‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตัวละคร สถานที่ องค์กร ‪และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ)
‪กูซึงจุน
‪กูซึงจุน ตั้งสติไว้นะ
‪ผมไม่เป็นไรครับ
‪ไม่นะ
‪กูซึงจุน
‪(รถพยาบาล)
‪ให้น้ำเกลือเพิ่มอีกถุงนะครับ
‪ช่วยเช็กสัญญาณชีพด้วย
‪คนไข้ครับๆ
‪ให้ยาเอพิเนฟรินด้วยครับ
‪ค่ะ คุณหมอ
‪คนไข้ครับๆ ได้ยินผมไหมครับ คนไข้ครับ
‪- ทำซีพีอาร์ด้วยครับ ‪- ค่ะ จะทำซีพีอาร์เดี๋ยวนี้
‪- ขอเครื่องปั้มหัวใจด้วยครับ ‪- รับทราบค่ะ
‪จะปั๊มหัวใจแล้วนะครับ 150 จูลครับ
‪150 จูลค่ะ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪เพิ่มเป็น 200 จูลครับ
‪- 200 จูลค่ะ ‪- หนึ่ง สอง สาม
‪ยังรู้สึกตัวอยู่ไหมคะ
‪อย่าหลับนะคะ
‪มองที่ฉัน
‪มองมาที่ฉันนะ
‪คุณบอกฉันเองนี่
‪ว่าจะมาหาในสภาพที่พร้อมกว่านี้
‪ถ้าผมมาหาคุณซอดัน
‪ในสภาพที่ปกติกว่านี้
‪และตอนนั้น...
‪ถ้าหากว่า...
‪คุณซอดันยังไม่มีใคร
‪คุณช่วย...
‪ให้โอกาสผมสักครั้งนะครับ
‪คุณบอกให้ฉันให้โอกาสคุณ
‪ให้ฉันรอจนกว่าคุณจะมาหา
‪ฉันก็ตั้งใจจะทำแบบนั้น
‪ผมชอบคุณซอดันนะครับ
‪เพราะผมชอบคุณ
‪ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าต้องไปที่ไหน
‪ผมจะใช้ชีวิตแบบนั้น
‪ผมจะทำแบบนั้นครับ
‪ฉันดีใจ
‪ที่คุณพูดแบบนั้นกับฉัน
‪ดีใจมากจริงๆ
‪คุณซอดันครับ...
‪ตอนนั้น...
‪คุณชอบอะไรเหรอครับ
‪รามยอน
‪ผู้ชายสักคน
‪หรือว่า...
‪ผม
‪ทำไมต้องตอบว่าไม่ด้วยคะ
‪ฉันชอบออก
‪อะไร
‪คุณชอบอะไร รามยอนเหรอ
‪หรือว่าผู้ชายคนไหน
‪ไม่งั้นก็...
‪ผมเหรอ
‪คุณ
‪คุณค่ะ
‪กูซึงจุน ฉันชอบคุณ
‪นึกอยู่แล้วเชียว
‪กูซึงจุน
‪คุณคะ
‪เขาหมดสติไป ช่วยทำอะไรหน่อยสิคะ
‪ทำอะไรสักอย่างหน่อยค่ะ ‪ทำอะไรสักอย่าง...
‪เขา...
‪เป็นคนน่าสงสารมากนะคะ
‪ช่วยทำอะไรสักอย่างเถอะค่ะ ‪ขอร้องล่ะค่ะ ได้โปรด
‪ฟื้นขึ้นมาสิ
‪ฉันบอกให้ฟื้นขึ้นมาไง
‪กูซึงจุน ฟื้นขึ้นมาที
‪ขอร้องล่ะ
‪ซึงจุน...
‪สัญญาณชีพกลับมาแล้วค่ะ
‪- ให้ออกซิเจนเธอด้วยครับ ‪- ค่ะ
‪ตอนนี้อาการเธอทรงตัวแล้ว
‪มารอดูอาการกันอีกทีนะครับ
‪เราได้ข่าวว่าเธออาการวิกฤติ
‪เลยคิดว่าต้องมาน่ะครับ
‪ขอบคุณนะคะ
‪ค่อยยังชั่วนะครับ ‪ดูเหมือนจะผ่านช่วงวิกฤติไปแล้ว
‪ถ้างั้น...
‪คุณต้องพาเขากลับไปอีกเหรอคะ
‪อาการเธออาจจะแย่ลงอีกก็ได้
‪เธออาจจะฟื้นขึ้นมาเรียกหาเขาก็ได้
‪ฝากด้วยนะครับ ขอร้องล่ะ
‪(ตอนอวสาน)
‪ได้มากินข้าวพร้อมหน้าแบบนี้ ‪ดีจังเลยนะครับ
‪นี่ๆ อย่ายิ้มสิ
‪อะไรนะครับ
‪พวกเขาอาจจะดูถูก เห็นเราเป็นทหารไร้สติ
‪ที่หลงใหลทุนนิยมก็ได้
‪อุบายที่ร้ายกาจนี้อาจจะยังไม่จบ
‪อุบายอะไรเหรอ
‪ลองคิดดูสิครับ
‪พวกเขาจะยอมเสียบุคลากรสำคัญ ‪อย่างนายทหารชั้นยอด
‪ของเกาหลีเหนือไปเหรอ
‪ยิ่งเป็นคนมีความสามารถที่มาเองด้วย
‪เพราะงั้นเขาถึงได้ใส่ใจเรื่องอาหารแบบนี้ไง
‪อันที่จริง
‪พวกเขาโยนเหยื่อล่อมาให้ผมแล้วครับ
‪เหยื่อล่อเหรอ
‪ในภาษาจักรวรรดินิยมอเมริกา
‪เรียกว่าการ "สเกาต์" หรือเปล่านะ
‪ถ้าคุณต้องการ เราส่งคุณกลับประเทศได้ครับ
‪แต่เราคิดว่าเจตจำนงของคุณสำคัญกว่า
‪อะไรนะครับ
‪ถ้าคุณตัดสินใจอยู่ต่อ ‪เราจะช่วยคุณตั้งรกรากครับ
‪พวกเขาต้องการตัวฉันล่ะ
‪ทุนนิยมก็แบบนี้แหละ
‪หวานอมขมคาย
‪หวานก็อมเข้าไป ขมก็คายทิ้ง
‪พวกเขาคงจ้องอยากได้ตัว ‪คนมีความสามารถอย่างฉัน
‪คุณบอกว่าไม่ชอบทุนนิยม
‪แต่กลับเรียนรู้ภาษาเกาหลีใต้ไปเยอะเลยนะครับ
‪ประเด็นคือ...
‪เราก็โดนถามคำถามนั้นกันหมดครับ
‪- ทั้งหมดเลยเหรอ ‪- ครับ
‪อึนดงด้วยเหรอ
‪เขาคงกลัวว่า...
‪ฉันจะไม่ตอบตกลง เพราะกลัวเหงาหรือเปล่า
‪มีใครเห็นสหายผู้กองบ้างไหมครับ
‪ยังไม่เจอเลย
‪พนักงานสอบสวนก็ไม่ยอมบอกด้วย
‪(หนึ่งสัปดาห์ต่อมา)
‪เห็นว่ามีการเสนอให้แลกเปลี่ยนส่งตัวกัน
‪ยังไงพวกเราก็มี...
‪คนจากฝั่งใต้ที่ถูกตัดสินว่า ‪เป็นสายลับ และถูกคุมขังไว้อยู่
‪เป็นข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่มีใครเสียเปรียบนี่
‪ไม่เหมือนกันนะครับ
‪คนของเราหกคนที่ฝั่งใต้จับกุมได้ ‪ยังอยู่ในระหว่างการสอบสวน
‪แต่คนที่เราจับกุมได้เก้าคน ‪ถูกตัดสินโทษไปแล้วนะครับ
‪คนละเรื่องกันเลย
‪ไหนๆ ก็มีแค่พวกเรา ‪มาพูดความจริงกันดีไหม
‪ทางกองทัพ...
‪ข้ามขั้นตอนสืบสวนและพิจารณาคดี ‪แล้วลงโทษพวกเขาเลยหรือเปล่า
‪แบบนั้นก็ต้องมี ‪คนที่รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมอยู่แล้ว
‪สหายอธิบดีครับ
‪เขาว่าช้างตายทั้งตัว ‪เอาใบบัวปิดไม่มิดนะครับ
‪ตอนนี้สหายอธิบดีต้องการปกปิด ‪ที่ลูกชายตัวเอง...
‪หลงผู้หญิงจนทรยศชาติไป
‪เราถึงได้ต้องยอมทำข้อตกลง ‪ที่เสียเปรียบสุดๆ แบบนี้ไงครับ
‪ทางนั้นน่าจะรู้ตัวว่าเป็นข้อตกลงที่เสียเปรียบ
‪แต่ขอให้เราส่งตัวงั้นเหรอ
‪คงรีบจบเรื่องจริงๆ สินะ
‪ครับ พวกเขาขอให้ส่งตัวโดยเร็วที่สุดครับ
‪และต้องการส่งตัวอย่างไม่เปิดเผยครับ
‪ระยะเวลารักษาข้อมูลลับร่วมกันคือห้าปี
‪เพราะมีลูกชายของเจ้าหน้าที่ระดับสูงอยู่ด้วย
‪เลยยิ่งละเอียดอ่อนครับ
‪แน่ใจใช่ไหมครับว่าตอนที่อาศัยอยู่ฝั่งเรา
‪พวกเขาไม่ได้ ‪กระทำการสืบข้อมูลหรือแปรพักตร์
‪ครับ สามารถดูได้จากผลการสอบสวน
‪ที่อยู่ในเอกสารฉบับย่อ
‪และสำนวนการสอบสวนที่ผู้ถูกสอบลงชื่อได้ครับ
‪นอกจากยิงสู้กันกับโชชอลกังแล้ว
‪ก็ไม่มีอะไรน่าสงสัยเลยครับ
‪แล้วเจตจำนงของพวกเขา ‪เรื่องการส่งตัวล่ะครับ
‪ทั้งหมดต้องการกลับประเทศครับ
‪งั้นเราส่งตัวแบบไม่เปิดเผย ‪ตามที่เขาต้องการดีไหมครับ
‪เปิดเผยไปก็คงไม่ดีกับเราเท่าไรด้วย
‪ผมเห็นด้วยครับ ‪เงื่อนไขการส่งตัวเราก็ได้เปรียบกว่า
‪กระทรวงรวมชาติเห็นด้วยเช่นกันครับ
‪แต่เราจะยอมโดยไม่ได้อะไรเลยก็ไม่ได้นี่
‪ไหนๆ แล้ว เสนอให้ครอบครัว ‪ที่พลัดพรากมาพบปะกันดีไหมครับ
‪ในเมื่อทางเราไม่ต้องรีบ ‪ไม่มีอะไรเสียเปรียบอยู่แล้ว
‪ฝั่งนั้นคงใช้โอกาสนี้
‪หาข้อแลกเปลี่ยนเพื่อที่จะได้อะไรสักอย่างไป
‪ท่านจะรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดนี้ยังไงครับ
‪ฉันมีแผนของฉัน
‪- แล้วแผนของสหายอธิบดีกองทัพคืออะไร ‪- อะไรนะครับ
‪นี่เป็นหลักฐานจากฝั่งเกาหลีใต้
‪โชชอลกังที่ก่ออาชญากรรมมากมาย
‪ก่อคดีฆาตกรรมระหว่างการส่งตัวและหนีไปฝั่งใต้
‪เขาติดต่อกับสหายอย่างต่อเนื่องเลยนะ
‪สหายเป็นคนสั่งการหรือเปล่า
‪จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงครับ
‪ใช่ไหมล่ะ
‪แต่ลูกชายฉันก็เหมือนกันนั่นแหละ
‪ไม่มีทางที่เขาจะหลงผู้หญิงจนทรยศประเทศ
‪ท่านกำลังจะให้เราปิดเรื่องนี้ทั้งคู่เหรอครับ
‪ฟังเป็นแบบนั้นเหรอ
‪ก็ได้ครับ แต่ผมมีเงื่อนไข
‪สถานที่ส่งตัวและขั้นตอนทั้งหมด
‪ทางกองทัพจะกำหนดเองเพียงผู้เดียวครับ
‪แค่นี้คงยอมได้ใช่ไหมครับ
‪- สวัสดีครับ ‪- ครับ
‪- ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม ‪- สวัสดีครับ
‪ขอเข้าไปนะครับ
‪ท่านประธาน
‪เป็นยังไงบ้างครับ
‪- มาแล้วเหรอคะ ‪- คุณดูเหนื่อยมากเลยนะครับ
‪ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ นั่งเถอะค่ะ
‪อ่อ ครับ
‪ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เมื่อกี้ค่ะ
‪ขอเวลาสักครู่นะคะ
‪ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเซรีหน่อย
‪- อ่อ ครับ ‪- ครับ
‪เซรี
‪เมื่อกี้ทางนั้นติดต่อมา
‪ว่าตัดสินใจจะส่งตัวกลับแล้ว
‪จะกลับไป...
‪เมื่อไหร่คะ
‪ตอนนี้
‪ตอนนี้เหรอ
‪อือ เขาจะกลับไปตอนนี้
‪ผมทรมานที่ต้องเห็นคุณยิ่งกว่า...
‪ทิ้งขว้างชีวิตตัวเองซะอีก
‪ดีแล้วล่ะ
‪ดีแล้วค่ะ
‪ยังไงซะ...
‪เขาก็ไม่ได้โกหกหนูทั้งหมด
‪ผลการสอบสวนออกมาดี
‪ทำให้เขาได้กลับไป
‪ค่อยยังชั่วนะคะ
‪จะไปหรือเปล่า ให้ไปส่งไหม
‪หนูบอกลาเขาหลายรอบแล้วค่ะ
‪บอกหลายครั้งเกินไปแล้วด้วย
‪จนตอนนี้ไม่เหลืออะไรให้พูดแล้ว
‪ให้เขาเห็นหนูสภาพนี้
‪จะทำให้เขาจากไปลำบากเปล่าๆ
‪หนูไม่อยาก...
‪ให้เขารู้ว่าหนูทรมานค่ะ
‪คิดว่าเขาจะไม่รู้เหรอ
‪เขาคนนั้น...
‪อยู่ข้างลูกตลอดเวลาเลยนะ
‪(ห้องผ่าตัดฉุกเฉิน)
‪ทั้งตอนที่ลูก...
‪ผ่าตัดอย่างยาวนาน
‪เจ็บนะ ทำไมจับแขนผมแรงแบบนั้น
‪รีบไปเร็ว
‪ที่รัก ฉันว่าฉันต้องอยู่ตรงนี้อีกหน่อย
‪หือ ทำไมล่ะ
‪ก็เราไม่รู้ว่าเธอจะฟื้นตอนไหนนี่
‪พี่สะใภ้อย่างฉันต้องอยู่ข้างๆ สิ
‪- ฮึ โกรธแล้ว ‪- แป๊บเดียว
‪รีบมาเลย
‪เขารอให้ลูกฟื้นตลอดหลายวัน
‪ไม่ยอมกิน ไม่ยอมนอน อยู่ข้างๆ ลูกตลอดเวลา
‪- คนไข้ครับ ‪- คุณแม่คะ
‪- ได้สติไหมครับ ‪- ลืมตาแล้ว
‪เธอลืมตาแล้วค่ะ
‪ท่านประธาน
‪ท่านประธานครับ
‪(ห้องพักญาติคนไข้)
‪พอเห็นลูกลืมตา
‪เขาถึงได้กลับไป
‪ถึงจะบอกลากันหลายครั้งแล้ว
‪แต่ก็น่าจะคิดถึงเขานี่
‪จะไม่ไปเหรอ
‪ไปค่ะ
‪ไปส่งหนูหน่อยนะคะ ช่วยไปส่งหนูหน่อย
‪หนูคิดถึงเขามากค่ะ
‪แต่ถึงยังไง
‪ก็ค่อยยังชั่วนะครับ
‪ยัยแม่หญิงนั่น...
‪รู้สึกตัวแล้ว
‪นั่นสิครับ
‪ที่ผ่านมา
‪พวกเราไม่รู้เรื่องเลยว่าสหายเซรีหมดสติไป
‪ตอนนั้นพวกสหายจะไปรู้ได้ยังไง
‪พอเราจากไปแล้ว
‪คงไม่ได้ข่าวกันอีกเลย
‪เพราะงั้นได้ยินว่าเธอฟื้นแล้ว ‪ค่อยโล่งอกหน่อยนะครับ สหายผู้กอง
‪ตอนนี้เธอไม่เป็นไรแล้วครับ
‪สหายหัวหน้า
‪คุณจัดรถไว้เต็มถนนขนาดนี้ ‪เพื่อส่งพวกเราเหรอ
‪เหนื่อยแย่เลยนะครับ
‪ครับ เอาเรื่องเลยล่ะ
‪เราคงไม่ได้มาที่นี่ ‪อีกแล้วใช่ไหมครับ
‪จะมาได้ยังไงล่ะ
‪ฝนก็เดี๋ยวตกเดี๋ยวหยุด
‪ถึงจะไม่ได้มาอีก
‪แต่ก็คงคิดถึงอยู่บ้าง
‪จะไปแล้วนะ จับแน่นๆ ล่ะ
‪สวัสดีครับ
‪อะไรนะครับ
‪ไม่ครับ ยังพอมีเวลาอยู่
‪ตอนนี้คุณอยู่ไหนครับ
‪(ด่านเข้าออกเหนือใต้)
‪(เมืองแคซอง)
‪นั่นเส้นต้องห้ามใช่ไหมครับ
‪อือ
‪น่าจะใช่
‪ถ้าเราข้ามเส้นต้องห้ามไป ‪ก็เป็นเกาหลีเหนือเหรอครับ
‪ใช่แล้ว
‪เอาล่ะครับ ลงจากรถกันเถอะ
‪อีกห้านาทีกว่าจะถึงเวลาที่นัดไว้
‪ให้พวกเขาข้ามเส้นต้องห้าม ‪ตามเวลานัดดีไหมครับ
‪กว่าเราจะกลับไปถึง ยังต้องรออะไรอีกครับ
‪ข้ามตอนนี้เลยเถอะ
‪ครับ
‪ตามนั้นก็ได้ครับ
‪ไม่นะ ทำไม...
‪ทำไมถึง...
‪คุณรีจองฮยอก
‪อย่าวิ่งสิ
‪คุณรีจองฮยอก
‪คุณไปแบบนั้นได้ยังไง
‪ฉันปล่อยให้คุณ
‪- โดนจับไปแบบนั้นไม่ได้ ‪- บอกว่าอย่าวิ่งไง
‪ถ้าคุณไปแบบนั้นแล้วฉันจะทำยังไง
‪ฉันจะอยู่ยังไงถ้าคุณถูกจับกลับไป
‪ฉันจะอยู่ยังไง
‪(สันติสุข)
‪ร่างกายคุณยังไม่ฟื้นตัวดีเลย
‪ถ้าวิ่งแล้วเป็นลมไปจะทำยังไง
‪ทำไมไม่รู้จักรักตัวเองเลย
‪ทำไมพวกเขาถึงใส่กุญแจมือคุณคะ
‪เขาจะจับตัวคุณไปเหรอ
‪ไม่ได้ ฉันให้คุณไปไม่ได้ ฉันยอมไม่ได้
‪อย่าไปเลยนะคะ คุณไม่ไปไม่ได้เหรอ
‪อย่าห่วงเลยครับ
‪ยังไม่รู้จักผมอีกเหรอ
‪ไม่มีอะไรหรอกครับ
‪แล้วทำไมพวกเขาถึงจับคุณไปล่ะ
‪ถ้าไปแล้วเกิดอะไรขึ้นมา จะทำยังไง
‪เพราะฉัน...
‪เป็นเพราะฉันเอง
‪ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอก
‪แต่ต่อให้
‪เกิดเรื่องอะไรขึ้น
‪ก็ไม่ใช่ความผิดของคุณ
‪ผมไม่เสียใจเลย
‪คุณเข้ามาในชีวิตผมราวกับของขวัญชิ้นหนึ่ง
‪ผมมีแต่ต้องรู้สึกขอบคุณ
‪ฉันด้วยค่ะ
‪ฉันก็ขอบคุณนะคะ คุณรีจองฮยอก
‪ครั้งก่อนที่ผมพูดทำร้ายจิตใจคุณ
‪ผมก็เจ็บเหมือนกัน
‪ผมขอโทษจริงๆ
‪อย่าเก็บมาใส่ใจนะ
‪ไม่หรอกค่ะ
‪ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย
‪อย่าใส่ใจเลยค่ะ
‪แต่...
‪เราจะไม่เจอกันแล้วเหรอคะ
‪เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วงั้นเหรอ
‪ตลอดชีวิตเลยเหรอ
‪ฉันจะทำยังไง
‪ถ้าฉันคิดถึงคุณแล้วจะทำยังไง
‪คุณเคยถามว่า
‪ถ้าเฝ้ารออธิษฐาน สวดมนต์อย่างตั้งมั่น
‪จะได้เจอคนที่อยากเจอหรือเปล่าใช่ไหม
‪ได้เจอครับ
‪ผมรักคุณ
‪ฉันรักคุณค่ะ
‪ฉันรักคุณ
‪สหายเซรี
‪รักษาตัวด้วยนะ
‪ยัยแม่หญิง
‪สุขภาพแข็งแรงนะครับ
‪ลาก่อนนะ
‪ลาก่อน...
‪ลาก่อนนะ ทุกคน
‪อย่าบาดเจ็บนะ
‪(สันติสุข)
‪งั้นเหรอ
‪- ทำอะไรของคุณ ‪- คุณจะไปพาจองฮยอกมาใช่ไหมคะ
‪ลูกชายของเรา...
‪ช่วยพาเขากลับมาอย่างปลอดภัยด้วยค่ะ
‪ฉันขอร้อง
‪จองฮยอกเป็นลูกชายคุณคนเดียวเหรอ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรกับจองฮยอกหรือคุณ
‪ฉันก็จะรีบตามไปค่ะ
‪อย่าอ่อนแอเพราะกังวลว่าฉัน...
‪จะทนอยู่คนเดียวยังไงเลยนะคะ
‪เดี๋ยวผมกลับมา
‪ทำไมถึงให้ลงรถที่นี่ครับ
‪เรากำลังจะไปพยองยางนะครับ
‪ยังไงพวกสหายก็ถูกศาลทหารตัดสินให้ตายอยู่ดี
‪อย่าให้พ่อแม่พี่น้องต้องเดือดร้อนเลย
‪หายไปเงียบๆ ที่นี่ ‪ก็ดีกับทั้งสองฝ่ายมากกว่านี่
‪ต่อให้ต้องตาย ‪ผมก็จะยอมตายหลังตัดสินโทษครับ
‪และสหายที่อยู่ข้างหลังผม
‪พวกเขาแค่กลับมาช้า ‪จากการไปร่วมแข่งกีฬาทหารเท่านั้น
‪พวกเขาไม่เหมือนผมครับ
‪คนผิดคือผมเอง
‪เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก
‪ฉันกลัวว่าสหายจะเหงา ‪เลยจะส่งเพื่อนไปด้วยเฉยๆ
‪สหายอธิบดีกองทัพ ‪ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ว่าข้ามขั้นตอนสืบสวนและพิจารณาคดี ‪แล้วลงโทษเลยไม่ได้
‪แบบนั้นจะมีคนรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม
‪แน่นอนว่ามันต่างจากการที่ฉันเห็น...
‪ว่าสหายจะฆ่าลูกชายฉันกับตาตัวเอง
‪สหายเรียกร้องความยุติธรรมไม่ได้หรอก
‪ชิ
‪ผมทำให้พ่อต้องเป็นห่วง
‪แต่ยังไงแกก็กลับมา
‪แกมีชีวิตรอดกลับมา
‪ก็พอแล้ว
‪ยุนเซรีปลอดภัยดีหรือเปล่า
‪ครับ
‪แกร้องไห้เหรอ
‪แม่ครับ
‪ลูกแม่ๆ
‪ขอบคุณนะลูก ขอบคุณที่มีชีวิตอยู่
‪ขอบคุณที่มีชีวิตกลับมานะ
‪ดอกมูกุงฮวาบานแล้ว
‪ดอกมูกุงฮวา...
‪ดอกมูกุงฮวาบานแล้ว
‪อูพิล
‪พ่อครับ
‪อูพิล
‪แม่ครับ
‪พ่ออูพิลคะ
‪ทำไมถึงไม่ส่งข่าวมาบ้างเลยคะ
‪ฉันนึกว่าคุณตายไปแล้วซะอีก
‪ทำไมไม่โทรมาบ้างเลย
‪ผมขอโทษนะ ผมขอโทษ
‪ผมขอโทษ
‪ขอบคุณที่มีชีวิตกลับมานะคะ
‪ขอบคุณที่มีชีวิตกลับมาค่ะ
‪ไม่สำเร็จอีกแล้วเหรอ
‪ทำยังไงดี
‪ลองคุยกับหลานหน่อยเถอะ ‪หลานจะเป็นอะไรไปนะ
‪ออกไปด้วยค่ะ
‪ดัน บอกแม่หน่อยสิ
‪แม่กับน้าทำอะไรให้ลูกได้บ้าง
‪ไม่ได้
‪ทำอะไรไม่ได้เลยค่ะ
‪ช่วยออกไปด้วย
‪ทำไมถึงไม่ได้
‪มองเราสิ
‪เรา...
‪ร้องไห้ไปกับลูกได้นะ
‪ฟังเรื่องของลูกได้
‪อดทนผ่านช่วงเวลาเลวร้ายนี้ไปกับลูกได้นะ
‪ใช่แล้ว
‪และน้าก็หาผู้ชายที่หล่อกว่าให้หลานได้ด้วย
‪ทำไม
‪ไอ้นี่...
‪ออกไปด้วยค่ะ
‪ทำไมล่ะ...
‪อย่าเข้ามานะๆ
‪- แกนี่มัน... ‪- อะไรเล่า
‪พูดออกมาได้ยังไงหา
‪สติยังดีอยู่ไหมเนี่ย
‪ก็ผม...
‪ดัน
‪อะไรลูก แม่ทำข้าวให้ไหม
‪- แม่คะ ‪- อือ
‪- น้าคะ ‪- อือ ว่ามาสิ
‪หนูต้องแก้แค้นค่ะ
‪เรื่องนั้นพวกเราถนัดเลย
‪ใช่ไหม
‪อือ ใช่แล้ว
‪มีคนที่หนูอยากให้ตามหาค่ะ
‪เรื่องสหายกูซึงจุน
‪ผมเสียใจจริงๆ ครับ
‪ได้ยินว่าสมาชิกแก๊งที่ถูกส่งมาในวันนั้น
‪ยังอยู่ในเกาหลีเหนือ
‪ครับ
‪ไม่ต้องห่วงผลที่จะตามมา ‪แล้วบอกที่กบดานพวกนั้นมาเถอะค่ะ
‪พวกเขาไม่มีทางมีชีวิตรอด...
‪ออกไปจากเกาหลีเหนือได้
‪แล้วก็ต้องมีคนที่คอยให้เงินพวกเขาอยู่
‪ฉันคิดว่า...
‪โดยเฉพาะพี่รองของเธอ เขาโลภมาก
‪การหลอกล่อคนโลภมาก
‪เป็นสิ่งที่ง่ายที่สุดในโลกเลย
‪พี่ชายคนรองของยุนเซรี...
‪อาจจะเป็นเขาก็ได้
‪เอาล่ะ มาทบทวนกันนะ
‪ผมไม่เคยสั่งให้จับกูซึงจุนมา
‪คุณเป็นคนสั่ง ใช่ไหมล่ะ
‪และที่กูซึงจุนตายไประหว่างนั้น
‪ก็เพราะพวกคนที่คุณสั่ง
‪ไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย ใช่ไหม
‪พูดอะไรหน่อยสิ
‪ตอนที่ผู้จัดการโอพาโชชอลกังมา
‪พูดเรื่องเหลวไหลว่าจะพาเซรีไป จะฆ่าเธอ
‪ผมโกรธและเดินออกไปทันที
‪คนที่ยุยงให้โชชอลกังพาเซรีไปก็คือคุณ
‪ยอมรับใช่ไหม
‪ยุนเซฮยองยังอ่อนหัดนะ
‪บันทึกเสียงโดยที่อีกฝ่ายไม่ยินยอม ‪ไม่มีผลทางกฎหมายหรอกนะ
‪มันสำคัญหรือไง ผมพูดความจริงอยู่ต่างหาก
‪ใครจะไปเชื่อคุณ
‪ทุกอย่างที่ฉันทำก็เพื่อยุนเซฮยอง ‪เพื่อคุณนั่นแหละ
‪อย่าพูดเหลวไหลว่าทำเพื่อผมเลย
‪ดูผลลัพธ์สิ่งที่คุณทำให้ผมสิ ‪ตอนนี้ผม...
‪เสียตำแหน่งประธานใหญ่ไปแล้ว
‪ผิดพลาดขึ้นมา ผมติดคุกหัวโตได้นะ ‪ทั้งหมดเพราะคุณเลย
‪อย่าเพิ่งตื่นตูมไป
‪กูซึงจุนตายที่เกาหลีเหนือนะ
‪คดีที่เกิดที่นั่น ทำไมเกาหลีใต้ต้องไปยุ่งด้วย
‪ทั้งบัญชีที่คุณโอนเงินไป ‪และบันทึกการโทร
‪ฉันจัดการให้ตำรวจที่นี่ไม่รู้เรื่องแล้ว
‪และอีกอย่าง โชชอลกังที่ลักพาตัวยุนเซรี
‪เขาก็รนหาที่ตายไปเองแล้ว
‪ไม่มีอะไรต้องกังวลเลย
‪คุณมั่นใจใช่ไหม
‪ออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อไหร่
‪วันนี้
‪ฉันตรงมาจากโรงพยาบาลเลย
‪นั่งสิ
‪ที่นี่บ้านเธอหรือไง ทำเป็นมาสั่งคนอื่นนั่ง
‪จะสอบปากคำที่หน่วยข่าวกรองเมื่อไหร่
‪ไปมาแล้วค่ะ
‪ฉันน่าจะโดนฟ้องคดีอาญาค่ะ
‪นี่คดีความมั่นคงของชาติด้วย ไม่ใช่คดีทั่วไป
‪ใช้ทนายดีๆ ล่ะ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะให้ทนายฉันจัดการ
‪เธอต้องข้อหาไม่แจ้งการกระทำผิดต่อทางการ
‪สามารถพิจารณาตามสถานการณ์ได้
‪ถ้าไม่รอลงอาญา
‪ก็แค่ต้องจ่ายค่าปรับเท่านั้น
‪แต่ก็ไม่ใช่คดีเล็กๆ นะครับพ่อ
‪ลองออกข่าวสักบรรทัดดูสิครับ
‪พวกแกห่วงตัวเองเถอะ ‪เพราะพวกแกรอลงอาญาไม่ได้
‪- เอ๊ะ ‪- ถ้าพี่กลัวกฎหมาย
‪พี่ก็น่าจะรอบคอบหน่อยนะ
‪ทั้งที่รู้ว่าเป็นคนกระทำความผิด ‪หรือพยายามกระทำความผิด
‪ก็ยังให้การสนับสนุน ‪ด้านการเงินหรือผลประโยชน์อื่น
‪ให้ที่อยู่เพื่อติดต่อ หลบซ่อน หรือส่งข้อมูล
‪ต้องโทษจำคุกไม่เกินสิบปีเลยนะพี่
‪พูดอะไรของเธอเนี่ย
‪ออกมาสิคะ
‪ฉันไปสอบปากคำที่หน่วยข่าวกรองกับเขามา
‪ขอโทษด้วยนะครับ
‪คนที่ชื่อเถ้าแก่ชอนที่ฝั่งเหนือ
‪เป็นนายหน้าที่ช่วยกูซึงจุน
‪เขาส่งรายการบัญชี
‪และบันทึกเสียงสนทนาทางโทรศัพท์ทั้งหมด
‪ให้ท่านประธานยุนเซรีผ่านทางจีนครับ
‪ผมก็แค่มีความผิดที่ทำตาม ‪คำสั่งคุณสองคนเท่านั้น...
‪สั่งอะไร ไอ้เวร ใครสั่งกัน ไอ้บ้านี่
‪นี่คุณคะ ‪คุณจะโยนความผิดให้ใครกันแน่
‪ดูเหมือนพวกคุณมีเรื่องอยากพูดเยอะ
‪คดีนี้มีทั้งยุยงให้ฆาตกรรม ยุยงให้ลักพาตัว
‪และอำนวยความสะดวกแก่อาชญากร
‪มีข้อหาให้ฟ้องหลายคดี
‪ทำให้หน่วยข่าวกรองและตำรวจ ‪ต้องร่วมกันสืบสวนครับ
‪ก่อนอื่น...
‪ไปกันเถอะครับ
‪ไหนคุณว่าไม่เป็นไรไง
‪รีบทำอะไรเข้าสิ
‪พ่อครับ
‪พ่อจะดูผมถูกจับไปเฉยๆ เหรอครับ
‪พ่อต้องคิดถึงภาพลักษณ์ของบริษัทเราด้วยสิครับ
‪เงียบไปเลย
‪แกทำธุรกิจมา
‪ดูไม่ออกหรือไง
‪ว่าตอนนี้ฉันตัดหางปล่อยวัดแกแล้ว
‪ต้องรีบตัดส่วนที่เน่าออกไป ‪ก่อนจะเละเทะไปมากกว่านี้
‪(วิธีทำข้าวพอง วิธีทำบะหมี่)
‪คุณยังไม่นอนอีกเหรอ
‪ถ้าคุณอ่านข้อความนี้อยู่ แปลว่าคุณยังไม่นอน
‪คุณรีจองฮยอก ทำได้ยังไง...
‪เข้าที่ข้อความนะครับ
‪วันที่จะส่ง เวลา
‪ตกลง
‪กรอกข้อความ
‪ลองดูสิครับ
‪ผมยังเป็นห่วงคุณมาก
‪และยังมีเรื่องที่ต้องบอกคุณอีกเยอะ
‪ผมจะพูดเรื่องที่อยากพูดผ่านข้อความพวกนี้
‪คำที่ผมอยากบอกที่สุด ‪ผมทิ้งไว้บนชั้นหนังสือคุณ
‪(ยุนเซรี ผมรักคุณ)
‪เรียกว่าเป็นคำตอบของข้อความ ‪ที่คุณทิ้งไว้ให้ผมครั้งก่อนก็ได้
‪(ยุนเซรี ผมรักคุณ)
‪อะไรกัน
‪เด็กน้อยจริงๆ
‪ทำตามทุกอย่างเลย
‪(ยุนเซรี ผมรักคุณ)
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪อย่าออกไปตอนท้องว่าง
‪อย่างน้อยกินแอปเปิ้ลสักลูกนะ
‪ผมพูดเผื่อเอาไว้
‪เวลาขับรถ ขับไม่ล้ำเส้นก็ดีอยู่หรอก
‪แต่อย่ามองข้างหน้าอย่างเดียว ‪ให้มองข้างๆ ด้วย
‪ทานข้าวให้ตรงเวลา
‪อย่าทานคนเดียว ‪ทานกับคนอื่นๆ อย่างสนุกสนาน
‪ทานอย่างเอร็ดอร่อย
‪มาถึงก็กินเนื้อก่อนเลยเหรอ
‪แล้วเมื่อกี้พวกนายเห็นไหม
‪สายตาที่สหายหญิงคนนั้นมองฉัน...
‪ไม่เห็นเลยครับ
‪ออกไปเดินเล่นตั้งแต่เที่ยงครึ่ง ‪สัก 30 นาที เป็นไงครับ
‪ผมก็จะไปเดินเล่นเวลานั้นเหมือนกัน
‪เดินเล่นนี่ดีจริงๆ เลยนะคะ
‪คุณรีจองฮยอก
‪เดินเล่นนี่รู้สึกดีจริงๆ
‪ยุนเซรี
‪มันฝรั่ง
‪ก็ต้องมันทอด
‪อะไรนะครับ
‪ไม่รู้จักมันทอดเหรอ มันฝรั่งทอดไง
‪อะไรนะ เฟร...
‪- เฟรนช์ฟรายเหรอครับ ‪- ใช่แล้ว
‪และต้องกรอบนอกนุ่มในด้วยใช่ไหม
‪"กรอบนอกนุ่มใน" คืออะไรครับ
‪นายไม่รู้จักกรอบนอกนุ่มในเหรอ ‪ให้ตายเถอะ
‪ด้านนอกกรอบ ข้างในนุ่มชุ่มฉ่ำไง
‪เรื่องแค่นี้เอง
‪คุณกลายเป็นคนโซลมากที่สุดในพวกเราเลย
‪มันเข้ากับฉันที่สุดน่ะ
‪ความจริงเมื่อเช้าผมเปิดน้ำเย็น
‪พอเห็นตัวเองกำลังยืนรอ ‪ว่าเมื่อไหร่น้ำร้อนจะออกมา
‪ก็ตกใจมากเลยล่ะครับ
‪ฉันก็เหมือนกัน ‪รอตั้งนานว่าทำไมไฟไม่ติดสักที
‪นั่นสิครับ
‪การที่ไฟไม่ติดก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว
‪ผมทนได้ทุกเรื่อง
‪แต่การที่เล่นอินเทอร์เน็ตไม่ได้
‪ผมรู้สึกเหมือนอยู่ในนรกขุมใหม่เลยครับ
‪พอฟ้ามืด
‪ผมเห็นหน้าต่างเกม ‪ผ่านไปผ่านมาบนเพดานเลยล่ะ
‪ฮัลโหล ทุกคน
‪ตายจริง ดูซิใครมา
‪สหายประธานห้างไม่ใช่เหรอ
‪ตายจริง ไม่เจอกันนานเลยนะคะ
‪มาไม่บอก มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ
‪อ๋อ วันนี้ลูกดันของฉัน ‪จะย้ายออกจากอะพาร์ตเมนต์ค่ะ
‪โอ้ อย่านะๆ อย่ารู้สึกผิดไปเลย
‪ฉันออกจะโล่งใจและดีใจด้วยซ้ำ
‪ตายจริง อากาศเย็น
‪เข้าไปคุยกันข้างในเถอะค่ะ
‪เอางั้นไหมคะ
‪เมื่อไม่นานนี้ฉันไปยุโรปมาค่ะ
‪- ยุโรปเหรอคะ ‪- ตายจริง
‪งั้นเหรอคะ
‪พอคิดถึงสหายเพื่อนบ้านหมู่บ้านทหาร
‪ก็มีผลิตภัณฑ์ลิมิเต็ดที่ชื่นชอบกันมากๆ อยู่
‪ฉันเลยซื้อบายมาค่ะ
‪ซื้อบายเหรอ
‪ยองวอล...
‪มยองอ๊ก
‪นี่มันดูเหมือน...
‪ฉันมากเลยนะคะ
‪นี่ก็เหมือนฉันตอนแต่งงานเลยค่ะ
‪ถึงจะไม่สวยเท่าตัวจริง
‪แต่นี่รูปฉันแน่ๆ ค่ะ
‪- ใช่ๆ ‪- เหมือนเลยนะ
‪นี่มันเรื่องอะไรกันคะ
‪ผลิตภัณฑ์ใหม่ของเซรีส์ชอยส์
‪ช่วงฤดูใบไม้ผลิปีนี้ค่ะ
‪- เซรีส์ชอยส์เหรอ ‪- จริงเหรอคะ
‪ถ้างั้นสหายเซรี...
