NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIONE POSTACI, ORGANIZACJE ORAZ WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE
Seung-jun!
Seung-jun, zostań ze mną.
Nie bój się, jestem cały.
Nie.
Seung-jun!
AMBULANS
Podajmy kolejną kroplówkę
i sprawdźmy jej parametry.
Proszę pani.
Pani Yoon.
Proszę podać epinefrynę.
Tak, doktorze.
Pani Yoon, słyszy mnie pani? Pani Yoon!
- Resuscytacja. - Tak, doktorze.
- Defibrylator. - Jest.
Zaczynamy defibrylację od 150 J.
Gotowe.
Raz, dwa, trzy.
Zwiększyć do 200 J.
- Gotowe. - Raz, dwa, trzy.
Jesteś tu?
Zostań ze mną.
Patrz na mnie.
Patrz cały czas na mnie.
Sam mi powiedziałeś...
że jak będziesz sobie radził...
Kiedyś, gdy cię odwiedzę,
gdy będę sobie lepiej radził...
I gdybyś wtedy...
wciąż była...
sama...
to proszę, daj mi...
jeszcze jedną szansę.
Chciałam ci dać tę szansę.
Chciałam zaczekać, aż wrócisz.
Miałam zamiar na ciebie poczekać.
Zależy mi na tobie, Dan.
A skoro mi zależy,
to będę myślał o tym, gdzie zmierzam.
Tak będę żył.
Od teraz.
Byłam szczęśliwa.
Dzięki tym słowom.
Byłam szczęśliwa.
Dan.
Wtedy...
o kim czy o czym mówiłaś?
O makaronie?
O tamtym facecie?
A może...
o mnie?
Dlaczego mam odmówić?
Podoba mi się.
Co takiego...
ci się podoba? Makaron instant?
Czy facet?
Albo...
może ja?
To ty.
Chodziło o ciebie.
O ciebie, Seung-jun.
Ha, wiedziałem.
Seung-jun.
Doktorze.
On chyba zemdlał. Proszę coś zrobić.
Proszę mu jakoś pomóc.
Tak strasznie
jest mi go żal.
Proszę coś zrobić. Błagam!
Obudź się.
Proszę, obudź się, Seung-jun.
Proszę cię.
Seung-jun...
Wróciła.
- Więcej tlenu. - Tak, doktorze.
Jej stan jest stabilny.
Będziemy ją teraz obserwować.
Państwo wybaczą.
Dowiedzieliśmy się i uznaliśmy,
że należy przyjechać.
Dziękuję.
Cieszę się, że już jest lepiej.
Czyli co,
on znowu musi stąd pójść?
Ale wtedy jej stan może się pogorszyć.
Pewnie będzie go szukała, gdy się obudzi.
Proszę, niech pan sprawdzi, co da się zrobić.
Miło znowu jeść razem w starym składzie.
Dobra, ale bez śmiechów.
Dlaczego?
Bo nas wezmą za stukniętych, zakochanych w kapitalizmie
i odtrąbią łatwy sukces.
Jest wciąż zbyt wcześnie, żeby opuszczać gardę wobec ich spisku.
Jakiego spisku?
No pomyślcie.
Jestem najbardziej elitarnym żołnierzem z KRLD.
Za nic mnie nie wypuszczą.
No i jeszcze trafiłem tu z własnej woli.
Dlatego tak dobrze nas karmią.
Powiem wam coś.
Już dostałem od nich ofertę.
„Ofertę”?
Mówiąc po imperialistycznemu,
to chyba mnie zwerbowali.
Możemy pana odesłać, jeżeli chce wrócić.
Chcemy jednak wiedzieć, czego pan sobie życzy.
Ja?
Jeżeli zechce pan tu zostać, możemy pomóc panu się osiedlić.
Chcą, żebym tu został.
Tak działa kapitalizm.
Jak w tym powiedzeniu.
„Bierz użyteczne, zgub bezużyteczne”.
Moje umiejętności są dla nich użyteczne.
Ciągle nawijasz, że nie znosisz kapitalizmu,
ale tutejsze powiedzenia są ci bliskie.
- No... - Widzisz,
ten facet wszystkim nam zadał to samo pytanie.
- Wszystkim? - Tak.
Tobie też, Eun Dong?
Być może zrobił tak, gdyż bał się,
że perspektywa zostania tu samemu zmusiłaby mnie do odrzucenia oferty.
Widzieliście kapitana Ri?
Ani razu.
Chciałem tego faceta spytać, ale on milczał.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Podobno zasugerowaliście, by doprowadzić do wymiany repatriantów.
Mamy tu kilku szpiegów z Południa, którzy odbywają karę więzienia.
To byłaby dobra wymiana.
Nie sądzę.
Oni przesłuchują sześciu żołnierzy aresztowanych na Południu.
A ci z Południa aresztowani tutaj już odsiadują zasądzone wyroki.
To ogromna różnica.
Jesteśmy tu sami, bądźmy więc szczerzy.
Oskarżono ich
bez żadnego przesłuchania czy procesu.
Być może poczytują to sobie za niesprawiedliwość.
Dyrektorze.
Nie da się ukryć szydła w kieszeni.
A chcecie ukryć fakt, że wasz syn
zdradził nas dla kobiety.
Dlatego też rokujecie za rozwiązaniem dla nas niekorzystnym.
Na pewno wiedzą, że to dla nich niekorzystne.
Tak bardzo chcą ich z powrotem?
Chcą szybko zamknąć sprawę.
Tak, liczą na szybki powrót ich żołnierzy.
Nie chcą też żadnego rozgłosu.
Mamy milczeć o tym przez pięć lat.
Kwestia wrażliwa, gdyż jeden z żołnierzy
to syn ważnej persony.
Czy mamy pewność, że w trakcie pobytu nie szpiegowali dla Północy?
Tak. Opisaliśmy to w raporcie,
są tam też zeznania podpisane przez każdego z nich.
Do niczego nie doszło, poza tą strzelaniną
z Cho Cheol Gangiem.
Jak zareagowali na wieść o powrocie?
Wszyscy chcą wrócić.
To może wyślijmy ich po cichu zgodnie z życzeniem Północy?
Rozgłos nie byłby dla nas korzystny i tak.
Zgadzam się. Zasugerowane warunki nam sprzyjają.
Ministerstwo Zjednoczenia się zgadza,
ale nie możemy tak od razu zaakceptować ich warunków.
Może zasugerujemy też połączenie rozbitych rodzin?
I tak nie mamy nic do stracenia.
Będą mieli warunki,
będą próbować ugrać coś dla siebie.
Weźmiecie za to odpowiedzialność?
Mam plan.
- A jaki wy macie? - Ja?
Te dokumenty znaleziono na Południu.
Cho Cheol Gang, który tam zbiegł,
popełniwszy liczne zbrodnie, w tym i morderstwa,
pozostawał z wami w regularnym kontakcie.
Rozkazywaliście mu?
Oczywiście, że nie.
Czyżby?
Mój syn by czegoś takiego nie zrobił.
Nigdy by nie zdradził kraju dla jakiejś kobiety.
Mówicie, że powinniśmy się nawzajem kryć?
Tak to zabrzmiało?
Dobrze.
Ale pod jednym warunkiem.
Wydział Wojskowy otrzyma pełnię władzy
nad całym procesem repatriacji, w tym i miejscem wymiany.
Tej prośbie nie odmówicie, prawda?
Dzień dobry.
- Nic się nie działo? - Witam.
Chodźmy.
Pani Yoon.
Jak się pani czuje?
- Miło was widzieć. - Zdaje się pani zmęczona.
Już mi lepiej. Usiądźcie, proszę.
Oczywiście.
Obudziłaś się?
Przed chwilą.
Panowie nam wybaczą.
Muszę porozmawiać z Se-ri.
- Tak. - Naturalnie.
Se-ri.
Otrzymałam telefon.
Odeślą go na Północ.
Kiedy?
Kiedy wyjedzie?
Teraz.
Teraz?
Tak, musi wyjechać właśnie teraz.
Nie tyle chciałbym zrezygnować ze swojego życia...
co z twojego towarzystwa.
To dobra wiadomość.
Świetnie.
Czyli...
przestał już kłamać.
Śledztwo musiało pójść dobrze.
Dlatego może wrócić, prawda?
Ulżyło mi.
Chcesz go zobaczyć? Zabrać cię?
Wiele już razy się z nim żegnałam.
Zbyt wiele.
Nie mam nic do dodania.
Nie chcę też, żeby taką mnie widział...
bo będzie mu jeszcze trudniej wyjechać.
Nawet nie chcę, żeby wiedział,
że było ze mną źle.
Sądzisz, że nie wie?
On...
był przy tobie przez cały ten czas.
SALA OPERACYJNA
Nawet w trakcie
tej długiej operacji...
Ciągle musimy patrzeć, jak cierpi?
No chodźmy już.
Kochanie, powinnam chyba tu zostać dłużej.
Co? Dlaczego?
Może się obudzić w każdej chwili.
Jestem jej bratową, powinnam być obok.
- Bo się obrażę. - Czekaj.
Dobra, idziemy.
Czekał, aż odzyskasz przytomność.
Nic nie jadł ani nie spał całymi dniami.
- Pani Yoon. - Mamo!
- Słyszy mnie pani? - Budzi się.
Mamo, budzi się.
Pani Yoon.
POCZEKALNIA
Opuścił szpital, gdy zobaczył,
że odzyskałaś przytomność.
Choćbyś żegnała się z nim setki razy,
to i tak będziesz tęsknić.
Nie chcesz go zobaczyć?
Chcę.
Zabierz mnie.
Do niego.
Bardzo chcę go zobaczyć.
Muszę przyznać.
To bardzo dobrze,
że ona
się obudziła.
Rzeczywiście.
Nie wiedzieliśmy,
że u pani Se-ri wystąpiły takie powikłania.
A niby skąd mogliście wiedzieć?
Jak już wyjedziemy,
to nic o niej nie będziemy wiedzieć.
Dobrze że chociaż usłyszeliśmy o tym odzyskaniu przytomności.
Teraz będzie z nią dobrze.
Panie Kim.
Sprowadził pan te auta tylko dlatego, że wyjeżdżamy?
- Kupa roboty. - Tak, było z tym trochę pracy.
Nigdy tu nie wrócimy, prawda?
Nie powinniśmy.
Leje jak z cebra.
Nie będzie powodu, by tu wracać,
ale czasami wspomnę sobie to miejsce.
Ruszamy. Trzymaj się.
Tak?
Co takiego?
Mamy jeszcze trochę czasu, ale...
Gdzie panie są?
MIĘDZYKOREAŃSKI PUNKT TRANZYTOWY
KAESONG
Czy to linia demarkacyjna?
Tak.
Chyba tak.
Czyli po jej przekroczeniu będziemy na Północy?
Właśnie tak.
Dobra, pora na nas.
Mamy jeszcze około pięciu minut.
Chyba nie muszą od razu przechodzić, nieprawdaż?
Przed nami długa droga, po co czas trwonić?
Do rzeczy.
W porządku.
No to do rzeczy.
Nie. Co oni robią?
Dlaczego...
Jeong Hyeok!
Nie biegnij.
Jeong Hyeok!
Nie możesz tak po prostu odejść!
Nie oddam im ciebie!
- Nie oddam! - Nie biegnij!
Co zrobię, jeśli tak odejdziesz?
Jak mam tak dalej żyć, jeżeli mnie opuścisz?
Co ze mną?
POKÓJ
Jeszcze nie wyzdrowiałaś.
A jak ci się znowu pogorszy?
Czy ty nie potrafisz o siebie dbać?
Dlaczego nakładają wam kajdanki?
Aresztują was?
Nie mogę im pozwolić. Nie puszczę cię.
Nie odchodź. Nie możesz tu zostać?
Bez obaw.
Nie znasz mnie?
Nic mi nie będzie.
Dlaczego tak robią?
A jeśli coś ci się stanie?
Wszystko przeze mnie.
Jestem temu winna.
Nic mi nie będzie.
Ale choćby i...
coś mi się stało...
to żadna w tym twoja wina.
Niczego nie żałuję.
Byłaś w moim życiu darem.
Jestem ci wdzięczny.
Ja też.
Dziękuję ci, Jeong Hyeok.
Złamałem ci wtedy serce tymi słowami.
Ale złamałem też sobie.
Przepraszam cię.
Zapomnij o tym, proszę.
Nic nie szkodzi.
W ogóle o tym nie myślę.
Nie przejmuj się.
Czyli...
już nigdy się nie zobaczymy?
Już się nie spotkamy?
Już nigdy?
Co mam robić?
Przecież będę za tobą tak bardzo tęsknić.
Po prostu czekaj.
Czekaj i módl się.
Zastanawiałaś się, czy tyle wystarczy, by spotkać utęsknionego.
Wystarczy.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Tak bardzo kocham.
Pani Se-ri.
Trzymaj się.
Se-ri.
Wszystkiego dobrego.
Trzymajcie się.
Żegnajcie.
Żegnajcie, chłopaki.
Nie dajcie się tam.
POKÓJ
Doprawdy?
- Co robisz? - Jedziesz po Jeong Hyeoka?
Upewnij się,
by mój syn wrócił cały i zdrowy.
Proszę cię.
To tylko twój syn?
Gdyby coś stało się jemu lub tobie...
nie przejmuj się mną.
Nie okazuj słabości,
martwiąc się, jak ja sobie dam radę.
Niedługo wrócę.
Dlaczego wysiadamy tutaj?
Jechaliśmy do Pjongjangu.
Sąd wojskowy i tak postanowi o waszej egzekucji.
Czyż nie lepiej by było zniknąć tutaj,
a nie sprawiać rodzinie przykrości?
Choćby i śmierć nas czekała, to liczymy na proces.
Zaś co do moich towarzyszy,
to oni po prostu wracają spóźnieni z Igrzysk.
Inaczej niż ja.
To ja jestem tu winny.
Bez różnicy.
Wyślemy ich z wami, żebyście nie czuli się samotni.
Komisarzu, nie słuchaliście mnie?
Najpierw potrzebne są przesłuchania i proces.
Bez nich mogą ucierpieć niewinni.
Sprawa jednak ma się inaczej wtedy, gdy na własne oczy widzę,
jak ktoś próbuje zabić mojego syna.
Jesteście winni.
Cholera...
Przepraszam, że się martwiłeś.
Cieszę się z twojego powrotu.
Wróciłeś cały i zdrowy.
Więc jest dobrze.
Czy z Yoon Se-ri wszystko w porządku?
Tak.
Czy ty płaczesz?
Mamo.
Mój kochany syneczku.
Dziękuję.
Dziękuję, że do mnie wróciłeś.
Tak bardzo się cieszę.
Róże Szaronu zakwitły.
Róże Szaronu...
Róże Szaronu zakwitły.
U Pil.
Tata!
U Pil.
Mamo!
Man Bok.
Ani słowa od ciebie nie słyszałam.
Myślałam, że umarłeś.
Dlaczego nawet nie zadzwoniłeś?
Przepraszam cię.
Przepraszam bardzo.
Cieszę się, że wróciłeś.
Cieszę się, że jesteś.
Znowu nie je?
Co teraz zrobimy?
Musimy z nią poważnie porozmawiać, bo nam tu zachoruje.
Zostawcie mnie, proszę.
Dan, powiedz nam po prostu.
Czy jest coś, co wujek i ja możemy dla ciebie zrobić?
Nie.
Niczego nie chcę.
Zostawcie mnie i tyle.
Dlaczego?
Popatrz no.
Jesteśmy tu.
Będziemy płakać razem.
Będziemy cię słuchać.
Razem przejdziemy przez ten trudny czas.
No pewnie.
Zaraz ci znajdę faceta milion razy lepszego.
No co?
Weź ty...
Wyjdźcie, proszę.
Dlaczego...
Nie podchodź do mnie.
- Co zrobiłem? - Dlaczego ty...
Jak mogłeś powiedzieć coś takiego?
Kompletnie oszalałeś?
Ja tylko...
Dan.
Zjesz może coś?
- Mamo. - Tak.
- Wujku. - Tak.
Chcę się zemścić.
W mszczeniu się jesteśmy najlepsi.
Mam rację?
Jasne. Najlepsi.
Najpierw musicie kogoś znaleźć.
Co do Gu Seung-juna...
to przykro mi.
Podobno niektórzy z tego gangu
nadal przebywają w naszym kraju.
Nie martwcie się konsekwencjami i powiedzcie mi gdzie.
Nie ma mowy,
że opuszczą kraj żywi.
Za nimi na pewno też stali inni,
którzy ich sfinansowali.
Być może...
Młodszy z dwóch braci był wyjątkowo chciwy.
Rozgrywanie chciwych ludzi
to najprostsze zadanie.
To młodszy z braci Yoon Se-ri.
Zapewne.
Dobra. Powiem wprost.
Nie kazałem im złapać Gu Seung-juna.
Ty im kazałaś. Co nie?
A on po prostu zginął przez przypadek.
Z powodu ludzi, których ty zatrudniłaś.
Ja nie miałem z tym nic wspólnego. Prawda?
Powiesz coś wreszcie?
Kiedy Oh przyprowadził tego Cho,
a tamten gadał te bzdury o zabiciu Se-ri,
wkurzyłem się i wybiegłem.
To ty kazałaś Cho Cheol Gangowi porwać Se-ri.
Przyznajesz się?
Nic nie wiesz, Se-hyeong.
Takie nagranie nie ma żadnej wartości w sądzie.
Co za różnica? Po prostu mówię, jak było.
A kto ci uwierzy?
Wszystko robiłam dla ciebie, Se-hyeong.
Dla mnie? Przestań mi tu chrzanić.
Pomyśl o konsekwencjach.
Właśnie teraz...
tracę pozycję prezesa.
Jeśli coś pójdzie nie tak, to przez ciebie wyląduję w więzieniu.
Uspokój się.
Gu Seung-jun zginął w Korei Północnej.
Po co mieliby się przejmować sprawami z Północy?
Zajęłam się tym. Policja nie będzie wiedziała
o przelanych pieniądzach i wykonanych połączeniach.
Nawet niedoszły porywacz Se-ri, Cho Cheol Gang, zmarł
bez naszej ingerencji.
Nie mamy się czym martwić.
Jesteś tego pewna?
Kiedy wyszłaś ze szpitala?
Dzisiaj.
Od razu tu przyjechałam.
Siadajcie.
To nie twój dom, nie rozkazuj mi.
Przesłucha cię wywiad?
Już przesłuchał.
Zapewne czeka mnie proces.
Chyba naruszyłaś bezpieczeństwo narodowe.
Weź sobie dobrego prawnika.
Nie martw się. Dostanie mojego.
Zapewne niezgłoszenie przestępstwa.
Może być o to oskarżona, choć są okoliczności łagodzące,
stąd pewnie będzie wyrok w zawieszeniu lub kara grzywny.
To jednak nie jest błahy występek.
A jeżeli prasa się dowie?
Martw się sobą. Was dwoje czeka więcej niż zawiasy.
- Co? - Skoro tak się znasz na prawie,
to powinieneś był bardziej uważać.
Do dziesięciu lat więzienia grozi osobie,
która wie, że ktoś zamierza popełnić przestępstwo,
która oferuje takiej osobie pieniądze, schronienie
lub w jakikolwiek inny sposób jej pomaga.
O czym ty w ogóle mówisz?
Panowie podejdą.
Przyjechali ze mną z wywiadu.
Przykro mi.
Pośrednik o nazwisku Cheon,
który zajmował się Gu Seung-junem.
To on wysłał wszystkie dane:
wyciągi z kont, rejestr połączeń telefonicznych.
Pani Yoon dostała wszystko z Chin.
Ja robiłem tylko to, co mi tych dwoje kazało.
O czym ty gadasz? Kto ci niby kazał, idioto?
Jak w ogóle śmiesz nas o cokolwiek obwiniać?
Mają państwo dużo do obgadania.
Będą państwo oskarżeni o podżeganie do morderstwa, porwania
i ukrywanie przestępcy.
Zarzutów jest cała masa.
Policja wraz z wywiadem przeprowadzi wspólne dochodzenie.
Tak czy inaczej...
zapraszam ze mną.
Mówiłaś, że będzie dobrze.
Weź no coś zrób!
Tato.
Będziesz tak patrzył, jak mnie aresztują?
Pomyśl o tym, jak to wpłynie na spółkę!
Zamknij się!
Wielki mi biznesmen.
Nie rozumiesz?
Odciąłem cię.
Pozbyłem się zgniłej części, póki jeszcze mogłem.
JAK PRZYRZĄDZIĆ RYŻ JAK GOTOWAĆ MAKARON
Jeszcze nie śpisz?
Jeżeli teraz czytasz tę wiadomość, to znaczy, że jeszcze nie śpisz.
Jeong Hyeok, jak ty...
Klika pan tutaj.
Wybiera datę i czas, który chce.
I gotowe.
Proszę coś napisać.
Pan spróbuje.
Ciągle się o ciebie martwię.
Chcę ci powiedzieć jeszcze mnóstwo rzeczy.
Te wiadomości to taki mój sposób.
Ale najbardziej chcę ci powiedzieć coś, co zapisałem na twojej półce.
KOCHAM CIĘ, YOON SE-RI
To odpowiedź na twoją wcześniejszą wiadomość.
KOCHAM CIĘ, YOON SE-RI
Co on?
Duże dziecko czy co?
Nic tylko po mnie kopiuje.
KOCHAM CIĘ, YOON SE-RI
Dzień dobry.
Nie idź do pracy o pustym żołądku.
Zjedz choć jabłko.
Tak żebyś wiedziała,
dobrze jest trzymać się swojego pasa ruchu,
ale od czasu do czasu trzeba też spojrzeć na boki.
Jedz o stałych porach.
I nie jedz sama. Ciesz się towarzystwem innych.
Polubisz to.
Sprawdziłeś mięso, jak tu przyjechałeś?
A widzieliście twarze kobiet na wjeździe?
Te kobiety tak na mnie patrzyły...
Nie zauważyłem.
Może pójdziesz na półgodzinny spacer o 12,30?
Ja wtedy też wyjdę.
Dobrze jest spacerować.
Jeong Hyeok.
Dobrze jest spacerować.
Se-ri.
Ziemniaki są dobre...
jako te karbowane.
Co?
Karbowane, nie pamiętasz? Smażone ziemniaki.
Jak one się nazywały?
- Mówisz o frytkach? - Właśnie.
Totalnie chrupkie są.
Znaczy jakie?
Nie wiesz, co to znaczy?
Chrupiące na zewnątrz i wilgotne w środku.
Wielka mi rzecz.
Gadasz jak Seulczyk.
Pasuje do mnie.
Rano odkręciłem kran i liczyłem,
że poleci ciepła woda.
Ale się zdziwiłem.
Ja z kolei czekałem na prąd.
Rozumiem cię.
Od zawsze tu brakowało prądu.
Z wszystkim tym jakoś wytrzymam.
Ale irytuje mnie brak Internetu.
Piekło na ziemi.
Kiedy się położę spać,
to wyobrażam sobie ekran z gry komputerowej na suficie.
Dzień dobry wszystkim.
Rety, przyjechałyście do nas.
Dzień dobry.
Ależ szmat czasu.
Co was tu sprowadza?
Dan wyprowadza się dziś ze swojego małżeńskiego mieszkania.
Nie, to nic takiego. Proszę się nie smucić.
Doprawdy wreszcie mi ulżyło.
Trochę tu chłodno.
Zapraszam do mnie.
Dobrze.
Byłam niedawno w Europie.
- W Europie? - Ojej.
Rozumiem.
Odkryłam tam pewne produkty,
limitowana edycja, bardzo by się wam spodobały,
no i je kupiłam.
Kupiłyście?
Yeong, Wol?
Myeong, Ok?
Zdaje mi się, że wygląda to trochę...
jak moja twarz.
A ja tak wyglądałam tuż po ślubie.
Ja nie jestem upiększona,
ale to na pewno moja twarz.
- Kropka w kropkę. - No.
- O co tu chodzi? - Nie do wiary.
To są właśnie nowe produkty...
z wiosennej kolekcji Wyboru Se-ri.
- Wybór Se-ri? - Naprawdę?
Czyli, że Se-ri zrobiła to dla nas...
No właśnie.
Matko.
Dobra, przecież mówiłam, że nie musicie tak przy mnie robić.
Nie chowam żadnej urazy wobec tej kobiety
z Południa.
Nie ubiję wroga,
kiedy nie mam go pod bokiem.
Przecież nawet nie możemy się spotkać.
Żadnej więc urazy.
Długo tu nie zabawiła, a jednak o nas pamięta.
I proszę jakie rzeczy przygotowała.
Chyba jednak jest dobrze wychowana.
Absolutnie.
Bardzo dobrze.
Ma dobre serce.
A nazwą limitowanej edycji produktów
Wyboru Se-ri na ten sezon...
jest Tęsknota.
Tak tu napisane.
TĘSKNOTA
No i co teraz?
Jak jej odpowiedzieć?
Nie mogę w to uwierzyć.
YEONG
Napisane jest tu „Yeong”?
Tak.
A tutaj „Wol”, jak w Wol Suk.
„Myeong”, jak Myeong Sun.
Tutaj „Ok”, jak Ok Geum.
Czyli wróciła do domu.
Na pewno u niej wszystko dobrze.
I najwyraźniej o nas nie zapomniała.
Chciałabym...
powiedzieć jej,
że dostałyśmy te kosmetyki
i że dobrze je wykorzystamy.
Gdzie mogę jej powiedzieć?
Wydaje mi się, że ona wie.
Mam taką nadzieję.
Widzicie tam coś?
Nie.
Aż mi się oczy zaszkliły przez to słońce.
No i co się tak patrzysz?
Zejdź tu.
Zaraz tam będę.
Daj mi dziesięć minut. Nie, daj mi pięć.
Masz trzy.
W co mam się ubrać?
Trzy minuty to było za mało.
Co sądzisz o moim ubraniu?
Chciałem dobrze wyglądać.
Cóż...
No bo wiesz, to nasza pierwsza randka.
To żadna randka.
Pogoda jest wyjątkowo ładna.
- Niezbyt wyjątkowo. - Ale ładna.
A jak tu jest wtedy, gdy kwiaty kwitną?
No...
całkiem ładnie.
Aha.
Powinniśmy tu przyjechać razem, kiedy kwiaty zakwitną.
To nie było zaproszenie.
A chciałbym, żeby było.
Gdy wieje wiosenny wiatr
Gdy rozsiewa płatki wiśni
Po pierwsze,
jesteś piękna.
I dla ciebie mam ochotę stać się...
lepszym człowiekiem.
Aż taka jesteś niesamowita.
Jesteś wyjątkową kobietą.
Pomyślałam sobie,
że powinnyśmy się spotkać.
Dziękuję, że przyjechałyście.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie szkodzi.
To ja mam coś do powiedzenia, dlatego tu przyjechałam.
Co też robicie?
Muszę wam powiedzieć o czymś, za co przepraszam.
Dlatego przeprosiłam już na wstępie.
Obawiam się, że mojej córce nie jest przeznaczony ślub z waszym synem.
Czy to dlatego...
że usłyszałyście coś na nasz temat?
Żadne inne powody nie są potrzebne.
Otóż Dan mówi,
że nie chce wyjść za mąż za Jeong Hyeoka.
Szkoda mi jej, gdyż ostatnią dekadę wyczekiwała tego ślubu, ale...
Bardzo mi...
przykro z tego powodu.
A nie powinno. To nie wy powinnyście przepraszać.
To ja was przepraszam.
Dan nie wiedziała, że Jeong Hyeok został przeniesiony na granicę.
Jego rodzice nic o tym nie mówili,
tyle że ślub zostanie przełożony.
Byłam wtedy wściekła.
Chciałam, byście mnie przeprosiły.
Lecz teraz jest inaczej.
Zrywam te zaręczyny,
gdyż moja córka już ich nie chce.
To ja przepraszam.
Wykazaliśmy się brakiem taktu.
Sytuacja była bardzo skomplikowana,
nie mieliśmy szans wyjaśnić...
W takim razie to teraz ja wyjaśnię naszą sytuację.
Dan...
poznała kogoś, kogo pokochała.
I ten mężczyzna pokochał też ją.
Pokochał...
nad życie.
Nie mam więc wyboru.
Żyje się tylko raz.
A ich miłość jest nad życie.
Nic na to nie poradzę.
Macie rację.
Zgadzam się z wami.
Naprawdę?
Tak.
Droga pani.
Bardzo mi przykro.
I dziękuję.
Obiecałem, że cię odwiedzę w ten weekend.
Prawda.
Wiem.
Ale chciałam znowu przyjść do tego domu.
Byłam tu raz
pod twoją nieobecność.
U mnie w domu?
Wiem, że taki jak ja...
nie powinien tego robić...
kobiecie takiej jak ty.
A jednak.
Chcę ci go dać.
Przyszłam tu z Seung-junem.
Ach.
On mi bardzo pomógł.
Gdzie teraz jest?
Nie mamy kontaktu.
Wyjechał daleko.
Nigdy nie wróci.
Ale dlaczego...
Nie wiem.
Nie znam powodu.
W życiu wiele się dzieje.
Większości z tych zdarzeń nie potrafimy wyjaśnić.
Gdy pojechałam do ciebie do Szwajcarii,
jeszcze wtedy nie znałam powodu.
Dlaczego robiłeś te zdjęcia.
Zdjęcia otoczenia.
A przecież ja specjalnie przyjechałam.
Może na kawę...
Przepraszam, ale to chyba moje miejsce.
Ale tej nocy, gdy trafiłam do twojego domu,
wreszcie zrozumiałam.
To mój...
Szukałam wtedy świecy i znalazłam go przez przypadek.
W Szwajcarii nie znosiłam widoku tego aparatu.
Od razu go tu poznałam.
Zabrałam ten aparat, żeby go wyrzucić.
Byłam twoją narzeczoną przez dziesięć lat.
Uznałam, że mi się należy.
Jest już bardzo stary, pewnie zepsuty.
Oddałam go do naprawy.
I wreszcie to odkryłam.
Co takiego?
Powód dlaczego...
nie chciałeś wtedy na mnie patrzeć.
Wydaje mi się,
że tak już miało być.
Tylko nie przesadzajcie ze szczęściem.
Dzisiaj zaczyna się Mangzhong.
W te dni się sadzi.
Co? Że niby Mangzhong?
W poprzednim życiu był rolnikiem?
Rety, Jeong Hyeok.
Dostaniesz więc
ode mnie roślinę.
- Co to takiego? - Poznasz ją,
gdy urośnie.
Jest wrażliwa i wybredna,
ale jeżeli dobrze o nią zadbasz,
to za dwa tygodnie wykiełkuje.
Musisz ją podlewać.
Ale niezbyt obficie, bo jest wrażliwa na wilgoć.
- Umiarkowana ilość wody. - Ile to znaczy
„umiarkowana”?
Tyle wystarczy?
Potrzebuje też słońca.
Ale nie trzymaj jej na słońcu zbyt długo.
Umiarkowana ilość światła wystarczy.
I wreszcie coś, co przy uprawie roślin jest najważniejsze.
Na pewno dobrze o tym wiesz.
Dziesięć miłych rzeczy dziennie.
Tyle z tym roboty.
Wyprzedane, górny limit ceny, prawo do zakupu akcji,
wyprzedaż, wspaniała marka, duży zwrot,
wejście na giełdę, najlepsi na rynku, limitowana edycja...
no i Jeong Hyeok.
Już?
Dziękuję.
Jak tam pani prezes?
Trochę jest dziwna.
Dziwna w inny sposób niż zwykle.
Co znowu?
Jest taka trochę...
podekscytowana.
W przerwach od pracy
pamiętaj o ćwiczeniach rozciągających.
Omówimy tę sprawę po podróży służbowej w przyszłym tygodniu.
- Tak. - Dobrze.
Jak już wiecie, zaczęliśmy współpracę
ze słynną chińską firmą handlującą on-line.
Ruszyliśmy z produkcją nowych wzorów.
To jest pierwsza próbka.
Będziemy je modyfikować
zgodnie z waszymi sugestiami,
więc czekam na opinie.
- Dobrze. - Oczywiście.
Wcześniej wkurzał ją każdy dźwięk na spotkaniach.
Była na nie wyczulona. A teraz...
Przepraszam.
To Chopin.
Też go lubię.
Najbardziej lubię jego „Nokturn”.
Niech pani odbierze.
Dzięki temu możemy sobie zrobić przerwę.
- Tak, pewnie. - Dobry pomysł.
Lubię Chopina.
Szczególnie jego „Nokturn”.
Dni mijały,
a wiadomości nadal przychodziły.
Dzisiaj zaczyna się Malbok.
Zaraz dzięki tobie zostanę ekspertką kalendarza księżycowego.
Doceniaj kwiaty kwitnące o każdej porze.
Jedz to, co dana pora oferuje najlepszego.
BBQ KURCZAK I PIWO
No dobra. Dzisiaj mamy Malbok,
więc smacznego kurczaka życzę.
Koniec z pracą na dzisiaj.
Mam nadzieję, że nie stracisz radości dnia codziennego.
Tej radości, którą spotkasz każdego dnia.
Nigdy razem nie oglądaliśmy wiosny,
nigdy się razem nie pociliśmy latem.
Dzięki wiadomościom,
które co kilka dni przychodziły niczym prezent,
czułam się tak, jakbyśmy każdą porę roku spędzali razem.
Nie chciałam być smutna, żeby i on nie był.
Starałam się śmiać, być wdzięczna,
po prostu być szczęśliwa.
Minęła już północ, czyli masz dzisiaj urodziny.
Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
Obawiam się, że to ostatnia wiadomość.
Wygląda na to, że mają roczny limit.
Muszę już kończyć.
Naprawdę?
Ciekawe, czy kwiaty zakwitły.
Zakwitły.
To szarotka alpejska.
Wiem o tym.
Spotkajmy się w kraju, gdzie one kwitną.
Nie mogę podać ci dokładnej daty.
Ale...
jeżeli postaramy się
oboje...
być może los się do nas uśmiechnie.
O co chodzi?
Nie pisze wprost.
Dzień dobry, Yeong Ae.
- Jeszcze ciepłe. - Dzień dobry.
- Kupcie tofu. - Dacie jedno?
Pewnie. Proszę bardzo.
Chodźmy.
- Gdzie jesteśmy? - Gdzie jesteśmy?
- Jesteśmy w mieście - Jesteśmy w mieście
- Gdzie jesteśmy? - Proszę.
Ja też poproszę.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
- Smacznego. - Dziękujemy.
Powodzenia.
Do widzenia.
No tak. To dzisiaj?
Tak, dzisiaj.
Nie do wiary, że już dwa miesiące.
Za każdym razem tak się czuję, jakby wieki mijały.
Mam tak samo.
Za każdym razem, jak pomyślę, że nie ma tu Ri Jeong Hyeoka,
to mam taką ochotę,
żeby na pogranicze zamiast niego
wysłać mojego męża lenia.
Z ust mi to wyjęłaś.
No dobra. Może pora ugotować jaja?
Oczywiście.
Sama przygotuję potrawy.
A ja mu zapasy uzupełnię jak zawsze.
Dobra, to do roboty. Widzimy się wieczorem.
Nie jest ci zimno?
Nie, gdzie tam.
Ty pewnie nie wiesz.
Moje ciało jest z natury rozpalone,
w ogóle nie czuję zimna.
Cześć, dziewczyny.
No co?
Usta ci płoną?
Ach, o tym mówisz?
Pokaźną sumkę zapłaciłam za to.
Szminka z Południa.
Produkt zwie się: „Usta jak mangusta”.
Chyba jednak nie.
Przez tę czerwień byki gotowe cię zaatakować.
Coś ty powiedziała?
Co wy tu robicie, dlaczego nie pracujecie?
No proszę, obróć się.
- Matko, Yeong Ae! - Ale śliczna.
Po prostu cieszę się, że wiosna za rogiem.
Niesamowite.
Poza tym moje ciało z natury jest rozpalone.
- Jak widać. - No tak.
Wiosenna bryza. Chodźmy do środka.
- Idziemy? - Ale ty...
- To ta bryza. - Nie jesteś rozpalona?
Bardzo miło tak się spotkać razem.
Powinnam była organizować takie spotkania już wcześniej.
Obiecuję, że będziemy się częściej spotykać.
Oczywiście.
Dziękuję.
Byłbym wdzięczny, gdybyście ugościły tak nowego kapitana.
Oczywiście, żaden...
Co?
Co takiego?
Zostałem zwolniony ze służby,
gdyż będę pianistą w Narodowej Orkiestrze Symfonicznej.
- Matko, moje ciśnienie... - Och.
- Co ze mną? - Ale że tak nagle?
- Tak. - To zbyt niespodziewane.
Tak bardzo będziemy tęsknić.
Nowy kapitan zamieszka tutaj.
Proszę, pomóżcie mu.
Matko.
No to...
kto będzie nowym kapitanem?
- Ach. - Czyli on.
Nie, to nie on.
To on, tam siedzi.
Co?
- Aha. - Aha.
Znaczy, że on?
Tak.
Dzień dobry.
To ja, Pyo Chi Su.
Podobno tutejsi mieszkańcy są tak hojni,
że zawsze uzupełniają zapasy mięsa.
Nie mogę się doczekać.
To tak naprawdę tylko plotka.
Tutejsi mieszkańcy też nie są zbyt hojni.
W sumie to trochę skąpi jesteśmy.
Racja.
My nie z takich, co to się za bardzo bratają z obcymi.
- Nie jesteśmy tacy. - Właśnie.
W końcu sami zaczniecie.
No tak.
Jeżeli nas kapitan opuści,
to czy znowu się spotkamy?
Na pewno.
Jeżeli będę miał okazję występować,
to zaproszę wszystkich do Pjongjangu.
Zjedzmy.
- Dziękujemy i smacznego. - Smacznego.
Smacznego i dziękujemy.
Dziękujemy bardzo.
Smacznego. Proszę.
Dajcie mięso.
Proszę.
Proszę bardzo.
Dajcie to tutaj.
Proszę.
- Smacznego. - Nawzajem.
- Poważnie? - Tak.
Dłuższą chwilę nie widziałam męża.
Gdzie on się podział?
Spróbuj.
Rety, to nie do wiary.
- Cześć, mamo. - Cześć, kochanie.
- Cześć. - Hej.
Przepraszam was. Cały dzień grałem w golfa.
Nie tylko grałeś.
To przecież też interesy.
Kochana moja.
To twój najlepszy życiowy wybór.
Co?
Gra w golfa?
Nie.
Oddanie spraw firmowych w ręce profesjonalistów.
Patrz, jak świetnie spółka sobie radzi.
To był sarkazm?
Gdzie tam.
Mamo, wyjaśnij jej,
że firmą zarządza profesjonalista,
ale ja też mam swoje obowiązki.
Muszę się wszystkiemu przyglądać,
wydawać polecenia, potwierdzać rzeczy.
Beze mnie spółka by upadła. Nie wiesz?
Naprawdę?
Tak, no mówię.
Skoro tak,
to mogę ci coś zasugerować?
To najlepszy interes, jeżeli chcemy zreformować spółkę.
Najpierw posłucham. Mów.
Dobra, zapomnij. I tak nie masz na nic wpływu.
Nie było tematu.
O czym ty mówisz?
Mamo, powiedz coś. Dobra, milczysz.
Popatrz na to, ile mamy akcji. A mamy sporo.
I jestem pierworodnym synem.
Ja miałbym nie mieć na nic wpływu?
No weź mi powiedz.
Chodzi o stworzenie fundacji stypendialnej.
- Co? - Fundacji, która pomaga młodzieży
z biednych rodzin, z Korei czy zagranicy.
Młodzieży, która ma talent w muzyce klasycznej.
Wiele firm tak teraz robi.
Możemy wysłać tę młodzież do prestiżowych szkół
w Szwajcarii, gdzie uczą się największe talenty.
Ale nieważne.
Nie wszyscy potrafią to zorganizować.
Ale co ty mówisz? Powinniśmy to zrobić.
Kochanie, do dzieła.
Wychowasz muzycznych geniuszy.
Wspaniale, nie?
- Naprawdę? - Tak.
Naprawdę sobie poradzisz?
Patrzcie, jak się wywyższa.
Myślisz, że co? To dla mnie bułka z masłem.
Przedstawię cię sztabowi, żebyś mógł zacząć.
Dobrze.
Mamo, pojedziemy na zakupy?
Pewnie. A co chcesz kupić?
Informuj mnie.
- Pa. - Jasne.
Będziesz wspierał muzycznych geniuszy z całego świata.
Kochanie, jesteś wspaniały.
I to jeszcze jak.
Ten wspaniały gość jest cały twój.
- Ty jesteś najlepsza. - Wspaniały i mój.
ROK PÓŹNIEJ
Nie spotkałaś go?
Nie będzie łatwo.
Dziennikarze ciągle piszą,
jak to Wybór Se-ri i Grupa Queens
połączyły siły, by pomóc muzycznym geniuszom
i zorganizować doroczne występy w Szwajcarii.
Próbuję do niego dotrzeć,
umieszczając te artykuły w sieci.
Ale nie ma gwarancji, że on przeczyta.
Albo że pojawi się w Szwajcarii.
Tak mi przykro,
że ciągle wracasz rozczarowana.
Tylko dzięki czekaniu...
jakoś się trzymam.
Ale wiesz, mamo...
on przecież...
zawsze mnie odnajdywał.
Bez względu, gdzie byłam.
Teraz też.
Pewnego dnia mnie odnajdzie.
Masz rację.
Trzymam za was kciuki.
Nie powinnaś już iść?
Miałaś odwiedzić Se-hyeonga.
Prawda.
Prawnik też będzie.
Siedzi w więzieniu i wnosi o rozwód.
Nawet ja tak nie robiłam.
Same z nim kłopoty.
Pójdę już.
- Pa. - Pa.
Szarotka alpejska symbolizuje cenne wspomnienia.
Co mam zrobić, Jeong Hyeok?
Nie mogę zostawić cię tylko w miłych wspomnieniach.
Choćbyśmy więc...
w tym roku się nie spotkali,
to zostaje przyszły.
A jeżeli wtedy też nie,
to będę znowu za rok.
Aż do dnia, gdy mnie znajdziesz.
Będę czekała
i modliła się.
Taką podjęłam decyzję.
Mamy przecież tylko jedno życie.
Ja swoje postanowiłam spędzić tak,
żeby spotkać miłość mojego życia,
później ją stracić
i wreszcie czekać, aż wróci.
Tak właśnie postanowiłam.
Jeżeli czujesz tak samo,
to przyjdź do mnie.
Zawsze to samo.
Idzie mi dobrze, aż do lądowania.
A przecież
koniec zawsze jest najważniejszy.
To lądowanie moim zdaniem nie było takie złe.
Znaczy, no, udało mi się wylądować, ale linki się całkiem poplątały.
- Spadłaś w idealnym miejscu. - Masakra.
Nie, powiem inaczej. Ty nie spadłaś.
Ty się odpięłaś.
Bardzo za tobą tęskniłem.
Wiedziałam.
Od początku wiedziałam,
że dasz radę...
mnie znaleźć.
Ale nadal nie mogę uwierzyć,
że tu jesteś.
To musiało być trudne.
I niebezpieczne.
Jak?
Jak się tu znalazłeś?
Wsiadłem do złego pociągu.
I to ten pociąg mnie tu przywiózł.
Do miejsca, o którym marzyłem
każdego dnia i każdej nocy.
Na dobrą stację.
Słyszałam, że jesteście bardzo dobre,
ale przyjmujecie klientów tylko telefonicznie,
że nie mam szans na wizytę.
Kilka lat temu mnie aresztowano,
spędziłam chwilę za kratami.
Och, matko.
Rety, musiało być wam trudno.
I to jeszcze jak.
Było aż tak źle,
że ten duch, co mi pomagał, w końcu mnie opuścił.
„Opuścił” ją?
Czyli z wróżenia nici?
Właśnie.
Dlatego przez jakiś czas nie oferowałam usług.
Ale ostatnio trafił do mnie inny, dziewiczy duch.
Dzięki niemu mam niebywałe zdolności,
co do miłości, małżeństw, rozwodów i reszty.
Cóż za wspaniała wiadomość!
Jak sądzicie, kiedy moja córka wyjdzie za mąż?
Niech no sprawdzę.
Miłością jej życia jest tylko jeden jedyny mężczyzna.
Lecz trzy lata temu ich drogi się rozeszły.
Oznacza to, że w jej życiu nie będzie innego.
Dobra ona jest.
Cicho bądź!
Czekają ją jednak niebywałe sukcesy.
Często będzie za granicą.
Będzie osiągać takie sukcesy, że mąż jej niepotrzebny.
Ale mimo wszystko...
będzie samotna.
Macie jakieś rozwiązanie?
Rozwiązanie to kwestia finansowa.
Znajdzie mężczyznę za rok,
sześć miesięcy,
a może za miesiąc.
Co wolicie?
Zapłać!
Co tam robicie?
Słyszałam, że ta wróżka jest bardzo dobra.
Zastanawiałam się, kiedy weźmiesz ślub.
Nie mówiłaś mi zawsze, żebym żyła w zgodzie z modą?
No to tak właśnie żyję.
Single są teraz w modzie.
Cóż, masz co do tego rację, ale...
Jestem zajęta przed występem w Rosji.
Idę na próbę.
Dobrze.
Ach, wiem że to moja córka,
ale jaka ona jest fantastyczna.
Proszę posłuchać.
Poproszę, byście przygotowały talizman z terminem miesięcznym.
Myeong Eun, zostaw ją. Ona nie chce żadnego ślubu.
Przecież nie mówiłam, że to dla niej.
Skoro jest taka nieugięta,
to niech sobie żyje tymi swoimi sukcesami.
Ale ja chcę mężczyznę.
Dajcie mi najlepszy, jaki macie.
To wspaniale, że przeprowadzacie się do Pjongjangu,
ale będziemy tęsknić.
Żeby nie mieli cię tam za gorszą,
musisz nieco zmienić wygląd.
Przyjdź do salonu, zmienimy fryzurę.
Zrobię ci styl pożegnalny.
Dziękuję.
Tamta wróżka rzeczywiście była niezła.
W końcu daleko wyjeżdżają.
To dobrze, że jadą ku lepszemu życiu.
Cale lata jej mąż pracował w ciemnościach,
podsłuchując innych.
Wreszcie czeka go praca na słońcu.
Rzeczywiście. A wszystko dzięki Ri Jeong Hyeokowi.
Właśnie.
To jak to było, mówiłaś?
Dostał pracę w Studiu Filmowym 4,25?
Tak, w tym studiu.
Co on tam w ogóle robi?
Produkty z Południa? Gdzieżby, nie sprzedajemy.
Czy aby na pewno?
Podobno tutaj zostały kupione.
Niemożliwe.
Szampon, odżywka i żel do mycia ciała.
Już nie mogę się myć bez tych produktów.
Co takiego? Wyglądacie, jakby wam mydło nie było potrzebne.
Tak czy siak nie mamy.
Rety, to nie kontrola.
- Nie? - Może on tak wygląda,
ale to nasz kapitan.
Właśnie.
To ostatnio najpopularniejszy produkt.
Nowy rodzaj szamponu.
Od Wyboru Se-ri.
„Se-ri”?
Naprawdę taki popularny?
Oczywiście.
Absolutny hit.
Ta zgniła dziewucha pewnie się na tym dorobiła.
Zdecydowanie.
Tęsknię za nią.
Znaczy, za siostrą.
Jaka ci tam siostra.
Ciekawe, czy kapitan Ri już wyleciał.
Gdy ostatnio rozmawialiśmy,
to mówił, że wylatuje w weekend.
Pewnie już wyleciał.
Na pewno jest z panią Se-ri.
Proszę zobaczyć. Jak widać, klienci...
kochają to.
Wspaniale.
Dobra robota.
Kończymy na dziś.
Pewnie już państwo wiedzą.
Od jutra zaczynam dwutygodniowy urlop.
Gdyby było coś pilnego...
to proszę się tym zająć i działać wedle uznania.
Będę miała wyłączony telefon. Nie chcę, by ktoś do mnie dzwonił.
Znowu pani leci do Szwajcarii?
Ma pani tam jakiś skarb czy co?
Przecież nie jest pani żadną Heidi. Po co tak częste loty?
Do widzenia.
- Ma faceta, co? - To się długo ciągnie.
Obcokrajowiec.
Związek na odległość, nie?
Możemy potrzebować informacji dla prasy w języku angielskim.
- Witam. - Dzień dobry.
- Przepraszam za spóźnienie. - Nie szkodzi.
Jak pani minął lot?
W porządku.
Pragnę pani podziękować za mecenat i coroczną obecność.
To czysta przyjemność.
W tym roku także mamy wspaniałych uczniów.
Wszystko dzięki pani
i pani firmie, która finansuje stałe i regularne stypendia.
Na koncercie wystąpią bardzo utalentowani artyści.
W tym roku również mamy uczestników z Korei Północnej.
Świetnie. Dobrze słyszeć.
Tym razem także zagości tu pani na dwa tygodnie?
Tak. No cóż.
Dla mnie...
to najwspanialsze dwa tygodnie w roku.
Miło mi słyszeć.
Dopiero co zaczął.
Wiem.
Napisy: Cezary Kucharski