NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NIE STOPUJ WIARY
PODPISZ PETYCJĘ O ZNAK STOPU NA SKRZYŻOWANIU TYROL DRIVE I CRESTA WAY
STOP W IMIĘ MIŁOŚCI
Judy, Jezu Chryste.
Co tu robisz?
Dotrzymuję towarzystwa Steve’owi.
No dobra…
I puszczasz dźwięki oceanu, bo…?
Bo nie mogę spać.
Steve też nie.
Myślę, że jednak śpi.
Najgłębszym snem.
Judy, nie możesz tu siedzieć po nocy, przytulając zamrażarkę.
A gdyby któryś z chłopców tu wszedł?
Przykro mi, ale to nie w porządku, że jest tu uwięziony.
Wiem, że to nie jest idealna sytuacja,
ale przecież się umawiałyśmy, tak?
- Tak. - Zamrażarka jest najbezpieczniejsza.
Przynajmniej na razie. Tak?
Tak. Ale nie wiedziałam, że tak się poczuję.
Steve tego nie chce.
Boże. „Steve tego nie chce”.
Byłam w pokoju i nagle poczułam zapach kopru morskiego i cyprysu.
- Straszne. - Jego płyn do mycia.
Więc wchodzę tutaj,
a czujnik ruchu już zapalił światło.
- To znak. - Czego?
Że nie chce tu być.
Dobra.
Nie znosił ciasnych przestrzeni.
Windy go przerażały. Przepraszam.
Był na nie wrażliwy.
Posłuchaj, musisz znaleźć sposób, żeby o tym nie myśleć,
- żebyś mogła zacząć... - Chcę tu pobyć.
Musisz zostawić to za sobą.
Dobrze?
Jak mam to zostawić, skoro jest zamarznięty 15 metrów ode mnie?
Nie wiem. Musisz to jakoś pogodzić.
Dobra? Nie myśl o tym.
Nie chodzi o to, co myślę, tylko o to, co czuję.
- Dziwne. - To był Steve.
Duchy komunikują się, używając światła.
Udokumentowano to.
Wiesz, co jeszcze tak się komunikuje?
Elektryczność.
Wiem, że trudno ci uwierzyć w ducha, bo cię to przeraża.
Nie, gnicie w więzieniu mnie przeraża.
Założę się, że więzienia są pełne duchów.
Mam dość na głowie bez tych twoich duchowych bzdur.
- Jasne? - Tak.
Widzisz?
Nie ma co przyprawiać się o pierdolony zawał.
Coś nie tak z czujnikiem.
- Słyszałaś? - Tak, słyszałam.
Boże.
- Cicho. - Przecież…
Jestem cicho.
- Myślisz, że on tu jest? - Nie.
Nie jest.
- Co robisz? - Zobaczę…
- co tu się dzieje. - Uważaj.
Nie łap mnie tak.
Bardzo głośno oddychasz.
Dziękuję.
Dobra.
O Boże! Nie!
Nie!
Nie krzywdź ich!
Na pewno macie szczury.
- Wiemy. - Spotkałyśmy je.
Widzicie?
Zaokrąglone? Mysie są spiczaste. Inne gruczoły odbytowe.
- To nie było konieczne. - Nie wiedziałam. Ciekawe.
Jak się ich pozbyć?
Zablokować wejścia, zastawić pułapki. Dość proste.
To normalne, że jest ich tyle?
Przez upał, brachu.
- Brachu, to upał. - Wiem, brachu.
Szczury nie regulują temperatury ciała.
Szukają chłodnych miejsc. Takich z jedzeniem.
Macie tu mięso?
Tak, mam tam pewne specjały.
Krew potrafią wyczuć z daleka.
Nie mogą się tam dostać, prawda?
Nieprawda.
Zęby mają ostre jak brzytwa.
Przegryzą się przez wszystko.
Dobra.
Mój Boże.
- Nie dotykaj. - Wiem.
Naprawdę? Dochodzi nam masa szczurów, z którymi musimy się zmierzyć?
Mówię ci, że to znak.
- Że świat się roztapia? - Nie.
Że musimy go przenieść zanim szczury się wgryzą.
- Jak mamy to zrobić? - Nie wiem.
Rozważmy możliwości.
Nie, nie googluj tego!
FBI może namierzać twój telefon!
Jak inaczej wymyślić, co zrobić ze zwłokami?
Nie wiem.
Przychodzą mi na myśl filmy, w których są rębaki
albo rozpuszczanie ciała w wannie przy pomocy czegoś do rozpuszczania.
- Nie zrobimy tego! - Nie.
To są przykłady tego, czego nie zrobimy.
Jest pewien piękny buddyjski rytuał, w którym...
- Wsadzimy go do walizki. - Jen!
Miałam poślubić tego mężczyznę.
Wybacz, ale rozważam możliwości.
A pogrzeb w morzu?
Steve kochał ocean. Był świetnym pływakiem.
Cudownie, ale nie mam łodzi
i nie mam czasu na zdobycie patentu kapitana.
Możemy wynająć.
Nie, bo FBI dowie się, że wynajęłyśmy łódź.
Za szybko zrezygnowałyśmy z walizki.
Jen.
To człowiek, który żył.
Zasługuje na godny pochówek.
- Godny pochówek? - Tak.
Zostawił Teda na śmierć.
Używał cię do prania pieniędzy.
Porzucił cię po pięciu poronieniach.
- Wiem, ale... - To potwór!
Martwisz się o jego duszę?
Martw się o nas.
- Jestem mu to winna. - Czemu?
Bo to moja wina, że nie żyje.
Nie, nie było cię tam.
Przeze mnie go poznałaś.
Doniosłam na niego,
ale nie spodziewałam się, że spróbuje cię zabić.
Jesteś wredną suką.
- To nie twoja wina. - Moja.
Wróciła do mnie karma.
- To moja kara. - Nie.
To nie jest...
żadna karma.
Przysięgam.
Słuchaj.
Pozbędziemy się szczurów.
- Dobrze? - Tak.
Ale co z nim zrobimy? Nie może tam zostać na zawsze.
Nie, to znaczy...
Nie na zawsze...
Może...
Może dopóki chłopcy nie pójdą na studia.
W razie, gdybym musiała odejść.
Wtedy sobie poradzą.
To tylko siedem lat.
To naprawdę długo.
To co mam, kurwa, zrobić?
Nie wiem, czy możemy tak żyć.
Musimy.
Muszę przyznać,
że za każdym razem oboje wyglądacie w tym domu idealnie.
To znaczy, wy troje.
Mam nadzieję, że nie posądzi nas pani o paranoję.
Boże, nie. Wcale nie.
To będzie państwa dom.
Oferta została przyjęta.
Mogą państwo planować, jak urządzić dom.
Wybrać zasłony, może wbudować szafy.
Mamy wątpliwości.
- Słucham? - Inspekcja wykazała pleśń w łazience.
Tak, widziałam.
To nic takiego.
To czarna pleśń.
- Właśnie. - Tak, ale to śladowa ilość,
czyli prawie nic.
Gdyby to było nic,
inspektor powiedziałby, że nic nie znalazł.
Tak.
Czasem inspektorzy myślą, że muszą coś znaleźć,
bo zapłaciliście za kontrolę.
Ma to sens?
Nie bardzo.
- Możemy się wycofać, jeśli chcemy. - Po prostu musimy uważać na dziecko.
Rozumiem. Sama jestem mamą.
Ale szczerze mówiąc,
myślę, że martwimy się o rzeczy, o które nikt nigdy nie dbał.
Moja mama paliła całą ciążę,
a ja i tak jestem zajebista.
Wiedząc, że ta pleśń tam jest...
Trudno się jej pozbyć.
...nie będę myśleć o niczym innym.
Żaden dom nie jest idealny.
Nie ma domu bez defektu. Trzeba to olać.
Chciałabym, żeby czarna pleśń była najgorszą rzeczą w moim domu.
Bo mam szczury.
Wiem, Lorna.
Powiedziałam im, że to znikome ilości śladowe.
Wiesz co? Nie wiem, co ci powiedzieć.
Nie moja wina, że pieprzone cipy chcą chronić życie nienarodzonego dziecka.
Pa.
Co jest, kurwa?
Pierdol się, Steve.
POZA CIAŁO: DROGA DUSZY SZANSA BY RAZEM POZNAĆ MOŻLIWOŚCI
Zabierz mnie stąd.
Mamo, uspokój się, proszę.
Nie możesz mnie tu trzymać. Chcę do domu.
Wiem, ale nie możesz już mieszkać sama.
Tu jest naprawdę miło. Na miejsce trzeba czekać rok.
Sama tu mieszkaj, skoro tak ci się podoba.
Brakowałoby mi cię, Flo.
- Nie mówiłam do ciebie. - Wiem, ale masz donośny głos.
- Odważnie. - Tak.
Zapomniałam powiedzieć, że prowadzę zajęcia z malarstwa.
Wtorki i czwartki o 9.
