BİR NETFLIX DİZİSİ
Bu Piña Colada'da boğulsam üzülmem.
-Hatta var ya, harika bir ölüm olur. -Evet, ölümlerin en güzeli.
-Şu adam seni kesti demin. -Seni kesiyor asıl.
Koşmaya devam etmeyecekti.
-Bizde hâlâ iş var galiba. -Aynen öyle.
-Masaja Ben zaman gidiyoruz? -Ben zaman mı gidiyoruz?
-Ne? Ne alaka? -Ben, dedin.
Niye Ben diyeyim?
"Ne" yerine "Ben" dedin. Benis'ini özlemişsin.
"Benis'ini" mi?
Benis'ini Benjina'nda hayal edip duruyorsun.
-Penisini mi yani? -Evet. Sevdin.
-Sus. -İğrenç mi oldu şimdi?
-Evet, gayet… -Yapma.
Yeter.
Sana yetmiyor.
Yok artık. Uçağa onunla mı bindin?
-Biz tanışmıyor muyuz? -Hayır!
Merhaba! Ben Jen Harding.
Larissa Saint John.
-Zengin bir aptala benziyorsun Larissa. -Öyleyim. Şu da teknem.
-Çok hoş. -Gün batımında açılalım mı?
Hayır. Burada keyfim yerinde.
-Sonunda geldiğimize inanamıyorum. -Değil mi?
Yani…
Bu seneyi kazasız belasız nasıl atlattık hayret.
-İlla ki… -Cezasını çekeriz mi demiştin?
-Evet. -Ben de inanamıyorum.
Ama başardık.
Evet.
-Birbirimizin yanındaydık, ondan. -Yanındayız. Hep.
Hep.
Bu ne böyle?
Bak.
Ne garip bir kabuk.
Bu ne lan?
-Judy, bu bir kabuk değil. -Ne peki?
Anne?
Jen!
-Jen! -Judy!
Jen!
Jen.
ACİL
Niye her şey acı veriyor? Niye bu kadar çok şey ötüyor?
Çok kötü bir kaza geçirdik.
Teknede mi?
Ne? Hayır. Charlie'nin arabasında.
Biri dur tabelana uymayıp bize çarptı.
Kim?
Bilmiyorum. Bastı gitti.
Ne zaman oldu bu?
Yine mi vurkaç? Hiç mi yaratıcılık yok bu evrende?
Bu seferki çok gereksizdi.
-Belki de sebebi var ama henüz bilmiyoruz. -Belki de lanetliyiz.
Ya da şanslıyız.
Hâlâ hayattasın. Seni kaybedeceğimden çok korktum.
Çok kan vardı ve baygındın.
Çok korkunçtu. Çok şükür bir şeyin yok.
-Sarılarak öldürmezsen tabii. -Pardon.
-Sorun yok. Seviliyorsun. -Sen de.
Charlie öğrendi mi?
Hayır ama arasan iyi olabilir.
Çocukcağız o kadar zor bir yıl geçirdi ki.
Bir dramı daha kaldıramaz, hele de doğum gününde.
"Judy, nereden başlasam bilmiyorum ama bunun bir son bulması gerek.
Charlie'yle Henry'ye benden iyi annelik yaparsın.
Seni Ted'e olanlar için çok daha önce affetmeliydim.
Ne düşünürsen düşün, sen cezanı çektin.
Şimdi de sıra bende."
Ha siktir.
Merhaba Ben.
Selam. Annen evde mi?
Hayır.
Şeye…
Neler oluyor?
Ağzın yüzün kan içinde. İyi misin?
-Sensin kan içinde. -Peki.
Bomba gibiyim ben, merak etme.
-Baksana… -Emin misin?
Evet, iyiyim. Uğradığımı…
Uğradığımı söyler misin annene?
Tabii ama körkütük sarhoşsun abi. Direksiyona geçme.
Lütfen ölmüş olma.
Şansımı sikeyim.
Şansımı çok fena sikeyim.
Hemşire nerede? Süs mü bu düğme?
Siz mi bastınız? Tam 30 kere.
-Otuz olmamıştır. -Daha çok ama yuvarladım.
Çok ağrısı var.
İlaç falan veremez misiniz?
Kafama göre veremem. Doktor muayene edip onaylamalı.
Kıçınızı oynatıp doktor bozuntusunu getirin.
-Jen! -Ne var?
-Doktor bozuntusunu getirir misiniz? -Ben ve kıçım kendisini çağıracağız.
-Sağ olun. -Teşekkürler, zahmet oldu.
Çok saçma.
Hastanelerden nefret ederim. Kötülük yuvası gibiler.
-Bebekler de burada doğuyor. -Büyüyüp oy vermeyen götlere dönüşüyorlar.
Bazısı ilaç almak için yalan atıyor, o yüzden vermekte tereddüt etti.
İki ağrı kesici uğruna vurkaç mağdurunu mu oynayacağım?
-Biraz zahmetli iş. -İlaç bu, bağımlısı var.
Çocukken ara ara nöbet geçirirdim. Hiç anlatmış mıydım?
Öyle mi?
Hayır. Annem beni acile götürüp "Nöbet geçirdi" derdi.
-Yok artık. -Gerçekten.
Sonra da taklidini yaptırırdı.
Hemşireler koşa koşa gelirdi çünkü acayip gerçekçi yapardım.
-Övünseydin. -Övünüyorum.
Ben kıvranırken hemşirenin anahtarını alıp ilaç çalardı.
Bir çocuğa bu yaptırılır mı?
Çok kötü değildi. Ödülüm McDonald's'dı. Bayılınca da eve kadar ben sürerdim.
Duyduğum en hüzünlü hikâye.
-Çocukluğuma dair kısmen mutlu anılar. -İnanılmaz. Güldürme.
Ben de annemle hastanede çok kaldım.
En mutlu anılarım demezdim.
Tahmin ederim.
Ona ben yemek yediriyordum.
Tuzlu kraker ve takviye içecekten oluşan düzenli ve leziz bir diyet.
Üzücü bir menü.
İçler acısıydı ama kusmadan yiyip içebildiği o kadardı.
O yiyemediğinde ben yiyordum, sonra bir hafta sıçamıyordum.
Senin hikâyen daha hüzünlü bence.
Eşitiz diyelim.
-Tamam. -Artık gidebilir miyiz lütfen?
Peki. Bekle, doktoru bulayım.
Ben Charlie'yi arayıp eve geldiğimizi söyleyeceğim.
Evet.
Aman be, niye…
Niye telefonumu gidip de…
Hele şükür!
Yüzümü tanımıyor.
Beni böyle görmeni istemezdim.
Hayatını nasıl yaşamaman gerektiğini gözlerinle görüyorsun.
Takma. Çevremde boku yemiş yetişkin çok.
Doğru.
İyi ki karşılaştık. Özledim seni.
-Anneni de çok özledim. -Ne oldu? Bir şeye mi çarptın?
Emin değilim.
En son ne hatırlıyorsun?
Alo?
Öyle mi?
Eminler mi?
Haber verdiğiniz için sağ olun.
Kardeşim ölmüş.
Hadi ya. Nasıl?
Bilmiyoruz. Ormanda…
Ormanda cesedini buldular.
Gerçekten mi?
Üzüldüm.
Hayır, üzülme.
Üzülme. Asıl ben üzgünüm. Şu hâlime bahane olamaz.
Baksana.
Bir yetişkinin bunu söylemesi hoş değil biliyorum
ama bu yaşananları kimseye anlatma, olur mu?
Sonra çok başım ağrıyabilir.
Evet. Alkollüyken araç kullanmışsın.
-Maalesef. -Üçüncüde 25 yıl yersin.
-Yirmi beş mi? -Evet, ehliyet sınavında çıkmıştı.
Güzel. Öğrendiğim iyi oldu.
Sağ ol.
İyi çocuksun Charlie Brown.
Gıcık oldun kesin.
Babam da benzetirdi.
Gıcık olmadım.
Beni eve götürdüğün için sağ ol.
Eve götürmüyorum, hastaneye götürüyorum.
Nasıl? Ne? Hayır.
Hiç gerek yok. Ben iyiyim. Eve götürsen yeter.
ANNEM
Bugün olanları kimse bilmese de olur. Annem dahil.
O da benden bir ton bok saklıyor.
Charlie.
Sağ ol.
Annen nasıl?
Özür dilerim.
Neresi daha çok acıyor söyleyin.
-Bağırdığım yer. -Bağırdığı yer.
Ne aradınız?
-Nereye koydum ki? -Şurada.
-Arka cebinizde. -Arka cepte.
-Buldum. -Verebileceğiniz bir ilaç var mı?
Önce sorunu bulalım.
Emniyet kemeri kaburgayı kırabilir, bu da akciğeri delebilir.
-İnanmıyorum. -Siz nasılsınız?
-İyiyim. Hafif ağrım var. Dişlerim gitti. -Ne?
-İkinize de tomografi çekilecek. -Tamam.
Araba kazalarında önlem olarak isteriz.
Tamam. Sabredin. Biraz sürebilir.
Yoğun bir gün.
Hemşireyi çağır, tomografiye girmeyeceğim.
