‪ฉันทำบ้าอะไรของฉันเนี่ย
‪บ้าเอ๊ย
‪โอ้ พระเจ้า
‪บ้าเอ๊ย แม่ง!
‪โคตรเกลียดการทำแบบนี้เลย ฉันทำไม่ได้ๆ
‪ไข่สุกแล้วค่ะ
‪- พระเจ้า ‪- เวรเอ๊ย!
‪เธอไม่ต้องอยู่ที่นี่ก็ได้นะ
‪คุณต้องกินอะไรบ้างนะ
‪ไม่ได้หรอก ฉัน...
‪บอกตรงๆ ว่าฉันไม่คิดว่าจะกินอะไรอีกแล้ว
‪เปิดสิวะแม่งเอ๊ย
‪- ล้อเล่นรึเปล่า ‪- หวัดดีฮะ แม่
‪จูดี้กลับมาแล้ว
‪หวัดดีครับ
‪- ไง อรุณสวัสดิ์ ‪- ไงจ๊ะ
‪- ผมคิดถึงคุณ ‪- ฉันก็คิดถึงเธอ
‪ขอบคุณสำหรับนกนะครับ
‪ผมควรไปเอามันมา
‪อย่าจ้ะ ลูกรัก กินอาหารเช้าเลยดีกว่าไหม
‪จากนั้นก็ใส่รองเท้า
‪แม่ไม่อยากให้ลูกขึ้นรถสาย โอเคไหม
‪ผมนึกว่าจูดี้จะไม่มาอยู่ในชีวิตเราแล้วซะอีก
‪นี่พวกแม่ดีกันแล้ว หรือว่า...
‪- ฉันอยากคิดว่าอย่างนั้นนะ ‪- ก็ไม่เชิง ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก
‪- ฉันหวังว่า... ‪- เธอแค่มาเก็บของที่เหลือน่ะ
‪- อ๋อ... ‪- นั่นแหละ
‪- ของของฉันอยู่ที่ไหนเหรอคะ ‪- ฉันเผาไปแล้ว
‪รูปวาดฉันด้วยเหรอ
‪ก็ฉันโกรธนี่ มีแค่สองรูปเองนะ
‪- พาร์กเกอร์เพื่อนผมเพิ่งถอยรถมา ‪- จ้ะ
‪และเจคก็เอาเลกซัสของแม่มาขับ
‪โอ้ พระเจ้า ไม่!
‪ชาร์ลี แม่ทำไม่ได้
‪ผมได้ใบขับขี่เป็นอาทิตย์แล้วนะ
‪- แม่ไม่ยอมให้ผมซ้อมขับรถด้วยซ้ำ ‪- ให้ตายสิ
‪ชาร์ลี ขอร้อง ไม่ใช่ตอนนี้ ขอร้อง
‪โอเคไหม แม่เจอศึกหนักมาทั้งคืน และ...
‪เราจะซ้อมกัน
‪แม่สัญญาน่ะ ลูกรัก
‪ทีนี้ก็หุบปากและไปโรงเรียนได้แล้ว
‪ขอบใจจ้ะ
‪ทำไมปิดสระว่ายน้ำไว้ครับ
‪ผ้าคลุมสระว่ายน้ำน่ะ
‪- เราคิดว่ามัน... ‪- มีบางอย่างตายน่ะ
‪- อะไรครับ ‪- กระรอกน่ะ
‪หมา
‪- แมง... หมา ‪- หมาน่ะ
‪- หมาตายในสระว่ายน้ำเหรอครับ ‪- ใช่จ้ะ
‪- ตัวใหญ่เลย ‪- ใช่
‪ผมกินไม่ลงแล้ว
‪- มันแก่แล้ว ‪- หมาจะอยากให้ลูกกินนะ
‪มันแก่มากแล้ว
‪- ฉันว่ามันอาจจะฆ่าตัวตาย ‪- โอเค พอเถอะ
‪ขอบคุณที่ไม่เผาหมดทุกอย่างนะคะ
‪น้ำมันก๊าดหมดน่ะ
‪ฉัน...
