ข้างในนั้นเหรอ
‪นี่ จะมีกาต้มน้ำ ‪อยู่ในตู้นี้ได้ยังไง
‪งั้นจะมีอะไร...
‪พอนายใส่เหรียญเข้าไปแล้วกดปุ่มสั่ง
‪คนที่อยู่ในตู้นี้
‪จะอุ่นเครื่องดื่มให้ต่างหาก
‪จริงเหรอครับ
‪เป็นเรื่องจริง
‪ประเทศทุนนิยมถึงได้น่ากลัวแบบนี้ไง
‪ต้องอยู่ในที่แคบๆ ทั้งวันทั้งคืน ‪คอยเสิร์ฟเครื่องดื่มให้คนอื่น
‪คงเหนื่อยน่าดูเลยล่ะ
‪นี่มัน...
‪เอายังไงดี นายจะดื่มนมร้อนๆ ไหม
‪ไม่ครับ ผมไม่ดื่มครับ
‪สหายที่อยู่ในที่แคบๆ นี้ ‪แค่นี้ก็น่าจะเหนื่อยอยู่แล้ว
‪ผมไม่อยากเพิ่มงานให้เขาครับ
‪เหนื่อยหน่อยนะครับ
‪เฮ้ยๆ วิ่งเร็ว วิ่ง
‪จะวิ่งทำไมเนี่ย
‪พวกคุณเป็นใครคะ
‪คุณยุนเซรี สบายดีไหมครับ
‪มีเรื่องอะไรคะ
‪เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันอธิบายได้
‪เรามีเรื่องต้อง ‪สอบสวนพวกเขาครับ ไปกัน
‪เราไม่เป็นไรครับ คุณอยู่ที่นี่เถอะ
‪ไม่ต้องตามมาช่วยเรานะครับ
‪(คนไข้ ยุนเซรี)
‪เดี๋ยวพวกเขาคงหาเราเจอแน่ๆ
‪ทำยังไงกันดีครับ
‪ทุกคนคงเคยได้ยินเรื่อง ‪กระทรวงความมั่นคงของเกาหลีใต้แล้ว
‪เมื่อเข้าไปในนั้นแล้ว ‪จะไม่มีชีวิตรอดกลับมา
‪ผมเคยได้ยินตอนอยู่ฝั่งเหนือครับ
‪ได้ยินว่าพอเข้าไปแล้ว ‪พวกเขาจะเริ่มจากถอดเล็บก่อน
‪แถมยังไม่ให้ข้าวให้น้ำด้วย
‪นี่
‪พ่อแม่ฉันเสียไปแล้ว ‪ถึงจะตายที่นี่ก็ไม่เป็นไร
‪แต่พวกนายไม่เหมือนฉัน
‪กึมอึนดงเป็นคนหาเลี้ยงครอบครัว
‪นายต้องกลับไปเจอ ‪แม่กับน้องๆ ไม่ใช่เหรอ
‪คิมจูมอก พ่อนายส่งข้าวโพด
‪และมันฝรั่งมาที่ค่ายมากมาย ‪เพื่อฝากให้เราดูแลนายดีๆ
‪นายควรจะเป็นลูกกตัญญู ‪และกลับไปช่วยเขาสิ
‪แต่ว่า...
‪ฉันจะล่อพวกเขาไปที่อื่นเอง
‪- พวกนายหนีไปซะ ‪- เราจะทำแบบนั้นได้ไงครับ
‪- สหายจ่าสิบโท ‪- ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว
‪รักษาตัวด้วยนะ
‪สหายจ่าสิบโท
‪ตามมาสิ
‪- ทางนั้นทางตันนี่ครับ ‪- ใช่
‪นายรออยู่ที่นี่
‪ถ้าเขากลับมาก็จับเขาไว้นะ
‪ที่เหลือตามฉันเข้าไปข้างในกัน
‪- เดี๋ยวก่อนค่ะ ‪- ยัยแม่หญิงบ้าหรือไง
‪ร่างกายแบบนั้นยังจะลุกออกมาอีก
‪คุณยังขยับตัวไม่ได้นะ
‪ถ้าร่างกายแย่ลงจะทำยังไงครับ
‪พาฉันไปด้วยนะคะ ‪ฉันจะอธิบายทุกอย่างเอง
‪ทั้งหมดนี้เป็นเพราะฉันเองค่ะ
‪สอบสวนฉันก่อนเถอะ
‪ครับ เราจะนัดคุณมาสอบสวนด้วยครับ
‪แต่คุณหมอบอกว่า ‪คุณยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้
‪ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว
‪ฉันจะไปด้วยค่ะ
‪นี่ หมอบอกว่าไม่ได้ไง
‪เธอเป็นใครถึงจะไม่เชื่อฟังหมอ
‪- เดี๋ยวค่ะ ‪- กลับเข้าไปนอนพักเลย
‪- อย่าลืมกินยาด้วยล่ะ ‪- เดี๋ยวก่อนค่ะ
‪ใจเย็นๆ ก่อนนะ
‪พวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยค่ะ
‪ทั้งหมดเป็นเพราะหนู
‪ไม่หรอก ไม่ใช่ความผิดลูกเลย
‪ไม่เป็นไรนะ
‪- หนูจะทำยังไงดี ‪- ทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪หนูจะทำยังไงดีคะ
‪(ไม่คงที่)
‪เอามาให้ผมสิครับ
‪อะไร
‪เพื่อรับมือสถานการณ์แบบนี้
‪ทางนั้นน่าจะให้ยาพิษ ‪ที่กินแล้วทำให้ตายทันที
‪หรืออะไรพวกนั้น
‪ไว้กับคุณนี่ครับ
‪ยาพิษอะไรล่ะ ไม่ได้ให้ปืนมาด้วยซ้ำ
‪คุณไม่มีแผนสำรองเลยเหรอครับ
‪สหายบุคคลประเภท 11 คนนั้น ‪บอกเราไว้นี่ครับ
‪ที่นี่ก็เป็นที่ที่คนอาศัยอยู่
‪ไม่มีอะไรให้ต้องกลัว
‪เพราะงั้นไม่ต้องกลัวหรอกครับ
‪นี่ นายไม่เห็นสภาพเขาเหรอ
‪ดงกู
‪จะไปแล้วครับผม
‪เฮ้ย
‪เขาต้องเจอเรื่องอะไรมา ‪ถึงได้กลายเป็นแบบนั้น
‪ฉันว่าเขาน่าจะต้องถูกทรมานอย่างหนัก
‪หรือถูกช็อตด้วยไฟฟ้าอย่างแรงแน่ๆ
‪ฉันคิดว่าอย่างนั้น
‪- เอ๊ะ ‪- อะไรนะครับ
‪เราจะถูกช็อตไฟฟ้า
‪- เราจะทำยังไงดี ‪- เขาว่า...
‪(หน่วยข่าวกรองแห่งชาติ)
‪ตั้งแต่ตรงนี้
‪ขอให้พวกคุณเปลี่ยนรองเท้า ‪ที่เราเตรียมไว้ให้นะครับ
‪และนำกล่องที่อยู่ข้างหน้าทุกคน
‪เดินตามผมมานะครับ
‪(รายการสิ่งของส่วนตัว ‪ผู้ต้องหา พัคควังบอม)
‪(ผู้ต้องหา กึมอึนดง)
‪(ผู้ต้องหา จองมันบก)
‪(ผู้ต้องหา คิมจูมอก)
‪(ผู้ต้องหา พโยชีซู)
‪ส่วนสูง 180 น้ำหนัก 64
‪เดี๋ยวก่อนๆ เดี๋ยว...
‪เชิญคนต่อไปเลยครับ
‪ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องเจอกับอะไร ‪จะทำอะไรก็ทำเลย
‪อย่าหวังว่าพโยชีซูคนนี้จะเปิดปาก
‪เอาล่ะครับ คุณพโยชีซู
‪ทำตัวตามสบายแล้วตอบคำถามนะครับ
‪เราจะเริ่มทดสอบ...
