SERIAL NETFLIX
RADIOLOGIA LAGUNA
ZATRZYMAJ GRYPĘ
ZAKAZ UŻYWANIA TELEFONÓW
Mam jakieś omamy słuchowe? Też to słyszysz?
Tak, słyszę.
Co za sadysta ułożył tę playlistę?
Niezbyt przyjemnie się słucha przed tomografią.
Ben oddzwonił?
Nie zostawiłam wiadomości.
- Dlaczego? - Co miałam powiedzieć?
„Wybacz, że syn dał ci ptaka, którym zabiłam twojego brata”?
Miły gest twojego syna.
Ptak przynajmniej trafił do Bena.
Wolałabym, żeby do nikogo nie trafił.
Ale będzie dobrze. Odzyskamy go. Wierzę.
To musi być miłe.
Wiesz, co zrobimy?
- Zwizualizujmy to sobie. - Rany.
Właśnie. Mówię poważnie. Daj rękę.
Masz go poczuć.
Poczuj go w swojej dłoni.
Poczuj ulgę, jaką przyniesie odzyskanie go.
Gdyby wszyscy tak siedzieli z założonymi rękami,
świat by stanął w miejscu.
Norman Benson?
Nie, chwila. Byłyśmy tu przed nim.
W porządku. Nie śpieszę się.
Gorąco tu, co? Jak…
- Jak w saunie. - Hej.
Wszystko będzie dobrze.
A jeśli z jakiegoś głupiego powodu okaże się,
że coś jest nie tak,
to wykryją to wcześnie. Co jest dobre.
Tak.
- Co? - Nic.
- Mów. - Ja…
Pamiętasz, jak myślałam, że jestem w ciąży?
Miałam nieprawidłową cytologię.
Nie mówiłaś.
Kazali mi zrobić dalsze badania.
- I? - Nie zrobiłam.
Co? Jezu, Judy!
Trzeba robić dalsze badania. Dlatego każą je robić.
Teraz je robię.
To było ponad rok temu.
Wiem, ale wybacz, miałam dość pracowity rok.
- Co robiłaś? - No nie wiem.
Pomogłam ci ukryć zwłoki mojego eksa,
zorganizowałam czuwanie i zatuszowałam pieprzoną zbrodnię.
Więc to moja wina?
- Co? - Ja…
O mój Boże, nie.
Jestem…
Siedzimy w tym razem.
To wszystko odciągnęło moją uwagę od…
zdrowia pochwy.
- Zdrowia pochwy? Czemu? - Deborah Simpson?
- A nie Judy Hale? - Nie.
Czekamy tu od 45 minut. Chyba ktoś zapomniał o mojej koleżance.
- Nie ma sprawy. - Jest.
Za długo czekasz.
To chyba jakaś pomyłka.
- To nie pomyłka, proszę pani. - Serio?
„Proszę pani”? Ty stworzyłaś tę playlistę, Susan?
Tak, to…
Zaczekamy. Dziękuję, Susan.
Dziękuję, Susan.
- To Perez. - Zakaz rozmów, proszę pani.
Musimy pogadać. Mówi, że to pilne.
- Chodźmy. - Nie!
- Mówi, że to pilne. - Jezu.
Twoje badania są pilne. Dobrze?
Zajmij się sobą, a ja zajmę się tym.
Widziałeś moje okulary?
Masz je w ręku.
Tu są.
Gdzie trzymamy aspirynę?
W szufladzie marmurowej toaletki w złotej łazience.
Jak mogłem zapomnieć?
A to mi niespodzianka. Myślisz, że możesz prowadzić?
- Wiesz, czemu piję? - Czemu?
Gdy patrzę w lustro, widzę osobę, której nienawidzę.
Jebany despota.
Dobra, idź kogoś zabić. Mam to gdzieś.
Co tam pan ukrywa?
To stary gruchot mojego taty.
Nie lubił na niego patrzeć. Przykryłem.
Wszystko zardzewiałe. Przeżarte rdzą.
Zardzewiały korzeń. Pamięta pan zespół Rusted Root?
- Nie. - Mieli…
świetną sekcję rytmiczną.
W czym mogę pomóc?
Zostawił to pan wczoraj w Tartaku.
Widziałem, jak pan pije przy barze.
Tak. O Boże. Dziękuję.
- Był już zepsuty. - Tak, nie. Wiem.
Tak. Zapomniałem, gdzie go położyłem.
Dziękuję.
Był pan w takim stanie, że się nie dziwię.
Nie osądzam pana.
Proszę sobie nie żałować. Cały ranek mam poczucie wstydu.
Całe życie, jeśli mam być szczery.
Tak, wiem coś o tym.
Prawie wyleciałem z pracy za alkohol.
Już pół roku nie piję.
- Wspaniale. - Dzięki.
Gratuluję. Też to kiedyś osiągnąłem. Trzy razy.
AA-by rzucić picie. Przepraszam.
Próbowałem z AA. Nie wyszło.
- No tak. Nie było tak źle. - Jasne.
Gdyby znowu pan chciał spróbować…
Gdyby chciał pan iść na mityng,
ma pan mój numer.
Teraz już tak.
Dziękuję, detektywie Prager.
Nick.
- Ben. - Tak.
Posłuchaj.
Przykro mi z powodu brata.
Dzięki.
Chciałbym pomóc w śledztwie,
ale zajmuję się wypadkiem, w którym brała udział Judy Hale.
Tak?
To dobrze.
Bardzo dobrze.
To znaczy, to okropne. Jak można uciec z miejsca…
- Wiem. - Masz jakieś tropy albo…
Jeszcze nie.
Bez auta nie ma przestępstwa.
No tak.
- Dopadniemy go. Albo ją. - Jasne.
- Muszę już iść. - Hej.
- Trzymaj się. - Ty też.
Mówiłam, że nie znoszę niespodzianek? Niespodzianka!
FBI znalazło to w czaszce Steve’a Wooda. Cokolwiek to jest.
To ogon ptaka.
Nie chcę wiedzieć. Im mniej wiem, tym lepiej.
- Co za ogon? - Drewnianego ptaka…
Nie. Nie chcę wiedzieć.
Rany… Pozbyła się pani reszty ptaka?
Nie, obecnie nie mam go w swoim posiadaniu. I to jest prawda.
- Zła odpowiedź. - Tak.
To zabawna historia, ale nie ma w niej żartów.
- Musi go pani odzyskać i się go pozbyć. - Dobrze.
- Mówię serio. - Tak zrobię!
Śledztwo prowadzi agent Moranis. Jest bardzo dobry.
Dostał medal za zasługi.
Za jakie zasługi?
- Co to znaczy? - Jest gwiazdą FBI.
Na pewno dokopie się do prawdy.
Proszę tym tak nie machać.
Bez żadnego kontekstu
kto zgadnie, co to za kawałek drewna?
Czy to auto było tu wcześniej? Ten sedan?
Czemu? Ktoś nas śledzi?
- Myśli pani, że nas śledzą? - Nie wiem.
- To dużo tabletek. - Dzięki pani nabawiłam się wrzodów.
Nie pojawiają się tak szybko.
- Żałuję, że w to panią wplątałam. - Ja też.
Żałuję, że dałam się w to wciągnąć.
Zawsze myślałam, że to Judy Hale jest jak wir. Ale to pani.
Zajmę się tym. Obiecuję.
Proszę sobie zwizualizować,
że mówię, że ptaka nie ma.
- Co? - Nie wiem. To głupie.
Mogę prosić jedną?
Tą czapką nikogo pani nie zwiedzie. Włosy panią…
O mój Boże.
Tylko mówię.
Może gdyby je pani związała…
Cholera.
Judy Hale?
Proszę się nie ruszać. Już kończymy.
Dobrze. Gotowe.
I już?
- Tak. - Mogę usiąść?
Tak.
Dobra. Już po wszystkim.
Fajny naszyjnik. Czy to złe oko?
Tak. Ma odpędzić wszystko, co złe.
Przydałaby mi się taka ochrona.
Nie zaszkodzi, prawda?
Czy to złe oko dostrzegło tam coś dobrego?
Przepraszam. Nie mogę nic powiedzieć.
Musiałam spytać.
Lekarz zadzwoni z wynikami do końca dnia.
Końca dnia pracy czy dnia księżycowego?
Ciężko jest czekać.
Sprzedają je w sklepiku na dole.
Można je kupić.
Dzięki za informację.
- Hej. - Jak poszło? Dostałaś wyniki?
- Muszę poczekać do końca dnia. - Jezu.
Wiem. Jak poszło z Perez?
Ma wrzody i myśli, że ktoś ją śledzi.
- Dlaczego ktoś ją śledzi? - Nikt jej nie śledzi.
Ale ważniejsza informacja jest taka, że znaleźli
kawałek ptaka w głowie Steve’a.
Boże!
Geniusz z FBI o nazwisku Matołanis wszystko rozgryzie.
- Moranis? - Skąd wiesz?
Pamiętasz, że współpracowałam z FBI?
W kwestii Greków, prania pieniędzy i Steve’a?
Nie.
Oczywiście, że tak.
No właśnie. To z nim rozmawiałam. Glenn to miły gość.
To miły gość.
Serio. To dobrze.
Umiejętność pozytywnego myślenia w najgorszych chwilach jest cudowna.
Cuda się zdarzają.
Przydałoby się nam kilka.
Cześć, Eileen.
Cześć, Jen.
Co cię tu sprowadza?
Słyszałam o Stevie.
Przykro mi.
Naprawdę mi przykro.
Dziękuję, kochana.
Przyniosłam ci lody. Z rumem i rodzynkami. Ben mówił, że to twoje ulubione.
Zastałam go?
Przykro mi, wyszedł.
Rozumiem. A kiedy wróci?
Jest gdzieś niedaleko?
Nie wiem, ale chcesz wejść?
Wiesz, co mówią. Samotne jedzenie lodów jest w złym tonie.
Tak mówią?
To kłamstwo, ale przydałoby mi się towarzystwo.
Dobrze.
- Czuj się jak u siebie. - Dobrze.
- Przyniosę miseczki. - Dzięki.
Rzucił się pod samochód. Chciał zostać potrącony.
Zupełnie jakby tu był.
Chryste.
W którym Steven chciałby być pochowany?
Chyba nie mnie powinnaś pytać.
Trzeba wybrać właściwy.
To jego ostatni strój.
Na pewno dobrze wybierzesz.
Tak się martwiłam jego strojem,
że sama się nie ubrałam.
O nie. To naprawdę ładna podomka.
Teraz ty kłamiesz.
Po śmierci męża nie ubierałam się tygodniami,
nie dawałam rady się myć, więc… zaczęłam cuchnąć.
Ale musiałam się w końcu pozbierać dla dzieci,
a ty wciąż masz Bena.
Oczywiście, tylko…
Obwiniam się za śmierć Stevena.
Mogłam…
Mogłam coś zrobić. Mogłam go uratować.
Jestem jego matką.
Rozumiesz?
Tak, ale nie mogłaś nic zrobić.
Uwierz mi.
Nie obwiniaj się. Nie zasługujesz na to.
Dziękuję, kochana. Jesteś miła.
Zjedzmy, zanim się roztopią.
Nie mogę. Muszę odebrać syna z kościoła.
Nie wiedziałam, że jesteś wierząca.
Nie. Zdecydowanie nie.
Mnie też trudno wierzyć, ale…
zwrócenie się ku sile wyższej to jedyne,
co zdaje się pomagać.
Cieszę się, że ci to pomaga.
A ja, że tobie.
Idę!
Judy. Szmat czasu.
Hej, Glenn.
Miło cię widzieć. Proszę.
- Ładnie wyglądasz. - Dziękuję.
Dzięki, że mi pozwoliłeś wpaść.
- Nie ma za co. Usiądź. - Dzięki.
- Pistacje? - Właśnie jadłam.
Co u ciebie? Co u żony?
Podobno nie najgorzej.
Jesteśmy w separacji.
O nie, przykro mi.
W porządku.
Adoptowałem psa, więc nie ma tego złego.
Co cię do mnie sprowadza?
Chyba ktoś mnie śledzi.
Naprawdę?
Tak. Może mam paranoję.
- Może powinnaś. - Czemu tak mówisz?
- Sama to powiedziałaś. - No tak.
Powinieneś to sprawdzić. Zanim będzie za późno.
Dobra.
- Jak wyglądała ta osoba? - Jaka osoba?
- Ta, która cię niby śledzi. - Ta osoba.
Nie wiem. Nie przyjrzałam się.
Wiesz, że Jen i ja miałyśmy wypadek? Sprawca uciekł.
Nie wiedziałem. Kiedy to się stało?
Po znalezieniu Steve’a.
Jeden gliniarz uważa, że to wszystko się łączy. Jego zabójca…
Przykro mi, że został zabity. Nie tego chcieliśmy.
Wiem.
- Trochę obwiniam siebie. - Tak?
Nie bardzo. Ale powinniśmy byli go mieć na oku.
Jeśli ktoś jest winny, to ja.
Czemu tak mówisz?
Bo to ja na niego doniosłam.
Postąpiłaś właściwie.
Grecy by się z tym nie zgodzili.
- Myślisz, że oni go zabili? - Nie wiem.
Powiedziałeś to na głos i zabrzmiało prawdopodobnie.
Jeśli zrobili to ludzie Constantine’a, czemu by cię śledzili?
Pojęcia nie mam.
Steve ukradł im miliony dolarów, ale…
- Tak? - Nie mówiłam?
- Mówiłaś? - Nie?
Może myślą, że je mam.
- A masz? - Czy mam?
Wyobrażasz to sobie?
WYDZIAŁ POLICJI W LAGUNA BEACH
Obdzwoniłem warsztaty w okolicy.
Nikt nie naprawiał takich uszkodzeń.
Przepytaj znów sąsiadów.
To protokół z autopsji Wooda? Z FBI?
Tak. Zaproponowałam im współpracę. Jestem ich łączniczką z Laguną.
- Fajnie. - Tak.
- Co to jest? - Nie wiem. Nikt nie wie.
Kawałek drewna znaleziony w jego głowie.
Ale bez kontekstu trudno stwierdzić, co to jest.
- Czekaj. - Nie wiem…
Zabójca Wooda wbił mu drewno w czaszkę.
To wygląda na robotę Człowieka-Zagadki.
- Bo zawsze zostawia takie wskazówki. - Tak.
Kumam.
To nie w stylu Greków.
- Może zmienili styl. - Lub zabił ktoś inny.
Możliwe.
- Bo Wood był dupkiem. - To prawda.
Niech spoczywa w pokoju.
Ale jego brat wydaje się być…
miłym gościem.
Przechodzi trudny okres. Współczuję mu.
Nie angażuj się.
Nie jesteś jego kumplem. Jesteś gliną. Nie zapominaj.
Nie zapomnę.
Mogę rzucić okiem na to coś?
Nie mam nic przeciwko.
Czemu bym miała mieć? Czemu w ogóle pytasz?
Nie musisz.
Powodzenia w rozgryzieniu tej zagadki.
Niemożliwe.
Chyba wiem, czego pan szuka.
Tak, to jest to. Dziękuję.
Chwila.
Cześć, Ben.
Hej, Jude.
Wchodź.
Dziwne. Właśnie o tobie myślałam.
Serio? A ja myślałem o tobie.
Może się zmanifestowaliśmy?
Jasne.
Mam do ciebie pytanie…
o to.
Pytaj.
Henry mówił, że zrobiłaś to dla niego?
Tak. To prawda.
Nie wiem, co się stało z ogonem.
Ja też.
Dobra. Chcę się dowiedzieć…
czy pomożesz mi go naprawić.
- Tak. - Naprawdę?
Oczywiście. Jasne. Tak.
Chcę go oddać. Miło, że mi go pożyczył.
Miło, że chcesz go naprawić.
Chciałbym, ale mam dwie lewe ręce
do dłubania w drewnie,
więc przydałaby mi się pomoc.
Cały dzień jestem wolna. Dzień księżycowy.
Super. Kupiłem kilka nowych…
na części zamienne.
- To dużo ptaszków. - Prawda?
Hej.
Jak się miewa Jen po wypadku?
To dla niej trudny okres.
Jasne. Wyobrażam sobie.
Tyle przeszła.
Ile może znieść jedna osoba?
Weź złamane skrzydła
Naucz modlić znowu się
Żyć wolnością naucz się
Gdy usłyszysz
Głosów śpiew
Księga miłości Boga otworzy się
I do środka wejdziesz wnet
Hej.
- Umieram. - Co?
Według Alana pospieszyliśmy się. Chce przestrzeni.
Kupuje mieszkanie w Newport.
- Przykro mi. - I zabrał Adele.
Teraz błąkam się po tym pustym domu
jak jakiś ponury wysportowany duch.
Kolana mam całe pościerane.
- Od modlenia się, żeby zmienił zdanie. - Pomyślałam o czymś innym.
Cześć, Jen. Mogę cię zapisać na „Origami dla Chrystusa”?
- Teraz? - Rozmawiamy.
Proszę wszystkie Harmamy
o zrobienie 1000 żurawi origami na zbiórkę charytatywną.
Jak się zgodzę, pójdziesz sobie?
- Jasne. - Dobrze.
- Dzięki. - Idź już. Idź.
Wszystko dobrze?
Zobowiązałaś się zrobić 1000 żurawi origami.
No cóż,
potrzebuję teraz mnóstwa życzliwości.
Przerażasz mnie.
Nie, tylko mam dużo na głowie.
Judy ma problemy zdrowotne.
Co? To coś poważnego?
Oby nie.
W razie czego jestem obok.
Tak jak Bóg.
Ohyda.
Chryste, dobra.
Proszę, niech będzie zdrowa.
Proszę. Niech to będą dobre wieści.
Boże, proszę. Niech będzie zdrowa.
Nie mogę…
- Zostałem wyleczony. - Co? Jezu.
Cześć. Co…
Henry pożyczył mi tego malucha i pomyślałem, że go mu naprawię.
Judy mi pomogła. W zasadzie wykonała całą robotę.
Ale najważniejsze, że ptak jest jak nowy.
Świetnie.
Mój Boże, dziękuję. Dzięki.
Nie masz pojęcia, ile ten ptak znaczy dla Henry’ego.
I dla mnie.
Nie ma za co.
Jesteś bardzo słodki.
Żartujesz sobie? To ty jesteś słodka.
Podobno dziś do nas wpadłaś.
Tak.
Nie mam pojęcia, co powiedziałaś mojej mamie,
ale wzięła prysznic. Dziękuję.
Może mogłabyś codziennie wpadać i mówić jej to samo?
Dobrze.
- Dzieciaki dobrze brzmią. - Owszem.
- Chcesz tam iść? - Tak. Powstrzymaj mnie.
Zrobię to. Powstrzymam cię. Jezu.
ONKOLOGIA LAGUNA
Halo?
Tak, to ja.
Dobry wieczór.
Nie. Proszę powiedzieć teraz.
Macie absolutną pewność?
Rozumiem.
Tak, rozumiem.
Proszę nie przepraszać.
Ta rozmowa musi być dla pani trudna.
Tak. Dziękuję.
Miłego wieczoru.
- Hej. - Cześć.
Nie wiem, jakie wizualizacyjne czary-mary zrobiłaś,
ale dziękuję.
Mówiłam ci, że wierzę.
Przepraszam, że byłam cipą.
Nie byłaś.
- Masz dużo na głowie. - Tak.
Ale to nie ma znaczenia. Liczysz się tylko ty.
Nie wybaczyłabym sobie, gdyby coś ci się stało.
Gdybyś przeze mnie zachorowała, to bym…
Nie mogłabym sobie wybaczyć, więc…
Przykro mi.
Tak mi przykro.
Nie musisz się o nic martwić, bo nic mi nie jest.
Zaraz.
- Dostałaś wyniki? - Właśnie dzwonili.
O Boże. Bogu dzięki.
Czemu nie powiedziałaś wcześniej?
Bogu dzięki.
- Modliłam się za ciebie. - Co?
Tak.
To źle, że jestem zła, że zadziałało?
Nie.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
- Wiesz, kto tego nie przeżyje? - Kto?
Ten gnojek.
- Zasłużył sobie. - Tak.
POZBYŁAM SIĘ GO
Napisy: Tatiana Grzegorzewska