NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Chce pani coś wyznać?
Skąd pani wie, gdzie mieszkam?
Któregoś wieczoru podrzuciłam tu Judy…
kiedy była...
- Chodzi o coś innego. - Dobrze.
O Boże. Co się dzieje?
W porządku?
Przepraszam. Nie zachowuję się profesjonalnie.
Nie, nie szkodzi.
Dlaczego pani płacze?
- Nie chcę o tym mówić. - Dobrze.
Michelle odeszła.
Wyprowadziła się.
Przykro mi.
- Przyszłam w złej chwili. - Zgoda.
Możliwe, że żywiłam złudną nadzieję, że kiedyś do siebie wrócimy.
- No tak. - Ale nie.
Ona uważa, że zatraciłam się w pracy, że widzę w ludziach to, co najgorsze.
Na pewno tak nie jest.
Myśli pani, że ja bez przerwy chcę być gliną,
że lubię być osobą, której ludzie się boją?
„Nie zapraszajmy jej na wieczór gier. Aresztuje nas za palenie trawki”.
To już nie jest nielegalne.
Dałam zły przykład,
ale ciężko przestać być gliną, po całym dniu wśród przestępców.
Jasne.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
- Przepraszam. - Bez pośpiechu.
Dobrze. Przepraszam.
Już dobrze.
Dobrze.
Z czym pani przyszła?
Zabiłam Steve’a Wooda.
Jezu Chryste i Józefie!
Nie wiem, od czego zacząć,
ale wiem, że to się musi skończyć.
Myślisz, że spowodowałaś wszystkie nasze problemy,
ale istniały już przed naszym spotkaniem.
Cieszę się, że się poznałyśmy.
Jesteś najlepszą przyjaciółką i najlepszą osobą, jaką znam.
Jesteś lepszą matką dla Charliego i Henry’ego niż ja.
Nie o takich dzieciach marzyłaś,
ale znajdź dla nich miejsce w swoim ogromnym sercu
i zostań ich prawną opiekunką.
Tak mi przykro, że cię okłamałam.
Przepraszam, że cię zdradziłam i że nie wybaczyłam ci wcześniej za Teda.
Nieważne, co myślisz. Już za to zapłaciłaś.
Teraz ja muszę zrobić to samo.
Chyba tędy.
Daleko jeszcze?
Chyba jesteśmy blisko.
Dobra. Tędy.
Dzień dobry.
Piękny dzień, prawda?
- Tak. - Jest super.
Chodź, Daisy.
- Miłego dnia. - Dzięki.
- Dobra. - Chwila.
- Jeszcze raz. - Dobrze.
- Pan Wood zjawił się u pani. Wściekły. - Bardzo.
Kazałam mu odejść, ale on nie chciał.
Dzieci były na górze, bałam się, że…
Powiedział coś, co mnie zdenerwowało.
Coś mnie wtedy opętało i zaraz potem...
był...
Gdybym był twoim mężem, też chciałbym się zabić, ty żałosna pizdo.
Coś ty zrobiła?
- Martwy. - Tak.
Dlaczego przyszedł do pani?
Szukał Judy.
Dzień dobry.
Cześć!
- Zrobiłaś naleśniki? - Pewnie.
- Z wiórkami czekolady. Twoje ulubione. - Dziękuję.
Mama nie schodzi?
- Nie ma jej. - Gdzie jest?
Pewnie poszła pobiegać.
Pewnie tak.
- Kto głodny? - Ja.
Proszę. Wcinajcie lepiej.
Jedzcie, póki gorące.
A ty nie jesz?
- Jem. - Super.
Zaraz wracam.
Judy!
Cześć, Karen!
- Poranny jogging? - Tak.
Ja też! Nie wiem, czy słyszałaś,
- ale rozstaję się z Jeffem. - Przykro mi.
Nabieram formy, zanim użyję apek randkowych.
- Już dobrze wyglądasz. - Dzięki.
- Jasne. - Jeśli chcesz, możemy biegać razem.
Dobra. Nie ma sprawy.
Trenujesz we własnym tempie. Szanuję to.
Fajnie było nadrobić zaległości.
Proszę zwolnić.
Sama ciągnęła pani jego zwłoki przez las?
Tak. Byłam kiedyś tancerką. Mam silny kręgosłup.
- Akurat. - Dobra.
Macie zdjęcie Charliego w aucie Steve’a.
Ale on wykradł auto z mojego magazynu.
To nastolatek z niedorozwojem płatu czołowego.
Zobaczył coś fajnego i sobie to wziął.
Jest idiotą.
Ale nie jest zabójcą.
Wie pani co?
To wygląda znajomo.
Dlatego, że już tu byłyśmy.
Zaraz. Jest pani pewna?
Nie. A pani?
Nie.
Wiem, że gdzieś tu jest.
Chwila, czy to...?
- Nie. Cholera. - Dość już tego.
Wracajmy, zanim to nasze ciała zaginą.
Proszę zaczekać!
Gdzie moja mama? Wiem, że wczoraj nie wróciła.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Nie. - Judy.
- Nie wiem. - Judy.
Powiedz prawdę.
Jest w niebezpieczeństwie?
- O czym ty mówisz? - Nie wiem.
Mówiła, że Steve zna niebezpiecznych ludzi. To z jego auta.
- Bałem się jej to dać. - Co to jest?
Nie wiem. Różne rzeczy.
Próbowałem odczytać pendrive’a, ale wszystko jest po hebrajsku albo...
Grecku?
Możliwe.
Dobra.
Dziękuję,że mi to dałeś.
Zachowałeś się bardzo rozsądnie.
Jestem z ciebie dumna.
Jeszcze 20 minut.
- Najwyżej godzina. - Nie.
Znajdę go. Proszę.
Charlie nie miał z tym nic wspólnego. Jasne?
A Judy Hale? Ma z tym coś wspólnego?
Ona powiedziała pani o zdjęciu Charliego.
Szantażowała panią?
- Dała pani czek? - Co?
Nie.
Judy jest spłukana. Ona by nigdy... Jest aniołem na ziemi.
Ja to zrobiłam. Sama.
Judy jest całkowicie niewinna.
O co chodzi z tą kobietą?
Co?
Jakby rzucała zaklęcie na każdego, kogo spotyka.
Przyznała się, że przejechała pani męża, a pani wciąż uważa ją za niewiniątko?
Proszę wytłumaczyć, jak to możliwe, bo moim zdaniem to nie ma sensu.
Wiem, jak to brzmi.
Chciałam nienawidzić Judy. Naprawdę.
Ale to niemożliwe.
To jak nienawidzić noworodka. Nie da się.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Ona widzi w ludziach dobro.
Nawet kiedy go nie ma.
POSTERUNEK POLICJI W LAGUNA BEACH
- Cześć. - Cze...
Mam informacje w sprawie Steve’a Wooda.
- Infolinia jest anonimowa. - Wiem.
Obiecaj, że jeśli ci to dam, zrobisz wszystko, żeby pomóc Jen.
Pomóc Jen w czym?
Pomóż jej…
- Nie przyszła tu? - Nie.
- Co? - Pomóc jej?
W razie, gdyby znalazła się w sytuacji, w której potrzebuje pomocy,
chcę się upewnić, że jej pomożesz.
Dobrze.
To Steve’a.
Właśnie wpadło mi to w ręce.
Wpadło ci to w ręce?
Nie chciał, żeby ktoś to znalazł.
Wiesz...
Słyszałem o wiadomościach, które ci zostawił.
Naprawdę?
- Co słyszałeś? - Nic zaskakującego.
Choć wciąż...
próbuję zrozumieć, czemu byłaś z takim facetem.
Sama próbuję to zrozumieć.
Myślałam, że może na niego zasłużyłam.
Nikt nie zasłużył.
- Dziękuję. - Proszę.
Słuchałam tego, żeby sprawdzić, czy coś tam jest.
Posłuchaj na osobności,
żeby szef policji się nie usłyszał.
Dobrze.
Cholera.
O Boże.
Boże, moje dzieci wstały.
Mogę się skontaktować? Mogę zadzwonić?
- Jasne. - Dzięki.
O nie. Cholera.
Poza lasem będzie lepszy zasięg.
Nieważne.
Jak ja...
Jak im to wyjaśnię?
Wiem, że jakoś muszę, ale…
Nie dość że stracili tatę, to teraz ja...
Miałam jedno zadanie.
Jako ich matka, zawiodłam w tym jedynym zadaniu.
Groził pani?
Prosiła pani, żeby poszedł. Wiemy, że ma skłonność do przemocy.
Dla sądu to ma znaczenie.
No tak, ale...
- Rodzina Steve’a ma wiele znajomości. - Wiem.
Jestem pewna, że nikt...
nie będzie żałował wściekłej kobiety, która go zaatakowała.
Nie wiadomo.
Wiem, że moje dzieci stracą mamę.
I wiem, jak mnie to zniszczyło, kiedy straciłam swoją.
Kiedy pani mama zmarła?
Kiedy miałam 19 lat.
Na raka piersi.
Ja też w młodości straciłam mamę.
Zachorowała?
Zamordowano ją.
- O Boże. - Próbowała mnie ochronić przed ojczymem.
Czyli była dobrą mamą.
Była.
Tęsknię za nią każdego dnia.
Ja za moją też.
Codziennie.
Mamy zasięg.
Dobrze.
Czyli...
MAMY GO
...co teraz będzie?
Pojedziemy na posterunek.
Rozumiem.
Złoży pani zeznanie. Może przy adwokacie.
Postawimy pani zarzuty.
No dobrze.
- Taka jest standardowa procedura. - Jasne.
Ale pani wróci do domu.
Nigdy więcej nie będziemy rozmawiać o tym, czego nie znalazłyśmy.
Słucham?
- Nigdy nas tu nie było. - Zaraz.
Przepraszam, ale chyba nie rozumiem.
Po prostu...
nie chcę być teraz gliną.
Chcę być człowiekiem.
Czasami sprawiedliwość toczy się własnym torem.
Proszę wracać do dzieci i powiedzieć im, że je pani kocha…
bo kiedyś już tego nie usłyszą.
O Boże.
Dziękuję.
Judy, czy mama wciąż biega?
Nie.
- Oby nic jej nie było. - Co to?
Możecie usiąść?
- Dlaczego? - Chcę porozmawiać o czymś bardzo ważnym.
Wasza mama bardzo was kocha.
- O cholera. - Ja też was bardzo kocham.
My ciebie też.
Dzięki.
I...
bez względu na wszystko nic wam nie będzie.
Rozumiecie?
Tak.
- Wasza mama właśnie... - Cześć.
- ...wchodzi do kuchni. - Mamo!
O Boże.
Nie takiego powitania się spodziewałam.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Tak. A u ciebie?
Też.
- Cześć, mamo. - Cześć, skarbie. Kocham cię.
- Tak bardzo was kocham. - Wiemy.
Dobrze.
Słuchajcie...
Chcę wyjaśnić listy.
Nie. Nie chcesz.
Jakie listy?
Ja nie...
- Nie? - Nie.
- To dobrze. - O czym wy, kurwa, mówicie?
O...
...niespodziance,
bo zbliżają się twoje urodziny,
więc będą pewne niespodzianki.
- Nie rozumiem. - Uwierz, sama nie wiem, co się stało.
- Puściła cię? - Tak.
- Co? - To znaczy...
Nie mogłam go znaleźć.
Wyrzeźbiłam serduszko na drzewie, żebyśmy mogły go znaleźć.
To by pomogło dwie godziny temu.
Myślałam, że pójdziesz prosto do więzienia.
Powinnam być w więzieniu.
Może jest powód, dla którego nie jesteś.
- Bo mam wynaleźć lekarstwo na raka? - Może.
Ale musiałabyś się skupić.
Nie wierzę, że tu siedzisz.
Jak możesz na mnie patrzeć?
Przepraszam.
Judy, przepraszam, że cię okłamałam
i że ci pozwoliłam obwiniać samą siebie.
Zrobiłam okropną rzecz.
Owszem.
Nie zasłużyłaś na to.
Nie zasłużyłam.
Na twoim miejscu wstałabym, wyszła i nigdy więcej się do mnie nie odezwała.
Wybaczam ci.
Co?
- Wybaczam. - Zamknij się.
Ty się zamknij.
Nie chcę nosić w sobie więcej bólu.
Jestem zmęczona...
smutkiem i bólem.
Rozumiem.
Nienawidząc ciebie...
karałabym samą siebie.
- Więc... - Nie rób tego.
Ty też nie.
Ale jak?
Musisz znaleźć jakiś sposób.
Wybaczyć sobie.
- Fuj. - Wiem, ohyda.
Czuję, że dostałaś drugą szansę.
Obie dostałyśmy.
Tak.
- Też chyba muszę nad czymś popracować. - Tak.
Szybka reakcja.
Słucham.
Musisz częściej mówić „nie”.
Wiem.
- To obrzydliwe, wiem. - I trudne.
O Boże.
Wiem, że jest wcześnie, ale możemy już zacząć pić?
Muszę już zacząć mówić „nie”?
- Możesz zacząć jutro. - Myślałam, że mnie sprawdzasz.
W takim razie tak.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Zaczynam rozumieć, że...
nigdy nie opłakałam śmierci mamy.
Kochanie.
Dzięki.
Miałam 19 lat, kiedy umarła,
i wtedy…
ulżyło mi.
Była chora przez większość mojego życia.
Chyba miałam dziewięć lat, kiedy ją zdiagnozowano.
Jej stan się poprawiał...
potem rak wracał...
a ja byłam zła...
na nią za każdym razem...
jakby to robiła specjalnie, jakby to wybierała.
A kiedy...
jej organizm nie mógł już walczyć,
byłam na nią o to zła.
Myślę, że od tego czasu jestem zła na siebie
właśnie za to.
Ciężka sprawa.
Dzięki, Linda.
Cieszę się, że postanowiłaś wrócić.
Ja też.
O rany.
Dzięki, Yolanda.
Nie byłam pewna, czy wrócisz.
Nie robiłam sobie nadziei.
Śmieszne.
Co w tym śmiesznego?
Tak samo się czułam, kiedy byłam dzieckiem i znikałaś.
No dobra. Czyli poruszamy ten temat.
- Nie. - A jednak.
Nie. Chcę tylko wyjaśnić pewne sprawy.
Nie chcę, żebyś czuła się winna.
Trudno było nie wiedzieć, gdzie jesteś i jak będziesz wyglądać po powrocie.
Rozumiem.
Przepraszam.
Ale mnie też było trudno.
Rozumiem.
Byłaś trudnym niemowlakiem.
Nigdy nie spałaś.
Ciągle płakałaś.
Byłaś namolna.
Sama byłam dzieckiem. Nie mogłam sobie poradzić.
Dlatego zaczęłam brać.
Dziecko nie powoduje narkomanii.
Oczywiście, że nie. Nie o to mi chodzi.
Wciąż jesteś taka wrażliwa?
Tak, wciąż mam uczucia.
Zawsze miałaś dobre serce.
Opowiadałam Pauli, która jest tutaj moją przyjaciółką...
że jesteś dobrą dziewczynką
i pomożesz mi znaleźć prawnika, żebym się stąd wydostała.
Próbowałam znaleźć pieniądze, ale nie wyszło.
Szkoda.
Przykro mi.
Nie martw się pieniędzmi. Wiesz, co by mi pomogło?
Napisanie do rady ds. zwolnień warunkowych o tym że się zmieniłam,
że jestem lepsza i tak dalej.
Mówili, że list od ciebie miałby duży wpływ.
Zrobiłabyś to dla mnie, Judy Anne?
Nie.
Dlaczego?
Nie zmieniłaś się.
Daisy?
Daisy, dokąd poszłaś?
Znalazłaś coś?
Wykopujesz kość?
Daisy, czego szukasz?
- Witam. - Dzień dobry.
Mam coś dla pani.
Co?
Dziękuję. Gdzie je znaleźliście?
W jakimś schowku policyjnym. Nic wielkiego.
Nie wie pani, ile to znaczy.
- Naprawdę. - To w ramach podziękowania.
Bardzo pomogła nam saszetka pana Wooda, na którą się pani natknęła.
Słuchała pani nagrań?
Tajemnica zawodowa.
- Był głos Hastingsa? - Pani Hale.
Będzie miał kłopoty?
Powiedzmy, że Hastings nie będzie już szefem policji.
- Pójdzie do aresztu? - Nie.
Do więzienia.
Razem z kilkoma greckimi przyjaciółmi.
No proszę!
- Dopadłyśmy go ramię w ramię. - Do widzenia, pani Hale.
Pani detektyw.
Moment.
Chciałam powiedzieć...
że jest pani wyjątkową osobą.
Mam nadzieję, że już nigdy pani nie zobaczę.
Nie mówi pani serio.
Cześć.
Przepraszam.
Oprawię na nowo.
Ja pierdolę!
- Mówiłam, że są coś warte. - Jezu!
Co z tym zrobisz? Nie możesz wpłacić do banku.
Nie mam zamiaru.
Chyba nie rozumiem.
- Wykupuję panią. Tak się mówi? - Tak.
To powinno pokryć twoją zaliczkę na dom i odsetki.
Chcesz mnie wykupić z twojego domu czy z twojej rodziny, Jennifer?
Z domu, Lorna.
Wyluzuj, proszę.
Jesteś jedyną babcią chłopców
i jestem...
- Staram się. - Dasz radę.
...ci za to wdzięczna.
Zaczynasz mnie niepokoić.
Posłuchaj.
Nie chcę już mieć do ciebie żalu, Lorna.
To wyczerpujące.
Dlatego...
- nie mogę dla ciebie pracować. - Na pewno?
A może dlatego, że sprzedajesz dom za 20 milionów?
Chcę ci oddać prawo sprzedaży posiadłości Woodów.
W prezencie pożegnalnym.
Zamierzasz się zabić? Co się dzieje?
- Nic mi nie jest. - Nic. Prawda?
- Tak. - Właśnie.
Obiecaj, że zajmiesz się panią Wood.
Ona...
potrzebuje przyjaciółki, która zrozumie jej ból.
- Oczywiście. - Naprawdę się dogadacie.
Za prowizję od 20 milionów dolarów, dogadam się z każdym.
To ci...
NA SPRZEDAŻ
Nie wierzę, że się wyprowadzamy.
Sądziłam, że tu umrę.
Zapomniałam wspomnieć, że twoja przyjaciółka o ciebie pytała.
Tak?
Zadzwoń do niej, zanim wyjedziesz.
Mam nadzieję, że Stevie znajdzie nas w następnym domu.
Będzie mógł zadzwonić.
Chyba tak.
Dlaczego tego nie zrobił?
Nie wiem, mamo.
Halo?
Naprawdę?
Są tego pewni?
Dziękuję za informację.
Kto to był?
Moja przyjaciółka od nieruchomości.
Skoczę po lody.
Żebyśmy mieli.
Dobry pomysł. Może później będziesz miał ochotę.
Judy?
Naucz się lepiej chować swoje rzeczy.
Charlie odleci.
Nie musiałaś tego robić.
- Chciałam mu coś dać. - Wiem.
- Nam też się coś należy. - Pewnie!
- Minął rok. - I to jaki.
- O Boże. - Chcę gdzieś pojechać.
- Tak! - Też chcesz?
- Wakacje? - Tak.
- Tak.
Marzę o chatce na palach, gdzieś na oceanie.
Mów dalej, najdroższa.
- Fuj. - Wiesz, o co chodzi.
Mówię o Bora-Bora, o piña coladach.
- Jak w tej piosence? - Nie.
- „No Diggity”? - Nie.
- „No Scrubs”? - Nie.
„No More Words"? - Nie.
- „More Than Words”? - Dość.
„Baby got Back”?
- Raper lubi tyłki, a ty? - Przestań.
Ty przestań. Stój!
Co? Cholera!
O mój Boże.
- Udało ci się. - Udało mi się.
- Jest i znak stopu. - Tak.
To dzięki tobie.
Jesteś bohaterką!
- Nie. - Tak!
- Nie. - Uratujesz komuś życie.
Nie dajmy się ponieść, to tylko znak stopu.
Wiesz co? Dam się ponieść, jeśli będę miała ochotę…
Jen.
Kurwa.
Jen, obudź się.
Nic ci nie jest?
- Co się stało? - Uderzył w nas samochód.
O cholera.
Napisy: Gregor Hryniszak