‪ฉันจะไม่พูดอะไรออกมาเด็ดขาด
‪พวกนายจะเสียค่าไฟฟ้าไปเปล่าๆ
‪ถ้าจะฆ่าก็รีบๆ ฆ่าเถอะ
‪ฉันจะไม่ร้องขอชีวิตแม้แต่คำเดียว
‪ดูเหมือนคุณพโยชีซู ‪จะตื่นเต้นอยู่นะครับ
‪ตื่นเต้นเหรอ
‪พโยชีซูคนนี้ไม่กลัวการทรมานหรอกนะ
‪ไม่ต้องพูดเพ้อเจ้อเลย
‪เดี๋ยวๆ
‪ดูเหมือนคุณจะโกหกเราอยู่
‪นี่เป็นเครื่องจับเท็จนะครับ
‪อะไรนะ
‪- มีเครื่องแบบนั้นด้วยเหรอ... ‪- เฮ้อ
‪คุณโวยวายมากขนาดนั้น ‪ไม่หิวเหรอครับ
‪ทานอะไรก่อน แล้วมาทดสอบใหม่ ‪ตอนคุณหายตื่นเต้นดีไหม
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ผมไม่หิว
‪สหายจ่าสิบโท
‪นายไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ครับ เขาบอกว่าถ้าทานหมดแล้ว ‪ไปเติมได้ด้วยครับ
‪นายมาเพื่อกินหรือไง
‪ขอโทษครับ
‪อาหารเป็นประตูสู่หัวใจ
‪คงคิดว่าถ้าให้เรากินอิ่ม ‪เราจะเผยความลับแน่
‪แต่พวกเขาก็รู้หมดแล้วนะครับ
‪รู้อะไร
‪เมื่อกี้ผมเห็นว่า ‪เขารู้จักหมู่บ้านผมดีมากเลยครับ
‪ที่นี่คือบ้านเกิดคุณกึมอึนดง ‪ใช่ไหมครับ
‪ใช่ครับ ที่นี่หมู่บ้านผมเอง
‪นี่คือโรงเรียนที่ผมเรียนครับ
‪ข้างๆ เป็นเนินต้นจินดัลเร
‪พอถึงฤดูใบไม้ผลิ ‪ดอกจินดัลเรจะบานสะพรั่งเลยครับ
‪บ้านผมอยู่ติดกันเลย
‪- ที่นี่เหรอ ‪- ครับ ที่นี่ครับ
‪มองไม่เห็นแม่ผมเหรอครับ
‪ถ้าเห็นแม่ผมก็ดีเลย แม่ผม...
‪หาบ้านผมเจอได้ไงนะ สุดยอดเลยครับ
‪ทำไมพวกเขาถึงให้นายดูบ้านเกิดล่ะ
‪ผมก็ไม่รู้ครับ
‪แต่เขาไม่ได้ช็อตไฟฟ้าเลยนะครับ
‪ใจดีมากเลย
‪นี่เป็นสงครามประสาท
‪เตรียมใจไว้ด้วย
‪ว่าแต่สหายผู้กอง ‪ก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่าครับ
‪ท่าทางเขาคงยังไม่ยอมพูดอะไรนะครับ
‪นายบอกว่าเขายังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม
‪พาเขาไปพักผ่อนก่อนเถอะ
‪ว่าแต่เขา...
‪เป็นลูกชายของอธิบดี ‪กรมการปกครองจริงไหมครับ
‪ถ้าจริงก็สุดยอดเลยนี่
‪ถ้าฝั่งเหนือรู้เข้าคงวุ่นวายแน่ๆ
‪ก็คงต้องสอบสวนกันต่อไป
‪แต่หัวหน้าครับ เขาดูสุขุมเกินไปไหม
‪- คงไม่ได้วางแผนอะไรอยู่ใช่ไหมครับ ‪- วางแผนอะไร
‪ก็อะไรแบบนั้นไงครับ ‪เพื่อพ่อแม่ตัวเองที่อยู่ฝั่งเหนือ
‪และเพื่อไม่ให้ยุนเซรีและคนอื่น ‪ที่ช่วยเขาต้องเดือดร้อน
‪ดูเหมือนเขาอยากจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง
‪สายตาเขาบอกแบบนั้นเลย
‪- นายอ่านใจคนอื่นเป็นเหรอ ‪- เรียกว่ามีประสบการณ์ดีกว่าครับ
‪ประสบการณ์กับผีน่ะสิ
‪หน่วยข่าวกรองเหรอ ทุกคนเลยเหรอ
‪ผมยังไม่ทราบสถานการณ์แน่ชัด
‪แต่สหายรีจองฮยอกถูกจับกุมแน่นอนครับ
‪ตอนนี้เลยจุดที่เรา ‪จะปกปิดได้แล้วครับ
‪จองฮยอก...
‪อย่างน้อยเขาปลอดภัยใช่ไหม
‪ครับ ผมได้ยินว่า ‪พบศพโชชอลกังที่จุดเกิดเหตุ
‪แต่สหายจองฮยอกปลอดภัยดีครับ
‪งั้นเหรอ
‪ผมจะติดต่อเส้นสายฝั่งใต้
‪แล้วสืบหาข่าวคราวเพิ่มเติมครับ
‪แต่ถ้าเกิดเหตุอะไรขึ้น
‪ท่านต้องเตรียมใจไว้ด้วยนะครับ ‪สหายอธิบดี
‪มาซะเยอะเชียวนะ ‪รู้ได้ไงว่าผมต่อสู้เก่งเนี่ย
‪เถ้าแก่ชอน เราห่างกันพักเดียว
‪- ความสัมพันธ์ก็ห่างเหินตามด้วยเหรอ ‪- เงียบไปเลย
‪ผมเป็นห่วงคุณแทบตาย ‪ตอนคุณโดนกระทรวงความมั่นคงจับไป
‪คุณรับเงินมาเท่าไรเหรอ ‪ค่าตัวผมเท่าไร
‪ค่าตัวผมเท่าไรกัน
‪หุบปากซะ
‪ยังไงก็ต้องใช้เวลาอีกหลายวัน ‪กว่าจะถึงชายแดนจีน
‪ตอนนี้ก็มืดแล้ว ‪เรานอนพักที่ตลาดก่อนเถอะ
‪ได้ครับ
‪- ชน ‪- ชน
‪ใกล้จบแล้วค่ะ ที่รัก ใกล้จบแล้ว
‪ใช่ไหม
‪ตอนที่เจ้าเซฮยอง ‪ได้ตำแหน่งประธานใหญ่ไป
‪ตอนนั้นผมซัดไวน์ไปสามขวดเลยใช่ไหม
‪ไวน์สามขวด เหล้าอีกสอง
‪ตอนนั้นเราดื่มผสมกัน ‪จนเมาค้างกันสุดๆ เลยไง
‪ใช่แล้ว เราไม่ควรดื่มผสมกัน
‪เหมือนเรื่องเพิ่งเกิดเมื่อวาน ‪แต่ใครจะคิดว่ายุนเซรีจะกลับมา
‪น็อกยุนเซฮยองในหมัดเดียวแบบนี้
‪นั่นสิ ชนแก้วกัน
‪ชน
‪อะไร
‪แต่ทำไมผมรู้สึกไม่สบายใจเลย
‪รู้สึกเหมือนว่า
‪เรื่องมันยังไม่จบ ‪จนกว่ามันจะจบแน่แล้วจริงๆ
