SERIAL NETFLIX
Mogłabym utonąć w tej piña coladzie.
I wiesz co? To byłaby zajebista śmierć.
Najlepsza.
- Ten gość cię oblukał. - Raczej ciebie.
Nie zatrzymał się, więc…
- Nie jesteśmy takie ostatnie. - Fakt.
Ben, zrobimy sobie masaż?
„Ben, zrobimy sobie masaż?”
- Co? Nie. - Tak powiedziałaś.
Nieprawda.
Powiedziałaś „Ben”. Tęsknisz za jego benisem.
Jego czym?
Myślisz o jego benisie w twojej benginie.
- Mówisz o penisie? - Podobał ci się.
- Przestań. - Teraz to fuj?
- Tak, jest… - Błagam.
Zapomnij.
Ty nie możesz zapomnieć.
Boże. Przyleciałaś z tym?
- Nie znasz mnie? - Nie!
Cześć. Jen Harding.
Larissa Saint John.
Nazywasz się jak głupia nuworyszka.
Bo nią jestem. To moja łódź.
- Cudowna. - Rejs o zachodzie słońca?
Nie. Chcę zostać tutaj.
- Nie do wiary, że tu jesteśmy. - Wiem.
Jak…
Jak przetrwałyśmy ten rok?
- Nie sądziłam… - Że ujdzie nam to na sucho?
- Tak. - Tak. Wiem.
Ale się udało.
Tak.
- Może dlatego, że miałyśmy siebie. - Mamy.
Mamy.
Co to? Spójrz!
Patrz.
Jaka dziwna muszla.
Ja cię pieprzę.
- Judy, to nie muszla. - Co to jest?
Mama?
Jen!
- Judy! - Jen!
Jen!
Jen.
Jen!
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Czemu wszystko mnie boli?
Co to za pikanie?
Miałyśmy poważny wypadek.
Na łodzi?
Nie. W aucie Charliego.
Ktoś zignorował znak i w nas walnął.
Kto?
Nie wiadomo. Uciekł.
Dlaczego?
Kolejna ucieczka z miejsca wypadku? Wszechświat jest mało kreatywny.
Fakt, tym razem się nie przyłożył.
Może to nie zdarzyło się bez powodu.
Może jesteśmy przeklęte?
A może mamy szczęście.
Żyjesz. Bałam się, że cię stracę.
Tyle krwi. Byłaś nieprzytomna.
To było straszne. Dobrze, że nic ci nie jest.
- Boże, to mnie może zabić. - Przepraszam.
- Spoko. Kocham cię. - A ja ciebie.
Charlie wie?
Nie, ale powinnaś do niego zadzwonić.
Boże. To był dla niego trudny rok.
Mógłby się bez tego obyć w urodziny.
„Judy, nie wiem, od czego zacząć, ale wiem, że to się musi skończyć.
Jesteś lepszą matką dla Charliego i Henry’ego niż ja.
Przepraszam, że nie wybaczyłam Ci wcześniej za Teda.
Nieważne, co myślisz, Już za to zapłaciłaś.
Teraz ja muszę zrobić to samo”.
Kurwa.
Cześć, Ben.
Cześć. Jest mama?
Nie.
Mama… Co się dzieje?
Krwawisz. Wszystko w porządku?
Ty krwawisz.
- Dobra. - Nic mi nie jest. Nie martw się o mnie.
- Jestem… - Jesteś pewien?
Tak, nie. Nic mi nie jest. Możesz…
Powiesz jej, że wpadłem?
Tak. Ale jesteś najebany i nie powinieneś prowadzić.
Nie umieraj mi tu.
Ja pierdolę.
Ja cię, kurwa, pierdolę.
Gdzie jest pielęgniarka? To tylko na pokaz?
Dzwoniła pani? Trzydzieści razy?
Chyba nie 30.
Zaokrągliłem w dół.
Bardzo cierpi.
Może mi pan dać coś na ból?
Nie szastam lekami. Lekarz musi najpierw panią zbadać.
To może pan, kurwa, wezwać lekarza?
- Jen! - Co?
Proszę, kurwa, wezwać lekarza.
Zrobię, co, kurwa, w mojej mocy.
- Dziękuję. - Kurwa, dziękuję.
Boże. To głupie.
Nienawidzę szpitali. Nie dzieje się tu nic dobrego.
Dzieci się tu rodzą.