Ne? Niye?
Bütün gün burada kalamam. Charlie'nin doğum günü.
Girmen lazım. Ya akciğerin delindiyse?
İstemiyorum. Benim bedenim, benim kararım.
-Her zaman. Ama… -Su.
Ya bir şeyin varsa? Öğrenmek istemez misin?
Kaburga kırıldıysa yapabilecekleri bir şey yok zaten.
Kemiği minik bir alçıya alamazlar ya?
Tatlı olurdu. Ya başka bir şey varsa?
Mesele de o, hep başka bir şey çıkarırlar.
Bir şikâyetle gidersin,
sonra bir bakmışsın çocuğun seni zorla krakerle besliyor.
-Öyle olmayacak. -Böyle bir yıldan her şeyi beklerim.
Başka kötü haber kaldıramam.
Steve Wood olduğu kesin mi?
Yani cesedin durumu…
Anlaşılmıyor pek.
Beyaz erkek, kumral.
Kıyafeti elimizdeki tanıma uyuyor.
Muhtemelen o. Ya da ondan geriye kalanlar.
Kafasındaki yara çok fena.
-Ne olmuş sence? -Bilmiyorum. Ben nereden bileyim?
Wood bir ton ne idiği belirsiz tiple iş yapıyordu.
Yunanlıların marifeti olabilir.
-Ben de öyle düşündüm. -Değil mi?
Hiç derine gömülmemiş ama.
Bu kadar geç bulunması garip.
Pek değil. Alan çok büyük ve o kadar çok ağaç var ki aklın şaşar.
Angeles Ormanı boşuna organize suç mezarlığı olmamış.
-Değil mi? Haksız mıyım? Öyle. -Doğru.
Ölünün yerini kalple işaretlemek Yunan adeti mi?
Yani…
Tesadüftür muhtemelen.
Ağacın altında sevişen bir çift kazımış olabilir o kalbi.
Altında seviştikleri ağacı işaretlemişler.
-Peki. Olabilir. -Evet.
Ama bir de tam cesede doğrultulmuş bir ok var.
Hayda.
Sıçayım.
Aman be.
-Alo? -Cesedin yerini bir de okla mı…
Bir dakika, duyamıyorum. Ne?
Alo? Ses gelmiyor.
Sesin gelmiyor. Ne diyordun?
-Başka yere geçsen? -Sen geç!
Geçemem. Senin telefonun çekmiyor!
Seninki çekmiyor asıl! Dinle şimdi. Beni…
-Seni ne? Ne? -Beni duyuyor musun?
Evet.
Orada kal. Kımıldama.
-Sakın… -Sus ve beni dinle.
-Buldular. Evet! -Burada mıydın?
Alo? Ne buldular?
Siparişim için aradılar. İstediğim yoğurt kalmamış da.
-Chobani mi? Hep tükenmiş oluyor. -Evet. Hep. Her seferinde.
Tanığın ifadesini alalım mı?
-Hangi tanığın? -Cesedi bulan kadının.
Ben hallederim.
-Emin misin? -Evet. Bende.
-Merhaba. -Merhaba.
-Sizi tanıyorum. -İmkânsız.
-Görmüştüm. -Görmediniz.
-Sarışın bir kadınla. -Hiç sarışın bilmem.
-Açın isterseniz. -Yok.
Aç şunu.
Sıçayım.
Ulan.
Dandik bok.
Neler oluyor?
Selam.
-Sorun yok ya? -Yok. Biraz…
Doktor "Arkadaşınızdan sonra tomografiye sizi alacağız" dedi.
Ben de biraz…
Heyecan yaptım.
Yerimde duramadım.
-Ben de böyleyim işte. -Bir kaçağımız var sandım.
Hayır. Gülünç durumda olduğum için selfie çekmeye çalışıyordum.
-Gidelim hadi. -Şimdi mi?
Evet.
Aman be.
Çok mu dağıtmışız ne?
Ne oldu?
Hatırlamıyorum açıkçası.
Şanslısın.
O tatlı burnun iki santimle kırılmaktan kurtulmuş.
-Yoğun bir gün mü? -Hem de nasıl.
Birkaç kalp krizi, kıçından diş fırçası çıkan bir tip,
vurkaç vakası, felç…
-Vurkaç mı? -Ne fena, değil mi?
İyi misin? Solgun görünüyorsun.
Hissetmiştim.
Tutturmak zor. Bir o kadar daha muz koy.
-Cidden mi? -Çok ciddiyim.
Tarifte dört diyor ama ben sekiz, hatta küçükse dokuz tane koyuyorum.
İşin sırrı muzda.
Benimki ondan hep kuru oluyor.
-İyi misin? -Evet, pardon.
Arada başım dönüyor.
Gel, otur.
Şekerim düştü belki de, bilmem.
Nöbet geçirmiyorumdur umarım. Epeydir olmamıştı.
Susuz kaldım belki de.
-Su getireyim mi? Veya portakal suyu? -Portakal suyu.
-Tamam, sen dur. Geliyorum. -Sağ ol.
İLAÇ ODASI
Al canım.
Teşekkür ederim.
Çok iyi geldi, sağ ol. Kurtarıcımsın.
Kaşların çok güzel.
Teşekkürler.
Rahatla, olur mu?
Derin bir nefes al ve ona kadar say.
Özre gerek yok.
Olamaz.
Gider misin?
Bitti.
O kadar kötü değilmiş, ha?
-Alo? -Alo?
-Charlie? -Judy?
-Alo? -Judy?
Bir dakika.
-Alo? Telefon çekmiyor. -Alo?
Charlie?
Charlie!
Annem nerede?
Sana ulaşmaya çalışıyordu. Doğum günü çocuğu nasıllar?
-Lafı dolandırma Judy. -Tamam.
-Şey, annen ve ben… -Annem ve sen ne?
Neler karıştırdınız?
Neyi kastettiğine göre değişir.
Mektubu okudum Judy.
Ne? Hangi mektubu?
-"Hangi mektubu" mu? -Anlamadım ki.
Sıçayım!
-Judy! -Ben!
-Niye… -Niye…
-Sen söyle. -Sen.
Dikiş attırdım ben.
Yüzüstü kapaklandım da.
Ayağım takılmıştı.
Senin burada ne işin var?
Vurkaç kazası geçirdik.
Ne?
Biri dur tabelasına uymayıp üzerimize sürdü.
İnanmıyorum.
Jen.
Çok korkunçtu.
Jen epey yaralandı.
-İyileşecek mi? -Bilmiyorum.
Umarım.
Kırık çıkık yok.
Çok şükür. Gidebilir miyiz artık?
Henüz değil.
Yaşananlara çok üzüldüm.
Sağ ol. Ben de.
Sana bir şey söylemeliyim.
Güzel bir şey değil. Kötü, çok…
Çok kötü.
Başka bir şey bulduk.
Anlamadım?
Bazı gölgeler.
"Gölgeler" derken? O ne demek?
Sorun değil. Bana her şeyi anlatabilirsin. Ne oldu?
Kitle gibi görünüyor
ama onkolog olmadığım için kesin konuşamam.
Hemen bir uzmana görünmenizi sağlayacağız.
Şaka bu artık herhâlde.
-Ben, söyle lütfen. -Tamam.
Ne oldu?
Steve'i bulmuşlar.
İnanmıyorum.
Ölmüş Jude.
Çok…
Çok üzgünüm.
Ben çok üzgünüm.
Benden duyduğun için çok üzgünüm.
Hayır. Üzülme.
Ne olmuş peki?
Dediğim gibi, kesin konuşamam. Tomografi sonucu bu.
"Onkoloji uzmanına görünmek" ne anlama geliyor biliyorum.
Annem kanserden öldü.
Anlıyorum. Başınız sağ olsun.
Mutlaka görünmelisiniz.
Tecrübelerim bana şunu öğretti, her şey göründüğü gibi olmuyor.
Çok üzgünüm Judy Hanım.
Taburcu işlemlerinizi başlatacağım.
Jen'in bir şeyi yok yani?
Yok. Kaburgada hafif ezik var sadece.
Jen.
Selam.
Steve'i bulmuşlar.
-Ne? -Demin Ben söyledi.
-Bir köpek kazıp çıkarmış. -Yok artık ya!
İnanılmaz.
Yapma.
Sakin ol.
Geçecek.
Ondan emin değilim.
Doktor geldi mi?
Evet. Gidebilirmişiz.
Bir şeyin yok muymuş yani?
Yok, birkaç ezik.
Çok şükür.
-Al. Sana getirdim. -Ne bu?
Nereden buldun bunu?
Yine nöbet geçirdim.
Çok ani oldu ve zamanlama mükemmeldi.
Seni seviyorum.
Ben de seni.
Bak,
korktuğunu biliyorum
ama onca şey yaşadık.
Fena bir yıldı. Üstesinden geldik çünkü birbirimizin yanındaydık.
"Yanındayız."
Doğru.
-Çok garip. -Ne oldu?
Dejavu yaşadım.
Bu iyi bir şey.
Umarım öyledir.
ED ASNER'IN ANISINA
Alt yazı çevirmeni: Ece Nihal Karluk