SERIAL NETFLIX
Jude, muszę ci coś powiedzieć.
Nie ja powinnam ci przekazywać te wieści, bo…
To takie trudne.
Ale tak bardzo cię kocham.
Cokolwiek się stanie, jesteśmy w tym razem. Dobrze?
Na twoich zdjęciach z tomografii znaleźli ciemniejsze obszary.
To pewnie nic takiego.
Ale pewnie masz raka i, kurwa, umrzesz.
Co?
- Nic! - Do mnie mówisz?
- Nie słyszałam. - Nie!
- Potrzebujesz mnie? - Nie, na Boga!
ZASMAKUJ DOBREGO ŻYCIA
Judy, już zrobiłaś babeczki? Dopiero co wróciłyśmy.
Charlie ma urodziny. Zrobię choć to.
Twoje „choć to” bije na głowę moje „wszystko”.
Dzięki. Będą z kremem karmelowym i czekoladą.
Czemu nie?
Jude, usiądziesz na chwilę?
Muszę z tobą porozmawiać.
Wiem, że musimy o tym porozmawiać.
- O czym? - O znalezieniu Steve’a.
- No tak. - Czy to przerażające?
Tak. Mam z tego powodu rozwolnienie? Jasne.
- Masz? - To biegunka ze stresu.
Ale powiem ci, że o tym myślałam.
I w sumie to nie jest takie złe.
To prawda.
W szpitalu miałam przeczucie, że dostaniemy złą nowinę.
Nowina zawsze kojarzy mi się z winą.
Nie wiem czemu.
Bałam się, że będzie dotyczyć ciebie.
Czekaj. Mnie? Dlaczego?
Przez twoje obrażenia.
- A jesteś moją jedyną dobrą nowiną. - Dobra.
Ale gdy Ben powiedział mi o Stevie, pomyślałam, że to jest to.
Steve jest złą nowiną?
Tak.
Wiem, że się martwisz. Słusznie.
Naturalna reakcja, ale może to dobrze.
Jak to?
Nie musimy się już martwić Steve’em.
To był stresujący sekret. Niezdrowo tak coś ukrywać.
To prawda.
Ben i rodzina mogą wreszcie zamknąć ten rozdział.
Fakt.
Więc według mnie
powinnyśmy odczuwać ulgę.
Jude, ja…
Tak.
Muszę…
się napić wina. Chcesz też?
- Jasne. - I wziąć coś na ból.
- Mam przynieść zioło? - Tak.
Wszystkie znieczulacze świata.
Czemu to nie…
- Jen! - Co?
O co chodzi?
Cześć. Nasz solenizant.
Zabiłaś Steve’a Wooda?
Co?
Przeczytałem twoje listy.
Skarbie…
Mogę to wyjaśnić.
Co?
Że spaliłaś auto Steve’a, żeby psy go u ciebie nie znalazły?
Co?
- Nie. - Przestań kłamać!
Napisałaś do nas listy pożegnalne!
- Skarbie. - Serio?
Chciałaś nas zostawić z tą gnidą?
Po tym, co się stało z tatą?
Powiedziałaś mu?
Powiedziałam?
O Boże. Charlie.
Tak mi przykro.
Zamierzałam ci kiedyś powiedzieć, ale…
- Nie chciałam… - Czego?
Zniszczyć naszej rodziny?
Mam nadzieję, że warto było bzykać tatę.
- Co? - Co?
Nie wiem, czy ją chronisz, czy się na niej odgrywasz.
Wiem tylko, że ten gość nie żyje, a ty wyglądasz na superwinną.
Boże, Charlie.
Nie…
Nie wierzę, że myślisz, że mogłabym zrobić coś takiego.
Naprawdę myślisz, że jestem takim potworem?
Trochę.
Nie, skarbie.
Chcesz się dowiedzieć, dlaczego podpaliłam to auto?
Chcę prawdy.
Zasługujesz na nią.
Słyszałeś kiedyś o greckiej mafii?