‪ฉันคิดว่าเรา...
‪ควรคุยกันเรื่องที่เรา...
‪ไม่ควรคุยกันก่อนที่เราจะไม่คุยกันอีก
‪ค่ะ
‪เราควรคุยกัน
‪ห้ามใครรู้เด็ดขาดว่าเกิดอะไรขึ้น ‪หรือสตีฟอยู่ไหน...
‪ฉันรู้น่า ฉันไม่ได้โง่นะ
‪รู้ไหม ฉันได้ยินเธอพูดว่า "ฉันรู้"
‪แต่ฉันก็รู้ด้วยว่าเธอมีโอกาสจะสารภาพนิดๆ
‪ฉันสารภาพกับคุณเพราะฉัน ‪ไม่สามารถปล่อยให้คุณเชื่อได้
‪ว่าคุณเป็นต้นเหตุการตายของสามีคุณ
‪แต่เธอโกหกมาตลอด
‪ใช่ งั้นคุณก็รู้ว่าฉันโกหกเป็น
‪- แหงล่ะ ‪- ใช่
‪และสาบานได้ สิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการตอนนี้
‪คือทำให้คุณตกอยู่ในอันตรายกว่านี้
‪รู้อะไรไหม
‪แม่งสายเกินไปแล้วละ จูดี้
‪ตอนนี้ฉันโคตรตกอยู่ในอันตรายเลย
‪ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นได้ยังไง
‪ฉันบอกเธอแล้ว
‪โอเคไหม
‪เขามาหาเรื่องฉัน
‪และเขาพยายามบีบคอฉัน
‪และมันน่ากลัวมาก
‪และฉันต้องสู้กลับเพราะลูกๆ ฉันอยู่ในบ้าน
‪โอเค แต่คุณคิดว่าตำรวจจะไม่เข้าใจเหรอ
‪มันคือการป้องกันตัวนะ
‪ใช่ ป้องกันตัว
‪แต่ฉันจะ.. ‪ มันจะดูเป็นไงเหรอถ้าฉันไปหาตำรวจ
‪สตีฟฆ่าสามีฉันนะ
‪และเธอเป็นคนบอกฉันเอง
‪ว่าครอบครัวเขาโคตรซี้กับตำรวจ
‪ใช่ สารวัตรเป็นพ่อทูนหัวของเขา ‪มันก็แค่ตำแหน่ง แต่...
‪ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ ‪บ้านฉันเป็นที่เกิดเหตุ และ...
‪จะทำให้ลูกฉันต้องถูกสอบสวน
‪มันคงยากมากที่จะกลับมาดีเหมือนเดิมได้
‪พวกเขาเสียพ่อไปแล้วนะ
‪จะเสียฉันไปอีกไม่ได้
‪ใช่ค่ะ คุณพูดถูก
‪ฉันแค่แนะนำให้ไปหาตำรวจ
‪เพราะฉันรู้ว่าการปิดบังอะไรบางอย่าง ‪มันยากแค่ไหน
‪มันส่งผลเสีย
‪ฉันแค่รู้สึกแย่มาก
‪ฉันไม่ต้องการความเห็นใจจากเธอตอนนี้หรอก
‪สิ่งที่ฉันต้องการคือให้เธอปิดปากเงียบ
‪ได้ค่ะ
‪ฉันเสียใจจริงๆ ที่เป็นคนเริ่มต้นปัญหาบ้าบอพวกนี้
‪และไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะตายไปแล้ว
‪- แต่เขายังไม่ตาย ‪- แต่เขาตายแล้ว
‪- เหรอ ไม่ ‪- ไม่ค่ะ เขายังไม่ตาย