‪ใช่แล้วค่ะ
‪โอ๊ยๆ
‪ฉันบอกว่าไม่ต้องเกรงใจไงคะ
‪ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกขุ่นข้องอะไร ‪สหายนกนางแอ่น
‪จากฝั่งใต้คนนั้นแล้วค่ะ
‪ศัตรูน่ะต้องเห็นหน้า
‪ถึงจะเด็ดคอหักแข้งหักขาได้
‪แต่ฉันพบเจอเธอยังไม่ได้
‪ก็ไม่มีความคับข้องใจอะไรแล้วค่ะ
‪เธอไม่ลืมความผูกพันระยะสั้นๆ
‪แถมทำของแบบนี้ขึ้นมาด้วย
‪ก็คงไม่ใช่คนไร้จริยธรรมอะไรนะคะ
‪ใช่แล้วค่ะ
‪เธอไม่ใช่คนไร้จริยธรรมค่ะ
‪เธอจิตใจดีมากค่ะ
‪ชื่อไลน์ลิมิเต็ดอิดิชั่น
‪ของเซรีส์ชอยส์ครั้งนี้
‪ก็คือ "คะนึงถึง" ค่ะ
‪"คะนึงถึง" ล่ะ
‪(คะนึงถึง)
‪ทำยังไงดี
‪ทำยังไงดีคะ
‪ว้าว ทำยังไงดีนะ
‪(ยอง)
‪คำว่า "ยอง" นี่มาจากยองแอใช่ไหม
‪ค่ะ
‪"วอล" จากวอลซุก
‪"มยอง" จากมยองซุนค่ะ
‪"อ๊ก" จากอ๊กกึมด้วยค่ะ
‪เธอคงกลับไปอย่างปลอดภัยสินะ
‪คงอยู่สุขสบายดี
‪ดูเหมือนเธอจะไม่ลืมพวกเรานะคะ
‪"พวกเราได้รับแล้ว
‪ขอบคุณมาก
‪จะใช้อย่างดีเลย"
‪ฉันอยากบอกเธอจัง
‪ต้องบอกทางไหนดีนะ
‪ถึงไม่บอกเธอก็คงรู้ค่ะ
‪แบบนั้นก็ดีสิเนอะ
‪ข้างบนนั้นมีอะไรเหรอ
‪ไม่มีค่ะ
‪พอมองท้องฟ้าแล้วน้ำตาไหลเลย
‪ยืนมองอะไรอยู่คะ
‪ไม่ลงมาเหรอ
‪ไม่ครับ เดี๋ยวผมลงไป
‪ขอเวลาสิบนาที ไม่สิ แค่ห้านาทีครับ
‪ฉันให้แค่สามนาทีค่ะ
‪แค่สามนาทีเอง ใส่อะไรดี
‪เวลาสามนาทีสั้นมากเลย
‪ชุดนี้โอเคไหมครับ
‪ผมตั้งใจเลือกเลยนะ
‪ก็...
‪ถึงยังไงนี่ก็เป็นเดตแรกกับคุณซอดัน
‪เดตอะไรกัน
‪อากาศดีจริงๆ นะครับ
‪- ก็งั้นๆ ‪- ผมชอบออก
‪ว่าแต่ที่นี่ถ้าดอกไม้บานแล้วเป็นยังไงเหรอครับ
‪ก็พอดูได้ค่ะ
‪อืม
‪พอดอกไม้บานคงต้องมา ‪กับคุณซอดันอีกรอบแล้ว
‪ใครบอกว่าฉันจะมาด้วยคะ
‪ผมอยากให้คุณมาด้วยนะ
‪ชิ
‪เมื่อสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน
‪กลีบดอกพ็อดกดก็ปลิวไหว
‪คุณซอดัน
‪เป็นคนสวยครับ
‪ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ ผมก็อยาก...
‪เป็นคนดีดูบ้าง
‪คุณต้องเป็นคนดี ถึงทำให้ผมคิดแบบนั้นได้
‪เป็นผู้หญิงที่ดีเลยนะ
‪เรากำลังคิด
‪ว่าจะนัดคุณมาพบอยู่พอดี
‪ขอบคุณที่เป็นฝ่ายมาหาก่อนนะคะ
‪ฉันไม่มีหน้าพบคุณจริงๆ ค่ะ
‪ไม่หรอกค่ะ
‪คนมาพบก็ต้องเป็นคนที่มีเรื่องจะพูดสิคะ
‪ทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ
‪ฉันขอโทษคุณก่อนที่ต้องพูด...
‪เรื่องที่น่าเสียใจนี้ค่ะ
‪ดูเหมือนลูกดันของฉันจะไม่มีวาสนา ‪กับครอบครัวสหายอธิบดีค่ะ
‪คุณ...
‪ไปได้ยินเรื่องอะไรมาหรือเปล่าคะ
‪ทำไมต้องมีเรื่องอื่น เหตุผลอื่นด้วยล่ะคะ
‪แค่ลูกดันของฉัน
‪บอกว่าไม่ต้องการแต่งงานกับจองฮยอกแล้วค่ะ
‪ฉันก็รู้สึกเสียดาย ‪ช่วงเวลาสิบปีเหมือนกันค่ะ แต่...
‪เรื่องนั้น...
‪ทางเรารู้สึกขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪ไม่หรอกค่ะ ไม่ต้องขอโทษเลย
‪คนที่ควรขอโทษคือฉันเองค่ะ
‪จองฮยอกที่ไปด่านหน้า ‪โดยไม่บอกหญิงที่จะแต่งงานด้วย
‪พ่อแม่ของจองฮยอกที่ขอเลื่อนแต่งงาน
‪โดยไม่อธิบายอะไรเลย
‪ตอนนั้นฉันก็โกรธเหมือนกันค่ะ
‪หวังให้คุณมาขอโทษฉัน
‪แต่ตอนนี้เรื่องมันเปลี่ยนไปแล้วค่ะ
‪ลูกดันของฉันบอกว่าไม่อยากแต่ง
‪ฉันเลยมาแจ้งว่า ‪จะไม่จัดงานแต่งงานนี้แล้วค่ะ
‪ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ
‪ทางเราไม่ได้ใส่ใจเท่าที่ควร
‪ตอนนั้นมีเรื่องวุ่นวาย
‪เลยไม่ได้อธิบายกับคุณ...
‪ฉันจะอธิบายเหตุผลของเราเองค่ะ
‪ลูกดันของฉัน
‪มีผู้ชายที่ชอบพอด้วยค่ะ
‪และผู้ชายคนนั้น...
‪ก็รักลูกดันของฉัน ยิ่งกว่าชีวิตตัวเองค่ะ
‪แล้วจะทำยังไงได้คะ
‪ชีวิตที่มีเพียงชีวิตเดียว
‪แต่พวกเขากลับรักกันยิ่งกว่ารักชีวิตตัวเอง
‪ฉันจะไปดึงดันอะไรได้คะ
‪ถูกต้องแล้วล่ะค่ะ
‪ความคิดนั้นน่ะ
‪ใช่ไหมคะ
‪ค่ะ
‪คุณแม่ดันคะ
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪แล้วก็ขอบคุณมากนะคะ
‪ผมติดต่อไปแล้ว ‪ว่าสุดสัปดาห์นี้ผมจะไปพบคุณ
‪ค่ะ
‪ฉันทราบดี
‪แต่ฉันอยากมาที่นี่อีกครั้งค่ะ
‪ฉันเคยมาบ้านนี้
‪ตอนที่เจ้าของไม่อยู่ค่ะ
‪บ้านผมเหรอครับ
‪ผมรู้ว่าคนอย่างผม
‪ไม่ควรทำแบบนี้
‪กับผู้หญิงอย่างคุณซอดัน
‪แต่ถึงอย่างนั้น...
‪ผมก็ยังอยากให้คุณนะ
‪ฉันมาที่นี่กับสหายกูซึงจุนค่ะ
‪อ๋อ
‪สหายกูช่วยเหลือผมหลายเรื่อง
‪ตอนนี้เขาอยู่ไหนเหรอ
‪ผมติดต่อเขาไม่ได้เลย
‪เขาจากไปไกลแล้วค่ะ
‪ไปยังที่ที่ไม่อาจกลับมาได้อีก
‪เดี๋ยวนะ ทำไม...
‪ไม่รู้สิคะ
‪ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
‪มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นในชีวิต
‪แต่ไม่ค่อยมีเรื่องที่เรารู้หรอกค่ะ ‪ว่าทำไมถึงเกิดขึ้น
‪ตอนฉันตามไปหาสหายจองฮยอกที่สวิส
‪ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันค่ะ
‪เหตุผลที่ฉันไปหาคุณ
‪แต่คุณเอาแต่...
‪ถ่ายรูปวิวทิวทัศน์
‪พวกเราดื่มกาแฟ...
‪ขอโทษนะคะ ฉันว่านั่นที่นั่งฉัน
‪แต่ในคืนที่ฉันมาบ้านนี้
‪ก็ดูเหมือนฉันจะรู้เหตุผลนั้นแล้วค่ะ
‪กล้องนี้...
‪ฉันเจอโดยบังเอิญ ‪ตอนตามหาเทียนในคืนนั้นค่ะ
‪ตอนที่อยู่สวิส ‪ฉันเกลียดกล้องตัวนั้นมากๆ
‪เห็นแล้วจำได้ทันทีเลยล่ะค่ะ
‪ฉันเลยตั้งใจหยิบไป เพื่อจะเอาไปทิ้งค่ะ
‪ฉันเป็นคู่หมั้นคุณมากว่าสิบปี
‪คงมีคุณสมบัติพอที่จะทำแบบนั้นใช่ไหมคะ
‪กล้องนี้เก่ามากแล้ว คงพังแล้วล่ะ
‪ฉันเอาไปซ่อมแล้วค่ะ
‪แล้วก็เลยได้เห็น
‪อะไรเหรอครับ
‪เหตุผล...
‪ที่คุณไม่มองฉันเลยที่สวิส
‪ดูเหมือน...
‪เรื่องทุกอย่างจะถูกกำหนดให้เป็นแบบนี้นะคะ
‪แต่ก็อย่าอยู่อย่างมีความสุขกันมากนะ
‪วันนี้เข้าฤดูมังจงแล้วครับ
‪เป็นวันที่เราเพาะเมล็ดพืช
‪อะไรนะ มังจงเหรอ
‪ชาติที่แล้วคุณเป็นชาวไร่หรือไง
‪คุณรีจองฮยอกนี่จริงๆ เลยนะ
‪เพราะงั้น...
‪จะมีกระถางต้นไม้ไปส่งที่บ้านคุณ
‪- อะไรล่ะนี่ ‪- มันคือต้นอะไร
‪คุณลองปลูกดูแล้วจะรู้เอง
‪ถึงมันจะยุ่งยากและละเอียดอ่อน
‪แต่ถ้าคุณทำตามที่ผมบอกอย่างดี
‪สัปดาห์หน้าต้นอ่อนจะเริ่มขึ้น
‪คุณต้องคอยให้น้ำ
‪แต่มันอ่อนแอต่อความชื้น ‪อย่าให้น้ำมากไป
‪- ให้พอดีๆ ‪- พอดีนี่มัน...
