NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nastaw piekarnik na 150 stopni i włóż to na 35 minut.
Dzięki, Karen, ale naprawdę nie musisz…
To moja wersja meksykańskiej lazanii.
Świetnie.
Nie chcemy, abyś myślała, że jesteś sama.
Jeff i ja jesteśmy tu, gdybyś chciała porozmawiać.
Dziękuję.
Nie wyobrażam sobie, przez co przechodzisz.
To tak, jakby Jeffa przejechał samochód i nagle zginął tragiczną śmiercią.
Dokładnie tak.
No tak.
Oddaj brytfannę, kiedy chcesz. Nie ma…
RATOWNIK
PRZYJACIELE NIEBA
SPOTKANIE DLA OSÓB W ŻAŁOBIE
O kurwa.
Boże.
Nie pij tej kawy. Jest okropna.
Ja ją zrobiłam.
Przepraszam.
Nie. Żartuję.
Żartuję.
Jestem Judy.
- Cześć. Jen. - Cześć.
Cześć.
Często w tym uczestniczysz?
Nie, to mój pierwszy raz.
Mój też.
Przepraszam. To może zabrzmieć dziwnie, ale…
Handlujesz domami?
Chyba widziałam twoją twarz na ławce na przystanku.
Ty i ładny gej.
- Tak. - Co?
Tak, to ja.
I Christopher, który nie sądzi, że wygląda jak gej na tym zdjęciu.
Nie miałam nic złego na myśli. Geje są piękni.
Którą ławkę widziałaś?
Tą, na której ty robisz…
O nie.
Nie? A on jest…
Nie. Chodziło mi o to, gdzie mieszkasz.
O Boże.
Przepraszam. Newport Beach.
- Serio? Mieszkasz w Newport? - Tak.
Też nie sądzę, że tam pasuję.
- Nic złego w niepasowaniu tam. - No tak.
Ale gdybyś potrzebowała agenta nieruchomości…
Super. Dziękuję. Kto wie?
Przepraszam.
O ile to nie dziwne…
Czy mogę cię przytulić?
Nie.
Okej.
Widzę, że mamy dziś nowe twarze.
Jestem Judy.
- Cześć, Judy. - Hej, Judy.
- Nieważne. - W porządku.
Witajcie u Przyjaciół Nieba. Jestem pastor Wayne.
Lubię otwierać nasz krąg żałoby, opowiadając o stracie,
która przywiodła mnie tutaj.
Moja ciocia spadła ze schodów, rozbiła głowę i wykrwawiła się
na oczach pięcioletniego syna.
To ja poprosiłem, by przyniosła mi oranżadę z piwnicy.
I teraz z tym żyję.
To tyle o mnie.
O Boże.
Doceniam to.
Podzielisz się dzisiaj z nami swoją stratą?
Straciłam narzeczonego osiem tygodni temu.
To było nagłe.
Jedliśmy kolację, a za chwilę już go nie było.
Tak mi przykro.
Dziękuję.
- Zawał? - Tak.
Miał 44 lata.
Okropne. Przykro mi.
Dziękuję.
Dziękujemy.
W zeszłym tygodniu mówiliśmy o słowie na „p”.
Przebaczenie.
Przebaczanie jest trudne. Może trwać długo, nawet całe życie.
Ale bez względu na okoliczności, każdy zasługuje na przebaczenie.
Tak pastor myśli?
Jezus tak myślał.
Amen.
Przepraszam.
Jak przebaczyć komuś, kto przejeżdża twojego męża
i ucieka, zostawiając go, by się wykrwawił na poboczu?
Jak to wybaczyć?
To tyle.
Nie chcę w to wchodzić. Niech ktoś inny opowie.
We własnym tempie.
Wszystkie uczucia są ważne: smutek, złość, wycofanie…
Nie jestem wycofana.
Jestem zmęczona.
Ja też.
Opowiesz nam o tym?
Tak. Nie mogę spać.
Zawsze źle sypiałam, ale…
odkąd Ted zmarł, nie sypiam wcale.
Nie naturalnie, bo…
Nie będę brać tabletek.
Nie chcę środków nasennych.
Mam dwóch chłopców, którzy mnie potrzebują,
więc nie będę jedną z tych…
zombie matek na xanaksie i hypnogenie.
Hej.
Nie śpię całymi nocami.
Zadzwoń. Możemy nie spać razem.
Podobno to meksykańska lazania.
- Czemu są w niej rodzynki? - Nie mam pojęcia.
Mnie smakuje.
Mam dość jedzenia od ludzi.
Ja też.
Tęsknię za gotowaniem taty.
Ja też.
To niesprawiedliwe.
Dlaczego nasz tata umarł?