‪เธอต้องทำเหมือนเขายังไม่ตาย
‪ได้ค่ะ
‪ได้
‪เอาละ
‪ขอบคุณที่ช่วยเมื่อคืนนี้นะ
‪- โทรหาฉันได้นะถ้าคุณต้องการ... ‪- ลาก่อน จูดี้
‪บายค่ะ
‪บาย
‪อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้นะ
‪ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ‪จนกว่าคุณจะบอกผมว่าจูดี้แม่งอยู่ที่ไหน
‪(บ้านพักคนชราบีชแฮเวน)
‪เทอร์รี่
‪- ไง ‪- หวัดดี
‪โห กระโปรงสวยจัง
‪มันคือกางเกง
‪เธอควรซื้อมาทุกสีเลย
‪- จริงๆ แล้วมันคือกางเกงสี่ส่วนแหละมั้ง ‪- เก๋นะ
‪ฉันมีเรื่องอยากถามเธอหน่อย ‪หวังว่าคงไม่ฟังดูแปลก
‪แต่เธอคิดว่าฉันจะของีบในห้องเอบ ‪สักอาทิตย์สองอาทิตย์ได้ไหม
‪ว่าไงนะ
‪อย่าคิดมาก ฉันจะเอาเครื่องนอนมาเอง
‪เพียงแต่ฉันคิดถึงเขามากน่ะ
‪และฉันคิดว่าฉันคงจะหายคิดถึง ‪ถ้าได้นอนในห้องเขา
‪อีกอย่าง ฉันต้องการที่พักด้วย
‪ไหนแองเจล่าบอกว่าเธอไปอยู่กับครอบครัว
‪ตอนแรกก็ใช่ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว
‪มันไม่ดีอย่างที่คิดน่ะ
‪โอเค จะมีผู้อาศัยใหม่ย้ายเข้าห้องเอบ
‪และห้องเราเต็ม ฉะนั้น...
‪เจ๋งไปเลย ห้องเต็ม ถูกใจฉันมากเลย
‪ใช่ไหมล่ะ
‪แต่เธอมีที่อยู่แล้วเนอะ หมายถึง
‪เธอมีคนรู้จักแหละ ใช่ไหม
‪- แน่นอน ‪- ใช่
‪แน่นอน
‪- ดี ‪- แน่นอน
‪ไง เพื่อนบ้าน
‪ให้ตายสิ คาเรน ย่องมาเงียบอย่างกับรถพรีอุส
‪โทษที ไม่ได้ตั้งใจจะให้ตกใจ
‪แค่อยากรู้ว่าเธออยากดื่มไวน์ส้มกับฉันคืนนี้ไหม
‪เจฟฟ์ไปธุระที่บอสตันน่ะ
‪ไม่ล่ะ ฉัน...
‪ไวน์ส้มคืออะไรน่ะ
‪ฉันก็ไม่รู้หรอก
‪ฉันเห็นในหัวข้อย่อยเกี่ยวกับ ‪วัยหมดประจำเดือนในเรดดิตน่ะ
‪เจ๋ง
‪ไม่ล่ะ ฉัน...
‪คืนนี้ฉันอยากนอนแต่หัวค่ำน่ะ
‪เมื่อคืนนอนดึกเหรอ
‪ไม่นี่
‪ไม่ ทำไมล่ะ
‪ฉันว่าฉันได้ยินเสียงผู้ชายข้างหลังนี่
‪อ๋อ ใช่
‪คงเป็นชาร์ลี
‪ไม่ใช่นะ เสียงเหมือนผู้ใหญ่เลย
‪โดนจับได้จนได้
‪ฉัน...
‪ฉันอึ๊บกับผู้ใหญ่เมื่อคืนน่ะ
‪ฟังดูเหมือนเถียงกันมากกว่านะ
‪เธอไม่รู้หรอกว่าฉันอึ๊บแบบไหน
‪ก็จริง
‪โอเค ฟังนะ ฉันต้องกลับไปทำ...
‪เธอเพิ่งติดกล้องพวกนี้ไม่ใช่เหรอ
‪ให้ตายสิ
‪ใช่ แต่ฉันเปลี่ยนใจน่ะ
‪ไม่แปลกใจหรอก
‪ฉันไม่อยากพูดอะไรหรอก
‪แต่เจฟฟ์กับฉันชอบระบบที่เรามีมากกว่าจริงๆ
‪- แบบเดียวกับที่มอสซาดใช้ ‪- เจ๋ง
‪เธอน่าจะได้เห็นความละเอียด ‪ของกล้องส่องถนนของเรา
‪อะไรของเธอนะ
‪กล้องส่องถนนของเรา มองเห็นทั้งซอยเลย ‪อย่างกับหนังแน่ะ
‪รู้อะไรไหม
‪ช่างแม่งเหอะ
‪ทำไมเราไม่ดื่มไวน์ส้มกันตอนนี้เลยล่ะ
‪นี่เพิ่ง 11 โมงครึ่งนะ
‪ไม่เอาน่า คาเรน
‪โอเค ได้
‪- โอเค เยี่ยม โอเค ‪- ฟังดูเข้าท่า
‪- จะยืนอยู่ทำไม ไปเอามาสิ ‪- โอเค ได้
‪- ไปเอามา ‪- ได้
‪ฉิบหายแล้ว เวรๆ
‪อยู่ไหนนะ
‪สวัสดีค่ะ นี่ไม่ใช่ห้อง 140 เหรอคะ
‪ใช่ค่ะ ขอบคุณค่ะ
‪ห้องนี้เหรอ
‪แกจะทิ้งฉันที่นี่เหรอ
‪ใช่ค่ะ แม่
‪นี่คือที่ที่หนูใช้เงินเก็บทั้งชีวิตของหนู ‪เพื่อทำให้แม่สบาย
‪นี่เป็นห้องที่ดีมากนะคะ
‪ดีสุดของที่นี่เลย ถ้าถามฉันนะ
‪เห็นไหมคะ ขอบคุณนะ
‪ฉันจูดี้ค่ะ
‪ฉันแค่ดูให้แน่ว่าทุกอย่างดีพร้อมสำหรับคุณ
‪ขอบคุณค่ะ จูดี้ นี่แม่ฉัน ชื่อโฟล ‪ส่วนฉันมิเชลล์
‪- หวัดดีค่ะ ‪- เธอเป็นแม่บ้านเหรอ
‪เปล่าค่ะ ฉันสอนศิลปะและงานฝีมือ
‪แล้วการคลานไปมาบนพื้น ‪เป็นศิลปะหรืองานฝีมือล่ะ
‪- คุณว่าไง ‪- ทั้งสองอย่างค่ะ
‪ฉันแค่อยากแน่ใจว่าผ้าปูที่นอนตึงน่ะ
‪เพราะบางครั้งคนก็ชอบแบบตึงๆ
‪งานถนัดฉันน่ะ หวังว่าจะไม่เป็นไร
‪ค่ะ ไม่ต้องกังวล
‪ไม่ค่ะ ไม่กังวล
‪เยี่ยมเลย เยี่ยม
‪ดีใจที่ได้พบคุณนะคะ
‪โฟล บายค่ะ
‪เจอกันนะคะ
‪กันเธอไว้ห่างๆ ฉันเลยนะ
‪แม่ เธอไม่มีทางไม่ได้ยินเลยนะ
‪(ไม่ทราบเบอร์โทร)
‪ชัดแจ๋วเลยใช่ไหมล่ะ
‪เจ๋งมาก แต่การส่องดูชาวบ้านแบบนี้ ‪ถูกกฎหมายเหรอ
‪ไม่มีกฎหมายสิทธิส่วนบุคคลแล้วละ
‪เป็นเหตุผลข้อหนึ่งที่ฉันดีใจที่อยู่ในยุคนี้
‪- ใช่ ‪- จริง
‪ใช่ว่ามันสำคัญซะเมื่อไหร่
‪ไม่มีอะไรน่าสนใจเกิดขึ้นบนถนนของเราอยู่แล้ว
‪ยกเว้นสิ่งที่เกิดขึ้นในสนามหญ้าเมื่อคืน
‪- อะไรนะ ‪- ก็เรื่อง...
‪อึ๊บไง
‪ใช่
‪เรื่องอึ๊บ
‪ชีวิตเดี่ยว หรือชีวิตเดียวนะ
‪ฉันไม่รู้ คาเรน
‪ดูนะ มีแบบถ่ายภาพตอนกลางคืนด้วย
‪นี่คือเมื่อคืน
‪โห ชัดแจ๋วเลย
‪(กล้องสี่ ถนน / 23,38 น.)
‪เธอชอบไวน์ส้มไหม
‪ชอบนะ มันติดปากดี
‪ลบไอ้นี่ยังไงเหรอ เธอลบมันทุกวัน ‪หรือลบมันยังไง
‪ฉันไม่ลบ ฉันเก็บไว้บนคลาวด์ทั้งหมด
‪เสียงอะไรน่ะ
‪(กล้องสี่ ถนน / 01,52 น.)
‪เดี๋ยว ทำอะไรน่ะ
‪อะไรวะ ทำอะไรของเธอ
‪มีเสียงมาจากท่อระบายน้ำของเธอ
‪เธอไม่อยากให้อะไรติดในนั้นหรอก
‪อาจเป็นฝันร้ายเลยละ
‪โอเค
‪นี่ไงคนร้าย
‪ใช่ ก็แค่ของเล่น มันแค่...
‪ไม่ควรอยู่ในนั้น
‪เซ็กซ์แหวกแนวอะเนอะ
‪สวัสดี นี่ทีเคจี อาร์ตส์
‪หอศิลป์ชั้นนำของลากูน่า ‪สำหรับศิลปินท้องถิ่นและต่างประเทศ
‪เปิดแสดงตามนัดเท่านั้น
‪คุณรู้ต้องทำยังไง
‪ไง จูดี้
‪หวัดดี
‪ที่นี่มีแผนกของหายได้คืนไหม
‪ฉันเจอกล่องใส่ซิการ์ใบนี้ที่มีคนลืมไว้ในห้องน่ะ
‪ซ่อนอยู่ในฐานรองที่นอน
‪แปลกจัง มีคนทิ้งไว้ที่นั่นเหรอ
‪ใช่ แปลกมาก
‪และฉันไม่ได้ดูข้างในเลยจริงๆ
‪ไม่เห็นเลยว่ามีกัญชาเพียบและกุญแจรถ
‪ขอบคุณนะคะ
‪โอเค
‪ผมคุณหอมจัง
‪ขอบคุณ
‪ยินดีค่ะ
‪โอเค ทีนี้ก็ระวังนะ
‪ขับช้าๆ
‪- แม่ ไม่เป็นไรน่า ‪- ตามองถนนสิ
‪ผมรู้ๆ
‪ลูกขับรถเป็นได้ยังไง
‪พ่อสอนผม
‪เขาสอนเหรอ
‪หรือจะพูดว่าเขาสอนผมก่อนเขาตายเลยก็ได้
‪งั้นเหรอ
‪มันเจ๋งมากจริงๆ
‪การขับรถกับพ่อ
‪แม่ดีใจนะที่ลูก... ได้ใช้เวลานั้นร่วมกัน
‪ทำไมลูกไม่เล่าให้แม่ฟัง
‪พ่อบอกว่าอย่าบอก ‪คงไม่อยากให้แม่โกรธแหละมั้ง
‪ระวัง!
