NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Zrobiłam ci serduszko. - Ohyda.
EKODERATYZACJA
Ostatnia pułapka.
- I po wszystkim. - Dziękuję, Slade.
Nie wgryzły się do zamrażarki?
- Nie. - Macie szczęście.
Porządna maszyna.
- Chcesz ją? - Poważnie?
Śmiertelnie.
Przyda się, mam siedmioro dzieci.
Nie stać mnie na takiego cadillaca.
- Bierz. - Śmiało.
Czuję się o wiele lepiej bez tej zamrażarki.
Krakersy.
- Dobrze, że nie muszę już na nią patrzeć. - Prawda?
Ciągle nam tylko przypominała.
Tak.
Mam pomysł, zgódź się.
- Tak. - Zrobię paellę.
To potrwa sześć godzin, ale będzie warto.
Wiesz, czy w domu jest szafran?
Nie wiem.
Wiem, że bolą cię plecy, więc po kolacji
- żelki z trawką, jacuzzi... - Brzmi nieźle.
Potem inspirujący film o Hinduskach robiących własne podpaski.
A mnie inspirują cztery butelki w cenie trzech.
Mamy szczęście.
Od kiedy odesłałam skamieniałą skałę, zaszła energetyczna zmiana.
Mam nadzieję, bo mama potrzebuje odpocząć.
Jest też dokument o Saudyjkach, które prowadzą auta.
Saudyjki czy Saudytki?
Nie wiem, czy już wiedzą jak prowadzić, czy dopiero się uczą,
ale podobno świetny film.
To będzie 263,42 $.
Jest też coś o mizoginii i pornografii z zemsty.
Tacki na niechciany bilon! Są super!
Karta nie przeszła.
- Może jeszcze raz? - Już to zrobiłem.
Dwa razy.
Czyli coś nie tak z pana czytnikiem.
Albo przekroczyła pani limit.
Chyba pana.
To nawet nie ma sensu.
Odejmijmy kilka rzeczy. Potrzebne pani osiem win?
Przepraszam, a pan co, strażnik trzeźwości?
Bo ja aresztuję dupków. Ma pan, kurwa, prawo milczeć.
W czym problem?
W panu, kurwa, panie Tyler!
Nie płacę za to.
Nie posprzątam tego.
Ja posprzątam.
- Nie ma sprawy. - Cholera.
Aż tak źle?
DEBET: 13 624,19 $
- Co mogę zrobić? - Masz 20 tysięcy?
- Nie od razu, ale jeśli odzyskam obrazy… - Judy...
Jak jeszcze mogę pomóc?
Mogłabyś przestać wisieć nade mną.
Czy to możliwe?
- Wybacz. Nikt tego nie lubi. - Nie szkodzi.
- Jak plecy? Chcesz ortezę? - Dość!
- Jasne. - Wybacz.
W porządku.
Wiesz, że cię kocham.
Ja ciebie też.
Wiem, że ostatnie tygodnie były trudne,
ale spędzałyśmy razem każdy dzień...
codziennie i to było...
Naprawdę miłe.
Tak, ale...
- Wiem, że jest w tobie dużo miłości. - Dziękuję.
Ale odczuwam współuzależnienie.
Potrzebuję trochę przestrzeni,
żeby móc wyprowadzić moje życie na prostą.
Tak, oczywiście.
- Dobrze? - Dobra.
- Tak. - Super.
- Chcesz zacząć od razu? - Tak.
- Dobra. - Dobra.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Jeżeli będziesz czegoś... - Wiem, że jesteś blisko.
- Tak, będę... - Wiem.
...zajęta swoimi sprawami.
Świetnie.
Dziękuję.
- Przepraszam. - Przepraszam.
RESTAURACJA SZYBKIEJ OBSŁUGI ARBY’S JUŻ WKRÓTCE
Arby’s?
Pycha.
Świetnie dla społeczności, ale galerii już nie ma.
Muszę odzyskać obrazy.
Pewnie, to twój dorobek.
Liczyłam, że je sprzedam.
Nie wiesz, gdzie są, prawda?
Niestety nie. Mogę zapytać Howarda.
Nie pytaj Howarda. Jest bardzo zajęty. Ma dużo na głowie.
Dziękuję za podzielenie się kanapką.
- Jest wyśmienita. - Nie ma sprawy.
Nie wiesz, czy nie wylądowały u twoich rodziców?
Nie, przykro mi.
Ale, Judy…
chcę ci coś powiedzieć.
- Miałaś rację. - Tak?
- Steve pojechał do Meksyku. - Co?
Miesiąc temu.
Przekroczył granicę białą ciężarówką.
O mój Boże.
- Wiadomo, co tam robił? - Coś z częściami do aut.
To domowej roboty?
Smaczne jak ze sklepu.
- Robię własne masło orzechowe. - Tak po prostu?
W każdym razie okazuje się,
że FBI szuka grubszej ryby.
Jeśli znajdziemy go i skłonimy do współpracy,
zgodzą się na układ i nic mu nie będzie.
- Serio? - Tak. To już coś, prawda?
Tak, to naprawdę coś.
- Jude... - Co?
Jeśli wiesz coś jeszcze...
- Nie. - Wiesz, co robił przed zaginięciem?
- Nie. - Albo gdzie jest?
- Nie. - Jeśli tak, powiedz.
- Nie wiem. - Cokolwiek.
- Zaufaj mi. - Ufam.
Stresował się i kilka dni temu kupił mieszkanie,
a potem wycofał się z umowy, co popieprzyło finanse Jen.
Twojej Jen?
- Komu? - Jen widziała go kilka dni temu?
Znaczy...
Mówiłam, że kilka dni temu?
Nie mam poczucia czasu.
Znasz mnie.
Ty pieprzona idiotko!
Głupia, pieprzona idiotko.
Coś ty zrobiła?
Dlaczego nie możesz być cicho?
Kurwa, bądź cicho. Dlaczego nie możesz być cicho?
Czemu nie zamkniesz buzi i nie zrobisz tego, co ci każą?
Jestem taka...
- Przepraszam. - Nie, ja tylko...
Moja wina. Nie zamknęłam na klucz.
- Na pewno? - Wejdź.
Tylko umyję ręce i zniknę.
Nic ci nie jest?
Nic, tylko...
mam zły dzień.
Ja też.
- Pieprzony dzień. - Prawda?
Jakby Merkury był w retrogradacji.
- Zawsze jest w retrogradacji. - Prawda?
Wszystko w porządku?
Chcesz pogadać?
Boże, nie. A ty?
Mój Boże, nie.
A chcesz się napić?
Nie powinnam.
Wielu rzeczy nie powinnyśmy robić.
Tak.
Chciałabym się napić.
Lorna!
- Możemy pogadać? - Byle szybko, Jennifer.
Mam obiecującą randkę z byłym senatorem.
Zobaczył mój wywiad w magazynie i ostro ruszył w konkury.
Czemu chodzisz jak kaleka?
Grałam w kosza z Charliem i strzeliły mi plecy. Mam ortezę.
Co ty sobie myślałaś? Jesteś po pięćdziesiątce.
Nie jestem.
- Na pewno? - Mogę ja mówić?
Ile mogę dostać za mój dom?
Za nasz dom?
Pomogłaś z zaliczką, ale to nie jest twój...
Dałam wam całą zaliczkę.
Figuruję na akcie.
- Naprawdę? - Ted nalegał.
Naprawdę?
Tak czy siak, mam pewne trudności…
i zalegam z naszymi opłatami.
Czas, żebyśmy z chłopcami poszukali czegoś mniejszego.
Nie.
Jak to „nie”?
Nie sprzedasz jedynego domu, jaki chłopcy znają.
Domu pełnego wspomnień po ojcu.
Twoim problemem nie jest spłata kredytu.
Twój problem to ty sama.
- Słucham? - Masz odpychającą osobowość.
To źle wpływa na sprzedaż.
To nie moja wina,
że para oczekująca dziecka nie chciała domu z pleśnią.
Kupili dom z pleśnią dziś rano, kiedy się tym zajęłam.
Zajęłaś się tym?
Potrzebowali delikatnej zachęty.
W tym nigdy nie byłaś dobra.
Ted się tym martwił.
Pamiętaj tylko,
że od spleśniałego domu trudniej sprzedać tylko zgorzkniałą kobietę.
Nikt nie chce z nią żyć.
Co to, kurwa, jest?
Że co, do chuja?
O ja cię pierdolę!
Charlie!
Ale szpan.
Skąd go masz?
Mama go schowała. Chyba na moje urodziny.
Ale sztos.
Sprawdzimy ile wyciąga?
No kurwa.
Moje włosy!
Nie. Kamery działają.
Wręcz...
za dobrze.
Zdałam sobie sprawę, że nie potrzebuję aż tylu,
więc jeśli mogłabym ograniczyć...
Rozumiem. Tak.
Tak, wiem, podpisałam umowę.
Skoro już rozmawiamy, proszę powiedzieć jak…
skasować istniejące nagrania?
Dobrze. Tak.
Hejo.
- Cześć. - Wybacz najście.
Janice kazała wejść.
Skoro Janice tak powiedziała, to w porządku.
Jak mogę...?
- Co tu robisz? - No tak.
Nie chcę zajmować zbyt wiele czasu,
ale Judy powiedziała, że pracowałaś ze Steve’em.
Tak? Tak powiedziała?
Powiedziała, że wycofał się z umowy, zanim zniknął,
i że bardzo cię wyrolował.
Nie powiedziałabym tak.
Powiedziała „spieprzył finanse”.
Umowy często nie dochodzą do skutku.
Bez urazy.
Podał ci powód?
Zachowywał się dziwnie?
Nie znam go, więc nie wiem, jaki jest normalnie.
- Jesteś jedną z ostatnich osób, które… - Nie.
Na pewno nie,
bo on ma wielu wspólników i... ludzi.
Jasne.
- Nie mogę pomóc. - No tak.
Jeszcze jedno pytanie.
Wynajmujecie też mieszkania?
- Słucham? - Nie wiem, jak długo to potrwa,
a mieszkam z mamą.
Kocham ją na śmierć, ale nie mogę już tego dłużej znieść.
Rozumiem. Mam tu listę mieszkań do wynajmu na krótki okres.
L4, L5?
- Co? - Plecy.
L5-S1. Prawie.
Na jak długo chciałbyś...
- wynająć? - Nie wiem.
Mieliśmy nadzieję już go znaleźć.
Ludzie przecież nie znikają.
Fakt.
- Nic ci nie jest? - Nic.
Nie schylaj się bardziej, bo...
Dobra...
- Spoko. - Na pewno?
Tak.
Mieszkania do wynajęcia. Rzuć też okiem na długoterminowe.
- Czy…? - W porządku.
- Mogę...? - Nie, dziękuję.
- Dzięki, że mnie odwiozłeś. Nie musiałeś. - Nie ma sprawy.
- Nie muszę, ale mógłbym ci szybko… - Boże, nie.
- Nie? - Nie.
Nic mi nie jest.
- Nie... - Dobrze.
Muszę tylko dojść do fotela.
- Spokojnie. - W porządku.
Naprawdę.
Tak.
- Tak. - Spoko.
Nie jestem do końca pewien, ale...
- Cholera. - Otworzę.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Znamy się? - Teraz tak.
- Jestem Ben. - Cześć. To moja przyjaciółka.
- Cześć, Jen. - Cześć, Karen.
Nie wiedziałam, że masz towarzystwo.
Nie.
Otworzyłam butelkę pomarańczowego. Chcesz?
- Wiesz co? Nie otwieraj tego. - Nie mogę.
Nadwyrężyłam sobie plecy, więc może później.
Po wyjściu kręgarza.
Nadwyrężyłaś plecy.
Czaję.
Byłeś tu niedawno.
Słucham?
- Nie. - Tak.
Widziałam na mojej kamerze.
Potem mówiłaś, że byłaś z dorosłym mężczyzną.
- Mam to tutaj. - Karen, zamknij się.
Zamknij się.
To nie on. Nie wiesz, o czym mówisz. Upiłaś się.
- Pójdę po lód. - Dobrze.
Przepraszam.
Boże.
- Mam nadzieję, że nic nie zepsułam. - O nie.
Ja tylko... Jeff znowu wyjechał, a ja…
Czuję się samotna.
Wiem. Słuchaj, nic ci nie jest?
- Idź do domu, proszę. - Dobrze.
Kocham cię.
Kocham... kocham.
Ale to od ciebie zabiorę.
Dobrze.
- Przepraszam. - O mój Boże.
Kurwa.
Przepraszam.
Przechodzi trudny okres.
Mąż zdradza ją…
z facetem.
To ci dopiero.
- Wiem. - O czym mówiła?
Myślała, że jestem facetem, który tu niedawno był?
Czy to był Steve?
- Nie. - Nie?
Przepraszam, skoro facet wyglądał jak ja
- i skoro pracowałaś z nim... - Nie.
To był zupełnie inny człowiek.
Timothy.
Rozumiem. Nieważne.
Przepraszam. Mogłaś tu mieć milion innych facetów.
- Co? - Nie żebyś...
miała tu milion facetów.
A może miałaś.
Popilnuję własnego nosa i będę tylko twoim „kręgarzem”.
Powinnaś przyłożyć lód. Zalecenie lekarza.
Dziękuję.
- Na pewno...? - Tak.
Przyłożony.
Nic mi nie jest.
Kurwa.
Nie wolno tu parkować.
- Twój samochód? - Tak, to mój samochód.
Zabierz go gdzie indziej. To teren prywatny.
O mój Boże.
Musimy się stąd wynosić.
- Piękne miejsce. - Tak.
O mój Boże!
- Cudowny widok. - Prawda?
Dziękuję.
Pięknie tu. Zawsze chciałam tu przyjść.
Udało się.
- Jesteś głodna? - Tak, ale chyba zamknięte.
Michelle, dokąd idziesz?
Co robisz?
- Cześć, szefowo. - Cześć, Enrique.
- „Szefowa”? - Tak.
- Pozwalają kobietom być szefami kuchni. - Co oni sobie myślą?
- Ja też lubię gotować. - Naprawdę?
Dobra.
Pokaż, co potrafisz.
Naprawdę?
Co?
Trzeba było widzieć swoją minę, kiedy myślałaś, że się włamuję.
Grzeczna jesteś.
Wcale nie.
No nie wiem. Masz śliczną grzywkę i sukieneczkę.
To tylko przykrywka.
Co ci zrobić?
- Jaką masz specjalność? - Uszczęśliwianie.
Podoba mi się!
Nie wiem, zaskocz mnie.
Pozwalam ci to robić z desperacji.
- Gdybym płacili mi… - Bo zmienię zdanie.
Dobra.
Mogę?
Tak.
No dobra.
Musisz się rozluźnić.
Staram się.
Poruszaj palcami u nóg.
Poruszaj palcami.
Dobrze.
Był nieszczęśliwy?
Coś się rozluźniło.
- Tak. - Trzymaj się.
Dobra.
Skrzyżuj ręce.
Delikatnie podłożę rękę
i podniosę cię.
Dobrze.
Głęboki wdech.
Wypuść powietrze.
Jesteś wredną suką.
- Nie. - Wybacz.
W porządku.
Nie musisz przepraszać.
W ciele dużo się ukrywa.
Uraz, stres…
złość.
Zdrowo to wyzwolić.
21 lutego.
- Oczywiście, że jesteś Rybą. - Prawda?
Masz artystyczną duszę i jesteś czuła.
- Może trochę za bardzo. - Mówisz, jakby to było coś złego.
Przyjaciółka, Jen, ma mnie za namolną.
Jest Skorpionem?
Tak.
Jesteś jasnowidzką?
Jestem Bykiem. Sporo wiemy.
Musisz spróbować tej polenty, zanim wystygnie.
O mój Boże.
To najlepsza polenta, jaką jadłam. Mnie nie wychodzi taka kremowa.
To tylko masło.
Streściłam ci szkołę kulinarną w trzech słowach.
Teraz nie muszę iść.
Jak nauczyłaś się gotować?
Sama. W dzieciństwie.
Jasne.
Twojej mamy często nie było?
Nie, często znikała.
- Musiałaś o siebie zadbać? - Tak.
I o nią.
Kiedy wracała, była w takim stanie, że gdybym nie gotowała, nic by nie jadła.
Dla dziecka to dużo.
Tak. Dzięki.
Chcesz porozmawiać o tym, o czym wcześniej nie chciałaś?
To nic wielkiego. Sama nie wiem.
Moja mama…
wydzwania do mojej byłej dziewczyny, żeby na mnie narzekać.
Taki mam fajny problem.
Co mówi? Jesteś dla niej taka dobra.
Albo samolubną pizdą. Zależy, kogo spytasz.
Miło, że rozmawiają. Mama mojego byłego nienawidziła mnie.
Dawno zerwaliście?
Jakiś czas temu.
Nadal się widujecie?
Nikt nie może wiedzieć.
Nie.
Skończyliśmy definitywnie.
Jasne. Czyli nie skończyło się dobrze?
Nie.
Ale...
próbuję żyć dalej.
Rozumiem.
Uważasz, że kryształy to bzdura
czy że to magiczne związki stworzone przez energię duchową?
Wiem, że to magiczne związki stworzone przez energię duchową.
Dobra.
To dla ciebie.
Mój ulubiony.
Kamień księżycowy?
- Naprawdę mi go dajesz? - Tak.
To symbol nowego początku.
Za nowe początki.
Przepraszam, zwykle nie lubię płakać przy obcych.
Nie ciebie pierwszą doprowadziłem do łez.
Przepraszam.
Często to robisz, prawda?
Marnie żartuję?
Nie są okropne, ale mało...
śmieszne.
Dzięki za opinię.
Czasem myślę,
że Steve odziedziczył pewność siebie, a ja wadę serca.
Masz dobre serce.
Po siedmiu operacjach.
Coś, z czym się mierzę.
A ty? Ból pleców jest chroniczny?
Tak, byłam tancerką.
- Serio? - Długo.
- Ja też. - Nie mów!
Tak, Akademia Tańca Pani Hedley. Pięć klas.
Dobra. Muszę to zobaczyć.
- Co? - Musisz mi pokazać.
- Zmusisz mnie? - Tak.
To będzie...
prawdopodobnie całkiem niezłe.
Nie wiem nawet, co robię.
Ja też nie wiem, co robisz.
Nie jestem pewna, co tu się dzieje.
Trochę tego.
To nie to.
Dżdżowniczka.
Czekaj.
Bum.
Nie ma za co.
To nie w porządku.
- Odrobina z Magic Mike’a. - Więcej nie trzeba.
To takie głupie.
Boże.
Moje serce.
Jak byś się czuła, gdybym teraz umarł?
Wybacz, znowu głupi żart.
Znowu to robię. Przepraszam.
„Powiedz »Start« na znak stopu”?
Powinnam była to bardziej dopracować.
Chyba.
Dzięki za opinię.
Mój syn zaczyna prowadzić.
- Zostałam taką matką, jakiej nienawidzę. - Czyli?
Matką, która dba o dziecko?
Nic w tym złego.
Moja biedna mama...
właśnie przez to przechodzi.
Boi się wyjść z domu, bo myśli, że przyjdzie Steve.
- To trudne. - Tak.
Dla nas wszystkich.
- Nie rozmawiałem z nim od roku. - Naprawdę?
- Co zrobił? - Nie on.
Piłem i pokłóciliśmy się o coś głupiego.
I wtedy zacząłem mu po prostu wygarniać.
Wszystko, o co miałem żal…
wylazło ze mnie i nie mogłem się pohamować.
Oczywiście...
teraz tego żałuję.
Na pewno.
Od tamtego czasu odkładałem przeprosiny.
Może już nie będę miał okazji?
Przepraszam, nie chciałem…
- cię obarczać. - Nie szkodzi.
To mój syn. Muszę odebrać.
- Pewnie. - Cześć.
Co?
Kazałam mu ją wymontować. Kto chce czarną muszlę klozetową?
- Nikt! Jak sprawdzić nawodnienie? - Właśnie.
Chcesz zobaczyć, co zrobiłaś.
Odbierzesz?
Nie, to tylko Jen.
- I kto tu jest namolny? - Prawda?
Ale może powinnam…
Halo?
O mój Boże, co?
- Co ty wyprawiasz?! - Zabrakło benzyny.
- Chciałem pojeździć. - Co?
O czym ty, kurwa, mówisz? To nie jest twoje!
Myślałam, że to prezent.
Dzień dobry. Parker.
Do samochodu, Parker. Oboje do samochodu Judy.
A mój samochód?
Twój samochód? Nigdy więcej go nie zobaczysz.
Wsiadaj do samochodu.
Dobrze.
- Jasna cholera. - Wiem.
- Co teraz? - Nie wiem.
Pomóż mi i zabierz ich stąd.
Coś wymyślę.
Dobrze.
Był nieszczęśliwy?
Wynoś się!
Jesteś wredną suką.
Nie chcę cię już, kurwa, widzieć!
Szukał sposobu ucieczki.
Napisy: Gregor Hryniszak