Może ci się spodoba. Brzmi super.
„Super”… Namalowałaś to?
Nie maluję pejzaży morskich.
Dobrze, bo ten jest okropny.
Jest krytyczką sztuki.
Masz rację. Ma dobre oko.
Co to niby ma być, nie?
- Właśnie. - Kto to namalował?
Pozbędę się tego.
Czekaj.
- Zabierzesz go? - Tak.
Nie podoba ci się.
Nie podoba ci się, mamo.
Kto wie, co z nim zrobię? Mam to gdzieś, jestem szalona.
Mogę? Nie chcesz go?
Nie, bierz.
- Dziękuję. Bardzo. - Jasne.
I przepraszam.
- Moja mama jest trudna. - Nie jest taka zła.
- Nie jest twoją mamą. - Nie.
Moja mama jest narkomanką. Serio.
Wygrałaś.
Wielu pensjonariuszom się tu nie podobało, ale zmienili zdanie.
- Rodzinom jest trudno. - Tak.
Przynieść ci coś?
Chcesz kawy, budyniu…
czy trawki?
- O proszę. - Tak.
- Byłam ciekawa, kiedy się podzielisz. - Miałam nadzieję.
Dlaczego?
Co ty zrobiłaś?
JUDY: TAK TYLKO SPRAWDZAM
JAK POZBYĆ SIĘ...
TRUPA
Cholera!
- Czemu chce się pani pozbyć trupa? - Jezu, Shandy.
Nie chcę się pozbyć trupa.
To było autouzupełnienie.
- Pozbywam się zamrażarki. - Rozumiem.
Co tu robisz?
- Przyszłam do Henry’ego. - Jasne.
Nie wiedziałam, że to dzisiaj.
Ja pozbyłabym się trupa gdzieś w lesie Angeles.
- Że co? - Gangi wyrzucają tam ciała.
Podobno jest tam więcej zwłok niż drzew.
Shandy...
Dlaczego to wiesz?
Czytałam o tym w darknecie. Świetne źródło.
Rety...
Dużo ci się dzieje w głowie, prawda?
- Zaraz, o co chodzi z twoim tatą? - Ukrywa się.
A właśnie.
Chcesz popływać?
Wolę zostać w domu.
To może karaoke? Lubisz śpiewać?
Czy modliszka zjada partnera?
- Zjada. - Rozumiem.
Super. Chodźmy.
Mój Boże.
Darknet. Głupota.
JAK WEJŚĆ NA DARKNET...
...ŻEBY POZBYĆ SIĘ TRUPA
Boże. Chory świat.
Dobra. Darknet.
Darknet.
Szczerze mówiąc, myślałam, że tak robią dobre córki, ale było ciężko.
- Mieszkała z tobą? - Tak, przez rok.
Kompletna katastrofa.
Kłóciłyśmy się.
Super, że próbowałaś. Większość ludzi tego nie robi.
Jesteśmy Kubańczykami. Tak się u nas robi.
Nie wiedziałam.
Ale...
złamała biodro, kiedy byłam w pracy.
Nie mogę jej już zostawiać samej.
Przykro mi, że jest u nas nieszczęśliwa.
Ona jest wszędzie nieszczęśliwa.
Zrezygnowała z radości, gdy umarł mój tata.
Przepraszam, to nie jest zabawna pogawędka.
Nie zawsze chcemy zabawnej pogawędki. Czasem szukamy...
Smutnej gadki?
Jestem gotowa na smutną gadkę.
Nie masz pojęcia.
Szczerze mówiąc…
to wszystko do bani.
Moja mama była taka fajna.
Była zabawna…
i pełna życia.
Po śmierci taty...
zupełnie się wycofała.
Jakby czuła się winna, że była szczęśliwa.
Jakby to była zdrada.
Rozumiem.
Ja nie. To samolubne.
- Naprawdę? - No bo w końcu wszyscy umrzemy.
Takie jest życie. Tak to już jest.
Ale świat się toczy…
i inni cię potrzebują.
Masz wybór.
Pójść na dno ze statkiem…
albo złapać się tratwy ratunkowej i mocno trzymać.
Tak. Właśnie.
Tak.
W Titanicu chcesz być Leo…
czy starszą panią, która żyje wiecznie?
Chcę być starszą panią, ale nie wiem, czy ona żyje wiecznie.
- Nie żyje wiecznie? - Nie. Jej serce będzie biło bez ustanku,
ale w pewnym momencie jej ciało się podda.
- Biedactwo. - Nie zrozumiałam tego filmu jako dziecko.
Co robimy?
Mamo?
- Gdzie masło orzechowe? - Co tu robicie? Zamknęłam drzwi.
Wcale nie.
Po co te rękawice?
Musicie wyjść.
- Czemu? - Bo jest niebezpiecznie.
- Czemu? - Mamy szczury. Nie zadawaj pytań i wyjdź.
Od kiedy mamy szczury?
Wiesz, że zęby szczurów…
Wypierdalajcie stąd!
Przepraszam.
Przepraszam, skarbie, że krzyczę. Po prostu…
Trochę się stresuję.
Czego szukacie?
Masła orzechowego?
- Nie. - Zrobić wam coś do jedzenia?
- Nie? - Nie.
Zobaczmy, czy Cooper jest w domu.
Może skończył szkołę hebrajską.
Mogę w czymś pomóc?
Gdybym chciała... Gdybym..
musiała coś rozpuścić...
Coś utknęło w rurach?
Tak, coś mi utknęło.
To rozpuści wszystko, nawet skórę.
Na wszelki wypadek polecam odporne chemicznie rękawice i maskę.
- Rozumiem. - I nie te najtańsze.
Dobra, nie. Tylko najlepsze.
- Ten środek jest najlepszy? - Tak, ten.
- Ten też jest świetny. - Dobrze.
- Dużo mi tam utknęło. - Rozumiem.
- Dziękuję. - Proszę. Miłego dnia.
To tylko włosy. Sporo włosów, których nie chcę.
- Powodzenia. - Dziękuję.
- Jen. - Kurwa!
- W porządku? - Przestraszyłaś mnie.
- Co tak śmierdzi? - Sprzątam.
Nie, nie wchodź tam.
- O Boże! - Nie.
- Co robisz? - Nic.
- Judy. - O Boże.
Posłuchaj.
- Otwórz zamrażarkę. - To szczur.
- Chcę go zobaczyć. - Nie.
To był tylko szczur.
Nie chcesz go widzieć.
- Uwierz. - Co?
Jak mam ci wierzyć, po tym jak...?
Jest tutaj.
Jest. Próbowałam coś zrobić, bo masz rację. Dłużej tak nie mogę.
Nie dam rady. Muszę się go pozbyć z domu.
Miałaś czekać do studiów chłopców.
Ale to długo! Henry ma dziesięć lat!
Wiem, że to bardzo długi czas.
Dlatego chciałam powiedzieć, że zrobię, co zechcesz.
Ale jeśli tego chcesz, nie ma mowy.
Nie chcę tego robić!
Nie wiem, co chcę robić!
Nie wiem, co robić! Świruję!
Wszedł tu dziś Henry.
Miałam otwartą zamrażarkę i…
O Boże!
A jeśli coś zobaczył? Jeśli coś widział?
Wiesz co? Nic nie widział.
- Już dobrze. - Nie.
Nie wiem, jak to robić.
Ja też nie wiem.
- Wiesz. - Co takiego?
Mieszkałaś tu ze mną po śmierci Teda, udając, że wszystko w porządku.
Kochanie, nic nie było w porządku.
To było okropne.
To było straszne. Nie mogłam.
Musiałam powiedzieć ci prawdę.
Jesteś wredną suką.
Dlaczego?
Judy…
Judy, mam coś...
Muszę ci coś…
Co jest, kurwa?
Kurwa mać!
- Nic ci nie jest? - Nic.
Wszędzie ciemno.
Boże, świetnie. W najgorętszy dzień roku.
O mój Boże. Judy.
Zamrażarka.
Rozmrozi się.
- Musimy go wyciągnąć. - Jak?
Christopher.
Cześć.
My też.
Naprawdę?
Pół hrabstwa bez prądu.
Tak. Dziękuję. W razie czego zadzwonimy.
Też zadzwoń, jeśli…
Dobrze, bo nie jestem w stanie nikomu teraz pomóc.
Na razie.
Cholera.
- Przestraszyłam was? - Tak, przeraziłaś.
- Brawo. - Gdzie Henry?
Tutaj.
Spójrz, jestem niewidzialna.
- Świetnie, Shandy. - Ja też.
Urocze.
Mam nowy plan.
- Jesteś pewna, że... - Nie.
Wcale nie.
Chyba chciałaś coś wcześniej powiedzieć.
Tak?
Tak, kiedy wysiadł prąd.
Tak...
Chciałam powiedzieć, że ci wybaczam.
Chciałam, żebyś wiedziała.
WJAZD NA TEREN LASU PAŃSTWOWEGO ANGELES
Napisy: Gregor Hryniszak