- To raczej syndykat. - No tak.
- Co? - Steve był z nimi powiązany.
- Luźno. - Luźno.
Z Grekami. Prał dla nich brudne pieniądze…
- I okradł ich. - Co zrobił?
- Miliony. Naprawdę. Mów. - Żartujesz?
Chciał, żebym ukryła jego samochód.
Nie wiedziałam, co robić, więc ukryłam go w schowku…
Potem ty go znalazłeś. Bałam się,
że doprowadzi do nas złych ludzi.
Więc
musiałam go spalić.
Nie było wyjścia.
- Ale potem poszłam na policję. - To prawda.
Zrozumieli, że jestem zupełnie niewinna.
No dobrze.
Ale dlaczego musiałaś wybaczyć Judy za tatę?
To inna sprawa.
Przeleciała go. Miałeś rację.
Miała romans z tatą.
I tak, wybaczyłam jej.
Było jej bardzo przykro.
Tak. Było. Jest.
Jest mi naprawdę przykro.
Na wszystko jest wytłumaczenie.
Możesz mi dać pistolet?
Daj, ale we mnie nie celuj.
- Odłóż go. - Do dołu jak nożyczki.
Dobrze. Dzięki.
Gdzie jest ptak, który był w sejfie?
Oddałem go Henry’emu. Jest jego.
Zgadza się.
Dlaczego to robisz?
To część gry. Na początku czujesz się jak zakładnik.
A potem zaczyna ci się to podobać.
Nie to. Właśnie go odzyskałem.
Muszę skonfiskować rzeczy osobiste.
Co się stało z ogonem?
- Odłamał się. - Mogę go zatrzymać?
Zbieram złamane rzeczy. Takie jak obietnice taty.
Shandy.
Znów się bawisz w syndrom sztokholmski?
Nie każdy jest fanem Patty Hearst.
Nie, w porządku.
- Podoba mi się. - To działa.
No dobrze.
Tylko nie zaklejaj mu nosa.
Jak zemdleje, będę musiała powiedzieć Jen. Nie chcę jej wkurzyć.
Nie wierzę, że mu powiedziałaś o listach.
Nie wierzę, że pozwoliłaś mu uwierzyć, że pieprzyłam Teda.
Nienawidzi mnie z niewłaściwego powodu.
Nie chcę, żeby poznał właściwy.
Nie polubi cię, gdy się dowie, jak naprawdę przypieprzyłaś ojcu. Wybacz.
W porządku. Nie cierpię go okłamywać.
Czasem prawda boli bardziej.
Patrzył na mnie, jakby życzył mi śmierci.
Nikt ci jej nie życzy. Nie mów tak.
Nic mu nie będzie.
Daj mu samochód, a wszystko zostanie wybaczone.
- To przekupstwo. - To najlepsze w dzieciach.
Można je kupić.
- Myślisz, że uwierzył? - Chyba.
Ciekawe, czy dałby radę to wszystko rozgryźć.
- To nie takie trudne. - Wiem.
Spójrz tylko!
- Tak. - To policja.
- Super. - Nasza policja.
W czym możemy pomóc?
- Mamy kilka pytań. - Na temat?
Waszego wypadku.
- O Boże. - No tak.
- Halo? Uraz głowy. - Dziękujemy.
- Wchodźcie. - Proszę.
- Zapraszam. - Dzięki.
Judy, zanim zaczniemy, chcę powiedzieć,
że przykro mi z powodu Steve’a. Słyszałaś już wieści.
- To był szok. - Tak. Była…
- Byłyśmy takie zaskoczone. - Tak.
Naprawdę. Nie wierzę,
że znaleziono go w takim odludnym miejscu.
Wiecie, co się stało?
Nie. To nie nasza jurysdykcja.
Co to znaczy?
Zwłoki znaleziono w Lesie Angeles.
- To teren federalny. - I takie przestępstwo.
To znaczy, że FBI przejęło sprawę.
To ma sens.
