‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪คุณมีเรื่องอยากสารภาพเหรอ
‪เดี๋ยวนะ คุณรู้ว่าบ้านฉันอยู่ไหนได้ไงเนี่ย
‪ฉันเคยมาส่งจูดี้คืนหนึ่งตอนที่เธอ...
‪ไม่ได้...
‪- เรื่องนี้เป็นเรื่องอื่นน่ะ ‪- โอเค
‪ตายแล้ว เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪คุณโอเคไหม
‪ฉันขอโทษ แบบนี้ไม่มืออาชีพเลย
‪ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร คุณไม่เป็นไร มัน...
‪คุณร้องไห้ทำไมเนี่ย
‪- ฉันไม่อยากพูดถึงหรอกนะ ‪- โอเค
‪มิเชลล์ไปแล้ว
‪เธอย้ายออกไปแล้ว
‪โห ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
‪ฉันมาไม่ได้จังหวะเลย
‪คือแบบใช่ โอเค
‪ฉันว่าฉันคงจะยังหวัง ‪ว่าเราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้น่ะ
‪ค่ะ
‪เธอคิดว่าฉันหมกมุ่นกับงานมาก
‪จนมองเห็นแต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดในตัวผู้คน
‪ฉันเชื่อว่าไม่ใช่แบบนั้นหรอก
‪คุณคิดว่าฉันอยากเป็นตำรวจตลอดเวลาเหรอ
‪คิดว่าฉันชอบเป็นคนที่ใครๆ ก็กลัวเหรอ
‪"อย่าชวนนางมาดูแข่งกีฬาเลย ‪เดี๋ยวนางจับพวกเราที่ปุ๊นกัน"
‪ปุ๊นไม่ผิดกฎหมายแล้วด้วยซ้ำ
‪โอเค มันเป็นตัวอย่างที่แย่
‪แต่มันยากที่จะ "ปิดสวิตช์" ได้จริงๆ ‪เวลาที่คุณต้องเจออาชญากรทั้งวัน
‪ค่ะ
‪ฉันขอโทษ
‪ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร
‪- ฉันขอโทษ ‪- ตามสบายเลย
‪ค่ะ โทษที
‪โอเค
‪เมื่อกี้คุณอยากพูดอะไร
‪ฉันฆ่าสตีฟ วู้ด
‪คุณพระคุณเจ้าช่วย
‪ฉันไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี
‪รู้แค่เรื่องนี้ต้องจบซะที
‪ฉันรู้ว่าเธอคิดว่าเธอคือสาเหตุ ‪ของปัญหาทั้งหมดของเรา
‪แต่ปัญหามันมีอยู่นานก่อนที่เราจะเจอกันซะอีก
‪และฉันดีใจมากที่เราเจอกัน
‪เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่ฉันเคยรู้จัก ‪เป็นคนดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จัก
‪เธอเป็นแม่ให้ชาร์ลีและเฮนรี่ ‪ได้ดีกว่าที่ฉันจะเป็นได้
‪ฉันรู้ว่าพวกเขาอาจไม่ใช่ลูกๆ ที่เธอใฝ่ฝัน
‪แต่ฉันหวังว่าเธอจะพบมัน ‪ในหัวใจที่ยิ่งใหญ่ของเธอ
‪เพื่อที่จะดูแลพวกเขา ‪และเป็นผู้ปกครองตามกฎหมายของพวกเขา
‪ฉันขอโทษจริงๆ ที่โกหกเธอ
‪ฉันขอโทษที่หักหลังเธอ
‪ฉันขอโทษที่ยกโทษให้เธอเรื่องเท็ด ‪เร็วกว่านี้ไม่ได้
‪แต่ไม่ว่าเธอจะคิดยังไง
‪เธอได้ชดใช้แล้ว
‪ตอนนี้ฉันก็ต้องชดใช้เหมือนกัน
‪น่าจะถูกแล้ว
‪อีกไกลแค่ไหน
‪คิดว่าใกล้แล้ว
‪โอเค เอาละ ทางนี้ค่ะ
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- หวัดดี
‪วันนี้อากาศดีเนอะ
‪- ใช่ค่ะ ‪- เยี่ยมเลย
‪ไปกันเถอะ เดซี่
‪- โชคดีนะคะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- โอเค ‪- เดี๋ยวก่อน
‪- เล่าให้ฉันฟังอีกทีซิ ‪- โอเค
‪- คุณวู้ดโผล่ไปที่บ้านคุณด้วยความโกรธ ‪- ใช่ค่ะ โกรธมาก
‪และฉันขอให้เขากลับไป และเขาไม่ยอมกลับ
‪ลูกๆ ฉันอยู่ข้างบน ฉันกังวลว่าเขาจะ...
‪แต่นั่นแหละ ฉัน... ‪เขาพูดบางอย่างที่ทำให้ฉันโกรธมาก
‪และฉันไม่รู้ แต่อะไรบางอย่างในตัวฉันมันเข้าสิง
‪และรู้ตัวอีกที
‪เขาก็...
‪ถ้าผมแต่งงานกับคุณ ‪ผมก็อยากฆ่าตัวตายเหมือนกัน นังสารเลว
‪เธอทำอะไรลงไป
‪ตาย
‪ใช่
‪ตอนแรกเขาไปบ้านคุณทำไมนะ
‪เขาไปตามหาจูดี้
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪ไงจ๊ะ
‪เจ๋งเลย คุณทำแพนเค้กเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪ใส่ช็อกโกแลตชิปด้วยนะ ของโปรดเธอเลย
‪ขอบคุณครับ
‪แม่จะลงมาไหมครับ
‪แม่ไม่อยู่จ้ะ
‪ไปไหนครับ
‪อาจจะไปวิ่งก็ได้
‪ใช่ คงไปวิ่งแหละ
‪ใครหิวบ้างเอ่ย
‪ผมครับ
‪นี่จ้ะ เธอควรกินเลยนะ
‪กินเข้าไปให้หมดตอนที่มันยังร้อน
‪คุณไม่กินเหรอครับ
‪กินสิ
‪เจ๋ง
‪เดี๋ยวฉันมานะ
‪จูดี้ หวัดดี
‪หวัดดี คาเรน
‪- วิ่งยามเช้าเหรอ ‪- ใช่แล้ว
‪เหมือนกันเลย
‪ไม่รู้เธอได้ข่าวไหม แต่ว่า...
‪- เจฟฟ์กับฉันแยกทางกันแล้ว ‪- ได้ข่าวแล้ว เสียใจด้วยนะ
‪ฉันกำลังทำสวยเพื่อแก้แค้นก่อนจะใช้แอปหาคู่
‪ไม่ต้องหรอก เธอดูดีออก
‪- ขอบใจ ‪- จ้ะ
‪นี่ ถ้าเธออยากได้เพื่อนวิ่ง ‪เราสามารถเข้ากูเกิล...
‪โอเค ไม่ต้องห่วง
‪เธอมีจังหวะการวิ่งของเธอเอง ฉันนับถือจริงๆ
‪ดีใจที่ได้คุยด้วยนะ
‪เดี๋ยวก่อน ช้าหน่อย
‪คุณจะบอกว่าคุณลากศพเขา ‪ผ่านป่าพวกนี้มาโดยไม่มีใครช่วยเหรอ
‪ใช่ เพราะฉันเคยเป็นนักเต้น
‪- ลำตัวแกร่งมาก ‪- งั้นสินะ
‪โอเค ฟังนะ
‪ฉันรู้ว่าคุณมีรูปชาร์ลีขับรถสตีฟ
‪แต่เขาเอารถมาจากโกดังเก็บของของฉัน
‪เขาเป็นวัยรุ่นคนหนึ่ง ‪ที่สมองส่วนหน้ายังพัฒนาไม่เต็มที่
‪เขาเห็นสิ่งที่เขาอยากได้ แล้วเขาก็เอามันไป
‪เขาเป็นไอ้งั่ง
‪แต่เขาไม่ใช่ฆาตกร
‪เอาละ รู้อะไรไหม
‪ใช่ ฉันว่าแถวนี้คุ้นๆ แล้วละ
‪เพราะเราเดินวนกลับมาที่เดิมไง
‪เดี๋ยวนะ จริงเหรอ แน่ใจเหรอ
‪ไม่แน่ใจ คุณล่ะ
‪ไม่แน่ใจ
‪ฉันรู้ว่าเขาอยู่แถวๆ นี้แหละ โอเคไหม ฉัน...
‪เดี๋ยวนะ นั่นใช่...
‪ไม่ใช่ บ้าจริง
‪เราเดินวนกันนานเกินไปแล้วนะ
‪เราจะกลับไปที่รถกัน ‪ก่อนที่จะไม่มีใครหาร่างเราเจอ
‪เปเรซ เดี๋ยวก่อน
‪ไง
‪แม่ผมอยู่ไหน ผมรู้นะว่าเมื่อคืนแม่ไม่กลับบ้าน
‪แม่โอเครึเปล่า
‪โอเคสิ
‪- ไม่ ‪- จูดี้
‪- ฉันไม่รู้ ‪- จูดี้
‪บอกความจริงผมมาเถอะ
‪แม่ตกอยู่ในอันตรายรึเปล่า
‪- พูดอะไรของเธอ ‪- ผมไม่รู้
‪ก็แม่บอกผมว่าสตีฟข้องเกี่ยวกับบุคคลอันตราย
‪และผมเจอไอ้นี่ในรถเขา
‪ผมกลัวเกินกว่าจะเอาให้แม่
‪มันคืออะไร
‪ผมไม่รู้ มีของในนั้นเพียบเลย
‪ผมพยายามเปิดดูทัมบ์ไดรฟ์
‪แต่มันเป็นภาษาประหลาดๆ หมดเลย
‪- ประมาณภาษาฮิบรูหรือ... ‪- กรีกเหรอ
‪ประมาณนั้น
‪โอเค
‪ขอบใจนะ
‪ที่เอากระเป๋าใบนี้มาให้ฉัน ‪เธอมีความรับผิดชอบมาก
‪ฉันภูมิใจในตัวเธอสุดๆ
‪ขอเวลาอีก 20 นาทีเถอะนะ
‪- อย่างมากหนึ่งชั่วโมง ‪- ไม่
‪ฉันหาเขาเจอจริงๆ ได้โปรด
‪ชาร์ลีไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย โอเคไหม
‪แล้วจูดี้ เฮลล่ะ
‪เธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไหม
‪ฉันเดาว่าเธอเป็นคนบอกคุณว่าเรามีรูปชาร์ลี
‪เธอขู่ให้คุณพูดว่าคุณทำคนเดียวเหรอ
‪- เธอเขียนเช็กให้คุณอีกเหรอ ‪- หา
‪เปล่านะ เปล่า
‪จูดี้ถังแตก และเธอไม่มีวันทำแบบนั้น ‪เธอคือนางฟ้าเดินดินเลยเหอะ
‪ฉันทำเรื่องนี้คนเดียว
‪จูดี้บริสุทธิ์สุดๆ
‪พระเจ้า ผู้หญิงคนนั้นนี่มันยังไงกัน
‪อะไรนะ
‪มันเหมือนเธอร่ายมนตร์ใส่ทุกคนที่เธอเจอ
‪เธอบอกคุณว่าเธอขับรถชนสามีคุณ
‪แต่ดูเหมือนว่าคุณก็ยังคิดว่าเธอดี๊ดี
‪ช่วยอธิบายให้ฉันฟังทีว่ามันเป็นไปได้ยังไง
‪เพราะจากมุมมองของฉัน ‪มันไม่มีเหตุผลสักเรื่อง
‪โอเค ฉันรู้ว่ามันฟังดูเป็นยังไง
‪ฉันเคยอยากเกลียดจูดี้นะ ‪อยากเกลียดจริงๆ แต่มันเป็นไปไม่ได้
‪มันเหมือนเกลียดทารกหรืออะไรแบบนั้นเลย
‪คุณเกลียดไม่ลง
‪- ทำไม ‪- ฉันไม่รู้ มัน...
‪เธอเห็นความดีในตัวผู้คน
‪แม้แต่เวลาที่ไม่มีความดีอยู่
‪(กรมตำรวจลากูนาบีช)
‪หวัดดี
‪หวัดดี ฉันมีข้อมูลเกี่ยวกับคดีของสตีฟ วู้ด
‪- โทรเข้าสายด่วนไม่ต้องเผยตัวนะ ‪- ฉันรู้แล้วละ
‪แต่ฉันอยากให้คุณสัญญากับฉัน
‪ถ้าฉันเอาของชิ้นนี้ให้คุณ ‪คุณจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยเจ็น
‪ช่วยเจ็นเรื่องอะไร
‪ช่วยเธอ...
‪- เดี๋ยวนะ เธอไม่ได้มาที่นี่เหรอ ‪- เปล่านี่
‪- หา ‪- เธอมีปัญหาอะไร
‪ฉันหมายถึง
‪เผื่อว่าเธอตกอยู่ในสถานะ ‪ที่ต้องการความช่วยเหลือน่ะ
‪ฉันอยากช่วยให้แน่ใจว่าคุณจะช่วยเธอ
‪โอเค
‪นี่เป็นของสตีฟ
‪ฉันเจอมันเมื่อไม่นานมานี้
‪คุณเจอมันเหรอ
‪ฉันว่าเขาคงไม่อยากให้ใครเจอมัน
‪รู้ไหม
‪ผมได้ยินเรื่องข้อความเสียงที่เขาฝากไว้ให้คุณ
‪จริงเหรอ
‪- ได้ยินมาว่าอะไร ‪- ไม่มีอะไรที่ผมแปลกใจหรอก
‪ถึงผมจะ...
‪ยังพยายามหาคำตอบอยู่ว่า ‪ทำไมคุณถึงอยู่กับผู้ชายแบบนั้น
‪ฉันก็พยายามหาคำตอบอยู่เหมือนกัน
‪ฉันคิดว่าบางทีเราคงโดนสิ่งที่ควรโดนมั้ง
‪ไม่มีใครควรโดนอะไรแบบนั้น
‪- ขอบคุณ ‪- อืม
‪ฉันฟังเครื่องอัดเสียงนั่นแล้ว ‪เพื่อดูว่ามันมีอะไรรึเปล่า
‪เปิดฟังในที่ส่วนตัวนะ
‪ที่ที่สารวัตรจะไม่ได้ยิน
‪โอเค
‪เช็ดเข้
‪โอ้ พระเจ้า
‪พระเจ้า ลูกฉันตื่นแล้ว
‪ฉันจะติดต่อ... ขอฉันโทรศัพท์ได้ไหม
‪- ได้สิ ‪- โอเค ขอบคุณค่ะ
‪ไม่นะ บ้าจริง
‪สัญญาณจะดีขึ้นเมื่อเราออกจากป่า
‪ไม่สำคัญหรอก
‪ฉันจะ...
‪ฉันจะอธิบายเรื่องนี้กับพวกเขายังไง
‪ฉันรู้นะว่าฉันต้องอธิบาย แต่มันเหมือนกับ...
‪พวกเขาก็เจอเรื่องพ่อพวกเขา ‪มาหนักอยู่แล้ว แล้วฉัน...
‪หน้าที่เดียว
‪ในฐานะแม่ของพวกเขา ‪แค่หน้าที่เดียวแต่ฉันล้มเหลว
‪คุณบอกว่าเขาข่มขู่คุณใช่ไหม
‪คุณบอกว่าคุณขอให้เขากลับไป
‪เขามีประวัติว่ามีพฤติกรรมโหดร้าย
‪มันจะมีน้ำหนักในศาลนะ
‪ค่ะ คือ...
‪ครอบครัวของสตีฟมีเส้นสายมากมายทั่วเมือง
‪ใช่ ฉันรู้
‪ฉันมั่นใจมากว่า...
‪ไม่มีใครจะเห็นใจผู้หญิงโมโหร้าย ‪ที่ทำร้ายเขาหรอก
‪คุณไม่รู้หรอก
‪แต่ฉันรู้ว่าลูกฉันกำลังจะเสียแม่ไป
‪และฉันรู้ว่ามันทำฉันพังแค่ไหน ‪ตอนที่ฉันเสียแม่ไป
‪แม่คุณเสียเมื่อไหร่เหรอ
‪ตอนฉันอายุ 19
‪เป็นมะเร็งเต้านม
‪ฉันเสียแม่ไปตอนยังเด็กเหมือนกัน
‪เธอป่วยรึเปล่าคะ
‪เธอถูกฆ่าตาย
‪โอ้ พระเจ้า
‪เธอพยายามปกป้องฉันจากพ่อเลี้ยงฉัน
‪ฟังดูเป็นแม่ที่ดีนะคะ
‪เธอดีจริงๆ
‪ฉันคิดถึงแม่ทุกวัน
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ทุกวันเลย
‪สัญญาณกลับมาแล้ว
‪โอเคค่ะ
‪แล้ว...
‪ทีนี้จะยังไงต่อ
‪(นิค เพรเกอร์) ‪(เขาเสร็จเราแล้ว)
‪เอาละ เราจะกลับไปที่โรงพัก
‪โอเค
‪คุณจะให้การพร้อมทนายถ้าคุณเลือกที่จะมี
‪และถูกตั้งข้อหาอย่างเป็นทางการ
‪โอเค
‪- นั่นคือขั้นตอนมาตรฐาน ‪- ค่ะ
‪แต่คุณจะกลับบ้าน
‪และเราจะไม่พูดถึง ‪สิ่งที่เราหาไม่เจอที่นี่กันอีกเลย
‪อะไรนะ
‪เราไม่เคยมาที่นี่กัน
‪โอเค เดี๋ยวนะ ขอโทษที ฉันไม่...
‪ฉันว่าฉันไม่เข้าใจ
‪ฉันแค่...
‪ฉันไม่อยากเป็นตำรวจตอนนี้
‪ฉันอยากเป็นคนธรรมดา
‪และบางครั้งความยุติธรรมก็จัดการตัวมันเอง
‪ฉะนั้นกลับบ้านไปหาลูกเถอะ
‪บอกว่าคุณรักพวกเขา
‪เพราะสักวันพวกเขาจะคิดถึงการได้ยินมัน
‪โอ้ พระเจ้า
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอบคุณ
‪จูดี้
‪แม่ผมยังไปวิ่งไม่กลับเหรอ
‪เปล่าจ้ะ
‪- หวังว่าแม่จะไม่เป็นไรนะ ‪- นั่นอะไรครับ
‪พวกเธอนั่งลงสักครู่ได้ไหม
‪ทำไมครับ
‪เพราะฉันอยากคุยเรื่องที่สำคัญมากกับพวกเธอ
‪แม่ของพวกเธอรักพวกเธอมากๆ นะ
‪เวรแล้ว
‪และฉันก็รักพวกเธอมากๆ
‪ครับ พวกเราก็รักคุณ
‪ขอบใจจ้ะ
‪และ...
‪ฉันแค่อยากให้พวกเธอรู้ว่าไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪พวกเธอจะปลอดภัยนะ
‪โอเคไหม
‪โอเคครับ
‪โอเค
‪- แม่พวกเธอ... ‪- หวัดดีจ้ะ
‪- เดินเข้าบ้านมาแล้วจ้ะ ‪- แม่!
‪โอ้ พระเจ้า
‪มันไม่ใช่การทักทายที่แม่คิดไว้เลย
‪- แม่โอเครึเปล่า ‪- แม่โอเคจ้ะ
‪แม่โอเค ลูกล่ะ
‪โอเคครับ
‪- หวัดดีครับแม่ ‪- ไง ลูกรัก พระเจ้า แม่รักลูก
‪- แม่รักลูกสองคนมากเหลือเกิน ‪- พวกเรารู้ครับ
‪โอเค
‪ฟังนะ แม่...
‪แม่แค่อยากอธิบายเรื่องจดหมาย
‪ไม่ค่ะ ไม่ต้องอธิบาย
‪จดหมายอะไรครับ
‪ฉันไม่ได้...
‪- เปล่าเหรอ ‪- ใช่ เปล่า
‪ดีแล้ว
‪คุยเรื่องอะไรกันอยู่ครับเนี่ย
‪เรื่อง...
‪- เซอร์ไพรส์ ‪- เรื่องเซอร์ไพรส์
‪เพราะใกล้จะถึงวันเกิดลูกแล้ว
‪ก็เลยมีเซอร์ไพรส์เล็กๆ เซอร์ไพรส์เล็กๆ...
‪ฉันไม่เข้าใจเลย
‪เชื่อฉันสิ ฉันไปที่นั่น ‪และฉันไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
‪- เธอปล่อยคุณมาเฉยๆ เหรอ ‪- ใช่
‪- อะไรนะ ‪- คือฉัน...
‪ฉันหาเขาไม่เจอ ก็เลย...
‪ฉันสลักรูปหัวใจไว้ที่ต้นไม้ตรงที่เขาอยู่เลย ‪เราจะได้หาเขาเจอ
‪คงมีประโยชน์ถ้ารู้เมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว
‪ก็ฉันไม่รู้ว่าคุณจะไปที่นั่น ฉันนึกว่าคุณจะไปที่คุก
‪นั่นคือที่ที่ฉันควรอยู่
‪อาจมีเหตุผลให้คุณไม่ต้องอยู่ที่นั่นก็ได้
‪เช่นอะไร ฉันจะต้องรักษามะเร็งงี้เหรอ
‪อาจจะใช่
‪คุณต้องมีสมาธิจริงๆ นะ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะนั่งอยู่ตรงนี้
‪เธอมองหน้าฉันอยู่ได้ยังไงกัน
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪จูดี้ ฉันขอโทษจริงๆ ที่ฉันโกหกเธอ
‪และปล่อยให้เธอโทษตัวเอง
‪เป็นเรื่องที่แย่มาก
‪ก็แย่จริงแหละ
‪เธอไม่ควรโดนแบบนั้น
‪ใช่
‪ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันคง
‪ลุกขึ้นตอนนี้ และเดินจากไป และไม่มีวัน
‪พูดกับฉันอีกเลย
‪ฉันยกโทษให้คุณ
‪อะไรนะ
‪- ฉันยกโทษ... ‪- เงียบไปเลย
‪ไม่ คุณสิเงียบ
‪ฉันไม่อยากแบกความเจ็บปวดไว้อีกต่อไปแล้ว
‪ฉันเหนื่อยล้า...
‪กับการรู้สึกเศร้าและเจ็บปวด
‪โอเค
‪และการโกรธแค้นคุณ
‪ก็จะเป็นการลงโทษตัวฉันเองเปล่าๆ
‪- ฉะนั้น... ‪- ฉันไม่อยากให้เธอทำแบบนั้น
‪ฉันไม่อยากให้คุณทำแบบนั้น
‪ฉันจะไม่ทำได้ยังไง
‪ฉันคิดว่าคุณต้องหาทาง
‪คุณต้องยกโทษให้ตัวเอง
‪- อี๋ ‪- ใช่ ฉันรู้ มันน่าขยะแขยง
‪แต่ฉันรู้สึกว่าคุณได้รับโอกาสที่สองนะ
‪เราได้รับทั้งคู่
‪ใช่
‪ฉันเชื่อว่าฉันก็มีเรื่องที่ต้องพยายามเหมือนกัน
‪แหงล่ะ
‪ตอบเร็วเชียวนะ
‪ฉันเปิดใจรับฟังนะ
‪เธอต้องเริ่มพูดว่า "ไม่" มากขึ้น
‪ฉันรู้
‪- มันน่าขยะแขยง ฉันรู้ ‪- มันยาก
‪โอ้ พระเจ้า
‪ฉันรู้ว่ามันยังเช้าอยู่ แต่...
‪เราดื่มกันเลยได้ไหม
‪ฉันต้องเริ่มพูดว่าไม่เลยรึเปล่า
‪ค่อยเริ่มพรุ่งนี้ก็ได้
‪ดีจัง นึกว่าเป็นบททดสอบซะอีก
‪งั้นก็ได้
‪ฉันรักเธอ
‪ฉันก็รักคุณ
‪แล้วฉันก็เริ่มรู้ตัวว่าฉัน...
‪ฉันไม่เคยโศกเศร้า ‪กับการตายของแม่ฉันจริงๆ เลย
‪โอ้ ที่รัก
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันอายุ 19 ตอนที่แม่ตาย และ...
‪ตอนนั้นฉัน...
‪ฉันโล่งอกนะ รู้ไหม
‪แม่ป่วยเกือบตลอดชีวิตฉัน
‪ฉันว่าตอนนั้นฉันเก้าขวบ
‪ตอนที่แม่ตรวจเจอมะเร็งครั้งแรก และ...
‪แม่จะดีขึ้น...
‪แล้วมะเร็งก็กลับมาอีก และ...
‪และฉันก็โกรธ...
‪โกรธแม่ทุกครั้งเลย เหมือนกับว่ามันเป็น...
‪อะไรบางอย่างที่แม่ทำ ที่แม่เลือกมัน
‪จากนั้น...
‪พอร่างกายแม่สู้ไม่ไหวแล้ว
‪ฉันก็โกรธแม่เพราะแม่สู้ไม่ไหว
‪และฉันคิดว่าที่ผ่านมาฉันโกรธตัวเอง
‪ที่โกรธแม่ตั้งแต่ตอนนั้น
‪ลำบากนะ
‪ขอบคุณ ลินดา
‪ผมดีใจที่คุณตัดสินใจกลับมานะ เจ็น
‪ฉันก็ดีใจ
‪ให้ตายสิ
‪ขอบคุณ โยลันดา
‪แม่ไม่แน่ใจว่าลูกจะกลับมาอีกไหม
‪ไม่อยากหวังน่ะ
‪ตลกจัง
‪ทำไมถึงตลกล่ะ
‪เพราะตอนเด็กๆ หนูชอบรู้สึกแบบนั้นแหละ ‪เวลาที่แม่หายไป
‪โอเค
‪เราจะคุยเรื่องนี้กันแล้ว
‪- ไม่ค่ะ ‪- รู้สึกเหมือนจะใช่นะ
‪ไม่ค่ะ หนูแค่อยากเริ่มต้นใหม่ ‪อย่างใสสะอาดกับแม่
‪หนูไม่ได้พยายามจะทำให้แม่รู้สึกแย่นะ
‪มันแค่ยากที่ไม่รู้ว่า
‪แม่อยู่ที่ไหน ‪หรือแม่จะเป็นยังไงเวลาที่แม่กลับบ้าน
‪โอเค
‪แม่ขอโทษ
‪แต่มันก็ยากสำหรับแม่เหมือนกัน
‪โอเคค่ะ
‪ลูกเป็นเด็กที่เลี้ยงยากมาก
‪ลูกไม่เคยหลับเลย
‪ลูกร้องไห้ตลอดเวลา
‪เอาแต่ใจสุดๆ
‪แม่เองก็ยังเด็ก แม่รับไม่ไหว
‪นั่นคือเหตุผลที่แม่เริ่มใช้ยา
‪เด็กทารกทำให้แม่เป็นขี้ยาไม่ได้หรอก
‪แน่นอนอยู่แล้ว แม่ไม่ได้พูดแบบนั้น
‪ยังอ่อนไหวมากเหมือนเดิมนะ
‪ใช่ค่ะ หนูยังมีความรู้สึกอยู่
‪ลูกเป็นคนจิตใจดีมาตลอด
‪รู้ไหม แม่เคยบอกพอลล่า
‪เธอเป็นเพื่อนแม่ในนี้
‪ว่าลูกเป็นเด็กดีแค่ไหน
‪ว่าลูกจะช่วยแม่หาทนาย ช่วยแม่ออกไปจากที่นี่
‪หนูพยายามหาเงินแล้วค่ะแม่ แต่หาไม่ได้เลย
‪น่าเสียดายจัง
‪ขอโทษค่ะ
‪อย่าห่วงเรื่องเงินเลย
‪รู้ไหมว่าอะไรจะช่วยแม่ได้มากกว่า
‪ถ้าลูกเขียนจดหมายถึงคณะกรรมการทัณฑ์บน
‪บอกว่าแม่เปลี่ยนไปแล้ว
‪ว่าแม่ดีขึ้นแล้ว แค่นั้นเลย
‪เขาว่ากันว่ามันจะมีความหมายมาก ‪ถ้าลูกเป็นคนเขียน
‪ทำเพื่อแม่หน่อยได้ไหม จูดี้ แอนน์
‪ไม่ได้ค่ะ
‪ทำไมล่ะ
‪แม่ไม่เปลี่ยนไปเลย
‪เดซี่
‪เดซี่ ไปไหนน่ะลูก
‪นี่
‪เจออะไรเหรอจ๊ะ
‪ขุดหากระดูกเหรอ
‪เดซี่ ลูกขุดหาอะไรน่ะ
‪- หวัดดีค่ะ ‪- สวัสดี คุณเฮล
‪ฉันมีของมาฝาก
‪อะไรคะ
‪ขอบคุณค่ะ คุณไปเจอมาจากไหนเนี่ย
‪มันตั้งอยู่ในล็อกเกอร์ของตำรวจน่ะ ‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪คุณไม่รู้ว่ามันมีความหมายกับฉันยังไง
‪จริงๆ
‪คิดซะว่าเป็นการขอบคุณละกัน
‪กระเป๋าใบนั้นของคุณวู้ดที่คุณเจอ ‪ช่วยเราได้มากจริงๆ
‪คุณฟังบันทึกเสียงรึยัง
‪ฉันไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องนั้น
‪แต่คุณได้ยินเสียงฮาเวิร์ด เฮสติ้งไหม
‪- คุณเฮล ‪- โทษที
‪เขาจะซวยไหม
‪พูดได้ว่าเฮสติ้งจะไม่ได้เป็นสารวัตรอีกต่อไปแล้ว
‪- เขาจะติดคุกไหม ‪- ไม่
‪เขาจะไปอยู่เรือนจำกลาง
‪พร้อมเพื่อนชาวกรีกของเขาสองสามคน
‪ว้าว
‪ว้าว ดูเราสิ
‪ร่วมมือกันเล่นงานหมอนั่นได้
‪เอาละ ลาก่อน คุณเฮล
‪นี่ คุณนักสืบ
‪เดี๋ยวก่อน
‪ฉันแค่อยากบอกว่า...
‪ฉันคิดว่าคุณเป็นคนพิเศษจริงๆ
‪ฉันหวังจากใจจริงว่าจะไม่ได้เจอคุณอีก
‪ฉันรู้สึกว่าคุณไม่ได้หมายความอย่างนั้น
‪หวัดดี
‪ขอโทษนะ
‪ฉันเปลี่ยนกรอบใหม่ได้
‪แม่เจ้าโว้ย!
‪- ฉันบอกแล้วว่ามันมีค่า ‪- พระเจ้า!
‪เธอจะทำยังไงกับเงินทั้งหมดนี้ ‪จะเอาไปฝากธนาคารไม่ได้นะ
‪ฉันไม่อยากฝากธนาคารหรอก
‪ฉันคิดว่าฉันไม่เข้าใจนะ
‪ฉันขอซื้อส่วนของคุณ
‪- เรียกแบบนี้ถูกไหม ‪- เรียกแบบนี้แหละ
‪นี่น่าจะเพียงพอกับที่คุณเคยให้เรามาดาวน์บ้าน
‪บวกดอกเบี้ย
‪นี่เธอกำลังพยายามจ่ายเงินให้ฉัน ‪ออกไปจากบ้านเธอ
‪หรือออกไปจากครอบครัวเธอ เจนนิเฟอร์
‪บ้านน่ะ ลอร์น่า โอเคไหม
‪ใจเย็นเถอะนะ
‪คุณเป็นย่าคนเดียวของหลานๆ นะ
‪และฉัน...
‪- เอาละนะ ‪- คุณทำได้
‪ซาบซึ้งใจมาก
‪เอาละ เธอกำลังทำให้ฉันอึดอัดนะ
‪ฟังนะคะ
‪ฉันไม่อยากโกรธเคืองคุณอีกต่อไป ลอร์น่า
‪มันเหนื่อยมาก
‪ซึ่งเป็นเหตุผล
‪ที่ฉันทำงานให้คุณต่อไปไม่ได้แล้ว
‪นั่นคือเหตุผลเหรอ
‪หรือเป็นเพราะเธอได้บ้าน 20 ล้านดอลลาร์มา
‪อันที่จริงนะ ลอร์น่า ฉันอยากเอา ‪อสังหาริมทรัพย์ของวู้ดให้คุณ
‪เป็นของขวัญอำลา
‪เธอกำลังจะฆ่าตัวตายรึเปล่าเนี่ย เกิดอะไรขึ้น
‪- เปล่านะ ฉันสบายดี ‪- เธอสบายดี คุณสบายดีเนอะ
‪- ฉันสบายดี ‪- ใช่ค่ะ
‪แค่สัญญากับฉันก็พอว่าคุณจะดูแลคุณนายวู้ด
‪โอเคไหม เธอ...
‪เธอต้องการเพื่อนที่เข้าใจสิ่งที่เธอเผชิญอยู่ตอนนี้
‪ได้สิ
‪พวกคุณจะเข้ากันได้ดีมากแน่ๆ
‪เพื่อค่าคอมมิชชั่นจาก 20 ล้านดอลลาร์ ‪ฉันเข้าได้กับทุกคนแหละ
‪นั่น...
‪ไม่อยากเชื่อว่า ‪นี่จะไม่ใช่บ้านของเราอีกต่อไปแล้ว
‪แม่คิดมาตลอดว่าจะตายที่นี่
‪แม่ลืมบอกไป
‪เพื่อนนายหน้าที่น่ารักของลูกถามถึงลูกด้วย
‪เหรอครับ
‪ลูกควรโทรหาเธอระหว่างที่ลูกยังอยู่ที่นี่นะ
‪หวังว่าสตีวี่จะหาเราเจอ ‪ที่บ้านหลังใหม่ของเรานะ
‪อืม...
‪เขาโทรมาได้เสมอนี่นา ใช่ไหมครับ
‪แม่ก็คิดว่างั้น
‪แล้วทำไมเขาไม่โทรมาล่ะ
‪ผมไม่รู้ครับแม่
‪(เจ็น ฮาร์ดิง)
‪ฮัลโหล
‪จริงเหรอ
‪พวกเขาแน่ใจเหรอ
‪โอเค ขอบคุณที่บอกพวกเราครับ
‪ใครโทรมาน่ะ เบนจี้
‪เพื่อนนายหน้าของผมน่ะครับ
‪ผมจะออกไปซื้อไอศกรีมนะครับ
‪จะได้มีไอศกรีมกิน
‪ดีจ้ะ
‪เดี๋ยวลูกอาจจะอยากกินมัน
‪จูดี้
‪คุณต้องหัดซ่อนของให้ดีกว่านี้นะ
‪ชาร์ลีต้องตื่นเต้นจนสติแตกแน่ๆ
‪เธอไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้
‪- ฉันอยากให้อะไรเขาบ้างน่ะ ‪- ฉันรู้
‪ฉันว่าเราต้องฉลองกันหน่อยนะ
‪ใช่เลย
‪- นานเป็นปีแล้ว ‪- หล่อนไม่เหมือนใครจริงๆ
‪โอ้ พระเจ้า
‪ฉันอยากไปเที่ยวนะ
‪- ใช่ ‪- เธออยากไปเที่ยวไหม
‪- ไปพักร้อนงี้เหรอ ‪- ใช่
‪- อยากสิ ‪- ใช่
‪ฉันกำลังนึกถึงกระท่อมบนทะเล
‪พูดกับฉันเหมือนคนรักพูดสิ
‪- อี๋ ‪- เถอะน่า คุณรู้ฉันหมายความว่าไง
‪ไม่ แบบว่าเกาะโบราโบรา ดื่มพินยา โคลาดา
‪- ติดอยู่กลางสายฝนไหม ‪- จูดส์
‪- โอเค เพลงโนดิ๊กนิตี้ ‪- ไม่ จูดี้
‪- เพลงโนสครับส์ ‪- โอเค
‪- เพลงโนมอร์เวิดส์ ‪- ไม่
‪- เพลงมอร์แดนเวิดส์ไหม ‪- ไม่
‪ฉันชอบก้นใหญ่ๆ ไหม
‪- คุณชอบก้นใหญ่ๆ ไหม ‪- หยุดซะทีได้ไหม
‪คุณหยุด... หยุด!
‪อะไรน่ะ โอ้ แม่เจ้า
‪โอ้ พระเจ้า
‪ดูสิว่าคุณทำอะไรลงไป
‪ดูสิว่าฉันทำอะไรลงไป
‪- นั่นป้ายหยุดของคุณ ‪- ใช่
‪คุณทำสำเร็จแล้ว
‪คุณคือฮีโร่จริงๆ
‪- ไม่หรอก ‪- ใช่สิ
‪- ไม่หรอก ‪- คุณอาจช่วยชีวิตคนไว้ได้นะ
‪ไม่เอาน่า อย่าตื่นเต้นมากไปกันดีกว่า ‪มันก็แค่ป้ายหยุด
‪แต่อันที่จริง
‪ฉันจะตื่นเต้นมากไปถ้าฉันอยาก...
‪เจ็น
‪ฉิบหายแล้ว
‪เจ็น
‪เจ็น ตื่นสิ
‪พระเจ้า คุณโอเคไหม
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪เราถูกรถชน
‪บ้าเอ๊ย
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล