NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mamo!
Mamo, tata przyleciał!
- Co ty mówisz? - Tata znów mnie odwiedził!
Kochanie, nie rozumiem.
Widzę ptaszka.
Pamiętasz, jak tata budził mnie do szkoły,
kiedy jeszcze…
No wiesz.
Teraz ten ptaszek robi to codziennie. Jak tata.
Słonko.
Śniadanie gotowe. Zrobiłam omlet.
Henry myśli, że ten ptaszek jest jego zmarłym ojcem.
Bardzo to przeżywa.
Może to jest on.
Wiem, że kręcą cię czary-mary,
ale chyba nie myślisz, że to jego tata.
Nie wiadomo.
Wierzę, że odwiedzają nas dusze naszych ukochanych.
Okej.
Spójrz.
Co w tym złego? Jest szczęśliwy.
No dobrze.
Zanim zaczniemy pragnę powiedzieć,
że dobrze widzieć Jen and Judy razem. Co za miła niespodzianka.
- Dziękuję! - Niespodzianka!
Ostatnio byłaś na nią wkurzona.
Bałam się o ciebie.
Słuchajcie, mam pomysł.
Pomówmy o śmierci.
Tak, proszę.
Pamiętajcie o naszej zasadzie. Dzielcie się tylko tym, czym chcecie.
Chciałabym się podzielić moją wdzięcznością
za przyjaźń Jen.
I za dużo więcej.
Wspaniale. To dowód na to, że pośród bólu i tragedii
dobro potrafi zaistnieć.
- Ktoś jeszcze? - Ja.
Mój syn zaczął mówić do ptaszka.
Myśli, że to jego zmarły tata.
Podobno to nie jest nienormalne.
Dziękuję ci.
To takie słodkie.
Nigdy nie wiadomo, prawda?
Ja wiem, ale…
to jest słodkie.
Znaczy…
Niech myśli, co musi,
by poczuć się lepiej, ale mi to nie pomaga.
Nie chcę, aby ciągle mi przypominano,
na każdym kroku, w każdej rozmowie…
Jestem już tym bardzo zmęczona.
Sama zaczęłaś.
Wiem, że wydaje się to nieustanne,
ale może jest w tym jakiś sens.
Chodzi o zmierzenie się z żalem.
Mierzę się.
Jutro są jego urodziny.
Tak?
Pięćdziesiątka.
Jen,
powinnaś uczcić jego urodziny.
Nie sądzę.
Nie zaśpiewam „Sto lat” nieboszczykowi.
Niedorzeczność.
Może jakoś upamiętnij Teda.
W pierwsze urodziny po śmierci mojej cioci
moja rodzina spisała wszystko, czego nie zdążyliśmy jej powiedzieć.
Włożyliśmy karteczki w baloniki,
które wypuściliśmy do nieba.
- Nie ma mowy. - Przepięknie.
Proszę się rozejrzeć.
Widzisz tę parę w podobnych swetrach?
Tak, pan i pani Talbot.
Oferta ustna, 50 tysięcy powyżej ceny. Ona uwielbia dom,
on ją zdradzał, więc jego opinia się nie liczy.
Czyżbym widział biznesmenkę Jen?
- Tęskniłem za nią. - Ja też.
- Miło skupić się na czymś innym. - Właśnie.
O Boże.
Królowa przybyła.
Rozejdźcie się i poróbcie zdjęcia.
Angelica, szafy.
- Nie ja. - Porozmawiasz z nią.
- Właśnie powiedziałam: „Nie ja”. - Wcale nie.
Powiedziałam.
Tylko ty umiesz z nią rozmawiać.
Za każdym razem chcę ją dźgnąć nożem w gardło.
- Baw się dobrze. Idzie. - Nienawidzę cię.
Witaj, Lorna.
Czy to Christopher? Jest bledszy niż zwykle.
Niezła nieruchomość jak na was.
Dobra dzielnica.
Podobno poziom szkół się obniża.
Tak? Nie wiedziałam.
Znasz mnie. Oczy i uszy szeroko otwarte. Mam informatorów.
- Właściciel zmotywowany? - Tak.
I wygląda na to, że jest popyt.
Zainteresowanie w Internecie.
Wyceniliście za nisko.
Jeszcze coś?
Pomówmy o jutrzejszych urodzinach Teda.
To musi być trudne dla ciebie. Ja jestem wrakiem.
Właściwie to sobie radzę.
Zawsze umiałaś oddzielać uczucia. Zazdroszczę.