Dlaczego nie umarł tata Tylera, Rick? Jest dupkiem.
Ja lubię Ricka.
Musisz poczekać, aż zasnę. Zupełnie zasnę.
Wiem, słonko.
- Mamusiu? - Tak?
- Nie chcę jutro iść do szkoły. - Coś takiego.
Chcę iść z tobą do pracy.
Wiem, kochanie, ale już nie możemy tego robić.
Minęły trzy miesiące i powinniśmy wrócić do normalności.
- Ale chcę być z tobą. - Wiem.
Wiem, kochany.
Wiesz, że tacie przytrafił się wypadek.
- O ile wiemy. - Charlie, przestań.
Twojemu tacie przytrafił się niecodzienny wypadek.
Mnie nic takiego się nie stanie.
Obiecuję ci.
Nie o to chodzi.
Nie o to, że coś ci się stanie.
Nie?
Więc o co się martwisz?
Nie chcę, żebyś była sama.
NAJLEPSZA PORA NA SPRZEDAŻ DOMU!
Halo?
Judy?
Tak.
To ja, Jen z grupy żałobnej.
Cześć.
Przepraszam. Nawet nie wiem, dlaczego dzwonię.
Nie, no co ty? Przecież mówiłam, że możesz.
- Nie za późno? - Nie.
- Jesteś w łóżku? - Tak.
- Co masz na sobie? - Co?
Co masz na sobie?
Dresy męża
i koszulkę, którą dostał za przebiegnięcie 5 km na rzecz łuszczycy.
Wolniej.
Jesteś dziwna, Judy.
Dziękuję.
Twój mąż lubił bieganie czy nienawidził łuszczycy?
Przepraszam. Nie musisz o nim mówić, jeżeli nie chcesz.
Nie, lubił biegać.
Zaczął późno. Miał 40 lat.
- Dlaczego zaczął? - Robił się pulchny.
No tak.
Faceci w średnim wieku robią się pulchni.
Wiem. Miał piwny brzuszek.
I piwny kark.
Piwny kark?
Dlatego zaczął biegać.
Byłam z niego dumna.
Był w najlepszej formie życia, kiedy…
potrącił go samochód.
Przykro mi.
No.
Jesz coś?
Czekoladowe ciasteczko Entenmann’s. Znasz je?
Owszem, znam.
Zawsze był świetnym muzykiem. Nawet wtedy.
Jedyny facet, który słuchał Ani DiFranco.
Kocham Ani.
Nie rozmawiałam o nim, od kiedy zmarł.
- Możemy przestać. Nie chcę być wścibska. - Nie.
To miłe.
Dostałaś?
- To on? - Nie, mój inny mąż.
Masz innego? No to spoko.
Tak, ale jak temu coś się stanie…
Przepraszam.
Słyszałam to.
W takim razie powinnyśmy iść spać.
Chcę zdjęcie Steve’a.
Musiałabym poszukać.
- Znalazłam. - Jezu, okej.
Zaczekaj.
O mój Boże.
- To twój dom? - Tak.
W Harbor Ridge?
- Tak. - Piękny dom.
Był bardzo przystojny.
Dzięki.
Przypominał mi trochę Johna F. Kennedy’ego juniora.
Boże!
Kennedy był seksowny.
- Bardzo. - A potem smutny.
Bardzo smutny.
- Jesteś zmęczona. - Tak.
Jestem. Ty nie?
Nie, ale dam ci spać.
Nie, nie.
Czy…
Poczekasz, aż zasnę?
Okej.
Aż zupełnie zasnę?
Pewnie, oczywiście.
Dziękuję.
Świetnie.
- Mam coś mówić? - Nie, bo wtedy nie zasnę.
No tak, oczywiście.
Okej?
Miłego dnia.
DOM OPIEKI „PLAŻOWY RAJ”
Gdybym wiedziała, że to koniec, od razu zaczęłabym palić.
O Boże, wiem.
- Prawda? - Od razu.
To najlepsza rzecz, która powoli zabija.
Najwspanialsza.
- Grają Facts of Life. - Co? Na którym kanale?
391.
Uwielbiałam ten serial.
Kochałam go.
Jak mogłam nie wiedzieć, że grają to co wieczór?
I co ważniejsze, czemu te dziewczyny mają po 15 lat, a Tootie jakieś dziewięć?
Nie wiem.
Nikt ci nie mówił, że jesteś trochę jak Blair?
Co? Wal się.
- Serio. Wal się. - Dlaczego?
Jestem jak Jo.
Jak to, Jo?
Siedzę w twoim ogrodowym salonie, oglądając telewizję obok jacuzzi.
- Węszę Blair. - Jestem pieprzoną Jo.
