NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dlaczego ludzie to robią?
- Co? Ołtarzyk? - Po co układają te gówna?
Przecież to miejsce nic nie znaczyło dla Teda.
To ostatnie miejsce, gdzie żył.
I pierwsze miejsce, gdzie był nieżywy.
Dlaczego ludzie zawsze wbijają krzyż?
Co za arogancja. On nie był religijny.
Hej…
- Co? - Może go zostaw.
Na wszelki wypadek.
Na wypadek czego?
No wiesz…
Żeby nieistniejący Bóg mnie nie pokarał?
Stoję przy drodze obok ołtarzyka ku czci zmarłego męża.
Już zostałam pokarana.
Wyrzucam to.
Przepraszam.
Twój chłopak przyjechał.
Nie jest moim chłopakiem. Widujemy się.
Stawia zdrowe granice.
Okazuje się, że ludzie tak robią.
Nie, niemożliwe. Nie robią tak.
- Czy to wygląda jak serwetka? - Nie.
- Cześć. - Hej.
- Dziękuję, że to robisz. - Oczywiście.
- Miło, że przyjechałeś. - Cieszę się, że mogę pomóc.
Tutaj znaleziono ciało Teda.
To jeden pożytek z tego ołtarzyka.
Zawsze mogę znaleźć miejsce, gdzie go skosili.
Kto go znalazł?
Shandy Addams. Szła do szkoły.
- Dziecko go znalazło? - Tak. Koleżanka z klasy Henry’ego.
- Ma dziesięć lat? - Dziewięć.
Żadnych kamer, żadnych domów. Stało się to około 1.00?
Tak, była 1.00.
Zgaduję, że nie ma świadków.
Nie, ale muszą tu być jakieś poszlaki, które policja przeoczyła.
Niedopałek albo część samochodu.
Na pewno przeszukali teren.
Za późno na materiały dowodowe.
Nawet nie wiem,
co policja tutaj robiła, bo nie chcą ze mną rozmawiać.
Muszą.
- Trochę byłam wredną suką. - Wymagającą.
To prawda.
- Nienawidzą mnie. - Też prawda.
W takim razie zacznę od posterunku w Lagunie.
Z gliną pogadają chętniej.
Na pewno już rozmawiali z Shandy,
która go znalazła. Prawda?
Nic jej nie było. Następnego dnia poszła do szkoły.
A jak twoje dzieci?
Wszyscy mnie o to pytają i doceniam to,
ale o dziwo mają się dobrze.
Dzieci potrafią dużo znieść.
Pani syn handluje narkotykami.
O mój Boże.
DYREKTORKA
Przepraszam, nie wiedziałam. Co ty, do diabła, sobie myślisz?
- Prowadzę drobny biznes. - Że co?
Biznes z ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej?
Tucker Tanner wjechał hondą do szklarni swojej mamy,
po zażyciu narkotyków, które mu sprzedałeś.
Nic mu nie jest?
Na szczęście rodzice Tuckera rozumieją,
że przeżyliście stratę. Oczywiście jest pani odpowiedzialna finansowo.
O mój Boże.
Bardzo ładna szklarnia.
No tak…
Miała pani dom w Laguna Niguel, nieprawdaż?
Ten z… Jak się tam pani mieszka?
Co u Glenna?
Nie wiem. Wyprowadził się do Temeculi.
Przykro mi.
- Nie chciałam… - Jestem teraz szczęśliwsza.
Wydaje się pani odmieniona.
- Mogę iść? - Nigdzie nie pójdziesz. Nigdy.
Jesteś dilerem?
Jesteś w pierdolonej mafii? Przepraszam.
Jakimi narkotykami handlujesz?
Stymulanty, uspokajające, hydrokodon, lorazepam.
Lorazepam?
Owszem.
Jest niezły.
No dobrze. Cóż…
Oczywiście musi być ukarany,
ale to należało do Teda, więc nie wiem… Co powinnyśmy zrobić?
Normalnie powinnam powiadomić policję,
ale z uwagi na jego przejścia, nie zrobię tego.
Tym razem.