Ładne podłogi. Ja, oczywiście, nie potrafię.
Ted był moim jedynym synem.
Ted był moim jedynym mężem.
Tak, wiem.
Ale ty możesz jeszcze wyjść za mąż.
Ja jestem matką. Nie mogę go zastąpić.
Wiesz co? Idź zobaczyć łazienkę w sypialni.
Jest przepięknie wykończona.
Podwójny zlew?
Jest zajebisty, uwierz.
- Jeszcze jedno. - Co?
Planuję małe spotkanie z okazji urodzin Teda u mnie w domu.
- Nie. - Nic wyszukanego.
- Przyjaciele, współpracownicy, znajomi… - Nie.
- Jak to „nie”? - Bo nie.
Ponieważ…
Planuję coś u siebie.
W domu. Z chłopakami.
Co planujesz?
Uroczystość ku pamięci.
Mamy zamiar…
napisać karteczki i potem…
włożymy je w baloniki i…
wypuścimy do nieba.
Taki mamy plan.
- Przychodzę. Do zobaczenia. - Nie fatyguj się.
Kurwa!
Wspaniale.
Agatho, wyśmienite poczucie perspektywy.
Niezła jestem, co?
- Tak. - Gdzie on jest?
Ty też.
Gdzie on jest?
Robicie sobie jaja?
Brakuje jednego kawałka!
Co? Pomogę ci znaleźć. Uważaj, bo ci podskoczy ciśnienie.
Pracuję nad tymi puzzlami od tygodnia
i teraz, na samym końcu, jestem rozczarowany!
Zrujnuje mi to kilka następnych miesięcy.
Wielki Boże!
- Znalazłam. - Dziękuję, kochana.
No tak.
Cześć, Judy.
Cześć.
Chcę porozmawiać.
Witaj, Abe.
Witaj, Steve.
Ty dupku.
Okej.
Mam się nie zbliżać na sto metrów.
Judy, rozmawiałem z Jen.
Jest fajna, nawiasem mówiąc.
Powiedziała coś, co mnie…
uderzyło.
I pomyślałem, że przesadziłem z tym zakazem zbliżania się.
Przepraszam. Wiedz, że go wycofałem.
Ona jest jego żoną.
Kogo?
Gościa, którego przejechaliśmy.
Przejechaliśmy jelenia.
- Jeleń był żonaty. - Okej.
Zaprzyjaźniłyśmy się. Nie dawałeś mi sobie powiedzieć.
Dlaczego… Co ty, kurwa, wyprawiasz?
- Zrujnowaliśmy jej życie! - O Jezu, nie.
Zaprzyjaźniłyśmy się i teraz jej pomagam.
Chociaż tyle mogę zrobić.
Może wyniknie z tego coś dobrego.
O mój Boże.
Jesteś szurnięta.
- Nie mów tak. - Przepraszam.
Nieważne.
Judy, zamordowałaś jej męża!
Przecież wiesz, że to było nieumyślne. To był wypadek. Też tam byłeś.
Więc postanowiłaś zaprosić ją do naszego życia?
Ona sprzedaje mój dom!
Który darzę uczuciem, ponieważ to nasz dom.
- Nie zaczynaj! - Nie krzycz na mnie.
- Przepraszam. - W porządku.
Przecież mieliśmy plan. Tak?
Mieliśmy zamknąć sprawę i już do tego nie wracać.
Nie. Ty miałeś plan. Ja chciałam się przyznać.
W porządku?
Tak, Abe. Dziękuję.
Daj znać, jeżeli będziesz potrzebować wsparcia.
- Nie mam nic do stracenia. - Dam znać.
- Kochanie… - Nie mów tak do mnie.
- To z przyzwyczajenia. Przepraszam. - Okej.
Nie możemy zmienić przeszłości.
Rozumiem, że jest ci ciężko.
Ale jeżeli powiesz Jen, co się stało,
tylko pogorszysz jej sytuację. Moją też.
Wiem, że nie chcesz spowodować więcej bólu.
Nie masz pojęcia, czego chcę.
Nie muszę wdrażać twojego planu.
- To ty mnie zostawiłeś. - Nie bądź głupia.
Nie jesteś moim narzeczonym.
- Nie jesteś już moim adwokatem. - Posłuchaj…
No proszę! Moja przyjaciółka.
Przepraszam.
W pracy.
Wpędziła mnie w kozi róg. Nie miałam wyboru.
Boże, ile tych cholernych piniat.
Dziwię się, że wybrałaś baloniki.
- Mówiłaś, że to czary-mary. - To prawda.
Cały ten pomysł jest odrażający,
ale nie pozwolę Lornie przejąć kontroli nad sytuacją.
Ona jest okropna.
Jest największym narcyzem na świecie.
- Światowej sławy? - Tak.
Powinnaś ją widzieć na pogrzebie Teda.
Jej najświetniejsze przedstawienie.
Mój syn!
Mój syneczek!
Mój misiaczek!
STARUCH
Przerażała go pięćdziesiątka.
ŻYCIE PO 50-TCE.
Nienawidziłby tego gówna.
JUŻ Z GÓRKI
Chciałabym ci go przywrócić.
Wiem, ale nie możesz.
Chyba że wiesz o czymś, o czym ja nie wiem.
Mogę się tym zająć?
Ja się w to wpakowałam i muszę…
Nie. Proszę. Pozwól mi.
Pozwól mi coś przygotować. To jest mój konik.
Miałam zamiar, póki nie powiedziałaś „konik”.
Przestań. Pozwól mi.
Naprawdę?
Bo nie wiem, czy zauważyłaś, ale ten sklep
przyprawia mnie o cholerną depresję.
Zajmę się tym. Przysięgam.
Lorna dostanie zawału z podziwu.
Obiecujesz?
Proszę, odstaw komputer.
Ej, ty!
Nie bolało.
Wyłącz to, proszę. Babcia zaraz tu będzie.
Nie chcę.
Przepraszam, coś ty powiedział?
Nie chcę brać w tym udziału.
Ja też nie, ale i tak to zrobimy.
Mogę już iść?
Bo jestem w trakcie kampanii i gram z innymi ludźmi.
- Z kim? - Z przyjaciółmi z gry.
Wrath of Hades jest grą wieloosobową i jesteśmy mordowani.
Też mi zabawa.
Tata ją lubił.
Grał ze mną.
Pewnie, że grał.
No.
Tu leży jego laptop,
jeżeli chcesz spróbować.
Ale pewnie się nie połapiesz.
Oboje wiemy, że nie.
- No tak. - Mamo!
Chodź, zobacz ogród. O rany, ale się tacie spodoba!
Judy, naprawdę?
Może być?
Wygląda niesamowicie. W najlepszym sensie.
Dziękuję.
Charlie, są cukierki.
Dobrze, że to robimy.
Wiesz? Chłopcom dobrze to zrobi.
Myślę, że wszystkim dobrze to zrobi.
Zobaczcie, kto węszył przed domem.
Nie węszyłam.
Zauważyłam zdechłe kawałki trawnika. Potrzebujecie ogrodnika.
- Przyślę ci Manuela. - Nie trzeba.
Mamy trzecią ofertę powyżej wyceny za dom Steve’a.
Bo źle go wyceniliście.
Mogłabyś po prostu pogratulować, wiesz?
Gratuluję.
Jennifer, muszę skomplementować dekoracje. Są w dobrym guście.
Cóż.
Dziękuję.
One nie są moją zasługą.
Judy zrobiła dekoracje.
- Umiesz zatrudnić ludzi. To też talent. - Jezu, Lorna. Nie zatrudniłam jej.
Nie jest twoją gosposią?
Nie, Judy jest moją przyjaciółką, która z nami mieszka.
Dlaczego o tym nie wiem?
Judy, możemy już zaczynać
- z tymi balonami, zanim… - Tak.
- Chodźcie. - …dźgnę tę kurwę w cipę.
Polega to na tym, że napiszecie coś,
czego nie mieliście szansy powiedzieć Tedowi czy swojemu tacie,
kiedy jeszcze żył. Coś, co chcielibyście, by wiedział.
Wypuścimy te wiadomości ku jego duszy w niebie.
Kiedy skończycie, zwijacie karteczkę
i wkładacie ją do dziurki w baloniku.
Okej.
Nie wiem, jak zmieścić
uczucia z całego życia na takiej maleńkiej karteczce.
- Mamusiu, nic nie napiszesz? - Oczywiście, kochanie.
Judy, ty też możesz coś napisać.
Co napisać? Przecież nigdy go nie spotkała.
Mój syn!
Mój syneczek!
Mój misiaczek!
Po prostu…
BARDZO MI PRZYKRO. TO MOJA WINA.
O Boże.
Jesteś bardzo ładna.
Dziękuję.
Jesteś ciekawą osobą, czyż nie?
Gdzie ona cię znalazła?
Na spotkaniu grupy żałobnej.
Przyjaciele Nieba.
Ach tak.
Byłaś wtedy bezdomna?
Słucham?
Jennifer powiedziała mi, że mieszkasz tutaj z nimi. Dosyć szybko.
Założyłam, że byłaś w potrzebie.
Jen jest wielkoduszną osobą.
Jakieś inne pytania?
Czy…
może kieliszek wina?
Wiesz, Ted był muzykiem. Wrodzony talent.
Ale jego prawdziwym powołaniem było ojcostwo.
To on głównie wychowywał dzieci.
Macierzyństwo nigdy nie było naturalne dla Jennifer.
Nieprawda.
Jen jest wspaniałą matką.
Kto teraz jest wielkoduszny?
Pomogłabyś mi w czymś?
Pewnie.
SZCZĘŚLIWYCH URODZIN MÓJ SYNU
Przepraszam.
Lorna, ten tort jest niezwykle specyficzny.
To portret Teddy’ego z chrztu.
Mam klientkę, która je tworzy. Jest fenomenalna.
- Puszczamy balony? - Tak.
A jak się… Po jednym, czy…
Myślę, że wszystkie na raz,
a potem spędzimy chwilę w ciszy i refleksji, gdy będą się oddalać.
- Zmówię modlitwę. - Nie.
- W porządku. - Tak?
Tak, w porządku.
Weź mnie za rękę.
Co, trzymamy się? No dobrze.
Ojcze Niebieski, pokazałeś nam, że gdzie dwoje lub więcej się gromadzi,
jesteś zawsze pośród nich.
Zebraliśmy się dziś tutaj, by uczcić Teda.
Halo.
Przepraszam, że przerywamy imprezę. Dzwoniliśmy do drzwi.
- Pani Harding, możemy na słówko? - Tak.
Dzień dobry.
Znaleźliście coś?
Okej. Już tu raz byłem. Pamiętam, kiedy…
Chodzi o mojego syna?
Znaleźliście wariata, który prowadził samochód?
- Nie. - Porozmawiajmy w środku.
Chodzi o auto, w sprawie którego dzwoniła pani do mnie.
Co z nim?
- Ktoś je potraktował kijem golfowym. - Naprawdę?
Oczywiście to przypadek, że zadzwoniła pani, powiedzmy,
„krzycząc na mnie” na temat tego samego auta tuż przed tym, jak…
Wie pani co? Tak mi… Tak mi przykro,
ale to nie jest odpowiednia chwila.
Obchodzimy urodziny mojego zmarłego męża.
Miło, że coś robicie.
Pani Harding, chodzi o poważnie zdewastowane auto.
Mam przeczucie, ale chciałabym wiedzieć…
A ja chciałabym wiedzieć, kto zabił mojego męża.
Bo co? Ktoś rozpierdala jakieś auto,
- a wy od razu do mnie? - Nie klnij.
- To nie fair. - „Fair”?
Kobieto, zabójca grasuje na wolności, a wy nic nie robicie!
Mówicie mi co jest „fair”?
Mówimy o tym, gdzie pani była dwie noce temu.
I nie kobieto, tylko detektywie.
Przychodzi tu pani, bo jakiś kutas stracił szybę, pani detektyw?
Ja straciłam męża.
- Proszę powiedzieć, kto… - Nich pani powie.
Kto to zrobił?
To ja.
Ja.
Zniszczyłam tę corvettę.
Przekraczał prędkość, mógł kogoś potrącić, a Jen była zdenerwowana.
Więc znalazłam to auto,
sama, i…
rzuciłam się na nie.
- No dobrze. - Rzuciła się.
- Pojadę za tobą. - Nie, zostań.
Nie dam ci siedzieć na komisariacie.
Mam adwokata, nic mi nie będzie. Idź puścić balony.
Nic mi nie będzie. Dziękuję.
- Ostrożnie. - Jaki ładny samochód.
- W porządku? - Będzie. Daj mi to. Dziękuję.
Zaprosiłaś agresywną kryminalistkę do swojego domu.
Nie jest kryminalistką.
Przyznała się, że jest agresywną kryminalistką.
I mieszka pod twoim dachem z moimi wnukami.
Mieszka w domku gościnnym czyli pod dachem Teda.
- Co Ted by powiedział? - Nie wiem, Lorna.
Nie mogę się go zapytać, ale moja przyjaciółka nie jest kryminalistką.
Okej?
Jest jedyną osobą, która została przy mnie,
która nie sprawia, że czuję, że nic mi nie wychodzi,
że nie wiem, jak być wdową.
Troszczy się o mnie i o chłopców.
Co z tego, że zdemolowała samochód?
Czasami traci się panowanie nad sobą.
Jak śmiesz!
Chłopaki,
chodźcie walnąć w tort. Fajne uczucie.
- Jesteś pewna? - Jestem pewna.
Chodźcie rozwalić tort.
- Ja nie chcę walnąć w tort. - Mój słodki chłopiec.
Chcę, żeby Judy wróciła.
Judy chciałaby, żebyś walnął w tort.
Chodźcie tu. Zróbmy to.
Tak jest, właśnie tak.
Rozwalcie go.
Dlaczego zdecydowałaś się zranić mnie akurat dzisiaj?
Wiesz co?
Wyluzuj, Lorna. To jest impreza urodzinowa.
- Mówiłaś, że to impreza ku pamięci. - Wiesz, co pamiętam?
Że kochałam Teda, a on mnie.
To było dobre małżeństwo.
Nasze jedyne problemy powodowałaś ty.
Obie wiemy, że waszemu małżeństwu było daleko do ideału.
Nie wiesz nic o moim małżeństwie.
Zadzwonił do mnie. W noc swojej śmierci.
Ted zadzwonił do mnie.
Porozmawiamy o tym?
Idź do domu, Lorna.
Skąd wzięła pani ten kij golfowy?
Boże. Nie pamiętam.
Jest pani golfistką?
Nie.
Chodzi pani po nocy z kijem golfowym?
Daleko od pola golfowego, w razie gdyby chciała pani coś rozwalić?
Tak, dokładnie.
Dziękuję.
Pani Hale,
przypominam, że przyznaje się pani do przestępstwa.
Jeżeli pani tego nie zrobiła, proszę mi teraz powiedzieć.
Zapytam jeszcze raz.
Zrobiła pani to?
Zrobiłam.
Nawet pani nie wie, jak mi przykro.
Panie, uczyń mnie instrumentem Twego pokoju.
Tam gdzie jest nienawiść, pozwól mi siać miłość.
Tam gdzie jest krzywda, przebaczenie.
Tam gdzie panuje ciemność, światło.
Dając, otrzymujemy.
Wybaczając, wybaczone jest nam.
Umierając, rodzimy się w życiu wiecznym.
Amen.
No dobrze. Puszczamy balony.
Trzy, dwa, jeden, już.
- I już? - Tak.
Myślałem, że stanie się coś magicznego.
Nie dzisiaj, słonko.
- Wiem, co powiesz. - Chcesz, żeby cię złapali?
Nie.
To proszę cię, nie działaj pod wpływem każdego impulsu.
- Zdarzają się złe pomysły. - Dziękuję, że przyjechałeś.
Byłem na obiedzie z rodzicami i musiałem skłamać, że boli mnie brzuch.
Mogłeś wymyślić coś lepszego. Masz 44 lata.
Spanikowałem. Prawie przyprawiłaś mnie o zawał.
Dla mnie to też nie było przyjemne.
Nie podobał ci się areszt? Spróbuj więzienia.
Wiem. O Boże.
Dziękuję, że to załatwiłeś.
Czy nam się to podoba, czy nie, oboje w tym siedzimy.
Przepraszam.
Masz rację. Nie mogę jej powiedzieć.
Nie chcę pogorszyć nikomu życia.
Kochanie,
słuchaj się mnie,
ufaj mi,
a będzie dobrze.
Okej.
Jestem przy tobie.
Kogo tu mamy.
Wszystkiego najlepszego.
Tęsknię za tobą.
Chcę…
Chcę ci powiedzieć, że… Jak chcesz. Próbowałam. Ty też się pierdol.
CHCIAŁBYM DALEJ GRAĆ Z TOBĄ W WRATH OF HADES
No dobrze.
HEJ, CHARLIE, TO TWOJA MAMA. ZAGRAJMY W TĘ GŁUPIĄ GRĘ.
CHARLIE67: NAPRAWDĘ?
NIE WIEM, CO ROBIĘ.
BAMBI88: OMG! WRÓCIŁEŚ!
Bambi?
NIE JESTEM
KIEDY SIĘ ZOBACZYMY?
TĘSKNIĘ ZA TOBĄ!
TĘSKNIĘ ZA TWOIM KUTASEM.
Napisy: Gregor Hryniszak