- Okej. - Bo co?
- A ty kim jesteś? - Tootie.
To skomplikowane.
- Czemu jesteś Jo? - Bo jestem twardzielką.
Jestem z Brooklynu.
Jesteś z Brooklynu?
Dlaczego o tym nie wiem? Nie masz akcentu z Brooklynu.
Kiedyś miałam akcent.
- Jak brzmiałaś? - Jak osoba z Brooklynu.
Czyli jak?
Właśnie tak.
- Fantastycznie. - Nienawidzę cię.
- Jesteś Jo. - Właśnie.
- Cała Jo. - Wiem, jestem niezłym gagatkiem.
Według mojego wspólnika, Christophera, mój gniew to „problem”.
Osobiście uważam, że twój gniew jest zrozumiały.
Bo jeszcze ci się nie oberwało.
Są wprawdzie zdrowsze sposoby na radzenie sobie z nim.
- Na przykład medytacja. - Medytuję.
Na swój sposób.
Często to robisz?
Tylko, gdy zauważę wgięcie wielkości człowieka na przednim zderzaku.
Okej.
Prawie nigdy nie łapią uciekających z miejsca wypadku…
Ale ty myślisz, że może znajdziesz tę osobę w ten sposób?
Nie.
Ale poprawia ci to samopoczucie?
Nie za bardzo.
Mam pomysł.
Co ty robisz?
- Przecież to legalne. Wyluzuj. - No tak.
Nie, dzięki.
Nie lubię prochów.
To nie prochy, to tylko roślina.
Pomoże ci spać.
Widzę, że paliłaś trawkę.
Kiedyś z Tedem, ale to było lata temu.
Miło mi cię znów wprowadzić.
No tak.
Od razu jest milej.
Tak.
Mogę powiedzieć coś dziwnego?
Proszę.
Dziękuję.
Za co?
Nie wiem. Za to, że jesteś w moim życiu.
Jak jakaś wróżka od trawki.
Ale również za to,
że nie mówisz i nie robisz tych samych głupot, co wszyscy.
Głupot, które powodują, że czuję się jeszcze bardziej samotna.
I że nie razi cię mój styl żałoby.
Dziękuję…
za to samo.
Musi ci być ciężko samej w tym wielkim domu bez Steve’a.
To prawda.
Bardzo ciężko.
Tęsknię za nim.
Wiem.
Wiem, że wiesz.
- Zgasł. - Już nie pal.
- Nie sądzę, bo… - Tak.
Nie czuję języka.
Jesteś ujarana.
Po co mi ją dałaś?
Nie byłabyś aż tak…
Poszukajmy…
- O Boże. - Nie, nie mamy.
O mój Boże.
Dobry wieczór.
Przyjść?
Nie, bo jadę do ciebie.
Co?
A co? Ciągle do mnie przychodzisz.
Nie wiesz, gdzie mieszkam.
Wiem.
Właśnie podjeżdżam.
Mogę w czymś pomóc?
Steve?
Tak.
Pan żyje.
Tak.
Jest 23.30. Co się dzieje? Znamy się?
Nie, ja…
dużo słyszałam…
o panu.
Jest Judy?
Judy już tu nie mieszka.
- Nie? - Zerwaliśmy dwa miesiące temu.
To jest…
Jen, wyjaśnię ci. Proszę, oddzwoń.
Tak mi przykro. Pozwól mi wyjaśnić.
Skąd zna pani Judy?
Miałam ją za przyjaciółkę.
Niech tu więcej nie przychodzi, gdy jestem w pracy. Wymienię zamki.
Przepraszam za najście.
Nie szkodzi. Lecę, bo robię kąpiel.
Okej.
Wie pan…
Lepiej niech nie wie, gdzie pan mieszka.
To dobry moment na sprzedaż.
Jeszcze raz przepraszam.
Co jest, kurwa?
- Jen, proszę. - Co?
- Mogę wyjaśnić. - Proszę.
Co się dzieje?
- Powiedz im. - Nie.
Dramat jak w sitcomie.
- To skomplikowane. - Wcale nie.
Jej narzeczony nie umarł.
Chyba że to jego duch otworzył mi wczoraj drzwi.
To byłoby, kurwa, skomplikowane.
Ale nie jest, bo on żyje.
Co z tobą, kurwa? Jara cię udawanie,
- że przechodzisz przez to samo? - Nie.
Nie?
Pogrywasz sobie ze mną i z nimi,
zmyślając tę całą cholerną historię?
Nie należysz tu, bo on nie umarł, Judy.
Zerwał z tobą!
Pewnie dlatego, że jesteś wariatką.
- Uspokój się. - Daj jej mowić.
Nie chcę jej słyszeć, Kyle.
Poważna sprawa. Judy, powiedz coś, kochana.
Nie wiem co.
O Boże, mocne. Prawda?
Przepraszam, Jen.
Nawet nie wiesz…
Ja…
Przepraszam was wszystkich.
Nie chciałam was okłamać ani zranić.
Nigdy nie chciałam nikogo zranić. Przysięgam.
Ja…
To prawda.
Steve żyje.
- Nie zmarł. Żyje. - Tak.
Nie zmarł dwa miesiące temu, ale straciłam go, bo zerwał ze mną.
- To nie jest to samo. - Wiem.
Wiem.
Zerwał ze mną, ponieważ…
Zerwał ze mną, ponieważ bardzo chcieliśmy mieć dzieci.
Próbowaliśmy latami i…
ja nie mogłam.
Wszystkie ciąże poroniłam.
Tak mi przykro.
Dziękuję.
Chodźmy do pani pokoju.
To był piąty raz.
Naprawdę myślałam, że będę miała dziecko i rodzinę.
Dowiedziałam się, że coś jest we mnie zepsute.
Myślę, że to wszystko
pomieszało mi w głowie.
Przysięgam, że nie jestem złą osobą.
Naprawdę.
Nieważne.
Nie powinnam była tu przychodzić.
Jen, przepraszam, że cię zraniłam.
Naprawdę nie chciałam.
Bardzo cenię sobie naszą przyjaźń.
Naprawdę.
Cholera. Przepraszam. Tak mi przykro.
Jezus Maria.
Jakie to smutne.
Jeśli w to wierzyć.
Co z tobą?
Ze mną?
- A co z nią? - Racja.
Znajdź inną grupę, Judy.
Dzięki, Linda.
Judy cierpi. Wiem, że ty też,
ale to nie znaczy, że możesz tak kogoś atakować.
Spędzacie ze sobą dużo czasu.
Jak mogłaś o tym nie wiedzieć?
Nie wiem.
Tak czy siak, Judy ma prawo zasiadać w tym kręgu.
Właśnie. Jej życie jest nawet smutniejsze od naszych.
O Boże. Ona nas okłamała.
Jen, każdy ból przejawia się inaczej.
Judy skłamała. Ty wpadłaś w tę przerażającą wściekłość.
Wszyscy staramy się sobie radzić, ale ty musisz coś zrobić ze swoim gniewem.
Nie pozwól, by przynosił ci więcej cierpienia.
Pieprzona Tootie.
- Jest tam. - Dziękuję.
Cześć.
- Mogłaś mi powiedzieć. - Wiem.
Powinnam była ci powiedzieć. Nie wiem, dlaczego tego nie zrobiłam.
Bo masz problemy.
Nawet nie wiesz…
Ja też je mam.
- Ty masz do nich prawo. - Ty też, Judy.
To znaczy…
To dziwne, że kłamałaś na temat Steve’a. Nieźle porąbane, ale…
może łatwiej było o tym kłamać
niż powiedzieć prawdę o reszcie.
Może.
Wybacz, że powiedziałam, że nie należysz do grupy.
Ty też dużo straciłaś.
To były tylko poronienia. Nie, że naprawdę…
Myślę, że to było naprawdę.
Nie przyznałabym się konserwatyście,
ale słyszałaś bicie serca
i zakochałaś się w nim.
Tak.
Chodź, mam chusteczki i whiskey w moim pokoju.
- Mieszkasz tu? - Tak.
Tutaj?
- Dziękuję. - Proszę.
To stąd rozmawiałaś ze mną przez telefon?
Tak.
Pozwalają mi tu na razie mieszkać.
- Pokoje ciągle się zwalniają. - No tak.
- Dziwny zapach. - Wiem.
Można się przyzwyczaić.
Myślałam, że więcej się nie odezwiesz.
- Byłaś wściekła. - Mówiłam, że ci się nie spodoba.
Racja.
- To było trochę przerażające. - Przepraszam.
Słuchaj…
mój domek gościnny jest pusty.
Kiedyś było tam studio muzyczne Teda,
ale już go nie używa.
Ty byś mogła.
Mogła co?
Wprowadzić się.
Jesteś wspaniałomyślna, ale nie musisz się nade mną litować,
bo jestem 41-letnią bezpłodną kobietą,
- która mieszka w domu starców. - Muszę.
Poważnie, chodź.
Będzie nam miło.
Dziękuję.
- Mogę się przytulić? - Nie.
Chodź.
Wystarczy.
Umiesz się przytulać.
NA SPRZEDAŻ
Dobrze.
I już.
A nie mówiłam?
Napisy: Gregor Hryniszak