‪พระเจ้า ลูกโอเคไหม
‪- ครับ ผม... ครับ ‪- พระเจ้า
‪ดูทางซะบ้างสิ ไอ้ควาย นี่มันทางแยกนะ
‪- ไอ้เวร! ‪- เขาไม่... เขาไปแล้ว
‪- เดี๋ยวก็มีคนตายพอดี ไอ้หอกหัก ‪- ใจเย็นๆ
‪เขาไม่ได้ยินแม่หรอกโว้ย
‪อย่าพูดคำหยาบกับแม่นะ
‪ขอบคุณค่ะ เอบ
‪แม่หาดูในเน็ตแล้ว
‪และเราสามารถยื่นคำร้อง ‪ขอป้ายหยุดที่ทางแยกนั้นได้
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะหน่อย
‪แม่เล่นใหญ่เกินไป
‪แม่เปล่านะ
‪ลูกรู้ไหม อย่าได้พูดกับผู้หญิง ‪ว่าเธอเล่นใหญ่เกินไปเด็ดขาด โอเคไหม
‪เพราะส่วนใหญ่แล้ว ผู้หญิงแสดงออกไม่พอหรอก
‪นี่คือการแสดงออกของแม่
‪ซึ่งแปลว่าแม่แสดงออกอย่างดีเยี่ยม
‪จูดี้จะกลับมาไหมครับ
‪- พวกเขาเลิกคบกันอีกแล้ว ‪- ชาร์
‪แม่เลิกคบกันบ่อยจัง
‪ขอไปกินหน้าทีวีได้ไหมครับ
‪ได้จ้ะ
‪(ทีเคจี อาร์ตส์)
‪(ไม่ทราบเบอร์โทร)
‪(หกข้อความเสียง) ‪(สตีฟ วู้ด)
‪(ลากูน่าบีชพอร์ทัล) ‪(ขอป้ายหยุด - กดเพื่อดาวน์โหลด)
‪(ระบบเอดีทีของคุณถูกปลด) ‪(กล้องไม่ได้เชื่อมต่อ)
‪(กล้องหลังบ้าน หนึ่ง)
‪แม่ครับ แม่!
‪ไง ไง บู้ป
‪บู้ป ลูกรัก
‪เป็นอะไรรึเปล่า ฝันร้ายเหรอ
‪ครับ
‪อยากเล่าให้แม่ฟังไหม
‪ก็...
‪ผมอยู่คนเดียวในห้อง
‪และมีใครคนนึงมาพาแม่ไป
‪ลูก...
‪ลูกรู้ไหมว่าใคร
‪ผมไม่แน่ใจ ผมบอกไม่ได้
‪จ้ะ มัน...
‪มันคือฝันร้ายเนอะ
‪ครับ
‪ลูกรู้อะไรไหม
‪ลูกรู้ว่ามันเป็นแค่ความฝัน
‪เพราะแม่อยู่ตรงนี้
‪ลูกไม่ได้อยู่คนเดียว
‪ลูกมีแม่เสมอ
‪โอเคไหม
‪ลูกจะมีแม่ของลูกเสมอ
‪หลับตาสิจ๊ะ
‪หวัดดีค่ะ
‪หวัดดี
‪ไม่คิดว่าเธอจะรับสาย
‪ฉันก็ไม่คิดว่าคุณจะโทรมา
‪เธอลืมกำไลไว้ที่นี่
‪ขอโทษค่ะ ฉัน...
‪คุณทิ้งไปก็ได้ หรือว่า...
‪เผาทิ้ง หรืออะไรก็ได้
‪นึกว่าเธอจงใจทิ้งไว้ซะอีก
‪จะได้เป็นข้ออ้างเพื่อเจอฉันอีก
‪ได้ผลไหมล่ะคะ
‪เสียงอะไรน่ะ
‪เธออยู่ไหน
‪ฉัน...
‪จอดรถอยู่หน้าออฟฟิศหมอฟันเก่าของฉัน
‪- ดร.นูเย็นน่ะเหรอ ‪- ใช่
‪คุณรักษากับเขาเหมือนกันเหรอ
‪บ้าเอ๊ย ฉันจะหมุนกระจกลงแต่ฉันล้ม
‪ฉันว่าต้องให้วิกฤตของคุณนายการ์เรตต์ ‪พาเรามารวมตัวกัน
‪ใช่
‪เราจะทำแบบนี้กันอีกนานแค่ไหนเหรอ
‪เราจะทำแบบนี้จนกว่า ‪หล่อนจะลืมปัญหาเล็กๆ ของหล่อน
‪จากนั้นทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ
‪ใช่ เราไม่อยาก...
‪ขอบคุณที่ให้ฉันมาค้างนะ
‪ฉันไม่ปล่อยให้เธอนอนในรถหรอก
‪ฉันเคยนอนในรถกับแม่เป็นปีมาแล้ว
‪จริงเหรอ
‪อาจจะปีครึ่งเลยด้วย
‪ก็ไม่แย่มากนะ
‪มันเป็นรถแฮตช์แบ็ก
‪โอ้ พระเจ้า คุณนายการ์เรตต์
‪เธอไม่อยากมีคุณนายการ์เรตต์
‪ไว้คอยบอกเธอเหรอว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยดี
‪อยากสิ
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อยดีนะ
‪พูดได้ไม่ค่อยดีนะ
‪- ไม่เหรอ ‪- ใช่
‪โทษที
‪ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี จูดี้
‪รู้สึกเป็นไปไม่ได้เลย
‪โธ่ ไม่นะ ฉันรู้
‪ฉันรู้ว่าเธอรู้
‪ฉันอยู่ตรงนี้นะ
‪โอเค
‪ฉันไม่เคยสำนึกเลยว่า ‪ตอนเป็นคนไม่มีความสุขธรรมดาๆ มันดีแค่ไหน
‪ใช่
‪ให้ตายสิ ตอนนี้อยากเป็นโรคซึมเศร้า ‪อาการกลางๆ แทบบ้า
‪อยากจะจมดิ่ง
‪- กับความขุ่นเคืองให้หนำใจ ‪- ใช่
‪บ้าเอ๊ย ฉันขอโทษ
‪มันเหมือนฉันลืมไปแป๊บนึง ‪จากนั้นฉันก็นึกถึงสตีฟขึ้นมาอีก
‪อืม
‪และฉันรู้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก
‪แต่อยู่ๆ ฉันก็นึกภาพชีวิตฉันที่ไม่มีเขาไม่ออก
‪ฉัน... ฉันเสียใจ จูดี้
‪ฉัน...
‪ฉันเสียใจจริงๆ
‪ไม่ๆ อย่าเสียใจ
‪เขาทำร้ายคุณ และมันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย
‪จริง
‪ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ‪จนกว่าคุณจะบอกผมว่าจูดี้แม่งอยู่ที่ไหน
‪กลับไปซะเถอะ
‪ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณต้องปกป้องเธอด้วย
‪เธอก็แค่สงสารคุณ
‪แม่หม้ายผู้น่าสงสาร ตัวคนเดียว
‪ผัวนอกใจ เขาไม่มีความสุขใช่ไหมล่ะ
‪ช่างแม่งเหอะ ผมจะไปแล้ว
‪- จูดี้ ‪- คะ
‪ฉัน...
‪ฉันขอกอดเธอได้ไหม
‪ไม่นะ จริงๆ
‪จริงเหรอคะ
‪ใช่ ไม่เป็นไร
‪เธออยู่จนกว่าจะหาที่อยู่ถาวรได้
‪และขอถามให้แน่ ‪คุณเผาของของฉันหมดแล้วใช่ไหม
‪ไม่ได้เผาผ้าห่มเธอ
‪และคริสตัลของเธอที่คงไม่เข้าใจ
‪แต่...
‪นี่ด้วย
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- จ้ะ
‪ไง
‪พาร์กเกอร์จะขับรถไปส่งผมที่โรงเรียน
‪เหรอ นั่นบอกเฉยๆ ไม่ได้ขอใช่ไหม
‪ประมาณนั้น
‪เดาว่าคุณกับแม่อยู่ห่างกันไม่ได้สินะ
‪นี่
‪โทษนะ เดี๋ยวก่อน
‪แม่รู้จักพาร์กเกอร์ไหม แล้วเขามีใบขับขี่รึเปล่า
‪เธอมีครับ
‪คาดเข็มขัดนิรภัยด้วยนะ
‪- คุณคิดว่าพวกเขาจะ... ‪- ไม่
‪มาแล้วค่ะ
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล