NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co ja odpierdalam?
- Kurwa! - Boże...
Kurwa!
Nienawidzę tego. Nie dam rady.
- Jajka gotowe. - Co?
- Jezu. - Cholera!
Nie musiałaś zostać.
Musisz coś zjeść.
Nie mogę. Nigdy już niczego nie zjem.
- Noż kurwa! To jakiś żart? - Cześć, mamo.
Judy wróciła!
- Cześć! - Dzień dobry.
- Tęskniłem. - Ja za tobą też.
Dzięki za ptaszka. Pójdę po niego.
Nie, skarbie. Zjedz teraz śniadanie i załóż buty. Nie spóźnij się na autobus.
Miała zniknąć z naszego życia.
Znowu się przyjaźnicie?
- Chciałabym. - To nie tak.
- Wierzę... - Przyszła po resztę rzeczy.
Rozumiem.
- Gdzie moje rzeczy? - Spaliłam je.
Obrazy też?
Wściekłam się. Były tylko dwa.
- Parker ma samochód. - Tak?
- Jake dostanie lexusa mamy. - Boże.
Nie! Charlie, nie mogę.
Mam tymczasowe prawko.
- Nie pozwala mi ćwiczyć jazdy. - Boże... Nie teraz. Proszę.
Miałam bardzo długą noc...
Będziemy ćwiczyć. W porządku? Obiecuję.
A teraz się odwal i idź do szkoły.
Dziękuję.
Basen jest zakryty?
Dlaczego?
- Myślałyśmy, że... - Coś umarło.
- Co? - Wiewiórka.
Pies.
- Pająk. Pies. - Pies.
- Pies umarł w basenie? - Tak.
- Duży. - Właśnie.
Straciłem apetyt.
- Pies chciałby, żebyś jadł. - Był stary.
- Chyba popełnił samobójstwo. - Wystarczy.
Dziękuję, że nie spaliłaś wszystkiego.
Skończyło mi się paliwo.
Chyba...
powinnyśmy...
porozmawiać o tym,
o czym nie powinnyśmy, zanim przestaniemy się odzywać.
Tak. Powinnyśmy.
Nikt nie może się dowiedzieć, co się stało i gdzie Steve...
Wiem. Nie jestem głupia.
Słyszę, że mówisz „Wiem”,
ale wiem też, że często się przyznajesz.
Przyznałam się tobie, bo nie chciałam, żebyś myślała,
że odpowiadasz za śmierć męża.
Ale długo kłamałaś.
Więc wiesz, że potrafię.
- Potrafisz. - Tak.
Nie chcę narażać cię na większe niebezpieczeństwo.
Wiesz co?
Za późno, Judy.
Jestem w niebezpieczeństwie.
Nie rozumiem, jak to się mogło stać.
Mówiłam!
Jasne?
Napierał na mnie.
Próbował mnie udusić.
Byłam przerażona.
Musiałam walczyć. Chłopcy byli w domu.
Nie sądzisz, że policja by to zrozumiała?
To była samoobrona.
Tak, wiem.
Ale jak to by wyglądało? Steve zabił mojego męża.
Sama mówiłaś, że jego rodzina ma powiązania z policją.
Komendant jest jego ojcem chrzestnym...
Mój dom stałby się miejscem zbrodni.
Objęliby chłopców dochodzeniem.
Byłoby im trudno sobie z tym poradzić.
Ojca już stracili.
- Nie mogą stracić i mnie. - Masz rację.
Zasugerowałam policję, bo wiem, jak trudno jest coś ukrywać.
Będziesz cierpieć.
Tak mi przykro.
Nie potrzebuję teraz twojej litości.
Potrzebuję twojego milczenia.
Dobrze.
Przepraszam, że rozpętałam to całe gówno.
- Nie mogę uwierzyć, że zginął. - Tyle że nie.
- Ależ tak. - Coś ty? Nie!
Nie, nie zginął.
Musisz udawać, że nie zginął.
Tak.
Dobra.
Dobrze.
Dziękuję za pomoc w nocy.
- Zadzwoń, w razie... - Żegnam.
Cześć.
Nie podchodź.
Nigdzie nie idę, dopóki nie powiesz, gdzie jest Judy.
DOM OPIEKI PLAŻOWY RAJ
Teri?
- Cześć. - Cześć.
Urocza spódniczka.
- To spodnie. - Fakt. Powinnaś je mieć w każdym kolorze.
- Właściwie to kuloty. - No proszę.
Mam nadzieję, że nie zabrzmi to dziwnie,
ale czy mogłabym pomieszkać w pokoju Abe’a?
- Słucham? - Mam pościel.
Tęsknię za nim.
Może mi przejdzie, jeśli pośpię w jego pokoju.
I nie mam gdzie mieszkać.
Według Angeli mieszkasz z rodziną.
Mieszkałam, ale teraz już nie.
Nie wyszło tak, jak myślałam.
Nowy pensjonariusz wprowadza się do pokoju Abe’a
i mamy komplet, więc...
Pełen komplet. Wspaniale dla nas.
Prawda?
Ale masz gdzie się zatrzymać? Masz jakichś bliskich?
- Pewnie. - Dobra.
Pewnie.
- Dobrze. - Pewnie.
Cześć, sąsiadko.
Jezu Chryste, Karen, zakradłaś się jakiś ninja.
Nie chciałam cię przestraszyć. Napijemy się pomarańczowego wina?
- Jeff pojechał do Bostonu. - Nie...
Co to jest pomarańczowe wino?
Nie wiem, przeczytałam o nim na reddicie w wątku o menopauzie.
Super.
Nie...
Muszę dzisiaj iść wcześnie spać.
- Miałaś długą noc? - Nie.
A co?
Słyszałam tu faceta.
No tak.
Pewnie Charliego.
Brzmiał jak dorosły facet.
Przyłapałaś mnie.
Wczoraj...
rżnęłam się z dorosłym facetem.
- Brzmiało jak kłótnia. - Nie wiesz, jak się rżnę.
- Fakt. - Słuchaj, muszę to dokończyć...
- Dopiero instalowałaś te kamery, nie? - Jezu Chryste.
Tak, ale zmieniłam zdanie.
Nie dziwię się.
Nie chciałam mówić, ale Jeff i ja wolimy nasz system.
- To ten sam, którego używa Mosad. - Super.
Powinnaś zobaczyć rozdzielczość naszej kamery.
Co?
Nasza kamera nagrywa cały kwartał. Wygląda jak film.
Wiesz co? Pieprzyć to.
Napijmy się tego pomarańczowego wina.
Jest dopiero 11,30.
Wyluzuj, Karen.
Dobra.
- Świetnie. - Brzmi super.
- Co tak stoisz? Przynieś. - Dobra.
Ja pierdolę. Kurwa.
Gdzie to jest?
Czy to nie pokój 140?
To tutaj. Dziękuję!
To tutaj? Tu mnie zostawisz?
Tak, mamo, na to wydałam oszczędności, żeby ci było wygodnie.
To wspaniały pokój. Najlepszy w ośrodku.
Widzisz? Dziękuję.
Mam na imię Judy. Sprawdzałam, czy wszystko idealnie przygotowano.
Dziękuję, Judy. To moja mama, Flo. Mam na imię Michelle.
Jesteś pokojówką?
Nie, uczę sztuki i rękodzieła.
Pełzanie po podłodze to sztuka czy rękodzieło?
To i to. Lubię się upewnić, że porządnie pościelono.
Ludziom się to podoba.
- Nie macie nic przeciwko temu? - Nie.
Bez obaw.
Nie mam żadnych.
Świetnie.
Miło było panią poznać...
pani Flo. Do widzenia.
Do zobaczenia.
Trzymaj ją z dala.
Mamo, na pewno cię słyszała.
NUMER NIEZNANY
Świetna jakość, prawda?
Świetna, ale czy wolno tak ludzi szpiegować?
Nie ma już prawa do prywatności.
Dlatego cieszę się, że żyję w tej epoce.
- No tak. - Właśnie.
Ale to bez znaczenia. Na naszej ulicy nie dzieje się nic ciekawego.
- Poza tym, co działo się tu wczoraj. - Co?
No wiesz. Pieprzenie się.
No tak.
Pieprzenie.
Karpie żyją. Carpe diem?
- Nie wiem, Karen. - Dobra.
Ma nawet noktowizor.
- To wczoraj. - Wszystko widać.
- Smakuje ci to wino? - Tak, cieliste, ale nie przerysowane.
Jak to wymazać? Wymazujesz codziennie czy jak?
Nie wymazuję. Trzymam to w chmurze.
Co to za dźwięk?
Zaraz, co ty robisz?
Co ty, kurwa, robisz?!
Z odpływu dochodzi jakiś dźwięk.
Lepiej, żeby nic nie utknęło.
Bo będzie koszmar.
Widzę.
Mamy winnego.
To tylko zabawka. To tylko...
Nie powinna tam być.
Sprośna.
Hejo, tu TKG Arts,
galeria sztuki międzynarodowej i miejscowej w Laguna Beach.
Wizyty po wcześniejszym umówieniu. Wiesz, co robić.
- Cześć, Judy. - Cześć!
Macie biuro rzeczy znalezionych? Znalazłam w pokoju pudełko po cygarach.
- Ukryte pod materacem. - Dziwne, że ktoś to tam zostawił.
Bardzo dziwne.
Nie zajrzałam do środka...
i nie zobaczyłam, że są w nim zioło i kluczyki.
Dziękuję.
No dobra.
Ładnie ci pachną włosy.
Dzięki?
Nie ma za co.
Teraz uważaj. Powoli.
- W porządku. - Patrz na drogę.
Wiem.
Gdzie się nauczyłeś prowadzić?
Tata mnie nauczył.
- Tak? - Uczył mnie tuż przed śmiercią.
- Tak? - Fajnie było.
Jeździć z nim.
Cieszę się, że spędzaliście razem czas.
Czemu nie mówiłeś?
Tak mi kazał. Chyba nie chciał cię wkurzać.
Uważaj!
Nic ci nie jest?
- Nie, nic. - O Boże!
Jak jedziesz, dupku! To pieprzone skrzyżowanie!
Nie słyszy. Odjechał!
- Mógł kogoś zabić! - Uspokój się.
Nie słyszy, kurwa!
Nie przeklinaj przy mnie, kurwa!
Dziękuję, Abe.
Dowiedziałam się w Internecie, że możemy złożyć wniosek
o znak stopu na tamtym skrzyżowaniu.
Nic się nie stało. Reagujesz zbyt mocno.
Wcale nie.
I wiesz co? Nigdy nie mów kobietom, że zbyt mocno reagują.
Zazwyczaj reagują za słabo.
To była zwykła reakcja. Zareagowałam idealnie.
Czy Judy wróci?
- Znowu zerwały. - Char.
Często zrywacie.
Możemy jeść przed telewizorem?
Możecie.
NUMER NIEZNANY
POCZTA GŁOSOWA
WNIOSEK O POSTAWIENIE ZNAKU „STOP”
KAMERA ODŁĄCZONA
Mamo!
Słonko, kochanie.
- Nic ci nie jest? Miałeś zły sen? - Tak.
Opowiesz mi?
Byłem...
sam w pokoju.
I ktoś chciał cię zabrać.
Wiesz...
- kto to był? - Nie wiem.
Nie widziałem.
Rzeczywiście...
to zły sen.
- Tak. - Wiesz co?
Wiadomo, że to był sen,
bo jestem tutaj.
Nie jesteś sam.
Masz mnie. Zawsze.
Dobrze?
Zawsze będziesz mieć mamę.
Zamknij oczy.
Cześć.
Że też odebrałaś.
Że też zadzwoniłaś.
Zostawiłaś tu bransoletkę.
Przepraszam.
Możesz ją wyrzucić...
albo spalić.
Myślałam, że celowo ją zostawiłaś.
Żeby znów móc mnie zobaczyć.
Udało się?
Co to za dźwięk?
Gdzie jesteś?
Zaparkowałam...
przed gabinetem dentysty.
- Doktora Nguyena? - Tak. Też do niego chodzisz?
Cholera, chciałam zasunąć szybę, ale upadłam.
Chyba kryzys pani Garrett nas zjednoczył.
Tak.
Jak długo będziemy musiały udawać?
Dopóki nie rozwiąże problemu.
Wtedy wszystko wróci do normy.
- Tak. Nie chcemy... - Dzięki, że mogłam przyjść.
Nie możesz spać w aucie.
Przez rok spałam w samochodzie z mamą.
Naprawdę?
Może nawet półtora roku. Nie było źle.
To był hatchback.
Boże, pani Garrett.
Nie chciałabyś mieć pani Garrett, która powiedziałaby, że będzie dobrze?
Pewnie.
Wszystko będzie dobrze.
To nie to samo.
- Nie? - Nie.
Przepraszam.
Nie wiem, co robić.
To wszystko jest niemożliwe.
Wiem.
Wiem, że wiesz.
Jestem przy tobie.
Dobrze.
Nie doceniałam czasów, kiedy byłam normalnie nieszczęśliwa.
Wiem. Zabiłabym za zwykłą depresję.
- Za zwykłe głębokie niezadowolenie. - Wiem.
Cholera. Przepraszam.
Na chwilę zapominam, a potem przypominam sobie o Stevie.
I wiem, że nie byliśmy już razem,
ale nagle nie wyobrażam sobie życia bez niego.
Tak mi przykro, Judy.
Tak bardzo...
mi przykro.
Nie. Nie przepraszaj.
Zaatakował cię i to nie była twoja wina.
Tak.
Nigdzie nie idę,
dopóki nie powiesz, gdzie jest Judy.
Idź już, proszę.
Nie wiem, czemu ją chronisz.
Jest jej ciebie żal.
Biedna, samotna wdowa, zdradzał ją mąż.
Żałosny facet, nie?
Jebać to! Spadam stąd.
- Judy. - Tak?
Mogę...
Mogę cię przytulić?
Nie, naprawdę.
- Naprawdę? - Tak, w porządku.
Możesz zostać, aż znajdziesz coś na stałe.
Spaliłaś wszystkie moje rzeczy?
Oprócz koca.
Niektóre kryształy nie chciały się spalić.
No i...
Dziękuję.
Parker będzie mnie wozić.
- Mówisz mi, nie pytasz? - Mniej więcej.
Nie da się was rozdzielić, co?
Przepraszam. Chwileczkę.
Znam tego Parkera? Ma prawko?
Tę Parker. Ma.
Zapnij pas!
- Myślisz, że oni...? - Nie.
Idę.
Dzień dobry.
Napisy: Gregor Hryniszak