Połowa z nich wyrasta na niegłosujących dupków.
Nie chcą podać ci leków,
bo ludzie kłamią, żeby je dostać.
Myślą, że sfingowałam wypadek, żeby zdobyć narkotyki?
Niezłe poświęcenie.
Ludzie kochają dragi.
Mówiłam ci, że w dzieciństwie miewałam ataki epilepsji?
Serio?
Nie, ale mama brała mnie na ostry dyżur i tak mówiła.
- Nie. - Tak.
A potem kazała mi udawać atak.
Pielęgniarki zaraz przybiegały, bo byłam w tym niezła.
- Chwalipięta. - Okropna.
Ja udawałam drgawki,
a ona kradła klucze i zwijała leki.
Jak można robić coś takiego dziecku?
Nie było źle. Potem szłyśmy do McDonalda. Urywał jej się film i nas odwoziłam.
To bardzo smutna historia.
- Moje lepsze wspomnienie z dzieciństwa. - Jezu. Nie rozśmieszaj mnie.
Ja też spędziłam dużo czasu w szpitalu z mamą.
Nie najlepsze wspomnienia.
Pewnie.
Musiałam ją zmuszać do jedzenia.
Była na pysznej diecie złożonej z witaminizowanych napojów i krakersów.
To Unhappy Meal.
Obrzydlistwo, ale tylko to mogła jeść bez zwracania.
Kiedy nie mogła, ja to zjadałam i nie srałam przez tydzień.
Twoja historia jest smutniejsza.
Powiedzmy, że mamy remis.
- Dobra. - Możemy już stąd spierdalać?
Dobra. Chwila. Poszukam lekarza.
Zadzwonię do Charliego i powiem, że wracamy.
Jezu. Czemu…
Czemu ktoś położył mój telefon…
Jezu!
Rozpoznawanie twarzy nie działa.
Sorki, że mnie widzisz w tym stanie.
To prawdziwy instruktaż, jak nie żyć.
Spoko. Nie jesteś jedynym pojebanym dorosłym, jakiego znam.
No tak. Dobrze cię widzieć.
Tęskniłem za tobą. Tęskniłem za twoją mamą.
Co się stało? Walnąłeś w coś?
Nie wiem.
Co pamiętasz?
Halo? Naprawdę?
Są tego pewni?
Dziękuję za informację.
Mój brat nie żyje.
Cholera. Jak zmarł?
Nie wiadomo. Znaleźli…
Znaleźli zwłoki w lesie.
Jezu!
Przykro mi.
Nie. Proszę, nie…
Nie mów tak. Ja powinienem przeprosić. To nie jest żadna wymówka.
Hej.
Posłuchaj. Wiem, że wolałbyś pewnie
tego nie słyszeć od dorosłego,
ale możesz nikomu o tym nie mówić?
Bo to może się dla mnie źle skończyć.
Jazda pod wpływem to nie przelewki.
- Właśnie. - Możesz iść do kicia na 25 lat.
- Dwadzieścia pięć? - Tak, miałem to na egzaminie.
Fajnie. Dobrze wiedzieć.
Dziękuję.
Jesteś dobrym chłopcem, Charlie Brown. Wkurza cię to?
Tata tak mnie nazywał. Nie przeszkadza mi to.
Dzięki, że odwozisz mnie do domu.
Nie odwożę cię do domu. Jedziemy do szpitala.
Zaraz. Co? Nie.
Nie musisz tego robić. Odwieź mnie do domu.
MAMA
Nikt nie musi wiedzieć, co się stało. Nawet moja mama.
Sama dużo przede mną ukrywa.
Dzięki, stary.
Co u twojej mamy?
Przepraszam.
Proszę powiedzieć, gdzie boli.
- Już powiedziałam. - To prawda.
- Czego pan szuka? - Gdzie jest mój…
- Jest… w tylnej kieszeni. - W tylnej kieszeni.
- Mam. - Może jej pan coś przepisać?
Musimy zdiagnozować problem. Pas mógł złamać żebro.
A to mogłoby oznaczać przebicie płuca.
- Boże. - A pani jak się czuje?
- Dobrze. Ciut obolała, wyszczerbiony ząb. - Co?
Muszę panie wysłać na tomografię komputerową.
To rutynowe badanie po wypadku samochodowym.
Uzbrójcie się w cierpliwość. To trochę potrwa.
Mamy dziś kociokwik.
Nie chcę tomografii. Nie poddam się badaniu.
Dlaczego?
Nie chcę tu być cały dzień. Charlie ma urodziny.
Możesz mieć przebite płuco. Muszą cię zbadać.
Nie chcę. Moje ciało, mój wybór.
- Zawsze, ale… - Woda?
A jeśli coś ci jest? Nie chcesz wiedzieć?
Jeśli to złamane żebro, nic nie mogą zrobić.
Nie da się nałożyć na nie gipsiku.
Byłby uroczy. A jeśli to coś innego?
Właśnie. To zawsze coś innego.
Idziesz na rutynowe badania, a za chwilę
dziecko karmi cię krakersami, żebyś nie umarła.
Nie będzie tak.
To był straszny rok.
Nie zniosę więcej złych wieści.
To na pewno Steve Wood?
Ciało jest tak… Trudno stwierdzić.
Szatyn rasy białej.
Ubrania pasują do opisu.
Wszystko wskazuje na niego. Jego zwłoki.
Jezu. Ta rana głowy.
- Co się mogło stać? - Nie wiem. Naprawdę nie wiem.
Wood zadawał się z podejrzanymi osobnikami.
Moim zdaniem załatwili go Grecy.
- Pomyślałem to samo. - Tak.
Ale to płytki grób.
Dziwne, że nikt go nie znalazł.
Nie do końca. To ogromny teren. Dużo drzew. Zdziwiłbyś się.
Nie bez powodu gangi traktują ten las jak wysypisko.
- Tak. Prawda? Tak. - Fakt.
Grecy oznaczają groby wyrytymi w drzewach sercami?
Może…
To pewnie zbieg okoliczności.
Kochankowie mogli się kochać pod drzewem
i zaznaczyli tak drzewo, pod którym się kochali.
- No dobrze. Tak. - Tak.
Ale strzałka wskazuje dokładnie na niego.
Cholera.
Kurwa.
Kurna.
Halo?
Czy wyryła pani w drzewie strzałkę…
Przepraszam. Nie słyszę pani. Co?
Halo? Nie…
Nie słyszę. Co? Może pani przejść w inne miejsce?
Pani to zrobi!
Nie mogę. To pani ma gówniany zasięg!
Pani zasięg jest gówniany! Słyszy mnie…
- Nie słyszę. Co? - Słyszy mnie pani?
Tak.
Proszę zostać tam, gdzie pani jest.
- Proszę… - Dość gadania. Proszę posłuchać.
- Znaleźli… Hej! - Hej.
Halo? Co znaleźli?
Dzwonili w sprawie zamówienia. Nie mają mojego jogurtu.
- Chobani? Zawsze im wychodzi. - Tak. Za każdym razem. Zawsze.
- Spiszmy zeznania świadka. - Jakiego świadka?
Ta pani go znalazła.
Zrobię to.
- Na pewno? - Tak. Zajmę się tym.
- Dzień dobry. - Hej.
- Znam panią. - Nie.
- Widziałam tu panią. - Nie.
- Z blondynką. - Nie znam żadnej.
- Odbierze pani? - Nie.
Odbierz.
Kurwa.
Cholera.
Cholera jasna.
Co się dzieje?
Hej.
- Wszystko OK? - Tak.
Lekarz powiedział, że mam mieć tomografię.
Zaraz po przyjaciółce. Nie mogę się doczekać.
Taka jestem chętna.
- Podjarana. - Myślałem, że ktoś chciał dać nogę.
Nie. Chciałam zrobić sobie selfie, bo zabawnie wyglądam.
- Proszę. - Już czas?
Tak.
Cholera.
Ktoś tu chyba nieźle zabalował. Co się panu stało?
Szczerze mówiąc, nie pamiętam.
Miał pan szczęście.
Centymetr dalej, a złamałby pan sobie ten uroczy nosek.
- Jesteście dziś zajęci? - Tak.
Kilka zawałów, szczoteczka do zębów w tyłku,
wypadek samochodowy z ucieczką sprawcy, udar.
- Sprawca zbiegł? - Da pan wiarę?
Wszystko w porządku? Zbladł pan.
Wiedziałam.
Tak, trzeba dać dwa razy więcej bananów.
- Poważnie? - Śmiertelnie.
W przepisie są cztery, ale ja daję osiem,
czasem dziewięć, jeśli są małe.
Mnie zawsze wychodzi za suchy.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Czasem kręci mi się w głowie.
Proszę. Usiądź.
Może to niski poziom cukru we krwi. Nie wiem.
Oby to nie był atak.
Dawno nie jadłam. Może jestem odwodniona.
Przynieść ci wody? Albo sok?
Poproszę sok.
- Zostań tu. Zaraz wrócę. - Dzięki.
LEKARSTWA
Proszę, kochana.
Dziękuję.
Ale dobre. Dziękuję. Ratujesz mi życie.
Masz piękne brwi.
Dzięki.
Proszę się odprężyć.
Głęboki oddech, proszę policzyć do 10.
Nie musisz przepraszać.
O Boże.
Idź już.
Skończyliśmy.
Nie było tak źle, prawda?
- Halo? - Halo?
- Charlie? - Judy?
- Halo? - Judy?
Czekaj.
- Halo? Mam słaby zasięg. - Cześć.
Charlie?
Charlie!
Gdzie jest mama?
Dzwoniła do ciebie. Jak się ma nasz solenizant?
- Nie pierdziel, Judy. - Dobra.
- Twoja mama i ja… - Co takiego?
Co wy, kurwa, zrobiłyście?
Nie da się powiedzieć na szybko.
Przeczytałem list.
Co? Jaki list?
- Jak to jaki list? - No właśnie, jaki?
Kurwa!
- Judy! - Ben!
Co ty tu…
- Mów. - Mów.
Założyli mi kilka szwów.
Bo upadłem na twarz.
Potknąłem się. Co ty tu robisz?
Miałyśmy z Jen wypadek.
Co?
Ktoś przejechał znak stopu, walnął w nas i uciekł.
O Boże.
Jen.
To było straszne.
Jen jest nieźle poturbowana.
- Wyjdzie z tego? - Nie wiem. Mam nadzieję, że tak.
Nie ma żadnych złamań.
Dzięki Bogu. Możemy już iść?
Jeszcze nie.
Przykro mi z powodu wypadku.
Dziękuję. Mnie też.
Muszę ci coś powiedzieć.
To niezbyt dobre wieści. Wręcz złe.
Bardzo złe.
Znaleźliśmy coś innego.
Słucham?
Obszary hipodensyjne.
Co za obszary? Co to znaczy?
W porządku. Możesz mi powiedzieć. O co chodzi?
Wyglądają jak guzy,
ale nie jestem onkologiem, więc nie wiem na pewno.
Ale zaraz umówimy panią na wizytę u specjalisty.
Chyba pan sobie jaja robi.
- Ben, powiedz to. - Tak.
Co?
Znaleźli Steve’a.
O Boże.
Nie żyje.
Tak mi…
Tak mi przykro.
Nie, to mnie jest przykro.
Przepraszam, że musiałem ci powiedzieć.
Nie przepraszaj.
Wiadomo, co się stało?
Nie jestem pewien. To tylko zdjęcie.
Wiem, co oznacza konsultacja u onkologa.
Moja mama zmarła na raka.
Przykro mi.
Powinna pani iść na tę wizytę.
Z doświadczenia wiem, że czasem pozory mylą.
Bardzo mi przykro, pani Hale.
Przygotuję wypis dla pani i koleżanki.
Nic jej nie jest?
Nie. Tylko kilka stłuczonych żeber.
Jen.
Cześć.
- Znaleźli Steve’a. Ben mi powiedział. - Co?
Pies go wykopał.
Kurwa mać. O Boże.
O nie.
Cholera. Chodź.
Wszystko będzie dobrze.
Nie jestem pewna.
Przyszedł lekarz?
Tak. Powiedział, że możemy iść do domu.
Nic ci nie jest?
Mam tylko stłuczenia.
Bogu dzięki.
- Proszę. Weź. - Co to?
Jezu. Skąd to masz?
Nawrót ataków.
Nagle i w samą porę.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Posłuchaj,
wiem, że się boisz,
ale wiele przeszłyśmy.
Mamy za sobą długi rok. Przeżyłyśmy, bo miałyśmy siebie nawzajem.
Mamy siebie nawzajem.
Tak.
- To było dziwne. - Co?
Mam déjà vu.
To dobry znak.
Mam nadzieję.
PAMIĘCI EDA ASNERA
Napisy: Tatiana Grzegorzewska