‪- ประมาณนั้นเลย ‪- นั่นสิ
‪ตอนนี้คุณพ่อควรจะเรียกคุณไปหา
‪แล้วบอกว่า "ลูกชายคนโตของฉันดีที่สุดแล้ว
‪ทำไมการกลับมาหาแก
‪ถึงยากลำบากเหลือเกิน"
‪"ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว
‪ว่าจนถึงวันตาย
‪ฉันขาดแกไปไม่ได้ เซจุน"
‪ท่านควรบอกเราแบบนี้
‪แต่ทำไมเงียบจัง
‪คุณเปิดโหมดเครื่องบินอยู่หรือเปล่า ‪เอามาดูหน่อย
‪ไม่ใช่สักหน่อย ตกใจหมดเลย
‪พ่อครับ
‪จนถึงตอนนี้คดีของพวกครอบครัวเศรษฐี
‪มีแค่ติดสินบน ฉ้อโกง
‪ทำร้ายร่างกาย พนัน ยาเสพติด
‪แต่คดีเซรีเป็นเรื่องกฎหมาย ‪ความมั่นคงแห่งชาตินะครับ
‪ระดับมันคนละเรื่องเลย
‪เดี๋ยวกูซึงจุนก็จะกลับมา
‪- ถ้างั้นทั่วโลกก็จะ... ‪- ขอโทษนะ
‪ฉันไม่อยากคุยเรื่องครอบครัว ‪กับคนที่ไม่ใช่ครอบครัว
‪ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว
‪บอดี้การ์ดที่มีข่าวกับยุนเซรี ‪เป็นสายลับนะครับ
‪ยัยบ้านั่น
‪ผลการสืบสวนยังไม่ออกมาเลย
‪เรารู้ว่าคุณพ่อโกรธพวกเรามากค่ะ
‪เราไม่คิดจะแก้ตัวด้วย
‪แต่เรื่องนี้ คุณพ่อต้อง ‪มองอย่างเป็นกลางนะคะ
‪ถ้าพ่อปกป้องเธอ ‪เราจะพังพินาศกันหมดนะครับ
‪พอถึงบั้นปลายชีวิต
‪เวลาเห็นแก ฉันรู้สึกว่า ‪ใช้ชีวิตมาเสียเปล่าจริงๆ
‪พวกแกห่วงอนาคตตัวเองเถอะ
‪พ่อครับ
‪ช่างเถอะ
‪เดี๋ยวกูซึงจุนก็กลับมา
‪พอเขากลับมา ‪เราหาเรื่องได้อีกเยอะเลย
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪สายลับงั้นเหรอ สายลับเนี่ยนะ
‪พวกเขาพยายามจะฆ่าเราเหรอ
‪พี่คะ เบาเสียงหน่อยค่ะ ฉันปวดหัว
‪อือ ขอโทษนะ
‪ถ้าเรื่องที่พวกเขาทำ ‪ไปถึงหูคนทั่วโลกเมื่อไหร่
‪เป็นฉันคงอายจนไม่กล้าออกไปไหน
‪พวกนั้นกินยาอะไรมาหรือเปล่า ‪ไม่ธรรมดาเลย
‪พวกนั้นพยายามแสดงให้เห็นว่า ‪ไม่ได้ยุยงให้ฆ่าหรือลักพาตัว
‪แต่เป็นคนรักชาติ ‪ที่พยายามจะจับตัวสายลับ
‪ต้องคิดบทซีนนี้กันอยู่แน่ๆ
‪แล้วยังบอกว่าจะจับกูซึงจุน ‪กลับมาด้วยนี่
‪นี่ ว่าแต่...
‪กูซึงจุนหนีไปซ่อนตัว ‪อยู่เกาหลีเหนือจริงๆ เหรอ
‪แล้วไปเจอเขาที่นู่นได้ยังไง
‪พรหมลิขิตหรือเปล่า
‪ไม่ใช่พรหมลิขิต
‪แค่บังเอิญค่ะ
‪แต่ว่า...
‪เขาบอกว่าจะจับตัวกูซึงจุนกลับมาเหรอ
‪เขาจับกูซึงจุนได้หรือยัง
‪มัดผมเร็ว
‪ผมทำแบบนั้นได้จริงๆ เหรอ
‪- ขอโทษนะครับ ‪- ครับ
‪ถ้าผมจะหารถส่งผู้โดยสาร ต้องไปทางไหนครับ
‪ที่นี่ไม่มีรถส่งผู้โดยสารหรอก ‪ต้องไปสถานีรถไฟนู่น
‪ที่นี่คงใช้แอป ‪เรียกแท็กซี่ไม่ได้ด้วย จะบ้าตาย
‪พวกเราไม่มีพ่อแม่
‪ไม่มีพี่น้อง
‪เป็นเด็กกำพร้าที่น่าสงสาร
‪ยามเมื่อตายกลับสู่ธรรมชาติ
‪จะมีใครมาขุดหลุมศพให้เราไหม
‪จะมีใครฝังเราบ้าง
‪จะมีใครรินเหล้าให้เราหรือเปล่า
‪พวกเราไม่มีพ่อแม่
‪ไม่มีพี่น้อง
‪เป็นเด็กกำพร้าที่น่าสงสาร
‪ยามเมื่อตายกลับสู่ธรรมชาติ
‪จะมีใครมาขุดหลุมศพให้เราไหม
‪จะมีใครฝังเราบ้าง
‪จะมีใครรินเหล้าให้เราหรือเปล่า
‪ไปกันแล้วครับ
‪นายน่ะ
‪คล้ายฉันสินะ
‪อะไรนะครับ
‪ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน ‪ทั้งพ่อแม่ทั้งพี่น้อง
‪ตายไปก็ไม่มีใครมาโศกเศร้าหรอก
‪อย่าให้ใครมาขโมย
‪อย่าทำหายด้วย
‪คิดว่าทำได้ไหม
‪ค่าตอบแทนที่ช่วยชีวิตฉันน่ะ
‪เอาไว้ซื้อข้าวกินกับน้องนะ
‪(โรงจำนำ)
‪แหวนหมั้นที่คนดีและซื่อสัตย์อย่างผม ‪ให้คุณไปอยู่ไหนแล้ว
‪คุณเอาไปขายเหรอ
‪เปล่านะ ไม่ใช่แบบนั้น
‪ฉันแค่ไปฝากไว้ที่ไหนสักที่
‪- แล้วที่ไหน ‪- โรงจำนำที่ตลาด
‪(โรงจำนำ)
‪ปลายทางอยู่นอก ‪เขตพื้นที่ให้บริการ...
‪เราทราบเส้นทางของรีจองฮยอก ‪จากการวิเคราะห์จีพีเอสมือถือ
‪(ผลวิเคราะห์จีพีเอส ‪มือถือรีจองฮยอก)
‪เราคัดเลือกไฟล์ที่มีประโยชน์จาก ‪ภาพกล้องวงจรปิดทั้งหมดมาแล้วครับ
‪(ภาพกล้องวงจรปิด ‪จากเส้นทางในจีพีเอส)
‪เขาทำอะไรน่ะ เป็นคนเฝ้าประตูเหรอ
‪คลิปนี้เป็นประเด็นร้อน ‪เมื่อไม่นานมานี้ครับ
‪ชื่อคลิป "หนุ่มเบ้าหน้าฟ้าประทาน ‪สุดมารยาทดีที่ห้างคังนัม"
‪มีผู้เข้าชม 35,020 คน ‪ความคิดเห็น 3,200...
‪ไม่เอาคลิปแบบนี้สิ
‪เขารวดเร็วมากเลยครับ
‪เขาเป็นทหารหน่วยรบพิเศษนะ ‪จะประมาทเขาไม่ได้
‪ลองนึกภาพดูสิว่าถ้าเขาใช้ความเร็ว ‪เพื่อจุดประสงค์อื่น
‪- มีคลิปอื่นไหม ‪- ครับ
‪เขาทำอะไรน่ะ
‪กำลังแลกเปลี่ยนข้อความลับเหรอ
‪มีอะไรในลูกโป่งหรือเปล่า
‪ใบปลิวเหรอ
‪นี่ ขอดูคลิปอื่น
‪ตัดสินรางวัลประพฤติดีอยู่หรือไง ‪ประชาชนต้นแบบเหรอ
‪ทำไมถึงคัดมาแต่คลิปพวกนี้
‪เพราะว่ามีแต่คลิปแบบนี้ครับ
‪จากนี้คุณต้องพูดความจริงแล้วนะครับ
‪คุณรีจองฮยอก
‪ทำไมคุณถึงเข้าเกาหลีใต้ ‪มาอย่างผิดกฎหมายครับ
‪เพื่อเกลี้ยกล่อมยุนเซรี
‪และพาเธอกลับประเทศครับ
‪เหตุผลคืออะไรครับ
‪ผมทราบว่ายุนเซรี ‪ที่พลัดตกลงในเกาหลีเหนือ
‪เป็นเศรษฐีชาวเกาหลีใต้
‪ผมเลยพยายามเกลี้ยกล่อม ‪ให้เธออยู่ที่นั่นต่อ
‪แต่ล้มเหลวครับ
‪แล้วลูกน้องคุณล่ะครับ
‪ลูกน้องผมไม่เกี่ยวข้อง ‪กับเรื่องนี้ครับ
‪พวกเขาเป็นทหารที่มาเข้าร่วม ‪การแข่งขันกีฬาทหาร
‪ผมเองที่ลากตัวมาช่วย ‪และไม่ให้กลับประเทศครับ
‪เหตุผลล่ะครับ
‪ผมพยายามเกลี้ยกล่อมเธอคนเดียว ‪แต่ไม่ง่ายอย่างที่คิดครับ
‪ก็เลยจะใช้ลูกน้อง ‪บังคับพาเธอกลับไปที่ฝั่งเหนือเหรอ
‪ใช่ครับ
‪แต่ทั้งหมดนี้เป็นความตั้งใจของผม ‪ลูกน้องผมไม่มีความผิดครับ
‪คุณรีจองฮยอก ‪ผมดีใจนะที่คุณยอมบอกเรา
‪แต่รู้ใช่ไหมครับ ว่าถ้าคุณ ‪ยอมรับทั้งหมดนี่ จะถูกลงโทษอะไรบ้าง
‪คุณบอกให้ผมพูดตามความจริงนี่ครับ
‪ผมก็กำลังพูดอยู่
‪พูดอะไรของคุณ...
‪เป็นไปไม่ได้ค่ะ
‪เขาโกหกอยู่
‪ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นครับ
‪เพราะเขาไม่เคยเกลี้ยกล่อม ‪ให้ฉันอยู่ต่อค่ะ
‪ตั้งแต่ต้นจนจบ
‪เขาพยายามเต็มที่เพื่อส่งฉันกลับมา
‪ผมทำเรื่องให้คุณ ‪อยู่ในรายชื่อนักกีฬาทีมชาติ
‪ที่จะไปแข่งกรีฑานานาชาติ
‪อะไรนะคะ
‪แบบนั้นคุณจะได้ ‪ตั๋วเครื่องบินไปยุโรป
‪ทันทีที่จากไป ‪คุณต้องลืมที่นี่ ลืมผม ลืมทุกอย่าง
‪กลับไปใช้ชีวิตด้วยสุขภาพที่ดี ‪ในที่ที่คุณเคยอยู่
‪คิดซะว่าฝันร้ายตื่นหนึ่งก็แล้วกัน
‪เขาไม่จำเป็น...
‪ไม่มีหน้าที่ต้องทำแบบนั้น
‪แต่เขาก็ปกป้องฉันด้วยชีวิตค่ะ
‪ฟังดีๆ นะครับ
‪พรุ่งนี้
‪คุณจะได้กลับบ้าน
‪เขาไม่เคยโน้มน้าว...
‪หรือใช้ประโยชน์จากฉันเลย
‪อย่างที่ฉันบอกคุณไป
‪โชชอลกังมาจากเกาหลีเหนือเพื่อฆ่าฉัน
‪และคุณรีจองฮยอก
‪มาที่นี่เพื่อจับตัวโชชอลกังที่ก่ออาชญากรรม
‪และหลบหนี
‪ฉันตั้งใจปกปิดตัวตนของเขาเอง
‪เซรี
‪ฉันต้องส่งเขา...
‪กลับไปโดยสวัสดิภาพค่ะ
‪ปัญหาอื่นๆ ที่เหลือ
‪ฉันจะแก้ปัญหาเอง
‪จะให้รับโทษก็ยอมค่ะ
‪คำให้การของทั้งคู่ไม่ตรงกันเลยครับ
‪ดูจากสถานการณ์แล้ว ‪คำให้การของยุนเซรีมีน้ำหนักกว่า
‪ตัวประกันที่ไหนจะรับกระสุนแทนโจร
‪ผมคิดว่าเขาตั้งใจพูดแบบนั้น ‪เพราะกลัวยุนเซรีจะมีปัญหา
‪เพราะเขาครับ
‪แล้วอีกห้าคนที่เหลือว่ายังไง
‪สหายรีจองฮยอก ‪น่าจะบอกพวกคุณแล้วนี่ครับ
‪คำตอบของเขาเหมือนกับของผมครับ
‪ผมเป็นคนที่เท่าไรครับ
‪คุณยังไม่ได้คำตอบจากคนก่อนหน้า ‪เลยมาถามผมใช่ไหมครับ
‪ผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกันครับ
‪ขอโทษนะครับ คุณพัคควังบอม
‪สหายผู้กองของเรา ‪อยู่ที่นี่ด้วยใช่ไหมครับ
‪เขาไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม
‪คุณคิมจูมอกครับ ‪คนที่ตั้งคำถามควรเป็นผม...
‪ผมถามเพราะอยากรู้น่ะครับ
‪เขายังไม่ตายใช่ไหมครับ
‪ก็ในละครเกาหลีใต้
‪ตัวเอกมักจะมาเจ็บตัวหรือตายตอนนี้
‪ผมเลยไม่สบายใจน่ะครับ
‪ผมเคยบอกไปแล้ว ‪ว่าคุณจะเหนื่อยเปล่าๆ
‪น้ำหนักตัวผมอยู่ที่ปาก ‪ไปแล้วเก้าส่วน
‪จะบอกว่าปากหนักๆ ของผม ‪จะไม่มีวันเผยความลับอะไรทั้งสิ้น
‪พวกเขาปฏิเสธที่จะให้การครับ
‪ถ้างั้นก็เหลือแค่วิธีสอบสวน ‪รีจองฮยอกกับยุนเซรีพร้อมหน้ากัน
‪เนื่องจากพวกเขาให้การไม่ตรงกัน
‪ผมแจ้งไปแล้วนี่ครับ ‪ว่าจะไม่สอบสวนพร้อมกัน
‪คำให้การของฉันกับคุณต่างกันมาก
‪จะไม่ให้เขาสอบสวนได้ยังไง
‪ยังไงก็ต้องโดนสอบ ‪สักครั้งอยู่แล้วนี่
‪ขอเราอยู่กันตามลำพังได้ไหมคะ
‪ยังไงพวกเราก็รู้คำถามอยู่แล้ว
‪ก็ได้ครับ
‪ยังไงเราก็บันทึกเสียงไว้อยู่ ‪ทราบไว้ด้วยนะครับ
‪คุณจะยืนอยู่แบบนั้นเหรอคะ
‪มานั่งเถอะค่ะ ฉันเหนื่อย
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪มองฉันสิ
‪ช่วยมองฉันหน่อยเถอะค่ะ
‪ฉันรู้ว่า...
‪ทำไมคุณถึงทำแบบนี้
‪คุณทำแบบนี้เพราะฉันนี่
‪ถ้าเรื่องที่ผ่านมาถูกเปิดเผย
‪คุณกลัวว่าฉันจะเดือดร้อน
‪ถ้าคนอื่นรู้เรื่อง
‪คุณกลัวว่าฉันจะลำบาก
‪คุณก็เลยจะรับผิดแทนทั้งหมด
‪ไม่ใช่แบบนั้นครับ
‪ถ้าไม่ใช่แล้วอะไร
‪ฟังให้ดีนะครับ
‪คุณอาจจะรู้อยู่แล้ว
‪แต่พ่อของผมเป็น ‪อธิบดีกรมการปกครองที่เกาหลีเหนือ
‪ผมไม่ใช่แค่คนธรรมดาที่นั่น
‪แล้วคิดว่าผม...
‪ช่วยคุณ ปกปิดคุณ ‪เพราะเหตุผลส่วนตัวงั้นเหรอ
‪ช่างไร้เดียงสาจริงๆ
‪ทีแรก ถ้าคุณ...
‪ไม่บอกตัวตนของคุณกับผม ‪ผมคงไม่ช่วยหรอก
‪แต่เพราะคุณเป็นคนใหญ่คนโต
‪ผมเลยมีเหตุผล...
‪เหตุผลที่จะหลอกใช้คุณ
‪คุณโกหกไม่เก่งเลย พอเถอะค่ะ
‪แน่นอนว่า...
‪เราได้ใช้เวลาร่วมกัน
‪ดังนั้นจะพูดว่าผมไม่จริงใจตลอดเวลาก็ไม่ได้
‪แถมเรายังเริ่มผูกพันกัน
‪เพราะงั้นผมถึงได้พูดแบบนี้
‪เป็นการรักษาน้ำใจครั้งสุดท้าย ‪เพราะเราเคยใช้เวลาร่วมกัน
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪ผมมาที่นี่เพื่อหลอกใช้คุณ ‪ที่พลัดตกลงในเกาหลีเหนือ
‪ผมใช้จุดอ่อนของคุณ ‪จับคุณเป็นตัวประกัน...
‪เพื่อช่วยปกปิดตัวตนฉันที่นั่น
‪ฉันถึงได้ช่วยคุณปกปิดตัวตนที่นี่เช่นกัน
‪ฉันต้องการทำแบบนั้นเอง ‪ไม่ได้เป็นตัวประกันสักหน่อย
‪คุณไม่ได้หลอกใช้...
‪ฉันสักหน่อย
‪คนที่หลอกใช้ฉัน
‪จะยอมรับกระสุนแทนฉัน
‪เสี่ยงชีวิตตัวเอง
‪มาที่นี่เพื่อปกป้องฉันเหรอ
‪อย่าเข้าใจอะไรผิดไปหน่อยเลย
‪ผมไม่เคยมาที่นี่เพื่อปกป้องคุณ
‪โชชอลกังฆ่าพี่ผม
‪และผมมาเพื่อแก้แค้นเขา
‪เพราะงั้น...
‪ผมอยากให้คุณเลิกหลอกตัวเองด้วย
‪คุณรีจองฮยอกคะ
‪คุณจะทิ้งขว้างชีวิตนี้แล้วเหรอ
‪จะยอมทิ้งทุกอย่างหรือไง
‪คุณไม่อยากกลับบ้านเหรอ
‪ขืนคุณเอาแต่ทำแบบนี้
‪พยายามรับผิดเองแบบนี้
‪คุณจะกลายเป็นอาชญากรจริงๆ นะ
‪รู้ไหมว่าหมายความว่ายังไง
‪ยุนเซรี
‪การเห็นหน้าคุณกวนใจผมมากกว่า...
‪การเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งซะอีก
‪เพราะงั้นกลับไปเถอะ ผมขอร้อง
‪คุณรีจองฮยอก
‪คุณคงลำบากใจน่าดูเลย
‪ฉันก็ลำบากใจเหมือนกัน
‪เซรี
‪ขอโทษนะคะ เซรี
‪เซรี ช่วยด้วยค่ะ
‪- เซรี ตั้งสติหน่อย ‪- แบกเธอหน่อย
‪ตั้งสติไว้ แบกเธอหน่อยค่ะ
‪เซรี ลูก เซรีๆ
‪ทำไมต้องพูดแรงขนาดนั้น
‪กับคนป่วยที่ฝืนสังขารมาถึงนี่ด้วย
‪เธอเป็นลมจนต้องพาขี่หลังออกไปนะครับ
‪ผมอุตส่าห์บอกไปแล้ว ‪ว่าร่างกายเธอยังไม่พร้อมสอบสวน
‪ดันบอกว่าตัวเองไม่เป็นไร...
‪คุณรีจองฮยอกจะไปไหนครับ
‪(แผนกฉุกเฉิน)
‪ภาวะเลือดเป็นพิษครับ
‪เพราะแผลถูกยิง ‪ภูมิคุ้มกันของเธอจึงลดลง
‪แล้วยังได้รับความเครียดอย่างหนัก
‪จึงเกิดการติดเชื้อในกระแสเลือดครับ
‪เธอมีไข้สูงกว่า 39 องศา
‪ก็เลยหมดสติไปครับ
‪เพื่อไม่ให้การอักเสบลุกลาม
‪เราได้รักษาด้วยยาปฏิชีวนะอย่างแรงไป
‪ถ้ารักษาแล้วจะดีขึ้นใช่ไหมคะ
‪ยังไม่แน่ใจครับ ‪เพราะภาวะเลือดเป็นพิษ
‪เป็นภาวะที่น่ากลัว ‪อัตราการเสียชีวิตถึง 40 เปอร์เซ็นต์
‪การรักษาอย่างใกล้ชิด ‪ในช่วงแรกเริ่มเป็นสิ่งสำคัญ
‪น่าจะต้องรอให้ผ่านคืนนี้ไปก่อนครับ
‪ค่ะ
‪ยังไม่ได้ข่าวคราวจากพ่ออูพิลอีกเหรอ
‪ค่ะ ยังเลยค่ะ
‪ทำไมถึงมีแต่เรื่องแบบนี้เนี่ย
‪ฉันเศร้าจะตายอยู่แล้ว
‪มาคิดดูแล้ว ‪แม่หมอคนนั้นแม่นมากเลยนะ
‪แม่หมอเทพจากฝั่งใต้น่ะ
‪จริงด้วยค่ะ
‪ถ้างั้นเราควรไปอีกรอบไหมคะ
‪สำนักแม่หมอนั่นปิดไปแล้วค่ะ
‪- อะไรนะ ‪- อะไรนะ
‪อาทิตย์ก่อนเธอโดนกองปราบจับได้ ‪เลยถูกจับตัวไปแล้วค่ะ
‪ได้ยังไงกัน
‪ภรรยาของเจ้าหน้าที่ ‪กระทรวงความมั่นคงมาดูดวง
‪แล้วแม่หมอดันดูแม่น...
‪ว่าสามีเธอนอกใจไงล่ะคะ
‪ให้ตายเถอะ ไอ้ชายชั่วนั่น
‪ตายแล้ว แม่นจริงนะคะ
‪แล้วไปดูเรื่องนั้นทำไมกัน
‪เจ้าหน้าที่กระทรวงความมั่นคง ‪ที่โดนเมียเล่นงาน
‪เลยมาแก้แค้นคืนน่ะค่ะ
‪ถึงจะแม่นแค่ไหน แต่ดันดู ‪อนาคตตัวเองไม่ได้ก็ช่วยไม่ได้นะคะ
‪ใช่เลย
‪งั้นการนองเลือดที่เธอบอก
‪คงจบลงแล้วใช่ไหมคะ
‪ก็ต้องจบแล้วน่ะสิ ‪ยังจะมีเรื่องอะไรได้อีก
‪- แม่คะ ‪- แม่ครับ ผมหิวครับ
‪- อือ ‪- ออกมาหน่อยสิครับ
‪มากันครบเชียว ‪ฉันไปก่อนนะคะ ไปกันเถอะ
‪ไม่เหนื่อยเหรอ
‪ตายแล้ว ดูสิใครมา
‪สหายหลานยุโรปไม่ใช่เหรอ
‪ครับ
‪มาที่นี่ได้ยังไง...
‪ผมผ่านมาข้างหน้าพอดี
‪แล้วดูเหมือนว่าเด็กๆ จะหิว
‪มีควันออกจากปล่องไฟด้วย
‪แถมยังได้กลิ่นข้าวหอมๆ
‪คุณกำลังทำกับข้าวอยู่สินะครับ
‪ผมไม่ได้จะมาขอข้าวกินหรอก
‪แค่จะมาขอชาร์จแบตโทรศัพท์หน่อย
‪ตายจริง เข้าบ้านเถอะค่ะ
‪อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันก่อน
‪ได้เหรอครับ ขอบคุณนะครับ
‪ดื่มน้ำหน่อยสิคะ
‪ขอบคุณครับ
‪เอาข้าวเพิ่มไหมคะ
‪ได้เหรอครับ
‪ตายจริง แน่นอนอยู่แล้ว
‪ฉันเป็นหนี้บุญคุณคุณตั้งมากมาย ‪แค่ข้าวแค่นี้เอง
‪นี่ค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪ว่าแต่คนเกาหลีเหนือที่ยุโรป
‪พูดสำเนียงเกาหลีใต้กันเหรอคะ
‪อะไรนะครับ
‪ส่วนใหญ่ก็แบบนั้นครับ
‪เพราะบางทีเราต้องปกปิดตัวตนด้วย
‪- อ๋อ ‪- อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‪กิมจิอร่อยมากเลยนะครับ
‪ใช่ไหมคะ อร่อยมากเลยใช่ไหมคะ
‪ครับ
‪นี่ค่ะ ทานเยอะๆ นะคะ
‪ขอบคุณครับ
‪กินช้าๆ สิคะ ‪ไม่มีใครตามล่าอยู่สักหน่อย
‪ครับ กินช้าๆ
‪ไม่ใช่ใช่ไหม
‪ครับ อะไรเหรอครับ
‪ที่โดนไล่ล่าน่ะ
‪แน่นอนสิครับ พูดอะไรแบบนั้น
‪ทานต่อเถอะ กินกันเลย
‪ค่ะ ทานเถอะค่ะ
‪ฮัลโหล
‪คุณมัวทำอะไรอยู่ ‪ถึงได้ปิดโทรศัพท์ทั้งวันคะ
‪แบตผมหมดน่ะครับ
‪ทำไมบ้านถึงเป็นสภาพนี้คะ
‪มีเรื่องอะไร...
‪ไม่สิ ตอนนี้คุณอยู่ไหนคะ
‪ที่ไหนนะคะ
‪คุณมาทำอะไรที่นี่คะ
‪ไม่เปิดไฟด้วย
‪ผมกลัวว่าถ้าเปิดไฟจะถูกจับได้
‪ผมมีที่ซ่อนแค่ที่นี่น่ะครับ
‪อย่างน้อยก็หาเทียนมาจุดหน่อยสิ
‪ฉันมาบ้านของผู้ชาย...
‪ที่เคยหมั้นกันแบบนี้ซะได้นะคะ
‪นั่นสิครับ
‪มาอยู่บ้านที่ ‪เจ้าของไม่อยู่แบบนี้ซะได้
‪แต่คุณรีจองฮยอกคงเข้าใจ
‪ผมทำธุระให้เขาตั้งเยอะ
‪ทั้งหานายหน้า ‪เปิดเบอร์ที่เกาหลีใต้ให้
‪มาคิดๆ ดูแล้ว ที่ผมถูกตามล่าแบบนี้
‪ก็เพราะผมไปช่วยเขาทั้งนั้น
‪ใครเหรอคะ
‪คนที่ตามล่าคุณอยู่
‪คนที่พี่ชายของยุนเซรีส่งมาครับ
‪พวกนักเลงจีนน่ะ
‪คิดว่าที่นี่เป็นที่ไหนกัน
‪ถึงได้ส่งคนพวกนั้นมาแบบนี้
‪- ก่อนอื่นไปพยองยางกับฉัน... ‪- ผมไม่อยากรบกวนคุณแล้วครับ
‪ผมเตรียมทางหนีทีไล่ไว้แล้ว ‪ไม่ต้องห่วงนะ
‪นี่พูดเรื่องไร้สาระอะไรกันเนี่ย
‪จองฮยอกมีผู้หญิงอื่นงั้นเหรอ
‪รีจองฮยอก ฉันไม่ปล่อยไว้แน่
‪ฉันจะทำให้ไม่มีหน้า ‪มาเดินที่พยองยางเลย
‪กล้าดียังไงมานอกใจลูกสาวฉัน
‪แต่คราวก่อนพี่บอกผมเองไม่ใช่เหรอ
‪นี่ ลูกดัน...
‪กับรีจองฮยอก ‪ยังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย
‪นอกใจอะไรกัน
‪พี่บอกว่าถ้ายังไม่ได้แต่งงานกัน
‪ก็เป็นความเสน่หา ไม่ใช่นอกใจนี่
‪นี่ แกน่ะ มีแต่นิสัยแย่ๆ
‪แต่ที่แย่ที่สุดคือ ‪การที่แกชอบจำเรื่องไร้สาระได้น่ะ
‪รู้ตัวหรือเปล่า
‪แล้วผู้หญิงของจองฮยอกน่ะ
‪มาจากฝั่งใต้เลยนะ
‪ธรรมดาซะที่ไหน
‪พี่ ถ้าพูดตามจริง
‪สหายอัลก็มาจากฝั่งใต้
‪เราก็รู้เรื่องนี้ดี
‪ไม่สองมาตรฐานไปหน่อยเหรอ
‪ใครจะไปคิด...
‪ว่าการรอคอยสิบปี ‪จะลงเอยด้วยการนอกใจคู่แบบนี้
‪แต่จะทำยังไงได้
‪ได้ยินว่าสหายอัลที่หลานนอกใจไปหา ‪กำลังจะไปจากที่นี่ด้วย
‪- ไปจากที่นี่เหรอ ‪- อือ
‪ผมลองตามสืบดู
‪ได้ยินว่าเขาซื้อ ‪ตั๋วเครื่องบินไปยุโรปแล้ว
‪แต่ปล่อยเขาจากไปแบบนี้ ‪ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ
‪คุณจะกลับไปเหรอคะ
‪ตอนแรกผมว่าจะซ่อนอยู่ที่นี่สักสิบปี
‪แต่ดันถูกจับได้
‪และโดนไล่ล่า
‪ยังไงผมก็อยู่ที่นี่ ‪ได้ไม่นานหรอกครับ
‪โชคดีที่กระทรวงความมั่นคง ‪ช่วงนี้ตรวจตราไม่ค่อยเข้มนัก
‪ผมเลยหาตั๋วเครื่องบินได้
‪มีโอกาสก็ต้องไปสิครับ
‪จะไปเมื่อไหร่
‪พรุ่งนี้ครับ
‪ดันถูกจับได้ก่อนออกนอกประเทศ
‪เกือบเป็นเรื่องแล้วไง
‪ถ้าจะโดนไล่ล่า ‪ก็ต้องโดนไล่ล่าในถิ่นผมสิ
‪มาโดนที่นี่ไม่ได้หรอก
‪อย่างนี้เองสินะ
‪ผมขอโทษนะ แต่คุณช่วยไปส่งผม ‪ที่สนามบินได้ไหมครับ
‪ค่ะ แค่นี้ฉันทำให้ได้อยู่แล้ว
‪ขอบคุณนะครับ และ...
‪ที่ผ่านมาขอบคุณนะครับ คุณซอดัน
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪คุณนี่เท่จริงๆ
‪คุณน่าจะพูดเล่นๆ ว่าจะไม่ให้ผมไป
‪ทำไมฉันต้องพูดเล่นแบบนั้นด้วยคะ
‪ไม่จริงใจเลย
‪นั่นสิครับ
‪แต่ยังไงอย่างน้อย...
‪ผมก็อยากให้คุณพูดเล่นแบบนั้นนะ
‪คำที่ไม่จริงใจนั่น
‪อะไรคะ
‪ผมพยายาม...
‪แสวงหาชีวิตดีๆ ให้ตัวเอง
‪ทั้งที่ไม่รู้ว่าต้องไปที่ไหน
‪ผมวิ่งจนเหนื่อยหอบ
‪แต่สุดท้าย ผม...
‪กลับอยู่ในจุดที่ต่ำที่สุด
‪ผมรู้ว่าคนอย่างผม
‪ไม่ควรทำแบบนี้
‪กับผู้หญิงอย่างคุณซอดัน
‪แต่ถึงอย่างนั้น...
‪ผมก็ยังอยากให้สิ่งนี้กับคุณนะ
‪ขอโทษนะครับ
‪ใช่แล้วครับ แหวนที่ผมให้ยุนเซรี
‪วงที่คุณซอดันเลือกให้ บอกว่าสวยไง
‪ตอนนี้...
‪ผมทำได้ดีที่สุดแค่นี้
‪ไว้คราวหน้า
‪ถ้าผม...
‪มาหาคุณซอดัน...
‪ในสภาพที่เพียบพร้อมกว่านี้
‪และตอนนั้น...
‪ถ้าหากว่า...
‪คุณซอดันยังไม่มีใคร
‪คุณช่วย...
‪ให้โอกาสผมสักครั้งนะครับ
‪อย่าพูดอะไรเพ้อเจ้อสิ
‪ผมชอบคุณซอดันนะครับ
‪เพราะผมชอบคุณ
‪ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าต้องไปที่ไหน
‪ผมจะใช้ชีวิตแบบนั้น
‪ผมจะทำแบบนั้นครับ
‪เห็นแบบนี้ ‪พวกเขาก็เป็นนายทหารฝีมือดี
‪ของหน่วยรบพิเศษที่ประจำด่านหน้านะ
‪เราต้องรู้ให้ได้ว่า ‪พวกเขาทำอะไรไปบ้าง
‪พวกเขาทุกคนใช้บัตรเครดิต ‪ของคุณยุนเซรีครับ
‪เป็นการบังคับขู่เข็ญ ‪หรือว่าฝั่งยุนเซรี
‪เป็นคนให้เงินทุนลับเอง
‪คงต้องตรวจสอบเรื่องนั้นด้วย
‪รายการใช้จ่ายหลัก ไหนดูซิ
‪ร้านอินเทอร์เน็ต 9,000 วอน
‪ผมคิดว่านั่นอาจเป็น...
‪ที่ซ่อนตัวเพื่อสืบค้นข้อมูลครับ
‪ดีมาก แล้วรายการการใช้งานล่ะ
‪ด้านล่างครับ
‪ศึกคลับยุโรป แพ็กเกจโกลด์ 4,900 วอน
‪ศึกคลับยุโรป ‪แพ็กเกจไดมอนด์ 3,600 วอน
‪พวกนี้คืออะไร
‪ไอเท็มในเกมครับ
‪มาเลยๆ
‪จากที่ผมตรวจสอบ
‪สาเหตุที่แพ็กเกจไดมอนด์ ‪ถูกกว่าแพ็กเกจโกลด์
‪เนื่องจากได้รับส่วนลด 20 เปอร์เซ็นต์
‪- จากการซื้อแพ็กเกจโกลด์ครับ ‪- พอแล้ว
‪วันละ 900 วอน จำนวน 35 ครั้ง
‪- นี่คืออะไร ‪- ค่าดาวน์โหลดวิดีโอครับ
‪แล้วมันคือวิดีโออะไร
‪เพลงรักในสายลมหนาว มิสเตอร์ดยุก
‪เซคันด์ทเวนตี้ส์ แม่บ้านปริศนา ‪ทั้งหมดนี้...
‪เป็นละครที่นักแสดงชเวจีอูเล่น
‪เขาน่าจะเป็นแฟนคลับคุณชเวจีอูครับ
‪ให้ผมขุดคุ้ยต่อไหมครับ
‪พอแล้ว
‪ครับ
‪นอกจากนั้นยังมี ‪ตู้เกะอีก 2,000 วอนครับ
‪ตู้เกะคืออะไร
‪ตู้คาราโอเกะหยอดเหรียญครับ
‪เขาซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อ ‪3,520 วอน
‪ผมดูรายละเอียดปลีกย่อยแล้ว ‪เขาทานลูกชิ้นปลาทอดกับรามยอน
‪แล้วก็ร้านต็อกบกกีฉลามอีก 5,800 วอน
‪นี่ ไม่มีรายจ่ายไหน ‪ที่เกินหมื่นวอนเลยเหรอ
‪ตอนนี้เรากำลังตรวจสอบ...
‪ความเชื่อมโยงระหว่าง ‪ร้านค้าต่างๆ เผื่อว่า...
‪ไม่ต้อง ไม่ต้องตรวจสอบ ‪จะต้องตรวจสอบอะไรอีก
‪- ครับ ‪- เขาก็แค่กินลูกชิ้นปลาทอด
‪กินรามยอน ‪แล้วยังไม่อิ่มเลยกินต็อกบกกีต่อ
‪ใช่ครับ
‪อะไรของพวกเขากันนะ
‪ทำไมถึง...
‪ใช้เงินน้อยขนาดนั้น
‪เข้ามาได้
‪เรียบร้อยแล้วเหรอ
‪ครับ เรียบร้อยแล้วครับ
‪หัวหน้าครับ เรากู้ข้อมูลได้แล้วครับ
‪ลองดูนี่หน่อยสิครับ
‪นี่เป็นโน้ตบุ๊กที่เราพบ ‪ในจุดที่โชชอลกังเสียชีวิตครับ
‪เรากู้อีเมลกลับคืนมาได้
‪ถึงจะแกะรหัสลับอย่างยากลำบาก ‪แต่สุดท้ายก็สำเร็จจนได้
‪ดูอีเมลนี่แล้วพอเข้าใจไหมครับ
‪ว่าทำไมโชชอลกังถึงได้ยิงคุณ
‪ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะต้องตาย
‪เขาก็คง...
‪ไม่มีที่ไปแล้วเหมือนกัน
‪จะกลับเหนือก็ไม่ได้ ‪อยู่นี่ก็ไม่ได้อีก
‪แต่ก็ไม่อยากตายคนเดียว
‪ตอนนี้นายกลับไปไม่ได้แล้ว
‪ฉันส่งไปหมดแล้วล่ะ
‪หลักฐานทุกอย่าง
‪ที่พิสูจน์ว่านายกับนังนั่น ‪อยู่ด้วยกันที่นี่
‪ถ้านายกลับไป
‪พ่อแม่นายก็จะถูกลงโทษ
‪พ่อของคุณรีจองฮยอก
‪ดูเหมือนท่านจะป่าวประกาศไปว่า ‪ลูกชายจะกลับไปเร็วๆ นี้
‪ตอนนี้เลิกห่วงพ่อตัวเอง
‪แล้วพูดตามความจริงเถอะครับ ‪คุณรีจองฮยอก
‪อะไรครับ
‪ยุนเซรี
‪ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง
‪กำลังรับการรักษาอย่างใกล้ชิดครับ
‪เกิดภาวะเลือดเป็นพิษ ‪จากผลข้างเคียงหลังผ่าตัด
‪ถ้าจะเป็นแบบนี้ ‪ทำไมคุณถึงใจร้ายกับเธอล่ะ
‪ทั้งที่ตัวเองก็ทนไม่ได้แท้ๆ
‪ขอบคุณนะครับ
‪ผมไปแล้วนะ
‪รักษาสุขภาพด้วย
‪อย่าเจ็บไข้ได้...
‪นี่ สหายกูซึงจุน
‪ถ้านายไม่มาหาเรา
‪เราจะจับตัวผู้หญิงคนนี้ไป
‪ปล่อยนะ
‪นี่ พวกนายเข้าใจผิดแล้ว
‪ฉันไม่เกี่ยวข้องอะไร ‪กับผู้หญิงคนนั้น
‪จะพาเธอไปก็ตามใจเลย
‪อ๋อ งั้นเหรอ
‪งั้นเราจะฆ่าเธอก็ได้ใช่ไหม
‪ฉันไม่สนใจหรอก
‪ถ้างั้นเราขอฆ่าเธอก่อน ‪แล้วค่อยมาคุยกันใหม่
‪เดี๋ยวก่อน
‪จะฆ่าคนที่ไม่เกี่ยวอะไรด้วยไปทำไม
‪ครอบครัวผู้หญิงคนนั้นมีอิทธิพลมากนะ
‪ถ้าพวกนายแตะต้องเธอล่ะก็ ‪จบเห่กันทั้งบางแน่ รู้ไหม
‪เราไม่กลัวเรื่องพวกนั้นหรอก
‪เราให้เวลาแค่หนึ่งชั่วโมง
‪มาตามที่อยู่ที่เราส่งข้อความไปให้
‪ไม่งั้นผู้หญิงคนนี้ตายแน่
‪ถ้าตามคนมาช่วย ยัยนี่ตาย
‪นายคงรู้ดีใช่ไหม
‪ฮัลโหล ฮัล...
‪(เวลาขึ้นเครื่อง 11:30 น.)
‪ให้น้ำเกลือเพิ่มอีกถุงนะครับ
‪ช่วยเช็กสัญญาณชีพจรด้วยนะครับ
‪คนไข้ครับๆ
‪ฉันฝัน
‪ท่านประธานครับ ‪ตารางต่อไปคือลงพื้นที่...
‪ทดสอบชุดกีฬาเอ็กซ์ตรีม ‪ครั้งสุดท้ายครับ
‪แต่คุณจะเล่นเองจริงๆ เหรอครับ
‪ร่มร่อนน่ะ
‪(ชุดกีฬาของเซรีส์ชอยส์)
‪ในความฝัน...
‪ฉันย้อนเวลาไปยัง ‪วันที่เกิดอุบัติเหตุ
‪ท่านประธานครับ
‪และในความฝันนั้น
‪ฉันรู้เรื่องทุกอย่าง
‪รู้ว่าถ้าฉันไปที่นั่น
‪จะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น
‪จะต้องลงจอดฉุกเฉินที่ไหน
‪จะได้พบกับใคร
‪จะได้เจอเรื่องน่ากลัวและยากลำบากแค่ไหน
‪และรู้ด้วยว่า...
‪วันนี้จะมาถึง
‪รู้หมดทุกอย่าง
‪อะไรนะ
‪เข้าใจแล้ว
‪เขาว่าคุณยุนเซรี...
‪อาการทรุดหนักครับ
‪(ห้องพักญาติผู้ป่วย)
‪(เวลาขึ้นเครื่อง 11:30 น.)
‪อยู่นิ่งๆ
‪กูซึงจุน
‪คุณซอดัน ไม่ต้องห่วงนะครับ
‪ผมเคยหัดยิงเป้าดินที่เกาหลีใต้
‪กูซึงจุน
‪ผมคิดผิดไป
‪ตอนผมตาย
‪มีคนร้องไห้ให้ผมด้วย
‪คนคนนั้นคือคุณเหรอเนี่ย
‪ถึงจะเศร้า แต่ผมก็ดีใจนะ
‪ในตอนจบของความฝันที่ยาวนานนั้น
‪ฉันก็ได้ตัดสินใจ
‪ลมพัดแรงตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะครับ
‪เราเช็กพยากรณ์อากาศแล้ว ‪แต่จะไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหมครับ
‪หัวหน้าฮงคะ คิดว่าทำไมลมถึงพัดคะ
‪ไม่ทราบสิครับ
‪เพื่อที่จะผ่านไป
‪ลมพัดเพื่อเคลื่อนที่ผ่านไปค่ะ
‪ไม่ใช่เพื่ออยู่กับที่
‪ลมต้องพัดผ่านแบบนั้น
‪ฉันถึงจะบินขึ้นไปได้
‪เพื่อที่จะได้พบคุณ
‪ถ้าหากเริ่มต้น ‪เรื่องทุกอย่างได้อีกครั้ง
‪ถ้าฉันต้องเลือกอีกครั้ง
‪ให้ยาเอพิเนฟรินด้วยครับ
‪ค่ะ คุณหมอ
‪ต่อให้ย้อนเวลากลับไป
‪ย้อนกลับไปอีกเป็นร้อยครั้ง
‪ถ้าย้อนเวลากลับไปได้
‪ถ้าผมย้อนกลับไป
‪ผมจะไม่เจอคุณ
‪คุณจะได้ไม่รู้จักผม
‪เพื่อที่คุณจะได้ปลอดภัยและมีความสุข
‪ถ้าผมทำแบบนั้นได้...
‪ฉันก็ยังอยากพบคุณ
‪รู้จักคุณ
‪และตกหลุมรักคุณ
‪ฉันจะเลือกตัวเลือก ‪ที่อันตรายและแสนเศร้านั้น
‪ฉันรู้ตัวดี
‪(รถพยาบาล)
‪ถ้าหากว่าเราคนใดคนหนึ่งต้องตาย
‪เพื่อให้อีกคนมีชีวิตอยู่
‪ถ้าหากถูกกำหนดมาแบบนั้น
‪คนที่ต้องตายควรเป็นผม
‪และคนที่มีชีวิตอยู่ต่อควรเป็นคุณ ‪ใช่ไหมครับ
‪แบบนั้นถูกต้องแล้วใช่ไหม
‪ฉันดีใจที่...
‪ตัดสินใจแบบนั้นค่ะ คุณรีจองฮยอก
‪มีแค่นี้เหรอ
‪อ๋อ นักจิตวิทยาได้วิเคราะห์ ‪รูปแบบพฤติกรรมของรีจองฮยอก
‪ที่มีต่อยุนเซรี
‪จากภาพกล้องวงจรปิดมาครับ
‪ผลการวิเคราะห์ออกมาแล้วครับ
‪อือ ดีเลย
‪นี่ครับ
‪อย่างที่ทุกคนเห็น ‪เมื่อรีจองฮยอกอยู่กับยุนเซรี
‪ร่างกายท่อนบนของเขา
‪จะหันเข้าหายุนเซรี ‪กว่า 90 เปอร์เซ็นต์ครับ
‪พบปรากฏการณ์มิเรอร์ริง ‪ที่เขาเลียนแบบพฤติกรรมของเธอ
‪โดยไม่รู้ตัวอยู่เนืองๆ
‪เมื่อมีผู้ชายแปลกหน้าเข้ามา
‪เขาจะมีพฤติกรรมขัดขวาง ‪เส้นทางและสายตาพวกเขา
‪ซึ่งเห็นได้บ่อยครั้งครับ
‪ศจ.โอฮยองชิม ‪ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา
‪วิเคราะห์ว่าพฤติกรรมเหล่านี้
‪เป็นพฤติกรรมของชายที่ตกหลุมรักครับ
‪- พฤติกรรมเหล่านี้... ‪- ยังต้องวิเคราะห์อีกเหรอ
‪แค่มองก็รู้แล้ว
‪ให้ตายสิ
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน