NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Judy Hale.
Tak, to ta artystka.
Przepraszam, jestem tu nowa, więc potrzebuję ściągi.
Ile taka Judy Hale kosztuje?
Dziewięć do dwudziestu tysięcy. Zależy od rozmiaru.
Dziewięć do…
Jezu.
Te są już sprzedane. Wygląda na to, że ona jest sławna.
Tak, słyszałem o niej.
A co pani wie o mustangu z 1966 roku, który zwykle parkuje przed galerią?
Nie wiem.
Pójdę zapytać szefa.
Świetnie, dziękuję.
- Witam. - Hej.
- Hej. Steve Wood. - Steve?
Tak, a pan?
Ja chciałbym wiedzieć, czy sprzedaje pan mustanga.
- Jak pan powiedział, że się nazywa? - Nie powiedziałem.
Często tędy przejeżdżam.
- Zawsze macie zamknięte. - Jak to galeria.
Tak to jest z galeriami.
No dobra. To gdzie ten mustang?
Nie potrafię ci w tym pomóc, stary.
- Może należy do jednego z moich artystów. - Tak?
Tak. Prawdopodobnie na pewno.
Prawdopodobnie na pewno do Judy Hale?
Nie. Znaczy nie wiem. Nie jestem pewien.
To zadzwoń, jak będziesz pewien.
- Dobrze? - Zadzwonię.
Detektywie.
Judy, śniadanie gotowe.
Sam zrobiłem.
Jesteś słodziutki.
Naleśniki. Wegańskie. Głównie.
- Smacznego. - Dziękuję.
Lepiej nie jedz.
- Nie. - Poważnie?
- Liczy się intencja. - Tak, liczy się.
Jak było na lekcji tańca?
Niesamowicie.
Wszystko mnie teraz boli, ale dziękuję, że mnie namówiłaś.
Jak się czujesz?
Trochę lepiej.
Wcale nie.
- Wiem, przepraszam. - Kochana.
To takie trudne.
Staram się pogodzić z tym, że nigdy nie będę mieć dzieci.
Zawsze możesz zaadoptować.
Mam 41 lat i jestem bezdomna. Dajcie mi wasze dzieci.
Nie zaczynałabym od tego.
Zawsze chciałam mieć rodzinę.
Masz nas.
Jesteś częścią tej rodziny.
- Naprawdę? - Tak.
Dziękuję.
Boże, to miało poprawić ci humor.
- Poprawia. - Na to wyglądało.
Mamo, potrzebny mi jest nowy laptop.
Nie teraz, Charlie. Judy jest ciężko.
Moje potrzeby są ostatnie?
Wiesz, ile kosztuje nowy laptop?
Nawet nie mam na ratę kredytu za dom.
Twój laptop jest daleko na mojej liście.
- Boże. - Czekaj, co?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Tylko trochę słabo z pieniędzmi.
- Bardzo słabo. - Pozwól, że się dorzucę.
Nie.
Można zapłacić kartą debetową?
Bo nadal mam tę, którą mieliśmy ze Stevem.
- Masz? - Tak.
On ma tam tyle pieniędzy, że nawet nie zauważy.
Nie. Nie chcę, żeby Steve Wood spłacał moją hipotekę.
Czy Steve kupi mi nowy laptop?
Jak chcesz nowy laptop, znajdź sobie pracę.
Czy Henry znalazł pracę, żeby zapłacić za głupi chór?
Chcesz być w cholernym chórze kościelnym? Zapłacę, by to zobaczyć.
Wolałbym, żeby potrącił mnie samochód.
- Uważaj, co mówisz. - Za późno.
Nie waż się na taki brak szacunku wobec ojca!
Ja go nie szanuję? Kto to, kurwa, mówi?
Do pokoju!
Dzwonię do babci, bo jej przynajmniej zależy.
Nie możesz biec do Lorny za każdym razem, kiedy czegoś potrzebujesz!
Lorna, nikt nie sprzedaje jak ja. Sama wiesz.
Byłabym wielkim atutem tego zespołu.
Więc potrzebujesz mnie?
Przyznanie się do tego jest bolesne, ale tak.
Moje dochody utknęły w martwym punkcie.
Ponieważ twój partner cię porzucił.
- Przestań. - Bo jesteś pariasem nieruchomości.
Jezu Chryste, Lorna.
Nie męczy cię nienawidzenie mnie?
- Nie nienawidzę cię. - Dziękuję.
- Jestem nieustannie rozczarowana. - O, proszę.
Możesz udawać, że nie pamiętasz, ale ja pamiętam.
Kiedyś byłaś moją protegowaną, a potem mnie opuściłaś,
skuszona owocami, którymi Christopher podyndał ci przed nosem.
Nie, nie sądzę, że to odpowiednia metafora.
Masz pojęcie, jakie to uczucie być porzuconą?
Tak, mam.
Ta praca nie jest dla mnie.
To dla chłopców.
Pragną stabilności i sprzętu elektronicznego.
Proszę, pomóż mi im to dać.
Dobrze rozegrane.
Wiesz, że nie mam nic poza nimi.
Zawiodłam ich.
O czym ty mówisz?
Tej nocy, gdy umarł,
Ted zadzwonił do mnie.
Tak, wspominałaś o tym.
Nie mogę o tym zapomnieć.
Nie odebrałam.
Nie zostawił wiadomości, ale wiem, że mnie potrzebował.
Matka wie takie rzeczy.
Nie było mnie.
Gdzie byłaś?
Możliwe, że…
wzięłam mocną tabletkę nasenną.
Nie obwiniaj się tym.
Ted nie zmarł przez ciebie.
- Nie? - Nie.
Czy motyl machający skrzydłami w Japonii nie powoduje huraganu na Florydzie?
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Zgubiłam wątek, ale ja jestem motylem.
No dobrze.
Co tam masz? Pracujesz nad nową ofertą?
Tak.
Szafirowy Taras.
Mam wyłączność na przedsprzedaż. Sześć lokali. Widok na morze.
Idealne dla bogatego kawalera.
Naprawdę?
Znasz jakichś?
Tak.
Myślę, że tak.
Pracuję tu od trzech lat, a nie miałam podwyżki.
Przecież, kiedy cię zatrudniliśmy,
mówiłaś: „Płać, ile chcesz, Angela. Chcę wam pomagać”.
Daj jej podwyżkę.
Dam sobie radę, Abe. Dziękuję.
Mieszkam teraz z moją rodziną
i chciałabym im pomagać finansowo.
Daj jej, czego chce, bo się wkurzę.
- Abe. - Co?
Porozmawiam z dyrekcją.
Dziękuję, Angelo. Dziękuję.
- Hej. - Muszę z tobą porozmawiać.
Nie ma o czym, bo nie jestem w ciąży. Nie martw się.
Nie o to chodzi.
Do galerii przyszedł detektyw
i zaczął wypytywać o mustanga.
- Wystraszył mnie. - Jaki detektyw?
Nie wiem. Czarny.
To Nick, z którym się spotykałam. Nie martw się.
Nie? Dlaczego widywałaś się z czarnym detektywem?
Nie bądź rasistą.
- To nie jest rasizm. - Jest, gdy to mówisz.
On jest naprawdę słodki.
Pomaga Jen znaleźć kierowcę mustanga.
- To ty jesteś kierowcą! - Wiem.
Starałam się ich zmylić.
Poza tym, to pomaga Jen czuć się lepiej.
Jezu, dlaczego się po prostu nie przyznasz?
- Chcesz, by cię złapali. - Nie chcę.
Ona nie może się dowiedzieć. Nie chcę stracić jej i dzieci.
- Naprawię to. - Naprawisz?
- Tak. - Bo jesteś geniuszką?
Zadzwonię do Nicka.
I co mu powiesz? Pytał, czy to twój mustang.
- Naprawdę? - Tak!
Pomogłaś mu nas namierzyć!
Mówiłem, żebyś się mnie słuchała, ale nie.
Ty i to twoje krwawiące serce.
Nie umiesz obchodzić się z ludźmi.
Jesteś lepszym kryminalistą ode mnie.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Posłuchaj. Wyjaśnijmy sobie coś.
Jeżeli ktoś pójdzie siedzieć, to ty. Ty prowadziłaś.
Ty jesteś kryminalistką.
Ja, jedynym świadkiem.
- Mówiłeś, że jesteśmy w tym razem. - A teraz każdy dba o siebie.
O proszę, dzwoni twoja przyjaciółka.
- Dlaczego dzwoni do ciebie? - Cześć, Jen.
Zabiłaś męża tej miłej pani, prawda?
Już dobrze.
W porządku.
Nie pozwól temu dupkowi tobą pomiatać.
Nie wiem, co robić.
A czego chcesz?
Chcę powiedzieć prawdę.
Cóż…
Mówią, że prawda nas wyzwala.
Mówię, że Judy Hale i Steve Wood
są odpowiedzialni za śmierć Hardinga.
Ma pan dowody czy tylko poszlaki?
Na jego galerię, TKG Arts, jest zarejestrowany mustang z 1966 roku.
A czyje obrazy sprzedaje? Judy Hale.
Bardzo interesujące, ale nie mogę go aresztować na podstawie przypadku.
Byli zaręczeni. Byli w zmowie.
To za mało, żeby aresztować.
Zerwali kilka tygodni po przestępstwie.
A co może zniszczyć związek? Zabicie faceta.
- Tak. - A potem wprowadza się do Jen Harding?
Do wdowy?
Zrobili to. Czuję to w kościach.
Panie Prager, miał pan relację z panią Hale.
Czyż nie?
- Tak, ale… - Zakładam, że się nie udała.
Nie.
Był pan detektywem w Santa Ana, tak?
Tak.
I nie stawił się pan do pracy przez trzy miesiące?
Bo byłem na…
To nie ma z tym nic wspólnego.
- Wziąłem wolne. - Z własnej woli?
- Co za różnica? - Z jakiego powodu?
Psychiatrycznego.
Dziękuję.
Dziękuję za poszlakę, ale muszę wracać do pracy.
Dziękuję, że zgodziłeś się spotkać.
- Pewnie. Ładne mieszkanie. - Tak.
Przyznam, że kiedy zadzwoniłaś,
trochę się zdenerwowałem.
O tak? Czy ja cię denerwuję?
Nie, ale po tym, co stało się ze mną i Judy,
a nie wiem, co ci powiedziała, byłem trochę zaskoczony.
- Babski kodeks. Wiem, że istnieje. - Nie do końca.
Ale nie chcę rozmawiać o Judy, tylko o tobie.
Pomówmy o tym, co chcę zrobić dla ciebie.
Dla nas.
- Naprawdę? - Tak.
Jen, to jest…
Przyznam, że… to jest… Przeszło mi to przez myśl.
Co ci przeszło przez myśl?
No wiesz, myślałem o…
O czym?
No wiesz.
- Zaraz. O czym mówiłaś? - O czym ty mówisz?
Ja…
Mówię o sprzedaniu ci mieszkania.
Szafirowy Taras.
Co? Myślałeś, że na ciebie lecę?
Nie.
- Nigdy bym… - Nie.
- Przenigdy. - Oczywiście.
Cóż, nie wydaje ci się to oczywiste.
- Wydaje. - Nie lecę na ciebie.
Steve, lecę na twoją prowizję.
Uwielbiam szczere kobiety. Opowiedz o mieszkaniu.
Okej.
Każde mieszkanie jest wykańczane na zamówienie, no i jest to…
- Całkiem nieźle. - Zgadza się, kurwa.
Szybko się wyprzedają, więc nie zwlekałabym z ofertą.
Nie tak szybko.
Potrzebna ci ta prowizja.
Potrafię znaleźć świetną okazję.
Ale, owszem, potrzebuję jej.
- Jaki metraż? - 223 metry kwadratowe.
Ale wiesz co?
Jeżeli zburzysz ścianę do mieszkania obok,
będziesz miał 446 metrów kwadratowych pałacu w chmurach.
Starczy dla rodziny.
Tak.
Wezmę oba. Gotówką.
Gotówką?
Czyli 8,6 miliona dolarów w gotówce.
Tak.
Wystarczająca prowizja?
Tak.
To dobrze.
Witaj w swoim nowym życiu.
Witaj w swoim.
O cholera.
Ja pierdolę.
Wszyscy dzisiaj do mnie przychodzą.
Czemu zawdzięczam przyjemność?
Dobrze pani wygląda, pani detektyw. Zmieniła pani włosy.
- Nie zmieniłam. - Okej.
Muszę coś pani powiedzieć.
Coś, co… Ma pani wodę?
- Nie. - Okej, bo jestem trochę zdenerwowana.
Od dawna chciałam pani coś powiedzieć, ale nie wiedziałam jak.
- Słucham. - No tak.
A może jakąś oranżadę czy coś, bo sucho mi w ustach.
Pani Hale.
Utrzymywała pani kiedyś coś w tajemnicy?
To przygniatające.
Odbija się to na moim zdrowiu
i chyba powoduje, że moje łono starzeje się przedwcześnie.
Nie ma pani w biurku jakiejś pastylki do ssania?
- Nie mam. - Okej.
- Judy. - Tak?
Steve Wood pierze brudne pieniądze.
Co?
- Że co? - Pierze brudne pieniądze.
Na dużą skalę.
- Pierze pieniądze? - Tak.
I unika podatków.
Ma firmę-przykrywkę, o nazwie TKG Arts.
Jest to galeria, która wystawia całkiem dobrą sztukę.
Ale głównie używa jej do przelewania pieniędzy za granicę. Do Greków.
Poważne oskarżenie. Zakładam, że ma pani dowody.
Tutaj trzyma papierkową robotę.
Tak się to nazywa? Papierkowa robota?
Oferuję pełną współpracę.
Cześć wszystkim.
Mamusia przyniosła prezenty.
Mamusia powinna przestać nazywać siebie mamusią, ale przecież to lubi.
