NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Boże, muszę siku.
Przestań pić tyle wody.
Mam tyle kurzu w gardle.
- Napij się wody. - Dobrze.
O nie.
- Co? - Mam telefon w torebce?
- Co? - Telefon. Poszukaj u mnie torebce.
- Nie, nie widzę. - Kurwa!
Chyba go tam zostawiłam.
- Co? - Tak.
- Nie. Po co? - Nie wiem.
- Musisz go mieć. - Nie mam. Musimy wrócić.
A jeśli został w dziurze?
- Jezu! - O Boże.
- Zadzwonię. - Nie, do cholery!
- Czemu? - Oszalałaś?
- Dlaczego? - Bo to oznajmi światu,
że w dziurze jest ciało!
- Racja, to obłęd. - Katastrofa.
Pieprzona katastrofa!
Jest.
Spoko.
Luz.
- Boże, zatrzymuje nas? - Myślisz?
A jak? Jest tuż za nami.
Wiem.
Ale jesteśmy dwiema białymi kobietami w średnim wieku w mercedesie.
Świetnie, że dostrzegasz uprzywilejowanie, ale zakopałyśmy ciało!
Nikt o tym nie wie!
- Zatrzymać się. - Cholera.
Mamy łopaty w aucie.
- Pracowałyśmy w ogródku. - W głębi lasu?
- A skąd leśni ludzie biorą jedzenie? - Sadziłyśmy drzewka owocowe w lesie?
Owoce! Powiedz, że sadziłyśmy owoce.
Hodujemy owoce. Rozumiem. Boże.
- Jakie? - Nie wiem.
- Może maliny? - Maliny nie są w sezonie.
- Nieważne. Nic nie mów. - Wiem.
- Nic a nic. - Nie będę.
Może zwiać?
- Nie. - Ale...
- Dobry wieczór. - Uszanowanie.
Warto było?
Co takiego?
Popełniła pani zbrodnię.
Nie.
Prowadzi pani.
Używanie telefonu jest przestępstwem.
- Nie wiedziałam. - Co było tak ważne?
- Nawigacja. - Tak, mapy.
- Tak. - Nie mogłam…
Bez GPS-u powiem, gdzie pani jest.
Po uszy w gównie.
Żartuję sobie.
Dostanie pani mandat.
Ale miała pani minę.
Dałam się nabrać.
- Prawo jazdy i dowód. - Tak.
RESTAURACJA U CINDY
- Nie zaczekasz, aż będziemy w hotelu? - Trzymam już od sześciu godzin.
Przepraszam.
Co to za ciasto?
Z wiśniami.
Dobre?
Wiśniowe.
Wiśniowe bywa gówniane. A to? Co to jest?
- Wiśniowe. - Dobrze, w takim razie wezmę wiśniowe.
Jak mogłyśmy dostać mandat?
To ślad, że tu byłyśmy.
Cholerna Shandy.
Ale suche.
- Chcesz? - Nie.
Rany.
Wszystko mnie boli.
Jakby kręgosłup chciał wyskoczyć mi z pleców.
Na pewno nie jesteś głodna? Mają gofry.
Nie jestem głodna.
Posłuchaj...
Przykro mi,
że nie mogłyśmy
uwzględnić duchowych aspektów,
na których ci zależało,
ale nie mogłyśmy ryzykować.
Musiałyśmy się spieszyć, tak?
Jasne. Tak.
Ale to trwało bardzo długo. Wcale nie było szybko.
- Ale… - Dolać?
Tak, proszę. Dziękuję, Marvo.
Marvo, mogę prosić o bitą śmietanę?
Trochę suche. Dziękuję.
Mówię tylko, że nie miałyśmy czasu, żeby się...
ociągać.
- Nie chciałam się ociągać. - Ale rozumiesz.
Chciałam zaśpiewać piosenkę albo coś powiedzieć.
Wiem.
Ale nie wiedziałyśmy, czy ktoś nas słyszy.
Przepraszam, że nie zgodziłam się na zaśpiewanie cholernego „Alleluja”.
Dla twojej wiadomości...
Dziękuję.
Nie zamierzałam tego śpiewać. Jest nadużywane.
Chciałam tylko nadać... tej chwili trochę powagi.
Wiem i o to mi chodzi.
Nie wszystko jest pieprzonym filmem Disneya
z zamkiem i magicznym pyłem.
Nie jesteśmy w Królewnie Śnieżce. Jesteśmy w Człowieku z blizną.
Nie oglądałam.
Ani ja. Żadna dziewczyna. Ale wiemy, o czym jest.
Serio?
Zrobiła to celowo.
Nie lepiej iść do tańszego hotelu? Bierzemy tylko prysznic.
Wiem, ale nie zdążyłam porównać cen w Internecie.
Nie mogę znieść tego brudu. Czuję się jak kibel w akademiku.
- Będą mieli wolne pokoje? - Nikt nie nocuje na takim odludziu.
Nie mamy wolnych pokoi.
- Że co? - Mamy wesele w ten weekend. Przykro mi.
Nie macie ani jednego pokoju?
Tak myślałam.
Apartament prezydencki jest wolny. Dwie noce minimum, ale cena...
Nie chcę wiedzieć. Bierzemy.
Zapłacę. Ja stawiam.
Panie w interesach?
- Nie. - Tak.
- Nie.
Nie, to tylko weekend z moją przyjaciółką.
Moją psiapsiółką.
- Prawda? - Tak.
Kto się żeni w Antelope Valley?
Ludzie z Antelope Valley?
Najwidoczniej.
- Jen. - Jeff.
- Hej. - Cześć.
- Jeff.
Witaj, Jen.
Judy, to jest...
Kojarzysz Karen?
- Tak. - To jest jej mąż Jeff.
- Cześć. - Karen jest taka miła.
- Wspaniała. - Też tu jest?
- Nie. - Szkoda. No nic...
To tylko podróż służbowa, więc...
- Super. - A wy na ślub?
- Nie, babski weekend. - Fajnie.
Nasze kawy, kotku.
- „Kotku”. - Dziękuję.
- Posłuchaj, czy mogłabyś nie…? - Tak.
Spoko. Wszystko gra.
- Tak. Nie. - To dlatego, że...
Nie, nie było nas tutaj. Nigdy nas tu nie było.
Dobra. Pa.
Dziękuję… Dzięki. O kurwa.
O mój Boże.
- Nie wierzę, że to zrobiłyśmy. - Zostało jeszcze auto…
ale myślę…
że będzie dobrze.
Chyba tak.
Chcesz się pierwsza wykąpać?
Nie.
Chcesz zdjąć brudne ubrania...
czy wolisz gapić się przez okno?
Tak.
Dobra.
Cześć. Jest już prąd?
Tak, dopiero wrócił.
- To dobrze. - Nie, kurwa,
bo Henry, Christopher i ta dziwna koleżanka
tańczą do Jesus Christ Superstar.
Wiesz co? Nie klnij, Charlie.
Nie uwłaczaj temu musicalowi. Jest świetny.
Nieważne. Po co Christopher tu jest?
- Dalibyśmy radę sami. Wkurwiają mnie. - Wiesz co?
Idź na spacer i mów „kurwa” na zewnątrz, zamiast siedzieć i narzekać.
Jest straszny upał. Nigdzie nie idę.
Dlatego potrzebuję auta. Ze względu na zmiany klimatu.
Dzięki za wyjaśnienie, że to ciebie te zmiany dotyczą najbardziej.
Niedługo dostaniesz samochód.
Ale na razie, jak mówiłam, dostaniesz rower taty.
Kiedy to się wydarzy?
Kiedy znajdę czas pójść do schowka, co nie będzie łatwe.
Nieważne.
Jutro wrócimy od chorej ciotki Judy.
- Była umierająca, ale chyba się wyliże. - Świetnie.
No dobrze. Kocham cię. Pa.
Mówisz, że na tyle, żeby kupić mi auto?
Nie, powiedziałam, że cię kocham. Pa.
Muszę tylko podpiąć telefon. Prawie się rozładował.
Jak się czujemy?
Nic nam nie jest.
To dobrze.
Wiem...
że wczoraj było trudno,
ale już chyba po wszystkim.
Mogę ci...
coś przynieść albo...
Może wykupię ci spa? Jakiś przyjemny masaż?
O proszę, Tripadvisor ocenia je na prawie trzy gwiazdki.
- Nie wiem, po co to drukują. - Nie, dziękuję.
Chcesz manicure? Pedicure? Nic?
Nie jestem w nastroju. Przepraszam za kłopot.
Jezu, Judy. To żaden kłopot.
Jesteś na mnie zła?
Możesz się na mnie złościć.
Nie.
Możesz powiedzieć, co mam zrobić?
To ty jesteś miła, a ja gówniana, więc doradź, jak mogę zrobić coś miłego.
Trochę mnie przerażasz.
Nie mam teraz ochoty na rozmowę.
Dobrze.
Chyba jestem bardzo zmęczona
po sześciu godzinach kopania dziury w lesie
i po wrzuceniu do niej mojego byłego narzeczonego.
Dobrze.
Jasne.
Nie śpisz?
Już nie.
Co się dzieje?
Mam pomysł.
Na dole jest bar o nazwie…
„Szmery i Mrugnięcia”.
Pomyślałam, że może...
zejdziemy i...
wznieśmy toast...
za Steve’a.
- Naprawdę? - Nie tak ludzie robią po pogrzebie?
Wyrażają smutek, piją, wyrzucają z siebie to wszystko.
- Dobrze. - Tak?
„Cztery beknięcia”?
Nie. Jakie „cztery”? „Szmery”.
I „Mrugnięcia”.
Ale musisz się wykąpać.
- Bo... - Co?
- Bo... - Śmierdzę?
Nie, wyglądasz głupio w tych ciuchach.
Są twoje.
- Dobry wieczór. - Co podać?
Dwie podwójne szkockie.
- Jeśli jesteście na weselu, nie płacicie. - My...
Panna młoda jest moją daleką kuzynką. Wezmę Johnniego Walkera Blue. Dziękuję.
- Głośno tu. - Bo to jest bar.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Za Steve’a.
Chcesz coś o nim powiedzieć?
Nie tak to sobie wyobrażałam, więc nie.
- Rozumiem. - Nie wiem, co powiedzieć.
Był bardzo przystojny.
- Mało powiedziane. - Fakt.
- Oczywiście. - Nie znałaś go.
Nie.
Był bardzo troskliwy…
i uroczy.
- Jasne. - Bo był.
Jasne.
Ciągle coś robił, żebym czuła się wyjątkowa.
Nawet kiedy się oświadczył.
Tak? Co?
Jak się oświadczył?
Urządził flash mob.
Ale...
fajnie.
Myślałam, że idziemy po prostu na plażę,
a tu wyskakuje 200 osób…
z całą choreografią do Cyndi Lauper.
Bardzo przemyślane.
Miał miękką stronę, której nie pokazywał wielu ludziom.
Jasne.
Wiem, że go nie lubiłaś.
Masz pełne prawo.
Wiem, jaki był.
Rozumiem.
Ale kochałam go.
Był pierwszą osobą,
która sprawiła, że czułam się kochaną.
Nie zawsze był idealny.
Ale był dla mnie tym kimś.
Wiem.
Wiem, co masz na myśli.
Co?
- Co? - Nic...
Zawsze chciałam ci coś powiedzieć,
ale nie było dobrego momentu.
- Co takiego? - Nie wiem, zapomnij.
Mówisz, że chcesz coś powiedzieć, a potem nie mówisz.
- Masz rację. - To irytujące.
- Tak. - Więc mów.
Dobrze.
Następnego dnia po tym, jak... przejechaliśmy Teda,
obudziłam się i...
Steve’a nie było w łóżku. Poszłam go szukać.
Był w naszym ulubionym miejscu na plaży.
Siedział na mokrym piasku.
Płakał jak dziecko.
Przejmował się tym, co się stało.
Był wstrząśnięty, ale myślę, że nie umiał...
okazać swoich uczuć.
Czuł się bezpiecznie na plaży. Dlatego chciałam go tam zabrać…
i pochować.
Rozumiem.
Chciałam tylko...
Chciałam...
się z nim pożegnać.
Zawsze o mnie dbał.
Też chciałam coś dla niego zrobić.
Co się stało?
Przepraszam.
Zasługujesz na pożegnanie.
Ja pożegnałam się z Tedem.
Tak mi przykro.
- Nie. - To nie fair.
- Nie płacz. - Nie troszcz się o mnie.
Nie rób tego.
Mogę robić, co chcę.
Dlatego Steve cię kochał.
Bo jesteś…
Jesteś chyba najmilszą osobą na całym pieprzonym świecie.
Bardzo cię kocham.
Naprawdę.
Bardzo cię kocham.
Będziesz dla mnie tym kimś?
Tak. Będę dla ciebie tym kimś.
Cześć wam.
Boże.
Chcecie zatańczyć?
- Co do...? - Nie, dziękuję.
- Na pewno? - Boże, co z tobą?
Nie widzisz, że jesteśmy czymś zajęte?
Czy wygląda na to, że ona chce tańczyć?
Oceń sytuację, zjebie.
Co jest, kurwa, z tymi ludźmi?
Serio!
Biedak chciał tylko zatańczyć.
Mój Boże.
„Wyglądają, jakby się chciały zabić.
Może mają ochotę na taniec, zanim skoczą z mostu?”
Co za dupek.
- Fakt. - O Boże.
Mam ochotę na taniec.
- Co? - Nie wiem.
- Z tamtym kolesiem? - Nie, z tobą.
Ze mną? Dobrze.
Dobrze.
Pij.
Szampana.
Dziękuję.
Chwila, nie rozmawiałyśmy o Jeffie.
Jeff!
O mój Boże.
Biedna Karen!
Żal mi Karen, a przecież jej nie lubię.
Istnieje taka możliwość, że ci dwaj są partnerami biznesowymi?
- Judy. - Co?
Judy.
- Nie? - Łączą ich kutasy.
- Za Karen. - Za Karen!
- Jeszcze po jednym. - Tak.
Nie jesteście na weselu.
- Proszę? - Co?
Wisicie mi 83 $.
Co?
Dupek.
Wypierdalajcie stąd.
Chryste.
Halo?
Czekaj.
Co?
Cholera.
Czy to na pewno ten ptak? Nasz ptak?
Henry jest pewien.
Co się stało?
Wszyscy dobrze się bawili.
Poszedłem zrobić naleśniki z cytryną i ricottą.
Ścierałem skórki,
kiedy usłyszałem krzyk.
Spóźniłem się. Ptak nie żył.
Dobrze, ale jak?
Pies to zrobił.
Prawdopodobnie zwierzęcy instynkt.
- Przepraszam. - Boże.
Mówiłem Alanowi, że trzeba ją wytresować.
Ale to nie w jej stylu. Adele nie jest agresywna.
Jest snobką. Nie nosi sztucznych włókien.
Już dobrze.
To normalne, że jesteś smutny.
Gdybym wiedział...
że ostatni raz się z nim bawię...
pożegnałbym się.
Możesz się pożegnać.
W ręce Twe, Panie,
pokornie powierzamy naszych braci, siostry
i ptaki.
W tym życiu otaczasz ich swoją czułą miłością.
Teraz zbaw ich ode złego
i daj im wieczny spoczynek.
Pozwól nam znaleźć w Tobie pocieszenie
i odwagę, by przez to razem przejść.
Amen.
Judy, zaśpiewasz coś?
Mogłabyś?
Jasne.
Kocham cię.
Tęskniłem za tobą.
Jedź, idiotko! Kurwa, słuchaj! Nie bądź taka wrażliwa!
Cześć, Jen.
- Cześć. - Przepraszamy za najście.
Nie szkodzi.
Cześć, Shandy.
Nie obudziłyśmy pani?
Jest 20.
Nie spałam.
Shandy ma coś do powiedzenia.
Prawda?
Chodzi o ptaka.
Słucham.
Zabiłam go.
Naprawdę?
Trzymałam go, żeby nie odleciał,
ale chyba za mocno go ścisnęłam.
Nie wiedziałam, że ptaki mają tyle wody.
Ale to był wypadek.
Prawda?
Tak. Przepraszam.
- Rozumiem. - Bardzo mi przykro.
Jestem wdzięczna, że pozwalasz Shandy tu przychodzić.
Mam nadzieję, że to niczego nie zmieni.
Ona potrzebuje przyjaciół.
No dobrze...
Nie psujmy Jen wieczoru.
Dzięki.
Nie chciałabym, żeby Henry się dowiedział.
To mój najlepszy przyjaciel i nie chcę go stracić.
Wiesz co?
Nie musisz mu mówić.
- Naprawdę? - Tak.
W porządku.
Myślę, że czasem…
ludzie potrzebują przyjaciół bardziej niż prawdy.
- Chodź już, Shandy. - Możesz iść.
Przykro mi.
KTOŚ, KOGO KOCHAŁAM, ZABRAŁ TEN KAMIEŃ. CHCE GO ZWRÓCIĆ. JEST NAM PRZYKRO.
PARK NARODOWY SKAMIENIAŁEGO LASU
Dobranoc.
Śpij dobrze.
Jasna cholera.
Zajebiście, mamo!
Napisy: Gregor Hryniszak