- Federalne. Pierwsze słowo w FBI. - Tak, FBI…
To są federalni.
- Zaschło mi w gardle. - O nie.
Muszę się napić herbaty. Ktoś jeszcze reflektuje?
Ja. Tak. Lubię herbatę.
Mam różne smaki. Chce pani wybrać?
Skoro pani nalega.
- Tak! - Dobrze.
Proszę tędy.
Naprawdę?
Taka z niej smakoszka?
Boże.
- Coś pani wyszło. - Co?
Musi to pani naprawić.
Co? To!
W tej chwili ta rysa znajduje się dość nisko
na liście moich priorytetów.
Kiedy chciała mi pani powiedzieć, że FBI przejęło śledztwo?
Wie pani, że nie pracuję dla pani? Nie muszę nic mówić.
Proszę przynajmniej powiedzieć, co to znaczy.
Co się stanie?
Nie wiem.
Pamiętasz coś o tym kierowcy? Mężczyzna? Kobieta?
Płeć nie zawsze jest binarna. To trudne.
Nie wiem. Byłam zbyt skupiona na Jen.
No dobrze.
Widziałaś numer rejestracyjny? Kolor? Typ auta?
To mógł być samochód terenowy.
- Świetnie. - Dobra.
Nie chcę cię martwić,
ale w świetle tego, co się stało ze Steve’em, muszę zapytać.
Zauważyłaś ostatnio coś dziwnego?
- Jak dziwnego? - Ktoś cię śledzi?
- Obce auta przed domem? - Nie sądzę. Dlaczego?
- Nieoficjalnie. - Całkowicie.
Mam dziwne przeczucie, że to wszystko się łączy.
Śmierć Steve’a. Wasz wypadek.
Łączy się?
Jak?
Dostanę dożywocie, mimo że to była samoobrona?
Zmasakrowane ciało rozkładało się w lesie. To ma być samoobrona?
Na pewno może mi pani jakoś pomóc.
Co? Mogę wszystko stracić! Pracę. Mogę iść do więzienia.
Wspólna odsiadka.
Jest pani sama. To nie jest mój problem.
O nie.
To pani nie pozwoliła mi postąpić słusznie.
To jest pani problem.
Słusznie to by pani postąpiła, gdyby go nie zabiła i nie ukryła zwłok.
Chroniłam Judy. Zabiłby ją.
Postąpiłam słusznie.
Tylko źle to wygląda.
Patrząc na to z mojej perspektywy,
to pani jako ostatnia tak nie postąpiła.
Teraz musi pani postąpić słusznie wobec mnie.
Grozi mi pani?
To działa?
Dobrze. Zobaczę, co mogę zrobić,
ale nie chcę niespodzianek, typu wyryte serca.
Chyba że to nie pani, a Judy.
Judy jest niewinna. Przysięgam.
Nie ma o tym pojęcia.
Prawda zawsze wychodzi na jaw.
Radzę pani się na to przygotować.
Zero kontaktu ze światem. Teraz ja jestem twoją rodziną.
Dobrze.
Hej, słonko! Tu mama!
ZROZUMIEĆ DIAGNOZĘ RAKA
Zastanawiam się, kiedy wrócisz do domu
i mam do ciebie pytanie. Na razie.
Według Nicka to zabójca Steve’a w nas walnął.
- Tak? - Tak.
Myśli, że to Grecy.
Mamy mieć się na baczności.
Jeśli Grecy zabili Steve’a, mogę być następna.
To trochę przerażające.
- Judy. - Co?
- My jesteśmy Grekami! - Tak?
- Hej, ja… - Hej!
Hej!
- Babeczki prawie gotowe. - Nie chcę pieprzonych babeczek.
Charlie!
Przepraszam za jego zachowanie. Dasz mi wodę?
Hej.
W końcu zrobiłaś sobie szyję?
Co? Nie.
Miałam wypadek samochodowy.
- Dobra zmyłka. - To nowe auto?
Czyż nie jest bajeczne?
O mój Boże.
To mój wymarzony samochód.
Tak.
Jest twój! Wszystkiego najlepszego!
- Żartujesz? - Żartujesz?
Wyglądam na żartownisię?
Dziękuję. Właśnie tego dziś potrzebowałem.
Lorna.
- Nie możesz dać mu auta. - Czemu? Ciebie nie stać.
Lepszy niż kia, co?
- Owszem. - Cholera.
Szkoda, że Teddy nie zobaczy pierwszego auta swojego pierworodnego.
- Tak. - Szkoda.
Nie da się przeboleć straty dziecka. Ani męża czy ojca.
Ty nie zrozumiesz.
- Wybacz, muszę… - Judy…
Co z nią?
- Wszystko w porządku? - Nie, spaliłam jebane babeczki.
- Jestem taka zmęczona. - Tak?
Chcesz się położyć? Kochana?
Może powiem Charliemu, co się stało?
I tak mnie nienawidzi.
Czy nie zasługuje na prawdę?
Wiem, że chcesz mu powiedzieć.
Rozumiem to, ale uważam…
że on też musi być na to gotowy.
To zżera mnie od środka.
Żałuję, że od początku nie byłam szczera.
Wtedy kazałabyś mi od razu spierdalać
i nic by się nie wydarzyło. To ja jestem złą nowiną.
Wszystko, czego dotknę, zamienia się w kupę gówna.
- To nieprawda. - To prawda.
Dałam Henry’emu tego zaginionego ptaka.
A teraz nie umiem nawet upiec babeczek!
Po pierwsze,
- zjadłabym je. - Cholera.
Po drugie, ptak nie zaginął.
Henry go ma.
Rany. Chyba wiem, gdzie jest.
Na nocnym stoliku. Pójdę po niego.
Dobra.
Wszystko będzie dobrze.
Tylko…
Nie jest dobrze.
Co? O Boże!
- Co się stało? - Nie podchodź.
- Nie dotykaj mnie! - Przepraszam.
Nie! Nie dotykaj.
Dobra. Przepraszam.
- Nie. Przestań. - Nie dotykam cię.
- Kurna. - Nie otwieraj!
To odruch. Jestem zestresowana.
- Cześć, Ben. - Siema.
Mam kosz upominkowy dla Jen.
Sól angielska, glukozamina,
olejek do masażu z CBD. Gorzka czekolada.
- Przestań mówić. Chodź. - Świeczki.
- Hej. - Hej, Ben. Jak miło z twojej strony.
Co się stało?
Chciała iść na górę, ale ma stłuczone żebra
i chory kręgosłup. Gówniany zestaw.
- O Boże! - Trzymam cię.
Dziękuję.
Kurwa!
Cholera, to takie słodkie.
- Powoli. - Dziękuję.
- I jak? - Dużo lepiej.
Mam nadzieję, że ty sobie nic nie złamałeś.
Jesteś lekka jak piórko.
A ty jesteś kłamczuchem.
- Dam ci… - Dzięki.
- Przepraszam. - Nie.
- W porządku. - Dla wygody.
Przykro mi z powodu wypadku.
Rany. Mnie jest przykro z powodu śmierci Steve’a.
Jak sobie radzisz?
Nadal jestem w szoku.
Samo to, że jego ciało znaleziono w lesie…
Zadawał się ze złymi ludźmi, ale żeby aż tak?
- Musieli być bardzo źli. - Bardzo. Tak.
Nie zawsze mi było z nim po drodze,
ale przyszliśmy na świat razem i byliśmy zespołem,
a teraz…
Wiem, że to brzmi dziwnie, ale bez niego nie wiem, kim jestem.
- To wcale nie brzmi dziwnie. - Nie.
Pokłóciliśmy się,
gdy widziałem go ostatni raz. Żałuję,
że nie mogę tego już naprawić.
To takie trudne.
Nie możesz tego zrobić, choćby nie wiem co.
I nie mogę…
Nie mogę mu powiedzieć, jak mi przykro. To okropne.
Możesz. Możesz z nim porozmawiać.
- Ja rozmawiam. - Co ty…
To znaczy porozmawiam. Planuję. Ty też powinieneś spróbować.
- Tak! - Porozmawiać?
Możesz przepracować… Albo powiedzieć, czego żałujesz.
Wielu rzeczy.
- Tak. - Mamo?
- Słonko. - Nic ci nie jest?
Tak. Nie.
Nic mi nie jest. Judy i ja
miałyśmy stłuczkę, ale nic nam nie jest.
Kto w was wjechał?
Nie wiadomo.
Kolejna ucieczka z miejsca wypadku? Jak z tatą?
Tak, kochanie, ale nic nam się nie stało.
Rozmawiałyśmy z policją i znajdą tego, kto to zrobił.
Słowo.
W porządku?
Przepraszam na chwilę.
Przyniosę leki przeciwbólowe.
Steve?
Hej, braciszku.
Prawdziwy z ciebie gnojek. Wiesz o tym?
ZROZUMIEĆ DIAGNOZĘ RAKA
Nic ci nie jest.
Wszystko OK.
Cześć.
Co słychać? Jak się masz?
Przykro mi z powodu twojego brata.
Mama mi powiedziała.
Dziękuję. Doceniam to.
Stracić kogoś jest do bani.
To prawda.
Ale z czasem robi się łatwiej.
Nadal ci brakuje tej osoby,
ale już tak nie boli.
Tak.
Mogę coś zrobić?
Jasne. Co chcesz…
Dziękuję.
Jesteś wreszcie.
Patrz, co oglądam.
Tak. Co to?
O cholera.
Tak.
Nic ci nie jest?
- O co chodzi? - Dobra.
Usiądź tu.
Cały dzień próbuję ci coś powiedzieć.
Ale tyle było dziś złych nowin,
że nie wiedziałam jak.
Możesz mi powiedzieć wszystko.
Na zdjęciu z tomografii znaleźli ciemne obszary.
O mój Boże.
Mówiłaś, że masz tylko kilka stłuczonych żeber!
To prawda.
Dobra.
Więc nie rozumiem. Po co ci to?
Myśleli, że jestem tobą.
Co?
Kiedy przyszedł lekarz, leżałam w twoim łóżku,
bo moje było mokre i… Nie dlatego… To inna historia.
Ale dali mi twoje wyniki.
Tobie nic nie jest?
Tak.
Więc to ja mam…
Słuchaj… Nic jeszcze nie wiadomo.
Zobaczyli ciemne plamy. To pewnie nic takiego.
Obiecuję. Będzie dobrze.
Choćby nie wiem co.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
- Charlie, możemy pogadać? - Jak się poznaliście?
Kto?
Ty i mój tata.
Biegał. Wszystko potoczyło się tak szybko.
Pamiętam jak przez mgłę.
Jak długo to trwało?
Naprawdę chcę ci powiedzieć prawdę.
Proszę.
Poradzę sobie.
Serio.
To była jedna noc.
Gdybym wiedziała, że ma rodzinę,
zrobiłabym wszystko inaczej.
Sto lat.
Dobrze opatulony?
Tak.
Chcesz o czymś porozmawiać?
Chyba nie.
Dobra. Postaraj się szybko zasnąć.
Dobrze.
Wiesz co? Zanim zapomnę.
Czy Charlie oddał ci ptaka? Bo chciałam go naprawić.
Tak, ale już go nie mam.
Co? Dlaczego?
Dałem go komuś.
Komu?
- Jesteś gnojkiem. - Zamknij się.
Pijany. A to mi niespodzianka.
- Jebany tyran. - Nieudacznik!
Daj mi spokój.
KIEROWCA LYFT KIEROWCA PRZYJECHAŁ
Proszę poczekać. Zostawił pan coś.
Napisy: Tatiana Grzegorzewska