Dzień dobry.
Widzę, że dostałaś moją wiadomość.
Kupił dwa.
Gotówką.
Przygotowujemy dokumenty. Jutro przeleje depozyt.
Nie ma za co.
Nie dlatego… Zadzwonił do mnie Charlie.
Jeżeli w sprawie laptopa, mamusia już to załatwiła.
Wiedz, że to nie był mój pomysł.
Co takiego?
Wyprowadzam się.
Do babci.
- Co ty mówisz? - Chce mieszkać ze mną.
Słyszałam.
Trochę się rano pokłóciliśmy, ale żeby z powodu laptopa…
Nie chodzi tylko o laptopa.
Wiem, że było trudno od śmierci taty,
ale obiecuję, że będzie dużo lepiej.
- Nie mogę już z tobą mieszkać. - Dlaczego?
- Co ja zrobiłam? - Wiesz, co zrobiłaś…
tej nocy, kiedy tata zginął.
I dobrze. Spierdalaj!
Nie chcę więcej widzieć twojej pierdolonej twarzy!
Pokłóciliśmy się.
Charlie, małżeństwa się kłócą.
Nie chciał już z tobą mieszkać.
Ja też nie.
Przykro mi.
Powiedziałaś, że gotówką?
BRAK ZDJĘĆ I FILMÓW
Wystraszyłaś mnie.
Dlaczego siedzisz po ciemku?
Przynieść ci caberneta?
Może coś mocniejszego?
A gdzie chłopcy?
Śpią?
U Lorny.
Wszystko w porządku?
Co się dzieje?
To moja wina.
Co takiego?
Że odszedł.
Mówisz o Charliem czy Henrym?
O Tedzie.
O Tedzie?
O czym ty mówisz?
Tej nocy, gdy zmarł,
pokłóciliśmy się.
Ludzie się kłócą. To nie czyni cię winną.
Nie.
Byłam wściekła.
O co się pokłóciliście?
Trudno mi o tym rozmawiać.
Możesz mi powiedzieć.
Możesz mi wszystko powiedzieć.
On…
Nie dotknął mnie od ponad roku.
Zdradzał cię, więc to jego wina.
Nie. Przestał zaraz po…
zaraz po mojej…
mastektomii.
Sądziłam, że to nieważne,
że on…
sobie z tym poradzi…
Ale nie mógł.
- Przykro mi. - Już mnie nie chciał.
A ja go potrzebowałam.
Sprawił, że poczułam się odrażająca.
Miałam mu to za złe.
Tamtej nocy szczególnie i…
uderzyłam go.
To była ostatnia rzecz, jaką zrobiłam, zanim wyszedł.
Uderzyłam go.
Uderzyłam go pięścią w twarz.
Pewnie coś powiedział, co zmusiło cię do…
Przestań ciągle próbować mnie pocieszyć.
Mówię tylko, że na pewno miałaś dobry…
Nie. To moja wina, że umarł.
Nawet go tu nie było.
- Poszedł pobiegać. - Nie poszedł pobiegać.
Była pierwsza w nocy. Był na ulicy,
bo nie chciał spędzić kolejnej sekundy ze mną w tym domu.
Zabiłam go.
Boże, próbuję znaleźć…
winną osobę…
ale to ja go wypędziłam.
Uderzyłam go.
Uderzyłam.
Nie. Ja go uderzyłam.
Co?
Uderzyłam go.
O czym ty mówisz?
Ja go uderzyłam.
Nie. Ja go uderzyłam.
- Nie, ja. - Ja go uderzyłam.
- Uderzyłam go. Judy, Boże. - Ja go uderzyłam.
- Wychodził z domu, a ja… - Miałam mustanga.
Było bardzo ciemno…
Prowadziłam auto i nie zauważyłam zakrętu.
Nie zwolniłam i…
On tam był.
Nawet nie zrozumiałam, co się stało.
Chciałam zawrócić…
ale nie mogłam.
Myślałam, że jeżeli mogłabym ci to jakoś wynagrodzić…
jeżeli mogłabym…
jakoś ci pomóc albo być twoją przyjaciółką…
Proszę, wybacz mi.
Proszę.
Nie miałam pojęcia, że tak bardzo pokocham ciebie
i chłopców ani że staniecie się moją rodziną.
Proszę…
powiedz coś.
Powiedz mi, proszę, co mogę zrobić, by było lepiej
i żeby to naprawić. Zrobię, co zechcesz.
Proszę, powiedz mi, co mogę zrobić.
Możesz umrzeć.
Nie.
Abe, nie śpisz?
Tak mi przykro, Judy.
Odszedł w spokoju.
Nie.
Nie zdążyłam się pożegnać.
Napisy: Gregor Hryniszak