‪แค่ไหนล่ะ
‪เท่านี้เหรอ
‪คุณต้องให้มันโดนแดดด้วย
‪แต่ถึงแบบนั้น ก็ทิ้งไว้นานเกินไปไม่ได้
‪อย่าตากนานเกินไป ให้ตากแดดอย่างพอดี
‪สุดท้าย สิ่งสำคัญที่สุดในการปลูกต้นไม้
‪คุณคงรู้ดีอยู่แล้ว
‪พูดเพราะๆ วันละสิบคำ
‪เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย
‪เจ้าแม่ขาดตลาด ราคาหุ้นสูงสุด สต็อกออพชั่น
‪ตำนานยอดขาย แบรนด์ชั้นเลิศ รายได้สูง
‪ตลาดหลักทรัพย์เกาหลี ‪ธุรกิจอันดับหนึ่ง ลิมิเต็ดอิดิชั่น
‪รีจองฮยอก
‪โอ๊ะ
‪ขอบใจ
‪ช่วงนี้ท่านประธานเป็นไงบ้าง
‪แปลกมากเลย
‪แปลกต่างจากรอบที่แล้ว
‪อะไรอีก
‪เธอค่อนข้าง...
‪คึกมากเลย
‪อย่ามัวทำแต่งาน
‪บางครั้งก็ทำกายบริหารไปด้วย
‪เรื่องนั้นเราค่อยมาคุยหลังไปดูงาน ‪กลับมาอาทิตย์หน้าเถอะค่ะ
‪- ครับ ‪- เข้าใจแล้วครับ
‪อย่างที่ทุกคนทราบ สินค้าใหม่รอบนี้
‪เราได้ทำงานร่วมกับบริษัท ‪พาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ชื่อดังของจีน
‪นี่เป็นแพทเทิร์นที่เราจะใช้กับสินค้าใหม่ค่ะ
‪และนี่เป็นตัวอย่างรอบแรกค่ะ
‪วันนี้ทุกคนจะมาดูรายละเอียด
‪และแก้ไขกันตามนั้น
‪ช่วยลงความเห็นด้วยนะคะ
‪- ครับ ‪- รับทราบครับ
‪เวลาประชุม เธอจะเกลียดแม้แต่เสียงเข็มตก
‪จุกจิกสุดๆ แต่ว่า...
‪ขอโทษค่ะ
‪โชแปงนี่คะ
‪ฉันก็ชอบโชแปงเหมือนกัน
‪โดยเฉพาะน็อกเทิร์น
‪ไปรับโทรศัพท์เถอะค่ะ
‪ต้องขอบคุณเธอเลย เราพักกันสักหน่อยดีกว่า
‪- ครับ ‪- ครับๆ
‪ผมชอบโชแปงครับ
‪โดยเฉพาะน็อกเทิร์นของโชแปง
‪ถึงฤดูจะเปลี่ยนไป
‪ข้อความของเขาก็ยังส่งมาไม่ขาด
‪วันนี้คือวันมัลบกครับ
‪เพราะคุณรีจองฮยอก
‪ฉันเลยกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญฤดูกาลไปแล้ว
‪ดูดอกไม้ที่บานในฤดูกาลนั้น
‪กินของที่ต้องกินในฤดูกาลนั้น
‪เอาล่ะค่ะ วันนี้เป็นวันมัลบก
‪ทุกคนทานไก่ทอดให้อร่อย
‪แล้วเลิกงานเร็วกันนะ
‪ผมหวังว่าคุณจะไม่พลาดความสุขเล็กๆ
‪ที่จะต้องหา และหาได้ในชีวิตประจำวันนะ
‪เราไม่เคยใช้เวลาต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ
‪และไม่เคยผ่านอากาศร้อน ‪ในฤดูร้อนด้วยกัน
‪แต่เพราะข้อความ...
‪ที่ส่งมาหาฉันสองสามวันครั้งราวกับของขวัญ
‪ทำให้รู้สึกราวกับว่า ‪ฉันได้ใช้เวลาในฤดูใหม่กับเขา
‪ฉันกลัวว่าถ้าฉันเศร้า เขาก็จะเศร้า
‪ฉันเลยยิ้มเต็มที่ ซาบซึ้งจากใจ
‪และพยายามที่จะมีความสุขให้ได้
‪เที่ยงคืนแล้ว ถึงวันเกิดคุณแล้วสินะ
‪สุขสันต์วันเกิดนะครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪นี่คงเป็นข้อความสุดท้ายของผมแล้ว
‪มันตั้งเวลาได้แค่หนึ่งปี
‪และตอนนี้ได้เวลาที่ผมต้องไปแล้ว
‪จริงเหรอ
‪ผมไม่รู้ว่าดอกไม้บานหรือยัง
‪บานแล้วค่ะ
‪ดอกเอเดลไวส์ครับ
‪ฉันรู้ค่ะ
‪เรามาเจอกันที่ประเทศที่ดอกไม้นั้นบานกันเถอะ
‪ผมคงให้สัญญาไม่ได้ว่าเมื่อไหร่
‪แต่ผมจะลองตามแบบของผม
‪คุณก็ลองตามแบบของคุณ
‪ถ้าลองพยายามดู
‪พรหมลิขิตจะพาเราไปที่นั่นหรือเปล่า
‪อะไรกัน
‪พูดคลุมเครือแบบนี้
‪สวัสดีค่ะ สหายยองแอ
‪- ครับ ร้อนๆ เลยครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪- เต้าหู้ครับ ‪- ขอหนึ่งก้อนค่ะ
‪ได้เลยครับ
‪หน้าเดิน
‪- มาจากที่ไหน ‪- มาจากที่ไหน
‪- มาจากหมู่บ้าน ‪- มาจากหมู่บ้าน
‪- ไปที่ไหน ‪- ครับๆ
‪- นี่ครับ ‪- ขอฉันด้วยค่ะ
‪- ครับ ‪- ขอบคุณนะคะ
‪ทานให้อร่อยนะครับ
‪ขายดีๆ นะคะ
‪เดินทางดีๆ นะคะ
‪จริงสิ วันนี้ใช่ไหม
‪ค่ะ วันนี้ค่ะ
‪เฮ้อ สองเดือนแล้วเหรอ
‪ถึงจะรู้สึกตลอดก็เถอะ ‪แต่มันช่างยาวนานมากเลย
‪ยาวนานมากจริงค่ะ
‪ทุกครั้งที่เห็นหมู่บ้านว่างเปล่า ‪ไม่มีสหายรีจองฮยอก
‪ฉันก็อยากให้สามีที่บ้าน
‪ที่เอาแต่นอนเล่นถูกส่งไปด่านหน้าแทน
‪คิดแบบนั้นหลายหนเลยล่ะค่ะ
‪สหายนี่ใจตรงกับฉันจริงๆ
‪ถ้างั้นเราเริ่มจากต้มไข่ก่อนไหมคะ
‪ต้องต้มอยู่แล้ว
‪วันนี้ฉันจะเตรียมอาหารเลี้ยงเอง
‪ฉันจะไปเติมของ ‪ในไหเครื่องปรุงเหมือนเคยนะคะ
‪ถ้างั้นแยกย้ายกันไปเตรียมตัว ‪แล้วอีกเดี๋ยวมาเจอกันนะ
‪คุณไม่หนาวเหรอคะ
‪หนาวอะไรกัน
‪ไม่รู้หรอกเหรอ
‪ฉันเป็นคนขี้ร้อน
‪ไม่รู้สึกหนาวเลยล่ะ
‪โอ้ มาแล้วเหรอ
‪เป็นอะไรไป
‪เดี๋ยวนะคะ ไฟไหม้ปากหรือเปล่าคะ
‪อ๋อ นี่เหรอ
‪นี่เป็นที่ทาปาก
‪ของเพื่อนบ้านข้างล่าง ‪ที่ฉันซื้อมาจากตลาดน่ะ
‪ชื่อริมฝีปากฤดูใบไม้ผลิ
‪ไม่ใช่ฤดูใบไม้ผลิหรอก
‪ฉันคิดว่าเป็นซอสพริก ‪จนเกือบเอาปลาแอนโชวี่มาติดแล้วค่ะ
‪อะไรนะ
‪ทุกคนมาแล้วก็เริ่มงานกันสิ ‪ยืนทำอะไรกันอยู่
‪ว้าว ลองหมุนตัวดูหน่อยสิคะ
‪- ตายแล้ว ‪- สวยมากเลยค่ะ
‪ก็ฉันรู้สึกว่าใกล้ฤดูใบไม้ผลิแล้ว
‪โอ้โฮ
‪แล้วฉันก็เป็นคนขี้ร้อนด้วยน่ะ
‪- อ๋อ ค่ะ ‪- อย่างนี้นี่เอง
‪ลมฤดูใบไม้ผลิพัดแล้ว ‪เข้าไปข้างในกันเถอะ
‪- ไปเลยไหม ‪- ไหนเมื่อกี้บอกว่า
‪- ขี้ร้อนไงคะ ‪- ตายจริง ลมใบไม้ผลิ
‪ได้มารวมตัวกันแบบนี้ ดีจังเลยนะ
‪ฉันที่เป็นผู้ใหญ่ของหมู่บ้านนี้ ‪ควรเตรียมโต๊ะอาหารแบบนี้ตั้งนานแล้ว
‪วันหน้าฉันจะเตรียมให้บ่อยๆ นะ
‪ใช่แล้วค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪ถ้าคุณทำแบบนี้ให้ผู้กองคนใหม่ด้วย ‪ผมจะขอบคุณมากครับ
‪โธ่เอ๊ย ไม่ต้องห่วง...
‪อะไรนะ
‪อะไรใหม่นะ
‪ผมถูกเบื้องบนสั่งปลดประจำการ
‪และถูกเลือกให้เป็นนักเปียโน ‪ของวงซิมโฟนีแห่งชาติครับ
‪- โอ๊ย ความดันขึ้น ‪- ตายจริง
‪- ปุบปับแบบนี้เลยเหรอคะ ‪- ครับ
‪ไม่สิ นี่มันเรื่องเคราะห์ร้ายอะไรกันคะ
‪คงคิดถึงแย่เลยค่ะ
‪ยังไงผู้กองคนใหม่คงมาอยู่บ้านหลังนี้
‪ในอนาคตก็ขอให้ช่วยเขาด้วยนะครับ
‪ตายจริง
‪แล้วถ้าอย่างนั้น...
‪ผู้กองคนใหม่คือใครกัน
‪- อ๋อ ‪- เขานี่เอง
‪ไม่ครับ ไม่ใช่ทางนี้
‪นู่นครับ ทางนู้น
‪ตายจริง
‪- อ๋อ ‪- อ๋อ
‪สหายคนนั้นเหรอ
‪ครับ
‪ค่ะ
‪ผมชื่อพโยชีซูครับ
‪ผมได้ยินว่าคนหมู่บ้านนี้จิตใจดี
‪ได้ยินว่าเนื้อที่อยู่ในไหเกลือจะไม่เน่าเสียด้วย
‪ผมคาดหวังมากเลยล่ะครับ
‪เรื่องไหเกลือเป็นแค่ข่าวลือน่ะค่ะ
‪และคนหมู่บ้านทหาร ‪ไม่ได้จิตใจดีขนาดนั้นหรอกค่ะ
‪ที่จริงเราใจดำมากกว่าอีก
‪ใช่แล้วค่ะ
‪เราไม่ได้ใจดีพร่ำเพรื่อกับใครสุ่มสี่สุ่มห้านะคะ
‪- ไม่เลย ‪- ค่ะ
‪เดี๋ยวคุณก็เป็นแบบนั้นเองครับ
‪ค่ะ...
‪ถ้าสหายไปแล้ว
‪เราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่
‪ได้เจอกันอีกแน่ครับ
‪ถ้าผมได้ขึ้นแสดงเมื่อไหร่
‪ผมจะเชิญทุกคนไปที่พยองยางนะครับ
‪ทานอาหารกันเถอะครับ
‪- จะทานให้อร่อยนะครับ ‪- ครับ จะทานให้อร่อยเลย
‪- ทานให้อร่อยครับ ‪- ทานให้อร่อยนะครับ
‪จะทานให้อร่อยเลยครับ
‪ทานเยอะๆ นะ
‪ขอเนื้อมาทางนี้หน่อย
‪นี่ค่ะ
‪ทานเยอะๆ นะคะ
‪เอาไปวางไว้ตรงนั้น
‪นี่ค่ะ
‪- ทานเยอะๆ นะ ‪- ทานเถอะครับ
‪- ใช่ไหม ‪- ครับ
‪ฉันไม่ได้เจอสามีมาสักพักแล้ว
‪หายไปไหนของเขาเนี่ย
‪ทานเลยค่ะ
‪ตายแล้ว จริงเหรอคะ
‪- สวัสดีครับแม่ ‪- โอ๊ะ ที่รัก
‪มาแล้วเหรอ
‪ขอโทษนะๆ แค่ไปตีกอล์ฟก็หมดวันแล้ว
‪คุณไม่ได้ตีแค่ลูกกอล์ฟอย่างเดียวนะ
‪ทั้งหมดเป็นธุรกิจ
‪โห ขอชาร์จแบตหน่อย
‪นี่เป็นเรื่องที่พี่เก่งที่สุดตั้งแต่เกิดมาเลย
‪อะไร
‪กอล์ฟเหรอ
‪ไม่ใช่
‪ที่พี่ยอมให้คนที่เชี่ยวชาญด้านบริหารดูแลบริษัท
‪เห็นไหม ดีแค่ไหนล่ะ
‪เธอแซะฉันอยู่เหรอ
‪จะเป็นไปได้ไง
‪แม่ครับ ช่วยพูดกับเธอหน่อยสิครับ
‪ถึงผู้เชี่ยวชาญด้านบริหารจะดูแล
‪แต่ผมก็มีงานที่ต้องทำอีกเยอะเหมือนกัน
‪ผมต้องดูเองทีละขั้น
‪สั่งงานเอย คอนเฟิร์มเอย
‪ไม่งั้นงานก็ไม่เดินหรอก รู้ไหม
‪งั้นเหรอ
‪ใช่สิ ก็บอกว่าใช่ไง
‪ถ้างั้น
‪ฉันขอเสนออะไรที่น่าจะใช้ได้อย่างหนึ่งได้ไหม
‪เป็นธุรกิจที่เหมาะกับการกู้ภาพลักษณ์บริษัทเลย
‪ฉันจะลองฟังดู อะไรล่ะ
‪ไม่ดีกว่า ยังไงพี่ก็ไม่มีอำนาจ
‪ไม่เป็นไร ทำเป็นว่าไม่ได้ยินนะ
‪นี่ ใครไม่มีอำนาจกัน
‪แม่ครับ ผมบอกให้บอกเธอไง ‪แม่ไม่ทำสินะ
‪ฟังนะ ลำพังแค่พวกฉันก็มีหุ้นตั้งเท่าไรแล้ว
‪แล้วฉันก็เป็นลูกชายคนโตของบ้านนี้อีก
‪แล้วฉันจะไม่มีอำนาจได้ยังไง
‪พูดมาเร็วเข้า อะไรเหรอ ธุรกิจอะไร
‪ก่อตั้งมูลนิธิสนับสนุนการศึกษา
‪- ว่าไงนะ ‪- เป็นมูลนิธิ...
‪ที่สนับสนุนการเรียนดนตรีคลาสสิก ‪ให้กับนักเรียนที่มีพรสวรรค์
‪จากเด็กๆ ครอบครัวที่มีรายได้ต่ำ ‪ทั้งในและนอกประเทศ
‪เดี๋ยวนี้มีธุรกิจสนับสนุนดนตรีคลาสสิกกันเยอะนะ
‪ดูเหมือนจะติดต่อกับมหาวิทยาลัยที่สวิส
‪ที่อัจฉริยะด้านดนตรีทั่วโลก ‪ไปรวมตัวอยู่ที่นั่นได้ด้วย
‪แต่ไม่ดีกว่า ไม่ใช่ว่าใครจะทำ ‪ธุรกิจสนับสนุนด้านศิลปะได้
‪พูดอะไรน่ะ ต้องทำสิ
‪ที่รัก ทำเลย
‪ธุรกิจสนับสนุนการศึกษา ‪อัจฉริยะด้านดนตรี
‪ดูดีมากเลยนะ
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่
‪พี่ทำได้จริงๆ หรือเปล่า
‪ยัยนี่มองฉันเป็นคนยังไงกัน
‪ทำไม่ได้เหรอ นี่ แค่นี้จิ๊บๆ
‪งั้นฉันจะติดต่อผู้รับผิดชอบให้ ‪พี่ดำเนินงานดูนะ
‪เข้าใจแล้ว
‪แม่คะ หนูจะไปห้าง ไปด้วยกันไหมคะ
‪ได้สิ อยากดูเสื้อผ้าพอดี
‪แล้วบอกฉันด้วยนะ
‪- ไปนะ ‪- ได้เลย
‪ธุรกิจที่สนับสนุนการศึกษา ‪ให้อัจฉริยะด้านดนตรีทั่วโลกงั้นเหรอ
‪ที่รักเท่จริงๆ
‪จริงๆ นะ เท่มากเลย
‪คนเท่คนนี้เป็นของคุณนะ
‪- ชาร์จแบตหน่อยครับ ‪- เท่มากเลย
‪(หนึ่งปีต่อมา)
‪ไม่ได้เจอเหรอ
‪ไม่ง่ายหรอกค่ะ
‪หนูลองใช้วิธีของหนู
‪"เซรีส์ชอยส์ร่วมกับควีนส์กรุ๊ป
‪ทำธุรกิจสนับสนุนอัจฉริยะด้านดนตรี
‪จัดการแสดงที่สวิตเซอร์แลนด์ปีละครั้ง"
‪พยายามปล่อยข่าวอยู่ตลอด
‪ส่งสัญญาณให้เขาอยู่
‪แต่รับประกันไม่ได้ว่าเขาจะได้เห็นข่าวนั้น
‪และรับประกันไม่ได้ว่าเขาจะไปที่นั่นด้วย
‪แต่ลูกจะไปที่นั่น
‪แล้วผิดหวังกลับมาทุกครั้งได้ยังไง
‪หนูต้องรอค่ะ
‪ต้องรอถึงจะมีชีวิตอยู่ได้
‪แต่ว่าแม่คะ
‪เขาคนนั้นน่ะ...
‪ไม่ว่าหนูจะอยู่ที่ไหน
‪เขาก็หาหนูเจอค่ะ
‪สักวัน
‪เขาต้องหาหนูเจออีกแน่
‪ได้สิ
‪แม่เชียร์ลูกอยู่นะ
‪แม่ยังไม่ไปเหรอคะ
‪ไหนแม่ว่าจะไปเยี่ยมพี่รอง
‪อือ
‪จะไปกับทนายน่ะ
‪เจ้าลูกคนนั้นอยู่ในคุก ‪แล้วยังวุ่นวายจะฟ้องหย่าอีก
‪ขนาดแม่ยังไม่ทำเลย
‪ปวดหัวจัง
‪ไปนะ
‪- เดินทางดีๆ นะคะ ‪- จ้ะ
‪ภาษาดอกไม้ของดอกเอเดลไวส์ ‪คือความทรงจำอันล้ำค่า
‪แต่ทำยังไงดีคะ คุณรีจองฮยอก
‪ฉันให้คุณเป็นแค่ความทรงจำไม่ได้
‪เพราะงั้นถ้าไม่เจอกันปีนี้
‪ก็ปีหน้า
‪ถ้ายังไม่ได้เจอกันอีก
‪ก็ปีถัดไป
‪จนกว่าคุณจะหาฉันเจอ
‪ฉันจะรอ
‪และอธิษฐานค่ะ
‪ฉันตัดสินใจแบบนั้น
‪ทุกคนมีชีวิตเพียงชีวิตเดียว
‪สำหรับฉัน ฉันตั้งใจใช้ชีวิตของฉัน
‪เจอคนที่รักเพียงครั้งเดียว
‪ปล่อยเขาไป
‪และเฝ้ารอวันที่จะได้เจอเขาอีกครั้ง
‪ฉันตั้งใจแบบนั้นแล้ว
‪ถ้าคุณคิดเหมือนกัน
‪ก็มาเจอฉันหน่อยนะ
‪แบบนี้ตลอดเลย
‪ตกม้าตายตลอดเลย
‪ชีวิตคนเรา...
‪การลงจอดเป็นเรื่องสำคัญนะ
‪ก็ไม่ได้พลาดอะไรขนาดนั้นนะ
‪ฉันก็ลงจอดสำเร็จแหละค่ะ ‪แต่นี่มันอะไรกันเนี่ย
‪- ครั้งนี้คุณตกลงมาถูกที่นะครับ ‪- ดูสิ
‪อ๋อ คุณบอกว่าไม่ได้ตกลงมา
‪แต่จุติลงมาหรือเปล่า
‪ผมคิดถึงคุณ
‪ฉันคิดไว้อยู่แล้ว
‪ถ้าเป็นคุณรีจองฮยอก
‪ถ้าเป็นคุณ
‪ฉันรู้ว่าคุณจะหาฉันเจอ
‪แต่ว่า แต่ก็ยัง...
‪คุณมาที่นี่ได้ยังไง
‪คงลำบากน่าดูเลย
‪อันตรายมากด้วยแน่ๆ
‪คุณ...
‪มาที่นี่ได้ยังไงเหรอคะ
‪ผมขึ้นรถไฟผิด
‪รถไฟที่ผมขึ้นผิดพาผมมา
‪ทุกๆ เช้า ทุกๆ คืน
‪ผมก็คิดถึงที่นี่ตลอด
‪จุดหมายของผม
‪ฉันได้ยินว่าแม่หมอแม่นมาก
‪แต่ช่วงนี้คุณไม่มีสำนัก
‪รับดูผ่านทางโทรศัพท์เท่านั้น
‪เมื่อสองสามปีก่อนฉันถูก ‪หน่วยปราบปรามจับได้
‪ถูกจับเข้าสถานกักกันมา
‪ตายแล้วๆ
‪โธ่ ลำบากน่าดูเลยนะครับ
‪อย่าให้พูดเลย
‪สถานกักกันเยือกเย็นมาก
‪จนวิญญาณเด็กหนีไปเลยล่ะ
‪"หนี" เหรอ
‪งั้นท่านเทพก็ไม่อยู่แล้วหรือเปล่า
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪เพราะงั้นฉันเลยเลิกธุรกิจไปสักพัก
‪แต่ช่วงนี้เทพผีสาวมาหาฉัน
‪เพราะงั้นฉันเลยแม่นเรื่องความรัก แต่งงาน
‪หย่าร้าง แต่งงานใหม่มากเลยน่ะ
‪ตายจริง ดีแล้วล่ะค่ะ
‪ช่วยดูเรื่องแต่งงานของลูกสาวฉันหน่อย...
‪ไหนดูซิ
‪ลูกสาวบ้านนี้ ในชีวิตมีผู้ชายเพียงคนเดียว
‪แต่จากไปเมื่อสามปีก่อน
‪เพราะงั้นในอนาคตก็จะไม่มีอีกแล้ว
‪เหมือนจะแม่นเลยนะ
‪ไปให้พ้นเลย
‪แต่จะประสบความสำเร็จด้านอื่นแทน
‪ได้ไปต่างประเทศ
‪ถ้าประสบความสำเร็จขนาดนี้ ‪ต่อให้มีผู้ชายสิบคนก็ไม่แคร์
‪แต่ยังไงก็เถอะ...
‪อยู่คนเดียวคงเหงาน่าดู
‪ไม่มีวิธีอื่นเลยเหรอคะ
‪ทางออกก็ต้องใช้เงินทุนหน่อย
‪ให้เจอผู้ชายในหนึ่งปี
‪ให้เจอในหกเดือน
‪หรือรวดเร็วปรู๊ดปร๊าดในหนึ่งเดือน
‪เอาแบบไหนดี
‪จ่ายเลย
‪แม่ทำอะไรอยู่เหรอ
‪มีคนบอกว่าหล่อนดูแม่นน่ะ
‪แม่เลยดูว่าลูกจะได้แต่งงานเมื่อไหร่
‪แม่ไม่ได้บอกให้หนูใช้ชีวิตอย่างเทรนดี้เหรอ
‪พวกเรามาเทรนดี้กันเถอะค่ะ
‪ตอนนี้ทั่วโลกเป็นเทรนด์ไม่แต่งงานนะคะ
‪เรื่องนั้นมันก็ใช่ แต่ว่า...
‪เดือนหน้าหนูจะยุ่ง ‪เพราะงานแสดงที่รัสเซียนะคะ
‪ไปซ้อมก่อนนะคะ
‪จ้ะ
‪แหม ลูกสาวใครกันนะ
‪เท่อย่าบอกใครเลย
‪สหายแม่หมอ
‪ขอเครื่องรางที่เร็วที่สุด ‪ให้เจอภายในหนึ่งเดือนค่ะ
‪พี่ ดันบอกว่าไม่อยากแต่งงานไง
‪ใครบอกว่าจะเอาให้ดันกัน
‪ดันตั้งใจแน่วแน่แบบนั้น
‪ก็ปล่อยให้เธอเดินไปหาความสำเร็จไป
‪อย่างน้อยก็ขอผู้ชายให้ฉัน
‪ขอเครื่องรางที่ขลัง ‪ให้ผลอย่างรวดเร็วเลยนะคะ
‪ย้ายไปพยองยางก็เป็นเรื่องน่ายินดีอยู่หรอก
‪แต่ฉันก็เศร้าน่ะ
‪ถ้าไปพยองยางแล้วไม่ให้น้อยหน้าใคร
‪ก็ต้องแต่งตัวให้สวยพริ้งสิ
‪มาทำผมที่ร้านฉันสิคะ
‪ฉันจะทำทรง "รีบไปเถอะค่ะ" ให้ค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪แม่หมอคนนั้นก็แม่นอยู่นะ
‪เธอบอกว่าจะได้ไปที่ไกลๆ นี่
‪ได้ไปที่ไกลๆ เพราะได้ดีนี่ดีมากเลยนะคะ
‪สามีเธอทำงานแอบฟังคนอื่น
‪อยู่ในที่มืดๆ มา 30 ปี
‪ตอนนี้จะได้เห็นแสงแดดสักที
‪ค่ะ ทั้งหมดเป็นเพราะสหายรีจองฮยอกค่ะ
‪จริงด้วย
‪ว่าแต่สถานที่ทำงานที่เขาจะไปทำ
‪เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์ศิลปะ 4,25 ใช่ไหม
‪ค่ะ ใช่แล้วค่ะ
‪แล้วพ่ออูพิลทำงานอะไรที่นั่นเหรอ
‪ของเพื่อนบ้านข้างล่างเหรอคะ ‪ไม่มีของแบบนั้นหรอกค่ะ
‪ไม่มีจริงๆ เหรอครับ
‪ว่ากันว่าซื้อจากที่นี่นะ
‪เป็นไปไม่ได้ค่ะ
‪แชมพู ครีมนวดผม ครีมอาบน้ำ
‪ถ้าไม่มีของพวกนั้น ผมอาบน้ำลำบากเลยนะ
‪เดี๋ยวนะ หน้าตาดูเหมือนสบู่ก้อนก็ยังไม่ใช้เลย
‪ยังไงก็เถอะ ฉันไม่มีของแบบนั้นค่ะ
‪เราไม่ใช่หน่วยปราบปรามครับ
‪ไม่ใช่เหรอคะ
‪ถึงจะหน้าตาแบบนี้
‪แต่เขาเป็นสหายผู้กองของเรานะครับ
‪เฮ้ย
‪ช่วงนี้ขวดนี้ขายดีมากเลยค่ะ
‪เป็นแชมพูที่เพิ่งออกมาใหม่
‪เซรีส์ชอยส์
‪"เซ..."
‪แชมพูนี้ขายดีขนาดนั้นเลยเหรอครับ
‪แน่นอนสิคะ
‪อันดับหนี่งเลยค่ะ
‪ยัยแม่หญิงกวาดเงินได้เยอะเลยสินะ
‪นั่นสิครับ
‪คิดถึงนะครับ
‪พี่สาวของเรา
‪พี่สาวอะไรกัน
‪สหายผู้กองของเราจะออกเดินทางหรือยังนะ
‪อ๋อ ตอนที่โทรคุยคราวก่อน
‪เขาว่าจะออกเดินทางสุดสัปดาห์นี้
‪น่าจะไปแล้วนะครับ
‪สหายเซรีก็คงไปเหมือนกัน
‪อย่างที่เห็นตอนนี้ เสียงตอบรับของตลาด...
‪ร้อนแรงมากครับ
‪ดีเลยค่ะ
‪ทุกคนทำงานหนักกันมากนะคะ
‪เลิกงานได้ค่ะ
‪จริงสิ ทุกคนคงรู้ว่าตั้งแต่พรุ่งนี้ ‪ฉันลาพักร้อนสองอาทิตย์
‪ถ้ามีเรื่องด่วนอะไร
‪ตัดสินใจดำเนินการกันตามอิสระเลยนะคะ
‪เพราะฉันจะปิดโทรศัพท์
‪อย่าติดต่อมาเด็ดขาดนะคะ
‪ท่านประธานจะไปสวิสอีกแล้วเหรอครับ
‪คุณฝังน้ำผึ้งไว้ที่นั่นเหรอครับ
‪คุณไม่ใช่ไฮดี้สักหน่อย ทำไมถึงชอบไปที่นั่น...
‪เดินทางดีๆ ครับ
‪- ใช่ไหม ‪- ไปนานจังเลยนะ
‪คนต่างชาติแน่เลย
‪รักทางไกลใช่ไหม
‪เราอาจจะต้องลงข่าวภาษาอังกฤษก็ได้
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪- ขอโทษที่ผมมาช้านะครับ ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪เดินทางมาเป็นยังไงบ้างครับ
‪ดีค่ะ
‪ขอบคุณที่มาดูการแสดง ‪และสนับสนุนทุกปีนะครับ
‪ยินดีค่ะ
‪ได้ยินว่าปีนี้ก็มีนักเรียนเก่งๆ เยอะเลยนี่คะ
‪ทั้งหมดเป็นเพราะคุณ
‪และบริษัทของคุณที่มอบ
‪ทุนการศึกษาให้อย่างสม่ำเสมอน่ะครับ
‪นักดนตรีที่มีความสามารถหลายคน ‪มาเข้าร่วมงานเราด้วยครับ
‪ปีนี้มีนักดนตรีจากเกาหลีเหนือด้วย
‪ค่ะ เยี่ยมเลยนะคะ
‪รอบนี้คุณก็จะอยู่ที่นี่สองอาทิตย์ใช่ไหมครับ
‪ค่ะ ก็...
‪สำหรับฉัน
‪นี่เป็นสองอาทิตย์ ‪ที่มีความสุขที่สุดของปีเลยค่ะ
‪ดีเลยนะครับ
‪เพิ่งเริ่มเมื่อกี้ค่ะ
‪ผมรู้