NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Pyszne.
Nie zgadłabyś, że bezmięsne.
- Nieprawda. - Char.
- To nie jest mięso? - Nie. Nie mogę.
Wiesz co?
Jesteś niemiły. Mamy gościa.
Jest gościem czy tu mieszka?
Właśnie. Długo u nas będzie?
Nie wiem. To dopiero pierwsza noc, więc…
Nie rozmawiałyśmy o tym.
- Nie przedyskutowałyśmy… - Nie wiem, bo…
- …na jak długo dokładnie… - Niezręcznie.
Nie bądźmy niezręczne.
- Zależy, ile ty… - Tyle, ile potrzebujesz.
- Ile chcesz. - Ile chcesz.
- Zgoda. - Okej?
Nawet jej nie znasz.
Spotkałaś ją w jakiejś grupie kilka tygodni temu.
A teraz ma mieszkać w studiu taty? Wiesz, jakie to porąbane?
Ona siedzi obok, więc jesteś niemiły.
Po drugie, wyrażaj się. Masz 14 lat.
Po trzecie, nigdy bym was nie naraziła na niebezpieczeństwo.
Jasne? Będzie dobrze.
Doskonale znam się na ludziach.
Oprócz tej niani, która ukradła ci pieniądze z torebki.
Stephanie.
Tak, Stephanie.
Judy nie jest złodziejką uzależnioną od opioidów.
- O ile wiem. - Nie jestem.
Mam nadzieję, że Stephanie otrzymała pomoc.
Nie żyje.
Charlie, rozumiem, że moja obecność jest dziwna.
Mogłabyś być kimkolwiek.
Mogłabym.
Może być wariatką.
Ja też.
Przepraszam za Charliego.
Od śmierci ojca zachowuje się jak dupek.
Jest fajny.
Jeżeli myślisz, że jest fajny, to jesteś świętą.
- Jest fajny. - Nie jestem świętą.
- Ty jesteś aniołem. - Przestań.
- Przekonasz się, że jestem diabłem. - Ja nim jestem.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też.
Tam znajdziesz pościel i ręczniki.
Przepraszam, nie pościeliłam łóżka.
Nie jestem w stanie wejść do domku gościnnego…
Daj spokój. Jesteś kochana.
Nie wiem, jak ci dziękować. Jesteś dobrą przyjaciółką.
Cóż…
Nie aż tak dobrą.
Co?
Nie jestem z tego dumna.
Ale…
Dałam Steve’owi wizytówkę, kiedy się dowiedziałam, że jednak żyje.
I…
zadzwonił do mnie i sprzedaję jego dom.
- Okej. - Przepraszam.
W tamtej chwili myślałam, że jesteś kłamliwą psychopatką.
Tak, oczywiście.
Krwawisz.
- Co? - Krew ci leci.
O Boże.
- Nic ci nie jest? - To tylko zadrapanie.
Szklanka pękła. Przepraszam.
Mam nadzieję, że nie będzie dziwnie, bo pracuję ze Stevem.
Jest trochę dziwnie.
Nie aż tak, jak kiedy kłamałaś, że umarł.
No tak. Nie aż tak.
- To było bardzo dziwne. - Tak.
- Czy mogę przynieść ci plaster? - Nie…
Bo to nie tylko zadrapanie.
Łatwo krwawię.
Każdy krwawi, ale to wygląda naprawdę źle.
No nie wiem. Może miałam nadzieję,
że jakoś się ze Stevem dogadamy.
- Nadal darzysz go uczuciem? - Nie, nie powinnam.
Wiesz co? Tak chyba będzie lepiej.
To cię zmusi, by iść naprzód.
Tak, ale to był nasz dom.
Mieliśmy mieć tam rodzinę, a on nawet mnie nie zapytał?
Możesz tutaj mieszkać, jak długo chcesz.
Przestań.
No tak. Idę…
po apteczkę, bo to jakiś horror.
Dziękuję.
O mój Boże.
OSTATNIE POŁĄCZENIA
Hej! Zwolnij!
2QCE265.
WOOD, WOOD I WOOD PROFESJONALNA KORPORACJA
Cześć, Gina. Jest Steve?
Judy… Dawno cię tu nie było. Steve’a akurat nie ma.
- Sprawdzę. - Mam cię nie…
- Judy! Hej, laska. W czym… - Hej, laska.
Przepraszam, laska, ale nie możesz tu być.
Laska, wiem.
To cześć, laska.
Cześć.
NIERUCHOMOŚCI „PÓŁNOCNA LAGUNA”
2QCE265.
Pędził blisko ulicy, gdzie potrącono Teda, więc może ma to związek.
Gruba przesada?
Może gdybyście go znaleźli, nie musiałabym, kurwa, przesadzać?
- Na kogo krzyczymy? - Na policję.
Cudownie. Przyszedł Steve.
- Hejo. - Oto on!
Christopher mnie oprowadził.
Ładne biuro. Wystrój plażowy, ale nie tandetny.
Niełatwo to osiągnąć.
Dziękuję. Usiądź.
Nie mogę się doczekać oprowadzenia po twoim domu.
Ostatnio obok niego przejeżdżałem.
Miałem gęsią skórkę. Oto umowa o wyłączności.
Dzięki.
Fajna chata, ale…
za duża dla mnie.
- No tak. - Tak.
Co u Judy? Znalazłaś ją tamtej nocy?
Owszem.
Tak. To było śmieszne nieporozumienie, ale wyszło na dobre.
Jak to?
Poznałam ciebie i teraz współpracujemy.
To zabrzmiało jak coś, co Judy by powiedziała.
Judy mieszka teraz z Jen.
Czyżby?
W domku gościnnym.
Miło mieć drugą dorosłą osobę po śmierci męża.
Nie miała gdzie się zatrzymać, więc dobrze się złożyło.
Wspaniale! Miło z twojej strony. Judy… wiele przeszła.
Wiem.
Jest dla mnie ostoją.
Naprawdę?
Tak. A co?
Nie chcę jej obgadywać,
ale powiedzmy, że gdziekolwiek Judy się zjawia,
podąża za nią chaos.
Okej.
Naprawdę życzę wam jak najlepiej, ale ona jest…
trochę szurnięta.
To chyba świeża informacja.
Co? Kurwa mać.
Jesteś wolny.
O Boże.
O mój Boże.
Skurwysyn!
Rzuciłaś kamieniem, wariatko?
Przejedziesz kogoś. Zwolnij, kurwa.
Zmuś mnie.
Pierdol się!
Ten sam dupek. Przekraczał prędkość i skurwiel na mnie napluł.
Tak, dokładnie taką wiadomość proszę przekazać detektywowi.
Dziękuję.
Hej.
Cześć.
Śniadanie prawie gotowe.
Sypiasz na zewnątrz?
Tak.
Okej.
Znaczy, że z domkiem jest…
coś nie tak…? Dlaczego?
Domek jest świetny.
Tyle że…
To trudne.
Okej.
Jest przesiąknięty Tedem. Jest tam bardzo dużo jego rzeczy.
I to duchowo przytłaczające.
Ale to nic.
Nie nic, bo najwyraźniej cię to denerwuje.
Przepraszam.
- Nie, to ja przepraszam. - Nie, ja przepraszam.
Szczerze mówiąc, jest tam dużo cennych rzeczy.
Może dzieci je chcą.
Mogłabyś nawet coś sprzedać i zarobić.
Nawet nie mogę tam wejść, nie mówiąc o sprzedaży jego rzeczy.
- Boże, racja. Przepraszam. - Nie.
Nie pozbywaj się niczego.
Ja nie potrafię niczego wyrzucić. Jestem zbieraczką.
Rozumiem cię.
Nawet wynajęłam na nie schowek.
Chwileczkę.
Zapomnij, że to powiedziałam.
Cholera.
- Hej. - Proszę pani.
Znaleźliście go? Numer rejestracji, który zgłosiłam?
Tego agresywnego gnojka?
- My nie… - Nie wiem.
Szukamy Judy Hale.
Dlaczego szukacie Judy?
Jestem Judy.
Informujemy panią o tymczasowym zakazie zbliżania się
do Stevena Wooda na odległość mniejszą niż 30 metrów.
Jeżeli otrzymamy informację, że złamała pani ten zakaz, zostanie pani aresztowana.
Rozumie pani?
Rozumiem.
Miłego dnia.
Wiem, jak to wygląda.
Prześladujesz go?
Nie. Nie aż tak.
Tylko trochę go prześladujesz?
Nie odbierał telefonu, więc poszłam do jego biura.
- Poszłaś do biura? - I do jego domu.
I na pole golfowe.
To bardziej świadczy o nim niż o mnie.
Moje dzieci wiele przeszły.
Nie chcę tutaj policji.
Chciałam pogadać z nim o sprzedaży domu.
A on wolał załatwić zakaz zbliżania się niż usłyszeć, jak mnie to rani.
To boli.
Nie wiedziałaś, że jest stalkerką.
Właściwie wiedziałam…
Ja pierdolę.
- Mówiłem, że Steve to dupek. - Wiem.
Po co chcesz rozmawiać z tym durniem?
- Jest wiele niedopowiedzeń. - Niech sobie idzie.
- Krzyżyk na drogę. - Wiem. Nie potrafię tak.
Może jestem wariatką.
Jesteś wariatką, ale kto nie jest?
Wiesz, co powinnaś zrobić?
Załóż sobie jeden z tych profili internetowych.
Albo pomóż mi, bo sobie nie radzę.
Dobrze.
Zobaczmy.
Nie potrzebujesz serwisu randkowego.
Połowa kobiet ma na ciebie oko.
Pokaż, co masz.
No tak. Żyjesz.
Tutaj rzadko się to słyszy.
Wiesz co? Kliknąłbym cię.
Nie jestem dość dobra.
Może 40 lat temu, ale teraz jestem mniej wybredny.
Mówię poważnie.
Zrobiłam bardzo złe rzeczy, Abe.
A któż nie?
Wszyscy popełniamy błędy.
Ale ja cię znam.
Jesteś dobra.
Wariatka czy nie.
Kocham cię.
Witam w moich skromnych progach.
A nie mówiłam?
Spisałaś się.
Steve, mogę być szczery?
- Nie, okłam mnie. - Zabawne.
Dom jest oszałamiający.
- Dzięki, stary. - Jest doskonały.
Szybko się sprzeda.
Co za wnętrza! Na pewno nie jesteś gejem?
O ile wiem.
Nie. Wody? Zimna czy w temperaturze pokojowej?
Ja nie. Czy mogę się dalej oprowadzać?
Pewnie, nie krępuj się.
- Proszę. - Dziękuję.
- Temperatura pokojowa. - Zgadłeś.
- Super. - Jest oszałamiający.
Dziękuję.
Nie zgadłabym, że Judy kiedyś tu mieszkała.
Zawsze miałem jasną wizję przestrzeni.
A ona mi na to pozwoliła.
Nie chcę się wtrącać, ale…
zakaz zbliżania się? Powinnam się niepokoić?
Wybacz, jeżeli stworzyłem dramat,
ale czułem, że potrzebny był jasny przekaz.
Inaczej nie dałaby mi spokoju.
Chciałem ruszyć do przodu.
Rozumiem.
Mogę iść na górę?
Mi casa to twój casa. Proszę.
- Też pójdziemy? - Oczywiście.
A tutaj co?
Właściwie to… Może jednak nie…
To trzeba zmienić.
Wybaczcie.
Nie szkodzi.
Zapominam o tym pokoju.
Trzymam drzwi zamknięte.
- Jest mi trudno… - Rozumiem.
Judy powiedziała mi o poronieniach.
Tak?
Tak.
Okropność.
Nie wiem, ile razy urządzaliśmy ten pokój.
Wyobrażam sobie.
Czekaliśmy, bo ostatnim razem myśleliśmy, że już się uda.
Była w piątym miesiącu.
Mogliśmy poczekać dłużej.
Noworodki nie potrzebują własnego pokoju…
Nie znam was dobrze, ale…
gdybym ja przeszła przez to, co wy, też bym trochę zwariowała.
Tak.
Pokażę ci sypialnię. Jest niesamowita.
Okej.
Cześć, Charlie. Co słychać?
Co robisz?
Super.
Brutalna gra.
Niepokojąca, co?
Nie rozmawiam z obcymi.
Ja też nie.
Ani z prześladowczyniami.
Mądrze.
Tyle że ja nie jestem prześladowczynią.
Nie za dobrą.
Wiem. Złapali cię.
Tym razem.
To wszystko jest nieporozumieniem.
I ja mam w to uwierzyć?
Grasz w grę, w której kobiety mają cycki jak arbuzy,
ale mogą biec 130 km na godzinę, więc nie wiem, w co wierzysz.
Wierzę, że mnie irytujesz.
Chciałam tylko powiedzieć,
że jestem wdzięczna, że pozwalacie mi mieszkać w studiu taty.
Nie ja zdecydowałem. Mój głos się nie liczy.
Dla mnie się liczy.
Nieważne.
Ale to dziwne, że tam jesteś.
Dla mnie też.
Masz jakieś zioło?
A ty?
Nie.
To dobrze.
Nie odpowiedziałaś mi.
Nie rozmawiam z obcymi.
Ale zamawiam pizzę, o ile cię to interesuje.
Tylko jeżeli będzie z mięsem.
Będzie.
I co?
Dobra.
Mięsista? Zabili całe stado zwierząt, abyście mogli mieć tyle mięsa.
Smakuje całkiem nieźle.
Chcesz trochę mojego mięsa? Możesz zjeść całe mięso.
Podoba mi się to.
KOCHAM TATĘ HENRY
DROGI TATO, KOCHAM CIĘ
Nic dziwnego, że nie mogłaś spać. Tyle tu wszystkiego.
Posprzątajmy.
- Naprawdę? - Tak.
Proszę.
- Ty pierwsza. - Nie, idź.
Nie mam zamiaru się o to kłócić.
Mogę wziąć gitarę taty?
Dobrze, mały. Proszę.
Dziękuję, mamo.
Ja chcę pistolet.
- Jaki pistolet? - Taty.
Jest w sejfie, a ja nie znam szyfru.
Ale nawet gdybym znała, pozbyłabym się pistoletu.
Po co ci pistolet taty?
Dla ochrony. Jestem teraz panem domu.
No co ty. Nie wiem, skąd wziąłeś te patriarchalne bzdury,
ale nie jesteś głową rodziny, tylko dzieckiem.
Ja jestem głową rodziny i ja będę się zajmować ochroną.
Możesz wziąć perkusję.
Super.
- Wykiwał mnie? - Jestem pewna, że tak.
Zaraz. Tutaj jest pistolet?
Przepraszam.
Cholera, ale to ciężkie.
Bardzo.
Czemu nie zatrudniłyśmy do tego facetów?
Bo jesteśmy silnymi kobietami.
Mówiłam ci, że to będzie katartyczne.
Nie jest.
Teraz wiemy.
Zatrudnianie mężczyzn również pozwala na poczucie siły.
Dobrze. Zapamiętam.
Doceniam, że robisz mi miejsce.
Doceniam, że poleciłaś mi ten magazyn.
Widziałam pokoik dziecięcy w domu Steve’a.
Twoim domu.
- Naprawdę? - Tak.
Też nie mógł tam wejść. Nie mógł patrzeć, gdy otworzyłam drzwi.
Mówiłam, że nie radzi sobie z uczuciami.
Nie winię go.
Żałoba robi z ludźmi dziwne rzeczy.
To, przez co przeszliście, było trudne.
Wiem.
Było.
Cholera.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wiesz co?
Dla ciebie.
Pomyślałam, że to zechcesz.
Mój Boże.
Dziękuję.
Rany.
- Ukradłaś go? - Nie.
Steve mi dał.
Ale ukradłabym, gdybym musiała.
Jesteś słodka.
Steve powiedział coś, co mnie zaniepokoiło.
Co takiego?
Że jesteś szurnięta.
No tak.
To był mój przydomek.
Ale to nie jest w porządku.
Mężczyźni zbyt często nazywają kobiety szurniętymi i wariatkami. By nas podłamać.
Masz rację.
To nie powinno być dozwolone.
To prawda.
Tak jak słowo na „p”.
Słowo na „p”?
Nie każ mi go mówić.
- Przygłup. - Aha.
Skurwysyn.
Co? Co jest?
Zaczekaj.
Co ty robisz?
Co ty, kurwa, wyprawiasz?
Napisy: Gregor Hryniszak