Dziękuję.
Ale muszę go zawiesić na dwa tygodnie.
Może w tym czasie spotka się z terapeutą.
Wiem, że pastor Wayne prowadzi grupę dla trudnej młodzieży.
Miałyśmy go ukarać, nie torturować.
Dobrze byłoby dowiedzieć się, skąd wziął te tabletki.
Powiedz, skąd wziąłeś te tabletki.
Nie.
Nie mogę.
KLONAZEPAM
OKSYKODON
UL. PLAŻOWA AL. OCEANICZNA
Dziękuję, że mnie wziąłeś ze sobą.
Fascynuje mnie praca detektywa.
Nie ma sprawy.
Miło mieć towarzystwo.
Co się dzieje z dziewięciolatką, która znajduje krwawego trupa
przy drodze?
Myślę, że naznacza to ją na całe życie.
Albo staje się to decydującym momentem,
który zmienia ją w niezwykle wrażliwą dorosłą osobę.
Nie, nie sądzę.
Jestem detektyw Perez. W czym mogę służyć?
Mam mniej niż pięć minut.
Cześć. Były detektyw Prager. Moja znajoma, Judy Hale.
Znam panią Hale.
O, tak?
Długa historia, a ona nie ma czasu. Miło panią widzieć.
Ładne włosy.
Reprezentuję Jen Harding.
Chyba rozumie pani, że staje się ona niecierpliwa.
Przepraszam, powiedział pan „były detektyw”?
Na urlopie. Pracuję w Santa Ana.
Może zna pani Pete’a Austina?
Przeniósł się tutaj w 2012 roku,
wąsik, dziwne poczucie humoru?
Nie.
Zaoferowałem pomoc pani Harding.
Mogę współpracować z wami, pomóc przekazać informacje.
Sprawa jest otwarta od kilku miesięcy.
Nie potrzebujemy więcej pomocy.
- Potrzebujecie poszlaki. - Tak. I nie mamy jej.
Ani jednej?
Wiem, że pani Harding szuka informacji,
ale bez świadka, kamer lub pojazdu, nie mam niczego.
Oprócz wściekłej wdowy biegającej po mieście jak jakaś mścicielka,
więc, były detektywie, jeżeli chce pan współpracować,
proszę poinformować panią Harding, jakie są statystyki
rozwiązywania bezdowodowych wypadków.
A jakie są te statystyki? Dokładnie.
Internet ma sprzeczne informacje.
Około ośmiu procent jest rozwiązywanych.
Osiem procent?
Niedużo.
No dobrze.
Proszę. Daj znać, jeżeli chcesz, abym nasrał do miski.
Wiesz co? Zmień podejście, dilerze.
- Co ojciec by powiedział? - Chyba nic, bo nie żyje.
Wiesz co? Nie daje ci to pozwolenia,
by ignorować zasady i zachowywać się jak dupek.
I ty to mówisz?
Wiesz co? Ja wcale nie żartuję.
Zapomnij o laptopie, telefonie i telewizji.
Na początek, bo nic bardziej kreatywnego nie przychodzi mi teraz do głowy.
- Nie obchodzi mnie to. - Nie obchodzi? Czekaj!
Kostki domina już się przewracają.
Sam je popchnąłeś.
I popchnąłeś mnie, co było złym pomysłem.
Nie boję się ciebie.
A powinieneś.
Czy to piwo? Masz więcej? Mogę jedno?
To mocz Charlie’ego.
Nie mam więcej, ale na pewno może ci zrobić.
Bierze narkotyki?
Nie wiem, ale na pewno sprzedaje pigułki.
- Nie. - Tak.
Okazuje się, że Ted był dobrym, a ja złym rodzicem.
- Nieprawda. Jesteś dobrą mamą. - A ty dobrym kłamcą.
Jest źle.
Nie pilnowałam go.
Skąd masz wiedzieć, co robi?
Nie twoje tabletki, nie?
Nie.
- Proszę, proszę. - Zbyt formalnie?
Na szkolny recital? Może.
Nie szkodzi, mam drugą opcję.
I co?
Czysty.
Ale, kurwa…
Mógł, kurwa, zabić dzieciaka.
Mógł zostać mordercą.
- Raczej zabójcą. - Tak, ale…
Na pewno zniszczyłoby mu to życie.
Jak mógłby znieść takie brzemię?
Byłoby mu ciężko.
Nie wspominając o rodzinie ofiary.
A on ma to w dupie.
- Co zamierzasz? - Sprawię, żeby go to obchodziło.
Jak?
Dobra matka zaprowadziłaby go na terapię,
żeby musiał o tym porozmawiać, ale to trwa za długo.
- Więc wystraszę go, aż się posra. - Mamo?
Ładnie?
- Bardzo ładnie. - Najładniej.
Przynajmniej mam jego.
- Jest idealny. - Jest.
Jest zdecydowanie najlepszy, co niewiele znaczy.
Wiem, dzięki. Odziedziczył geny muzyczne po tacie.
Powinien być w chórze w kościele.
Pewnie. Kiedy umrę.
Która to Shandy Addams?
Pierwszy rząd, po lewej stronie.
Szkoda mi jej.
Wiem. Matka nazwała ją Shandy.
I założyła jej tę sukienkę.
Smutne.
- Wciągnął się. - Jest słodki.
Co do diabła?
Źle śpiewacie, głupi idioci!
Zrujnowali całe przedstawienie.
Winię ten durny chór!
Ja pierdolę.
Niestety nie jest to jednorazowy incydent.
WZMOCNIENIE WSPARCIE
Henry złości się bardzo łatwo, kiedy coś nie jest tak, jak powinno.
Nie wiedziałam. Nikt mi nie powiedział.
Powiedziałabym, ale Ted był moim kontaktem z domem.
Nie zrobiła pani aktualizacji.
Był bardzo zaangażowanym ojcem.
Cóż… Robię, co mogę.
Wszyscy bardzo za nim tęsknimy.
Dziękuję.
O rety.
Co się pani stało w rękę?
Potrącił mnie autobus.
O Boże. I nic więcej się nie stało?
Nic.
Znaczy, pękła mi śledziona i kość ogonowa,
i pękł mi bębenek w uchu.
Cześć, Shandy.
Cześć!
Byłaś wspaniała na scenie.
- Ociekałaś osobowością. - Wiem.
Chcę powiedzieć, że jest mi przykro, że przeszłaś tyle,
znajdując tatę Henry’ego.
To na pewno było straszne.
Wszystko w porządku?
Byłaś wtedy sama?
Zobaczyłaś coś dziwnego?
Tak, martwe ciało. Było ohydne.
Naprawdę?
Tak, bo jego noga była zawinięta wokół ciała,
miał tylko pół twarzy, jakby ktoś ją odgryzł, przeżuł,
a potem wypluł z powrotem na głowę, a potem przejechał autem.
- Brzmi traumatycznie. - Było super.
Poszłam do domu i narysowałam obrazek, ale mama kazała mi go wyrzucić.
Tak, bo lubisz makabrę.
Przepraszam, prosiłam, żeby przestała to opowiadać.
Ma świetne wyczucie detalu.
- Imponujące. - Niepokojące.
Który psychopata jest pani?
Henry. Jestem przyjaciółką jego mamy.
Jest jakby mój.
- Jestem Judy. - Ally.
Miałam odwiedzić Jen. Złapali sprawcę?
Nie.
Nie mają żadnych dowodów.
Przykro mi.
Tak, to jest przykre.
No dobrze…
Zostawmy miłą panią w spokoju.
Przepraszam.
Musiałaś tyle z nią rozmawiać?
Nie rozumiem, dlaczego przerwałeś przedstawienie i wydarłeś się na dzieci.
Mamo, nie muszą śpiewać niczego poza nutą pedałową,
ale wszyscy się popisują i śpiewają melodię.
A nie każdy jest urodzonym sopranem.
- Co to jest nuta pedałowa? - Jedna nuta śpiewana bez przerwy.
Muszą nauczyć się jednej nuty i ją śpiewać.
Jedną głupią nutę.
W czym problem?
- A ty śpiewałeś poprawnie? - Mamo, proszę.
- Przepraszam. - Chcę, żeby to brzmiało dobrze.
Nie chcę być obwiniany za błędy innych.
Kochanie…
Wszyscy myśleli, że to ty popełniłeś błąd.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Rozumiem.
Nie byłam najlepszym przykładem.
Ale wiesz co?
Mamusia kontroluje sytuację.
Zostań w swoim pokoju.
Policja! Otwierać!
Charlie Harding!
- Hej. - No to już.
Gdzie jest Charlie?
Co się dzieje? Mamo?
Tak? Co się dzieje?
Niech pani tam zostanie. Ty, pod ścianę. Już!
Ręce na ścianę, rozsuń nogi.
- To go wystraszy, aż się posra. - Boże, ja się boję.
Panie władzo, nie rozumiem.
Szkoła miała nie zawiadamiać policji.
Ktoś zawiadomił.
Charlie wmieszał się w bardzo niebezpieczne gówno.
Sprzedawałem tylko kolegom. Przysięgam.
Zanim cię obszukam,
czy masz ostre narzędzia w kieszeniach?
- Nie. - Nie?
Tak. Szczęśliwy długopis.
Szczęśliwy długopis…
Mamo, zrobisz coś?
Nie mogę.
To twoja torba?
- Nie… - „Nie” co, chłopcze?
- Świetnie ci idzie. - Super seksy.
Coś, czego nie powinienem znaleźć?
Jakieś narkotyki?
Jakieś pigułki?
Co to, kurwa, ma być?
- Jezu Chryste. - O kurwa.
- Po co ci ten pistolet? - Skąd go masz, Charlie?
Ukradłem babci.
- Jest odbezpieczony. - Jezu Chryste.
Koniec zabawy.
- To jest zbyt poważne. - Oczywiście.
Długo się to obija naładowane w twoim plecaku?
Mogłeś kogoś zabić.
Statystycznie, siebie.
Nie chciałem go używać. Przysięgam. Wziąłem go na wszelki wypadek.
Na jaki wypadek?
Nie wiem. Coś złego. Przepraszam.
Kochanie.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
To może odwołajmy to, dobrze?
Można tak?
Ja mogę, bo jestem bardzo wpływową kobietą.
Ktoś mógł zostać zastrzelony.
Boże, wiem.
Nic bardziej niebezpiecznego niż głupi dzieciak z pistoletem.
W porządku?
Tak właśnie było.
Z moim partnerem, Lucasem.
- O mój Boże, przykro mi. - Dziękuję.
Czy mogę coś zrobić, abyś poczuł się lepiej?
Przychodzi mi coś do głowy.
Ale najpierw powinienem się tego pozbyć.
- Tak, proszę. - Szybko i z zachowaniem bezpieczeństwa.
Obiad jutro?
Tak, z przyjemnością.
Możesz się w to ubrać?
- To też sprawiłoby mi przyjemność. - Zastanowię się.
- Okej. - Dobrze.
Co to w ogóle znaczy „na wszelki wypadek”?
Nie wiem.
Dlaczego mój synek nie czuje się bezpieczny?
Bycie dzieckiem jest straszne.
Zwłaszcza kiedy odebrano ci ojca w środku nocy.
Wiem.
Ja nigdy nie spotkałam swojego ojca i byłam porąbana.
Ja znałam mojego i byłam cudowna.
- Poważnie? - Nie, byłam kompletną suką.
Mama mnie nienawidziła.
Dlaczego musiał to być pistolet? Nienawidzę broni.
- Nie masz broni w sejfie? - Nie, ten był Teda.
- Lorna mu go dała na święta. - Nie.
Włożyła w skarpetkę.
- Nie. - Tak.
- Boże, ona uwielbia broń. - Wiem.
Co mam zrobić?
Powinnam zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa.
Poczucie, że jest chroniony. Tak robią dobrzy rodzice, prawda?
Myślę, że tak robi Bóg.
Daje ludziom poczucie bezpieczeństwa i tego, że istnieje wyższa siła.
Nawet jeżeli to tylko bzdury.
Dlatego to zatrzymałaś?
Jakoś nie mogłam go wyrzucić.
Obstawiasz wszystkie fronty.
Przyda mi się każda pomoc.
Tabletki należały do Teda.
Charlie sprzedawał pigułki Teda.
- Te wszystkie? - Tak.
Myślisz, że miał jakiś problem?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Jeżeli miał, to nie zauważyłam.
To jest idiotyczne,
żeby mieszkać z kimś w jednym domu i nie mieć pojęcia, przez co przechodzi.
Ted brał dużo lekarstw.
Zdradzał żonę.
I kto idzie biegać o pierwszej nad ranem?
Może miał depresję i rzucił się pod ten samochód.
Możliwe.
Zrobił gównianą rzecz swojej rodzinie.
Może był przepełniony bólem
albo winą.
- Zrobił gównianą rzecz temu kierowcy. - Co nie?
Możliwe też, że był na prochach
i potknął się, kiedy nadjeżdżał samochód.
Ale wiesz co?
Nie musimy rozmawiać o Tedzie za każdym razem, kiedy się spotykamy.
Oczywiście.
Lubię być z tobą, Judy.
Dobrze mi z tym.
Mnie też jest z tym dobrze.
Ale jeżeli Ted się potknął, nie byłaby to wina kierowcy, prawda?
Prawda.
Są przypadki, że ofiara była czymś odurzona i potknęła się na drodze,
i kierowca został uniewinniony?
Pewnie. Jeżeli zatrzymał auto.
Wypadek nie jest przestępstwem. Ucieczka jest.
- No tak. - Ale to nie ma znaczenia.
Dlaczego nie?
Bo nie możemy znaleźć samochodu,
a bez auta nie znajdziemy kierowcy. Nie ma auta, nie ma przestępstwa.
Nie ma auta, nie ma przestępstwa?
Nie ma auta, nie ma przestępstwa.
Co robi się w obliczu wyboru,
który mógłby zmienić wasze całe życie?
Można popełnić jeden błąd i spędzić resztę życia,
wygrzebując się z dziury, którą sobie sami wykopaliście.
Przez kolejne dziesięć sobót
będziemy rozmawiać o tym, czym są mądre decyzje.
ŚWIĘTE HARMONIE
Dobrze, dobrze.
Dajecie.
Świetnie, Elisa.
Tam jest.
Świetni są, nie?
- Tak. - Przestarzała choreografia.
No weź, mamo, są nieustraszeni.
Nieustraszeni.
Co za cud. Moje dwa aniołki.
Nie ekscytuj się, wychodzimy.
Są niesamowici.
Może ktoś tu chce zostać jednym z nas?
Naprawdę?
Nie jestem na ich poziomie, ale ciężko pracuję i zależy mi.
Zespół zawsze szuka chłopców.
Nie.
- Dlaczego, mamo? - Nie wtrącam się,
ale byłoby to dla niego dobre, a ty byłabyś wredna, nie pozwalając mu.
- Możemy spróbować? - Proszę. Zrobię wszystko.
Proszę. Mogę spróbować?
Zgoda.
- Z Bogiem, mały. - Dziękuję! Chodźmy.
Ally, witaj.
Przepraszam za niespodziewaną wizytę.
Właśnie rozmawiałam z Shandy o poranku, kiedy znalazła zwłoki Teda.
Mów „ciało”.
No tak.
Przepraszam.
Shandy musi ci coś pokazać.
Daj to.
Wzięła sobie pamiątkę z miejsca wypadku Teda.
I teraz ja muszę sobie radzić z tym, że moje dziecko jest socjopatką.
Co to?
To chyba kawałek reflektora.
Może.
Może pomoże to policji znaleźć samochód.
O mój Boże.
Bardzo mi przykro.
Było przyczepione do trupa pana Hardinga.
Ciała.
Dziękuję.
Jeżeli chcesz kiedyś pójść na kawę albo…
Nie ma auta, nie ma przestępstwa.
Napisy: Gregor Hryniszak